عایشه طلوعی

تشدید خشونت‌ها در طرابلس؛ سلاح‌های تازه‌تر و پیشرفته‌تر

Wed, 06 Jun 2012 08:28:34 +0000

محمد نزال – الاخبار لبنان

برگردان:

عایشه طلوعی

محمد نزال - یک مقام سیاسی در «جبل محسن» طرابلس به روزنامه اخبار می‌گوید که در جریان درگیری‌های خونین اخیر این شهر سنی‌نشین شمال لبنان، سلاح‌های مرگ‌بار جدیدی در دستان مبارزین دیده می‌شود که تا پیش از آن هرگز دیده نشده بود.

او از وجود یک «ستون پنجم» سخن می‌گوید، اصطلاحی تکراری که شما همواره در لبنان می‌شنوید. حتی یک مقام امنیتی شمال کشور نیز چنین اتهامی را تکرار می‌کند.

مردم نگران از وضعیت جبل محسن نیز امکان وجود یک توطئه و خرابکاری را رد نمی‌کنند. آن‌ها از سرویس اطلاعاتی احساس ناامیدی دارند، "کسانی که به خوبی از ستون‌های مسلح اطلاع دارند، ولی نمی‌خواهند در برابر آن‌ها کاری کنند و جلوی آن‌ها را بگیرند. ستون‌هایی که اصلا مخفی هم نیستند و آشکارا در باب التبانیه حضور دارند."

عبدالطیف صالح یکی از مقامات حزب دمکراتیک عربی درباره درگیری‌های اخیر طرابلس می‌گوید: "این درگیری‌ها شرورانه و زشت بود."

او در مورد نحوه چگونگی آغاز خشونت‌ها می‌گوید که این درگیری‌ها از روز جمعه گذشته (۱۲ خرداد) آغاز شد، "خطبه‌های نماز جمعه راه را برای درگیری‌‌ها و ایجاد خشونت‌ها در جبل محسن باز کرد. آن‌ها در مساجد خواستار جهاد علیه ما شدند. به خصوص در مساجد تقوا و رحمان".

محله‌های جبل محسن و باب التبانیه فقط در چند روز گذشته نیست که شاهد خشونت‌ها و نا‌آرامی است. از اوایل ماه می‌،‌ گاه و بی‌گاه درگیری‌هایی رخ می‌دهد و هر بار یک آرپی چی از سویی شلیک می‌شود.

صالح می‌گوید: "نیمه شب جمعه به صورت ناگهانی و بدون هیچ گونه هشدار قبلی گلوله‌های آر پی چی به جبل محسن شلیک شد. از طرف ما نیز پاسخی به آتش آن‌ها داده نشد به جز چند باری برای جلوگیری از مهاجمان. روز بعد منطقه به یک منطقه جنگی واقعی تبدیل شد. حتی زمانی که رفعت عید معاون دبیرکل حزب، یک کنفرانس مطبوعاتی داشت ما زیر باران گلوله و راکت بودیم."

رفعت عید در کنفرانس خبری خود هشدار داده بود که "این وضعیت می‌تواند به مراتب وخیم‌تر شود" و گفته بود: "خداوندا شاهد باش که من هشدار داده‌ام."

بعضی‌ها معتقدند که این به معنای این است که جبل محسن بیش از این آرام نخواهد بود، به خصوص پس از آن که ارتش نیروهای خود را از باب التبانیه خارج کرد.

صالح همچنین می‌گوید: "شب وحشتناکی بود، از هر سمت جبهه درگیری باز بود. از سوی دیگر قواعد بازی نیز نادیده گرفته می‌شد. در یک رویداد خطرناک، یک گروه مسلح سلفی از محله منکوبین به سمت ما در جبل محسن تهاجمی ناگهانی و طوفانی را آغاز کردند، ما با تمام توانمان در برابر آن‌ها ایستادیم و آن‌ها را عقب راندیم و خسارات زیادی به آن‌ها وارد کردیم. در پی این حادثه هر پسری که می‌توانست اسلحه حمل کند و از خود دفاع کند به خیابان آمد و تا صبح در خیابان ماندیم."

در درگیری‌های اخیر طرابلس تقریبا از هر نوع سلاحی به جز سلاح‌های توپخانه‌ای و سنگین استفاد شد. ناظران حتی از مسلسل‌های ۱۲. ۷ و حتی ۱۴‌ام نیز سخن به میان می‌آورند

علاوه بر توسعه کیفی در نوع حمله‌هایی که همواره به صورت‌ گاه و بی‌گاه وجود داشته است اینک شاهد یک تغییر و جهش در کیفیت سلاح‌ها نیز هستیم. چهار سال پیش که درگیری‌هایی در این منطقه رخ داد هرگز سلاح‌هایی چون خمپاره‌انداز دیده نمی‌شد. اما اکنون این سلاح به وفور یافت می‌شود. این نکته‌ی است که خیلی‌ها در جبل محسن و خارج از این منطقه به کرات به آن اشاره می‌کنند، از جمله چند تن از مقامات امنیتی منطقه. آن‌ها از خمپاره‌های ۸۲‌ام ام استفاده می‌کنند. اگر یکی از آن‌ها به درون یک خانه بیفتد می‌تواند تمامی اعضای یک خانواده را به قتل برساند.

صالح می‌گوید که دیگر تفنگ‌های تک‌تیرانداز نمی‌تواند برای جنگجویان سلاحی جذاب باشد. آن‌ها سلاح‌های پیشرفته‌ای در دست دارند که قابلیت دید در شب را نیز دارند و بسیار گران‌قیمت‌تر و البته خطرناک‌تر هستند.

در درگیری‌های اخیر طرابلس تقریبا از هر نوع سلاحی به جز سلاح‌های توپخانه‌ای و سنگین استفاد شد. ناظران حتی از مسلسل‌های ۱۲. ۷ و حتی ۱۴‌ام نیز سخن به میان می‌آورند. البته که لازم به گفتن نیست که به مقدار زیادی از سلاح‌هایی چون آر پی چی و نارنجک نیز استفاده شده، چیزهایی که عادی شمرده می‌شوند!

در درگیری‌های اخیر سه تن در جبل محسن کشته شدند، یک مرد مسلح و دو شهروند غیر نظامی. این‌ها علاوه بر ۱۰ نفری هستند که زخمی شده‌اند و اکنون در بیمارستان به سر می‌برند.

در تمام جلساتی که برای پایان دادن به خشونت‌ها در طرابلس یا حتی در خانه نخست وزیر نجیب میقاتی برگزار شد، گروه‌های مختلف حضور داشتند حتی از سوی باب التبانیه نیز نماینده‌ای حضور داشت اما از جبل محسن کسی دعوت نشده بود.

علی فودا از حزب دمکراتیک عربی این موضوع را عجیب می‌داند: "آن‌ها باید از همه ما دعوت به عملی می‌آوردند و نه تنها از برخی گروه‌ها، شاید آن‌ها از این که با ما ارتباط داشته باشند ملاحضاتی دارند."

او می‌گوید: "به هرحال موضع ما روشن است ما از کسی برای این که دعوتمان کنند التماس نمی‌کنیم. اما دست ما همچنان برای فشردن دست همه گروه‌ها به خاطر طرابلس و سراسر لبنان، آماده خواهد بود."

حبس ابد برای مبارک؛ نگاهی به سرنوشت پنج دیکتاتور عرب

Sun, 03 Jun 2012 13:49:20 +0000

عایشه طلوعی

عایشه طلوعی - حسنی مبارک رئیس جمهوری مخلوع مصر سرانجام روز گذشته (دوم ژوئن) در دادگاهی در نزدیکی شهر قاهره به حبس ابد محکوم شد. مبارک ۸۴ سال سن دارد و دادستان دادگاه به علت نقش او در کشتارهای روزهای انقلاب مصر خواستار حکم اعدام برای او شده بود. در جریان انقلاب مصری‌ها حدود ۸۵۰ تن کشته شدند.

حسنی مبارک از روز ۱۱ فوریه ۲۰۱۱ و به دنبال تظاهرات گسترده مصری‌ها، پس از ۳۰ سال از سمت ریاست جمهوری کناره گیری کرد.

جریان محاکمه مبارک از ده ماه پیش آغاز شده بود که سرانجام امروز با حکم حبس ابد برای حسنی مبارک و رفع اتهام فساد از علاء و جمال، پسران مبارک به پایان رسید. حسنی مبارک اولین رهبر جهان عرب در دوران بهار عربی است که در دادگاه محاکمه شده است.

در اینجا نگاهی داریم به سرنوشت چند رهبر عربی دیگر.

زین العابدین بن علی

روز چهاردم ژانویه ۲۰۱۱، زین العابدین بن علی، رهبر سابق تونس همراه با خانواده‌اش به عربستان سعودی گریخت. فرار دیکتاتور سابق تونس در پی یک ماه تظاهرات مردم این کشور بود، کشوری که اولین جرقه بهارعربی در آن زده شد. تظاهرات گسترده در تونس در ابتدا به خاطر اعتراض به بی‌کاری گسترده، فساد دولتی و افزایش قیمت مواد خوراکی برپا شد و در نهایت حکومت بن علی را هدف گرفت.

در تونس چندین دادگاه غیابی برای رسیدگی به اتهامات مختلف بن علی برگزار شده است. دادگاهی او را به اتهام نگهداری مواد مخدر و سلاح به ۱۵ سال حبس، و دادگاه دیگری او را به اتهام اختلاس به ۳۵ سال حکم محکوم کرد. همچنین دیگر دادگاهی در تونس، بن علی را به جرم فساد و دیگر جنایات صورت گرفته در طول ۲۳ سال حکومت دیکتاتوری‌اش به حبس ابد محکوم کرد. دولت تونس برای چند بار خواستار استرداد بن علی از عربستان شده است. اما مقامات ریاض حاضر نشدند تا بن علی ۷۴ ساله را به دست انقلابیون بسپارد.

معمر قذافی

گرچه قذافی نیز همچون بن علی قدرت را از طریق یک کودتای نظامی به دست گرفت، اما سرنوشت معمر قذافی دیکتاتور لیبی متفاوت از دیگر دیکتاتورهای بهار عرب بود.

سرنوشت شومی در انتظار قذافی بود. پس از ماه‌ها جنگ داخلی، درگیری‌های مسلحانه و دخالت نظامی ناتو، سرانجام دیکتاتور پیشین لیبی برای همیشه به دست تاریخ سپرده شد

او تنها دیکتاتور جهان عرب است که در جریان انقلاب‌های بهار عربی به قتل رسید. شورای انتقالی لیبی می‌گوید او پس از دستگیری در تبادل آتش کشته شده است در حالی که برخی این نظریه را مطرح می‌کنند که او توسط انقلابیون اعدام شده‌ است.

قذافی برای بیش از ۴۰ سال بر لیبی حکومت کرد. رفتار‌ها، سخنان، لباس‌ها و قوانین او‌گاه بسیار نامعمول بود، او گرچه خود را امیرالمومنین می‌خواند و رهبران دیگر کشورهای جهان را همواره نصیحت می‌کرد اما سرنوشت شومی در انتظار او بود. پس از ماه‌ها جنگ داخلی، درگیری‌های مسلحانه و دخالت نظامی ناتو، سرانجام دیکتاتور پیشین لیبی برای همیشه به دست تاریخ سپرده شد.

علی عبدالله صالح

علی عبدالله صالح برای ۳۰ سال رئیس جمهوری یمن بود که سرانجام پس از یک سال تظاهرات گسترده و خونین و طبق طرحی از سوی عربستان (شورای همکاری خلیج فارس) و ایالات متحده آمریکا حاضر شد تا از قدرت کناره‌گیری کند.

علی عبدالله صالح بار‌ها به مخالفان خود وعده کناره‌گیری داد و هر بار آن‌ها را به گونه‌ای فریفت. تا جایی که یک‌بار مخالفان او به سوی کاخ ریاست جمهوری دو راکت شلیک کردند که منجر به سوختگی صورت و دست دیکتاتور یمن شد. او پس از آن و برای انجام معالجات راهی عربستان شد و برای مدتی طولانی در آنجا ماند تا اینک ه با طرحی برای پایان خشونت‌ها موافقت کرد.

با این وجود او همچنان در راس حزب خود باقی مانده است و بستگان و وفاداران به او همچنان بخش عمده‌ای از قدرت را در دست دارند. به گونه‌ای که احمد پسر او کنترل ارتش را در اختیار دارد و دیگر بستگان او در راس نهادهای امنیتی یمن قرار دارند، موضوعی که موجب شده تا همچنان یمن روی آرامش به خود نبیند و بسیاری‌ بر این گمان باشند که او می‌خواهد دوباره به قدرت بازگردد.

بشار اسد

از زمان قیام سوری‌ها اکنون پانزده ماه می‌گذرد. بیش از ده هزار تن اکنون جان خود را از دست داده‌ند و کشور در آستانه یک جنگ داخلی تمام عیار است، موضوعی که بیم‌های زیادی را در منطقه و جهان ایجاد کرده است. بشار اسد همچنان به کرسی قدرت خود تکیه داده است و مدعی است در حالی که اصلاحات را – به عنوان خواست اولیه معترضین – به پیش می‌برد همزمان با تروریست‌ها – نظامیان مخالف اسد – در حال نبرد است.

ایران بزرگ‌ترین حامی منطقه‌ای سوریه، و چین و روسیه حامیان اصلی حکومت بشار اسد در صحنه بین‌الملل هستند. از چند روز پیش زمزمه‌هایی برای دخالت نظامی خارجی در سوریه در رسانه‌ها منتشر شده است اما روسیه قاطعانه اعلام کرده است که با هرگونه دخالت نظامی خارجی مخالف است. طرح آتش‌بس کوفی عنان، نماینده سازمان ملل و اتحادیه عرب در بحران سوریه نیز تاکنون موفقیت آمیز نبوده است.

سردرگمی‌های بین‌المللی باعث شده است تا بشار اسد دست خود را برای انجام جنایت‌های بیشتر باز ببیند

سردرگمی‌های بین‌المللی باعث شده است تا بشار اسد دست خود را برای انجام جنایت‌های بیشتر باز ببیند. گرچه خبر‌ها و گزارش‌های زیادی مبنی بر تسلیح کردن مخلفین نظامی اسد از سوری برخی کشورهای عربی نظیر عربستان و قطر از ماه‌ها پیش منتشر شده است، موضوعی که بحران سوریه را پیچیده‌تر و خونین‌تر کرده است.

هنوز چشم‌انداز روشنی در خصوص اسد دیده نمی‌شود. گفته می‌شود که اسد در ماه‌های اخیر حتی به سخنان دوستان خود در تهران، مسکو و پکن نیز برای انعطاف و اصلاحات جدی‌تر نیز توجهی نشان نمی‌دهد.

حمد بن عیسی آل خلیفه

تظاهرات مردم جزیره کوچک بحرین با الهام از قیام‌های عربی در دیگر کشور‌ها آغاز شد، با درخواست‌هایی مشابه برای انجام اصلاحات. اکثریت جمعیت کشور بحرین را شیعیان تشکیل می‌دهند در حالی که حکومت در این کشور در دست اقلیت سنی مذهب است (درست بر عکس وضعیت سوریه).

نخست وزیر این کشور خلیفه بن سلمان آل خلیفه است که بیش از ۴۰ سال است که در راس دولت قرار دارد. او عموی پادشاه است و از طرف عربستان سعودی حمایت می‌شود.

آل خلیفه با اعطای حق شهروندی به مهاجرین سنی از پاکستان و دیگر کشور‌ها، تلاش‌های بسیاری برای تغییر بافت جمعیتی این جزیره انجام داده است.

اوج گرفتن قیام بحرینی‌ها موجب شد تا عربستان سعودی به همراه چند کشور دیگر حاشیه جنوبی خلیج فارس برای سرکوب این قیام نیروی نظامی به این جزیره گسیل کنند، اما با این وجود نا‌آرامی‌ها همچنان ادامه دارد. بحرین و عربستان، ایران را متهم به دخالت در بحرین و حمایت از شیعیان ناراضی می‌کنند. اما کمیته مستقل بررسی حوادث بحرین که زیر نظر پادشاه تشکیل شد این اتهام را رد کرد. هنوز مشخص نیست که آینده آل خلیفه در بحرین چگونه رقم خواهد خورد.

درخواست برای دخالت نظامی خارجی در سوریه

Wed, 30 May 2012 14:02:12 +0000

عایشه طلوعی - سخنگوی سازمان ملل در سوریه می‌گوید که کوفی عنان صبح امروز (چهارشنبه ۳۰ می‌) دست خالی دمشق را ترک کرد.

کوفی عنان نماینده سازمان ملل و اتحادیه عرب در مناقشه سوریه، که روز دوشنبه و پس از موج محکومیت های بین‌المللی در خصوص کشتار حولا به سوریه سفر کرده بود، روز گذشته به خبرنگاران گفته بود که در دیدار با بشار اسد رئیس جمهور سوریه از او خواسته است تا «گام‌های جسورانه‌ای» در جهت «طرح صلح» بردارد. طرح صلح عنان مبتنی بر خروج سلاح‌های سنگین ارتش از مناطق غیرنظامی و احترام به آتش‌بس با مخالفان بود.

کوفی عنان پس از دیدار با بشار اسد شرایط سوریه را در «نقطه اوج» توصیف کرد و گفت: "مردم سوریه نمی‌خواهند که در میان خونریزی‌ها و فرقه‌گرایی‌ها زندگی کنند. کشتار‌ها همچنان ادامه دارد. من از بشار اسد خواستم که برای برقرای صلح، هم‌اکنون گام‌های جسورانه‌ای بردارد، همین امروز، و نه فردا."

خبرگزاری رسمی سوریه (سانا) نیز در خبری نوشت بشار اسد به کوفی عنان گفته است که موفقیت طرح صلح در گرو توقف قاچاق سلاح و مسلح کردن تروریست‌هاست.

دولت دمشق کسانی را که در قیام ۱۵ ماه گذشته سوریه حضور دشته‌اند تروریست می‌داند.

به گزارش سانا، بشار اسد همچنین از کشورهایی که به تسلیح، ارائه کمک‌های مالی و پناه دادن به تروریست می‌پردازند نیز خواست تا به طرح صلح متعهد باشند.

دمشق معمولا کشورهای عربستان، قطر و ترکیه را به خاطر حمایت از مخالفان خود و ارسال اسلحه به «ارتش آزاد سوریه» سرزنش می‌کند.

کوفی عنان روز گذشته (سه شنبه) در کنفرانس خبری خود از دولت سوری و «همه شبه‌نظامیان وابسته به دولت» خواست تا عملیات نظامی خود را متوقف کنند.

لادسوس، رئیس صلح‌بانان سازمان ملل در سوریه می‌گوید «ظن قوی» وجود دارد که کشتار حولا توسط شبه‌نظامیان وابسته به دولت – شبیحه – صورت گرفته باشد. در این قتل عام ۱۰۰ نفر که بسیاری از آن‌ها زن و کودک بودند به طرز فجیعی به قتل رسیدند. دولت سوریه هرگونه نقشی در این کشتار را به شدت تکذیب می‌کند و این ماجرا را به مخالفان خود نسبت می‌دهد.

ویکتوریا نولاند، سخنگوی وزارت امورخارجه آمریکا اما اعلام کرد که کشورش سوریه را مسئول این کشتار و قتل بی‌گناهان می‌داند.

دولت ژاپن نیز امروز چهارشنبه به جمع متحدان غربی خود پرداخت که در اعتراض به کشتار حولا سفیران سوریه را از کشورهای خود اخراج کرده بودند. این کشور‌ها شامل ۹ کشور آمریکا، کانادا، استرالیا، بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، آلمان، اسپانیا، هلند می‌شوند.

دولت ترکیه نیز امروز اعلام کرد به تمامی کارکنان سفارت سوریه در آنکارا ۷۲ ساعت فرصت داده است تا خاک این کشور را ترک کنند.

شورای ملی سوریه و درخواست برای دخالت نظامی

شورای ملی سوریه، یکی از بزرگ‌ترین ائتلاف‌های ضد حکومت بشار اسد روز گذشته با استقبال از اخراج سفرای سوریه از برخی کشورهای اروپایی، مصرانه از شورای امنیت سازمان ملل خواست تا برای پایان خشونت‌ها و «نسل‌کشی» در این کشور از بند هفتم سازمان ملل و «زور» استفاده کند.

شورای ملی سوریه مصرانه از شورای امنیت سازمان ملل خواست تا برای پایان خشونت‌ها و «نسل‌کشی» در این کشور از بند هفتم سازمان ملل و «زور» استفاده کند

این شورا در بیانیه خود نوشته است که قطع روابط دیپلماتیک و تحریم‌های اقتصادی اقداماتی موثر هستند که امیدواریم دیگر کشور‌ها نیز از آن پیروی کنند اما این اقدامات به تنهایی نمی‌تواند جلوی نسل‌کشی را در سوریه بگیرد.

از سوی دیگر مقامات روسیه امروز اعلام کردند که شورای امنیت سازمان ملل در این مرحله نباید به فکر قطعنامه‌ای تازه باشند که در آن راهی برای دخالت نظامی باز شود.

ظاهرا این هشدار روسیه پس از آن صورت گرفت که رئیس جمهور فرانسه، فرانسوا اولاند گفته بود گزینه دخالت نظامی در خصوص بحران سوریه را منتفی نمی‌داند.

اولاند همچنین از برگزاری نشست «دوستان سوریه» در پاریس در ماه جولای توسط کشورهای عرب منتقد دولت دمشق و کشورهای غربی خبر داد.

روسیه روز یکشنبه حمایت خود را از یک قطعنامه غیرالزام‌آور شورای امنیت در خصوص محکومیت شدید کشتار در حولا و توقف استفاده از سلاح‌های سنگین در مناطق غیرنظامی اعلام کرد، موردی که گنادی گاتیلوف معاون وزیر امورخارجه روسیه در سازمان ملل آنرا «پیامی به اندازه کافی قوی و واکنشی متناسب برای طرف سوری» توصیف کرد.

گاتیلوف با بیان این که کشورش تاکنون دوبار از قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل با حمایت کشورهای غربی، حمایت کرده است گفت: "معتقدیم هر گونه قطعنامه تازه‌ای در شرایط کنونی زودهنگام و نارس خواهد بود."

او همچنین در واکنش به سخنان رئیس جمهور فرانسه گفت که روسیه قاطعانه مخالف هرگونه دخالت نظامی خارجی درمناقشه سوریه است و چنین دخالتی را تنها موجب بد‌تر شدن وضعیت سوریه و منطقه می‌داند.

در اسرائیل بعضی‌ها برابرترند

Sun, 27 May 2012 21:40:03 +0000

یوسف مانیر - نیویورک تایمز

برگردان:

عایشه طلوعی

یوسف مانیر - من یک فلسطینی هستم که در اسرائیل به دنیا آمده‌ام، در شهری کوچک به نام «لود» و به همین سبب من یک شهروند اسرائیلی هستم. همسرم اما نه، او متولد نابلس است، شهری در کرانه باختری رود اردن که تحت اشغال اسرائیل است. با این که شهرهای ما تنها ۳۰ مایل از هم فاصله دارند، ما در فاصله ۶ هزار مایلی و در دانشگاه ماساچوست آمریکا با یکدیگر آشنا شدیم.

مجموعه‌ای از دیوار‌ها، پست‌های بازرسی، شهرک‌ها و سربازان، فاصله ۳۰ مایلی شهرهای ما را چنان از هم دور کرده است که گویی دیدار ما در سمت دیگر این کره زمین آسان‌تر از دیدار در حیاط خانه است. این واقعیت زمانی خود را بیشتر به ما نشان داد که تصمیم گرفتیم تا از واشنگتن سفری به سرزمین مادریمان داشته باشیم.

فرودگاه بین‌المللی بن گوریون در حومه شهر لود (به عربی لیدا) است. اما از آنجایی که همسر من یک فلسطینی محسوب می‌شود نمی‌تواند از طریق این فرودگاه پروازی داشته باشد. به همین خاطر او باید به امان پایتخت اردن برود. مثل هر زوج دیگری ما هم دوست داشتیم که سفری با همدیگر داشته باشیم، سفری که دلنشین‌تر می‌شد. اما تدارک این سفر برای ما بیشتر شبیه یک کابوس می‌ماند، موضوعی که بیش از هر چه چیز یادآور قوانین نابرابر حاکم در سرزمینمان بود. حتی اگر بخواهیم با هم پروازی به امان هم داشته باشیم باز هم باید از یکدیگر جدا باشیم، با دو ساعت تفاوت و تحمل تحقیر‌ها و سئوال و جواب شدن‌ها برای رد شدن از مرز.

به خاطر قوانین دولت اسرائیل اگر من می‌خواستم در منطقه زندگی کنم، باید محل اقامت خود را ترک می‌کردم، زیر بر اساس این قوانین همسر من نمی‌تواند با من در اسرائیل زندگی کند. این قانون در راستای چیزی است که نخست وزیر بنیامین نتانیاهو از آن به عنوان پیشیگری از «گسترش جمعیتی» یاد می‌کند.

در دهه ۱۹۵۰ قانونی تصویب شد که بر اساس آن دولت اسرائیل می‌توانست سرزمین‌های فلسطینیان «غایب» را تسخیر کند. البته که آن‌ها «غایب» بودند. این دولت اسرائیل بود که با آواره کردن فلسطینی‌ها آن‌ها را به غایبان تبدیل کرده بود

تعداد نوزادان فلسطینی در اسرائیل همواره به عنوان یک «تهدید جمعیتی» توسط دولت عنوان می‌شود، دولتی که سیاستش مبارزه برای حفظ یهودیان در اکثریت جمعیتی است. البته این قانون در مورد ازدواج شهروندان اسرائیلی با فلسطینی‌هاست و نه ازدواج با آمریکایی‌ها و یا غیر فلسطینی‌ها.

هفته گذشته شصت و چهارمین سالگرد استقلال اسرائیل بود، روزی که فلسطینی‌ها آنرا «یوم النکبه» می‌خوانند یا روز «فاجعه»، زمانی که بسیاری از فلسطینیانی که در این سرزمین به دنیا آمده بودند ناچار شدند سرزمین خود را ترک کنند و به پناهندگانی آواره تبدیل شوند.

در سال ۱۹۴۸ اسحاق رابین که رئیس یک تیپ نظامی اسرائیلی بود، به اخراج فلسطینی‌ها از شهر لیدا (لود) کمک کرد. حدود ۱۹ هزار نفر از ۲۰ هزار نفر ساکنین این شهر بومیان فلسطینی بودند که اسرائیل به زور آن‌ها را از شهر خود اخراج کرد. پدربزرگ و مادربزرگ من جزو آن ۱۰۰۰ نفری بودند که در شهر باقی ماندند.

پدر بزرگ و مادر بزرگ من خوش‌شانس بودند که تنها بی‌سرپناه شدند و پناهنده نشدند. سال‌ها بعد پدربزرگ من دوباره قادر شد که خانه خود را بخرد! یک بی‌رحمی مضحک و عمیق! اما سرنوشت او بهتر از بسیاری دیگر از همسایگانش بود که هرگز نتوانستند دوباره زندگی خود را در خانه‌های خود برقرار کنند.

سه دهه بعد در اکتبر ۱۹۷۹ خاطرات اسحاق رابین در یکی از روزنامه‌ها منتشر شد که می‌گفت به یاد می‌آورد در عملیاتی که او مسئولش بود در شهر لیدا و رامل حدود ۵۰ هزار نفر را از خانه‌هایشان اخراج کرده است. اسحاق رابین که بعد‌ها نخست وزیر اسرائیل شد در توصیف این اقدام خود، اخراج ساکنین را یک ضرورت برای اسرائیل توصیف کرده بود.

دو نسل پس از یوم النکبه هنوز صدای سیاست‌های تبعیض‌آمیز اسرئیل طنین‌انداز است. اسرائیل هنوز تلاش دارد تا تصویر سنگری از دموکراسی در برابر خطر شهروندان فلسطینی از خود ارائه کند. در حالی که سیاست‌های اسرائیل نسبت به این جمعیت بزرگ اساسا در تقابل و تضاد با اصول آزادی است، تبعیضی که تاریخ و سابقه‌ای طولانی دارد.

در دهه ۱۹۵۰ قانون تازه‌ای تصویب شد که بر اساس آن دولت اسرائیل می‌تواند سرزمین‌های آن دسته از فلسطینی‌ها را که آن‌ها را در شمار «غایبان» طبقه‌بندی کرده بودند، تسخیر کند. البته که آن‌ها «غایب» بودند، در واقع این دولت اسرائیل بود که با آواره کردن فلسطینی‌ها و یا عدم اجازه سکونت به کسانی که بازگشته بودند، آن‌ها را به غایبان تبدیل کرده بود.

گروه دوم به طعنه «غایبان حاضر» خوانده می‌شوند. این‌ها کسانی بودند که زمین‌های خود را از نزدیک و به چشم خود می‌دیدند، اما به خاطر قوانین نظامی نمی‌توانستند دوباره صاحب زمین‌های خود شوند تا آن که قانون مصادره این زمین‌ها توسط دولت صادر شد. فلسطینیان ساکن اسرائیل از سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۶۶ تحت سیاست حکومت نظامی زندگی می‌کردند، و به همین سبب زمین‌هایشان با این قانون در پیش چشم‌هایشان از آن‌ها گرفته شد.

یک یهودی از هر کشوری به راحتی می‌تواند به اسرائیل برود، در حالی که این امر برای یک فلسطینی حتی با معتبر‌ترین بهانه‌ها غیرممکن است. همچنین فلسطینیان ۲۰ درصد جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند اما بودجه اختصاص یافته به آن‌ها کمتر از ۷ درصد است

امروزه یک یهودی از هر کشوری در جهان به راحتی می‌تواند به اسرائیل برود، در حالی که این امر برای یک فلسطینی پناهنده حتی با معتبر‌ترین بهانه‌ها نیز غیرممکن است. همچنین در حالی که فلسطینیان (فلسطینی‌های شهروند اسرائیل) تشکیل‌دهنده ۲۰ درصد از جمعیت اسرائیل هستند اما بودجه اختصاص یافته به آن‌ها کمتر از ۷ درصد است.

تراژدی داستان آنجاست که فلسطینیان باید هزینه اندیشه صهیونیسم برای گسترش و در اکثریت ماندن جمعیت یهودیان را نیز بپردازند. اشغال سرزمین‌های فلسطینی در کرانه باختری رود اردن تنها یک بخش آن است. آن‌چه امروز شاهد هستیم استقرار یک دولت از دریای مدیترانه تا رودخانه اردن تحت کنترل اسرائیل است، مناطقی که فلسطینیان به درجات مختلف از حقوق خود محروم شده‌اند.

یک و نیم میلیون نفر از آن‌ها شهروندان درجه دوم هستند (که شهروند اسرائیل هستند) چهار میلیون نفر اساسا شهروند نیستند. اگر این آپارتاید نیست، پس قطعا هر چه هست دموکراسی نیست.

شکست رهبران آمریکا و اسرائیل در پذیریش واقعیت غیر دموکرات بودن کشور اسرائیل هیچ سودی برای مردم ندارد. حتی اگر به فرض تحقق ایده دو دولتی - که در حال حاضر ایده‌ای خیالی و دور از ذهن به نظر می‌رسد - بازهم یک تناقض اساسی باقی خواهد ماند و آن وجود بیش از ۳۵ قانون تبعیض‌آمیز علیه فلسطینی‌هایی است که شهروند اسرائیل هستند.

برای بحث کردن درخصوص ارزش‌های مشترکی که آمریکا و اسرائیل را پیوند داده است، شوربختانه دموکراسی حداقل در زمان کنونی فاقد جایگاه و اعتبار است. این وضعیت نیز تا زمانی که رهبران اسرائیل حاضر به رسمیت شناختن حقوق مساوی و برابر برای همه شهروندان اسرائیل باشند، و نه تنها در اسم و ظاهر بلکه در قوانین جاری کشور، هیچ تغییری نخواهد کرد.

منبع: نیویورک تایمز

توسل به خشونت، یعنی شکست انقلاب سوریه

Mon, 21 May 2012 17:46:22 +0000

لارا لی

برگردان:

عایشه طلوعی

لارا لی - درگیری‌های کنونی سوریه تصویری زشت از قیام‌های بهار عربی در بیش از یک سال گذشته است. بهاری که سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا را درنوردیده است.

مثل دیگر کشور‌ها، قیام سوری‌ها نیز با تظاهرات‌های مسالمت‌آمیز جهت انجام اصلاحاتی دموکراتیک آغاز شد، تظاهرات‌های مسالمت‌آمیزی که امروزه جای خود را به خشونت داده و کشور را در آستانه یک جنگ داخلی تمام عیار قرار داده است.

با در نظر داشتن این که دولت سوریه هنوز قابلیت اعمال کنترل چشمگیری بر مردم دارد، چشم‌انداز وقوع چنین جنگی بسیار «شوم» خواهد بود، جنگی که ماهیت آن درازمدت، پیچیده و خونین خواهد بود و به‌‌ همان میزان مشخص نیست که سرانجام چنین جنگی سقوط رژیم خواهد بود.

آن‌چه رژیم اسد نتوانسته است درک کند، یا آن که نخواسته است که بداند، این است که بحران آوارگان به آتش این جنگ دامن می‌زند. نوع افراط‌گرایی که من در بازدید از اردوگاه‌های پناهندگان سوری در جنوب ترکیه دیدم، از جنس‌‌ همان افراط‌گرایی‌هایی است که در هر اردوگاه پناهندگان دیگری در دنیا قابل دیدن است.

ده‌ها هزار نفر از خانه‌های خود با ترس، غم و نفرتی در قلب فرار کرده‌اند و شاهد فجایع بسیاری بودند. دیدند که دوستان و اعضای خانواده‌هایشان چگونه به قتل رسیده‌اند، مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و یا ناپدید شده‌اند. در چهره‌های خشمگین و وحشت زده آن‌ها هیچ شوق و انگیزه‌ای برای مذاکره با رژیم دیده نمی‌شود. این است که آن‌ها خود را‌‌ رها از یک انقلاب صلح‌آمیز می‌دانند و از ارتش سوریه آزاد حمایت می‌کنند. اردوگاهی از سربازان پناهنده، شهروندان خشمگین و بعضی وقت‌ها مجرمان ساده.

ارتش آزاد سوریه متشکل از سربازانی است که از دستورهای مقام‌های بالا‌تر برای گشودن آتش بر تظاهرات مسالمت‌آمیز مردم سرپیچی کردند، آن‌ها سربازخانه‌ها را ترک کردند و شبه نظامیانی شدند برای حمایت از تظاهرات کنندگان.

این گروه‌های شبه نظامی - دفاعی، به سرعت تغییر ماهیت دادند و به گروه‌هایی برای مقابله، کمین و حمله علیه دولت تبدیل شدند، موضوعی که باعث شد تا دولت بر ادعای غیرمسالمت‌آمیز بودن تظاهرات‌ها دامن بزند و بگوید که نمی‌تواند با مخالفین، همچون گروهی صلح‌طلب تعامل و برخورد کند.

پیشی گرفتن سرعت خشونت بر سرعت انقلاب، فوران شور و هیجان و‌‌ رها شدن تفکر استراتژیک می‌تواند منجر به شکل‌گیری نسخه مینیاتوری خود رژیم حاکم باشد، رژیمی دژخیم که انسانیت خود را از دست داده است. چنین انقلاب خشونت‌آمیزی نمی‌تواند نشانه و خبر خوبی باشد برای جانشینی رژیم کنونی.

از همین اکنون هم می‌توان شواهد چنین موضوعی را دید. شایعات بسیار زیادی وجود دارد که اعضای ناامید مخالفین، دست به تقلید زشتی از رفتارهای حکومت می‌زنند. ساختن و انتشار فیلم‌های کاذب و پروپاگاندایی و تشویق افزایش خشونت‌ها در حالی که در ابتدا اهداف آن‌ها کاهش خشونت‌ها بود و نه شعله‌ور‌تر کردن خشونت‌ها.

بشار اسد در میان اندکی از مردم سوریه دارای محبوبیت است اما آن‌چه بسیاری از مردم سوریه را به سکوت واداشته خشونتی است که از هر دو سو در جریان است، چه از طرف دولت و چه از سوی مخالفین

در حالی که اکثر سوری‌ها تمایل دارند تا تظاهرات‌ها دوباره به‌‌ همان شکل مسالمت‌آمیزش برگردد، اما به نظر می‌رسد رژیم نیز تمایل دارد تا این تظاهرات‌ها همچنان نظامی باشد. این‌گونه است که اسد از این طریق توانسته است سلاح‌های پیچیده و پیشرفته‌ای به ارزش میلیارد‌ها دلار را از روسیه در اختیار خود داشته باشد، سلاح‌هایی که هرگز قابل قیاس با سلاح‌های مخالفین مسلح نیست. دارا بودن چنین سلاح‌های پیشرفته‌ای باعث می‌شود تا طرح تکرار سناریوی لیبی در سوریه، چیزی که به نظر خواست خیلی‌هاست، بسیار سخت‌تر و پیچیده‌تر شود و نتیجه آن نیز در حقیقت یک سوریه آزاد و امن نخواهد بود.

یک راه حل نظامی ، با تمام اهداف عملگرایانه‌اش، وجود ندارد که بتواند با تخریب و ویران کردن ملتی آن را به سوی آزادی هدایت کند.

در میان این خشونت‌ها اما هنوز می‌توان آوای امید را نیز شنید، زنانی که از دمشق پست‌های بازرسی را رد می‌کنند، تا به حمص بروند در حالی که زیر عبای خود داروهایی را قاچاقی برای زخمی‌ها می‌برند.

در هر کجا که امکانش هست دانش‌آموزان هنوز و به رغم خشونت‌های پیرامونشان تحصیلات خود را ادامه می‌دهند. کودکان شعرهایی می‌نویسند و نقاشی‌هایی در مورد دیکتاتور دیونه‌ای می‌کشند که بر خلاف اسطوره‌ها در برابر اسرائیل و آمریکا نایستاده است بلکه با تانک‌هایش، مردم کشورش را به قتل رسانده است.

مقاومت صلح‌آمیز به معنای این نیست که هیچ مقاومتی در کار نباشد یا بدین معنا نیست که تنها پوستر و بنرهایی بر دیوارهای خیابان‌ها چسبانده شود. بسیاری از پناهندگانی که من با آن‌ها صحبت می‌کردم علاقه‌ای به کسب قدرت سیاسی نداشتند و بیشتر به دنبال اقدامات مستقیم‌تر، موثر‌تر و صلح‌آمیز بودند، اقداماتی همچون اعتصابات عمومی و فراگیر، چیزی که می‌تواند کشور را فلج و رژیم را ویران کند.

باید انقلاب به ریشه‌های صلح‌آمیز خود بازگردد. بشار اسد در میان اندکی از مردم سوریه دارای محبوبیت است اما آن‌چه بسیاری از مردم سوریه را به سکوت (بی‌طرفی) واداشته، خشونتی است که از هر دو سو در جریان است، چه از طرف دولت و چه از سوی مخالفین.

اگر مقاومت به شکل صلح‌آمیز خود درآید، آن هنگام فشارهای دیپلماتیک بر روی روسیه و چین نیز برای اعمال تحریم‌های موثر علیه رژیم اسد بهتر جواب خواهد داد. نزدیکی و وابستگی رژیم اسد به ایران و روابطش با دو قدرت بر‌تر جهانی یعنی روسیه و چین، این کشور‌ها را به رقابت و رویارویی با آمریکا و جانشینش در منطقه، اسرائیل کشانیده است.

زمینه ژئوپولوتیک بحران سوریه موجب شکاف در میان فعالانی شده است که به طور طبیعی با امپریالیسم آمریکا و سیاست‌های اسرائیل نسبت به فلسطینیان مشکل دارند، تقسیم‌بندی‌هایی که امروز حول دو طرف بحران سوریه صورت گرفته است. اما این موضوع در ذهن من این‌گونه جا افتاده است که اگر شما به یک فلسطین آزاد اعتقاد دارید باید به سوریه آزاد نیز اعتقاد داشته باشید. با این همه به راستی اسد برای فلسطینی‌ها چه کرد؟ من با پناهندگان فلسطینی ساکن سوریه که صحبت می‌کردم به‌‌ همان اندازه نسبت به رژیم اسد دیدگاه نامطلوب و منفی داشتند که خود سوری‌ها داشتند. شاید به خاطر این که برای آن‌ها ظلم، ظلم است در هر لباس و رنگ و زبانی.

با پشتکاری که مردم سوریه از خود نشان می‌دهند سقوط اسد اجتناب‌ناپذیر است. اما مهم‌ترین نکته این است که آن‌ها هدف خود را بدون توسل یافتن به خشونت پیش ببرند. بهره‌گیری از خشونت مساوی با شکست انقلاب و یک پیروزی برای اسد و اسطوره دروغینی است که او ساخته است.

لارا لی فیلم‌سازی است که اخیرا مستند تازه خود به نام "رنج علفزار" را در مرزهای ترکیه و سوریه فیلمبرداری کرده است.

منبع: هافینگتن پست

آیا هاشمی شاهرودی جایگزین آیت‌الله سیستانی می‌شود؟

Tue, 15 May 2012 08:08:18 +0000

عایشه طلوعی

عایشه طلوعی - روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی به قلم تیم آرانگو، خبرنگار خود در شهر نجف به موضوع تلاش‌های ایران برای جانشینی محمود هاشمی شاهرودی به جای آیت‌الله سیستانی، مرجع شیعیان عراق پرداخت.

این روزنامه آمریکایی آیت‌الله سیستانی را مدافع دموکراسی در عراق معرفی می‌کند و می‌نویسد که وی از اولین روزهای اشغال عراق بر انجام انتخابات پافشاری داشت و نسبت به برقراری یک حکومت مذهبی شبیه آن‌چه در ایران شاهد هستیم، هشدار داد. پرنفوذ‌ترین مرجع شیعیان عراق با آن‌که ۸۱ سال سن دارد اما همچنان همه روزه صبح‌ها از بازدیدکنندگانش در خانه خود استقبال می‌کند، خانه‌ای در چند قدمی گنبد طلایی حرم امام علی و در یک کوچه تنگ.

این روزنامه در ادامه با بیان این‌که ایران تلاش دارد تا کاندیدای خود را برای جایگزینی آیت‌الله سیستانی آماده کند، می‌نویسد: "شاهرودی یک روحانی تندرو است و قرار است تا نفوذ ایران را به شکل مستقیم‌تری در عراق گسترش دهد. موضوعی که این نگرانی را ایجاد می‌کند که در دراز مدت ایران قصد دارد تا «انقلاب اسلامی» خود را به عراق پیوند بزند."

در ادامه این گزارش آمده است: "جانشینی برای یک مرجع تقلید فرآیندی مبهم و طولانی مدتی دارد. نتیجه این جایگزینی نه تنها در مناسبات اسلام و دموکراسی در عراق - به عنوان کشوری که اکثریت جمعیت آن را شیعیان تشکیل می‌دهند - بلکه در همه مناطق شیعی اثرگذار خواهد بود، از هند و ایران گرفته تا لبنان و حتی فرا‌تر از آن."

نویسنده با اشاره به بافت جمعیتی عراق و حضور شیعیان، سنی‌ها و کرد‌ها از یک سو و نوپا بودن دموکراسی در عراق از سوی دیگر، می‌نویسد که تلاش برای در اختیار گرفتن همه قدرت می‌تواند کشور را با خطر بازگشت به استبداد مواجه سازد.

حسین محمد العلوم سفیر عراق در کویت که خود از یک خانواده صاحب نام روحانی است می‌گوید: "خداوند آقای سیستانی را حفظ کند. من فکر نمی‌کنم عراق در حال حاضر نیازی به این مباحث داشته باشد."

نیویورک تایمز که محمود هاشمی شاهرودی را گزینه ایران برای جایگزینی آیت‌الله سیستانی عنوان می‌کند، می‌نویسد: "آیت‌الله محمود هاشمی شاهرودی ۶۱ سال سن دارد. او که متولد عراق است به مدت ده سال ریاست قوه قضائیه ایران را بر عهده داشت و اکنون نیز ماه‌هاست که یک شبکه حمایتی برای خود در عرق راه انداخته است که به دانشجویان کمک هزینه تحصیلی پرداخت می‌کند و به ارائه آگهی و اطلاعات درباره خود می‌پردازد."

نیویورک تایمز: شاهرودی یک روحانی تندرو است و قرار است تا نفوذ ایران را به شکل مستقیم‌تری در عراق گسترش دهد. موضوعی که این نگرانی را ایجاد می‌کند که در دراز مدت ایران قصد دارد تا «انقلاب اسلامی» خود را به عراق پیوند بزند

مهدی خلجی پژوهشگر ایرانی در موسسه واشنگتن برای خاورمیانه، معتقد است که "هاشمی شاهرودی خود را برای دوران پس از آیت‌الله سیستانی آماده می‌کند."

این موضوع باعث ایجاد این نگرانی شده است که ایران سعی در گسترش نفوذ سیاسی و اقتصادی خود در عراق دارد. سفر اخیر نوری مالکی به تهران و ملاقاتش با آیت‌الله خامنه‌ی و آیت‌الله هاشمی شاهردی این گمانه زنی‌ها را تقویت کرده است.

ریدار ویزر که یک تاریخ‌دان است در وبلاگ سیاسی خود درباره عراق می‌نویسد: "سفر آقای مالکی نتوانست شایعاتی را که در خصوص برنامه‌های ایران در شهرهای مقدس عراق شنیده می‌شود خنثی کند."

این روزنامه در ادامه به نقل از ولی نصر از مقامات سابق وزارت امورخارجه آمریکا، روند انتخاب یک مرجع برای تمام شیعیان را امری خارج از کنترل دولت ایران می‌داند. به عقیده ولی نصر انتخاب مرجع تقلید روندی کاملا دموکراتیک است و برای تعیین یک جانشین برای یک مرجع تقلید به سال‌ها زمان نیاز است.

سامی عسگر سیاستمدار عراقی نیز که سال‌های دوران تبعدیش را در ایران سپری کرد بود و در ایران با هاشمی شاهرودی ارتباط نزدیکی داشت نیز معتقد است که روند انتخاب یک مرجع، روندی زمان‌بر است. او می‌گوید که موضوع انتخاب یک مرجع شیعه متفاوت از شیوه انتخاب پاپ در واتیکان است.

نیویورک تایمز با یادآوری این موضوع که در نجف و حوزه علمیه آن، سنت بر این است که روحانیون خود را از سیاست دور نگاه دارند و زندگی زاهدانه و وارسته‌ای داشته باشند و به ندرت در امور سیاسی دخالت می‌کنند، می‌نویسد: "آیت‌الله سیستانی با این‌که یک ایرانی است اما در نجف به موقعیتی برجسته رسید که بخشی از آن به این خاطر بود که او هرگز درگیر سیاست‌های دولت ایران نشد."

او در مقاطع مهم زمانی مانند زمان سقوط صدام حسین، اشغال کشور و آشوب‌های گسترده‌ای که کشور را در بر گرفته بود، همواره صدای اعتدال و میانه‌روی بود. او همچنین در سال ۲۰۰۴ صد‌ها هزار نفر از حامیانش را به خیابان فراخواند تا جلوی برگزاری انتخاباتی را که مستقیما قرار بود توسط آمریکایی‌ها انجام شود بگیرد.

برای یک سال او حتی از ملاقات با سیاستمداران هم خودداری می‌کرد، موضوعی که باعث شد تا برخی‌ها سخن از وضعیت سلامتی او به میان آورند. اما اکنون دوباره هر روز صبح او از ملاقات‌کنندگانش در خانه محقر و ساده خود استقبال می‌کند، خانه‌ای که در میان مغازه‌هایی که وسایل مذهبی می‌فروشند محاصره شده است.

آیت‌الله سیستانی با این‌که یک ایرانی است اما در نجف به موقعیتی برجسته رسید که بخشی از آن به این خاطر بود که او هرگز درگیر سیاست‌های دولت ایران نشد

آیت‌الله سیستانی تقاضای خبرنگار روزنامه نیویورک تایمز را برای یک ملاقات و نه مصاحبه می‌پذیرد. در گوشه‌ای از اتاقش بر روی یک فرش ایرانی نشسته است و از علائم او این‌گونه بر می‌آید که او دچار یک بیماری جدی نیست.

بسیاری از روحانیون ساکن نجف علاقمند هستند تا مرجع آن‌ها در آینده برخواسته از حوزه نجف و سنت حوزه نجف باشد.

آقای علوم می‌گوید که هاشمی شاهرودی دارای یک سمت رسمی در حکومت ایران بوده است. برای حوزه نجف یکی از مهم‌ترین ویژگی‌ها حفظ استقلال این حوزه است، استقلال کامل از هر حکومتی چه حکومت ایران و چه حکومت عراق.

محمد الخانی یکی دیگر از روحانیون سرشناس حوزه نجف به نیویورک تایمز می گوید که شاید اگر هاشمی شاهرودی در نجف می‌ماند و نگاه آیت‌الله صدر را حفظ می کرد، گزینه خوبی بود اما نه امروز که او برای 30 سال در ایران بوده است.

بیوگرافی هاشمی شاهرودی که در اینجا منتشر شده است حاوی جزئیاتی از زندگی و مبارزات سیاسی و سال‌های تبعید و زندان و پیشرفت‌های سیاسی اوست. و همچنین نشان از هواداری او از اسلام مبارزه‌جو دارد، مواردی که با سنت حوزه نجف در منطبق نیست.

این روزنامه در ادامه می‌نویسد: "هاشمی شاهرودی در سال‌هایی که آیت‌الله خمینی در عراق به سر می‌برد، شاگرد او بود و زمانی که هاشمی شاهرودی یک مدرس در حوزه علمیه قم بود، حسن نصرالله رهبر کنونی حزب لله لبنان از شاگردان او به شمار می‌رفت."

در کتاب خاطرات هاشمی شاهرودی تصویری دیده می‌شود از او همراه با مبارز معروف ایرانی، دکتر مصطفی چمران، فردی که از دانشگاه برکلی آمریکا دکتری خود را گرفت، در لبنان مبارزه ‌کرد و در جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۱ کشته شد. همچنین شرح رنج‌هایی که شاهرودی در سال‌های مبارزه با حکومت صدام تحمل کرد و از آن جمله از دست دادن سه برادر خود، برادرانی که هنوز هم مفقودالاثر هستند. او همچنین گفته است که تقریبا ثروتمند است، چیزی که در تضاد با زندگی ساده رهبرانی چون آیت‌الله سیستانی است.

مهدی خلجی به نیویورک تایمز می‌گوید که هاشمی شاهرودی بسیار ثروتمند است و می‌افزاید که او در کار صادرات و واردات نقش دارد، قطعات خودرو را وارد کشور می‌کند، صاحب کارخانه‌های بسیاری است و دارای یک زندگی لوکس است.

ابراهیم بغدادی که دفتر هاشمی شاهرودی در نجف را راه اندازی کرده است می‌گوید که شاهرودی تاکنون از نجف دیداری نداشته است اما تاکید می‌کند که او می‌خواهد بیاید و دیداری داشته باشد، اینجا کشور اوست او در اینجا به دنیا امده ست. بغدادی معتقد است که سیستم حکومتی ایران نمی‌تواند در عراق پیاده شود، "زیرا عراق قانون اساسی خود را دارد و عراقی‌ها به آن رای داده‌اند."

بغدادی درباره جانشین احتمالی آیت‌الله سیستانی هم می‌گوید: "نمی‌شود درباره آینده سخن گفت باید دید خدا چه می‌خواهد."

منبع: نیویورک تایمز

آذربایجان پایگاه اسرائیل برای هجوم به ایران می‌شود؟

Thu, 03 May 2012 12:38:29 +0000

برگردان:

عایشه طلوعی

روزنامه میامی هرالد در مطلبی افزایش همکاری‌های نزدیک میان آذربایجان و اسرائیل را موجب نگرانی ایران توصیف کرد.

افزایش مناسبات میان آذربایجان و اسرائیل به موضوع جالبی برای خیلی‌ها در خاورمیانه تبدیل شده‌است، اگر نه برای همه، لااقل این موضوع برای ایران به عنوان کشوری که با آذربایجان دارای اشتراکات فرهنگی و جمعیتی بسیاری است، اهمیت دارد.

روابط اقتصادی میان آذربایجان و اسرائیل اکنون به چهار میلیارد دلار در سال می‌رسد، این بالا‌ترین رقم مبادلات تجاری میان اسرائیل با جمهوری‌های استقلال یافته از شوروی سابق است. علاوه بر این، مقامات عالی رتبه دو کشور به‌طور پیوسته از کشورهای یکدیگر دیدار می‌کنند. آویدگور لیبرمن وزیر امور خارجه اسرائیل که همین اواخر دیداری از باکو پایتخت آذربایجان داشت مناسبات دو کشور را "بسیار مستحکم" توصیف کرده بود.

قرار گرفتن آذربایجان در میان ایران و روسیه باعث شده‌است تا این کشور به یک "آشیانه جاسوسی" دیپلماتیک تبدیل شود، جایی که سرویس‌های اطلاعاتی کشورهایی که با یکدیگر در تضاد هستند مثل آمریکا، روسیه، ایران و اسرائیل جمع شوند و علیه یکدیگر فعالیت اطلاعاتی کنند.

یک دیپلمات اسرائیلی که در شکل‌گیری قراردادهای تجاری میان اسرائیل و آذربایجان نقش دارد، می‌گوید که آذربایجان "نقشی عمده در آرمان‌های منطقه‌ای اسرائیل" بازی می‌کند

در ماه فوریه، آذربایجان قراردادی به ارزش یک میلیارد و ششصد میلیون دلار را با اسرائیل منعقد کرد که بر اساس آن دولت تل‌آویو محصولات متنوع نظامی را در اختیار این کشور قرار می‌دهد. سیستم ضددفاعی، هواپیماهای بدون سرنشین و سیستم دفاع ضدموشکی از جمله خریدهای آذربایجان در این قرارداد است. میزان ارزش و حجم این قرارداد زمانی مشخص می‌شود که بدانیم این قرارداد نزدیک به یک چهارم درآمد سالیانه دولت آذربایجان را تشکیل می‌دهد. درآمد دولت باکو سالانه در حدود هفت تا هشت میلیارد دلار است. آذربایجان همچنین ۳۰ درصد از نیاز انرژی اسرائیل را تامین می‌کند.

یک دیپلمات اسرائیلی که در شکل‌گیری قراردادهای تجاری میان اسرائیل و آذربایجان نقش دارد و نمی‌خواهد که از او نامی برده شود، می‌گوید که آذربایجان "نقشی عمده در آرمان‌های منطقه‌ای اسرائیل" بازی می‌کند.

گمانه زنی‌ها بر سر این‌که روابط این دو کشور تا به کجا پیش خواهد رفت همچنان داغ و دامنه‌دار است. اسرائیل بار‌ها قصد خود را برای حمله به تاسیسات هسته‌ای ایران اعلام کرده‌است. گزارش اخیری که نشریه فارین پالیسی (سیاست خارجی آمریکا) منتشر کرده‌است نشان می‌دهد که علاوه بر روبط تجاری، دولت آذربایجان فرودگاه‌هایی در شمال این کشور در اختیار اسرائیل قرار داده‌است تا در صورت نیاز برای حمله به ایران از آن استفاده کند. گرچه این گزارش را مقامات آذری و اسرائیلی تکذیب کردند.

در برنامه‌ای که اخیرا از کانال دو اسرائیل پخش شد و از مهیا شدن ارتش اسرائیل برای انجام حمله احتمالی به ایران خبر می‌داد، یک مقام اسرائیلی که نام او منتشر نشد گفته بود که "گزینه‌های بهتر و عملی‌تر" به نسبت گزینه فرودگاه‌های آذربایجان نیز وجود دارد. گرچه در این برنامه عنوان نشد که چه گزینه دیگری مدنظر است، اما نشان می‌داد که به رغم تکذیب مقامات دو کشور، گزارش فارین پالیسی چندان هم دور از واقعیت نبوده است.

این گزارش کانال دو اسرائیل نتوانست ایرانی‌ها را نسبت به اتحاد آذری – اسرائیلی‌ها آسوده خاطر کند. روابط میان ایران و آذربایجان به طور پیوسته رو به وخامت گذاشته‌است. اوایل امسال، زمانی که مقامات ایران متوجه فعالیت‌های اطلاعاتی اسرائیل در کنار مرزهای شمالی خود و از طریق خاک آذربایجان شدند، سفیر آذربایجان در تهران را به وزارت امورخارجه فراخواندند.

تحلیل‌گران نظامی در آذربایجان معتقدند که اسرائیل برای ماموریت هواپیماهای جاسوسی بدون سرنشین خود و نه برای یک حمله نظامی، از خاک آذربایجان استفاده می‌کند.

ارسطو عروجلو، افسر سابق ضد جاسوسی آذربایجان می‌گوید که قدرت‌های غربی همواره تمایل داشته‌اند تا برخی از فرودگاه‌های آذربایجان را برای مدت طولانی اجاره کنند و شاید اسرائیل در این زمینه موفق شده‌است. او می‌افزاید که اسرائیل در خارج از شهر باکو یک ناوگان بزرگ از هواپیماهای بدون سرنشین را نگهداری می‌کند.

تحلیل‌گران نظامی در آذربایجان معتقدند که اسرائیل برای ماموریت هواپیماهای جاسوسی بدون سرنشین خود و نه برای یک حمله نظامی، از خاک آذربایجان استفاده می‌کند

آذربایجان از سال ۲۰۰۸ به هواپیماهای بدون سرنشین اسرائیلی مجهز شده است و در یک رژه نظامی آن‌ها را به نمایش گذاشت. ماه سپتامبر گذشته یکی از این هواپیماها در قره‌باغ سقوط کرد. در‌‌ همان ماه دولت آذربایجان اعلام کرد که با اسرائیل به توافق رسیده‌است تا هواپیماهای بدون سرنشین را در این کشور تولید کند. بر اساس‌‌ همان قرارداد حدس زده می‌شود که فوریه گذشته دولت آذربایجان به ۶۰ عدد از این هوایپما‌ها دست یافته باشد.

روشن ابراهیم، یک کار‌شناس سیاسی آذری در گفت‌وگو با تلویزیون آی زد آذربایجان می‌گوید: "دیدار اخیر لیبرمن از باکو، تازه‌ترین جلوه تهدید دیرین اسرائیل علیه ایران و از طریق آذربایجان است."

او اضافه می‌کند: "ورود وزیر امور خارجه اسرائیل به آذربایجان نوعی تهدید برای ایران محسوب می‌شود. اسرائیل می‌خواهد با این کار نشان بدهد در هر زمان که اراده کند از طریق هم‌پیمانانش می‌تواند به ایران حمله کند."

وزیر امور خارجه اسرائیل این موضوع را رد می‌کند که سفرش با هدف ارعاب ایران بوده‌است و می‌گوید که جلساتی با تمرکز بر روابط دو جانبه با مقامات عالی‌رتبه آذری و از جمله رئیس جمهور این کشور الهام علی اف داشته است، هر چند دفتر وزیر امور خارجه اسرائیل با صدور بیانیه‌ای گفته بود که موضوع ایران نیز در دستور مذاکرات طرفین بود.

روایت روزنامه زمان ترکیه از" بازی خطرناک ایران در عراق"

Thu, 29 Mar 2012 01:18:11 +0000

علی حسین باکر

برگردان:

عایشه طلوعی

علی حسین باکر در مطلبی با عنوان "بازی خطرناک ایران در عراق" که در روزنامه " تودی زمان" ترکیه منتشر شد به نفوذ ایران در عراق و پیامدهای آن پرداخته است.

باراک اوباما رئیس جمهوری امریکا طی یک سخنرانی در ماه دسامبر گفت که سربازان آمریکایی در حالی از عراق باز می‌گردند که آن‌ها یک عراق مستقل، باثبات و با دولتی منتخب توسط مردم این کشور را پشت سر خود ترک می‌گویند.

در واقع هیچ‌کدام از این حرف‌ها درست نبود. عراق امروز کشوری است آسیب‌پذیر و شکننده. حاکمیت ملی این کشور زیر سوال رفته است و نمی‌تواند به خود متکی باشد.

آن‌گونه که رئیس ستاد ارتش عراق، ژنرال ابوبکر زیباری می‌گوید عراق تا سال ۲۰۲۰ از کنترل مرزهای هوایی و زمینی خود عاجز و ناتوان خواهد بود. این‌‌ همان فرصتی است برای ایران تا با پر کردن این خلاء برنده بزرگ این عرصه باشد.

در یک نگاه تاریخی، ایران و عراق دو کشور قدرتمند و رقیب یکدیگر دیده می‌شوند. عراق پس از کسب استقلال همچون نگهبان دروازه غربی جهان عرب عمل می‌کرد. در اندازه‌های کوچک‌تر و قابلیت‌های کمتر از ایران، عراق وزنه تعادلی بود در برابر ایران و تلاش می‌کرد تا مانع از گسترش نفوذ ایران در جهان عرب باشد.

آن‌گونه که رئیس ستاد ارتش عراق، ژنرال ابوبکر زیباری می‌گوید عراق تا سال ۲۰۲۰از کنترل مرزهای هوایی و زمینی خود عاجز و ناتوان خواهد بود. این‌‌ همان فرصتی است برای ایران تا با پر کردن این خلاء برنده بزرگ این عرصه باشد

با وقوع جنگ سال ۲۰۰۳ و سقوط صدام در بغداد این وزنه تعادل نیز از میان رفت. سقوط صدام نه تنها دست ایران را برای نفوذ در عراق باز کرد که راهی برای جاه‌طلبی ایران برای حضور در مناطق دیگر شیعی و تشکیل هلال شیعی خود در لبنان، سوریه، عراق و سواحل خلیج فارس باز کرد.

راههای نفوذ

همانگونه که انتظار می‌رفت ایران از سل ۲۰۰۳ تلاش گسترده خود را برای نفوذ در عراق از طریق نخبگان ارشد سیاسی شیعه حاکم بر بغداد آغاز کرد. احزاب شیعی طرفدار ایران همچون الدعوه عراق، مجلس اعلای اسلامی و جریان صدر راه‌های هستند که ایران را قادر به اعمال این نفوذ در روند سیاسی این کشور می‌کند.

تا پیش از سقوط صدام حجم مبادلات بازرگانی دو کشور ناچیز بود. پس از حمله آمریکا اما، ایران به بزرگ‌ترین شریک اقتصادی عراق تبدیل شد و حجم مبادلات بازرگانی دو کشور در سال ۲۰۱۰ به هشت میلیارد دلار رسید. که حجم گسترده‌ای از این مبادلات به سود ایران است و شما حتی می‌توانید ریال ایرانی را در دستان مردم بندر بصره ببینید.

در زمینه مسائل امنیتی، سپاه قدس بازوی خارجی سپاه پاسداران به طور موثری در خاک عراق در حال اجرای یک بازی کثیف است. علاوه بر این تهران به حماست گسترده از گروه‌های نظامی و شبه نظامی دیگر شیعی در عراق پرداخته و کسانی را اکنون در رتبه‌های حساس امنیتی در دستگاه ارتش "ملی" عراق یکپارچه دارد.

اهداف تازه ایران در عراق

ایران تا پیش از خروج نیروهای آمریکایی از عراق، در تلاش برای دست‌یابی چهار هدف عمده در عراق بود. اطمینان از در راس قدرت بودن متحدانش در بغداد، پیشبرد منافع ایران، متحد کردن گروه‌های شیعی زیر چتر حمایتی خود و تعمیق بحران برای ایالات متحده در عراق.

اگر دولت فعلی سوریه سقوط کند، ایران یکی از ارزشمند‌ترین متحدان خود را در منطقه از دست می‌دهد، بنابراین تهران تمرکز بیشتری بر اهداف جدیدش در عراق داشته است. از جمله، تقویت منطقه‌های پیشگیری و دفاع در خارج از مرزهای درونی ایران

نگرانی‌های تازه به وجود آمده در خصوص بهار عربی موجب شده است تا ایران تلاش‌هایش را برای پر کردن خلاء قدرت آمریکا و تقویت جایگاهش در عراق دو چندان کند.

با توجه به اینکه به نظر می‌رسد دولت متحد و نزدیک به ایران در سوریه سقوط کند و ایران یکی از ارزشمند‌ترین متحدان خود را در منطقه از دست بدهد، تهران تمرکز بیشتری بر اهداف جدیدش در عراق داشته است.

یکی از مهم‌ترین اهداف ایران در پرتو مسائل جاری خاورمیانه، تقویت منطقه‌های پیشگیری و دفاع در خارج از مرزهای درونی خود- ایران- است.

جلوگیری از تبدیل شدن عراق به یک کشور قدرتمند، مستقل و یک "عراق عربی" نیز از دیگر اهداف با اهمیت ایران در عراق است. زیرا که تاریخ نشان می‌دهد عراق قدرتمند مانع نفوذ ایران در منطقه عربی است.

دامن زدن به درگیری های فرقه ای

خطرناک‌ترین موضوع این است که سیاست‌های ایران در عراق ممکن است موجب بروز یک جنگ داخلی و یا شاید منطقه‌ای شود. به‌ویژه اگر نوری مالکی بخواهد همچنان سیاستهای تهران را در داخل و منطقه به پیش ببرد.

مالکی نخست وزیر عراق که به واسطه یک معامله با ایران به جای ایاد علاوی – چهره ملی‌گرای شیعه که حامیان زیادی در میان سنی‌ها عراق و دولتهای سنی همچون عربستان دارد- قدرت را در عراق به دست گرفت. اکنون و با خروج نیروهای آمریکایی، در برابر ایران ضعیف‌تر هم شده است. مالکی هم اکنون در تلاش است تا موقعیت و انحصار قدرت خود در عراق را تحکیم کند.

نوری مالکی، طالح مطلق معاون سنی خود را از کار برکنار کرد، گرچه بر اساس قانون اساسی عراق او چنین حقی را نداشت. چنین اقداماتی نشان از تلاش‌هایی برای تشکیل حکومتی منحصرا شیعی که می‌تواند منجر به درگیری‌های فرقه‌ای در عراق شود

مالکی در اولین روزهای خروج امریکا از عراق، طارق هاشمی معاون سنی رئیس جمهوری (جلال طالبانی) را به دست داشتن در حوادث تروریستی متهم کرد و دستور به محاکمه او داد. علاوه بر این مالکی، طالح مطلق معاون سنی خود را از کار برکنار کرد، گرچه بر اساس قانون اساسی عراق او چنین حقی را نداشت.

چنین اقداماتی تهدیدی آشکار است برای سنی‌ها و نشان از تلاش‌هایی برای تشکیل حکومتی منحصرا شیعی که می‌تواند منجر به درگیری‌های فرقه‌ای در عراق شود.

سنی‌ها که تا پیش از این فدرالیسم را رد می‌کردند امروز و در برابر سیاست‌های تبعیض‌آمیز مالکی، خواستار پیاده شده فدرالیسم در عراق شده‌اند.

جنگی که در انتظار عراق است

در یک جبهه کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، به ویژه عربستان سعودی نمی‌خواهد که عراق به ابزار ایران برای مقابله با این کشور‌ها تبدیل شود و در جبهه دیگر نوری مالکی از نقش ترکیه در خاورمیانه ابراز نگرانی می‌کند.

به نظر می سرد تا زمانی که جابه‌جایی قدرت در عراق رخ ندهد و عراق به یک کشور مستقل و قدرتمند و با ثبات تبدیل نشود ایران همچنان سعی در افزایش نفوذ خود خواهد داشت و قدرت‌های منطقه‌ای – عربستان و ترکیه – نیز در تلاش برای توقف نفوذ ایران خواهند بود.

منبع: تودی زمان

سوریه و دو چهره اسد

Tue, 06 Mar 2012 23:26:27 +0000

آندرو گیلیگان

برگردان:

عایشه طلوعی

گاهی اینگونه به نظر می‌رسد که رئیس جمهور اسد دارای دو چهره متفاوت است؛ یکی بشار اسدی است که در ظرف سه هفته گذشته به طور سیستماتیک دست به گلوله‌باران دو محله غیر نظامی زده و هر روز ساکنانش مرگ را تجربه می‌کنند، و چهره دیگر او اسدی است که چهارماه پیش برای اولین بار و پس از آغاز شورش‌ها در سوریه با من به عنوان یک روزنامه نگار غربی مصاحبه کرد، اسد در آن مصاحبه نمونه‌ای از منطق، مصالحه و گفت‌وگو بود.

بشار اسد را زمانی ملاقات کردم که کشته شدن ۳۰۰۰ شهروند و از آن جمله ۱۸۷ کودک در کارنامه اتهامی او موجود بود. به عنوان یکی از معدود افراد غربی که همین اواخر رئیس جمهوری سوریه را ملاقات کرده‌ام از من پرسیده می‌شود که آیا هیچ امیدی برای حل بحران سوریه وجود دارد؟ آیا تصور "اسد معقول" می‌تواند به یک واقعیت هم تبدیل شود؟ پاسخ من منفی است.

در طی مصاحبه ۳۰ دقیقه‌ای که با او داشتم، به برداشتش نسبت به برخی مواردی که او صادقانه به آن اعتقاد داشت دست یافتم، مواردی مثل اینکه شورش‌ها از خارج از کشور هدایت شد، اینکه او محبوب بود و برنامه‌هایی جدی برای اصلاحات دارد و همین چیزهایی که در سخنرانی عمومی اخیرش در میدانی در شهر دمشق گفت. حرفهایی که گرچه به توهم می‌ماند اما ۱۰۰ در صد هم دروغ نیست.

اسد در طی یک‌سالاخیر مجموعه‌ای از امتیازات سیاسی را ارائه کرده است، چیزهایی که شاید اگر یکسال پیش آن‌ها را ارائه می‌کرد کارگر می‌افتادند و اعتراض‌ها چنین کشور را در کام خود نمی‌گرفت

اسد در طی یک‌سال اخیر مجموعه‌ای از امتیازات سیاسی را ارائه کرده است، چیزهایی که شاید اگر یک‌سال پیش آن‌ها را ارائه می‌کرد کارگر می‌افتادند و اعتراض‌ها چنین کشور را در کام خود نمی‌گرفت.

بشار اسد در آن گفت‌وگویی که با او داشتم گفت که ماده هشت قانون اساسی سوریه، ماده‌ای که حکومت را از آن حزب بعث می‌داند، غیر قابل تغییر است. با این وجود در رفراندوم چند روز پیش همین ماده نیز به همه‌پرسی گذاشته شد.

کشتارهای وسیعی که در روزهای اخیر رخ داد معادله را در سوریه تغییر داده است. تغییر قانون اساسی که خواست اولیه معترضان بود اکنون از نظر آن‌ها چیزی بیش از یک بازی مضحک نیست. آن‌ها اکنون به کمتر از سقوط اسد رضایت نمی‌دهند.

در خصوص این همه‌پرسی تفسیرهای مختلفی وجود دارد. برخی‌ها اسد را در این موضوع صادق می‌بینند. برخی دیگر اما این همه‌پرسی را تنها پوششی دیپلماتیک برای ادامه حمایت‌های روسیه از دمشق می‌خوانند. تفسیری که با حملات بی‌رحمانه ارتش اسد به حمص در آستانه رای‌گیری شورای امنیت قوت گرفت.

قطعنامه‌ای که می‌خواست قدرت را از اسد بگیرد و به معاون او بدهد اما با رأی مخالف روسیه و چین به شکست انجامید. گویا اسد از این موضوع اطمینان دارد که جامعه جهانی ناتوان از کمک کردن به مردم سوریه است.

کشتارهای وسیعی که در روزهای اخیر رخ داد معادله را در سوریه تغییر داده است. تغییر قانون اساسی که خواست اولیه معترضان بود اکنون از نظر آن‌ها چیزی بیش از یک بازی مضحک نیست. آن‌ها اکنون به کمتر از سقوط اسد رضایت نمی‌دهند

اسد در مصاحبه‌اش به من گفت که سوریه "خط گسل" خاورمیانه است و این درگیری‌ها می‌تواند سوریه را به افغانستان دوم بدل کند. شکی نیست که چنین چشم‌اندازی در ذهن سیاست‌مداران غربی نیز هست.

او با غرور به من گفت: غرب برای ما مهم است اما غرب در این روز‌ها مثل غرب یک دهه پیش نیست. جهان در حال تغییر است، قدرتهای بزرگ در حال ظهور هستند، جایگزین‌هایی برای غرب وجود دارد. ما می‌توانیم میان این قدرتهای تازه و در میان دوستانمان شناور باشیم.

بدون کمک‌های بین المللی مخالفان سوریه تا همین جا هم نمی‌توانستند دوام بیاورند. شورای ملی سوریه "بزرگ‌ترین مخالفان خارجی" سوریه، در تلاش برای پیوند نزدیک‌تر با فعالان داخلی شکست خورده است و خود در درون گرفتار انشعاب شده است.

"ضعف ما به معنای قدرت گرفتن اسد است " این را هیثم مناع یکی از چهره‌های شاخص سوری که در قاهره مستقر است می‌گوید و می‌افزاید:" اگر اپوزسیون نتواند متحد شود، رژیم قدرت را به دست خواهد گرفت."

اسد هنوز کارتهای زیادی برای بازی کردن دارد. برخلاف لیبی در ارتش و یا هیات‌های دیپلماتیک سوری، شکافی چشمگیر دیده نشده است. سفرای سوریه در سراسر جهان همچنان به رژیم دمشق وفادار هستند. دمشق نسبتا آرام است

اسد هنوز کارت‌های زیادی برای بازی کردن دارد. برخلاف لیبی در ارتش و یا هیات‌های دیپلماتیک سوری، شکافی چشمگیر دیده نشده است. سفرای سوریه در سراسر جهان همچنان به رژیم دمشق وفادار هستند. دمشق نسبتا آرام است گرچه در حومه‌های شهر درگیری‌ها و کشتارهایی رخ داده است.

برخی از شهرهایی که توسط شورشیان تسخیر شده بود دوباره توسط ارتش بازپسگیری شد. گرچه ۱۹ کشور عربی از ۲۲ کشور عرب، از رژیم اسد دوری می‌کنند اما اسد همچنان دارای پشتیبانان حیاتی چون ایران، لبنان و عراق است.

"خط گسل" سوریه شاید به حمله نظامی خارجی کشیده نشود، اما ازهم اکنون مرزهای این کشور را تحت تاثیر قرار داده است.

کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس مخالفان اسد را مسلح می‌کنند. ترکیه به عنوان متحد و دوست نزدیک اسد که امروز به یکی از بزرگ‌ترین مخالفانش تبدیل شده است، دارای نقشی حیاتی در سرنوشت حکومت دمشق است.

اگر قرار باشد آنچه در لیبی رخ داد در سوریه هماتفاق بیفتد، نقش شهر ادلب چشمگیر خواهد شد، شهری که با مرزهای ترکیه چندان فاصله‌ای ندارد.

با این وضع سوریه شاید به یک مدل عربی بوسنی تبدیل شود، که در این‌صورت دخالت نظامی غرب را اجتناب‌ناپذیر خواهد کرد.

منبع: روزنامه تلگراف

فعالیت‌های هسته‌ای ایران از نگاه عربستان سعودی

Wed, 29 Feb 2012 02:59:28 +0000

مصطفی علانی

برگردان:

عایشه طلوعی

به احتمال زیاد قربانی یک ایران مجهز به سلاح هسته‌ای، نه ایالات متحده و اسرائیل، که کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس خواهند بود. کشورهایی که اینک نیز در رقابتی شدید با رژیم حاکم در تهران به سر می‌برند.

این کشورها اما خود فاقد هرگونه توان و قابلیتی برای دفاع در برابر یک تهدید و یا یک حمله اتمی هستند. دست‌کم این باوری است که در ریاض و دیگر پایتخت‌های کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس وجود دارد.

عربستان سعودی گرچه هنوز تصمیم ندارد تا از یک حمله نظامی علیه ایران پشتیانی کند، اما در سطح بین المللی بحثی داغ پیرامون ماهیت و اهداف نهایی فعالیت‌های هسته‌ای ایران به راه انداخته است. از سوی دیگر عربستان و امارات متحده عربی به سرعت در ماجرای تحریم‌های نفتی اروپایی‌ها علیه ایران اعلام کردند که آمادگی پر کردن جای خالی نفت ایران را در بازارهای جهانی دارند.

عربستان سعودی گرچه هنوز تصمیم ندارد تا از یک حمله نظامی علیه ایران پشتیانی کند، اما در سطح بین المللی بحثی داغ پیرامون ماهیت و اهداف نهایی فعالیت‌های هسته‌ای ایران به راه انداخته است

گرچه ایران پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای موسوم به ان.پی.تی را امضا کرده است اما عربستان این پیمان و تعهد ایران را بی‌ارزش می‌داند و سخت بر این باور است که اگر ایران به سمت نظامی کردن برنامه‌های هسته‌ای خود برود، عربستان هم باید به فکر مسیر هسته‌ای خود و یک توان هسته‌ای برای خود باشد.

مسیر هسته‌ای

مقامات عربستان سعودی و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس گرچه در انظار عمومی ترجیح می‌دهند راه محافظه کاری در پیش بگیرند، اما آنها این موضوع را برای کشورهای غربی روشن کرده‌اند که اگر ایران به توان نظامی هسته‌ای دست یابد، این کشورها نیز در عوض خود را پایبند به اصول هیچ پیمان قانونی و تعهد اخلاقی نمی‌دانند. به عبارتی دیگر انها هم مسیر خود برای دست‌یابی به توان سلاح هسته‌ای را در پیش خواهند گرفت.

عربستان در واقع موفقیت و یا عدم موفقیت جامعه جهانی برای بازدارندگی ایران از "قابلیتهای هسته‌ای " را مترادف با توان جامعه جهانی در جلوگیری از" گسترش سلاح‌های کشتار جمعی" می‌پندارد.

از همین روست که از نگاه عربستان سعودی دست‌یابی ایران به قابلیت‌های هسته‌ای به معنای بمب هسته‌ای است. در نظر آنها خطر یک سلاح هسته‌ای گذاشته شده در قفسه، کمتر از خطر یک بمب تکمیل شده و آماده در انبار نیست.

احساس غالب در کشورهای حاشیه خلیج فارس این است که سیاستهای خاورمیانه‌ای آمریکا در سالهای اخیر، خواسته یا ناخواسته، زمینه‌ای مساعد برای ایران فراهم آورده تا ایران برخی از خواسته‌های استراتژیک خود را که برای دهه‌ها دنبال می‌کرد بی هیچ هزینه و دردسری به دست آورد.

احساس غالب در کشورهای حاشیه خلیج فارس این است که سیاستهای خاورمیانه‌ای آمریکا در سالهای اخیر، زمینه‌ای مساعد برای ایران فراهم آورده تا برخی از خواسته‌های استراتژیک خود را که برای دهه‌ها دنبال می‌کرد بی هیچ دردسری به دست آورد

هنگامی که ایالات متحده حکومت طالبان در افغانستان و صدام را در عراق سرنگون کرد، در واقع آمریکا ایران را از شر دو دشمن متخاصم در مرزهای شرقی و غربی‌اش رهانید و آنچه از عراق و افغانستان بر جای مانده است در واقع همچون هدیه‌ای گرانقدر به ایران رسید.

به بیانی دیگر نتیجه عملکرد آمریکا در عراق و افغانستان، تبدیل به امتیاز و جایزه‌ای شد برای ایران.

رهایی ایران از این فشارها برای عربستان سعودی و دیگر کشورهای خلیج فارس چندان خوشایند نبود. زیر آنها همواره بیم آن را داشته اند که همسایه فارس آنها قصد دارد تا هژمونی خود را بر دیگر کشورها منطقه بسط دهد و سیاست‌های مداخله‌جوبانه خود در امور دیگر کشورهای منطقه را دنبال کند.

سیاست مداخله جویانه‌ای که تا اکنون نیز در کشورهایی چون عراق و لبنان جواب داده است. ایران سعی دارد تا تجربه این مداخله‌ها را در دیگر کشورهای عربی که شیعیان در آن حضور دارند تکرار کند.

هند، پاکستان و اسرائیل همگی دارای سلاح هسته‌ای هستند، اما از نگاه عربستان این کشورها یک تهدید هسته‌ای محسوب نمی‌شوند

اهداف توسعه‌طلبانه ایران را می‌توان به‌خوبی در اشغال جزایر سه‌گانه خلیج فارس مشاهده کرد.( ادعای اشغال جزایر سه‌گانه در حالی از سوی برخی کشورهای عربی مطرح می‌شود که شواهد و اسناد تاریخی، گواه حاکمیت ایران بر این جزایر است - مترجم) یا در سالهای اخیر که مقامات ایران ادعای ارضی این کشور نسبت به بحرین را تکرار کرده اند.

علاوه بر اینها ایران بارها اعلام کرده است که با بستن تنگه هرمز – آبراه مهم بین المللی و معبر صدور نفت - قصد مجازات کشورهای حاشیه خلیج فارس را دارد.

ایران دردسرساز

در منطقه این تصور وجود دارد که ایران بدون توانایی هسته‌ای هم به اندازه کافی دردسر ساز هست و با وجود یک سلاح هسته‌ای، ایران احتمالا رفتارش غیر مسئولانه‌تر و تهاجمی‌تر خواهد شد.

از منظر عربستان سعودی، ایران هیچ نیازی به سلاح هسته‌ای برای سیاست "بازدارندگی" ندارد. زیرا همچون سایر کشورهای منطقه با یک تهدید هسته ای روبه‌رو نیست.

البته که هند، پاکستان و اسرائیل همگی دارای سلاح هسته‌ای هستند، اما از نگاه عربستان این کشورها یک تهدید هسته‌ای محسوب نمی‌شوند. به عنوان مثال اسرائیل دارای سلاح‌های پیشرفته متعارف است و نیازی ندارد تا برای "بازدارندگی" تهدیدها از سلاح هسته‌ای استفاده کند.

اگر ایران مصمم باشد تا به هر قیمتی که شده از برنامه‌های هسته‌ای خود در حوزه نظامی بهره گیرد، جامعه جهانی نیز باید به هر قیمتی که شده جلوی ایران را در این مسیر بگیرد

از سال ۲۰۰۳ و پس از سقوط حکومت صدام حسین در عراق، یک عدم توازن قوا در میان کشورهای خلیج فارس رخ داد. تا آن زمان عراق وزنه‌ای بود متعادل کننده در برابر ایران.

اما با سقوط صدام، کشورهای حوزه خلیج فارس احساس کردند که باید با سرمایه‌گذاری‌های کلان در ارتقای تکنولوژی سلاح‌های خود، این عدم تعادل به وجود آمده را جبران کنند. یک ایران هسته‌ای می‌تواند تمام این توازن قوای ظریف در منطقه را زیر سئوال ببرد.

از سوی دیگر عربستان به همراه دیگر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس فاقد هرگونه طرح و برنامه‌ای برای تعامل با موضوع برنامه هسته‌ای ایران هستند.

در مرحله کنونی، این کشورها خواستار یک حمله نظامی به ایران نیستند، زیرا عواقبی برای همه کشورهای منطقه درپی خواهد داشت. اما می خواهند در ابتدا شاهد تاثیرات کمی و کیفی فشارها بر ایران باشند.

اگر ایران مصمم باشد تا به هر قیمتی که شده از برنامه‌های هسته‌ای خود در حوزه نظامی بهره گیرد، جامعه جهانی نیز باید به هر قیمتی که شده جلوی ایران را در این مسیر بگیرد. در غیر این صورت تمام منطقه خلیج فارس هسته‌ای خواهد شد.

مصطفی علانی مدیر مطالعات امنیت و دفاع در مرکز تحقیقات خلیج مستقر در ژنو است.

منبع : بلومبرگ

سوریه در دام جنگ فرقه‌ای و جنگجویان خارجی

Thu, 23 Feb 2012 00:42:23 +0000

عایشه طلوعی

روزنامه انگلیسی "ایندیپندنت" در شماره روز دوشنبه ۲۰ فوریه در گزارشی به نقل از خبرنگار خود در نزدیکی مرز سوریه، وضعیت جنگ فرقه‌ای این کشور را خطرناک ترسیم کرده و نوشته است که با ورود نیروهای خارجی، جنگ فرقه‌ای سوریه می‌رود تا به جنگی فرامرزی تبدیل شود.

حمله، شب‌هنگام، ناگهانی و شدید بود. گلوله‌های خمپاره و مسلسل از هر سو می‌بارید. برخی از جنگجویان مسلح سوری وحشت‌زده بودند. اما "سعدون الحسینی" چنین صحنه‌هایی را پیش از اینها هم دیده بود. او پیش از این چنین تجربه‌هایی را درعراق کسب کرده بود.

برای اولین‌بار به عنوان عضوی از گروه "بیداری الانبار" (استانی سنی‌نشین در عراق و نزدیک مرزهای سوریه) در مقابل سربازان آمریکایی مبارزه را آغاز کرد. زمانی که گروههای ملی‌گرای سنی تفنگ‌های خود را هماهنگ با گروه القاعده علیه نیروهای خارجی در عراق نشانه رفتند.

حضور او در سوریه، جایی که اغلب شورشیان مسلح، سنی‌مذهب و علیه بشاراسد علوی هستند، می‌تواند نشانه‌ای باشد از تبدیل شدن جنگ داخلی سوریه به یک جنگ فرقه‌ای بین‌المللی. موضوعی که می‌تواند دلیل بزرگی برای نگرانی باشد.

بر اساس بیان برخی آمریکایی‌ها انفجارهای اخیر در شهرهای حلب و دمشق از سوی نیروهای القاعده شاخه عراق، برنامه‌ریزی و اجرا شده بود

همچنین این حضور می‌تواند آنگونه که یک مهندس 36ساله از اهالی "الرمادی" عراق - که در میان نیروهای ضد اسد مبارزه می‌کند- مصرانه می‌گوید :"بیان نوعی همبستگی با برادران مظلوم و به اشتراک گذاشتن یک میراث مشترک" باشد.

چیزی که امروزه مشخص است جابه‌جایی نقش ها بین دو کشور همسایه است. برای سالها از مرزهای سوریه سلاح و نیروهای جنگجو وارد عراق می شد تا با نیروهای آمریکایی مبارزه کنند. حالا اما وضعیت متفاوت شده و مسیر ارسال سلاح و نیرو برعکس شده است. گرچه هنوز مشخص نیست چه میزان نیرو و سلاح از درون عراق به سمت سوریه سرازیر شده است.

همین چند روز پیش بود که ایمن الظواهری، جانشین اسامه بن لادن اعلام کرد که جهاد در سوریه وظیفه هر مسلمانی است. بر اساس بیان برخی آمریکایی‌ها انفجارهای اخیر در شهرهای حلب و دمشق از سوی نیروهای القاعده شاخه عراق، برنامه‌ریزی و اجرا شده بود.

در پیامی که توسط القاعده شاخه عراق در اینترنت منتشر شد، آمده است:"بسیاری از مردم از شنیدن این خبر که برادران رزمنده عراقی‌شان امروز برای کمک به برادران خود وارد سوریه شده‌اند خوشحال‌اند."

سعدون الحسینی: خود برادران سوری در حال جنگیدن هستند، من در جنگ دخالتی نمی‌کنم و شرکت ندارم اما این وظیفه همه مسلمانان واقعی است تا در این مبارزه به یاری مردم سوریه بیایند

سعدون الحسینی از طریق مرزهای استان الانبار با سوریه، خود را به درون این کشور رساند. او می‌گوید که سپس به شهر "ادلب" رفت؛ جایی که نزدیکی‌های مرز سوریه و ترکیه است و در آنجا گرفتار خشونت نیروهای ارتش سوریه با ساکنان یک روستا شد.

می گوید: "خود برادران سوری در حال جنگیدن هستند، من در جنگ دخالتی نمی‌کنم و شرکت ندارم اما این وظیفه همه مسلمانان واقعی است تا در این مبارزه به یاری مردم سوریه بیایند. ما فقط تلاش می کنیم ببینیم از دست ما چه کمکی ساخته است.مردم ما در عراق شاهد رنج و اندوه مردم سوریه هستند من نیز در اینجا با گروهی همکاری می کنم برای اینکه به آنها کمکی برسانیم. کمکهای غیر نظامی."

آقای الحسینی اذعان می کند که سلاح ها از طریق مرزهای عراق وارد خاک سوریه می شود و می‌گوید :" بله؛ این چیزی است که من هم شنیده ام" و می‌افزاید:" شما در عراق می‌توانید به راحتی تفنگ، راکت‌انداز و هر چیز دیگری که بخواهید پیدا کنید و بخرید. شاید بعضی‌ها اکنون در مرز مشغول این انتقال‌ها باشند."

او"به دلایل امنیتی" نمی‌خواهد جزئیاتی درباره گروهی که با آن کار می‌کند، به ما بگوید ، اما می گوید که "ما همه از یک طایفه هستیم. همانگونه که در زمان جنگ، سوری‌ها از پناهندگان عراقی مراقبت می‌کردند، امروز نیز ما موظفیم تا به پناهنده‌های سوری کمک کنیم.

بله من هم شنیده‌ام که القاعده مشغول کارهایی در عراق است. اما القاعده‌ای ها واقعا عراقی نیستند. این تبلیغات در عراق به جریان افتاده است تا همبستگی مردم عراق با مردم سوریه تضعیف شود."

در پیامی که توسط القاعده شاخه عراق در اینترنت منتشر شد، آمده است که بسیاری از مردم از شنیدن این خبر که برادران رزمنده عراقی‌شان امروز برای کمک به برادران خود وارد سوریه شده‌اند خوشحال‌اند

دولت شیعی عراق اقداماتی فوری را برای جلوگیری از انتقال هرچه بیشتر سلاح و نفرات به سوریه در نظر گرفته است. دفتر نخست وزیر نوری المالکی در بیانیه‌ای اعلام کرد که نخست وزیر در آخرین روزهای هفته جلسه‌ای داشت " برای بستن همه شکاف‌های مرز عراق با سوریه و با هدف جلوگیری ازعبور تروریست‌ها و قاچاق سلاح."

با این حال هنوز نگرانی‌ها در خصوص سرازیر شدن جنگجویان فرقه‌ای از سراسر منطقه به داخل خاک سوریه به قوت خود باقی است. روز گذشته در شهر جنوبی انطاکیه در ترکیه تظاهراتی با شرکت سه هزار نفر در حمایت از بشار اسد برگزار شد با شعارهایی چون "خون ما فدای تو باد اسد."

در عین حال در درون سوریه، خبرگزاری رسمی این کشور سانا خبر داده است که مردان مسلح، دادستان شهر ادلب و یک قاضی را به قتل رسانده و "تروریستها" را برای این اقدام سرزنش کرده‌اند؛ واژه‌ای که رژیم برای هر کس که با حکومت اسد مخالف باشد به کار می برد.