https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/868/all fa https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2013/03/22/25437 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2013/03/22/25437" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> مریم حسین‌خواه </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="248" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/8march.little.jpg.gif?1363962161" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">مریم حسین&zwnj;خواه - سال ۱۳۹۱ در حالی به پایان می&zwnj;رسد که در طول آن کمتر روزی بدون خبری در حوزه زنان سپری شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پررنگ&zwnj;ترین و پرتعداد&zwnj;ترین اخبار این سال قوانینی بود که مجلس، دولت و قوه قضائیه در حوزه&zwnj;های مربوط به زندگی شخصی و عمومی زنان تدوین و تصویب کردند؛ قوانینی که بیشتر آن&zwnj;ها محدودیت و سختی بیشتری را بر زندگی روزمره زنان تحمیل خواهند کرد و موانع بیشتری را برای داشتن یک زندگی برابر و آزاد پیش&zwnj; روی آنان خواهند گذاشت.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">واکنش بخش&zwnj;های مختلف <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2013/03/08/25099">جنبش زنان</a></strong> به این&zwnj;گونه قوانین اما نقطه امیدوارکننده حوزه زنان در سال گذشته است. با وجود اینکه این جنبش اجتماعی به شدت زیر فشار و سرکوب حاکمیت قرار دارد و بخشی از بدنه خود را نیز به خاطر بازداشت یا خروج از کشور از دست داده است، اما همچنان در برابر اتفاق&zwnj;هایی همچون تدوین و تصویب قوانین نابرابر، خشونت&zwnj;های فردی یا اجتماعی علیه زنان، تصمیم&zwnj;های کلانی که بر زندگی شخصی زنان تاثیرگذار هستند واکنش نشان می&zwnj;<span dir="LTR">&lrm;</span>دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این جنبش توانست با واکنش نسبت به شماری از این قوانین در تغییربرخی از آن&zwnj;ها همچون <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2012/11/21/21909">لایحه گذرنامه</a></strong> تاثیرگذار باشد، برخی دیگر همچون لایحه مجازات اسلامی و تبعیض&zwnj;های جنسیتی در حوزه دانشگاهی با وجود همه اعتراض&zwnj;ها تصویب و تدوین شدند و برخی دیگر همچون مواد مربوط به حقوق مالی زنان در لایحه حمایت از خانواده نیز در هجوم همه&zwnj;جانبه قوانین تبعیض&zwnj;آمیز نادیده گرفته شدند و در سکوت فعالان جنبش زنان به تصویب رسیدند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این واکنش&zwnj;ها بر اساس توان فعالان این جنبش و فضای اجتماعی هر دوره، از حضور در برابر مجلس و قوه قضائیه و گفت&zwnj;و&zwnj;گو با نمایندگان مجلس تا برگزاری نشست&zwnj;های اعتراضی و انتشار نظرات&zwnj;شان در رسانه&zwnj;های عمومی و وب&zwnj;سایت&zwnj;ها متغیر بود و در برخی موارد همچون اعتراض&zwnj;ها به سیاست&zwnj;های جدید حاکمیت در زمینه اشتغال زنان، همچنان ادامه دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پروین اردلان، فعال جنبش زنان و از بنیانگزاران کمپین یک میلیون امضا با اذعان بر تاثیر مثبت این فعالیت&zwnj;ها معتقد است: &quot;قدرت بسیج&zwnj;گری جنبش زنان در داخل علیه تبعیض&zwnj;های بی&zwnj;رویه&zwnj;ای که به ویژه طی سه سال گذشته بر زنان و دیگر گروه&zwnj;های مورد سلطه می&zwnj;رود به شدت کاهش یافته است و بیشتر تلاش فعالان جنبش صرف واکنش، ارتباط و تقاضا از مجلس شد، نه برنامه&zwnj;ریزی و سازمان&zwnj;یابی برای ارتباط فعال با زنان ومردان جامعه .&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/pervin.ardelan.jpg" style="width: 180px; height: 123px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">پروین اردلان، فعال جنبش زنان و از بنیانگزاران کمپین یک میلیون امضا با اذعان بر تاثیر مثبت این فعالیت&zwnj;ها معتقد است: &quot;قدرت بسیج&zwnj;گری جنبش زنان در داخل علیه تبعیض&zwnj;های بی&zwnj;رویه&zwnj;ای که به ویژه طی سه سال گذشته بر زنان و دیگر گروه&zwnj;های مورد سلطه می&zwnj;رود به شدت کاهش یافته است و بیشتر تلاش فعالان جنبش صرف واکنش، ارتباط و تقاضا از مجلس شد، نه برنامه&zwnj;ریزی و سازمان&zwnj;یابی برای ارتباط فعال با زنان ومردان جامعه.&quot;</p> </blockquote> <p dir="RTL">با این حال آن بخش از فعالان جنبش زنان که در سال&zwnj;های اخیر مجبور به ترک ایران شده&zwnj;اند تلاش می&zwnj;کنند، با حمایت رسانه&zwnj;ای از این اعتراض&zwnj;ها صدای آن&zwnj;ها را به نهادهای بین&zwnj;المللی و رسانه&zwnj;های خارجی برسانند. تلاش&zwnj;های مشترک فعالان داخل و خارج از ایران برای حمایت از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی زن یا اعتراض به محدودیت&zwnj;های جنسیتی در لایحه جدید گذرنامه از جمله برنامه&zwnj;های موفق جنبش زنان در سال گذشته بوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این فعال حقوق زنان معتقد است در حال حاضر هر حرکتی در داخل از سوی فعالان جنبش رخ بدهد، شبکه های حمایتی فعالان جنبش زنان در خارج از ایران، بلافاصله آن را گسترش می&zwnj;دهند. وی این نکته را وجه دیگر تلاش&zwnj;&zwnj;های جنبش زنان در پیوند با جنبش&zwnj;های زنان در کشورهای منطقه می&zwnj;داند و می&zwnj;گوید: &quot;با توجه به تحولات منطقه در سال&zwnj;های اخیر شبکه&zwnj;های ارتباطی فعالان فمینیست ایران در منطقه گسترش یافته&zwnj;اند و تاثیرات این حرکت در سال&zwnj;های آینده در جامعه و جنبش زنان ایران بیشتر دیده خواهد شد.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">او همچنین اضافه می&zwnj;کند: &quot;با تحولات منطقه و اتفاق&zwnj;های درون جنبشی و برون جنبشی در ایران، هم زمینه بازنگری در جنبش حتی در سال&zwnj;های طلایی آن پدید آمده و هم دامنه دید و دانش و مطالبات فمینیستی فعالان جنبش از مرز طبقه متوسط و مطالبه محوری گذشته است.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">با همه این تلاش&zwnj;ها در جنبش زنان ایران، نگاهی به موقعیت کلی این جنبش حاکی از آن است که حجم تصمیم&zwnj;ها و برنامه&zwnj;های تبعیض&zwnj;آمیز حاکمیت با کنش&zwnj;های جنبش زنان قابل مقایسه نیست و در بسیاری از مواقع صدای جنبش زنان ایران به نسبت سال&zwnj;های قبل کمتر به گوش می&zwnj;رسد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پروین اردلان در توضیح این شرایط می&lrm;گوید: &quot;سرکوب&zwnj;های خشونت&zwnj;آمیز پس از انتخابات ریاست جمهوری از یک سو و توصیه&zwnj;های اصلاح&zwnj;طلبانه و پیشگیرانه برای ممانعت ازخشونت، تشویق به خانه&zwnj;نشین&zwnj; شدن سیاسی، نفی فعالیت&zwnj;های اعتراضی برای جلوگیری از رادیکالیزه شدن جامعه، هم جنبش عمومی را با مشکل مواجه کرد و هم تاثیر خود را بر جنبش زنان و دیگر جنبش&zwnj;های اجتماعی گذاشت و در واقع خیابان را به مثابه عرصه ارتباط با مردم از فعالان جنبش ستاند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این اما بدان معنا نیست که جنبش زنان منفعل ماند. مقاومت علیه عادی&zwnj;سازی خشونت، هم سازمان&zwnj;دهنده هست و هم امیدبخش. این شیوه&zwnj;ای است که جنبش زنان همواره به کار بسته است اما اکنون هم به واسطه پیچیدگی شرایط و هم تغییرو تحولات جهانی و منطقه&zwnj;ای، جنبش&zwnj;های اجتماعی نیازمند سازمان&zwnj;یابی جدید، گسترش گروه&zwnj;ها و شبکه&zwnj;های جدید بین بخشی هم در داخل و هم درخارج هستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گفته پروین اردلان، &quot;شرایط جدید سازوکار جدید می&zwnj;طلبد و نیاز به سازماندهی جدید حول بسیاری از مسائل گوناگون چون جنگ، تحریم، فقیرشدن جامعه و مقاومت در برابر عادی شدن سرکوب دارد&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>تلاش دولت و مجلس برای تصویب قوانین تبعیض&zwnj;آمیز</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در سالی که گذشت، دولت و مجلس در یک رقابت تنگاتنگ لوایح و طرح&zwnj;های زیادی را در حوزه زنان مطرح کردند و شماری از قوانین نیمه&zwnj;کاره را در &zwnj;&zwnj;نهایت به تصویب رساندند که <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2012/12/28/23080">شرحی مفصل</a></strong> از آن در آستانه سال جدید میلادی (۲۰۱۳) در رادیو زمانه منتشر شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/layehee.jpg" style="width: 180px; height: 204px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">مهم&zwnj;ترین قانونی که پس از شش سال در آخرین روزهای سال ۱۳۹۱ به تصویب مجلس و تائید شورای نگهبان رسید، لایحه حمایت از خانواده بود. با وجود این که اعتراض&zwnj;های فعالان زن به برخی مواد این لایحه همچون چندهمسری و ازدواج موقت منجر به برخی تغییرات در آن شد، اما همچنان بسیاری از مواد آن همچون مواد مربوط به ازدواج، طلاق، اشتغال زنان و همچنین موارد مربوط به تامین حقوق مالی زن در خانواده تبعیض&zwnj;آمیز بود و برابری حقوقی در خانواده را تضمین نمی&zwnj;کند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">مهم&zwnj;ترین قانونی که پس از شش سال در آخرین روزهای سال ۱۳۹۱ به تصویب مجلس و تائید شورای نگهبان رسید، <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2012/03/18/12132">لایحه حمایت از خانواده</a></strong> بود. با وجود این که اعتراض&zwnj;های فعالان زن به برخی مواد این لایحه همچون چندهمسری و ازدواج موقت منجر به برخی تغییرات در آن شد، اما همچنان بسیاری از مواد آن همچون مواد مربوط به ازدواج، طلاق، اشتغال زنان و همچنین موارد مربوط به تامین حقوق مالی زن در خانواده تبعیض&zwnj;آمیز بود و برابری حقوقی در خانواده را تضمین نمی&zwnj;کند. با این حال این لایحه نهم اسفند ماه سال ۱۳۹۱ بدون هیچ مخالفت جدی به تصویب رسید و احتمالاً در ماه&zwnj;های نخستین سال ۱۳۹۲ جهت اجرا ابلاغ خواهد شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این سال همچنین شاهد طرح قوانین و آئین&zwnj;نامه&zwnj;هایی همچون تفکیک جنسیتی در فضای دانشگاه&zwnj;ها، سهمیه&zwnj;بندی&zwnj;های جنسیتی تبعیض&zwnj;آمیز در رشته&zwnj;های دانشگاهی، محدودیت جنسیتی در صدور گذرنامه و خروج زنان از کشور، تغییر سیاست&zwnj;های جمعیتی ایران با تمرکز بر بیشتر شدن زاد و ولد، محدودسازی اشتغال زنان و تاکید بر نقش مادری آنها از طریق تدوین طرح&zwnj;های دورکاری، کار نیمه&zwnj;وقت، بازنشستگی زود هنگام و مرخصی&zwnj;های تشویقی بیشتر برای زنان بودیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همچنین <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2012/03/21/12270">لایحه مجازات اسلامی</a></strong> که شامل مواد تبعیض&zwnj;آمیز بسیاری است به تصویب مجلس و تائید شورای نگهبان رسید و با وجود برخی نکات کوچک مثبت در این لایحه، همچنان سن کیفری زنان بر اساس بلوغ شرعی (نه سال) است؛ در زمینه روابط جنسی خارج از ازدواج، زنان سخت&zwnj;تر و بیشتر از مردان مجازات می&zwnj;شوند؛ همچنین مجازات سنگسار که زنان بیشتر از مردان در خطر صدور و اجرای آن قرار دارند بر اساس این قانون اجرا خواهد شد و آنچه تحت عنوان برابری <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2013/01/18/23748">دیه</a></strong> عنوان شده هنوز در هاله&zwnj;ای از ابهام قرار دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پروین اردلان در ارزیابی برنامه&zwnj;های مشترک دولت و مجلس برای تدوین قوانینی که زندگی شخصی و اجتماعی زنان را به شکل جدی تغییر خواهد داد، می&zwnj;گوید: &quot;برنامه دولت و مجلس را نمی&zwnj;توان جدا ازتثبیت خانواده مردسالار در داخل و اجرای سیاست&zwnj;های نئولیبرالی در عرصه بین&zwnj;المللی ارزیابی کرد. در این روند، هم باید فرصت تحصیلی را از زنان بگیرند، هم زنان تحصیلکرده را که توان کسب موقعیت&zwnj;های شغلی متنوع و مردانه را دارند محدود و حذف کنند و هم هزینه خانواده را به بهای بازگشت زنان به خانه کم کنند.&quot;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گفته وی، &quot;در این میان ایدئولوژی مردسالار حکومت اسلامی با دستورات تفکیک و تبعیض جنسیتی به مدد می&zwnj;آید. به واقع در و تخته با هم جور درمی&zwnj;آیند. قدرت&zwnj;ها در این عرصه چالشی با هم ندارند چون همه چیز در روند فقیرتر کردن، بی&zwnj;قدرت کردن و فرودست کردن هرچه بیشتر زنان است. مشاهده می&zwnj;کنیم که سایت&zwnj;های همسریابی هم فعال شده&zwnj;اند و از این پس برای کمیت و کیفیت روابط جنسی زنان هم تصمیم گرفته می&zwnj;شود&quot;.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>زندانیان سیاسی زن: کنش فعالانه از پشت دیوارهای زندان</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نمی&zwnj;توان گزارشی از حوزه زنان در سالی که گذشت نوشت و لایه&zwnj;ای از این جنبش را که در پشت میله&zwnj;های زندان روزگار سپری می&zwnj;کند، نادیده گرفت. اهمیت این بخش در بند جنبش زنان نه فقط به خاطر هزینه&zwnj;ای است که آنان در راستای فعالیت&zwnj;های برابرخواهانه&zwnj;شان می&zwnj;پردازند، بلکه فارغ از این مسئله، فعالیت&zwnj;ها و کنش&zwnj;های آنان از داخل سلول&zwnj;های زندان همچنان جای تامل دارد و حتی در برخی موارد مطالبات زنان را یک گام به جلو سوق داده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">در حال حاضر ۴۴ زندانی زن عقیدتی- سیاسی در شهرهای تهران، سمنان، مشهد، قرچک ورامین، کرمانشاه و اهواز نگهداری می&zwnj;شوند و شماری دیگر نیز به قید وثیقه در مرخصی هستند یا زمان اجرای حکمشان را انتظار می&zwnj;کشند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">نمونه روشن آن اعتراض زنان زندانی سیاسی در اوین و اعتصاب غذای آن&zwnj;ها به خاطر شیوه بازرسی بدنی ماموران زندان است. مسئله&zwnj;ای که پیش از آن بار&zwnj;ها و بار&zwnj;ها برای زنان زندانی سیاسی و غیرسیاسی رخ داده بود، اما هیچ&zwnj;گاه اینگونه رسانه&zwnj;ای نشده و مورد توجه قرار نگرفته بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این اعتصاب غذا که حمایت همه جانبه فعالان جنبش زنان در داخل و خارج از ایران را در پی داشت سرانجام توانست به خواسته خود مبنی بر عذرخواهی ماموران زندان برسد و همچنین شماری از این ماموران خاطی از سمت خود برکنار شده و به زندان&zwnj;های دیگر اعزام شوند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">زنان زندانی سیاسی در حرکتی دیگر بزرگداشت هشتم مارس، روز جهانی زن را زیر سایه سرکوب و فشاری که در چند قدمی&zwnj;شان بود گرامی داشتند و در برنامه&zwnj;ای مفصل به بررسی جوانب مختلف شرایط زنان در سالی که گذشت پرداختند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">پافشاری نسرین ستوده در اعتراض به فشار ماموران امنیتی بر خانواده و بخصوص کودکان زندانیان سیاسی و نامه&zwnj;های زنان زندانی که در آن به شرح مفصل شرایط زندان می&zwnj;پردازند نمونه&zwnj;های دیگری از کنش&zwnj;مندی زنان زندانی سیاسی در یک سال گذشته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس گزارش <strong><a href="http://www.chrr.biz/spip.php?article20372">کمیته گزارشگران حقوق بشر</a></strong>، در حال حاضر ۴۴ زندانی زن عقیدتی- سیاسی در شهرهای تهران، سمنان، مشهد، قرچک ورامین، کرمانشاه و اهواز نگهداری می&zwnj;شوند و شماری دیگر نیز به قید وثیقه در مرخصی هستند یا زمان اجرای حکمشان را انتظار می&zwnj;کشند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;<strong>خبرهای خوب حوزه زنان در سالی که گذشت</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">خبر به نسبت خوب امسال، افزایش مراکز ارائه خدمات به زنان آسیب&zwnj;دیده اجتماعی و معتاد بود. با اینکه یک روی این سکه که از آن به عنوان هشدار یاد می&zwnj;شد، بالا رفتن امار اعتیاد زنان یا بیشتر شدن آسیب&zwnj;های اجتماعی در میان زنان است، اما روی به نسبت روشن این سکه، صحبت درباره این آسیب&zwnj;ها و پرداختن به آن در شهرهای مختلف ایران است. چرا که بر اساس گفته&zwnj;های صاحب نظران این حوزه زنان معمولاً کمتر درباره اعتیاد و آسیب&zwnj;های اجتماعی که به آن دچارند سخن می&zwnj;گویند و مراکز حمایتی برای آنان نیز تاکنون انگشت شمار بوده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همچنین در یک خبر خوب دیگر اعظم حاجی&zwnj; عباسی٬ دبیر کل جامعه زینب، از تشکل&zwnj;های سیاسی اصول&zwnj;گرا در اسفندماه ۱۳۹۱اعلام کرد که احزاب زنان اصول&zwnj;گرا برای نخستین بار یک زن را به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری انتخاب کرده&zwnj;اند و فهرست ده نفره&zwnj;ای را نیز برای انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا که همزمان با انتخابات ریاست جمهوری برگزار می&zwnj;شود در نظر گرفته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در کنار این&zwnj;ها طرح <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2012/04/24/13528">لایحه امنیت زنان</a></strong> و <strong><a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2013/02/28/24875">بیمه زنان خانه&zwnj;دار</a></strong> را می&zwnj;توان جزو برنامه&zwnj;های امیدوارکننده سالی که گذشت ارزیابی کرد. هرچند که لایحه امنیت زنان هنوز در هیئت دولت تصویب نشده است و اطلاعات چندانی در مورد جزئیات آن وجود ندارد و بررسی بیمه زنان خانه&zwnj;دار نیز پس از فراز و نشیب&zwnj;های بسیار به سال آینده موکول شده است<span dir="LTR">.</span></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2013/03/22/25437#comments جنبش زنان زنان زنان ایران مریم حسین خواه پروین اردلان گردش سال ۱۳۹۲ Fri, 22 Mar 2013 08:12:02 +0000 society 25437 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/06/11/15530 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/06/11/15530" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> مریم حسین‌خواه </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="163" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/21.jpg?1339606376" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL">مریم حسین&zwnj;خواه - آیا جنبش زنان ایران در پی حوادث پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ دچار افول شده است؟ این سئوالی است که در سه سال گذشته و با شدت گرفتن سرکوب&zwnj;ها در ایران بار&zwnj;ها مطرح شده و&zwnj; گاه تا آنجا پیش رفته که برخی، از &quot;مرگ جنبش زنان&quot; سخن گفته&zwnj;اند و مدعی شده&zwnj;اند که عواملی همچون سرکوب&zwnj;های گسترده و مهاجرت اجباری شمار زیادی از اعضای این جنبش، فعالیت آن را &quot;متوقف و بدون تاثیر&quot; کرده است.</div> <!--break--><!--break--><div>&nbsp;&nbsp;</div> <div dir="RTL">پاسخ دادن به این سئوال اما از سویی نیازمند شناخت ساختار جنبش زنان و شیوه&zwnj;های مختلف آن است و از سوی دیگر نیازمند درک وضعیتی که نه تنها این جنبش، بلکه جامعه مدنی ایران در سال&zwnj;های اخیر دچار آن شده است. با تعریف کلاسیک از یک جنبش اجتماعی و زیر ذره&zwnj;بین گذاشتن آن بخش از فعالیت&zwnj;های جنبش زنان که در رسانه&zwnj;ها منعکس شده است، شاید به آسانی بتوان حکم مرگ یا تضعیف نزدیک به موت این جنبش را اعلام کرد، اما نگاهی فرا&zwnj;تر از این چارچوب&zwnj;ها، شاید پاسخی دیگر به این پرسش داشته باشد و بتواند تصویری روشن<span dir="LTR">&lrm;</span><span dir="LTR">&zwnj;</span>تر از وضعیت فعلی جنبش زنان و تاثیر رخدادهای پس از انتخابات ریاست جمهوری در ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ بر آن، نشان بدهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>تصویری که از جنبش زنان دیده می&zwnj;شود</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سه سال پیش در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، با وجود آنکه فعالیت بسیاری از نهادهای مدنی مستقل زنان در اثر فشارهای مستقیم و غیرمستقیم حاکمیت متوقف شده بود و نهادهای باقی مانده بیشتر در قالب کمپین&zwnj;ها و ائتلاف&zwnj;های میان گروهی بودند و زیر سایه تهدیدهای مداوم امنیتی به کار خود ادامه می&zwnj;دادند، جنبش زنان هنوز آنقدر قدرت داشت که بتواند یکی از فراگیرترین ائتلاف&zwnj;های خود را برای مخالفت با&nbsp; لایحه حمایت از خانواده تشکیل دهد و در نهایت آن را از دستور کار مجلس خارج کند، به حضور خیابانی خود برای گفت&zwnj;وگوی چهره به چهره با مردم درباره نابرابری&zwnj;های حقوقی ادامه دهد و حتی در روزهای تبلیغات انتخاباتی &nbsp;با راه&zwnj;اندازی &quot;همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات درانتخابات&quot; در خیابان&zwnj;های شهر به طرح مطالبات زنان بپردازد. &nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">&nbsp;<img width="200" vspace="10" hspace="10" height="126" border="10" align="right" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/22xordad3.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">جلوه &nbsp;جواهری:&nbsp;<span dir="RTL">ادامه فعالیت در قالب گروه&zwnj;های کوچک و پراکنده&zwnj;ای است که سعی در ارتباط با هم دارند</span><span dir="RTL">؛</span><span dir="RTL">&nbsp;از همین رو شاید داوری کلی در مورد جنبش زنان- که عموماً براساس گزارش&zwnj;های رسانه&zwnj;ای صورت می&zwnj;گیرد- این است که جنبش دچار رکود و سکون شده است</span></div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">کمی پیشتر از آن در نخستین سال&zwnj;های روی کار آمدن محمود احمدی&zwnj;نژاد، تجمع&zwnj;های خیابانی جنبش زنان همچنان ادامه داشت و با توقف این حضور خیابانی گسترده به خاطر بازداشت&zwnj;ها و فشار متمرکز نیروهای امنیتی، فعالیت کمپین&zwnj;های زنان هیچ&zwnj;گاه متوقف نشد و در مقاطعی موفق به تحقق حداقلی برخی خواسته&zwnj;های خود نیز شدند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اکنون، با گذشت سه سال از آغاز سرکوب&zwnj;های فراگیر جامعه مدنی در ایران، کمتر نشانی از فعالیت&zwnj;های جمعی، فراگیر و علنی از سوی جنبش زنان دیده می&zwnj;شود و این شاید محوری&zwnj;ترین استدلال افرادی باشد که قائل به افول جنبش زنان در ایران هستند. علاوه بر برخی افراد خارج از جنبش زنان که به صراحت از تضعیف و افول جنبش زنان سخن می&zwnj;گویند، برخی فعالان جنبش زنان از جمله افرادی که همچنان به فعالیت&zwnj;های خود در ایران ادامه می&zwnj;دهند نیز به تغییر شرایط فعالیت در جنبش زنان و نحوه عملکرد آن اذعان دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نفیسه آزاد، از فعالان کمپین یک میلیون امضا که در ایران به فعالیت خود در حوزه زنان ادامه می&zwnj;دهد در <a href="http://www.1millionchange.info/spip.php?article8472">یادداشتی</a> که شهریورماه سال ۱۳۹۰ نوشته است، می&zwnj;گوید: &quot;مدت&zwnj;هاست در حوزه زنان، اثری از فعالیت درخور، موضع&zwnj;گیری به جا و موثر، یا از همه مهم&zwnj;تر عمل جمعی که معنای جنبش را در ذهن تداعی کند، نمی&zwnj;بینیم.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اینگونه انتقادات درونی اگرچه با انتقادات برخی فعالان سیاسی همچون <a href="http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/archive/2011/march/13/article/-af9724ad05.html">علی افشاری</a> که شکل نگرفتن اعتراض&zwnj;های خیابانی از سوی جنبش زنان در روز هشتم مارس را نشانه &quot;رکود&quot; این جنبش دانسته و &nbsp;اقداماتی همچون &nbsp;ظرفیت&zwnj;سازی، برگزاری کارگاه&zwnj;های آموزشی، آگاهی&zwnj;رسانی و ادامه انتشار رسانه&zwnj;های اینترنتی را &quot;به منزله وجود جنبش اجتماعی&quot; نمی&zwnj;دانند، متفاوت است، اما در هرحال نشان از تغییر در وضعیت جنبش زنان دارد. حتی اگر دلیل این تغییر چنان که نسیم سرابندی&zwnj;زاده، دبیر سابق کمیسیون زنان دفتر تحکیم می&zwnj;گوید، رسانه&zwnj;ای نکردن فعالیت&zwnj;ها باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">کم نیستند افرادی همچون محمد مالجو، اقتصاددان و استاد دانشگاه که &quot;مهاجرت انبوهی از فعالان جنبش زنان&quot; در سال&zwnj;های اخیر&nbsp; را موجب &quot;تضعیف جنبش زنان در داخل کشور&quot; می&zwnj;دانند و معتقدند: &quot;صدای مخالف مهاجران معترض در بهترین حالت فقط در فضای مجازی طنین می&zwnj;یابد &nbsp;که فضایی مناسب برای آگاهی&zwnj;رسانی است و برای سازماندهی که مشکل فعلی جنبش زنان است، کارساز نیست.&quot;</div> </blockquote> <div dir="RTL">نسیم سرابندی&zwnj;زاده که پس از وقایع سال ۱۳۸۸ در دانمارک اقامت دارد، چندی پیش به <a href="http://radiozamaneh.com/society/women/2012/03/06/11707">رادیو زمانه</a> گفت: &quot;حرکت&zwnj;های خردی که همچنان در داخل شبکه&zwnj;های زنان وجود دارد، در شرایط فعلی چندان نشانه و فرصت بروز ندارد و اگر فعالیتی باشد مثلاً در حد کتابخوانی و پخش بروشور، فعالان صلاح می&zwnj;بینند آن را رسانه&zwnj;ای نکنند تا از سرکوب بگریزند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">منتشر نکردن خبر برگزاری کارگاه&zwnj;های آموزشی از سوی فعالان کمپین یک میلیون امضا برای ۴۰۶ نفر در فاصله شهریور ۱۳۸۸- ۱۳۸۹ در شهرهای تهران، رشت، اصفهان و ساری، یکی از همین فعالیت&zwnj;ها بود که برای تضمین ادامه کار، تنها پس از اتمام کارگاه&zwnj;ها در یک گزارش کوتاه از آن یاد شد. این&zwnj;گونه فعالیت&zwnj;ها که با چراغ خاموش و به منظور کادرسازی و حفظ ارتباطات موجود انجام می&zwnj;شود اما فقط بخشی از تصویری است که می&zwnj;تواند وضعیت کنونی جنبش زنان را نشان دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بخش دیگری از این تصویر چنانکه جلوه جواهری، از دیگر فعالان مقیم ایران کمپین یک میلیون امضا در گفت&zwnj;وگو با رادیو زمانه می&zwnj;گوید: &quot;ادامه فعالیت در قالب گروه&zwnj;های کوچک و پراکنده&zwnj;ای است که سعی در ارتباط با هم دارند؛ گروه&zwnj;هایی که برخی اعضای آن&nbsp; به کلی ارتباط خود را با فعالان پیشین از دست داده&zwnj;اند یا افراد جدیدی هستند که هرگز با این فعالان &nbsp;قدیمی ارتباط &nbsp;نداشته&zwnj;اند، از همین رو شاید داوری کلی در مورد جنبش زنان- که عموماً براساس گزارش&zwnj;های رسانه&zwnj;ای صورت می&zwnj;گیرد- این است که جنبش دچار رکود و سکون شده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;در حالیکه جلوه جواهری نسبت به ادامه فعالیت این گروه&zwnj;های کوچک و جذب نیروهای جدید از سوی آنها اظهار خوش&zwnj;بینی می&zwnj;کند و آن را نشانه&zwnj;ای از &quot;روشن بودن خواسته&zwnj;های جنبش زنان&quot; می&zwnj;داند، این نکته را نیز نباید از نظر دور داشت که نبود&nbsp; واکنش جدی و فراگیر&nbsp; نسبت به بسیاری از رخدادهای حوزه زنان همچون تبعیض&zwnj;های جنسیتی مستتر در قانون جدید مجازات اسلامی، تفکیک&zwnj;ها و تبعیض&zwnj;های جنسیتی اعمال شده در دانشگاه&zwnj;ها، ابلاغ محدودیت&zwnj;های جدی برای اشتغال زنان و حتی بازداشت گسترده فعالان جنبش زنان &nbsp;و ده&zwnj;ها مورد دیگری که پیش از این به طور حتم واکنش گسترده فعالان زن را در پی داشت، در ساختن تصویر کنونی جنبش زنان لااقل برای مخاطبان بیرونی که حرکت جنبش زنان را از نگاه رسانه&zwnj;ها دنبال می&zwnj;کند، تاثیرگذار بوده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">حرکت&zwnj;های مقطعی همچون اعتراض به گسترش خشونت&zwnj; علیه زنان در جامعه، راه&zwnj;اندازی کمپین مبارزه با اسیدپاشی، انتشار بیانیه&zwnj;های جمعی از سوی فعالان داخل و خارج از کشور در آستانه روز جهانی زن یا اعتراض به بازداشت اعضای جنبش زنان و... نیز &nbsp;با تمام تاثیرگذاری خود موفق به ترمیم این تصور نشده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;زندان، سکوت، مهاجرت یا چراغ&zwnj;ها خاموش</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سرکوب&zwnj;های اعمال شده از سوی حاکمیت، از مهم&zwnj;ترین عوامل تاثیرگزار در وضعیت فعلی جنبش زنان است و چنانکه <a href="http://ir-women.com/spip.php?article10073">آسیه امینی</a> اردیبهشت ۱۳۹۰ به کانون زنان ایرانی می&zwnj;گوید، &quot;جنبش زنان یک سازمان سیاسی نیست که انتظار داشته باشیم در برابر سرکوب سیاسی رفتارهای پارتیزانی از خودش نشان بدهد. بنابراین طبیعی است که تا مدتی در برابر برخوردهای شدید حکومت دچار شوک می&zwnj;شود&quot;.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در سه سال گذشته ده&zwnj;ها نفر از فعالان شناخته شده و اعضای جوان جنبش زنان بازداشت شدند و تنها در یک سال نخست پس از انتخابات بیش از ۵۰ نفر از آنان راهی زندان شد. این روند با گذشت سه سال هنوز متوقف نشده است و علاوه بر آن نمی&zwnj;توان احضار&zwnj;ها، بازجویی&zwnj;ها و تهدیدهای مدام نیروهای امنیتی علیه فعالان جنبش زنان را نادیده گرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این سرکوب&zwnj;ها از سویی برخی فعالان را روانه زندان یا خانه نشین کرده و از سوی دیگر برخی را به مهاجرت<span dir="LTR">&lrm;</span>های اجباری کوچ داده است. با وجود اینکه بخش دیگری از جنبش زنان علی&zwnj;رغم همه این فشار&zwnj;ها به فعالیت خود هرچند به شکلی متفاوت با قبل ادامه می&zwnj;<span dir="LTR">&lrm;</span>دهد، اما خروج بخشی از فعالان زن که شمار زیادی از آن&zwnj;ها از چهره&zwnj;های سر&zwnj;شناس و سازمان&zwnj;دهندگان جنبش زنان هستند، یکی از فاکتورهای مهمی است که در بررسی وضعیت کنونی این جنبش باید به آن توجه شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"> <blockquote> <div dir="RTL"><img width="200" vspace="10" hspace="10" height="122" border="10" align="right" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/22xordad1.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">در سه سال گذشته ده&zwnj;ها نفر از فعالان جنبش زنان بازداشت شدند و تنها در یک سال نخست پس از انتخابات بیش از ۵۰ نفر از آنان راهی زندان شد،&nbsp;این سرکوب&zwnj;ها از سویی برخی فعالان را روانه زندان یا خانه نشین کرده و از سوی دیگر برخی را به مهاجرت&nbsp;&lrm;<span dir="RTL">های اجباری کوچ داده است</span></div> </blockquote> </div> <div dir="RTL">کم نیستند افرادی همچون <a href="http://www.1millionchange.info/spip.php?article9335">محمد مالجو</a>، اقتصاددان و استاد دانشگاه که &quot;مهاجرت انبوهی از فعالان جنبش زنان&quot; در سال&zwnj;های اخیر&nbsp; را موجب &quot;تضعیف جنبش زنان در داخل کشور&quot; می&zwnj;دانند و معتقدند: &quot;صدای مخالف مهاجران معترض در بهترین حالت فقط در فضای مجازی طنین می&zwnj;یابد &nbsp;که فضایی مناسب برای آگاهی&zwnj;رسانی است و برای سازماندهی که مشکل فعلی جنبش زنان است، کارساز نیست.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این حضور مجازی اما تمامی ماجرا نیست و تجربه&zwnj;های پیشین این جنبش در ارتباط با فعالان حقوق زنان ایرانی مقیم خارج از کشور نشان می&zwnj;دهد که اعضای این جنبش می&lrm;توانند با فعالیت بر مبنای مدل دوی امدادی، هرکدام&nbsp; بخشی از کار را انجام داده و مرحله بعدی را به عهده آن بخش از جنبش بگذارند که دسترسی مناسب&zwnj;تری به ابزارهای لازم دارد.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">علاوه بر این، حرکت بر پایه ظرفیت&zwnj;سازی&zwnj;هایی که از سال&zwnj;ها پیش در جنبش زنان انجام شده است،</div> <div dir="RTL"><span dir="RTL">می&zwnj;</span>تواند مانعی دیگر بر فروپاشی و تضعیف آن در شرایط خروج بخشی از اعضای آن از ایران باشد و چنانکه مینو مرتاضی لنگرودی، از اعضای مادران صلح اسفند ۱۳۹۰ در <a href="http://www.ir-women.com/spip.php?article9996">مصاحبه</a> با کانون زنان ایرانی می&zwnj;گوید این جنبش می&zwnj;تواند به مثابه &quot;موجود زنده&quot; موفق به &quot;ترمیم و بازسازی&quot; خود شود. به گفته او که همچنان از تهران پیگیر فعالیت&zwnj;هایش در حوزه زنان است، &quot;وقتی محدودیت&zwnj;های امنیتی پیش آمد بخشی از فعالان جنبش زنان مجبور به مهاجرت شدند و وقفه&zwnj;ای کوتاه در روند فعالیت&zwnj;های برابری خواهانه زنان ایجاد شد. در حالی که در واقعیت، فضاسازی&zwnj;های سال&zwnj;های قبل و بذری که نخبگان کاشته بودند به بار نشست.&nbsp; هر چند نقش آوانگارد زنان نخبه کمتر شده، اما در بدنه و متن اجتماع زن باوری به مدد زنان کنشگر جنبش زنان در دیگر خرده جنبش&zwnj;های اجتماعی نهادینه&zwnj;تر شده است&quot;.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اعضای جدیدی که در همین دوران سرکوب، کم کم به جنبش زنان اضافه شده&zwnj;اند و گهگاه نام&zwj;شان از گوشه و کنار شنیده می&zwnj;شود و یا بدون شنیده شدن نامشان، کارشان دیده می&zwnj;شود، نشانه&zwnj;ای از روند رو به ترمیم بدنه جنبش زنان است که می&zwnj;تواند خلاء خروج بخشی از نیروهای این جنبش را پر کند، آنچه اما همچنان بر جنبش زنان تاثیر منفی خواهد گذاشت، مرزبندی بین اعضای داخل و خارج از کشور در این جنبش است. این مرزبندی و آنچه گهگاه&nbsp; در&nbsp; شیوه&zwnj;های ارتباطی &nbsp;فعالان داخل ایران و فعالان خارج شده از ایران &nbsp;دیده می&zwnj;شود، &nbsp;حاکی از بی&zwnj;تجربگی هر دو طرف در یافتن راه&zwnj;های جدید برای واکنش هماهنگ و مشترک است و چنانکه <a href="http://www.1millionchange.info/spip.php?article8472">نفیسه آزاد</a> نیز معتقد است: &quot;در جنبش زنان هنوز این ابتکار یا خلاقیت وجود ندارد که این پراکندگی جغرافیایی را به ابزار قدرت تبدیل کند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>جنبش سبز و جنبش زنان: همکاری یا استحاله؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با وجود اهمیت سرکوب جنبش زنان و مهاجرت اجباری شماری از اعضای آن که یکی دیگر از تبعات این سرکوب بود، آنها را نمی&zwnj;توان تنها عوامل موثر در وضعیت فعلی جنبش زنان دانست و بخش دیگر از اتفاق&zwnj;های رخ داده در بدنه جنبش زنان، به فراگیر شدن جنبش سبز، به مثابه یک جنبش سیاسی و چگونگی برخورد زنان جوان فعال در جنبش زنان با آن برمی&zwnj;گردد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"> <blockquote> <div dir="RTL"><img width="200" vspace="10" hspace="10" height="134" border="10" align="right" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/22xordad2.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">به &quot;حاشیه&quot; رفتن برخی فعالیت&zwnj;های جنبش زنان، نقطه مشترک بسیاری از تحلیل&zwnj;هایی است که وضعیت فعلی این جنبش را رصد می&zwnj;کنند. اما آیا همانگونه که برخی اعلام کرده&zwnj;اند، این حاشیه&zwnj;&zwnj; همان &quot;افول&quot; &nbsp;جنبش زنان است، یا آنگونه که فعالان این جنبش می&zwnj;گویند تنها شاهد تغییری در &quot;نقشه نیروهای جنبش&quot; هستیم&nbsp;</div> </blockquote> </div> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">پروین اردلان، در گفت&zwnj;وگو با <a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/14/11973">رادیو زمانه</a> بخشی از این مواجهه را &quot;استحاله&quot; جنبش زنان در جنبش سبز می&lrm;داند و معتقد است که این امر در عمل به استقلال جنبش ضربه وارد کرده است. این فعال حقوق زنان، مارس ۲۰۱۱ نیز در مصاحبه با <a href="http://www.foroneiran.com/index.php/interview/more/8131/">سایت دانشجو نیوز</a>، &quot;توقف فعالیت اکثر گروه&zwnj;های زنان در پیش از انتخابات ۱۳۸۸ به خاطر شرایط سرکوب&quot;، &quot;وجود تنوع و اختلاف آرای بالا در جنبش زنان&quot;، &quot;رویکرد معطوف به کاندیدا به جای مطالبات در انتخابات ۱۳۸۸&quot; و &quot;هیجان بالای سیاسی در دوران انتخابات&quot; را از جمله عواملی عنوان کرده بود که &nbsp;جنبش زنان را در روزهای پس از انتخابات در حاشیه قرار دادند؛ در حاشیه قرار گرفتنی که در واکنش&zwnj;های بعدی جنبش زنان در رخدادهای پس از انتخابات تاثیرگذار بود و تا مدتی آن را دچار شوک و سکوت کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;محبوبه عباسقلی&zwnj;زاده نیز اسفند ۱۳۸۸ در <a href="http://www.jensedigar.net/home/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=76:2010-03-06-18-33-06&amp;catid=37:2009-11-01-22-58-40&amp;Itemid=54">مقاله&zwnj;ای</a> &nbsp;که به بررسی چگونگی مواجهه جنبش زنان با جنبش سبز پرداخته است، می&zwnj;گوید: &quot;مهم&zwnj;ترین تغییری که جنبش زنان در سال ۸۸ با آن مواجه شد، ظهور بدنه اجتماعی جنبش زنان در بستر حرکت&zwnj;های اعتراضی سبز، پیشی جستن آن&zwnj;ها از رهبران متعارف جنبش زنان و مرئی شدن نوعی عاملیت مستقل و معطوف به تغییرات دمکراتیک در بین آن&zwnj;ها بوده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وی اما از این تغییرات با عنوان &quot;تغییر نقشه نیروهای جنبش زنان&quot; یاد می&zwnj;کند و معتقد است که از یکسو، جنبش سبز باعث &quot;مرئی&quot; شدن نقش زنان در &quot;کاهش خشونت&zwnj;های خیابانی و یا شکستن کلیشه&zwnj;های جنسیتی در کنش&zwnj;های اعتراضی&quot; شد و از سوی دیگر سرکوب&zwnj;های حکومت، &quot;نیروهای مدنی جنبش زنان&quot; را به حاشیه برد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>حرکت با چراغ خاموش</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">به &quot;حاشیه&quot; رفتن برخی فعالان و فعالیت&zwnj;های جنبش زنان، نقطه مشترک بسیاری از تحلیل&zwnj;هایی است که وضعیت این جنبش را پس از اعتراض&zwnj;های سه سال پیش رصد می&zwnj;کنند. اما آیا همانگونه که برخی روزنامه&zwnj;نگاران، فعالان سیاسی و افراد دانشگاهی اعلام کرده&zwnj;اند، این حاشیه&zwnj;&zwnj; همان &quot;افول&quot; یا &quot;مرگ&quot; جنبش زنان است، یا آنگونه که فعالان این جنبش می&zwnj;گویند تنها شاهد تغییری در &quot;نقشه نیروهای جنبش&quot; هستیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">جلوه جواهری در گفت&zwnj;وگو با زمانه با اشاره به اینکه در حال حاضر جنبش&zwnj;های اجتماعی در ایران از جمله جنبش زنان به دلیل شرایط فشار در &quot;شکلی پنهان&zwnj;تر&quot; به حرکت ادامه دهند، می&zwnj;گوید: &quot;با این وجود شکل پنهان فعلی جنبش زنان به هیچ وجه قابل قیاس با شکلی که در دهه ۶۰ داشته نیست. یعنی این شکل فعالیت نوعی سکون نیست، چرا که شرایط کنونی و حرکتی که زنان پیش برده&zwnj;اند با شرایط قبل از باز شدن نسبی فضا در نیمه دوم دهه ۷۰ و نیمه اول دهه ۸۰ فرق می&zwnj;کند. جنبش زنان همچنان در حال پیشروی است و پروژه&zwnj;هایی را در دست انجام دارد و سعی می&zwnj;کند به جذب نیرو و هدایت این پروژه&zwnj;ها بپردازد، اما با شکلی متفاوت از سال&zwnj;های گذشته یعنی به نوعی با دست&zwnj;های بسته&zwnj;تر در رسانه&zwnj;ای کردن فعالیت&zwnj;ها.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وی ادامه می&zwnj;دهد: &quot;تغییر عمده&zwnj;ای که در شکل فعالیت ایجاد شده بیش از همه در اندازه حرکت&zwnj;ها و ائتلاف&zwnj;های درون جنبش برای پیگیری مطالبات نمایان است. اگر در نیمه اول دهه ۸۰ به این ضرورت و توانایی رسیده بودیم که می&zwnj;بایست با خرد جمعی و ائتلاف&zwnj;های بزرگ حول محورهای مشترک به فعالیت بپردازیم اکنون می&zwnj;دانیم که چنین چیزی در شرایط کنونی ممکن نیست حداقل به دو دلیل؛ اول آنکه به قدری فشارهای امنیتی و از بالا بر جنبش&zwnj;های اجتماعی در ایران بالاگرفته که هم به تضعیف یا از بین رفتن نهادهای زنان، چه دولتی چه نیمه دولتی و چه مستقل از دولت منجر شده است و هم بسیاری از نیروهای جنبش در سال&zwnj;های گذشته یا به زندان افتاده&zwnj;اند یا تحت فشارهای موجود، به خارج از ایران مهاجرت کرده&zwnj;اند و پناهنده شده&zwnj;اند. از طرف دیگر این فشار&zwnj;ها در عمل فرصتی را برای جمع شدن در اشل بزرگ فراهم نمی&zwnj;کند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img width="200" vspace="10" hspace="10" height="134" border="10" align="right" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/22xordad4.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">پروین اردلان:&nbsp;<span dir="RTL">یکی از آموزه&zwnj;های فعالیت در جنبش زنان برای من، باز نایستادن در هر حالتی بوده است. به عبارتی حفظ نیرو از یک سو و استراتژی از سوی دیگر. اگر فعالیت&zwnj;های محفلی پاسخگو نبود، به تشکیل گروه روی آوردیم. اگر اجازه تشکیل گروه نداشتیم در گروه&zwnj;های دیگر فعال شدیم. اگر امتیاز نشریه نداشتیم، خبرنامه منتشر کردیم. اگر خبرنامه را می&zwnj;گرفتند به سایت و شبکه&zwnj;های مجازی برای ارتباط روی آوردیم</span></div> </blockquote> <div dir="RTL"><a href="http://www.foroneiran.com/index.php/interview/more/8131/">پروین اردلان</a> نیز بدون وارد شدن به استدلال&zwnj;های نظری از منظری دیگر و با یادآوری تجربه چندین و چند ساله خود در جنبش زنان، درباره &quot;افول یا صعود&quot; آن سخن می&zwnj;گوید: &quot;یکی از آموزه&zwnj;های فعالیت در جنبش زنان برای من، طی سی سال گذشته، باز نایستادن در هر حالتی بوده است. به عبارتی حفظ نیرو از یک سو و استراتژی از سوی دیگر. اگر فعالیت&zwnj;های محفلی پاسخگو نبود، به تشکیل گروه روی آوردیم. اگر اجازه تشکیل گروه نداشتیم در گروه&zwnj;های دیگر فعال شدیم. اگر امتیاز نشریه نداشتیم، خبرنامه منتشر کردیم. اگر خبرنامه را می&zwnj;گرفتند به سایت و شبکه&zwnj;های مجازی برای ارتباط روی آوردیم. اگر مانع تجمع و ارتباطمان با مردم شدند به اقدامات چهره به چهره پرداختیم. اگر مانع تشکیل گروه و ارتباط با فعالان جنبش&zwnj;های دیگر در ایران و خارج از ایران شدند به تشکیل ائتلاف و کمپین و شبکه پرداختیم. اگر شبکه&zwnj;ها ضعیف می&zwnj;کنند گروه&zwnj;هایی را که دردل این شبکه&zwnj;ها شکل گرفته&zwnj;اند عینیت بخشیم&hellip; واقعاً نهادینه کردن ایستایی تنها خطر بزرگ ما در جنبش زنان بوده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سکوت جنبش زنان در برابر وقایعی همچون تصویب قوانین جدید تبعیض&zwnj;آمیز یا انتخابات مجلس شورای اسلامی در اسفندماه گذشته، از دیگر موارد محل مناقشه درباره علائم حیات این جنبش است، اما باید توجه داشت که علاوه بر مشکلات ساختاری و موانع ناشی از سرکوب، شیوه مواجهه با دولت نیز در دوران پس از انتخابات ریاست جمهوری تبدیل به یکی از مسائل قابل بحث در نهادهای مدنی و سیاسی مخالف دولت شده و تا تحریم انتخابات مجلس از سوی احزاب سیاسی مخالف دولت که پیش از این دستی در قدرت داشته&zwnj;اند پیش رفته است. در واقع اگر در شرایط پیش از انتخابات فضای حداقلی برای طرح مطالبات از دولت و مجلس وجود داشت، در دوران پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸، بسیاری از خواسته&zwnj;های مدنی به تغییرات اساسی&zwnj;تر و بنیادین سیاسی گره خورده است؛ گرهی که لزوماً به نفع جنبش زنان نیست و دست حاکمیت را برای تدوین و اجرایی کردن قوانین نابرابر باز خواهد گذاشت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">فعالیت علنی و شفاف که تا پیش از این شیوه کار تعریف شده و پذیرفته شده در جنبش زنان بود و چالش&zwnj;های موجود در کارایی آن در نظم نوین سیاسی حاکم بر ایران، از دیگر مسائل مورد مناقشه در این زمینه است. <a href="http://we-change.org/spip.php?article9335">محمد مالجو</a>، اقتصاددان و استاد دانشگاه اسفندماه سال ۱۳۹۰ به سایت تغییر برای برابری می&zwnj;گوید: &quot;هنوز در فضای جدید به این پرسش پاسخ داده نشده است که آیا استراتژی جنبش زنان کماکان بازی در زمین قانون است یا معطوف به فراتررفتن از نظم موجود سیاسی و اقتصادی. ایضاً هیچ مشخص نیست که جنبش زنان کماکان برای تحقق تغییرات حقوقی تلاش می&zwnj;کند یا از گفت&zwnj;وگو با تالارهای قدرت به تمامی مأیوس شده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با وجود ابهام موجود در تعیین چگونگی و محدوده ارتباط با حاکمیت، به عنوان تنها نهادی که قدرت تغییر قوانین نابرابر، به عنوان یکی از اساسی&zwnj;ترین خواسته&zwnj;های جنبش زنان را دارد و تاثیری که این مسئله در همکاری&zwnj;های مشترک فعالان زن داخل و خارج از ایران می&zwnj;گذارد، یک مسئله همچنان شفاف است و آن اینکه جنبش زنان یا حداقل بخشی از آن که پیش از این نیز کار در بدنه جامعه و گفت&zwnj;وگوی چهره به چهره با مردم را در دستور کار خود قرار بود، همچنان و با همه محدودیت&zwnj;های پیش رو، به این شیوه خود پایبند است و با چراغی که گاه روشن، گاه خاموش و گاه سوسو می&zwnj;زند، قدم به قدم جلو می&zwnj;رود. پخش بروشور در خیابان&zwnj;های رشت در آستانه هشتم مارس امسال، اعتراض به خشونت علیه زنان در روز بیست و پنجم نوامبر سال گذشته در خیابان&zwnj;های تهران، دیدار با خانواده&zwnj;های زندانیان سیاسی، کارهای میدانی و حتی عمومی که رسانه&zwnj;ای نمی&zwnj;شوند و واکنش&zwnj;های جنبش زنان ایران در مخالفت با خطر جنگ احتمالی، همه و همه نشانه&zwnj;هایی کوچک اما امید بخش از ادامه این راه است. در خارج از ایران نیز با وجود اینکه هنوز راهی برای همکاری&zwnj;های مشترک و مستمر در بین فعالان جنبش زنان پیدا نشده است، اما شکل&zwnj;گیری نهادهای مدنی همچون &quot;<a href="http://justiceforiran.org/">عدالت برای ایران</a>&quot; و رسانه&zwnj;هایی همچون <a href="http://www.bridgesforwomen.org/">&quot;پل&zwnj;هایی برای زنان&quot;</a>، &quot;<a href="http://zannegaar.net/">زن&lrm;نگار</a>&quot; و &quot;<a href="http://www.zanantv.org/home/">زنان تی&zwnj;وی</a>&quot;گواهی دیگر بر &nbsp;تلاش این بخش از جنبش برای پیگیری اهدافی است که در ایران نیز با دستانی بسته&zwnj;تر آن را دنبال می&zwnj;کرده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL"><b>در همین زمینه:</b>&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/15344">جنبش کارگری و تردید نسبت به رهبران جنبش سبز</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/06/05/15224">اقلیت&zwnj;ها و ظرف محدود جنبش سبز</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/06/06/15228">خاستگاه اجتماعی جنبش سبز</a>&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/15429">&nbsp;نقش رسانه&zwnj;ها در جنبش اعتراضی مردم ایران</a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/node/15383"><span>جنبش سبز و آرمان&zwnj;های جوان ایرانی</span></a></div> <div dir="RTL"><a href="http://radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/06/10/15485">جنبش سبز و اعتماد کارگران</a></div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/06/11/15530#comments آسیه امینی جلوه جواهری جنبش زنان جنبش سبز دوسیه ۲۲ خرداد زنان علی افشاری محبوبه عباسقلی‌زاده محمد مالجو مریم حسین‌خواه نسیم سرابندی‌زاده نفیسه آزاد پروین اردلان Mon, 11 Jun 2012 12:29:34 +0000 Maryam 15530 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/04/23/13518 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/04/23/13518" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با پروین اردلان فعال و پژوهشگر زنان </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="356" height="259" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/ca776bf4315993355db8a545339077da.jpeg?1335466862" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - &laquo;دوستان من، دوستانی که در کشورهای آزاد زندگی می&rlm;&zwnj;کنید، صدای مرا از ایران می&rlm;&zwnj;شنوید؛ کشوری که در آن رئیس جمهورش، وقتی میهمان خبرنگاران می&rlm;&zwnj;شود، از دروغگویی ابایی ندارد...&raquo;</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">این، بخش کوتاهی از پیام ویدئویی بهاره&rlm; هدایت، فعال دانشجویی است که در سال ۱۳۸۸ به بهانه&rlm; برگزاری مراسمی در هلند در روز دانشجو، از تهران ارسال شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">هفته گذشته، بنیاد هرالد ادلستان در سوئد، نخستین جایزه حقوق بشری خود را به پاس آنچه آن را &laquo;شجاعت فوق&zwnj;&rlm;العاده و تعهد برای عدالت&raquo; خوانده است، به بهاره هدایت، فعال دانشجویی ایرانی که هم&zwnj;اکنون در زندان اوین تهران محکومیت ۱۰&nbsp;ساله خود را می&zwnj;گذراند اهدا کرد. به نیابت از او، بنیاد ادلستون این جایزه را در استکهلم به پروین اردلان، فعال و پژوهشگر زنان ساکن سوئد اهدا کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در گفت&rlm;وگوی که با پروین اردلان داشتیم، ابتدا از او خواستیم بنیاد هرالد ادلستان را بیشتر معرفی کنند و از ترکیب هیئت داوران آن بگویند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پروین اردلان:</b> جایزه&rlm; ادلستان یک جایزه&rlm; بین&rlm;&zwnj;المللی است که از سوی بنیاد هرالد ادلستان در سوئد اهدا می&rlm;&zwnj;شود. معیار اهدای این جایزه نیز شجاعت و انجام فعالیت&zwnj;های برجسته در دفاع از حقوق بشر است. بنیاد ادلستان برای زنده نگاه داشتن یاد و خاطره هرالد ادلستان، دیپلمات و سفیر سوئدی تاسیس شده است که فعالیت&rlm;&zwnj;های شجاعانه&rlm;&zwnj;ای را در نجات جان انسان&zwnj;ها و فراری دادن آنها به ویژه در آلمان نازی و در دوره پس از کودتای پینوشه در شیلی انجام داد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">هیئت داوران این بنیاد، یک هیئت بین&rlm;&zwnj;المللی است. از نوه&rlm; دختری هرالد ادلستان که اهداکننده&rlm; جایزه بهاره هدایت بود تا خانم شیرین عبادی که برنده&rlm; جایزه نوبل صلح هستند در این هیئت حضور دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پنهان نمی&rlm;&zwnj;توان کرد که اهدای جوایز حقوق بشری از سوی بنیادها و نهادهای بین&rlm;&zwnj;المللی امر تازه&zwnj;&rlm;ای است. به این معنا که نه در دهه&rlm; ۱۳۶۰&nbsp;و نه در پیش از انقلاب ایران، فعالان اجتماعی- سیاسی معمولاً از&nbsp; نهادهای بین&zwnj;المللی جایزه دریافت نمی&rlm;&zwnj;کردند. به نظر شما با توجه با فضای سیاسی حاکم بر ایران، اهدای این نوع جوایز چه کارایی&rlm;&rlm;&zwnj;هایی دارد و تا چه اندازه و چگونه می&rlm;&zwnj;تواند بر زندگی اجتماعی فعالان ایرانی تأثیر بگذارد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همانطور که شما اشاره کردید، معمولاً در گذشته این جایزه&rlm;&zwnj;ها به این شکل داده نمی&rlm;&zwnj;شد. واقعیت این است که در گذشته ما آدم&rlm;&zwnj;ها را بیشتر پس از مرگ&rlm;شان می&rlm;&zwnj;شناختیم، اما امروزه به نوعی فاصله&rlm;&zwnj; بین شناخته شدن یک فرد و دوره&zwnj;ای که در آن فعالیت داشته است کوتاه&zwnj;تر شده است. اگر در موقعیتی که هنوز خیلی&zwnj;ها شما را نمی&zwnj;شناسند، به شما در سطح بین&zwnj;المللی جایزه&zwnj;ای تعلق بگیرد، همین امر معیاری می&zwnj;شود برای تعریف و معرفی شما.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این نوع جوایز می&zwnj;&rlm;توانند به نوعی معیاری باشند برای شناخت آدم&rlm;&zwnj;ها. از سویی دیگر، می&rlm;&zwnj;تواند امکانی باشند برای افزایش امنیت افراد، به ویژه در موقعیت&rlm;&zwnj;هایی که افراد زیر فشار قرار دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">زمانی که فرد تحت فشار است، دریافت این جایزه خیلی پرمعناتر است تا زمانی که فرد در موقعیت آزاد قرار گرفته است و دیگر فشار مستقیمی بر او نیست. برای همین است که ما گاهی وقت&zwnj;ها از اهدای برخی از جوایز به بعضی از افراد خنده&zwnj;مان می&zwnj;گیرد. چراکه به نظر نمی&zwnj;آید اساساً دلیلی برای دریافت چنین جوایزی وجود داشته باشد. به نظر من، اینجور برخوردها حتی می&zwnj;تواند تاثیر منفی بر ارزش و اعتبار خود آن جایزه بگذارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">برای نمونه، موقعی که من جایزه&rlm; &quot;اولاف پالمه&quot; را گرفتم، فشار زیادی روی جنبش زنان بود. به خاطر همین، فضا در جنبش زنان تا اندازه&zwnj;ای ناامیدکننده شده بود، اما اهدای این جایزه توانست به نوعی آن فضای یأسی را که در جنبش وجود داشت بشکند و جنبش زنان ایران را تا اندازه&zwnj;ای به جهان خارج معرفی کند. از این نظر، اهدای جوایز به فعالان داخل می&zwnj;تواند خیلی موثر و کارا باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در عین حال، همانطور که اشاره کردم، می&rlm;&zwnj;تواند امنیت افراد را هم بالا ببرد. البته مواقعی را هم می&zwnj;توان تصور کرد که با اهدای جوایز، فشارها بر افراد بیشتر نیز می&zwnj;شود، اما هرچه هست، به نظر من، تأثیر مثبت&rlm;ش از تأثیر منفی&rlm;&zwnj;اش بیشتر است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به باور من، زمانی که فرد تحت فشار است، دریافت این جایزه خیلی پرمعناتر است تا زمانی که فرد در موقعیت آزاد قرار گرفته است و دیگر فشار مستقیمی بر او نیست. برای همین است که ما گاهی وقت&zwnj;ها از اهدای برخی از جوایز به بعضی از افراد خنده&zwnj;مان می&zwnj;گیرد. چراکه به نظر نمی&zwnj;آید اساساً دلیلی برای دریافت چنین جوایزی وجود داشته باشد. به نظر من، اینجور برخوردها حتی می&zwnj;تواند تاثیر منفی بر ارزش و اعتبار خود آن جایزه بگذارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از سویی دیگر، این مسئله که جایزه در چه موقعی داده می&zwnj;شود و فرد دریافت کننده در چه موقعیتی قرار داد، خیلی مهم است. برای نمونه، موقعی که بهاره در شرایط کنونی جایزه می&zwnj;گیرد این مسئله ارزشمند است و می&zwnj;تواند نشانی از این امر باشد که دست&zwnj;کم بخشی از فعالان در دنیا به یادش هستند و او را فراموش نکرده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>با توجه به تجربه&zwnj; شخصی خودتان و فضای متفاوت فعالیت در داخل و خارج از کشور،آیا اساساً معیاری برای اهدای این جوایز وجود دارد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در حوزه&rlm; مسائل حقوق بشری، معرفی افراد به خاطر میزان فعالیت&zwnj;&rlm;ها، نوع فعالیت&zwnj;ها و هزینه&zwnj;ای که برای آن می&zwnj;پردازند خیلی مهم است. برای نمونه، این نکته در مورد بهاره هدایت، کسی که ۱۰ سال حکم زندان گرفته صادق است. او قبلاً هم چندین بار بازداشت شده بود. با این وجود، دست از مبارزه بر نداشت و با پرداخت هزینه&zwnj;های گزاف، با شجاعت هرچه تمام&zwnj;تر به مقاومتش ادامه داد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">یکی از مسائل محوری که وجود دارد این است که این جوایز در چه فضایی و تحت چه شرایطی داده می&zwnj;شود. برای نمونه، وقتی من در ایران بودم و در آنجا فعالیت می&zwnj;کردم، دریافت جایزه برایم جذاب و جالب بود، ولی در اینجا و در خارج از کشور، دریافت جایزه دیگر برایم معنا و مفهوم خاصی ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بهاره هم در پیامی که برای بنیاد ادلستان فرستاد، به نوع دیگری به همین مسئله اشاره می&zwnj;کند. بهاره گفت: &laquo;امیدوارم من آخرین نفری باشم که چنین جایزه&rlm;ای را می&rlm;&zwnj;گیرم.&raquo; چون اگر قرار باشد به خاطر انتقاد و به خاطر سبک زندگی، مبارزه کنی و شجاعت به خرج بدهی و به خاطر آن جایزه بگیری، این مسئله به این معناست که شرایط آنقدر سخت است که شما هرکارتان می&rlm;&zwnj;تواند &laquo;شجاعانه&raquo; تلقی شود. ولی در حالت عادی و به هنگامی که شما در فضای آزاد فعالیت می&zwnj;کنید، &laquo;شجاعت&raquo; دیگر واجد چنین معنایی نیست.</div> <div dir="RTL">اگر بخواهم خلاصه بگویم، خود جایزه و این&rlm;که کجا اهدا می&rlm;&zwnj;شود، به چه کسی، در چه موقعیتی و به چه دلیلی، همگی معیارهای اصلی سنجش محسوب می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/04/23/13518#comments بهاره هدایت بهنام دارایی‌زاده جوایز حقوق بشری هرالد ادلستان پروین اردلان حقوق انسانی ما Mon, 23 Apr 2012 13:59:20 +0000 behnam 13518 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/14/11973 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/14/11973" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با پروین اردلان، پژوهشگر و فعال حقوق زنان </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهنام دارایی‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="290" height="211" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/befunky_2173949_520_292.jpg?1331818611" /> </div> </div> </div> <p>بهنام دارایی&zwnj;زاده - جنبش زنان ایران در کجا ایستاده است؟ مطالبات آن کدام است و هم&zwnj;اکنون حول چه خواسته&zwnj;هایی فعال است؟ آیا این جنبش می&zwnj;تواند در شرایطی که حاکمیت و نهاد قدرت، مشروعیت سیاسی<span dir="LTR">-</span>اجتماعی خودش را از دست داده است کماکان، &quot;دولت&quot; را مخاطب خود قرار دهد؟</p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">در این زمینه، گفت&zwnj;وگویی کرده&zwnj;ایم با پروین اردلان، پژوهشگر و فعال حقوق زنان که چند سالی است در سوئد زندگی می&zwnj;کند. ابتدا از او درباره جایگاه و موقعیت کنونی جنبش زنان ایران پرسیده&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;<br /> <b>شما یکی از فعالان نام&zwnj;آشنای حقوق زنان در ایران هستید که چندین سال است از نزدیک دارید مسائل حوزه زنان را دنبال می&zwnj;کنید.</b> <b>به باور شما، &quot;جنبش زنان ایران&quot; در حال حاضر بر پایه چه مطالبات و خواسته&zwnj;هایی سازماندهی شده است و مهم&zwnj;ترین مشخصه&zwnj; این جنبش در شرایط فعلی کدام است؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>پروین اردلان:</b> &quot;جنبش زنان ایران&quot;، از تنوع فکری و عملی&zwnj; زیادی برخوردار است. در داخل این جنبش، خواست&zwnj;ها و مطالباتی متفاوت مطرح است که فعالان جنبش برای تحقق آنها تلاش می&zwnj;کنند. البته پیگیری این فعالیت&zwnj;ها پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸&nbsp;با دشواری&zwnj;های تازه&zwnj;ای نیز مواجه شده است. واقعیت این است که پس از انتخابات، آنچه جنبش با آن مواجه شده نوعی&quot;سرکوب افقی&quot; است. این سرکوب، شرایطی را به وجود آورده است که اجازه نمی&zwnj;دهد فعالیت&zwnj;ها مانند گذشته ادامه داشته باشد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تجربه نشان داده است که در موقعیت&zwnj;های سرکوب، معمولاً یا یک دوره&zwnj; &quot;نظاره&zwnj;گری و بازاندیشی&quot; داریم (برای اینکه اصولاٌ ببینیم چطور می&zwnj;شود کار کرد) یا فعالیت&zwnj;ها از حوزه&zwnj;های خیابانی به حوزه&zwnj;های بسته&zwnj;تر کشیده می&zwnj;شود و حرکت&zwnj;های فردی یا گروه&zwnj;های کوچک&zwnj;تر بیش از پیش شکل می&zwnj;گیرند. به&zwnj;هرحال همه این&zwnj;ها، اشکال گوناگونی&zwnj; است که به طور معمول در جنبش زنان پس از هر اتفاق و سرکوبی رخ می&zwnj;دهد. این&zwnj;بار هم به نظر می&zwnj;رسد که جنبش زنان ایران بر پایه دو محور اساسی-همانطور که پیشتر حرکت می&zwnj;کرد- حرکت می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">فشار بر جنبش زنان بیشتر شده است. فعالیت&zwnj;های مدنی &quot;حداقلی&quot; در حال حاضر، &quot;حداکثری&quot; تلقی می&zwnj;شود. فعالیت&zwnj;های خیابانی بسیار کوچک و محدود، حالا با مشکلات پیچیده&zwnj;ای روبه&zwnj;رو است.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">یکی از این محورها، این است که باید استراتژی&zwnj;های مشخصی برای حفظ و بقا داشته باشد و محور دیگر این تلاش&zwnj;ها هم این است که باید استراتژی&zwnj;هایی برای تغییر موقعیت و پیشبرد برنامه&zwnj;هایش تعریف کند. ما در بین این دو استراتژی، همواره در افت و خیز بوده&zwnj;ایم. در حال حاضر به نظر می&zwnj;رسد از مرحله&zwnj; تلاش برای حفظ و بقای شبکه&zwnj;های موجود، به تدریج داریم به سمت &quot;تلاش برای تغییر&quot;، حرکت می&zwnj;کنیم. البته کار آسانی هم نیست و دشوار&zwnj;های زیادی در پیش رو است. از سوی دیگر خواست&zwnj;ها هم متنوع هستند و به خاطر همین نیز به طور دقیق نمی&zwnj;توانیم بگوییم مطالبات جنبش زنان کدام&zwnj;هاست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img width="150" height="211" vspace="4" hspace="4" border="4" align="left" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/parvininprotest.jpg" />با این حال می&zwnj;توان گفت یکی از خواسته&zwnj;های جنبش زنان، خواست&zwnj;های حقوقی است که همچنان هم به نظر می&zwnj;&zwnj;رسد از طریق فعالان جنبش دارد پیگیری می&zwnj;شود. &quot;مخالفت با خشونت&quot; نیز دیگر ایده پایه&zwnj;ای در جنبش زنان است. چراکه خشونت همچنان در جامعه&zwnj; ایران رو به گسترش است. حتی به&zwnj;طور مشخص در این سال&zwnj;ها افزایش نیز یافته است؛ به&zwnj;ویژه خشونت&zwnj;های سیاسی و خیابانی. به&zwnj;هرحال این&zwnj;ها مواردی&zwnj; است که همچنان وجود داشته و طی این دو سال اخیر گسترش بیشتری نیز یافته است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این میان، بحث&zwnj;های دیگری نیز به برنامه&zwnj;های و فعالیت&zwnj;های کنونی جنبش زنان افزوده شده است. مانند بحث حضور زنان در عرصه سیاست، موقعیت سیاسی زنان، یا بحث&zwnj;هایی دیگری که در حال حاضر مطرح است، مثل بحث میلیتاریزه شدن جامعه با توجه به گفتمان&zwnj;های مختلف نظامی&zwnj;گری و جنگ و همین بحث هسته&zwnj;ای و وضع تحریم&zwnj;ها و... پرسش اصلی هم این است که وظیفه&zwnj; جنبش زنان در قبال این وضعیت چیست؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اگر بخواهم به طور خلاصه بگویم، در کنار تلاش برای بقا و تلاش برای تغییر که همواره در جنبش زنان ایران وجود داشته است، در دوسال اخیر، شاهد نوعی تلاش برای بازنگری در فعالیت&zwnj;های جنبش نیز بوده&zwnj;ایم. تلاش&zwnj;هایی که فراتر از مرز&zwnj;های جغرافیایی در داخل و خارج ادامه داشته است.</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>به نظر شما، با توجه به بسته بودن فضای جامعه و جدی&zwnj;ترشدن &quot;بحران مشروعیت&quot; در حاکمیت جمهوری اسلامی، چگونه جنبش زنان (در جایگاه یک جنبش مدنی)، می&zwnj;تواند فعالیت&zwnj;های مسالمت&zwnj;آمیز خود ش را پی بگیرد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">واقعیت این است که &quot;بحران مشروعیت&quot;، حاکمیت جمهوری اسلامی را با مشکل مواجه کرده است و نه جنبش زنان را. جنبش زنان به&zwnj; عنوان یک &quot;جنبش اجتماعی&quot; خواست&zwnj;هایی دارد که قاعدتاً همچنان باید برای طرح آنها در سطح جامعه و پاسخ&zwnj;گیری از حاکمیت تلاش کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">به نظر من، جنبش&zwnj;های اجتماعی باید مستقل از همدیگر حرکت کنند. ولی در عین حال، در نقاطی مشخص و نقاطی که همپوشانی دارند همدیگر را تکمیل و پشتیبانی کنند.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این سخن دقیقی نیست که گفته شود وقتی حاکمیتی دچار &quot;بحران مشروعیت&quot; شد، پس خواست&zwnj;ها و مطالبات مدنی را از کجا و چگونه می&zwnj;باید پی گرفت؟ طرح خواست&zwnj;ها و پاسخگویی به آن&zwnj;ها دو امر جدا و مستقل از همدیگر است که باید به آن توجه کرد. شما خواسته&zwnj;هایتان را به&zwnj; عنوان یک &quot;خواست و مطالبه عمومی&quot; به سطح جامعه می&zwnj;برید، حالا این نظام حاکم است که در برابر این خواست&zwnj;های عمومی و موقعیتی که در آن قرار گرفته است باید پاسخی داشته باشد و اگر هم پاسخی نداشت، بحران مشروعیتش بیشتر خواهد شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابراین این مسئله، مسئله&zwnj;ی جنبش زنان نیست و به حاکمیت مربوط است. به همین خاطر هم من فکر می&zwnj;کنم جنبش زنان باید روی تمامی خواست&zwnj;ها و مطالباتی که دارد کماکان اصرار ورزد</div> <div dir="RTL">اتفاق اصلی که افتاده این است که فشار بر جنبش زنان بیشتر شده است. فعالیت&zwnj;های مدنی &quot;حداقلی&quot; در حال حاضر، &quot;حداکثری&quot; تلقی می&zwnj;شود. فعالیت&zwnj;های خیابانی بسیار کوچک و محدود، حالا با مشکلات پیچیده&zwnj;ای روبه&zwnj;رو است و...</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابراین، مسئله مهمی که در شرایط کنونی جنبش با آن مواجه است این است که ببیند چطور می&zwnj;تواند فعالیت&zwnj;های &quot;مدنی&zwnj;اش&quot; را در شرایط بسته و سرکوب همچنان پیش ببرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><img width="240" height="158" vspace="4" hspace="4" border="4" align="left" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/iranprotestwomengreen.jpg" />آیا ضرورتی دارد که &quot;جنبش زنان ایران&quot; نسبت خودش را با جنبش فراگیرتر دموکراسی&zwnj;خواهی در کشور تعریف کند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به نظر من، جنبش&zwnj;های اجتماعی باید مستقل از همدیگر حرکت کنند ولی در عین حال، در نقاطی مشخص و نقاطی که همپوشانی دارند همدیگر را تکمیل و پشتیبانی کنند. زمانی که جنبشی، خودش را در &quot;زیر مجموعه&quot; قرار دهد یا فراتر از جنبشی دیگر تعریف کند، مسئله متفاوت می&zwnj;شود. جنبش&zwnj;ها می&zwnj;توانند در عین آنکه مستقل عمل می&zwnj;کنند در یکسری نقاط مشخص با جنبش&zwnj;های دیگر همراه شوند یا در موقعیت&zwnj;هایی که این همراهی ضرورتی ندارد، از آن جدا شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در جریان رویدادهای پس از انتخابات سال ۱۳۸۸&nbsp;اتفاقی که افتاد این بود که جنبش زنان به &zwnj;رغم آنکه تلاش داشت بخشی از خواسته&zwnj;های خودش را طرح کند، به دلیل سطح گسترده&zwnj;&zwnj;تری که جنبش عمومی داشت، در جنبش عمومی استحاله شد. البته در ابتدای امر این گونه نبود و جنبش عمومی در خیلی از زمینه&zwnj;ها از جنبش زنان الگو می&zwnj;گرفت، ولی در ماه&zwnj;های بعد، خواست&zwnj;های جنبش زنان در مطالبات جنبش عمومی، مستحیل شد و این امر در عمل، به استقلال جنبش ضربه زد. به همین دلیل نیز من فکر می&zwnj;کنم، بهترین وضعیت برای جنبش زنان ایران این باشد که بتواند خواسته&zwnj;های خودش را به طور شفاف و علنی مطرح کند و در عین حال، مستقل از جنبش عمومی و گاهی نیز در حمایت از آن گام بردارد.&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/03/14/11973#comments بهنام دارایی‌زاده جنبش زنان ایران حقوق زنان پروین اردلان حقوق انسانی ما Wed, 14 Mar 2012 15:24:33 +0000 behnam 11973 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/07/28/5775 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/07/28/5775" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو با پروین اردلان درباره بیانیه فعالان جنبش زنان، در اعتراض به خشونت فراگیر علیه زنان: </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> سارا روشن </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="167" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/pppppppp_1.jpg?1312135153" /> </div> </div> </div> <div dir="rtl"> <div dir="rtl"><span>سارا روشن- در پی انتشار <a href="http://1millionchange.info/spip.php?article8252">بیانیه&zwnj;</a> تحلیلی فعالان و حامیان جنبش زنان، در اعتراض به خشونت فراگیر علیه زنان در ایران، گفت&zwnj;وگویی کرده&zwnj;ام با پروین اردلان، پژوهشگر و فعال حقوق زنان که از تنظیم&zwnj;کنندگان و امضا&zwnj;کنندگان &nbsp;این بیانیه&zwnj;&zwnj; است. نخست از او درباره تهیه&zwnj;کنندگان این بیانیه پرسیده&zwnj;ام.</span></div> </div> <div dir="rtl"><span>&nbsp;</span></div> <!--break--><!--break--><div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110727_Bayanie_ParwinArdavan_Sara.mp3"><img alt="" width="273" height="31" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></div> <div dir="rtl">&nbsp;</div> <div dir="rtl"><span><b><span>پروین اردلان</span></b><span>: تهیه&rlm;&zwnj;کنندگان این بیانیه جمعی از فعالان جنبش زنان در داخل و خارج ایران بودند و تا جایی که من اطلاع دارم، به صورت مشورتی تهیه شده است.</span></span></div> <div dir="rtl"><span>&nbsp;</span></div> <div dir="rtl"><b><span>لزوم انتشار چنین بیانیه&rlm;ای در شرایط فعلی ایران چیست؟</span></b></div> <p><span>صدور چنین بیانیه&rlm;هایی در جامعه&rlm; کنونی ایران اتفاقاً ضروری است. به این دلیل که خشونت و فشار سیستماتیکی که علیه زنان و فعالان مدنی، فعالان سیاسی</span><span>و اجتماعی، در جامعه&rlm;&nbsp;ایران اعمال می&rlm;شود، آنقدر بالا است که صدور چنین بیانیه&rlm;هایی حداقل نشان می&rlm;دهد فعالان جنبش زنان نسبت به این قضیه بی&rlm;تفاوت نیستند و فکر می&rlm;کنم این مسئله &nbsp;خیلی مهمی است.</span></p> <div dir="rtl"><span><span>از جمله مسئله&rlm; تجاوز به زنان که در این بیانیه مطرح شده و واکنش&rlm;هایی که از طرف حاکمیت ایران نسبت به این مسئله شکل گرفته و در واقع نوعی متهم کردن زنان را دربردارد، نشان می&rlm;دهد اگر در مورد این قضیه سکوت کنیم، این سکوت نوعی همدستی با حکومت هم محسوب می&rlm;شود.</span></span></div> <div dir="rtl"><span>&nbsp;</span></div> <div dir="rtl"><b><span>محتوای بیانیه برای فعالان اجتماعی و مدنی جامعه&rlm;ی ایران چیز تازه&rlm;ای نیست. قرار است چه چیزی در این بیانیه برای جامعه ایران روشن&rlm;تر شود؟</span></b></div> <p>خیلی از اتفاق&zwnj;هایی که در ایران افتاده است، چیز تازه&rlm;ای نیست! از درخواست برابری حقوقی برای زنان در ایران گرفته تا اعتراض&rlm;شان به خشونت علیه زنان، هیچکدام اتفاق تازه&rlm;ای نیستند؛ اما چیز تازه&rlm;ای که در این بیانیه وجود دارد، این است که ما در اخبار ایران کمتر با اخبار خشونت&rlm;های جنسی علیه زنان مواجهه می&rlm;شدیم که نه به دلیل عدم وجود چنین خشونت&rlm;هایی در جامعه، بلکه به دلیل کتمان این حقایق و اخبار بودند.</p> <div dir="rtl"><span><span>حالا می&rlm;بینیم حاکمیت ایران مجبور می&rlm;شود این اخبار را پوشش بدهد و وقتی هم آن را پوشش می&rlm;دهد، می&rlm;بینیم بازهم تمام توجه و اتهام&rlm;زنی به سمت زنان نشانه می&rlm;رود. این نشان می&rlm;دهد که هرچه این مسائل ادامه پیدا می&rlm;کند، زنان به دلیل ماهیت وجودی&rlm;شان، در جامعه&rlm; ایران بیشتر مقصر شناخته می&rlm;شوند.</span></span></div> <div dir="rtl"><span>&nbsp;</span></div> <div dir="rtl"><b><span>در بخشی از بیانیه&rlm;ای که منتشر شده است، به تفکر ایدئولوژیک پشت رفتارهای ضد زن و خشونت علیه زنان اشاره می&rlm;شود. چقدر این رفتارها ایدئولوژیک است و چقدر برخاسته از فرهنگ جامعه ایران است؟</span></b></div> <p>مخاطب این بیانیه الزاماً فقط حاکمیت ایران نیست. مخاطب این بیانیه جامعه&rlm; ایران اعم از مردان و زنان جامعه، فعالان سیاسی و اجتماعی، فعالان زن و همین&rlm;طور پلیس و نیروی انتظامی هستند. شاید به همین دلیل است که امضاکنندگان این بیانیه را نیز طیف متنوعی &nbsp;&nbsp;از فعالان حوزه&rlm;های مختلف تشکیل می&rlm;دهند.</p> <div dir="rtl"><span><span>وقتی بحث حاکمیت مطرح می&rlm;شود، به&rlm;هرحال دیدگاه و تفکر ایدئولوژیک حاکمیت در این قضیه بی&rlm;تأثیر نیست. &nbsp;وقتی که زنان به خاطر زن بودن&rlm;شان متهم می&zwnj;شوند، به این&rlm;که ممکن است در جامعه&rlm; تحریک&rlm;پذیری ایجاد کنند و به همین دلیل مقصر شناخته می&rlm;شوند و نهادهای قدرت &nbsp;نیز از این دیدگاه حمایت می&rlm;کنند، نمی&rlm;توانیم بگوییم قضیه ایدئولوژیک نیست. ولی نمی&rlm;توانیم بگوییم قضیه فرهنگی هم نیست. به این دلیل که وقتی فرهنگ جامعه این قضیه را پذیرا می&zwnj;شود، امکان&rlm;پذیرتر هم می&rlm;شود. درواقع به نوعی تجاوز عملی&rlm;تر می&rlm;شود.</span></span></div> <div dir="rtl"><span>&nbsp;</span></div> <div dir="rtl"><b><span>تأثیر این بیانیه را در جامعه ایران چگونه می&rlm;بینید؟ وقتی احمد شهید یا هیچکس دیگری به عنوان ناظر حقوق بشر در ایران مورد قبول قرار نمی&rlm;گیرد، تأثیر انتشار یک بیانیه در اینترنت، در جامعه ایران، چه می&rlm;تواند باشد؟</span></b></div> <p>تنها تأثیر آن می&rlm;تواند این باشد که عده&rlm;ای شاهد بودند، ولی سکوت نکردند. عده&rlm;ای شاهد بودند و خواستند به دنیا نشان بدهند که نسبت به این قضیه اعتراض دارند. مبارزه&rlm; مدنی، مبارزه&rlm;ای یک&rlm;روزه نیست و نمی&rlm;شود به خاطر این&rlm;که هیچ اتفاقی نمی&rlm;افتد سکوت کرد.</p> <div dir="rtl"><span><span>در ۱۰۰ سالی که جنبش زنان در ایران برای حداقل&rlm;ترین&rlm;ها مبارزه&rlm; کرده&rlm;اند، جنگیده&rlm;اند و سعی کرده&rlm;اند فضا را مقداری بازتر کنند، همه فعالان این جنبش می&rlm;&rlm;دانستند که ممکن است اتفاقی نیافتد. ولی من فکر می&rlm;کنم همین اعتراض&rlm;ها و همین سکوت نکردن&rlm;ها، نشانه&rlm;ای از این است که عده&rlm;ای هستند و نسبت به این قضیه، حداقل واکنش را نشان می&rlm;دهند. این&zwnj;ها یک روزی در تاریخ ایران ثبت می&rlm;شود. </span></span></div> <div dir="rtl"><span><span>وقتی این بیانیه چاپ شد، خیلی از سایت&rlm;ها آن را منتشر نکردند؛ منظورم همان سایت&rlm;هایی است که اخبار سیاسی را مرتب منتشر می&rlm;کنند. چطور می&rlm;شود در چنین شرایطی، بعضی وب&rlm;سایت&rlm;هایی که فکر می&rlm;کنند در چهارچوب مبارزات مدنی قرار می&rlm;گیرند، بیانیه&rlm; زنان را به راحتی منتشر نکنند. این&rlm; مسئله جای سئوال دارد، چرا که اینجا فقط تاثیر این بیانیه روی &nbsp;حاکمیت و فرهنگ جامعه مطرح نیست، بلکه نقش ابزار قدرت، ابزار رسانه&rlm;ای و ابزار&rlm;های دیگر هم در تاثیرگذاری این بیانیه مطرح است. </span></span></div> <div dir="rtl"><span><span>اگر عده&rlm;ای بر این تصور باشند که هیچکس به چنین بیانیه&zwnj;ای نگاه نمی&rlm;کند، هیچکس به آن توجه نمی&rlm;کند، هیچکس جواب آن را نمی&rlm;دهد و هیچ اتفاقی نمی&rlm;افتد، به نظر من، اساساً مفهوم مقاومت بی&rlm;معنا می&rlm;شود.</span></span></div> <div dir="rtl"><span>&nbsp;</span>&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2011/07/28/5775#comments بیانیه جنبش زنان خشونت زنان زنان سارا روشن پروین اردلان Thu, 28 Jul 2011 15:18:43 +0000 Maryam 5775 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/content/%D9%BE%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%84%D8%A7%D9%86-%D9%88%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B9-%D8%AA%D9%88%D9%86%D8%B3-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/content/%D9%BE%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%84%D8%A7%D9%86-%D9%88%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B9-%D8%AA%D9%88%D9%86%D8%B3-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> مریم حسین‌خواه </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="167" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/pppppppp.jpg?1296499387" /> </div> </div> </div> <p>مریم حسین&zwnj;خواه- <span lang="FA" style="font-size: 10pt; line-height: 115%; font-family: &quot;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">پروین اردلان، فعال حقوق زنان و برنده جایزه اولاف پالمه وقایع تونس<span style="">&nbsp; </span>را شوک خوبی برای زنان در کشورهای عربی و منطقه از جمله ایران<span style="">&nbsp; </span>دانست و گفت که این تحولات نشانگر قدرت نهادهای اجتماعی برای تغییر است.</span></p> <!--break--><!--break--><p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">وی<span>&nbsp; </span>که از سوی سازمان عفوبین&zwnj;الملل و دانشگاه یو سی دی دابلین به ایرلند دعوت شده بود، اضافه کرد: &laquo;تونس به رغم سرکوب سیاسی، دارای اتحادیه&zwnj;های گسترده کارگری و اتحادیه&zwnj;های زنان است و<span>&nbsp; </span>تغییرات اخیر در تونس<span>&nbsp; </span>شورشی بی&zwnj;پشتوانه فکری و عملی نیست.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">این فعال جنبش زنان با اشاره به برخی نگرانی&zwnj;ها درباره تکرار تجربه انقلاب ۱۳۵۷ ایران در تونس، بویژه در خصوص وضعیت زنان گفت: &laquo;برخی نگران از رشد بنیادگرایی اسلامی در تونس و تکرار مدل ایران در اعمال تبعیض جنسیتی بر زنان هستند و برخی نگران نفوذ غرب. هر دوی این نگرانی&zwnj;ها قابل تامل است اما شکل سومی هم وجود دارد و آن تاثیرگزاری نهادهای مدنی و جنبش&zwnj;های اجتماعی است که به نظر من تجربه تونس به شکل سوم نزدیک تر است و جزو انقلاب&zwnj;های اجتماعی قرار می&zwnj;گیرد.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA"><span>&nbsp;</span>وی ادامه داد: &laquo;با وجود اینکه مقاومت زنان ایران علیه خشونت و تلاش شان برای تغییرقوانین برای آنان تحسین برانگیز &zwnj;است، اما تجربه سی ساله زنان ایران از خشونت سیستماتیک در ساختارایدئولوژیک و مردسالار ایران مدل خوبی برای زنان تونسی نبوده که قابل تکرار باشد.&raquo; <o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">پروین اردلان با اشاره به &laquo;حذف و نادیده ماندن زنان&raquo; در دو انقلاب مشروطه و انقلاب اسلامی تاکید کرد: &laquo;زنان ایرانی برای تغییر وضعیت شان مدام در حال مبارزه از یک سو و<span>&nbsp; </span>سرکوب از سوی دیگر بوده&zwnj;اند.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">به گفته او: &laquo;با وجود فشار و خشونت&zwnj;های<span>&nbsp; </span>سیاسی، اجتماعی و جنسیتی، مقاومت تدریجی زنان<span>&nbsp; </span>که به صورت فردی<span>&nbsp; </span>و جمعی، برای کسب حقوق و آزادی&zwnj;های فردی، اجتماعی و سیاسی اعمال می&zwnj;شود، جنبش زنان ایران را به صدای متکثری<span>&nbsp; </span>از افراد، گروه&zwnj;ها، کمپین&zwnj;ها و ائتلاف&zwnj;هایی بدل کرده&zwnj; که<span>&nbsp; </span>درون و بیرون مرز&zwnj;های جغرافیایی فعال اند و<span>&nbsp;&nbsp; </span>منتقد و مداخله گر کلیه مناسبات نابرابر جنسیتی در جامعه هستند.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">وی با اشاره<span>&nbsp; </span>به تجربه کمپین یک میلیون امضا و الهام گرفتن آن از جنبش زنان در مراکش گفت: &laquo;اکنون جنبش&zwnj;های زنان در سراسر جهان<span>&nbsp; </span>نه تنها از یکدیگر الگومی گیرند بلکه در همصدایی با خواهرانشان صدای قدرت بخش شان را در همبستگی و حمایت از یکدیگر افزایش دهند.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">این فعال حقوق زنان با بیان اینکه در حال حاضر زنان تونس از پشتوانه فکری و تجربی قوی در درون و هم همبستگی<span>&nbsp; </span>زنانه در سطح جهانی برخوردارند، ادامه داد: &laquo;سی سال<span>&nbsp; </span>پیش نیز زنان ایرانی<span>&nbsp; </span>با برگزاری تظاهراتی گسترده اعلام کردند که نمی&zwnj;خواهند به عقب برگردند اما صدای آنان در میان شور انقلابی گروه&zwnj;های سیاسی و ایدئولوژیک و زن&zwnj;ستیز در جامعه سرکوب شد، اما اکنون تلاش جنبش&zwnj;های زنان در سراسر جهان هم&zwnj;صدایی آنان را در تقویت کرده و<span>&nbsp; </span>مطالبات شان در حال گسترش است و اتفاقات تونس نمونه&zwnj;ای از آن است.&raquo; <o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">پروین اردلان با اشاره به فراخوان تظاهرات زنان تونسی که قرار است روز ۲۹ ژانویه برگزار شود، اظهار امیدواری کرد که<span>&nbsp; </span>مداخله زنان تونسی<span>&nbsp; </span>در شکل گیری نهادهای حقوقی، سیاسی، اجتماعی، به پیشبرد یک راهبرد سیاست زنانه برای شکل دادن به ساختاری دموکراتیک در جامعه کنونی و آینده تونس بیانجامد. <o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">از دیدگاه وی موفقیت آنان در این عرصه امیدبخش زنان در سایر کشورهاست و همین امر ما را بر آن می&zwnj;دارد که نسبت به این موضوع بی تفاوت نباشیم و همراه شویم.<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">این فعال حقوق زنان اظهار داشت: &laquo;تجربیات جهانی جنبش&zwnj;های اجتماعی در کشورهای مختلف<span>&nbsp; </span>بر یکدیگر<span>&nbsp; </span>تاثیر می&zwnj;گذارد و جنبش&zwnj;های زنان<span>&nbsp; </span>بسیاری از این آموخته&zwnj;ها را به کار می&zwnj;بندند بسته&zwnj;اند.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">وی افزود: &laquo;در حالیکه دولت&zwnj;های تمامیت خواه و دیکتاتور برای اعمال فشار و سرکوب مردم و نهادهای مدنی و سیاسی خود از یکدیگر الگو می&zwnj;گیرند چرا نباید جنبش&zwnj;ها و نهادهای مدنی چون جنبش&zwnj;های زنان در قدرت بخشی صدایشان و مقاومت و مبارزه برای خواسته هایشان از هم الگو نگیرند ؟&raquo; <o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><b><span lang="FA"><o p="">&nbsp;</o></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><b><span lang="FA">اعدام&zwnj;های گسترده در ایران، نشانه ترس حاکمیت از اعتراضات مردمی<o p=""></o></span></b></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">پروین اردلان در دیدار با اعضای سازمان عفو بین الملل ایرلند نیز به بیان شرایط کنونی فعالان و نهادهای مدنی در ایران پرداخت و گفت: &laquo;روز به روز با سرکوب و اعمال خشونت بیشتر فعالان مدنی و سیاسی مواجه هستیم و اعدام<span>&nbsp; </span>بیش از ۵۰ نفر طی ۲۰ روز از شدت&zwnj;گیری خشونت دولتی و افزایش نظامی&zwnj;گری در داخل ایران حکایت می&zwnj;کند.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">وی گفت که صدور احکام حداکثری اعدام<span>&nbsp; </span>تلاشی برای منفعل و مایوس کردن جامعه&zwnj;است اما در سوی دیگر نشانه&zwnj;ای از مقاومت جامعه نیز هست. <o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">به گفته این فعال مدنی: &laquo;استراتژی حاکمیت ایران از تحمل حداقلی فعالان مدنی و سیاسی به سرکوب حداکثری و صدور و اجرای مجازات&zwnj;های جداکثری تغییر یافته&zwnj; است که این مسئله هم نشانه&zwnj;ای از تلاش دولت برای گسترش ارعاب در جامعه&zwnj; است و هم نشانه&zwnj;ای از واهمه<span>&nbsp; </span>آنها از هر گونه حرکت اجتماعی و سیاسی انتقاد گر در جامعه.&raquo;<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA"><span>&nbsp;</span>وی صدور احکام و اجرای فوری اعدام، حکم صادر شده علیه وکلای حقوق بشر و فعالان حقوق زن چون نسرین ستوده، سرکوب فعالان دانشجویی چون بهاره هدایت و اجرای اعدام&zwnj;های پی در پی را نمونه&zwnj;ای از تغییر این استراتژی خواند.<o p=""></o></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL">&nbsp;</p> <p class="MsoNormal" dir="RTL"><span lang="FA">پروین اردلان با مهم دانستن تلاش&zwnj;های سازمان&zwnj;های حقوق بشری همچون عفو بین الملل بر روی پرونده افرادی که در معرض اعدام قرار دارند، گفت:&laquo;اکنون با بالا رفتن آمار اعدام، فعالیت گسترده تری که<span>&nbsp; </span>اعتراض به<span>&nbsp; </span>کلیت مسئله اعدام را<span>&nbsp; </span>مورد توجه قرار دهد، نیز ضرورت دارد و این مسئله در رابطه با موارد دیگر نقض حقوق بشر همچون تبعید زندانیان سیاسی، صدور حکم&zwnj;های حداکثری، بازداشت<span>&nbsp; </span>وکلا و.... نیز صدق می&zwnj;کند.&raquo;<o p=""></o></span><span lang="FA"><o p=""></o></span></p> https://archive.radiozamaneh.com/content/%D9%BE%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%84%D8%A7%D9%86-%D9%88%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B9-%D8%AA%D9%88%D9%86%D8%B3-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1-%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA#comments زنان پروین اردلان Sat, 29 Jan 2011 22:55:06 +0000 Maryam 1285 at https://archive.radiozamaneh.com