https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/8934/all fa https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/12/11900 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/12/11900" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> نگاهی به زندگی پناهجویان ایرانی در ترکیه </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام امینی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="300" height="196" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/015401529_100.jpg?1331654755" /> </div> </div> </div> <p>بهنام امینی - &quot;از روز اول در انتظاری. اتنظار برای تاریخ مصاحبه، انتظار برای دریافت پاسخ، انتظار برای تعیین کشور سوم، انتظار برای مصاحبه سفارت، انتظار برای پاسخ سفارت، انتظار برای پرواز و خروج از ترکیه... به ناگاه و بدون آنکه متوجه شوی، چشم باز می&zwnj;کنی و می&zwnj;بینی افسرده شده&zwnj;ای؛ نوعی افسردگی تدریجی.&quot;</p> <div dir="RTL">شلر، پناهجوی ایرانی در ترکیه</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با شنیدن نام ترکیه تصاویر و رویداد&zwnj;های مختلفی به ذهن خطور می&zwnj;کنند: مبارزه کرد&zwnj;ها، نظامی&zwnj;گری، تنش&zwnj;های لائیسیته و اسلام&zwnj;گرایی، شهرهای توریستی- تاریخی با طبیعتی مسحورکننده همچون طبیعت شهرهای استانبول، ازمیر و آنتالیا. در کنار همه این&zwnj;ها و به ویژه از ابتدای دهه ۱۹۸۰، ترکیه به یکی از مهم&zwnj;ترین گذرگاه&zwnj;های عبور پناهجویان از کشورهای آسیایی و آفریقایی به سمت کشورهای غربی تبدیل شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نه تنها پناهجویان، بلکه مهاجران غیر قانونی نیز از ترکیه به عنوان سکوی پرتاب به غرب استفاده می&zwnj;کنند. مهم&zwnj;ترین دلیل این امر، موقعیت جغرافیایی منحصر به فرد ترکیه است که به مثابه پلی میان شرق و غرب و نیز جنوب و شمال عمل می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فروپاشی رژیم شاه در سال ۱۳۵۷&nbsp;(۱۹۷۹میلادی) در ایران، آشفتگی&zwnj;های سیاسی در دو کشور عراق و افغانستان و نیز بعضی کشورهای آفریقایی باعث شده است شمار زیادی از شهروندان این کشور&zwnj;ها به سمت ترکیه سرازیر شوند. بر اساس مفاد کنوانسیون ژنو در سال ۱۹۵۱، ترکیه پناهندگان غیر اروپایی را در خاک خود به عنوان شهروند نمی&zwnj;پذیرد. این در حالی است که تقریباً تمامی پناهندگانی که وارد ترکیه می&zwnj;شوند، غیر اروپایی&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از این&zwnj;رو برای حل این مشکل، دولت ترکیه با همکاری دفتر &quot;کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل&quot;<span dir="LTR"> (UNHCR) </span>درخواست&zwnj;های پناهجویان از کشورهای مختلف را بررسی کرده است و پس از طی مدت زمانی نامشخص، کشور سومی برای اقامت دائمی پناهجویان تعیین می&zwnj;شود.(ایچدویگو، ۲۰۰۳) در واقع ترکیه از&nbsp;ابتدای دهه ۱۹۸۰به عنوان محل سکونت موقت برای آن دسته از متقاضیان پناهندگی شناخته شده است که از طریق سازمان ملل اقدام می&zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در طی سه دهه گذشته، همواره ایران بیشترین شمار پناهجویان را در ترکیه داشته است. تخمین زده می&zwnj;شود پس از سال ۱۹۸۰ حدود ۵۰۰ هزار تا ۱/۵&nbsp;میلیون پناهجوی ایرانی از ترکیه به عنوان پلی برای جابه&zwnj;جایی و انتقال به کشورهای دیگر استفاده کرده باشند. (آکجاپار، ۲۰۰۶)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شمار زیادی از این پناهجویان، توسط شبکه&zwnj;های گسترده قاچاق انسان به کشورهای اروپایی و نیز آمریکای شمالی منتقل شده&zwnj;اند. شماری دیگر نیز از طریق مراجعه به دفتر سازمان ملل و پس از مدتی زندگی در ترکیه، به کشور سوم انتقال یافته&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بر اساس آخرین آماری که در وب&zwnj;سایت &quot;کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل&quot; در ترکیه منتشر شده است، تا تاریخ ۳۱ نوامبر ۲۰۱۱، در مجموع ۲۱ هزار و ۹۴۵ پناهجو و پناهنده از کشورهای مختلف در ترکیه به&zwnj;سر می&zwnj;برند که از این تعداد، چهار هزار و ۹۰۰ نفر ایرانی&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>زندگی در ترکیه به عنوان پناهنده</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">زندگی در کشوری غیر از زادگاه خود، به صورت موقت آن هم به عنوان پناهجو بدون شک تجربه&zwnj;ای ویژه و در نوع خود منحصر به فرد است که می&zwnj;توان از زوایایی گوناگون به آن نگریست. در شهرهای مختلف ترکیه، به سراغ چند پناهجوی ایرانی با تجربه&zwnj;های مختلف رفته&zwnj;ایم تا خود آنها راوی داستان&zwnj;های زندگی&zwnj;شان باشند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">برای پرداخت هزینه اقامت (پول خاک) پول کافی نداریم.</div> <div dir="RTL">افسر پلیس: اگر پول نداشتید پس چرا آمدید؟</div> <div dir="RTL">ما توریست نیستیم، ما پناهنده&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این گفت&zwnj;وگو میان دانیال، پناهنده ۲۱ ساله ایرانی، و افسر پلیس شهر &quot;بیله جیک&quot; در غرب ترکیه، صورت گرفته است. نزدیک به یک سال است که دانیال به تنهایی از ایران خارج شده است. پس از او پدر، مادر و خواهرش نیز به دانیال پیوسته&zwnj;اند. والدین دانیال پیش از تولد وی تغییر دین دادند و به مسیحیت گرویده&zwnj;اند. او هم در چهارده سالگی مسیحیت را به عنوان دین خود برگزیده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در فروردین ماه سال ۱۳۸۹ به خاطر شرکت در جلسه&zwnj;های &quot;کلیسا&zwnj;های خانگی&quot; دستگیر می&zwnj;شود و دو هفته&nbsp;را در زندان &quot;دستگرد&quot; اصفهان می&zwnj;گذراند. مادر و خواهر دانیال نیز در سال ۲۰۰۳ برای مدتی احضار و بازجویی می&zwnj;شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در ایران، تغییر دین از اسلام به هر دین و مذهب دیگری بر اساس قانون جرم است و در صورت اقرار شخص و اصرار بر تصمیم خود، فرد به جرم &quot;ارتداد&quot; با مجازات اعدام روبه&zwnj;رو خواهد شد. در طی سال&zwnj;های گذشته، شمار زیادی از مسلمانانی که به مسیحیت گرویده&zwnj;اند، زندانی شده&zwnj;اند. سال پیش یک کشیش مسیحی مسلمان&zwnj;زاده، به نام یوسف ندرخانی به جرم ارتداد به اعدام محکوم شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با توجه به سنگین&zwnj;تر شدن پرونده و خطر مواجهه با احکام حبس&zwnj;های طولانی&zwnj;مدت، دانیال و خانواده&zwnj;اش تصمیم به ترک ایران و تقاضای پناهندگی در ترکیه از طریق&nbsp;<span dir="LTR">UNHCR</span> یا &quot;کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل&quot; می&zwnj;گیرند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">تخمین زده می&zwnj;شود، پس از سال ۱۹۸۰ حدود ۵۰۰ هزار تا ۱/۵&nbsp;میلیون پناهجوی ایرانی از ترکیه به عنوان پلی برای جابه&zwnj;جایی و انتقال به کشورهای دیگر استفاده کرده باشند.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پدر و مادر دانیال، هر دو نابینا هستند. علاوه بر این، پدرش بیماری قلبی و مادرش دیابت دارد. با توجه به اینکه پناهجویان در ترکیه بیمه نیستند و هزینه&zwnj;های درمانی نیز بسیار گران است، خانواده دانیال از این نظر با مشکلات جدی روبه&zwnj;رو شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اگرچه تا به&zwnj;حال، در چند نوبت سازمان ملل هزینه&zwnj;های درمانی آنان را پرداخت کرده، ولی درخواست این خانواده برای تعیین مقرری ماهانه از سوی سازمان ملل رد شده است و دولت ترکیه نیز پس از گذشت سه ماه هنوز هیچ پاسخ مشخصی به آنها نداده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">درچنین شرایطی، پناهجویان مجبور به پرداختن هزینه اقامت (پول خاک) نیز هستند. اعتراض دانیال به پلیس در این مورد اثری نداشته و در &zwnj;&zwnj;نهایت هم برای چهار عضو خانواده در مجموع دوهزار لیر ترکیه (معادل هزار یورو) پرداخت کرده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این هزینه، تنها برای شش ماه اقامت در ترکیه است. گرچه چندی پیش در پی اعتراض&zwnj;های گسترده پناهندگان، این مبلغ برای پناهندگان ایرانی به نفری ۵۰ دلار برای شش ماه کاهش یافته است. جالب آنکه در ازای پرداخت این مبلغ، پناهندگان هیچ نوع خدمات خاصی نیز دریافت نمی&zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دانیال در ابتدای سال&zwnj;های جوانی است. لحن او هنگام حرف زدن درباره ترکیه نشان می&zwnj;دهد که از شرایطی که در آن قرار دارد به شدت ناراضی است. دانیال می&zwnj;گوید: &quot;پناهنده&zwnj;ها در ترکیه در واقع در شهر&zwnj;های&zwnj;شان زندانی هستند. بدون اجازه پلیس حق ندارند از شهر خارج شوند. پلیس&zwnj;های ترکیه هم به گونه&zwnj;ای با آنها رفتار می&zwnj;کنند که گویی لطف کرده&zwnj;اند که به ما پناه داده&zwnj;اند. بعضی از آن&zwnj;ها هم همیشه با پناهندگان بدرفتاری می&zwnj;کنند. سازمان ملل نیز برنامه زمان&zwnj;بندی شده مشخصی در اختیار پناهجو&zwnj;ها قرار نمی&zwnj;دهد و همیشه پناهجویان را در وضعیت بی&zwnj;اطلاعی نگه می&zwnj;دارد.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پناهجویان بی</b><b>&zwnj;</b><b>پناه </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">حامد و مینا، زوج پناهجوی ایرانی هستند که در یکی دیگر از شهر ترکیه زندگی می&zwnj;کنند. آنها نیز صحبت&zwnj;ها و گلایه&zwnj;های دانیال را تایید می&zwnj;کنند. به عقیده حامد، &quot;این مسئله که چند روز در هفته، باید به اداره پلیس مراجعه کرد و امضا زد، تحقیر&zwnj;آمیز است. مگر ما تبعیدی هستیم؟&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آنها شش ماهی است که ایران را ترک کرده&zwnj;اند و به ترکیه آمده&zwnj;اند. حامد روزنامه&zwnj;نگار است و دو مرتبه در سال&zwnj;های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ به اتهام تبلیغ علیه نظام و ارتباط با گروه&zwnj;های اپوزیسیون خارج از کشور بازداشت و در نهایت نیز در ایران به پنج سال زندان محکوم شد. در حالی که او تنها در تشکل&zwnj;های قانونی غیر دولتی فعالیت داشت و از راه روزنامه&zwnj;نگاری نیز امرار معاش می&zwnj;کرد. مینا نیز فعال حقوق زنان و کودکان است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">بر اساس آخرین آماری که در وب&zwnj;سایت &quot;کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل&quot; در ترکیه منتشر شده است، تا تاریخ ۳۱ نوامبر ۲۰۱۱، در مجموع ۲۱ هزار و ۹۴۵ پناهجو و پناهنده از کشورهای مختلف در ترکیه به&zwnj;سر می&zwnj;برند که از این تعداد، چهار هزار و ۹۰۰ نفر ایرانی&zwnj;اند.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">حامد درباره روزهای نخست ورودش به ترکیه می&zwnj;گوید: &quot;اولین مشکل نوع نگاه مردم به پناهجوهاست. برای نمونه، صاحبخانه&zwnj;ها به راحتی اعتماد نمی&zwnj;کنند و از شما می&zwnj;خواهند که یک نفر را به عنوان ضامنی که شهروند ترکیه باشد معرفی کنید. در روزهای اول، اگر دوستی یا آشنایی نداشته باشی به مشکلات زیادی برخورد خواهی کرد. در اغلب موارد، ذهنیت مردم ترکیه نسبت به حکومت ایران مثبت است. به همین دلیل نیز فکر می&zwnj;کنند که مشکل از ما بوده که ایران را ترک کرده&zwnj;ایم.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">حامد و مینا، ابتدا چهارماه در آنکارا زندگی کردند، ولی در حال حاضر نزدیک به دوماه است که توسط پلیس به &quot;اسکی شهیر&quot; منتقل شده&zwnj;اند. مینا در این زمینهه می&zwnj;گوید: &quot;ما مایلیم که در آنکارا بمانیم، ولی پلیس ما را بدون ارائه هیچ دلیلی منتقل کرد. این جابه&zwnj;جایی، هزینه زیادی را نیز به ما تحمیل کرد. ما مجبور شدیم دوباره وسایل زندگی بخریم. وقتی زبان ترکی بلد نباشی، مشکلات پیدا کردن خانه و... هم دوچندان می&zwnj;شود.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">عدم آشنایی و تسلط به زبان ترکی از اساسی&zwnj;ترین مشکلات پناهجویان در ترکیه است. در برخی از شهرهای ترکیه و در مراکز پلیس، افرادی به عنوان مترجم حضور دارند و به پناهجویان کمک می&zwnj;کنند، اما در بعضی شهر&zwnj;ها ازجمله در شهری که حامد و مینا ساکن شده&zwnj;اند، یا مترجم نیست یا اینکه دسترسی به آن همیشگی نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دامنه و عمق این مشکل زمانی آشکار&zwnj;تر می&zwnj;شود که پناهجویان در موقعیت&zwnj;های مختلف اجتماعی، برای گذران امور زندگی روزمره خود ناگزیر به برقراری ارتباط با مردم عادی می&zwnj;شوند؛ مردمی که معمولاً زبان انگلیسی هم بلد نیستند. کلاس&zwnj;های آموزش زبان ترکی در بسیاری از شهر&zwnj;ها دایر نیست یا اینکه تقویم مشخصی ندارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در پیوند با همین مسئله، مینا یکی از این موقعیت&zwnj;های دشوار را توضیح می&zwnj;دهد: &quot;در آنکارا یک مجتمع پزشکی هست که به پناهجو&zwnj;ها خدمات پزشکی رایگان ارائه می&zwnj;کند. مشکل اینجاست که در آنجا مترجم یا کسی که زبان فارسی بلد باشد اصلاً نیست. به همین دلیل ما به راحتی نمی&zwnj;توانیم مشکلات پزشکی خود را مطرح کنیم. برای نمونه من برای مشکلات هورمونی&zwnj;ای که دارم باید ماهی یک&zwnj;مرتبه آزمایش بشوم، ولی به دلیل همین مسئله زبان، دوره درمانی را قطع کرده&zwnj;ام.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بی&zwnj;نظمی و بی&zwnj;قاعدگی در فرایند رسیدگی به درخواست پناهندگی نیز یکی از مواردی است که ذهن پناهجویان را درگیر می&zwnj;کند. حامد با تکیه بر مشاهده&zwnj;ها و دانسته&zwnj;های خود در این&zwnj; زمینه می&zwnj;گوید: &quot;به نظر من، عملکرد کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل هیچ نظم و قاعده مشخصی ندارد. چرا باید کسی که در ایران زندانی بوده و شرایط خطرناکی هم داشته است، هنگام مراجعه به کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل هفت&zwnj;ماه، منتظر مصاحبه شود، اما عده&zwnj;ای دیگر در عرض سه الی چهارماه، تمامی کار&zwnj;هایشان انجام شود و راهی کشور سوم &zwnj;&zwnj;شوند؟&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با تمامی این اوصاف، حامد به عنوان یک روزنامه&zwnj;نگار به گفته خودش می&zwnj;تواند برخلاف ایران با وب&zwnj;سایت&zwnj;ها و رسانه&zwnj;های ایرانی خارج از کشور همکاری و به راحتی و بدون احساس خطر نظراتش را بیان کند.</div> <div dir="RTL">او در فکر نوشتن نامه&zwnj;ای به اردوغان، نخست&zwnj;وزیر ترکیه است. می&zwnj;خواهد از وی بپرسد: &quot;چرا شما از معترضان سوری حمایت می&zwnj;کنید ولی برای بهبود وضعیت پناهجویان ایرانی در ترکیه، اقدامی انجام نمی&zwnj;دهید؟&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>در همین زمینه:</strong></div> <div dir="RTL"> <div><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/12/29/9449">بی توجهی به حل بحران (گفتار نخست)</a><br /> <a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/05/9734">زندگی سگی پناهندگان (گفتار دوم)</a><br /> <a href="http://www.radiozamaneh.com/node/10181">پناهندگان جهان در آینه آمار (گفتار سوم)</a></div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/node/10398">رویاهایم را می&zwnj;خواهم (گفتار چهارم)</a></div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/node/10675">بلاتکلیفی کشنده (گفتار پنجم)</a></div> <div><a href="http://radiozamaneh.com/node/11037">کابوس&zwnj;های پناهندگی&nbsp;(گفتار ششم)</a><br /> <a href="http://www.radiozamaneh.com/node/8071">مشکلات پناهندگی، ربطی به جنیست ندارد</a><br /> <a href="http://www.radiozamaneh.com/node/5993">راست&zwnj;های افراطی اروپا و پایمالی حقوق مهاجران</a><br /> <a href="http://www.radiozamaneh.com/node/7459">پناهجویان ایرانی در سوئد و نروژ</a><br /> <a href="http://www.radiozamaneh.com/node/7443">مشکلات پناهجویان زن در کشورهای توریستی</a>&nbsp;</div> <div>&nbsp;</div> </div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/12/11900#comments ایرانیان ترکیه ترکیه حقوق پناهندگان سازمان ملل کمیساریای عالی امور پناهندگان گفتارهای پناهندگی حقوق انسانی ما Mon, 12 Mar 2012 15:58:17 +0000 behnam 11900 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/02/01/10675 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/02/01/10675" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> خودکشی یک پناهجوی ایرانی در آلمان </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اکبر فلاح‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="300" height="206" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/images_1_7.jpg?1328465929" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL">اکبر فلاح&zwnj;زاده - یکشنبه&zwnj;شب گذشته (۲۹ فوریه / نهم بهمن) یک پناهجوی ایرانی در آلمان خودش را کشت. به گفته دوستانش، وی از هفت ماه پیش در خانه پناهندگان شهر وورتسبورگ در جنوب آلمان زندگی می&zwnj;کرد و به علت بلاتکلیفی، دچار افسردگی شده بود. شرایط ناگوار زندگی در &quot;کمپ پناهندگی&quot; نیز بر افسردگی او افزوده بود.</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته دوستانش، محمد رهسپار از مأموران ناراضی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی بوده است که مجبور به ترک کشور می&zwnj;شود. او ۳۰ ساله، متأهل و دارای یک فرزندبود. مادر و فرزندش، هر دو در ایران بودند. او ابتدا یک ماه در ایستگاه اول پناهجویان در سیندورف بود و بعد از آنجا به وورتسبورگ فرستاده شد. او در اتاق شماره ۳۲۱ محل اسکان پناهجویان در پادگان امری<span dir="LTR"> (Emery-Kaserne) </span>خودکشی کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همسایه اتاق بغلی محد رهسپار، روز یکشنبه هرچه در می&zwnj;زند، کسی در را باز نمی&zwnj;کند. سرایدار هم که آمد نتوانست در آهنی اتاق را باز کند. پلیس را خبر می&zwnj;کنند. پلیس هم مأموران آتش&zwnj;نشانی را به محل می&zwnj;آورد. وارد اتاق که می&zwnj;شوند با جسد آویخته از سقف پناهجوی ایرانی روبه&zwnj;رو می&zwnj;شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مرگ این پناهجوی ایرانی، ضمن این &zwnj;که همه را متأثر کرده، به بحث&zwnj;هایی هم پیرامون ابعاد مختلف مسئله پناهندگی دامن زده است. همه تقریباً بر این عقیده&zwnj;اند که علت اصلی خودکشی این پناهجوی ایرانی را باید در شرایط سخت زندگی و محدود بودن آزادی&zwnj;ها در داخل کشور جست&zwnj;وجو کرد، اما عده&zwnj;ای نیز شرایط دشوار کشورهای پناهنده&zwnj;پذیر را مؤثر می&zwnj;دانند. افزایش شمار پناهجویان، به&zwnj;علاوه مشکلاتی که خود کشورهای پناهنده&zwnj;پذیر با آنها درگیرند، موجب سخت&zwnj;گیری در پذیرش تقاضاهای پناهندگی شده است<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همه می&zwnj;دانیم که بحران اقتصادی دامنه&zwnj;داری کشورهای اروپایی را در تنگنا قرار داده است. روشن است این کشورها از نظر خودشان حق دارند در پذیرش پناهجویان سخت&zwnj;گیری داشته باشند. منصفانه هم اگر قضاوت کنیم، چندان هم بی&zwnj;حق نیستند. باید خوشحال بود که این کشورها به معاهدات بین&zwnj;المللی و رعایت حقوق بشر پای بندند. تاکنون نیز به خیلی از پناهندگان پناه داده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این میان، سوء استفاده برخی پناهندگان از مسئله پناهندگی را نیز نمی&zwnj;توان نادیده گرفت. این گونه سوء استفاده&zwnj;ها که در اشکال مختلف دیده می&zwnj;شود، در نهایت سبب می&zwnj;شوند که کشورهای پناهنده&zwnj;پذیر پرونده&zwnj;های پناهندگی را با دیرباوری و سخت&zwnj;گیری بیشتری بررسی کنند. همین مسئله، خود از شمار جواب&zwnj;های قبولی می&zwnj;کاهد و بر مدت بلاتکلیفی افراد نیز می&zwnj;افزاید. بلاتکلیفی در شرایط دشوار زندگی در کمپ&zwnj;های پناهندگی، سوهان روح همه پناهجویان شده است<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>کمپ&zwnj;های قرن نوزدهی</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><img height="157" align="left" width="240" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/430224_232302106854092_100002229132874_520991_671771067_n.jpg" />کمپ پناهندگی وورتسبورگ که محمد رهسپار، پناهجوی ایرانی <span>روز شنبه در آنجا خود را حلق آویز کرد، از جمله کمپ&zwnj;هایی است که اسمش در میان پناهجویان بد در رفته</span> است. بنا به آخرین اخبار، پناهجویان این کمپ در سوگ این ایرانی و در اعتراض به شرایط اسفبار کمپ، دست به اعتصاب غذا زده&zwnj;اند. شرایط زندگی در این کمپ پناهندگی بسیار ناگوار است. تلویزیون آلمان سه ماه پیش گزارشی در این زمینه پخش کرد تا توجه سیاستمداران و افکار عمومی را جلب کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته سونیا سیمور میکش<span dir="LTR"> (Sonia Seymour Mikich) </span>مجری برنامه انتقادی معروف &quot;مونیتور&quot;، همه از حقوق بشر حرف می&zwnj;زنیم. از مبارزات آزادیخواهانه مردم در کشورهای تحت ستم ذوق&zwnj;زده می&zwnj;شویم، اما همین که پناهجویانی از همین کشورها به کشور خودمان (آلمان) می&zwnj;آیند، حقوق بشر یادمان می&zwnj;رود. به خصوص سیاستمداران خود را به نفهمی می&zwnj;زنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دوربین ساختمان قدیمی محل اسکان پناهجویان را نشان می&zwnj;دهد: پنجره&zwnj;های درب و داغان، دیوارهای ریخته و سقف&zwnj;های کپک&zwnj;زده. به گفته مجری برنامه، اینجا یک پادگان بی نام و نشان در آفریقا نیست. اینجا وورتسبورگ آلمان در سال ۲۰۱۱ است. به گفته او، نمی&zwnj;توان باور کرد که اینجا آلمان است. یک پناهجو می&zwnj;گوید: &quot;اینجا همه&zwnj;چیز کثیف است. ما انسانیم، اما مثل حیوان زندگی می&zwnj;کنیم<span dir="LTR">&quot;.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span dir="LTR">&nbsp;</span>گند این کمپ، دو سال پیش در آمد و رسانه&zwnj;ها هم سر و صدا کردند. وزیر امور اجتماعی ایالت بایرن، در مصاحبه با تلویزیون، هول&zwnj;زده قول بهبود شرایط این کمپ را داد، اما دو سال از این وعده گذشت و خبری از بهبود اوضاع نشد.</div> <div dir="RTL"><span dir="LTR"><br /> </span></div> <div dir="RTL">این ساختمان خیلی قدیمی و متلق به قرن نوزدهم است. ۱۵۰ سال پیش سربازان ارتش پادشاهی بایرن اینجا اقامت داشتند. حالا ۱۳۵ پناهجو در آن چپیده&zwnj;اند. خانم وزیر که دو سال پیش وعده بهبود شرایط را داده بود، دیگر حاضر به مصاحبه نیست. چون حرفی برای گفتن ندارد. بودجه بسیار محدود است و کسی هم به آن رسیدگی نمی کند<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بر اساس قوانین ایالت بایرن، در این محل هرکس باید دست&zwnj;کم هفت متر مربع جا برای استراحت داشته باشد. این اندازه خیلی کم است، اما پناهجویان همین را هم ندارند<span dir="LTR">.</span> پناهنده&zwnj;ای می&zwnj;گوید: &quot;ما اینجا همه عصبی هستیم و مدام با هم دعوا و مرافعه می&zwnj;کنیم. ما از همدیگر بدمان نمی&zwnj;آید، شرایط زندگی، ما را داغان کرده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پروفسور آگوست اشتیش<span dir="LTR"> (August Stich) </span>که از سوی دولت مأمور رسیدگی به وضع بهداشت پناهجویان کمپ است، از اوضاع آشفته آن خوب باخبر است. او می&zwnj;گوید: &quot;اقامت در چنین محل&zwnj;هایی انسان&zwnj;ها را بیمار می&zwnj;کند. در اثر زندگی در این کمپ عده&zwnj;ای دچار اختلالات روانی شده&zwnj;اند&quot;. اتاق&zwnj;ها پر از سوسک و کنه و حشرات موذی است، اما وضع دیگر کمپ&zwnj;های ایالت بایرن از جمله در شهر آگسبورگ هم تعریفی ندارد. پروفسور تورستن کینگرین <span dir="LTR">(Thorsten Kingreen) </span>استاد حقوق دانشگاه رگنزبورگ بعد از دیدن فیلم&zwnj;هایی از کمپ&zwnj;های کثیف و بی در و پیکر، معتقد است که آشکارا حقوق اولیه پناهجویان نقض می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;به گفته او، از لحاظ حقوقی وقتی دولت حق اقامت آزاد و مناسب را از کسی می&zwnj;گیرد و او را در چنین مکان&zwnj;های نامناسبی اسکان می&zwnj;دهد، تعهد و مسئولیتش برای حفاظت از آن شخص بیشتر می&zwnj;شود. این حفاظت هم خانوادگی و هم شخصی است. بنا به بند ۲ تبصره ۲ از قانون اساسی نمی&zwnj;شود کسی را در جایی که به سلامتش آسیب می زند، اسکان داد. هر فرد حق زندگی در محیط مناسب را دارد<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در کمپ آشافنبورگ هم حلوا خیر&zwnj; نمی&zwnj;کنند. اینجا دورتا دور کمپ را سیم خاردار کشیده&zwnj;اند و چندین دوربین هم روی دیوارها کار گذاشته&zwnj;اند تا پناهجویان را ۲۴ ساعته بپایند. این محیط واقعاً دلگیر است و دیدنش هر آدم سالمی را هم دچار افسردگی می&zwnj;کند. یک زن پناهجوی سوری هشت سال آزگار است که در چنین محیطی زندگی می&zwnj;کند؛ نه اجازه کار دارد، نه اجازه تحصیل.</div> <div dir="RTL"><span dir="LTR"><br /> </span></div> <div dir="RTL">قصد دولت از اعمال این فشارها این است که پناهجویان به تنگ بیایند و خود بروند. پناهجویان جدید هم راه&zwnj;شان را کج کنند و نیایند. به گفته پروفسور آگوست اشتیش، &quot;دولت با این کارها می&zwnj;خواهد به پناهجویان حالی کند که از آنها خوشش نمی&zwnj;آید. با بلاتکلیف نگهداشتن پناهجویان در چنین وضع اسفباری به آنها فشار می&zwnj;آورد که جل و پلاس&zwnj;شان را جمع کنند و برگردند<span dir="LTR">&quot;.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>راهکارهای دولتی</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">تعداد پناهجویان آلمان، در شش &zwnj;ماه نخست سال ۲۰۱۱، ۲۴ درصد افزایش یافته و به ۲۲ هزار ۸۹۰ نفر رسیده است. اکثراً این پناه&zwnj;جویان در پی تحولات &quot;بهار عربی&quot; از کشورهای عربی و آفریقایی آمده&zwnj;اند. بنا به قوانین بین&zwnj;الملی، هر پناهجویی که وارد منطقه اتحادیه اروپا بشود، باید مورد حمایت قرار گیرد، حتی اگر غیرقانونی آمده باشد. ۲۷ کشور اروپایی عضو این اتحادیه هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">همه از حقوق بشر حرف می&zwnj;زنیم. از مبارزات آزادیخواهانه مردم در کشورهای تحت ستم ذوق&zwnj;زده می&zwnj;شویم، اما همین که پناهجویانی از همین کشورها به کشور خودمان (آلمان) می&zwnj;آیند، حقوق بشر یادمان می&zwnj;رود. به خصوص سیاستمداران خود را به نفهمی می&zwnj;زنند.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سال ۲۰۰۳ کشورهای عضو اتحادیه اروپا یک سلسله اصول حداقلی برای رفتار با پناهجویان را تصویب کردند، اما این اصول در کشورهای مختلف اتحادیه یکسان رعایت نمی&zwnj;شود. بسته به فقیر یا غنی بودن یا محافظه کار یا مترقی بودن کشورها، رفتار با پناهجویان نیز متفاوت است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سالانه ده&zwnj;ها هزار پناهجو به منطقه کشورهای اتحادیه اروپا وارد می&zwnj;شوند. بسیاری از این پناهجویان شرایط بسیار سختی را پشت سر گذاشته&zwnj;اند و نیاز به مراقبت دارند، اما در کمپ&zwnj;های پناهندگی، کسی را باد نمی&zwnj;زنند. کمپ&zwnj;ها شلوغ و کثیف است. حتی در یونان، اکثر پناهجویان زندانی می&zwnj;&zwnj;شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گزارش سایت خبری فوکوس آلمان، پنجشنبه هفته گذشته در کپنهاگ، وزرای کشورهای اتحادیه اروپا در مورد وضع پناهندگان جلسه داشتند. به تازگی، به علت اعتراض&zwnj;های گسترده&zwnj;ای که نسبت به وضعیت پناهجویان صورت گرفته است، قرار شده کشورهای عضو اتحادیه، مقررات نگهداری پناهجویان را کمی بهبود بخشند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مطابق مقررات تازه، از این پس پناهجویان را فقط در شرایط استثنایی می&zwnj;شود در شرایط حبس یا توقیف قرار داد. یعنی تنها وقتی که تهدیدی علیه نظم و قانون از سوی آنها احساس شود. بچه&zwnj;های بدون همراه نیز به هیچ&zwnj;وجه نباید حبس شوند. در صورت داشتن همراه، محبوس کردن بچه&zwnj;ها فقط در صورت رضایت خود آنها میسر خواهد بود. از این گذشته، قرار شده است که رسیدگی به وضع سلامت، خورد و خوراک و پوشاک پناهجویان نیز بهتر شود. به ویژه قربانیان شکنجه قرار است از حقوق ویژه برخوردار شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همچنین قرار شده هماهنگی&zwnj;هایی صورت گیرد که پناهجویان در اولین کشور اروپایی که وارد آن می&zwnj;شوند، تقاضای پناهندگی کنند و به دیگر کشورهای اروپایی نروند که به نظرشان شانس قبولی بیشتر است. به این منظور، اعضای اتحادیه مدارک و اثرانگشت پناهجویان را میان یکدیگر رد و بدل می&zwnj;کنند. آنها با این کار، همچنین می&zwnj;خواهند مانع شوند که کسی چند بار، در چند جا با اسامی مختلف تقاضای پناهندگی دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنا به مقررات پناهندگی اتحادیه اروپا که سال ۲۰۰۳ در شهر دوبلین ایرلند تصویب شد، هر پناهجو را می&zwnj;&zwnj;توان به کشور عضو این اتحادیه برگرداند که نخست وارد آن شده است. حالا به علت شلوغی کمپ&zwnj;های بعضی از کشورها (ازجمله یونان) در این مورد می&zwnj;خواهند دیگر مته به خشخاش نگذارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گزارش سایت خبری فوکوس، کشورهای شمال اروپا می&zwnj;خواهند بار را به دوش جنوبی&zwnj;ها بیاندازند. سه کشور فقیر اروپا، یعنی مالت، یونان و قبرس که بیشترین تعداد پناهجویان را جذب کرده&zwnj;اند، می&zwnj;خواستند بخشی از آنها را به کشورهای دیگر بفرستند. این خواسته&zwnj;ای است که به گفته وزیر دادگستری دانمارک، دیگران زیر بار آن نرفتند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در اصل، وزرای اروپایی، نه برای کمک به پناهجویان، بلکه برای یافتن راه&zwnj;های جلوگیری از سیل ورود پناه&zwnj;جویان به کشورهای اروپایی دورهم جمع شده بودند. با این حال در این نشست، روی برخی از تدابیر کمکی نیز توافق شد. وزیر اموراجتماعی آلمان، برای سرکوفت زدن به یونان گفت که پنج هزار پناهجویی که از یونان به آلمان آمده بودند، باید مطابق مقررات به یونان پس فرستاده می&zwnj;شدند. این امر هنوز محقق نشده است. همچنین چند صد پناهجو نیز از کمپ&zwnj;های پناهندگی مالت در آلمان اسکان یافته&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><strong>پانویس:</strong></p> <div dir="RTL"><span dir="LTR"><a href="http://www.wdr.de/tv/monitor/sendungen/2011/0915/asyl.php5">ویدئوی سایت خبری مونیتور</a><br /> </span></div> <p><strong><br /> </strong></p> <p><strong>در همین زمینه:</strong></p> <div align="right" style="text-align:right;line-height:150%"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/12/29/9449"><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" dir="RTL">بی توجهی به حل بحران (گفتار اول)</span></a></div> <div align="right" style="text-align:right;line-height:150%"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/05/9734"><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" dir="RTL">زندگی سگی پناهندگان (گفتار دوم)</span></a></div> <div align="right" style="text-align:right;line-height:150%"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/10181"><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" dir="RTL">پناهندگان جهان در آینه آمار (گفتار سوم)</span></a></div> <div align="right" style="text-align: right; line-height: 150%;"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/24/10398">رویاهایم را می&zwnj;خواهم (گفتار چهارم)</a></div> <div align="right" style="text-align:right;line-height:150%"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/8071"><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" dir="RTL">مشکلات پناهندگی، ربطی به جنیست ندارد</span></a></div> <div align="right" style="text-align:right;line-height:150%"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/5993"><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" dir="RTL">راست&zwnj;های افراطی اروپا و پایمالی حقوق مهاجران</span></a></div> <div align="right" style="text-align:right;line-height:150%"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/7459"><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" dir="RTL">پناهجویان ایرانی در سوئد و نروژ</span></a></div> <div align="right" style="text-align:right;line-height:150%"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/7443"><span style="Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" dir="RTL">مشکلات پناهجویان زن در کشورهای توریستی</span></a></div> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p> &nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/02/01/10675#comments آلمان اتحادیه اروپا اکبر فلاح‌زاده حقوق پناهندگان قرارداد دوبلین پناهندگان ایرانی گفتارهای پناهندگی حقوق انسانی ما Wed, 01 Feb 2012 16:35:43 +0000 behnam 10675 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/24/10398 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/24/10398" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفتار چهارم از سلسله گفتارهای پناهندگی </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> یوخن برنر </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> اکبر فلاح‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="270" height="164" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/image-302656-panov9-fmnw.jpg?1327687249" /> </div> </div> </div> <p>یوخن برنر* - ابراهیم ۱۵ ساله است که از جنگ در گینه فرار می&zwnj;کند. در هامبورگ مدرسه می&zwnj;رود و آلمانی یاد می&zwnj;گیرد و دوستان زیادی پیدا می&zwnj;کند. حالا که سه سال گذشته، قرار است در مورد ماندن یا نماندنش در آلمان تصمیم گرفته شود. ابراهیم و یک نیکوکار آلمانی که قیمومت او را قبول کرده است، دل توی دل&zwnj;شان نیست: همین روزها قرار است نامه بیاید. نامه مهمی از اداره خارجی<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها.</p> <!--break--><!--break--><p>ابراهیم اهل گینه است. گینه، واقع در شمال غرب آفریقا، یک قرن مستعمره فرانسه بود و سال ۱۹۵۸ مستقل و سکوتره (<span dir="LTR">S&eacute;kou Tour&eacute;</span>) رئیس جمهور آن شد. بعد از مرگ سکو توره در سال ۱۹۸۴ ارتش کودتا کرد و قدرت به لانسانا کونته (<span dir="LTR">Lansana Cont&eacute;</span>) و شورای نظامیان رسید.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کونته ۲۴ سال مستبدانه حکومت کرد، تا اینکه سرانجام در سال ۲۰۰۸ مرد. او قبل از مرگ خیلی&zwnj;ها را کشت و کشور را به تباهی کشاند. بنا به گزارش سازمان غیر دولتی شفافیت بین&zwnj;المللی (<span dir="LTR">Transparency International</span>) که در مورد رشوه&zwnj;خواری و فساد دولت&zwnj;ها تحقیق و گزارش&zwnj;های سالانه منتشر می&zwnj;کند، گینه سال ۲۰۰۶ فاسدترین کشور آفریقایی بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این کشور در طول سال&zwnj;های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ شاهد اعتصاب&zwnj;ها و تظاهرات گسترده مخالفان بود. سپتامبر ۲۰۰۹ تظاهرات ۵۰ هزاری نفری مردم به خاک و خون کشیده شد و صدها نفر کشته شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بعد از سال&zwnj;ها کش و قوس و تقلب&zwnj;های انتخاباتی، انتخابات سال ۲۰۱۰ توانست به ظاهر اوضاع را تا حدی آرام کند، اما اینکه این آرامش، آرامش واقعی یا آرامش قبل از توفان است، هنوز معلوم نیست.&nbsp;به علت جنگ&zwnj;های داخلی در کشورهای همسایه (لیبریا و سیرالئون) حدود ۷۰۰هزار پناهنده به گینه سرازیر شده است. با این حال خود گینه&zwnj;ای&zwnj;ها هم به علت دیکتاتوری نظامی از کشور خودشان فرار می&zwnj;کنند. ابراهیم، پناهجوی نوجوان یکی از آنهاست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/158901202x.jpg" />ابراهیم حالا ۱۸ ساله است. سه سال پیش گیج و منگ، له و لورده پایش به هامبورگ رسید. بخت یارش بود که یک پیرمرد نیکوکار آلمانی به نام کلاوس انگلهاردت (<span dir="LTR">Claus Engelhardt</span>) قیمومت او را پذیرفت. کلاوس سال&zwnj;ها پیش پیمانکار بود، برو بیایی داشت و ۲۵۰ کارگر و کارمند دور و برش می&zwnj;پلکیدند. حالا خودش را بازنشسته و با قایق&zwnj;های بادبانی سرگرم کرده است. انسان&zwnj;دوست است و کمکی اگر از دستش برآید، دریغ نمی&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;او ابراهیم را درحالی پیدا می&zwnj;کند که به کلی از خود بی&zwnj;خود بوده است. ابراهیم تعریف می&zwnj;کند که در خیابان&zwnj;های کوناکری (<span dir="LTR">conakry</span>، پایتخت گینه) با پدرش علیه حکومت تظاهرات می&zwnj;کرده است که یک دفعه سربازها مردم را به گلوله می&zwnj;بندند. مردم فرار می&zwnj;کنند. سربازها به خانه&zwnj;ها می&zwnj;ریزند، مردم را می&zwnj;زنند، می&zwnj;گیرند و می&zwnj;برند. پدر ابراهیم هم گم و گور و ظاهراً کشته می&zwnj;شود، اما حکومت مرگ او را عادی و در یک بیمارستان ثبت می&zwnj;کند. به خواهر ابراهیم تجاوز می&zwnj;شود. اما مادر ابراهیم از حملات جان سالم به در می&zwnj;برد. در این حیص و بیص ابراهیم غیبش می&zwnj;زند. یکی از دوستان پدر ابراهیم، او را قاچاقی به آلمان می&zwnj;فرستد و او سرانجام سر از هامبورگ در می&zwnj;آورد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در بدو ورود، همه چیز برای او غریبه و زبان مردم خشن به&zwnj;نظرش می&zwnj;رسد. فقط خوبی&zwnj;اش این است که اینجا کسی به او شلیک نمی&zwnj;کند. ابراهیم در گینه کمی خواندن قرآن و کمی هم زبان فرانسوی را فراگرفته است. او به عنوان پناهجو در آلمان حق کار و ترک محل اقامتش را ندارد، تا تکلیفش معلوم شود، اما این تکلیف لعنتی به این سادگی&zwnj;ها و به این زودی&zwnj;ها معلوم نمی&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ابراهیم در آلمان در اتاقکی با چند پناهجوی دیگر زندگی می&zwnj;کند. اجازه اقامت ندارد. چیزی دارد که به آن &quot;دولدونگ&quot; (<span dir="LTR">Duldung</span>) می&zwnj;گویند. اصطلاح به نسبت توهین&zwnj;آمیزی است. دارنده چنین برگه&zwnj;ای در آلمان وجودش &quot;تحمل&quot; می&zwnj;شود. این برگه&zwnj;ها باید هر شش&zwnj;ماه یکبار در اداره خارجی&zwnj;ها تمدید شود تا اطمینان حاصل شود که دارنده آنها هنوز &quot;تحمل&quot; می&zwnj;شود یا خیر.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خیلی&zwnj;ها قبل از رسیدن به مرحله &quot;تحمل&quot; اخراج می&zwnj;شوند و بعضی دیگر پس از مدت&zwnj;ها تحمل، در نهایت اخراج می&zwnj;شوند، اما عده&zwnj;ای دیگر به دلایل مختلف، از جمله کم بودن سن و سال&zwnj;شان تا تعیین تکلیف نهایی همچنان &quot;تحمل&quot; می&zwnj;شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>کودکانی قربانی جنگ</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در سال&zwnj;های اخیر شمار بچه&zwnj;های کم سن وسالی که به خاطر جنگ، تک و تنها کشورشان را ترک کرده&zwnj;اند و یک&zwnj;جوری خودشان را به آلمان رسانده&zwnj;اند، خیلی زیاد شده است. بیشتر این بچه&zwnj;ها از عراق می&zwnj;آیند؛ بقیه از اتیوپی، اریتره، گینه و افغانستان. تعداد دقیق&zwnj;شان معلوم نیست. انجمن&zwnj;های حمایت از پناهندگان، شمار آنها را در حال حاضر بین سه هزار تا پنج هزار نفر تخمین می&zwnj;زنند. از این&zwnj;ها گذشته، دسته&zwnj;ای از بچه&zwnj;های جنگ&zwnj;زده نیز هستند که پناهجو محسوب نمی&zwnj;شوند، اما به آنها همه جور کمک انسان&zwnj;دوستانه می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در آلمان دهکده&zwnj;ای هست برای کمک به بچه&zwnj;هایی که از سراسر دنیا، در جنگ مجروح شده&zwnj;اند. جواد پسر نه ساله افغان یکی از این بچه&zwnj;هاست. جواد داشته در کوچه پس&zwnj;کوچه&zwnj;ها فوتبال بازی می&zwnj;کرده که پایش به مین می&zwnj;خورد و از ناحیه چشم و دست و پا مجروح می&zwnj;شود. خیلی از این مین&zwnj;ها را طالبان کار گذاشته&zwnj;اند و بعضی را برای استتار مانند عروسک و اسباب بازی درست کرده&zwnj;اند تا قابل رد&zwnj;یابی و شناسایی &nbsp;نباشند. پدر و مادر جواد او را به کابل می&zwnj;آورند، ولی آنجا دوا و درمان افاقه نمی&zwnj;کند و یک سازمان نیکوکار آلمانی او را به آلمان می&zwnj;آورد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این سازمان خیریه چهاربار در سال، بچه&zwnj;های مجروح جنگی را برای مداوا به آلمان می&zwnj;آورد. تقریباً ۳۰۰ بیمارستان آلمانی بچه&zwnj;ها را مجانی مداوا می&zwnj;کنند و برای طی دوره نقاهت آنها را به دهکده&zwnj;ای در اطراف شهر اوبرهاوزن می&zwnj;فرستند. این بچه&zwnj;ها بعد از مداوا به کشورهای&zwnj;شان بازگردانده می&zwnj;شوند، اما بچه&zwnj;هایی که مجروح جنگی نیستند حکم دیگری دارند.</div> <div align="center" dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>کابوس&zwnj;های ابراهیم</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">براساس قوانین موجود، پناهجویان زیر ۱۸ سال از این حق قانونی برخوردارند که مورد سرپرستی قرار گیرند. بهترین شکل هم این است که کسی قیمومت آنها را به عهده گیرد. مانند مورد ابراهیم. وقتی پناهجو به سن ۱۸&nbsp;سالگی رسید آن&zwnj;وقت دیگر داستان دیگری دارد و باید به کمپ پناهندگان برود و روی پای خودش بایستد. ابراهیم به یاد روزهای آتش و دود، شب&zwnj;ها کابوس می&zwnj;بیند و خوابش نمی&zwnj;برد. در مدرسه هم کارهایش خوب پیش نمی&zwnj;رود. سر کلاس خمیازه می&zwnj;کشد و به جای توجه به درس به دوردست ها خیره می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">زمستان سال گذشته، حال ابراهیم کمی خوب شده بود، چون در یک گروه تئاتری پناهندگان بازی می&zwnj;کرد و تغییر نقش در روحیه&zwnj;اش اثر کرده بود تا کمی از خودش و کابوس&zwnj;هایش دور شود، اما بعد از مدتی باز مایوس و دچار کابوس شد. بعضی از پناهندگان که هم&zwnj;بازی تئاتری او بودند، اخراج شدند و وجود ابراهیم را هم ترس فراگرفت که مبادا ماموران هر آن به سراغ او بیایند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ابراهیم در این سه سالی که در آلمان بوده، آلمانی را به نسبت خوب یاد گرفته است، اما هنوز با جملات کشتی می&zwnj;گیرد. به قیمش &quot;بابا&quot; می&zwnj;گوید. یک&zwnj;بار که خیلی تقلا کرد چیزی بگوید، گفت: &quot;می خواهم رؤیاهایم را داشته باشم.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در میان کشورهای اروپای غربی، وضع پناهجویان کم&zwnj;سن و سال در کشورهای آلمان، پرتقال و سوئد از بقیه جاها بدتر است. در این کشورها اینجور بچه&zwnj;ها را برخلاف کنوانسیون سازمان ملل به جای خانواده&zwnj;ها یا خانه&zwnj;های جوانان، به کمپ&zwnj;های پناهندگی می&zwnj;فرستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به قول کلاوس انگلهاردت همه به ابراهیم دلداری می&zwnj;دهند که &quot;اوضاع روبه&zwnj;راه می&zwnj;شود&quot;، اما او متوجه منظورشان نمی&zwnj;شود. کلاوس همراه ابراهیم از مغازه آفریقایی&zwnj;های هامبورگ مواد غذایی آفریقایی می&zwnj;خرد تا غذای آفریقای درست کنند. او سال&zwnj;ها در کشورهای عربی و آفریقای کار کرده است و فرهنگ&zwnj;شان را می&zwnj;شناسد. او بین پناهندگان اقتصادی که آمده&zwnj;اند پول جمع کنند و افرادی مثل ابراهیم فرق می&zwnj;گذارد. به گفته او به کسانی مانند ابراهیم حتماً باید کمک کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به تازگی و پیش از تعطیلات سال نو، دادگاهی در هامبورگ چهار هفته به اداره خارجیان شهر وقت داده تا تکلیف ابراهیم را روشن کنند. لحن نامه امید&zwnj;بخش است. بعید نیست به ابراهیم اجازه اقامت بدهند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">*<strong>منبع:</strong> <a href="http://www.spiegel.de/panorama/gesellschaft/0,1518,808471,00.html">اشپیگل</a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>در همین زمینه:</strong></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/12/29/9449">بی توجهی به حل بحران</a>( گفتار اول)<br /> <a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/05/9734"> زندگی سگی پناهندگان</a>( گفتار دوم)</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/10181">پناهندگان جهان در آینه آمار</a>(گفتار سوم)</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/8071">مشکلات پناهندگی، ربطی به جنیست ندار</a>د</div> <p><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/5993">راست&zwnj;های افراطی اروپا و پایمالی حقوق مهاجران</a></p> <p><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/7459">پناهجویان ایرانی در سوئد و نروژ</a></p> <p><a href="http://www.radiozamaneh.com/node/7443">مشکلات پناهجویان زن در کشورهای توریستی</a></p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/24/10398#comments آلمان اکبرفلاح‌زاده حقوق پناهندگان گفتارهای پناهندگی گینه حقوق انسانی ما Tue, 24 Jan 2012 15:56:47 +0000 behnam 10398 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/18/10181 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/18/10181" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفتار سوم از سلسله گفتارهای پناهندگی </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> شیو مالیک </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> نادیا پارسا </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="290" height="210" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/30533145-1558491.jpg?1327258357" /> </div> </div> </div> <p>نادیا پارسا - هر سال، در بسیاری از کشورهای جهان، به سبب جنگ، قحطی، بلایای طبیعی، سرکوب&zwnj;های سیاسی و شرایط اجتماعی، شمار زیادی از مردم مجبور می&zwnj;شوند کشور خود را ترک کنند و به سایر کشور&zwnj;های جهان پناهنده شوند.</p> <!--break--><!--break--><p>بر خلاف آنچه انتظار می&zwnj;رود، کشورهای توسعه&zwnj;یافته و صنعتی مقصد اصلی پناهجویان نیستند. اکثر پناهجویان در کشورهایی سکنی می&zwnj;گزیندد که خود شرایط بحرانی دارند و شهروندانشان در سایر کشور&zwnj;ها پناهنده&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>برپایه گزارشی که ماه ژوئن سال ۲۰۱۱ از سوی سازمان ملل منتشر شد، کشورهای در حال&zwnj; توسعه&zwnj; نظیر ایران، عربستان و سوریه، خود در راس کشورهای میزبان پناهجویان قرار دارند. گزارش روزنامه انگلیسی&zwnj;زبان گاردین، تصویر روشن&zwnj;تری از آمار و ارقام پناهندگی در جهان را ارائه می&zwnj;دهد.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شیو مالیک</b> - بر اساس گزارش کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، شمار افرادی که به خاطر اجبار، در سرتاسر جهان آواره&zwnj; شده&zwnj;اند به بالا&zwnj;ترین میزان خود در ظرف ۱۵ سال گذشته رسیده است. این در حالی&zwnj; است که بسیاری از این افراد، در کشورهای فقیری پناهنده&zwnj;اند که توان پاسخگویی به نیازهای پناهجویان را ندارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">گزارش سال۲۰۱۰ کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان تخمین می&zwnj;زند که ۷/۴۳ میلیون نفر تا پایان سال گذشته بر اثر جنگ و بلایای طبیعی از کشور خود آواره شده&zwnj;اند. بیش از نیمی از این شمار را نیز کودکان تشکیل می&zwnj;دهند. قابل توجه است که این آمار، موج تازه مهاجرتی را که به دنبال انقلاب&zwnj;ها و رویدادهای موسوم به &quot;بهار عرب&quot; راه افتاده است، در بر نمی&zwnj;گیرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با توجه به آمار ارائه شده، در حال حاضر ۴/ ۱۵ میلیون پناهنده، ۵/ ۲۷میلیون آواره و ۸۴۰ هزار پناهجو در سراسر جهان وجود دارد. همچنین در این گزارش ۴۸ صفحه&zwnj;ای آمده است که در شمار پناهندگانی که هرساله، به کشور&zwnj;های خودشان بازمی&zwnj;گردند، کاهش قابل ملاحظه&zwnj;ای دیده نمی&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شمار پناهندگانی که سال گذشته به کشور خود بازگشته&zwnj;اند به ۱۹۷ هزار و ۶۰۰ نفر کاهش یافته که می&zwnj;توان گفت کمترین میزان در طول دو دهه گذشته است. همین مسئله منجر به انتظارهای طولانی پناهجویان برای گرفتن جواب پناهندگی و ماندن آن&zwnj;ها در شرایط بلاتکلیف می&zwnj;شود. موقعیتی که می&zwnj;توان گفت تقریباً نیمی از متقاضیان پناهندگی در آن به سر می&zwnj;برند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در حال حاضر شمار پناهجویانی که منتظر جواب هستند، بیشترین آمار را در طول دهه نشان می&zwnj;دهد. آژانس پناهندگان سازمان ملل هم&zwnj;چنین تخمین زده است که در حال حاضر، در حدود ۱۲ میلیون نفر در سراسر جهان بی&zwnj;وطن و آواره&zwnj;اند هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img width="280" height="218" align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/4034356740_fb39aa5559.jpg" />بر پایه گزارش اخیر آژانس پناهندگان سازمان ملل، &quot;بحران بشردوستانه و موقعیت سیاسی در برخی از کشور&zwnj;ها&quot; عامل اصلی شرایط ناگوار پناهندگان به حساب می&zwnj;آید. هرچند که نسبت به آمار و ارقام سال ۲۰۰۹، کاهش محدودی در شمار پناهندگان جهان مشاهده می&zwnj;شود، اما این آمار، موج پناهندگان بهار عرب را در بر نمی&zwnj;گیرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دلیل اصلی کاهش شمار پناهندگان (نسبت به سال ۲۰۰۹) آن دسته مهاجران افغانی بودند که به کشور خود بازگشتند. با این حال باید اشاره کرد که پس از گذشت ۳۰ سال جنگ مستمر، افغانستان هم&zwnj;چنان کشوری تراز اول در افزایش شمار پناهندگان جهان به شمار می&zwnj;رود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">۳۰در صد کل شمار پناهندگان جهان را افغان&zwnj;ها تشکیل می&zwnj;دهند. عراق با&nbsp;۱/۷&nbsp;میلیون پناهنده، رتبه دوم جهان را دارد. اگرچه در طول دهه گذشته، شمار پناهندگان کشورهای جنوب صحرای آفریقا کمی کاهش یافته است، اما آمار&zwnj;ها کماکان نشان می&zwnj;دهند که این میزان با ۲/۱ میلیون نفر از ابتدای سال ۲۰۰۰ است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">برابر آمار اعلامی، کشورهای در حال توسعه، حدود ۸۰درصد جمعیت پناهندگان جهان را در خود جای داده&zwnj;اند.&nbsp;پاکستان در حال حاضر، با حضور&nbsp;۱/۹میلیون پناهنده، بزرگ&zwnj;ترین پناهگاه آوارگان جهان است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این در حالی است که ایران و سوریه، با میزبانی بیش از یک میلیون پناهنده، در رتبه&zwnj;های دوم و سوم این فهرست قرار دارند. در میان کشورهای اروپایی، آلمان با حضور۶۰۰ هزار پناهنده در مرتبه چهارم و انگلیس با حضور ۲۳۸ هزار پناهنده ثبت شده، در مقام دهم این جدول قرار دارد. آمریکا نیز که در رتبه نهم است، در مقایسه با انگلستان ۲۶ هزار پناهنده بیشتر دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;منز نایبرگ&quot; سخنگوی کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان می&zwnj;گوید: &quot;مشخص&zwnj;سازی بحران&zwnj;های خاص که به افزایش شمار افراد آواره می&zwnj;انجامد دشوار است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">برابر آمار اعلامی، کشورهای در حال توسعه، حدود ۸۰درصد جمعیت پناهندگان جهان را در خود جای داده&zwnj;اند. پاکستان در حال حاضر، با حضور ۱/۹میلیون پناهنده، بزرگ&zwnj;ترین پناهگاه آوارگان جهان است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته او، کشورهای صنعتی باید در زمینه پذیرش پناهجویان مسئولیت بیشتری بپذیرند: &quot;در اروپا، این برداشت که کشورهای صنعتی در حال غرق شدن در خیل پناهندگان هستند خیلی فراگیر و شایع است، ولی واقعیت این است که سیل پناهندگان بیشتر رو به سمت کشورهای فقیر دارد. کشورهای فقیر نمی&zwnj;توانند از پس این&zwnj;همه پناهنده برآیند. به همین دلیل نیز کشورهای ثروتمند باید کمک کنند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نایبرگ هم&zwnj;چنین از لزوم حل&zwnj;وفصل سریع درگیری&zwnj;ها سخن می&zwnj;گوید: &quot;ما نگران وضعیت هفت میلیون پناهجویی هستیم که برای مدت&zwnj;های طولانی، (گاهی بیشتر از ۱۰ یا حتی ۳۰ سال) در کمپ&zwnj;ها به سر می&zwnj;برند. ما از جامعه جهانی خواسته&zwnj;ایم که تلاش بیشتری را برای حل مسئله و تعارض&zwnj;های موجود به کار بندند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><span dir="RTL">گزارش اخیر آژانس نشان می&zwnj;دهد که در سپتامبر سال ۲۰۱۰، ژاپن نخستین کشور آسیایی بود که براساس برنامه رسمی اسکان پناهجویان، به تعدادی از پناهندگان اجازه اقامت داد. در چهارچوب این طرح ژاپن به ۱۸ خانواده می&zwnj;انماری پناهندگی داد. این در حالی است که بنا به گزارش آژانس، در ماه مارس ۵۹۰ هزار ژاپنی به سبب سونامی &quot;فوکوشیما&quot; آواره شدند.</span></p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>در همین زمینه:</strong></p> <p><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/12/29/9449">بخش اول گفتارهای پناهندگی - بی توجهی به حل بحران</a></p> <p><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/05/9734">بخش دوم گفتارهای پناهندگی - زندگی سگی پناهندگان</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/01/18/10181#comments حقوق پناهندگان سازمان ملل نادیا پارسا کمیساریای عالی پناهندگان گفتارهای پناهندگی حقوق انسانی ما Wed, 18 Jan 2012 19:24:30 +0000 behnam 10181 at https://archive.radiozamaneh.com