پوتین

چهار افسانه در سیاست خارجی جمهوری اسلامی

politics — Sun, 10 Feb 2013 20:38:05 +0000

مجید محمدی

مجید محمدی - کسانی که نمی‌دانند فرایند تصمیم‌گیری و اجرای سیاست‌های جمهوری اسلامی در عرصه‌ روابط میان دولت‌ها چگونه صورت می‌گیرد، نکاتی را به جمهوری اسلامی نسبت می‌دهند که اصولا تخیل و توهم خود آنهاست.

همین افراد ممکن است مدعای خامنه‌ای در باب "صریح، صادقانه و قاطعانه" سخن گفتن در سیاست خارجی و "عزت، حکمت و مصلحت" به عنوان مبانی سیاست خارجی جمهوری اسلامی را باور کنند.

البته دیپلماتیک نبودن رفتار جمهوری اسلامی ("دیپلمات نیستم") و خلاف عرف روابط بین‌الملل عمل کردن ("انقلابی‌ام" به تعبیر خامنه‌ای) جمهوری اسلامی را می‌توان از آنها پذیرفت.

استخوان‌بندی سیاست خارجی جمهوری اسلامی دشمنی با دمکراسی و آزادی، قلدری در منطقه، و فراهم کردن نیروهای هم‌پیمان عملیاتی با پرداخت دلارهای نفتی است. بقیه، انبوهی از شعار و تصمیماتی است که تحت شرایط خاص و بر اساس جلسات اتفاقی در بیت رهبر و ملاقات‌های سران نظامی و امنیتی در محافل مذهبی و هیئت‌ها گرفته می‌شود.

مجریان این سیاست‌ها نیز اکثرا از روحانیون و آقازاده‌های نزدیک به دفتر رهبر هستند و هیچ یک بر اساس شایستگی به این مقام نرسیده‌اند.

در این شرایط، با دشواری می‌توان سیاست‌های خردمندانه یا واکنش‌هایی معقول به تصمیمات یا پیشنهادهای دیگر دولت‌ها را به جمهوری اسلامی نسبت داد. در ذیل چهار افسانه را که برخی ناظران غربی یا مقامات جمهوری اسلامی به سیاست خارجی جمهوری اسلامی نسبت داده‌اند، توضیح می‌دهم.

نقش غرب در روی کار آمدن تندروها

گفته می‌شود «واکنش‌های خصمانه آمريکا و غرب به آنچه که از نظر رهبران ايران سياستی ميانه‌رو تلقی می‌شد در نهايت باعث شد که تندروها در سياست داخلی ايران برتری پيدا کرده و زمينه برای قدرت ‌جناح احمدی‌نژاد فراهم شود.»

سرکوب مخالفان و نقض حقوق بین‌الملل از ابتدا جزء پروتکل‌های اعلام شده جمهوری اسلامی بوده است. آنها حقوق بین‌الملل را با صراحت، قاطعیت، اما غیرصادقانه نقض می‌کنند.

اگر مقامات جمهوری اسلامی منتظر رفتار دیگران هستند تا واکنش نشان دهند چرا از رفتارهای معقول سیاستمداران غربی مثل استعفا در صورت رسوایی یا عدم کارایی پیروی نمی‌کنند؟ آنچه در این اظهارنظر فراموش شده، آن است که سیاست داخلی در ایران سازوکارهایی مستقل از عرف روابط بین‌الملل دارد.

‌سیاست خارجی در ایران از یک سو دنباله‌ی سیاست داخلی و از سوی دیگر توجیه کننده یا زمینه‌ساز اقدامات و تصمیمات در سیاست داخلی (مثل سرکوب افراد با متهم کردن آنها به وابستگی به خارج) است.

سرکوب مخالفان و نقض حقوق بین‌الملل از ابتدا جزء پروتکل‌های اعلام شده‌ جمهوری اسلامی بوده است. آنها حقوق بین‌الملل را با صراحت و قاطعیت، اما غیر صادقانه نقض می‌کنند.

مبارزه با امپریالیسم

امپریالیسم، غولی بی شاخ و دم است. ضد امپریالیست‌ها هیچگاه تعریف روشنی از این تعبیر به دست نداده و منظورشان را روشن نساخته‌اند. از مولفه‌هایی که تصریحا یا ضمنا در مطالب ضد امپریالیستی آمده نمی‌توان غول بی شاخ و دمی به نام امپریالیسم ساخت. امپریالیسم بدون اعمال سلطه محقق نمی‌شود، اما قدرت نظامی برتر ملاکی کافی برای این نیست که کشوری را امپریالیست بنامیم.

بنابر آنچه از فحوای سخنان و مواضع ضد امپریالیست‌ها بر می‌آید، کاربرد قدرت نظامی در خارج از چارچوب حقوق بین‌الملل، داشتن پایگاه نظامی در دیگر کشورها بدون رضایت آنها، و قدرت اقتصادی و فرهنگی نامتوازن و متعاقب آن سلطه و گسترش‌طلبی است که یک کشور را به قدرتی امپریالیستی (با توجه به مراتب این امر) تبدیل می‌کند.

به همین دلیل امپریالیسم به ایالات متحده محدود نمی‌شود. قدرت‌هایی که اعمال امپریالیستی دارند در همه‌ نقاط دنیا به چشم می‌خورند؛ از جمله در منطقه‌ خاورمیانه. برخی از کشورها نسبت به کشورهای دیگر قدرت بیشتری دارند و بنا براین قدرت بیشتری برای اِعمال در اختیار دارند. امروز هیچ کشور اشغال شده‌ای وجود ندارد اما کشورها در مناطق مختلف در چارچوب روابط خاصی عمل می‌کنند.

استخوان‌بندی سیاست خارجی جمهوری اسلامی، دشمنی با دمکراسی و آزادی، قلدری در منطقه و فراهم کردن نیروهای هم‌پیمان عملیاتی با پرداخت دلارهای نفتی است.

به عنوان مثال عربستان سعودی در حوزه‌ شبه جزیره‌ی عرب دارای قدرت اقتصادی و نظامی برتر است و طبعا دولت‌های دیگر این منطقه به قطب نمای آن می‌نگرند. در این مناطق برخی کشورها ضعیف‌ترند اما آیا همه‌ آنها که ضعیف‌ترند تحت فشار قوی‌ترها هستند؟ مردم نروژ یا سوئد کجا از اعمال قدرت فرانسوی‌ها یا امریکایی‌ها یا بریتانیایی‌ها شکایت کرده‌اند؟

امپریالیسم با برخی از معانی ذکر شده متعلق بود به قرن هجدهم تا نیمه‌های قرن بیستم. از همین جهت مبارزه‌ جمهوری اسلامی در سیاست خارجی خود با امپریالیسم اصولا تهی و بی‌معناست. مبارزه با استکبار یا دشمن در جمهوری اسلامی صرفا ابزاری برای سرکوب مخالفان داخلی و آتش افروزی در منطقه است.

کمک به ملل محروم

عنوان فوق در عرف جمهوری اسلامی یعنی لبیک گفتن به دراز شدن دست دیکتاتورها و گروه‌های اسلامگرا به سوی جمهوری اسلامی. حتی یک کشور یا جنبش دمکراتیک نیست که جمهوری اسلامی به آن کمکی کرده باشد.

پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی و از کف رفتن حامی جدی حکومت‌های دیکتاتوری در عالم، مقامات جمهوری اسلامی خلایی را مشاهده کردند که تصور می‌کردند با پر کردن آن می‌توان مدعای مدیریت جهانی خود و مقابله با ایالات متحده و غرب را دنبال کنند.

این کار با نفت بشکه‌ای ۱۵ تا ۲۵ دلار در دوران ریاست جمهوری رفسنجانی و خاتمی و ضرورت پرداختن به کمبودها و خسارات دوران جنگ امکان‌پذیر نبود. البته روسیه و چین نیز از کسب و کار حمایت از دیکتاتورها کاملا کناره نگرفته‌‌اند (مثل حمایت از رژیم بشار اسد در سوریه در اوج جنایاتش علیه بشریت).

با روی کار آمدن دولت احمدی‌نژاد هم زمینه‌ ایدئولوژیک (نظامی‌گرایی)، هم شاکله‌ی قشر حکم (نظامیان و امنیتی‌ها) و هم قیمت نفت (بالای ۵۰ دلار تا حدود ۱۴۰ دلار در بشکه) برای آن سیاست که از روز اول در ذهن مقامات رژیم جای داشت فراهم شد. در دهه‌ ۸۰ و بعد از آن، حمایت از دیکتاتوری‌های شکننده به بخشی از سیاست خارجی جمهوری اسلامی تبدیل شد.

حمایت نظامی مثل حمایت نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی از رژیم بشار اسد در سوریه تا آن حد جدی و راهبردی است که اسد از سوی ایران دولت‌های غربی را تهدید می‌کند.

این حمایت در سه بعد انجام می‌شود: اقتصادی، نظامی/امنیتی و تبلیغاتی. حمایت اقتصادی مثل موافقت اصولی با وام ۴۰۰ میلیون دلاری به رژیم الکساندر لوکاشنکو در بلاروس یا وام شش میلیارد دلاری به رژیم بشار اسد در سوریه، یا وام‌هایی که در افریقا یا آمریکای لاتین داده شده عمدتا در جهت تقویت رژیم‌های دیکتاتوری، خرید هم‌پیمان علیه ایالات متحده یا دور زدن تحریم‌ها بوده است. وام‌های خارجی جمهوری اسلامی به هیچ وجه توجیه اقتصادی نداشته‌اند.

در شرایط تحریم نفتی سوریه از سوی اروپا، دولت جمهوری اسلامی به خرید نفت سوریه اقدام کرد (۵۸۶ هزار و ۴۰۰ بشکه، تابناک، ۲ آذر ۱۳۹۰) تا این رژیم از لحاظ منابع مالی دچار مشکل نشود.

همچنین جمهوری اسلامی با پیش فروش آینده نفت در تلاش است منابع درخواست شده توسط دیکتاتورها را تامین کند. فروش نفتی که در آینده استخراج می‌شود در بازار بورس و فروش آن به کارکنان وزارت نفت تحت عنوان اوراق سلف نفتی یکی از این اقدامات است. (الف، ۱ آذر ۱۳۹۰)

حمایت نظامی مثل حمایت نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی از رژیم بشار اسد در سوریه تا آن حد جدی و راهبردی است که اسد از سوی ایران دولت‌های غربی را تهدید می‌کند. حمایت تبلیغاتی مثل راه‌اندازی ده‌ها شبکه‌رادیویی و تلویزیونی به زبان‌های دیگر توسط رادیو تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی هدفی غیر از تبلیغات علیه دشمنان فرضی و مخالفان و حمایت از همپیمانان این رژیم را دنبال نمی‌کند.

به دلیل مخالفت بنیادی مقامات جمهوری اسلامی با دمکراسی، این رژیم سه برنامه‌ موازی را در سیاست خارجی خویش دنبال می‌کند: ۱) حمایت از دیکتاتورها و دیکتاتوری‌ها در سطح جهان، ۲) حمایت از گروه‌های فاشیستی و ضد دمکراتیک در کشورهای غربی و عربی، و ۳) حمایت از گروه‌های تروریستی که هدفی غیر از تشکیل حکومت‌های دیکتاتوری در سر نمی‌پرورانند.

در عکس‌العمل به این سیاست‌هاست که پرچم جمهوری اسلامی در سوریه و بحرین به آتش کشیده می‌شود همان کاری که سال‌هاست دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی با پرچم ایالات متحده می‌کند.

استقلال و عدم‌تعهد

حتی پس از پایان جنگ سرد، جهان همچنان دو قطبی است. وتوی قطعنامه‌ پیشنهادی اتحادیه‌ عرب مبنی بر لزوم کناره گیری اسد در شورای امنیت توسط روسیه و چین و حمایت‌های این دو از دولت‌های اقتدارگرای جمهوری اسلامی، سودان، کوبا، کره‌ شمالی و لیبی (پیش از سقوط) بیانگر این نکته است که جهان بعد از دو دهه که از سقوط اتحاد جماهیر شوروی و بلوک شرق می‌گذرد همچنان جهانی دو قطبی است.

روسیه هزاران نفر را در جمهوری‌های مسلمان‌نشین خود به قتل می‌رساند و احمدی‌نژاد و خامنه‌ای، پوتین را در آغوش می‌کشند، اما کشته شدن یک زن مسلمان به دست یک نژادپرست در آلمان، ماه‌ها در رسانه‌های ایران خوراک تبلیغات ضدغربی می‌شود.

اما قطب‌ بندی جدید مبتنی بر امپراتوری‌ها و ابر قدرت‌ها نیست، بلکه مبتنی است بر تقابل دمکراسی و لیبرالیسم سیاسی با اقتدارگرایی و تمامیت‌خواهی.

دیکتاتوری‌های چین و روسیه لیبرالیسم اقتصادی (مافیایی و ظاهری) را پذیرفته و آن را با فساد در خدمت خود قرار داده‌اند اما لیبرالیسم سیاسی و آزادی‌های ناشی از آن اموری نیست که کمونیست‌های چینی و تزاریست‌های روسی با آنها کنار بیایند.

قطب اقتدارگرایی و استبداد اقمار خود را نیز یافته و در کنار آنها عمل می‌کند. رژیم‌های بشار اسد، علی خامنه‌ای، رائول کاسترو، کیم جونگ اون و عمر بشیر و ده‌ها دیکتاتور دیگر در روز مبادا که معترضان به سراغ آنها می‌آیند؛ رو به قبله‌ چین و روسیه دارند.

در مقابل صدایی از این کشورها علیه سرکوب‌ها و جنایات روسیه و چین علیه مخالفان بیرون نمی‌آید.

روسیه هزاران نفر را در جمهوری‌های مسلمان نشین خود به قتل می‌رساند و احمدی‌نژاد و خامنه‌ای پوتین را در آغوش می‌کشند؛ اما کشته شدن یک زن مسلمان به دست یک نژاد پرست در آلمان ماه‌ها در رسانه‌های ایران خوراک تبلیغات ضد غربی می‌شود.

لیبرال دمکراسی نیز البته مرکز و اقمار خاص خود را دارد. اروپا، آمریکای شمالی، استرالیا و ژاپن در مرکز این قطب هستند و کشورهایی در امریکای لاتین، آفریقا، آسیای جنوب شرقی و غرب آسیا (مثل ترکیه) با این قطب هم‌پیمان هستند.

برخی کشورهای آمریکای لاتین که قواعد دمکراسی را پذیرفته‌اند در حال گذار به لیبرالیسم سیاسی و برخی در حال تعلیق میان لیبرالیسم سیاسی و دمکراسی‌های سوسیالیستی هستند و برخی نیز همچنان دیکتاتوری‌های ظاهرا سوسیالیستی و دمکرات‌اند.

نشست مسکو: آخرین فرصت‌ها برای ایران

Tue, 19 Jun 2012 14:59:41 +0000

آیا تنها دستاورد نشست مسکو ادامه مذاکرات هسته‌ای، این‌بار به ریاست علی باقری در یک کشور غربی خواهد بود؟

رادیو زمانه، گروه سیاسی

دور دوم مذاکرات مسکو هم بدون نتیجه به پایان رسید. کاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا گفت: « [بین ایران و غرب] شکاف‌های چشمگیری وجود دارد.» او همچنین به این موضوع اشاره کرد که انتخاب با ایران است و ایران باید نشان دهد که آیا واقعاً مایل است بحران را از طریق راهکارهای دیپلماتیک حل کند؟

دور نخست این مذاکرات روز گذشته، دوشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۱ آغاز شده بود و امروز، سه‌شنبه ۳۰ خرداد در شرایطی به پایان می‌رسد که از اول ماه ژوئیه تحریم‌های نفتی اتحادیه اروپا نسبت به ایران اعمال می‌گردد.

همچنین پیش از برگزاری نشست مسکو قدرت‌های جهانی اعلام کرده‌ بودند که نشست مسکو احتمالاً آخرین فرصت است برای آنکه بحران هسته‌ای در ایران از راه مسالمت‌آمیز و دیپلماتیک حل شود.

قدرت‌های غربی خواهان تعلیق غنی‌سازی اورانیوم به میزان ۲۰ درصد و تعلیق فعالیت‌های غنی‌سازی سایت فردو و خروج اورانیوم ۲۰ درصد تولید شده از ایران بر اساس قطعنامه‌های شورای امنیت است. اما طرف ایرانی تأکید دارد که قطعنامه‌های شورای امنیت غیرقانونی است و نمی‌تواند مبنای مذاکرات قرار گیرد.

قدرت‌های غربی شامل انگلیس، فرانسه، چین، روسیه، آمریکا و آلمان تحت هدایت کا‌ترین اشتون تاکنون چندین دور با ایران مذاکره کرده‌اند.

کشورهای ۵+۱ می‌گویند در صورت همکاری ایران تحریم‌های جهانی علیه این کشور کاهش می‌یابد و در راه دستیابی به انرژی هسته‌ای غیرنظامی به ایران کمک خواهند کرد.

ایران هم از سوی دیگر محورهای پنج‌گانه‌ای را به گروه ۵+۱ پیشنهاد داده است. خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) گزارش داد که علی باقری که از او به عنوان نفر دوم گروه ایرانی یاد می‌شود، خبر داد که این پیشنهادهای پنج‌گانه را به کشورهای ۵+۱ ابلاغ کرده است. با این‌حال هیچگونه توضیحی درباره این پیشنهادها در رسانه‌ها انتشار نیافته است.

● خواست ایران در سایه بحران اقتصادی و تورم روزافزون توقف تحریم‌ها است.
● ایران ظاهراً توقف غنی‌سازی ۲۰ درصد را پذیرفته است
● سرگئی ریابکوف دور دوم مذاکرات مسکو را «بسیار پیچیده» توصیف کرده است
● یک عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس نهم پیش‌بینی کرده که مذاکرات هسته‌ای در یک کشور غربی ادامه پیدا کند.
● حضور و نقش علی باقری برجسته‌تر از سعید جلیلی بوده است

علی باقری به خبرگزاری ایرنا گفت: «به طرف‌های مذاکره توضیح دادیم که محورهای پنج‌گانه پیشنهادی ایران به طور کامل به هم مرتبط هستند و مذاکره درباره آن‌ها باید در فضای احترام متقابل صورت گیرد.»

ایران در حالی از از «اعتمادسازی» صحبت می‌کند و خواستار کاهش تحریم‌های اقتصادی از سوی قدرت‌های غربی شده است که اوباما و پوتین در حاشیه نشست کشورهای ۲۰ از ایران خواستند که به «وظایفش در قبال جامعه جهانی» کاملاً عمل کند و گام‌های مثبتی در جهت به‌دست آوردن اعتماد جامعه جهانی نسبت به غیر نظامی بودن برنامه هسته‌ایش بردارد.

گروه ۱+۵ گفته است در صورت همکاری ایران تحریم‌های جهانی علیه این کشور کاهش می‌یابد و در راه دستیابی به انرژی هسته‌ای غیرنظامی به آن کمک خواهد شد.

محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور اسلامی هم چند روز پیش در سایه نشست مسکو که برخی کارشناسان آن را سرنوشت‌ساز توصیف کرده‌اند، در گفت‌و گو با روزنامه آلمانی فرانکفوتر آلگماینه گفت ایران آماده مذاکره بر سر غنی‌سازی ۲۰ درصدی است.

احمد بخشایشی، نماینده مردم اردستان و عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس نهم تلویحاً به این موضوع اشاره کرد که ایران توقف غنی‌سازی ۲۰ را پذیرفته و از کشورهای غربی خواسته که در مقابل تحریم‌ شورای امنیت را لغو کنند. او همچنین گفته در پایان مذاکرات مسکو احتمالاً ایران با کشورهای غربی بر سر ادامه این مذاکرات در یک کشور اروپایی به توافق می‌رسد.

ایران پیش از آغاز مذاکرات مسکو کشورهای غربی را تحت فشار قرار داده و گفته بود چنانچه غرب با لغو تحریم‌های شورای امنیت موافقت نکند، ایران به مذاکره درباره برنامه هسته‌ایش ادامه نخواهد داد.

از سوی دیگر خبرگزاری رویتزر گزارش داد که سرگئی ریابکوف، معاون وزیر امور خارجه روسیه گفت که انتظار ندارد مذاکرات روز سه‌شنبه بدون دست یافتن به هیچ نتیجه‌ای به شکست بینجامد. روسیه هرچند که بر یافتن یک راه حل مسالمت‌آمیز برای بحران هسته‌ای ایران تأکید می‌کند، اما در همان حال ایران را تحت فشار قرار داده که در برابر غرب انعطاف بیشتری از خود نشان بدهد.

خبرگزاری اینترفاکس گزارش می‌دهد که سرگئی ریابکوف دور دوم مذاکرات مسکو را «بسیار پیچیده» توصیف کرده و مواضع طرفین مذاکره‌کننده «بسیار دور از هم » ارزیابی کرده است.

این مذاکرات «پیچیده» در حالی به پایان می‌رسد که به گفته برخی کارشناسان، ایران به دلیل وضع اقتصادی نابه‌سامانش ناگزیر شده در برابر خواسته‌های غرب عقب‌نشینی کند.

رضا تقی‌زاده، استاد پیشین دانشگاه گلاسکو و کار‌شناس سیاسی، روز گذشته در آستانه برگزاری دور دوم مذاکرات مسکو به رادیو زمانه گفت: «به‌نظر من ایران عقب‌نشینی و یا قبول بخشی از خواسته‌های جامعه جهانی را در این مقطع به مصلحت خودش می‌بیند.»

آقای تقی‌زاده در ادامه این‌گفت‌و‌گو احتمال حمله نظامی به ایران را «بسیار کم» ارزیابی کرد اما در همان حال پیش‌بینی کرد که حملات سایبری به تأسیسات هسته‌ای ایران افزایش یابد. او گفت: « آسیب‌پذیری ایران در مقابل جنگ سایبری کمتر از آسیب‌پذیریش در مقابل یک جنگ واقعی و بمب‌گذاری نیست.»

گفتنی‌ست که چه در مذاکرات بغداد و چه در هر دو دور مذاکرات مسکو نقش علی باقری، معاون دبیر شورای عالی امنیت ملی بسیار برجسته‌تر از نقش سعید جلیلی، رئیس تیم مذاکره‌کننده ایران است. برخی ناظران اعتقاد دارند که امکان دارد علی باقری پس از پایان نشست مسکو در نقش مرد اول طرف هیأت ایرانی در دور تازه‌ای از این مذاکرات ظاهر شود.

سعید جلیلی در آستانه برگزاری مذاکرات مسکو گفته بود این مذاکرات آزمونی برای غرب است که نشان بدهد آیا موافق یا مخالف پیشرفت‌های ایران است. علی باقری اما پس از مذاکره با سرگئی ریابکوف، معاون وزیر امور خارجه روسیه در هتلی به نام «هتل حلقه طلایی» فقط اظهار امیدواری کرده بود که طرف غربی نظرش را نسبت به پیشنهادهای پنج‌گانه هیأت ایرانی اعلام کند.

چنانچه ایران تعلیق غنی‌سازی اورانیوم به میزان ۲۰ درصد را بپذیرد و درهای تأسیسات فردو را هم به روی بازرسان آزانس بگشاید، بعید به‌نظر می‌رسد که بتواند پس از پایان مذاکرات مسکو به توقف تحریم‌ها دست یابد. احتمال می‌رود که با ادامه این مذاکرات در یک کشور غربی ایران باز هم ناگزیر شود هر چه بیشتر به خواست قدرت‌های غربی تن دهد. نقش برجسته علی باقری در مذاکرات مسکو از تغییراتی ژرف و بنیادین در تیم مذاکره‌کننده ایرانی نشان دارد.

اوباما و پوتين خواهان توقف خشونت‌ها در سوريه شدند

zamaanehnews — Tue, 19 Jun 2012 04:01:27 +0000

باراک اوباما، رئيس‌جمهور آمريکا و ولاديمير پوتين، همتای روسی‌اش خواهان توقف "فوری" خشونت‌ها در سوريه شدند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، اوباما و پوتين روز دوشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۱ در حاشيه نشست گروه ۲۰ در شهر لوس کابوس مکزيک در يک نشست خبری اعلام کردند: "ما اعتقاد داريم مردم سوريه بايد به طور مستقل و به صورت دموکراتيک، فرصت انتخاب آينده خود را داشته باشند."

پوتين به خبرنگاران گفت او و اوباما در قيام ۱۵ ماهه مردم عليه بشار اسد، رئيس‌جمهور سوريه "نقاط مشترک بسياری" پيدا کرده است.

اوباما نيز گفت او و پوتين بر ضرورت راه‌حل سياسی برای متوقف کردن جنگ و خشونت در سوريه تأکيد دارند.

اوباما و پوتين: ما اعتقاد داريم مردم سوريه بايد به طور مستقل و به صورت دموکراتيک، فرصت انتخاب آينده خود را داشته باشند

آمريکا و روسيه در يک سال گذشته بر بحران سوريه نتوانسته‌اند به راه‌حل مشترکی برسند. واشنگتن از تشديد تحريم‌ها و فشارهای بين‌المللی و صدور قطعنامه توسط شورای امنيت سازمان ملل عليه سوريه پشتيبانی می‌کند اما مسکو با دفاع از راه‌حل سياسی، می‌گويد مخالف تحريم و فشار عليه دمشق است.

مسکو دو بار تلاش قدرت‌های جهانی را برای تصويب قطعنامه شورای امنيت عليه سوريه را وتو کرد.

ادامه خشونت‌ها

سازمان ديده‌بان حقوق بشر سوريه اعلام کرده است روز دوشنبه ۹۴ نفر در سراسر کشور کشته ‌شده‌اند که شامل ۶۳ غير نظامی، سه ارتشی و ۲۷ سرباز دولتی می‌شود.

به گفته سازمان ملل از ۱۴ ماه پيش تاکنون حدود ۱۰ هزار نفر در خشونت‌های سوريه کشته شده اند. دولت سوريه نيز می‌گويد در اين مدت ۲۶۰۰ مأمور امنيتی و نظامی در اين کشور کشته شده‌اند.

با ادامه يافتن خشونت‌ها در سوريه، فعاليت ناظران صلح سازمان ملل در سوريه از دو روز پيش در اين کشور به حال تعليق درآمد.

ژنرال رابرت مود، رئيس هيئت ناظران سازمان ملل متحد در سوريه گفت: "توقف فعاليت ناظران صلح، حکايت از آن دارد که طرح کوفی عنان اجرا نمی‌شود؛ چون هم نيروهای دولتی سوريه و هم مخالفان مسلح به آن بی‌اعتنا هستند."

به گفته ژنرال مود ادامه کار هيأت ناظران صلح برای اعضای آن خطرناک است.

به گفته وی هر زمان شرايط مهيا شود ناظران سازمان ملل فعاليت خود را از سر می‌گيرند.

ژنرال مود گفت: "ما هم‌چنان با همه گروه‌ها همکاری خواهيم داشت تا خشونت در سوريه متوقف شود و زمينه برای آغاز گفت‌وگوها فراهم گردد."

فعاليت ناظران صلح از ۱۲ آوريل ۲۰۱۲ برای اجرای طرح صلح عنان در سوريه آغاز شده بود. اما با استقرار ناظران صلح، خشونت‌ها در اين کشور متوقف نشد.

کوفی عنان نماينده ويژه سازمان ملل در امور سوريه است. طرح عنان شامل "توقف فوری خشونت مسلحانه، آغاز گفت‌وگو ميان نيروهای درگير در سوريه، خروج نيروهای مسلح دولتی از مناطق، کمک‌رسانی و اقدامات بشردوستانه به آسيب‌ديدگان و آزادی زندانيان" است.

روسیه دراعتراض به انتخابات ناعادلانه

Tue, 03 Jan 2012 23:39:54 +0000

ایکاترینا زاتولیوتر

برگردان:

سعید بیانی

ما روس‌ها مانند فرانسوی‌ها نیستیم. آخرهرهفته صرفاً به این دلیل برای اعتراض به خیابان‌ها نمی‌رویم که هیچ برنامه دیگری برای ادامه کار نداریم. مردم روسیه آشکارا زمانی اعتراض می‌کنند که به عمق قلب‌های همه ما آسیب رسیده باشد.

ساده و بی‌تکلف بگویم، به خوبی می‌دانیم در طول تاریخ ، هرگز روسیه رنگ انتخابات آزاد را به خود ندیده است. اما چرا حالا اعتراض می‌کنیم؟ چرا در انتخابات قبلی اعتراض نکردیم؟

هفته گذشته همه ما متوجه شدیم بی‌عدالتی گسترده‌ای بر روسیه حاکم است. برخی به‌سادگی این بی‌عدالتی‌ها را می‌توانند تحمل کنند و برخی دیگر نه.

اگر به عقب و به انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۶ برگردیم بوریس یلتسین و گنادی زیوگانوف بیش از ۳۰ درصد آرا را در آن انتخابات به خود اختصاص دادند و در دور اول پیروز شدند. درحالی که آن دو برای دور دوم آماده می‌شدند، یلتسین معامله‌ای را با ژنرال الکساندر لیبد نفر سوم انتخابات با میزان آرای ۵ / ۱۴ درصد در پایان دور اول، انجام داد، مبنی بر آنکه ژنرال طرفداران خود را متقاعد کند تا به یلتسین رای دهند. این یک معامله کثیف، ناعادلانه و غیر دموکراتیک بود.

مردم روسیه آشکارا زمانی اعتراض می‌کنند که به عمق قلب‌های همه ما آسیب رسیده باشد. ساده و بی‌تکلف بگویم، به خوبی می‌دانیم در طول تاریخ ، هرگز روسیه رنگ انتخابات آزاد را به خود ندیده است

اما یلتسین تنها به فکر شمارش آرا بود و فقط کسب اکثریت آرا او را خوشحال و خشنود می‌ساخت، با این حال مردم حقیقتاً از دل و جان رای دادند، اما درعوض ژنرالی تعیین شده بود تا مردم را متقاعد کند تا به یلتسین رای دهند.

در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۷، حزب روسیه متحد توانست با کسب ۶۴ درصد آرا پیروز مطلق انتخابات شود. هر کس در روسیه می‌دانست که حقیقتاً این انتخابات عادلانه نبود. پلیس و نیروهای نظامی مجبور بودند تا از حزب روسیه متحد حمایت کنند و بعضی از احزاب به دلایل مسخره‌ای از شرکت در انتخابات بازماندند.

از سوی دیگر، کانال‌های تلویزیونی دولتی زمان برابر را به احزاب مختلف برای تبلیغات اختصاص نمی‌دادند و تنها نزدیک به ۷ درصد از احزاب مختلف توانستند بر صندلی‌های دوما تکیه زنند. اما هنوز بسیاری از مردم تصمیم داشتند تا به روسیه متحد رای دهند، آن‌ها دلایل خود را داشتند که ما نمی‌توانیم در مورد آن‌ها قضاوت کنیم.

مشکل با انتخابات این ماه از آنجا آغاز شد که بیست و پنج تا صد هزار نفر (هرکس آمار مختلفی ارائه می‌دهد) در مسکو و هزاران نفر دیگر در شهرهای مختلف روسیه و دیگر نقاط جهان به خیابان‌ها ریختند.

واضح بود هیچکدام از ما به دلیل مختلف به روسیه متحد رای ندادیم و حتی زمانی همدیگر را می‌دیدیم بیشتر بر ما مسجل شد که حقیقتاً هیچ کدام از ما رای نداده ایم، مشکل با اختصاص ندادن زمان برابر و مساوی در تلویزیون به کاندیداها نبود، بلکه تقلب آشکار و بی‌شرمانه‌ای بود که در زمان شمارش آرا انجام شد.

واضح بود هیچکدام از ما به دلیل مختلف به روسیه متحد رای ندادیم. مشکل اختصاص ندادن زمان برابر و مساوی در تلویزیون به کاندیداها نبود، بلکه تقلب آشکار و بی‌شرمانه‌ای بود که در زمان شمارش آرا انجام شد

مقامهای کرملین احساس می‌کنند که چوپان گله‌ای گوسفند هستند، اما سخت در اشتباه‌اند. تظاهرات کننده‌ای در لندن می‌گفت: " مردم روسیه از رعیت به شهروند ترقی کرده اند، این شهروندان قادرند خودشان تصمیم بگیرند و بصورت فردی عمل کنند، اجازه نمی‌دهند آرایشان بنه فع آنها (روسیه متحد) شمارش شود."

شب قبل از تظاهرات ۱۰ دسامبر، نتوانستم تا صبح بخوابم، نگران تظاهرات‌کنندگان در مسکو بودم. بسیار راحت می‌توان در بین صد‌ها هزار نفر که در یک منطقه گردهم آمده‌اند شعله خشونت را افروخت. صبح شده وهنوز بیدارم، ساعت ۸ صبح آماده شدم و رفت

م برای شرکت در تظاهرات همبستگی لندن که انتظار می‌رفت از ساعت ۱۱ آغاز شود.

درخواستی مبنی بر شرکت در تظاهرات برایم فرستاده نشده بود. به‌راستی قلب و روح من همانند بسیاری از مردم روسیه جریحه‌دار شده است و هیچ گزینه دیگری جز تظاهرات و اعتراض روبه‌روی ما نیست.

نکته مهمی که باید بر آن تاکید کنم این است که برخی معترضان براین باورند اعتراضشان علیه پوتین و عقاید او نیست. آنها معترض به انتخابات ناعادلانه هستند، پرسش متفاوت آن است که آیا پوتین این شانس را به روسیه خواهد داد تا انتخابات عادلانه برگزار کند و هر کدام از شهروندان بتواند خود تصمیم گیرنده واقعی باشد؟

آیا انتخابات دوباره برگزار خواهد شد تا آراء، عادلانه و به‌دور از تقلب شمارش شود؟ اگر دوباره انتخابات برگزار شود حتماً دوباره به یابلوکو (Yabloko) رای خواهم داد. همانطور که چهارم دسامبر این انتخاب را انجام دادم. یابلوکو حزب نسبتاً کوچک و چپ‌گرایی است که من هرگز عضو آن نبوده ام، اما همیشه به آن رای داده ام. چون معتقدم باید تمامی احزاب به دوما راه یابند، اما نه آنکه همان ۷ درصد هم تحمل نشوند و اجازه راه‌یابی به مجلس را نداشته باشند.

به هر حال، پرسشی که همواره از خود پرسیده ام آن است که اگر یابلوکو همان فرصت، روسیه متحد را برای شمارش آرا به نفع خود داشت، آیا از چنین فرصت استفاده می‌کرد؟ راستش، من پاسخ این پرسش را نمی‌دانم، احتمالاً یابلوکو هم پاسخ آن را نمی‌داند.

منبع : گاردین