بهمن احمدی امويی

مخالفت وزارت اطلاعات ايران با مرخصی ژيلا بنی‌يعقوب

news-zamaneh — Wed, 20 Mar 2013 06:24:23 +0000

وزارت اطلاعات ايران با مرخصی ژيلا بنی‌يعقوب، روزنامه‌نگار زندانی در تهران موافقت نکرد.

به گزارش تارنمای جنبش راه سبز (جرس)، "با وجود اين‌که بهمن احمدی‌امويی، همسر اين روزنامه‌نگار، بهمن‌ماه امسال بعد از سه سال برای مرخصی بيرون از زندان به‌سر می‌برد، وی با مخالفت نهادهای امنيتی از مرخصی چند روزه برای بودن در کنار خانواده و به‌ويژه همسرش محروم شد."

ژيلا بنی‌يعقوب از شهريور ماه ۱۳۹۱ برای گذراندن حکم يک سال حبس در زندان اوين به‌سر می‌برد. وی در خرداد ۱۳۸۹ از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به يک‌ سال حبس تعزيری و ۳۰ سال محروميت از شغل روزنامه‌نگاری محکوم شد.

ژيلا بنی‌يعقوب ۳۰ خردادماه سال ۱۳۸۸ در جريان رويدادهای پس از دهمين دوره انتخابات بحث‌برانگيز رياست جمهوری در ايران به همراه همسرش، بهمن احمدی امويی، که او نيز روزنامه‌نگار است، بازداشت شد.

بهمن احمدی امويی نيز از سوی دادگاه به تحمل هفت سال حبس تعزيری محکوم شد که اين حکم در دادگاه تجديدنظر به پنج سال حبس کاهش يافت. وی با روزنامه‌های جامعه، توس، صبح امروز، نوروز، شرق، وقايع اتفاقيه و سرمايه همکاری داشته و تاکنون دو کتاب به نام‌های "اقتصاد سياسی جمهوری اسلامی" و "مردان جمهوری اسلامی چگونه تکنوکرات شدند" از وی منتشر شده است.

ژيلا بنی‌يعقوب سردبير سايت کانون زنان ايرانی سال‌ها در تحريريه روزنامه‌های مختلف از جمله همشهری، نوروز، وقايع اتفاقيه، ياس نو، صبح امروز، آفتاب آمروز، سرمايه و …به عنوان خبرنگار و دبير سرويس اجتماعی فعاليت داشته است.

وی در سال ۱۳۸۸ برنده جايزه بين‌المللی شجاعت در روزنامه‌نگاری از بنياد بين‌المللی رسانه‌های زن و همچنين برنده "جايزه جهانی آزادی بيان" شد.

ژيلا بنی‌يعقوب در سال ۱۳۸۹ نيز جايزه ويژه "آزادی بيان" سازمان گزارشگران بدون مرز را به‌دست آورد.

"هدف سرکوب در ايران ساکت کردن مدافعان حقوق بشر است"

news-zamaneh — Wed, 12 Sep 2012 09:10:51 +0000

برنامه نظارت بر حمايت از مدافعان حقوق بشر از دولتمردان ايران خواست تا به آزار و اذيت قضايی عليه شيوا نظرآهاری، ژيلا بنی‌يعقوب، نويد خانجانی، حسين رونقی ملکی، عيسی سحرخيز و بهمن احمدی امويی پايان دهند.

برنامه نظارت بر حمايت از مدافعان حقوق بشر که برنامه مشترک فدراسيون بين‌المللی جامعه‌های حقوق بشر (FIDH) و سازمان جهانی مبارزه با شکنجه (OMCT) است، شامگاه روز گذشته، سه‌شنبه ۲۱ شهريورماه با انتشار بيانيه مطبوعاتی به "حبس خودسرانه" شيوا نظرآهاری، ژيلا بنی‌يعقوب، نويد خانجانی، حسين رونقی ملکی، چهار مدافع حقوق بشر در ايران و آزار عيسی سحرخيز و بهمن احمدی امويی، دو روزنامه‌نگار زندانی، اعتراض کرد.

در اين بيانيه آمده است که در روزهای اخير چندين فعال حقوق بشر و روزنامه‌نگار برای گذراندن حکم‌های زندان خود دستگير شده‌اند و عليه چند نفر اتهام‌های تازه مطرح شده است.

برنامه نظارت در اين بيانيه ضمن توضيح وضعيت اين شش فعال مدنی و روزنامه‌نگار به شدت از موج تازه دستگيری‌ها و بازداشت‌های مدافعان حقوق بشر ابراز نگرانی نموده و آنها را تنها با هدف تنبيه اين مدافعان به خاطر فعاليت‌های آن‌ها و استفاده مسالمت‌آميز آنها از آزادی بيان خود تلقی کرده است.

اين نهاد مدافع حقوق بشر به ويژه نسبت به سلامتی جسمانی و روانی مدافعان حقوق بشر که در بازداشت و در معرض "شکنجه و بدرفتاری گسترده" قرار دارند ابراز نگرانی کرده و گفته است: "هدف اين فضای سرکوب مداوم ترساندن و به سکوت کشاندن تمام مدافعان حقوق بشر در ايران است."

برنامه نظارت از دولتمردان ايران خواسته است اتهام‌های اين افراد را لغو و در کليه شرايط سلامت جسمانی و روانی آن‌ها را تضمين کنند.

برنامه نظارت بر حمايت از مدافعان حقوق بشر از مسئولان جمهوری اسلامی ايران خواسته است تمام مدافعان حقوق بشر را که به خاطر فعاليت‌های حقوق بشری خود در "حبس خودسرانه" به‌سر می‌برند، آزاد کنند

اين نهاد همچنين از مسئولان جمهوری اسلامی ايران خواسته است تمام مدافعان حقوق بشر را که به خاطر فعاليت‌های حقوق بشری خود در "حبس خودسرانه" به‌سر می‌برند، آزاد کنند و اعلاميه سازمان ملل در باره مدافعان حقوق بشر، اعلاميه جهانی حقوق بشر و پيمان‌های بين‌المللی حقوق بشر را که ايران نيز آنها را پذيرفته است، رعايت کنند.

شيوا نظرآهاری، فعال حقوق بشر، در روز ۱۸ شهريورماه جاری برای گذراندن محکوميت چهار سال زندان خود به زندان اوين رفت. وی پس از انتخابات دهمين دوره رياست جمهوری يک بار در تاريخ ۲۴ خرداد ماه ۱۳۸۸، و بار ديگر در آذر ماه همان سال بازداشت شد.

نويد خانجانی، و حسين رونقی ملکی، دو فعال حقوق بشر، به همراه ۳۰ تن از فعالان مدنی ديگر که برای کمک به زلزله‌زدگان به استان آذربايجان شرقی سفر کرده بودند، در روز يکم شهريورماه جاری دستگير شدند. تعدادی از اين بازداشت‌شدگان با وثيقه آزاد شده‌اند و برخی هنوز در زندان به‌سرمی‌برند.

نوید خانجانی، صبح روز یکشنبه ۱۹ شهریور از بند ۳۵۰ زندان اوین به زندان رجائی‌شهر کرج انتقال یافت. این فعال حقوق بشر پیشتر به ۱۲ سال حبس قطعی محکوم شده بود.

حسين رونقی ملکی نيز پيش از اين در روز ۲۲ آذر ۱۳۸۹ دستگير شد و به ۱۵ سال زندان محکوم گرديد که هم‌اکنون حکم محکوميت خود را می‌گذراند. وی که در زندان بيماری‌های سختی را تحمل کرده در بازداشت اخير در مرخصی استعلاجی به‌سر می‌بُرد.

عيسی سحرخيز، روزنامه‌نگار زندانی نيز در روز ۱۸ شهريورماه جاری، پس از انتقال به زندان رجائی‌شهر دست به اعتصاب غذا زد و از خوردن غذا و دارو خودداری کرد. سحرخيز نزديک به شش ماه در بيمارستان بستری بود تا اين که هفت شهريور با شروع کنفرانس غيرمتعهدها در تهران به سلول انفرادی در زندان اوين منتقل شد. وی که ۱۲ تير ۱۳۸۸ دستگير شده بود به سه سال زندان محکوم گرديد و محکوميت خود را نيز به پايان رساند اما در مرداد ۱۳۹۰، دولتمردان پرونده‌ ديگری عليه او گشودند و وی را به دو سال زندان بيشتر محکوم کردند. اين محکوميت در دادگاه تجديد نظر به يک سال‌ونيم کاهش يافت.

ژيلا بنی يعقوب، فعال حقوق زنان و روزنامه‌نگار ۱۲ شهريورماه جاری برای گذراندن محکوميت يک سال زندان خود به زندان اوين رفت. وی ۳۰ خردادماه سال ۱۳۸۸ در جريان رويدادهای دهمين دوره انتخابات بحث‌برانگيز رياست جمهوری در ايران به همراه همسرش، بهمن احمدی امويی، بازداشت شده بود.

بهمن احمدی امويی حکم پنج سال زندان خود را می‌گذراند و در ۲۲ خردادماه سال جاری از زندان اوين به زندان رجائی‌شهر منتقل شد و در آنجا مورد اهانت قرار گرفت و نزديک به ۲۰ روز در سلول انفرادی باقی ‌ماند.

گزارشگران بدون مرز زندانی کردن ژيلا بنی‌يعقوب را محکوم کرد

news-zamaneh — Thu, 06 Sep 2012 12:39:52 +0000

گزارشگران بدون مرز زندانی کردن ژيلا بنی‌يعقوب، روزنامه‌‌نگار و مدافع حقوق زنان را محکوم کرد.

در بيانيه‌ای که امروز پنج‌شنبه ۱۶ شهريورماه (ششم سپتامبر) اين نهاد بين‌المللی مدافع حقوق روزنامه‌نگاران منتشر کرد، ضمن اشاره به بازگشت ژيلا بنی‌يعقوب به زندان در تاريخ ١٢ شهريور برای سپری کردن يک سال زندان خود، به وضعيت بهمن احمدی امويی، همسر وی در زندان نيز پرداخته و نوشته است که اين دو تنها مورد زندانی کردن زوج‌های روزنامه‌نگار در ايران نيستند.

گزارشگران بدون مرز همچنين به مورد مهسا امرآبادی و مسعود باستانی دو روزنامه‌نگار ديگر که هم‌اکنون دوران محکوميت خود را در زندان‌های ايران می‌گذرانند نيز اشاره کرده است.

ژيلا بنی‌يعقوب به همراه همسرش بهمن احمدی امويی در تاريخ ٣٠ خرداد ١٣٨٨ و در رويدادهای پس از انتخابات بحث‌برانگيز دهمين دوره رياست جمهوری در ايران دستگير شدند.

گزارشگران بدون مرز: ژيلا بنی‌يعقوب و بهمن احمدی امويی تنها مورد زندانی کردن زوج‌های روزنامه‌نگار در ايران نيستند، مهسا امرآبادی و مسعود باستانی نيز زوج ديگر زندانی هستند

ژيلا بنی‌يعقوب در تاريخ دوم شهريورماه ١٣٨٨ با سپردن وثيقه‌ای سنگين آزاد شد، اما بهمن احمدی امويی همچنان در زندان ماند.

٢٢ آبان‌ماه ١٣٨٨ دادگاه تجديدنظر حکم يک سال زندان و ٣٠ سال محروميت از روزنامه‌نگاری ژيلا بنی‌يعقوب را که پيش از اين از سوی شعبه ٢٦ دادگاه انقلاب صادر شده بود، تأييد کرد.

بهمن احمدی امويی نيز از سوی دادگاه به تحمل هفت سال حبس تعزيری محکوم گرديد. اين حکم سپس در دادگاه تجديدنظر به پنج سال حبس کاهش يافت.

وی در روز ٢٢ خردادماه سال جاری از بند ٣۵٠ زندان اوين، به زندان رجايی‌شهر انتقال داده شد.

مسعود باستانی نيز پس از رويدادهای دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری در دادگاه به شش سال حبس تعزيری محکوم شد و در زندان رجايی‌شهر به‌سر می‌برد. همچنين مهسا امرآبادی نيز از ارديبهشت‌ماه سال جاری برای گذراندن دو سال حکم راهی زندان اوين شد.

سازمان گزارشگران بدون مرز، همچنين در اين بيانيه نگرانی خود را وضعيت سلامت روزنامه‌نگار زندانی عيسی سحرخيز، مدير و همکار بسياری از روزنامه‌های اصلاح‌طلب اعلام کرد.

خانواده عيسی سحخيز گفته‌اند که وی از تاريخ هشتم شهريور و در اعتراض به انتقالش از بيمارستان به زندان دست به اعتصاب غذا زده است.

عيسی سحرخيز نيز پس از رويدادهای دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری در تاريخ ١١ تيرماه ١٣٨٨ بازداشت و در شهريورماه همان سال به سه سال زندان به اتهام "فعاليت تبليغی عليه نظام" محکوم شد.

سحرخيز همچنين در تاريخ مردادماه سال گذشته به دليل فعاليت‌های مطبوعاتی پيش از دوران بازداشت اخيرش، به دوسال زندان محکوم شده است.

وی از چند بيماری رنج می‌برد و از پنج ماه پيش در بيمارستان بستری شده بود، و بعد به سلول‌های انفرادی بند ٢٠٩ زندان اوين منتقل شد.

گزارشگران بدون مرز جمهوری اسلامی ايران را "رکوردار محکوم و زندانی کردن زنان روزنامه‌نگار و وب‌نگار در جهان" دانسته و نوشته است: "از فردای انتخابات مورد مناقشه خرداد ١٣٨٨، بيش از ۵٧ زن روزنامه‌نگار و وب‌نگار بازداشت و از سوی دادگاه‌های انقلاب اسلامی به حبس‌های زندان از شش ماه تا هفت سال محکوم شده‌اند.

انتقال بهمن احمدی امويی به سلول انفرادی محکومان به اعدام

Tue, 26 Jun 2012 12:20:21 +0000

در حالی که هنوز علت تبعيد بهمن احمدی امويی روزنامه‌نگار زندانی به زندان رجايی‌شهر و اتهامات جديد وی بر خانواده اين زندانی پوشيده است منابع خبری حقوق بشری از انتقال احمدی امويی به سلول انفرادی بند يک زندان رجايی‌شهر خبر داده‌اند.

اين گزارش‌ها حاکی است که بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار زندانی که چندی پيش به دنبال درگيری ميان زندانيان سياسی بند ۳۵۰ اوين با مأموران امنيتی شبانه به زندان رجايی‌شهرکرج منتقل شده بود، عصر ديروز به "سلول انفرادی بند يک" اين زندان که گفته می‌شود محل نگهداری محکومان به اعدام است، منتقل شده است.

به گزارش منابع حقوق بشری ابتدا صبح ديروز بهمن احمدی امويی به دادسرای شهيد مقدس اوين، منتقل و اتهامات جديدی را به وی تفهيم کرده‌اند و پس از بازگشت به زندان رجايی‌شهر کرج مسئولان زندان از انتقال وی به بندعمومی امتناع کرده و به سلول انفرادی برده شده است.

انتقال اين روزنامه‌نگار زندانی به سلول انفرادی در حالی صورت می‌گيرد که به گفته ساير زندانيان سياسی، رئيس زندان رجايی‌شهر نيز از انتقال او به سلول‌های انفرادی بند يک اين زندان خودداری کرده، با اين‌حال دستور قضايی مقامات ارشد زندان اوين، او را ناچار به انتقال بهمن احمدی امويی به سلول‌ انفرادی بند يک کرده است.

برخی زندانيان سياسی و عادی زندان رجايی‌شهر درباره سلول‌های انفرادی بند يک گفته‌اند: شرايط اين سلول‌های انفرادی به قدری اسف‌بار است که همه زندانيان پس از مدت کوتاهی حضور در آن‌جا دچار بيماری و مشکلات جدی جسمی و روحی می‌شوند

گفته می‌شود، رئيس زندان نيز نسبت به امنيت جانی احمدی امويی در اين سلول‌ها اظهار نگرانی کرده، با اين‌حال آن را دستور قضايی دانسته است.

زندانيان سياسی محبوس در زندان رجايی‌شهر با ابراز نگرانی نسبت به وضعيت بهمن احمدی امويی، گفته‌اند که زندان رجايی‌شهر دارای سلول‌های انفرادیِ مخصوص و بدتری هم هست و انتقال احمدی امويی به سلول انفرادی بند يک، موجب نگرانی همه شده است."

هم‌اکنون شماری از زندانيان سياسی پس از انتخابات بحث‌برانگيز ۲۲ خرداد ۸۸، نظير احمد زيدآبادی، حشمت‌الله طبرزدی، مسعود باستانی، عيسی سحرخيز، مهدی محموديان، رسول بداغی و مجيد توکلی در بند عمومی زندان رجايی‌شهر کرج دوران محکوميت خود را سپری می‌کنند.

برخی زندانيان سياسی و عادی زندان رجايی‌شهر درباره سلول‌های انفرادی بند يک گفته‌اند: "شرايط اين سلول‌های انفرادی به قدری اسف‌بار است که همه زندانيان پس از مدت کوتاهی حضور در آن‌جا دچار بيماری و مشکلات جدی جسمی و روحی می‌شوند." اين زندانيان می‌گويند: "هيچ‌کس نمی‌تواند آن‌جا دوام بياورد."

خانواده بهمن احمدی امويی روزنامه‌نگار زندانی با ابراز نگرانی شديد نسبت به وضعيت سلامت وی در اين‌باره می‌گويند: "انجام اين‌گونه برخوردها در حالی که بيش از سه سال از حبس بهمن احمدی امويی می‌گذرد، قابل توجيه نيست."

اين خانواده هم‌چنين بيش از هر چيز ديگری، نسبت به سلامت جانی وی ابراز نگرانی می‌کنند. به گفته آن‌ها "مسئولان برای او شرايط تنبيه در تنبيه، درست کردند. هم او را به زندان رجايی‌شهر انتقال داده‌اند و هم اين‌که، به بدترين سلول‌های انفرادی اين زندان منتقل شده است."

چندی پيش به دنبال حمله مأموران زندان اوين به بند ۳۵۰ و انتقال شش تن از زندانيان به سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اين زندان، نيمه‌شب سه‌شنبه ۲۳ خرداد ۱۳۹۱ بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار زندانی در حالی که اجازه جمع‌آوری وسايل خود را نداشته با وضعيت نامناسبی با دمپايی، زيرپيراهن، پيژامه و بستن دست‌بند و پابند به وی، به بند زندانيان سياسی زندان رجايی‌شهر کرج منتقل شده بود.

بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار اقتصادی که با روزنامه‌های جامعه، توس، صبح امروز، نوروز، شرق، وقايع اتفاقيه و سرمايه همکاری داشت و تاکنون دو کتاب به نام‌های "اقتصاد سياسی جمهوری اسلامی" و "مردان جمهوری اسلامی چگونه تکنوکرات شدند" از وی منتشر شده در روز ۳۰ خردادماه سال ۸۸ به همراه همسرش ژيلا بنی‌يعقوب، از سوی مأموران امنيتی بازداشت شد و از سوی دادگاه به تحمل هفت سال حبس تعزيری محکوم گرديد. اين حکم سپس در دادگاه تجديدنظر به پنج سال حبس کاهش يافت. وی از آن زمان تاکنون در زندان به‌سر می‌برد.

ژيلا بنی‌يعقوب همسر بهمن احمدی امويی نيز در خرداد ۱۳۸۹ از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به يک‌ سال حبس تعزيری و ۳۰ سال محروميت از شغل روزنامه‌نگاری محکوم شد.

بهمن احمدی امويی با دست‌بند و پابند به زندان رجايی‌شهر منتقل شد

Tue, 12 Jun 2012 11:20:55 +0000

بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار زندانی در اوين به زندان رجايی‌شهر در شهر کرج منتقل شده است.

به گزارش تارنمای ادوار نيوز، به دنبال حمله شب گذشته مأموران زندان اوين به بند ۳۵۰ و انتقال شش تن از زندانيان به سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اين زندان، نيمه‌شب گذشته بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار زندانی از سلول انفرادی ۲۰۹ به زندان رجايی‌شهر کرج منتقل شده است.

بنابر اين گزارش، بهمن احمدی امويی، ساعت يک نيمه‌شب در حالی که اجازه جمع‌آوری وسايل خود از بنده ۳۵۰ را نداشته با وضعيت نامناسبی با دمپايی، زيرپيراهن، پيژامه و بستن دست‌بند و پابند به وی، به قرنطينه زندان رجايی‌شهر کرج و بامداد امروز نيز به بند زندانيان سياسی اين زندان منتقل شد.

تارنمای کلمه، نيز در خبری ديگر از توهين و بی‌احترامی به بهمن احمدی امويی به هنگام ورود توسط مأموران زندان رجايی‌شهر خبر داده است.

امويی در بدو ورود به زندان رجايی‌شهر همراه با توهين و بی احترامی از سوی ماموران زندان برهنه و تفتيش شده است

در گزارش کلمه آمده است که امويی در بدو ورود به زندان رجايی‌شهر همراه با توهين و بی احترامی از سوی ماموران زندان برهنه و تفتيش شده است.

شماری از زندانيان سياسی مستقر در بند ۳۵۰ زندان اوين که شب گذشته قصد داشتند در سالروز اعتراضات مردمی به نتايج انتخابات بحث‌برانگيز ۲۲ خرداد ۸۸ و همچنين در نخستين سالگرد درگذشت هدی صابر، مراسم يادبودی در زندان اوين تدارک ببينند با ممانعت مأموران امنيتی روبه‌رو شده و درگيری نسبی ميان زندانيان سياسی با نيروهای گارد ويژه زندان اوين به‌وجود آمد.

بنابر اين گزارش، به دنبال اين موضوع مأموران امنيتی شش زندانی سياسی بند ۳۵۰ اوين را به سلول‌های انفرادی بند امنيتی ۲۰۹ منتقل کردند.

بهمن احمدی امويی، سعيد جلالی‌فر، سعيد متين‌پور، آرش سقر، فرشاد قربان‌پور و جواد عليخانی شش زندانی هستند که گفته می‌شود پس از درگيری با گارد ويژه مستقر در بند ۳۵۰ به سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ منتقل شده‎اند و در ادامه اين روند نيمه‌شب گذشته بهمن احمدی امويی به زندان رجايی‌شهر منتقل شده است.

هم‌اکنون شماری از زندانيان سياسی پس از انتخابات بحث‌برانگيز ۲۲ خرداد ۸۸، نظير احمد زيدآبادی، حشمت الله طبرزدی، مسعود باستانی، عيسی سحرخيز، مهدی محموديان، رسول بداغی و مجيد توکلی در زندان رجايی‌شهر کرج دوران محکوميت خود را سپری می‌کنند.

زیستن برای گفتن و بازگفتن

Sat, 24 Mar 2012 07:53:15 +0000

یادداشتی بر زنان در بند ۲۰۹ اوین، نوشته ژیلا بنی‌یعقوب

زهرا باقری‌شاد

زهرا باقری‌شاد- «زنان در بند ۲۰۹ اوین» اوین یک روایت کوتاه و واقعی است به قلم روزنامه‌نگاری که ۳۰ سال از روزنامه‌نگاری محروم شده اما از نوشتن نه. ژیلا بنی‌یعقوب نه یک رمان خلق کرده و نه یک داستان کوتاه.

او دقیقاً به شیوه همیشگی، مثل نوشتن برای روزنامه نوشته است؛ با‌‌ همان زبان ساده ژورنالیستی اما دقیق و پرسشگر. اما این‌بار توانسته سؤال‌های بیشتری بپرسد. شاید برای اینکه دست‌کم به خودش بگوید که از نوشتن محروم نیست حتی اگر نتواند در روزنامه قلم بزند؛ و این‌بار نه مجبور است در برابر سانسور صبوری پیشه کند و نه در چارچوب مرزهایی که برای روزنامه‌نگاران در داخل ایران تعیین شده بنویسد. او «در زنان در بند ۲۰۹ اوین» می‌تواند کامل‌تر از همیشه روایت کند هرچند از یک دوره زمانی بسیار کوتاه.

«زنان در بند ۲۰۹ اوین» در بحبوحه روزهایی نوشته و منتشر شده که هنوز تب جنبش و اعتراض علیه جمهوری اسلامی داغ است. نه سال‌ها از وقوع یک انقلاب گذشته و نه کسی روزهای پرتنش سال‌های اخیر ایران را از یاد برده. از سوی دیگر، صداقت نویسنده این اثر در تک تک جمله‌ها و پاراگراف‌های این کتاب آشکار است.

با زبانی ساده، اما پرسشگر. روایتی از مبارزه زنان ایرانی

نویسنده هنوز در ایران زندگی می‌کند و هنوز از پیامدهای مبارزات آزادی‌خواهانه‌اش در امان نمانده، بلکه مجبور است به مدت ۳۰ سال روزنامه‌نگاری را کنار بگذارد. حالا و در این برهه زمانی او بیش از هر زمان دیگری می‌تواند به روایت شرایطی که در آن قلم زده و به کار خبری مشغول بوده بپردازد و بهتر از ژیلای ۳۰ سال بعد می‌تواند همه چیز را خوب به یاد بیاورد. از رنگ شلوار بازجو‌ها که آن‌ها را از زیر چشم‌بند می‌دیده تا لیوان‌های پلاستیکی یک‌بار مصرف بند ۲۰۹. از درد هولناکی که در روزهای انفرادی به وجودش چنگ می‌زده تا صدای شادی صدر و دیگر هم‌بندی‌هایش. او حالا بهتر از هر زمان دیگری می‌توانسته بنویسد و چه خوب که این کار را کرده، و چه خوب که در لاک سکوت و تسلیم فرو نرفته است.

«زنان در بند ۲۰۹ اوین» اگرچه روایت مبارزه زنان است اما فقط یک اثر زنانه نیست. نویسنده این کتاب، روزنامه‌نگاری است که به برابری باور دارد و صادقانه به روایت مبارزه زنان و مردان در راه دست‌یابی به حقوق برابر پرداخته. حضور علی اکبر موسوی خوئینی‌ها، نماینده مجلس و بهمن احمدی امویی، روزنامه‌نگار در تجمع روز زن و نیز زندان اوین، گویای نگاه برابرخواهانه ژیلا بنی یعقوب است که در تمام اثر خود را نمایان ساخته.

ژیلا بنی یعقوب، اتفاقاً فقط به روایت زندگی خودش در این برهه کوتاه در زندان نپرداخته و شاید بیشتر از خودش به شرایط خاص و دشوار زندان اشاره کرده است. بازجویی‌ها، وضعیت روانی زنان زندانی و اینکه حتی در پشت میله‌های زندان هم امیدشان را برای دست‌یابی به حقوق برابر و آزادی از دست نمی‌دهند؛ آواز می‌خوانند، می‌خندند و بحث می‌کنند. حتی جایی که محور ماجرا ژیلا می‌شود باز فرد دیگری هست که از او هم بخوانیم و بدانیم. یک بازجو که همیشه هم بی‌ادب و خشن نیست، بلکه گاهی می‌تواند با معلومات و مؤدب باشد، یک زن که ژیلا به شجاعت و استقامت او غبطه می‌خورد، یک زندانبان مهربان و یک پزشک یا یک نماینده مجلس که به خاطر حضور در تظاهرات روز زن دستگیر و روانه اوین شده است.

«زنان در بند ۲۰۹ اوین» یک شاهکار ادبی نیست، اما روایت مستند ارزشمندی است که نمی‌توان آن را فراموش کرد؛ روایتی مستند که صداقت و صحت آن را بسیاری می‌توانند مورد تأیید قرار بدهند چرا که این اثر، تنها داستان ژیلا نیست؛ داستان واقعی زنانی است که به خاطر حمایت از حقوق زنان روانه زندان می‌شوند. زنان فعال حقوق بشر، زنان روزنامه‌نگار، زنان خانه‌دار، زنانی که از همسرانشان می‌ترسند و حتی داستان واقعی زندگی زنان زندانبان که به حقوق خودشان آگاه نیستند و حتی نمی‌دانند نگهبان زندان چه افرادی شده‌اند.

همیشه خسته بودم از روایت‌های شل و وارفته‌ای که به اسم خاطرات زندان و انقلاب در ایران می‌خواندم. واقعی و شفاف نبودن بیشتر آثاری که دراین‌باره خوانده بودم مرا به روایت‌هایی از این دست بدبین کرده بود. نمی‌گویم همه آن‌ها، اما دست کم آثار و خاطراتی که با آن‌ها مواجه شده بودم تنها شمه‌ای از واقعیت را بازگو می‌کردند با رنگ و لعاب تلخی و گزندگی بسیار؛ ‌گاه تا حد شکنجه زجرآور و‌گاه در سطح یک خواب، غیر قابل قبول و باورنکردنی. «زنان در بند ۲۰۹ اوین» نوشته ژیلا بنی یعقوب اما این تصویر را در ذهن من دگرگون کرد. در کافه‌ای نشسته بودم و کتاب را در دست داشتم و تا به خودم آمدم نزدیک به ۴۰ صفحه از آن را یک‌نفس خوانده بودم.

شناسنامه کتاب:
زنان در بند ۲۰۹ اوین، نوشته ژیلا بنی‌یعقوب، نشر باران

در همین زمینه:
:: زنان در بند ۲۰۹ اوین به روایت ژیلا بنی‌یعقوب، بخش خبر، رادیو زمانه::

زنان در بند ۲۰۹ اوین به روایت ژیلا بنی‌یعقوب

Mon, 13 Feb 2012 14:09:50 +0000

خاطرات زندان ژیلا بنی‌یعقوب، روزنامه‌نگار با عنوان "زنان در بند ۲۰۹ اوین" توسط نشر باران در سوئد منتشر شد.

به گزارش بخش فرهنگ رادیو زمانه، کتاب خاطرات ژیلا بنی‌یعقوب که در سال ۱۳۸۸ در جریان پیامدهای اعلام نتایج انتخابات مناقشه‌انگیز ریاست‌جمهوری به همراه همسرش بهمن احمدی امویی بازداشت شده بود، با عنوان "زنان در بند ۲۰۹ اوین" توسط نشر باران در سوئد انتشار یافت.

ژیلا بنی‌یعقوب در مقدمه این کتاب می‌نویسد: "نگارش و انتشار خاطرات مربوط به یک زندان کوتاه‌مدت به معنای اهمیت بخشیدن به آن نیست، بلکه به منظور ثبت تاریخی این وقایع است. اگر نه، خیلی خوب می‌دانم که گذراندن دوره‌ای کوتاه در زندان در برابر رنج بسیاری از زندانیان عقیدتی – سیاسی میهنم به‌ویژه برخی از روزنامه‌نگاران زندانی ناچیز شمرده می‌شود."

نویسنده کتاب در این مقدمه به درد و رنج زندانیان سیاسی در سال‌های دهه ۱۳۶۰ خورشیدی اشاره می‌کند و می‌نویسد: "رنج‌های ما به‌عنوان زندانی‌های دهه ۸۰ جمهوری اسلامی به هیچ عنوان با درد و رنج‌های زندانیان سیاسی ایران در دهه ۶۰ قابل مقایسه نیست؛ دهه‌ای که شلاق و کابل و اعدام اتفاق‌های روزمره زندان‌ها بود."

ژیلا بنی‌یعقوب با قلمی استوار و کاملاً عینی و با پرهیز از هرگونه شعار، خاطرات خود را در تاریخ ۲۲ خرداد ماه سال ۱۳۸۵ آغاز می‌کند.

نویسنده به هیچ‌وجه قصد ندارد از خود تصویر یک قهرمان را به دست دهد، بلکه همه تلاش او معطوف به بازآفرینی مستند رنج‌ها و مشکلات زندانیان سیاسی در متن جنبش مدنی مردم ایران است

در آن تاریخ قرار بود زنان در اعتراض به قوانین تبعیض‌آمیز در خیابان "هفت تیر" در تهران تظاهرات کنند.

نویسنده کتاب همراه با یک تیم خبری و همسرش، بهمن امویی که داوطلبانه به این تیم گزارشگر می‌پیوندد به میدان هفت تیر می‌روند و وقتی کار به درگیری مأموران انتظامی با تظاهرکنندگان می‌کشد، بخش عمده‌ای از این گزارشگران را همراه با ژیلا بنی یعقوب و همسرش بازداشت می‌کنند.

ژیلا بنی‌یعقوب در این اثر تلاش می‌کند تصویری مستند و روشن از وقایع آن روز که سرانجام به زندانی شدن او در بند ۲۰۹ اوین انجامید به دست دهد.

بند ۲۰۹ اوین در اختیار وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بود و زندانیان از حقوق شهروندی و قانونی‌شان در این بند بی‌بهره بودند.

در جای‌جای این کتاب نویسنده با صداقت خواننده را از واهمه‌هایش مطلع می‌کند. او به هیچ‌وجه قصد ندارد از خود تصویر یک قهرمان را به دست دهد، بلکه همه تلاش او معطوف به بازآفرینی مستند رنج‌ها و مشکلات زندانیان سیاسی در متن جنبش مدنی مردم ایران است.

این روایت هرچند که دردناک است، اما از لحظاتی طنزآمیز نيز بی‌بهره نمانده است. برای مثال وقتی نویسنده کتاب را همراه با دیگر زندانیان برای عکس گرفتن می‌برند، عده‌ای در آن میان گریه می‌کنند. مأموری که آن‌ها را همراهی می‌کند با لحنی خشونت‌آمیز تشر می‌زند که چرا گریه می‌کنید؟ ژیلا بنی‌یعقوب می‌نویسد: "مرا که برای عکس گرفتن برد، ناخودآگاه خنده‌ام گرفت. همیشه در آتلیه عکاسی خنده‌ام می‌گیرد. این بار مأمور با عصبانیت گفت: «چرا می‌خندی؟»" و نویسنده در پاسخ می‌گوید: "آقا بالاخره ما چه‌کار کنیم که شما عصبانی نشوید؟"

از میان چنین تصاویری او نه تنها از شرایط دشوار زندان سخن می‌گوید، بلکه تصویری از شخصیت و کنش خودش را هم به‌دست می‌دهد.

شرح بازجویی‌ها و فشارهای روانی و عاطفی که بازجویان به زندانیان وارد می‌کنند، و نشانه‌هایی که بین بازجو و زندانی وجود دارد، با دقت و به‌روشنی و با پرهیز از هرگونه تعابیر شاعرانه یا شعارهای حماسی بیان می‌شود و به این ترتیب خواننده با ساز و کار بازجویی و با روحیه بازجویان در زندان‌های جمهوری اسلامی به خوبی آشنا می‌شود.

او می‌نویسد: "چرا این بازجو‌ها مدام در حال دروغ گفتن هستند؟ آن‌ها چه نیازی به این‌همه دروغ دارند؟"

"زنان در بند ۲۰۹ اوین" همچنین از نظر مقایسه خاطرات زندانیان سیاسی در گستره دو دهه هم اهمیت دارد.

ژیلا بنی‌یعقوب متولد ۱۹۷۱، روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان است. او سال‌ها در تحریریه روزنامه‌های مختلف از جمله روزنامه‌های نوروز، وقایع اتفاقیه و سرمایه به عنوان دبیر سرئیس اجتماعی فعالیت داشت.

ژیلا بنی‌یعقوب در سال ۲۰۱۰ میلادی برنده جایزه بین‌المللی شجاعت در روزنامه‌نگاری از بنیاد بین‌المللی رسانه‌های زن و همچنین برنده جایزه جهانی "آزادی بیان" از سازمان روزنامه‌نگاران کانادایی شد. او همچنین در سال ۲۰۱۱ جایزه ویژه آزادی بیان سازمان گزارشگران بدون مرز را از آن خود کرد.