بنیامین نتانیاهو

برای حمله به ایران، تصمیم گیرنده اصلی کیست؟

Wed, 29 Aug 2012 21:59:48 +0000

اورن کسلر / Oren Kessler

برگردان:

نعیمه دوستدار

اورن کسلر − مخالفان حمله اسرائیل به ایران، خشم خود را تنها متوجه نخست‌وزیر این کشور، بنیامین نتانیاهو کرده‌اند، اما در واقع این ایهود باراک، وزیر دفاع جنگ‌طلب اوست که بحث جنگ را پیش می‌کشد.

از اولین هشدار اسرائیل درباره برنامه هسته‌ای ایران بیست سال ‌می‌گذرد. ده سال از زمانی که مخالفان ایران، برنامه غنی‌سازی اورانیوم در نطنز را فاش کردند، گذشته و حدود دو سال هم از پیش‌بینی کارشناسان درباره حمله اسرائیل به جمهوری اسلا‌می ‌سپری شده است.

امروز، سراسر طیف سیاسی اسرائیل متفق‌اند که حمله نظا‌می ‌به تأسیسات هسته‌ای ‌ایران، در چند ماه آینده رخ خواهد داد.

کانال دو، شبکه مهم خبری اسرائیل، اوایل ماه اوت گزارش داد که بنیامین نتانیاهو و ایهود باراک که مهم‌ترین موافقان جنگ هستند، به تصمیم نهایی بر سر اینکه آیا دستور حمله را صادر کنند، نزدیک می‌شوند. آلوف بن، سردبیر‌ هاآرتص، نوشت که نتانیاهو ‌می‌خواهد درهفته‌‌های آینده به ایران حمله کند و یوسی ملمان، گزارشگر سابق این روزنامه، تخمین زد که این حمله در 80 روز آینده رخ خواهد داد.

یک تحلیلگر و عضو سابق شورای امنیت ملی اسرائیل به فارین پلیسی گفت: "باراک از نتانیاهو جنگ‌طلبتر است. ایده نشان دادن بنیامین به عنوان یک جنگطلب و باراک به عنوان یک پسر خوب که اسرائیل را نجات میدهد، همان بازی پلیس خوب و پلیس بد است. اما من فکر نمیکنم در این مسئله تفاوت زیادی بین این دو نفر وجود داشته باشد."

افرایم‌ هالوی، رییس سابق موساد و از مخالفان صریح حمله به ایران، نظر مشابهی را اعلام کرد. این پیرمرد هفتاد یا هشتاد ساله، کم حرف و متولد بریتانیا گفت: "اگر من یک ایرانی بودم از ۱۲ هفته پیش رو ‌می‌ترسیدم."

در حالی که رسانه‌ها‌ نتانیاهو را محرک اصلی جنگ جلوه ‌می‌دهند، این باراک است که در طول دو سال گذشته همواره برخلاف انتظار به عنوان قهرمان عملیات نظا‌می ‌خود را نشان داده است. او کسی است که زمانی پرچمدار چپ‌گرایان اسرائیلی بوده است. این حجم حمایت از سوی رقیب اصلی سیاسی نتانیاهو، در هدایت اسرائیل به سمت جنگ بسیار مهم بوده است.

یک تحلیل‌گر و عضو سابق شورای امنیت ملی اسرائیل به فارین پلیسی گفت: "باراک از نتانیاهو جنگ‌طلب‌تر است. ایده نشان دادن بنیامین به عنوان یک جنگ‌طلب و باراک به عنوان یک پسر خوب که اسرائیل را نجات می‌دهد، همان بازی پلیس خوب و پلیس بد است. اما من فکر نمی‌کنم در این مسئله تفاوت زیادی بین این دو نفر وجود داشته باشد."

این تحلیل‌گر می‌گوید: "باراک تحلیل‌گری بی‌احساس است. او به این فکر می‌کند که اهداف و خطرات این تصمیم چیست؟ بنیامین نتانیاهو اما از زاویه دیگری ‌می‌بیند؛ از زاویه یک رهبر تاریخی. تاریخ یهود با او وزن ‌می‌گیرد. او رهبر کشور یهودی است؛ کشوری با بیشترین جمعیت یهودی در دنیا."

نتانیاهو و باراک، تهدید هسته‌ای ایران را به شکلی تقریباً مشابه ‌می‌بینند، اما در این مسئله موضعی که روی آن ایستاده‌اند، بستگی زیادی به موقعیت سیاسی‌شان دارد. اوزی رابی، مدیر بخش مطالعات خاورمیانه دانشگاه تل‌آویو که به نام موشه دایان ‌نامگذاری شده، می‌گوید: "نتانیاهو بسیار محتاط‌‌تر است؛ چون نخست‌وزیر است و باید اطمینان یابد که مشروعیت گسترده‌ای در کابینه و افکار عمو‌می ‌دارد. با این حال، هر دوی آنها معتقدند که باید کاری انجام شود."

به گفته اوزی رابی، هشدار پایان‌ناپذیر مقامات رسمی ‌اسرائیل، ‌می‌تواند تلاشی برای آماده‌سازی غیرنظامیان، مردم اسرائیل و افکار عمو‌می ‌جهان برای عواقب ناخوشایند این عمل باشد. او ‌می‌گوید: "آنچه که باراک و نتانیاهو در ماه گذشته انجام دادند، این بوده که به همه، اعم از اسرائیلی، آمریکایی و ایرانی بگویند که گزینه نظا‌می ‌می‌تواند ‌در آینده نزدیک مورد استفاده قرار بگیرد."

این برنامه دو نفره، حمایت داخل و خارج دولت را برای عملیات نظا‌می ‌جلب خواهد کرد. شبتای شاویت، یکی از روسای سابق موساد و آخرین وابسته امنیتی اسرائیل در زمان شاه در ایران، به شبکه دو اسرائیل گفت که به قول آمریکایی‌ها‌ برای کنترل ایران، اعتماد ندارد: "من این حرف را باور ندارم، حتی اگر دوست و بزرگ‌ترین متحد ما این حرف را زده باشد. وقتی درباره تقدیر من، حضور من، نجات من حرف ‌می‌زنیم، نمی‌توانم اجازه دهم که کسی از بیرون آن را کنترل کند."

یک تحلیلگر و عضو سابق شورای امنیت ملی اسرائیل به فارین پلیسی گفت: "باراک از نتانیاهو جنگ‌طلبتر است. ایده نشان دادن بنیامین به عنوان یک جنگطلب و باراک به عنوان یک پسر خوب که اسرائیل را نجات میدهد، همان بازی پلیس خوب و پلیس بد است. اما من فکر نمیکنم در این مسئله تفاوت زیادی بین این دو نفر وجود داشته باشد."

این طرز فکر نتانیاهو هم هست. او در ماه اوت ۲۰۱۲، در بازدید از یک هواپیما‌ربایی ناکام در مرز مصر، گفت: "زمانی که لازم باشد از شهروندان خود حمایت کنیم و امنیت‌شان را تامین کنیم، اسرائیل باید و ‌می‌تواند به خود تکیه کند." اورشلیم‌پست نوشت که مخاطب این جمله آمریکا و ایران است.

باراک، در مصاحبه‌ای که با یک "تصمیم گیرنده" ناشناس در ویژه‌نامه آخر هفته‌ روزنامه هاآرتص منتشر شد، چیزهای بیشتری از حرف دل خود را در میان می‌گذارد. بسیاری از مردم اسرائیل فورا تشخیص دادند که این مصاحبه شونده، کسی نیست جز وزیر دفاع اسرائیل که درباره "منطقه امن" صحبت ‌می‌کند؛ یک عبارت آشنا در کلام باراک. او گفته بود این حمله ‌می‌تواند به طرز قابل توجهی برنامه هسته‌ای ایران را نابود کند، اما فراتر از توانایی اسرائیل است.

این تصمیم‌گیرنده در این مصاحبه گفت:‌" از نظر آمریکایی‌ها‌، ایران هنوز به منطقه امن وارد نشده، برای اینکه آمریکایی‌ها‌ بمب‌ها و بمب افنکن‌های گسترده‌تری دارند و ‌می‌توانند عملیات‌شان را چندین بار تکرار کنند. اما برای ما، ایران ‌می‌تواند زودتر وارد منطقه امن شود و وقتی این اتفاق بیفتد، آن‌وقت بقای ما در دست آمریکا خواهد بود."

او در این مصاحبه، در مورد قول باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا، در بازداشتن ایران از هسته‌ای شدن تشکیک کرد و گفت که به رغم قول‌های مشابه، رونالد ریگان، پاکستان را از ساخت بمب هسته‌ای باز نداشت و بیل کلینتون، جلوی کره شمالی را در چنین کاری نگرفت: "ما نباید به کسانی که در هر موقعیتی، دست روی دست گذاشتن را ترجیح می‌دهند، تکیه کنیم. یک واقعیت بی‌رحم باید با دقت نگریسته شود. اسرائیل قوی است، اسرائیل مسئول است و کاری را که مجبور باشد، انجام خواهد داد."

این مصاحبه طولانی است و استدلال‌های دقیقی دارد، اما نتیجه آن واضح است:‌حمله نظا‌می ‌ممکن است خطرناک و ناموفق باشد، اما اجتناب‌ناپذیر است. این انتخاب، قطعاً بهتر از همزیستی با یک ایران هسته‌ای خواهد بود.

برای کسانی که گذشته سیاسی و نظا‌می ‌وزیر دفاع اسرائیل را ‌می‌شناسند، تمایل او به استفاده از زور چندان عجیب نیست. باراک 70 ساله، تجسم "اسرائیل قدیم" است، کارگری که این سرزمین را آباد کرد و ساخت، نهادهای کشور را بنیان نهاد و یک دهه بعد از استقلال، حکومت را حفظ کرد. این نخبه سوسیالیست، بخش عمده‌ای از جنگ اسرائیل و مقابله با تروریسم را هدایت کرده است؛ این پرمدال‌ترین سرباز تاریخ اسرائیل، در تبدیل گاوآهن خود به شمشیر تردیدی ندارد.

در سال ۱۹۷۲، باراک به عنوان فرمانده "سایرت متکل"، بهترین یگان ارتش، توانست یک عملیات هواپیماربایی را در فرودگاه بن گوریون تل‌آویو خنثی کند. او و سربازانش که از قضا نتانیاهو هم جزوشان بود، در لباس سفید تکنسین‌ها به هواپیما حمله کردند و در عرض 10 دقیقه، هر چهار هواپیما ربا را گرفته یا کشتند.

در سال‌ها‌ی بعد، یک بار هم باراک لباس زنانه پوشید و به بیروت رفت تا در رأس گروهی، ده‌ تن از فلسطینیان مسلح که مسئول کشتار المپیک مونیخ شناخته شده بودند، را ترور کند. او همچنین برنامه‌ریز اصلی عملیات "انتبه" در سال ۱۹۷۶بود که طی آن، اسرائیل نیروهای ویژه‌ای را شبانه به اوگاندا فرستاد تا ۱۰۱اسرائیلی زندانی که توسط هواپیماربایان فلسطینی و آلمانی ربوده شده بودند، را آزاد کند. او این بار در لباس دیکتاتور اوگاندا، "ایدی امین" و درون مرسدس سیاه او، خود را پنهان کرده بود. همچنین، باراک در بازپس‌گیری قدرت اسرائیل موثر بوده است. او در سال ۲۰۰۰، به‌عنوان نخست‌وزیر و همزمان وزیر دفاع، به ۲۲ سال اشغال جنوب لبنان پایان داد و همان سال، وارد گفتگوهای صلح کمپ دیوید برای مذاکره با یاسر عرفات، رئیس سازمان آزادی‌بخش فلسطین، شد.

باراک، هر زمان که احساس ضرورت کند، برای استفاده از زور آماده است. سمت او در وزارت دفاع در سال ۲۰۰۷ تمدید شد. زمستان آن سال، او درگیر سه هفته جنگ برای توقف حملات موشکی حماس هم بود. در همان سال، او شخصاً حمله هوایی اسرائیل را به یک راکتور هسته‌ای در سوریه، که با کمک ایران و کره شمالی ساخته شده بود، بر عهده گرفت. اورشلیم، قبلاً درباره این حمله هیچ هشداری نداده بود و به همین دلیل افراد شکاک معتقدند که بحث‌‌ درباره حمله احتمالی به ایران، نشانه این است که این هشدارها، چیزی بیش از یک موضع‌گیری صرف است.

متی کرشنبوم، روزنامه‌نگار قدیمی اسرائیلی در روزنامه معاریو نوشت: "من شخصا معتقدم که همه اینها تبلیغات باراک است تا همه آن را باور کنند."

تعدادی از رهبران سیاسی اسرائیل گفته‌اند که تردید دارند نتانیاهو و باراک بلوف بزنند و نگران هستند که این دو نفر کشور را به سوی یک بدبختی بزرگ سوق دهند. شائول مفاز، رهبر حزب مخالف کادیما و فرمانده سابق ارتش و وزیر دفاع سابق این کشور، هشدار داده که حمله احتمالی نه تنها ارتباط واشنگتن را با اسرائیل خراب خواهد کرد، بلکه باعث یک جنگ تمام عیار منطقه‌ای خواهد شد. روز ۱۶ اوت، مفاز – که شهرام مفضض‌زاده نام دارد و در تهران به دنیا آمده- طرفداران جنگ را متهم کرد که زندگی کودکان را به خاطر اهداف سیاسی به خطر می‌اندازند.

تعدادی از رهبران سیاسی اسرائیل گفته‌اند که تردید دارند نتانیاهو و باراک بلوف بزنند و نگران هستند که این دو نفر کشور را به سوی یک بدبختی بزرگ سوق دهند. شائول مفاز، رهبر حزب مخالف کادیما و فرمانده سابق ارتش و وزیر دفاع سابق این کشور، هشدار داده که حمله احتمالی نه تنها ارتباط واشنگتن را با اسرائیل خراب خواهد کرد، بلکه باعث یک جنگ تمام عیار منطقه‌ای خواهد شد.

همان روز، رییس‌جمهور اسرائیل، شیمون پرز، در یک مصاحبه تلویزیونی گفت که کشورش به تنهایی نمی‌تواند علیه ایران وارد جنگ شود. پرز اعلام کرد که یک ایران مجهز به سلاح هسته‌ای، تهدیدی برای دولت یهودی است، اما اسرائیل نباید بدون حمایت آمریکا اقدام به حمله کند. مقامات نزدیک به نتانیاهو، رئیس‌جمهور را سرزنش کرده و او را متهم کردند که از مرزهایش پا فراتر گذاشته است. یکی از وزرا گفته است: "همه حرف‌ها‌ زده شده و همه کارها انجام شده. رهبران سیاسی تصمیم می‌گیرند نه رئیس‌جمهور. او بهتر است به وظایف تشریفاتی خود بچسبد."

یوئل گوزانسکی، پژوهشگر موسسه مطالعات ملی دانشگاه تل‌آویو، گفته است که عدم توافق بین واشنگتن و اورشلیم، به تفاوت در قابلیت‌های نظا‌می ‌دو کشور بر می‌گردد.

او ‌می‌گوید: " نقطه مبهم ماجرا این است که به نظر می‌رسد آمریکا ‌می‌خواهد به ایران اجازه دهد که به آستانه دستیابی به سلاح هسته‌ای برسد، نقطه‌ای که در آن با اندکی تلاش و در زمانی کوتاه بتواند سلاح هسته‌ای بسازد (اخیراً سخنگوی کاخ سفید گفته است که اگر ایران تسلیحات هسته‌ای بسازد، آمریکا خواهد فهمید). از دیدگاه اسرائیل، ایران به هر قیمتی باید از رسیدن به این آستانه بازداشته شود."

کاخ سفید موفقیت خود را در تصویب چندین دور تحریم علیه ایران در شورای امنیت اعلام کرده است و اعتقاد دارد که هنوز تلاش‌ها‌ی دیپلماتیک کاملاً به ناکا‌می ‌نرسیده است. باراک، نتانیاهو و هواداران جنگ -که گزارش ‌می‌شود ۱۱عضو از ۱۴ عضو کابینه امنیتی جزوشان هستند- معتقدند که تحریم‌‌ها بی‌اثر بوده، مذاکرات به بن‌بست رسیده و حمله نظا‌می‌ناگزیر است.

تصمیم‌گیرنده، به ها‌‌آرتص گفته است: " ‌آقای اوباما حتی نمی‌داند که آیا در بهار آینده همچنان در دفتر کارش در کاخ سفید خواهد نشست و اگر میت رامنی انتخاب شود، تاریخ نشان داده که رئیس‌جمهورها در سال اول مسئولیت‌شان، عملیات حساسی انجام نخواهند داد؛ مگر این‌که مجبور شوند."

طرفداران جنگ معتقدند که پاییز بهترین زمان برای این کار است. نخست اینکه باراک و یارانش ‌می‌گویند ایران ‌می‌تواند ظرف چند ماه به منطقه امن وارد شود و اگر بعد از این زمان، اسرائیل به این کشور حمله کند، دیگر تاثیر چندانی نخواهد داشت. دوم اینکه هوای صاف پاییزی برای حمله هوایی به ایران مناسب‌تر از هوای ابری زمستان است. سوم این‌که، حمله در فصل انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نسبت به بعد از این زمان، کمتر اعتراض و سرزنش اوباما را برخواهد انگیخت و حتی ممکن است باعث حمایت منفعلانه آمریکا هم بشود.

اعتماد به نفس، یکی از ستون‌های اخلاقی اسرائیل است و باراک گفته است که قطعاً کشورش آمریکا را به جنگ نخواهد کشانید. او در ماه آگوست گفت: " اسرائیل به امید کمک کشور دیگری وارد جنگ نخواهد شد، این عمل یک قمار غیرمسئولانه است."

مایکل اورن، سفیر اسرائیل در آمریکا، اواخر ماه اوت گفت که تعیین زمان حمله احتمالی به ایران، ربطی به سیاستمداران آمریکا ندارد و به امنیت اسرائیل مربوط است.

زمان دقیق حمله به ایران تنها برای تصمیم‌گیران ارشد اسرائیل آشکار است، اما به نظر ‌می‌رسد پاسخ این سئوال که‌آیا این کار را ‌می‌کنند یا نه، مشخص شده است. اواخر اوت، تلویزیون اسرائیل گزارش داد که باراک و نتانیاهو مصمم‌اند که این حمله پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری در آمریکا اتفاق بیفتد. تحلیل‌گران اسرائیلی معتقدند که آمریکا خطر دو دهه عداوت ایران و اسرائیل را دست کم گرفته است و این ماجرا تا قبل از ماه نوامبر به سر خواهد آمد.

گوزانسکی می‌گوید: "من اخیراً یک دیپلمات ارشد آمریکایی را ملاقات کردم که ‌می‌گفت اتفاق نظر در آمریکا بر این است که اسرائیل بلوف ‌می‌زند و باراک و نتانیاهو تلاش ‌می‌کنند آمریکا را وادار به حمله به ایران کنند. اگر واقعاً این طور باشد، باید بگویم که پس من هم فریب‌شان را خورده‌ام! "

منبع: فارین پالیسی، ۲۳ اوت۲۰۱۲

عکس: ایهود باراک و بنیامین نتانیاهو

در اسرائیل بعضی‌ها برابرترند

Sun, 27 May 2012 21:40:03 +0000

یوسف مانیر - نیویورک تایمز

برگردان:

عایشه طلوعی

یوسف مانیر - من یک فلسطینی هستم که در اسرائیل به دنیا آمده‌ام، در شهری کوچک به نام «لود» و به همین سبب من یک شهروند اسرائیلی هستم. همسرم اما نه، او متولد نابلس است، شهری در کرانه باختری رود اردن که تحت اشغال اسرائیل است. با این که شهرهای ما تنها ۳۰ مایل از هم فاصله دارند، ما در فاصله ۶ هزار مایلی و در دانشگاه ماساچوست آمریکا با یکدیگر آشنا شدیم.

مجموعه‌ای از دیوار‌ها، پست‌های بازرسی، شهرک‌ها و سربازان، فاصله ۳۰ مایلی شهرهای ما را چنان از هم دور کرده است که گویی دیدار ما در سمت دیگر این کره زمین آسان‌تر از دیدار در حیاط خانه است. این واقعیت زمانی خود را بیشتر به ما نشان داد که تصمیم گرفتیم تا از واشنگتن سفری به سرزمین مادریمان داشته باشیم.

فرودگاه بین‌المللی بن گوریون در حومه شهر لود (به عربی لیدا) است. اما از آنجایی که همسر من یک فلسطینی محسوب می‌شود نمی‌تواند از طریق این فرودگاه پروازی داشته باشد. به همین خاطر او باید به امان پایتخت اردن برود. مثل هر زوج دیگری ما هم دوست داشتیم که سفری با همدیگر داشته باشیم، سفری که دلنشین‌تر می‌شد. اما تدارک این سفر برای ما بیشتر شبیه یک کابوس می‌ماند، موضوعی که بیش از هر چه چیز یادآور قوانین نابرابر حاکم در سرزمینمان بود. حتی اگر بخواهیم با هم پروازی به امان هم داشته باشیم باز هم باید از یکدیگر جدا باشیم، با دو ساعت تفاوت و تحمل تحقیر‌ها و سئوال و جواب شدن‌ها برای رد شدن از مرز.

به خاطر قوانین دولت اسرائیل اگر من می‌خواستم در منطقه زندگی کنم، باید محل اقامت خود را ترک می‌کردم، زیر بر اساس این قوانین همسر من نمی‌تواند با من در اسرائیل زندگی کند. این قانون در راستای چیزی است که نخست وزیر بنیامین نتانیاهو از آن به عنوان پیشیگری از «گسترش جمعیتی» یاد می‌کند.

در دهه ۱۹۵۰ قانونی تصویب شد که بر اساس آن دولت اسرائیل می‌توانست سرزمین‌های فلسطینیان «غایب» را تسخیر کند. البته که آن‌ها «غایب» بودند. این دولت اسرائیل بود که با آواره کردن فلسطینی‌ها آن‌ها را به غایبان تبدیل کرده بود

تعداد نوزادان فلسطینی در اسرائیل همواره به عنوان یک «تهدید جمعیتی» توسط دولت عنوان می‌شود، دولتی که سیاستش مبارزه برای حفظ یهودیان در اکثریت جمعیتی است. البته این قانون در مورد ازدواج شهروندان اسرائیلی با فلسطینی‌هاست و نه ازدواج با آمریکایی‌ها و یا غیر فلسطینی‌ها.

هفته گذشته شصت و چهارمین سالگرد استقلال اسرائیل بود، روزی که فلسطینی‌ها آنرا «یوم النکبه» می‌خوانند یا روز «فاجعه»، زمانی که بسیاری از فلسطینیانی که در این سرزمین به دنیا آمده بودند ناچار شدند سرزمین خود را ترک کنند و به پناهندگانی آواره تبدیل شوند.

در سال ۱۹۴۸ اسحاق رابین که رئیس یک تیپ نظامی اسرائیلی بود، به اخراج فلسطینی‌ها از شهر لیدا (لود) کمک کرد. حدود ۱۹ هزار نفر از ۲۰ هزار نفر ساکنین این شهر بومیان فلسطینی بودند که اسرائیل به زور آن‌ها را از شهر خود اخراج کرد. پدربزرگ و مادربزرگ من جزو آن ۱۰۰۰ نفری بودند که در شهر باقی ماندند.

پدر بزرگ و مادر بزرگ من خوش‌شانس بودند که تنها بی‌سرپناه شدند و پناهنده نشدند. سال‌ها بعد پدربزرگ من دوباره قادر شد که خانه خود را بخرد! یک بی‌رحمی مضحک و عمیق! اما سرنوشت او بهتر از بسیاری دیگر از همسایگانش بود که هرگز نتوانستند دوباره زندگی خود را در خانه‌های خود برقرار کنند.

سه دهه بعد در اکتبر ۱۹۷۹ خاطرات اسحاق رابین در یکی از روزنامه‌ها منتشر شد که می‌گفت به یاد می‌آورد در عملیاتی که او مسئولش بود در شهر لیدا و رامل حدود ۵۰ هزار نفر را از خانه‌هایشان اخراج کرده است. اسحاق رابین که بعد‌ها نخست وزیر اسرائیل شد در توصیف این اقدام خود، اخراج ساکنین را یک ضرورت برای اسرائیل توصیف کرده بود.

دو نسل پس از یوم النکبه هنوز صدای سیاست‌های تبعیض‌آمیز اسرئیل طنین‌انداز است. اسرائیل هنوز تلاش دارد تا تصویر سنگری از دموکراسی در برابر خطر شهروندان فلسطینی از خود ارائه کند. در حالی که سیاست‌های اسرائیل نسبت به این جمعیت بزرگ اساسا در تقابل و تضاد با اصول آزادی است، تبعیضی که تاریخ و سابقه‌ای طولانی دارد.

در دهه ۱۹۵۰ قانون تازه‌ای تصویب شد که بر اساس آن دولت اسرائیل می‌تواند سرزمین‌های آن دسته از فلسطینی‌ها را که آن‌ها را در شمار «غایبان» طبقه‌بندی کرده بودند، تسخیر کند. البته که آن‌ها «غایب» بودند، در واقع این دولت اسرائیل بود که با آواره کردن فلسطینی‌ها و یا عدم اجازه سکونت به کسانی که بازگشته بودند، آن‌ها را به غایبان تبدیل کرده بود.

گروه دوم به طعنه «غایبان حاضر» خوانده می‌شوند. این‌ها کسانی بودند که زمین‌های خود را از نزدیک و به چشم خود می‌دیدند، اما به خاطر قوانین نظامی نمی‌توانستند دوباره صاحب زمین‌های خود شوند تا آن که قانون مصادره این زمین‌ها توسط دولت صادر شد. فلسطینیان ساکن اسرائیل از سال ۱۹۴۸ تا سال ۱۹۶۶ تحت سیاست حکومت نظامی زندگی می‌کردند، و به همین سبب زمین‌هایشان با این قانون در پیش چشم‌هایشان از آن‌ها گرفته شد.

یک یهودی از هر کشوری به راحتی می‌تواند به اسرائیل برود، در حالی که این امر برای یک فلسطینی حتی با معتبر‌ترین بهانه‌ها غیرممکن است. همچنین فلسطینیان ۲۰ درصد جمعیت اسرائیل را تشکیل می‌دهند اما بودجه اختصاص یافته به آن‌ها کمتر از ۷ درصد است

امروزه یک یهودی از هر کشوری در جهان به راحتی می‌تواند به اسرائیل برود، در حالی که این امر برای یک فلسطینی پناهنده حتی با معتبر‌ترین بهانه‌ها نیز غیرممکن است. همچنین در حالی که فلسطینیان (فلسطینی‌های شهروند اسرائیل) تشکیل‌دهنده ۲۰ درصد از جمعیت اسرائیل هستند اما بودجه اختصاص یافته به آن‌ها کمتر از ۷ درصد است.

تراژدی داستان آنجاست که فلسطینیان باید هزینه اندیشه صهیونیسم برای گسترش و در اکثریت ماندن جمعیت یهودیان را نیز بپردازند. اشغال سرزمین‌های فلسطینی در کرانه باختری رود اردن تنها یک بخش آن است. آن‌چه امروز شاهد هستیم استقرار یک دولت از دریای مدیترانه تا رودخانه اردن تحت کنترل اسرائیل است، مناطقی که فلسطینیان به درجات مختلف از حقوق خود محروم شده‌اند.

یک و نیم میلیون نفر از آن‌ها شهروندان درجه دوم هستند (که شهروند اسرائیل هستند) چهار میلیون نفر اساسا شهروند نیستند. اگر این آپارتاید نیست، پس قطعا هر چه هست دموکراسی نیست.

شکست رهبران آمریکا و اسرائیل در پذیریش واقعیت غیر دموکرات بودن کشور اسرائیل هیچ سودی برای مردم ندارد. حتی اگر به فرض تحقق ایده دو دولتی - که در حال حاضر ایده‌ای خیالی و دور از ذهن به نظر می‌رسد - بازهم یک تناقض اساسی باقی خواهد ماند و آن وجود بیش از ۳۵ قانون تبعیض‌آمیز علیه فلسطینی‌هایی است که شهروند اسرائیل هستند.

برای بحث کردن درخصوص ارزش‌های مشترکی که آمریکا و اسرائیل را پیوند داده است، شوربختانه دموکراسی حداقل در زمان کنونی فاقد جایگاه و اعتبار است. این وضعیت نیز تا زمانی که رهبران اسرائیل حاضر به رسمیت شناختن حقوق مساوی و برابر برای همه شهروندان اسرائیل باشند، و نه تنها در اسم و ظاهر بلکه در قوانین جاری کشور، هیچ تغییری نخواهد کرد.

منبع: نیویورک تایمز

رادیکال‌ترین دولت اسرائیل؛ نگاهی به ائتلاف کادیما - نتانیاهو

Thu, 10 May 2012 07:35:20 +0000

فرهمند علیپور

فرهمند علیپور - بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل در حالی به گسترش و استحکام کابینه ائتلافی خود پرداخت که در طی ماه‌های اخیر دولت او تحت فشار انتقادهای بسیاری قرار گرفته بود. با این حال اعلام خبر پیوستن حزب کادیما به عنوان بزرگ‌ترین حزب پارلمان اسرائیل، به کابینه ائتلافی نتانیاهو یک پیروزی چشم‌گیر برای بنیامین نتانیاهو و پاسخی است به مخالفان دولت او که از این پس با اعتماد به نفسی بیشتر در برابر انتقادات ایستادگی خواهد کرد.

نتانیاهو به عنوان رهبر حزب تندروی «لیکود» با حزب تقریبا میانه‌روی «کادیما» به رهبری شائول موفاز، به ائتلافی دست یافت تا در کنار حزب تندروی «اسرائیل بیتنا» به رهبری آویدگور لیبرمن، و حزب تندروی مذهبی «شاس» به رهبری «الیاهو یشای»، یکی از رادیکال‌ترین دولت‌های تاریخ اسرائیل را تشکیل دهد و کابینه‌ای با فراگیری و حمایتی گسترده‌تر در پارلمان اسرائیل (کنست) را برقرار کند.

آن‌سوی ائتلاف کادیما – نتانیاهو

کنست (پارلمان اسرائیل) دارای ۱۲۰ کرسی است و حزب کادیما دارای ۲۸ عضو. لیکود با ۲۷ عضو، حزب افراطی اسرائیل بیتنا با ۱۵ عضو و حزب اولترا ارتدوکس شاس با ۱۱ عضو در برگیرنده مهم‌ترین بلوک‌های کنست اسرائیل هستند. حزب متحد تورات و یهودیت نیز با ۵ عضو، در کنار دیگر احزاب نام برده و برخی احزاب کوچک‌تر، در کابینه ائتلافی حضور دارد. اکنون بزرگ‌ترین حزب منتقد دولت در کنست اسرائیل حزب کارگر است که تنها ۷ کرسی در پارلمان اسرائیل دارد.

با این ائتلاف تازه، در مجموع ۹۴ کرسی کنست پشتیبان دولت ائتلافی تازه به رهبری نتانیاهو خواهد بود.

شائول موفاز روز سه شنبه هشتم می‌، در یک کنفرانس خبری مشترک با بنیامین نتناهیو، در خصوص این ائتلاف گفت: "اجماع ۹۴ نفر از اعضای پارلمان می‌تواند به اسرائیل کمک کند تا دربرابر مواجهه با چالش‌های آینده بهتر عمل کند."

بنیامین نتانیاهو نیز هماهنگی بهتر برای تهیه بودجه کشور، تغییر سیستم دولت، تصویب قانونی منصفانه و عادلانه در خصوص خدمت سربازی برای دانشجویان مذهبی و تلاش برای روند «مسئولانه» صلح را از مهم‌ترین اهداف این ائتلاف معرفی کرد.

اکنون بزرگ‌ترین حزب منتقد دولت در کنست اسرائیل حزب کارگر است که تنها ۷ کرسی در پارلمان اسرائیل دارد. با این ائتلاف تازه، در مجموع ۹۴ کرسی کنست پشتیبان دولت ائتلافی تازه به رهبری نتانیاهو خواهد بود

در واکنش به این کنفرانس خبری مشترک، خانم «شلی یاکموویچ»، رهبر حزب کارگر با انتقاد از این ائتلاف گفت که هیچ کس حرف‌هایی را که از دهان شائول موفاز و بنیامین نتایناهو خارج شد، باور نخواهد کرد.

او دولت تازه را «رادیکال‌ترین دولت تاریخ سیاسی اسرائیل» و «ائتلاف بزدلان» خواند و افزود: "با ورود کادیما به دولت، عمر اپوزسیون بودن و انتقادهای مسخره این حزب نسبت به دولت بنیامین نتانیاهو پایان یافت."

از سوی دیگر تزیپی لیونی، وزیر امورخارجه سابق، و رهبر پیشین حزب کادیما در واکنشی انتقادی به این ائتلاف در فیس بوک خود نوشت: "می‌دانم که اکنون با شنیدن این خبر (پیوستن کادیما به دولت ائتلافی) چه احساسی دارید اما به شما قول می‌دهم که این پایان راه نیست و هنوز راه‌هایی وجود دارد."

کابینه‌ای منسجم‌تر و جنگی‌تر علیه ایران

دولت بنیامین نتانیاهو پیش از آن که به فکر برگزاری انتخابات زودرس و یا ائتلافی تازه با یکی از گروه‌های اپوزسیون باشد به تغییر مهره‌های اصلی منتقد سیاست‌های دولت خود پرداخت.

دولت نتانیاهو «مئیر داگان» رئیس سابق موساد را که بار‌ها سیاست خارجی اسرائیل و موضوع سیاست تهاجمی اسرائیل علیه ایران را به چالش کشیده بود برکنار کرد و به جای او «تامیر پاردو» را بر صدر موساد نشاند، فردی که برخلاف داگان، از موافقان حمله به ایران است.

مئیر داگان بار‌ها و در مصاحبه‌های مختلف سیاست حمله نظامی از سوی اسرائیل به ایران را به شدت نکوهش و «ابلهانه» توصیف کرده بود. او با گفتن این مطلب که حمله نظامی به ایران می‌تواند اسرائیل را وارد یک «جنگ منطقه‌ای» کند، افزوده بود که نگران «اشتباه» در مورد حمله به ایران است و می‌خواهد «پیش از آن که فاجعه‌ای رخ دهد» دراین‌باره هشدار داده باشد.

دولت نتانیاهو همچنین گابی اشکنازی، رئیس ستاد مشترک ارتش اسرائیل را که از چهره‌های مخالف حمله نظامی اسرائیل به ایران محسوب می‌شد نیز بر خلاف عرف معمول اسرائیل بازنشسته کرد و به جای او «یواف گالانت» - فرمانده عملیات حمله اسرائیل به غزه در ۲۰۰۹ - را برگزید، فردی که مواضعی هماهنگ‌تر با دولت نتانیاهو علیه ایران دارد.

دولت نتانیاهو پیش از آن که به فکر برگزاری انتخابات زودرس باشد به تغییر مهره‌های اصلی منتقد سیاست‌های دولت خود پرداخت و کسی مثل «مئیر داگان» رئیس سابق موساد را که سیاست تهاجمی اسرائیل علیه ایران را به چالش کشیده بود برکنار کرد

گابی اشکنازی پیشتر‌ها به صراحت گفته بود که: "حمله نظامی راه درستی برای توقف برنامه‌های هسته‌ای ایران نیست و آغاز جنگ علیه این کشور به جز مصیبت برای اسرائیل چیز دیگری در پی ندارد."

اشکنازی به خاطر بیان همین مواضع بود که توسط ایهودباراک وزیر دفاع تحمل نشد و از کار برکنار شد.

در آخرین مورد از این دست انتقاد‌ها، یووال دیسکین رئیس سابق سازمان امنیت داخلی اسرائیل (شباک) نیز به انتقادات تندی از مواضع دولت نتانیاهو پرداخت و هشدار داد که حمله نظامی به مراکز اتمی ایران می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

او که یک سال پس از کنار گذاشتنش از ریاست امنیت داخلی اسرائیل سخن می‌گفت، اعلام کرد که «هیچ» اعتمادی به بنیامین نتانیاهو و ایهود باراک - وزیر دفاع- برای اداره جنگ ندارد، ان‌ها را «متوهمان مذهبی» توصیف کرد و گفت که بر این اعتقاد است که ایران پس از مواجهه با جنگ، به جای آن که پنهانی و به تدریج به سوی بمب اتمی حرکت کند، علنا، به سرعت و با حمایت کشورهای مسلمان دیگر این کار را انجام خواهد داد.

از سوی دیگر ژنرال عاموس یادلین، رئیس پیشین سازمان اطلاعات نظامی ارتش اسرائیل نیز که از منتقدان رویکرد دولت کنونی اسرائیل در قبال ایران است، بزرگ‌نمایی صورت گرفته در خصوص خطر ایران از سوی دولت نتانیاهو را رد کرد و گفت: "حتی اگر ایران به بمب اتمی برسد، آن را الزاماً به سوی اسرائیل پرتاب نخواهد کرد."

ائتلاف ضد صلح

گرچه حزب کادیما به نسبت دیگر احزابی همچون لیکود، اسرائیل بیتنا، شاس و یهودیت و تورات، که تاکنون در دولت ائتلافی حضور داشتند، حزبی میانه‌رو محسوب می‌شود و شاید این گونه به نظر برسد که اضافه شدن یک فراکسیون بزرگ معتدل‌تر می‌تواند از تندروی‌های دولت نتانیاهو بکاهد، اما با نگاهی دقیق‌تر به کارنامه شائول موفاز رهبر کنونی حزب کادیما به این نکته پی می‌بریم که این ائتلاف بیشتر به ائتلافی ضد صلح و حتی جنگ‌طلب می‌ماند.

شائول موفاز که در دولت ایهود المرت وزیر دفاع اسرائیل بود از اولین کسانی بود که سخن از حمله به ایران را پیش کشید.

گرچه کادیما حزبی میانه‌رو محسوب می‌شود و شاید این گونه به نظر برسد که اضافه شدن یک فراکسیون بزرگ معتدل‌تر می‌تواند از تندروی‌های دولت نتانیاهو بکاهد، اما با نگاهی دقیق‌تر به کارنامه شائول موفازT رهبر کنونی کادیما پی می‌بریم که این ائتلاف بیشتر به ائتلافی ضد صلح می‌ماند

بنا بر نوشته یوری آوری، روزنامه‌نگار شناخته شده اسرائیلی، بنیامین نتانیاهو، آریل شارون و ایهود باراک پس از مرگ عرفات تصمیم گرفتند تا روند صلح را به مرگ بکشانند و این گونه شد که شائول موفاز فرماندهی این طرح را به نام «عملیات سپر دفاعی» بر عهده گرفت و به دستگیری صد‌ها تن از هواداران ارشد عرفات و کسانی پرداخت که صلح با اسرائیل را پذیرفته بودند.

بنیامین نتانیاهو نیز همین چند روز پیش از سوی رئیس سابق سازمان امنیت داخلی اسرائیل، که کارش تعامل و برخورد با فلسطینی‌ها در سطح سیاسی و امنیتی است، متهم شد که دولت او "هیچ علاقه‌ای به گفت‌وگوهای صلح با فلسطینی‌ها ندارد".

دیسکین اتهامات دولت نتانیاهو به محمود عباس را که طرف فلسطینی شریک خوبی برای گفت‌وگوهای صلح نیست نیز قاطعانه رد کرد.

اما اکنون این سئوال مطرح می‌شود که اگر مقام‌های عالی‌رتبه اطلاعاتی و امنیتی اسرائیل که هر کدام سال‌ها در عالی‌ترین سطوح به رصد کردن فعالیت‌های ایران و نحوه سیاست خارجی اسرائیل در خصوص ایران بوده‌اند، این گونه به انتقاد از عملکرد و مواضع دولت می‌پردازند، چگونه است که اکثریت نمایندگان حاضر در کنست اسرائیل را افرادی با دیدگاه‌های افراطی ملی‌گرایانه و یا مذهبیون افراطی تشکیل می‌دهند؟

و این که چه شده است که احزاب میانه‌رویی چون حزب کارگر امروز تنها ۷ عضو در پارلمان دارند در حالی که احزاب تندرو تشکیل‌دهنده بزرگ‌ترین فراکسیون‌های پارلمان هستند؟

شاید بهتر باشد پاسخ این پرسش را نیز در بخشی از سخنان یووال دیسکین رئیس سابق امنیت داخلی اسرائیل جست‌وجو کرد، آنجایی که او بی‌پرده از رواج تندروی در جامعه اسرائیل خبر می‌دهد و می‌گوید: "در ۱۵ سال اخیر اسرائیل بیشتر و بیشتر به دام‌نژاد پرستی افتاده است."

ايران دخالت در بمب‌گذاری‌های هند و گرجستان را رد کرد

zamaanehnews — Tue, 14 Feb 2012 05:17:57 +0000

ايران دخالت در بمب‌گذاری‌ها عليه ديپلمات‌های اسرائيلی را در هند و گرجستان رد کرد.

به گزارش خبرگزاری فارس، رامين مهمان‌پرست، سخنگوی وزارت خارجه ايران شامگاه ۲۴ بهمن ۱۳۹۰ گفت: "به نظر می‌رسد اين حوادث مشکوک توسط مسئولان اين رژيم (اسرائيل) طراحی شده و با هدف مخدوش کردن چهره ايران به اجرا در آمده است."

روز دوشنبه ۲۴ بهمن بر اثر بمب‌گذاری مقابل سفارت اسرائيل در دهلی، پايتخت هند همسر يکی از ديپلمات‌های اسرائيلی زخمی شد.

در همين حال اسرائيل می‌گويد بمب ديگری مقابل سفارت اسرئيل در تفليس، پايتخت گرجستان پيش از انفجار خنثی شده است.

رامين مهمان‌پرست بمب‌گذاری‌ها را فتنه اسرئيل دانسته که با هدف تلاش برای انحراف افکار عمومی از اقدامات تل‌آويو در ترور دانشمندان اتمی ايران انجام شده است

بنيامين نتانياهو، نخست‌وزير اسرائيل از ايران به عنوان "عامل" انفجار در دهلی و تلاش برای منفجرکردن بمبی ديگر در تفليس نام برده است.

هيچ گروهی تاکنون مسئوليت اين بمب‌گذاری‌ها را بر عهده نگرفته است.

مهمان‌پرست گفته است: "از ديدگاه ما اصولاً رژيم صهيونيستی (اسرائيل) و حاميانش متهم اصلی حوادث تروريستی بوده و انتساب حوادث اخير به جمهوری اسلامی ايران کاملاً بی‌پايه و اساس است."

به گفته سخنگوی وزارت خارجه ايران "چنانچه رژيم صهيونيستی و حاميان آن با اين‌گونه اقدامات تروريستی و سناريوسازی به دنبال ماجراجويی و اجرای افکار خطرناکی هستند، بايد بدانند که هرگونه اقدام نسنجيده و نابخردانه واکنشی پشيمان کننده در پی خواهد داشت."

مهمان‌پرست اين بمب‌گذاری را "فتنه" اسرئيل دانست که با هدف "تلاش برای انحراف افکار عمومی" از اقدامات تل‌آويو در ترور دانشمندان اتمی ايران انجام شده است.

ايران همواره از اسرئيل و آمريکا به عنوان "عاملان" ترور دانشمندات اتمی‌اش نام می‌برد.

مصطفی احمدی روشن يکی از مقام‌های مرتبط با برنامه اتمی ايران بود که که ۲۱ دی ۱۳۹۰ در تهران ترور شد.

هفته گذشته مقام‌های آمريکايی به شبکه ان‌بی‌سی گفتند ترور دانشمندان هسته‌ای ايران با دخالت "موساد و سازمان مجاهدين خلق" انجام شده است.

اين مقام‌های آمريکايی با اين حال گفته‌اند دولت ايالات متحده در اين ترورها نقشی نداشته است.

اسرائيل در خصوص اين خبر سکوت کرده اما سازمان مجاهدين خلق از گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی اين گزارش را "دروغ" ناميده است.

ايران از سازمان مجاهدين خلق به نام "منافقين"‌ياد می‌کند و اين گروه را "تروريستی" می‌داند.