کمپین یک میلیون امضا

سه سال حبس برای یک فعال حقوق زنان

Maryam — Sat, 31 Dec 2011 15:16:06 +0000

فرشته شیرازی، فعال حقوق زنان از سوی دادگاه به سه سال حبس تعزیری قطعی محکوم شد.

به گزارش وب‌سایت تغییر برای برابری، دادگاه انقلاب شهرستان آمل به ریاست قاضی حسن‌زاده، فرشته شیرازی را به سه سال حبس تعزیری محکوم کرده بود.

این فعال حقوق زنان روز ۱۲ شهریور ماه ۱۳۹۰ در پی احضار به اداره اطلاعات آمل بازداشت شد. وی از سوی دادگاه به "اقدام علیه امنیت ملی، نشر اکاذیب و توهین به مسئولین" متهم شده است.

فرشته شیرازی به خاطر "تشویش اذهان عمومی از طریق نشر اکاذیب، توهین به مقامات از طریق نوشتن در وبلاگ شخصی‌اش" به دو سال حبس و به خاطر "تبلیغ علیه نظام" به یک سال حبس محکوم شده است.دادگاه همچنین وی را برای هفت سال ممنوع‌الخروج کرده است

فرشته شیرازی از زمان بازداشت در در زندان آمل که فاقد امکانات اولیه و تفکیک جرائم است نگهداری می شود.

به گزارش تغییر برای برابری، خانواده وی با وجود سکونت در شهر آمل، به دلیل وضعیت نامناسب زندان این شهر تقاضای انتقال وی به زندان ساری را داده‌‌اند که این تقاضا هنوز مورد موافقت قرار نگرفته است.

وی که از فعالان کمپین یک میلیون امضا در شهر آمل است، پیش از این نیز در شهریور ماه ۱۳۸۸ چندین بار برای بازجویی به دفتر پیگیری و اطلاعات این شهر احضار شده و منزل شخصی او از سوی ماموران امنیتی تفتیش شده بود.

فرشته شیرازی به خاطر "تشویش اذهان عمومی از طریق نشر اکاذیب، توهین به مقامات از طریق نوشتن در وبلاگ شخصی‌اش" به دو سال حبس و به خاطر "تبلیغ علیه نظام" به یک سال حبس محکوم شده است.دادگاه همچنین وی را برای هفت سال ممنوع‌الخروج کرده است.

کمپین یک میلیون امضا؛ پنج سال تلاش برای برابری

Maryam — Fri, 02 Sep 2011 08:48:26 +0000

مهسا صارمی

مهسا صارمی- با گذشت صدسال از اولین حرکات جنبش زنان، هم‌چنان شاهد قوانین تبعیض‌آمیز و نابرابر در قانون اساسی ایران هستیم و دست نیافتن به برابری جنسیتی در طی این سال‌ها نشان از دشواری‌هایی دارد که در دوره‌های تاریخی مختلف در مقابل جنبش زنان قرار می‌گرفته است.

در مسیر ممتد حرکت جنبش زنان برای احقاق حقوق برابر، می‌توان «کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین نا برابر» را یکی از تاثیرگذارترین حرکت‌ها در جنبش زنان دانست.

کمپین یک میلیون امضا حرکتی مسالمت‌آمیز و مطالبه‌محور است که از پنجم شهریور ۱۳۸۵ توسط عده‌ای از فعالان زن و مرد فعالیت خود را آغاز کرده است و با گذشت پنج‌سال با وجود دشواری‌ها و هزینه‌های زیاد به راه خود ادامه می‌دهد.

قانون ازدواج شامل مهریه، تمکین، نفقه، اشتغال و انتخاب اقامتگاه؛ قانون طلاق،چندهمسری، حق حضانت و قوانینی همچون سن مسئولیت کیفری، تابعیت، دیه و ارث و قوانینی که از قتل‌های ناموسی حمایت می‌کند، شهادت دادن و هم چنین اصل ۱۱۵ قانون اساسی که رئیس‌جمهور را از میان رجال سیاسی انتخاب می‌کند، قوانین تبعیض‌آمیز موجود در قانون اساسی ایران هستند که زنان را به دلیل جنسیت‌شان تحت تبعیض قرار می‌دهند. این کمپین خواستار جمع‌آوری یک میلیون امضا برای تغییر این قوانین تبعیض‌آمیز است.

تا پیش از شکل‌گیری کمپین یک میلیون امضا، در میان فعالان زنان بیشتر نام حقوقدانان، وکلا، زنان و مردان تحصیلکرده به چشم می‌خورد، اما روش جمع‌آوری امضا مبنایی برای مشارکت جمعی با شهروندان عادی برای تغییرات مثبت اجتماعی و رفع تبعیض‌ها بود.

تغییر برای برابری

زنان و مردان فعال کمیپن به صورت فردی برای اقناع زنان و آگاهی آنان از حقوق خود تلاش می‌کردند. به صورت چهره به چهره در هر نقطه از شهر به گفت‌وگو با مردم می‌پرداختند و آنان را به چنین مسائلی ترغیب می‌کردند. با گذشت زمان، علاقه‌مندان و فعالان حوزه زنان افزایش یافتند و صحبت از قوانین تبعیض‌آمیز و تغییر این قوانین شکل وسیع‌تر و عمومی‌تری به خود گرفت که در نهایت رسانه‌ها را نیز به پی‌گیری مسائل مربوط به کمپین یک میلیون امضا فرا می‌خواند.

با گفت‌وگوی چهره به چهره در جامعه و برای از بین بردن ساختار نادرست، می‌توان این باور را در زنان و مردان تقویت کرد که آزادی و برابری زن و مرد تنها به سود زنان نیست و بر زندگی مردان نیز تاثیر می‌گذارد.

حمیده نظامی از فعالان کمپین یک میلیون امضا، شرایط و روند کنونی آنرا چنین شرح می‌دهد:«دو نگاه اصلی در بین فعالان کمپین وجود داشت. کسانی که جمع‌آوری امضا را هدف اصلی قرار داده بودند و عده‌ای که جمع‌آوری امضا را یکی از مهم‌ترین و نه اصلی‌ترین هدف می‌دانستند. دسته دوم مهم‌ترین هدف کمپین را اهدف‌هایی مانند آگاه‌سازی مردم، عمومی‌سازی مطالبات کمپین و توانمند‌سازی زنان قرار داده‌اند بودند. قطعاً راهکارهای ادامه راه برای این دو طیف از فعالان کمپین متفاوت است و طبیعی است کسانی که هدف اصلی را جمع‌آوری امضا قرار داده بودند، در شرایط فعلی نگاهی متفاوت از نگاه کسانی داشته باشند که هدف اصلی را مواردی مانند عمومی کردن مطالبات کمپین، آگاه‌سازی مردم و توانمند‌سازی می‌دانستند. همچنین عملکرد این دو طیف و نگاه‌شان به وضعیت فعلی کمپین متفاوت است. من فکر می‌کنم طیف دوم اگرچه فضای رسانه‌ای به دلیل فشار امنیتی حول محور فعالیت‌هایشان شکل نمی‌گیرد، هم‌چنان به‌طور پیوسته به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهد.»

به عقیده خانم نظامی بعد از انتخابات ۸۸ فشار امنیتی بر فعالان مدنی و سیاسی افزایش یافت و فعالیت‌های مدنی که از قبل شروع به کار کرده بودند اکنون در حال بازخوانی، باز‌تعریف خود و فعالیت‌های‌شان هستند. کمپین هم یکی از آن حرکت‌ها و فعالیت‌هاست.

اگرچه نقطه شروع کمپین در تهران بود، اما پس از چندی گروه‌ها و افراد زیادی در شهرها و کشورهای مختلف با توجه به شرایط محیطی و اجتماعی خود به فعالیت در راستای تحقق اهداف کمپین پرداختند. در داخل ایران فعالان مدنی فعالیت در مسیر اهداف کمپین را در بسیاری از شهرها ازجمله مشهد، اراک، اصفهان، یزد، کرمانشاه، آذربایجان، آمل، کرج،ساریو ... آغاز کردند. در خارج از ایران نیز در کشورهای آلمان، آمریکا، استرالیا، سوئد، فرانسه، کویت، ایتالیا، نروژ و .. فعالیت‌هایی در جهت تحقق اهداف کمپین شکل گرفته بود.

با نگاه به تغییرات برخی از قوانین تبعیض‌آمیز، آن‌هم پس از شکل‌گیری کمپین یک میلیون امضا و در طی این پنج‌سال درمی‌یابیم که آگاهی و مطالبه در این راه دستاوردهای مفیدی به همراه داشته است. هم‌چنین می‌بینیم که فعالان کمپین در حوزه قانون با سختی و در وضعیت دشوار به تغییرات مفید هرچند کوچک دست یافته‌اند و این راهی که با وجود کمبودها و کاستی‌ها ادامه دارد، شروع تغییراتی عظیم در قانون اساسی و در مسیر برابری را نوید می‌دهد.

حمیده نظامی که در حال حاضر در آلمان زندگی می‌کند درباره عملکرد و دستاوردهای کمپین یک میلیون امضا در طی پنج‌سال گذشته چنین می‌گوید: «اگر بخواهیم به صورت عینی درباره قوانینی که کمپین به‌دنبال تغییر آن‌ها بوده، صحبت کنیم، باید بگویم که تا کنون دو مورد ارث و دیه که از مطالبات ده‌گانه کمپین هستند، با توجه به فشارهایی که فعالان زنان و فعالان کمپین در این سال‌ها به قانونگذاران و مجریان قانون داشتند، تغییر کرده‌اند. این تغییرات ولو جزئی نشان‌دهنده تاثیر‌گذار بودن کنش اجتماعی و فعالیت‌های جنبش زنان و کمپین است. ما همچنین شاهد تغییر مواردی نیز در لایحه حمایت از خانواده بودیم . فشار از سوی فعالان زنان و کنشگران مدنی بود که باعث شد لایحه در طی سال‌ها در مجلس مطرح و به بحث گذاشته شود و برخی از مواردش تغییر کند، اما این تغییرات از طرف قانونگذار به شکلی بود که سعی می‌کرد شیوه‌ای که در قانونگذاری در پیش گرفته که نوعی روح مردسالار را به همراه دارد، در لایحه مطرح کند.»

رنج‌ها، دشواری‌ها و هزینه‌های کمپین

در طول پنج سال فعالیت کمپین یک میلیون امضا زنان و مردانی که در این حرکت مدنی فعالیت می‌‌کردند، هزینه‌های زیادی را نیز متحمل شدند. زنان و مردان بسیاری بازداشت، زندانی و ممنوع‌الفعالیت شده‌اند وعده‌ای نیز به اجبار مهاجرت کرده‌اند.

خانم نظامی،در مورد هزینه‌هایی که فعالان کمپین یک میلیون امضا تا به امروز متحمل شده‌اند، می‌گوید:«آمار تقریباً دقیقی که در مورد هزینه‌های کمپین می‌توان ارائه داد، بدین‌گونه است: حدود ۵۲ نفر تا به امروز به‌خاطر فعالیت‌های‌شان در کمپین بازجویی شده‌اند، زندانی شده‌اند و مورد فشارهای امنیتی قرار گرفته‌اند. عده ای از فعالان نیز به دلیل فعالیت‌های‌شان در کمپین ممنوع الخروج شده‌اند. آن‌ها در حیطه شغل‌شان نیز تحت فشار قرار گرفته‌اند و اخراج شده‌اند. در حال حاضر نیز برخی اعضای کمپین از جمله عالیه اقدام دوست، محبوبه کرمی و مریم بیدگلی که از فعالان قم است، بازداشت شده‌اند و در حال گذراندن دوران حبس خود در زندان هستند. متاسفانه هزینه‌هایی که فعالان کمپین در این مدت متحمل شده‌اند، هزینه‌های کمی نبوده است، اما هم‌چنان امیدوارند که با ادامه دادن فعالیت‌های‌شان تاثیرگذار باشند.»

او هم‌چنین تاکید می‌کند: «هدف اصلی کمپین از نظر من و افرادی که مانند من فکر می‌کنند جمع‌آوری امضا نیست، هدف اصلی آگاه‌سازی مردم و توامندسازی زنان بوده است تا زنان بتوانند خواسته‌های خودشان را در جامعه مطرح کنند و در تغییر آنها تاثیرگذار باشند.»

با همه موانع و چالش‌هایی که در این پنج سال پیش روی فعالان حقوق زنان وجود داشته است، حرکت‌هایی همچون کمپین یک میلیون امضا و تلاش‌ها ، دغدغه‌ها، حساسیت‌ها و مطالبات فعالان حقوق زنان توانسته راهی را برای تغییر قوانین بگشاید و لزوم تدوین قوانین برابر را به قانونگذاران گوشزد کند.

بهاره علوی، زنی جوان با آرزوهای بزرگ

Maryam — Sat, 30 Apr 2011 12:43:28 +0000

مریم حسین‌خواه

مریم حسین‌خواه- آرزو داشت در سال جدید کسی در بند نباشد. آرزو داشت هیچ زوج جوانی بدون امضای شروط ضمن عقد، زیر سقف مشترک نروند. آرزو داشت جهان برابر‌تر از اینی باشد که هست و عادلانه‌تر.

این‌ها آرزوهای یکی از جوان‌ترین اعضای جنبش زنان ایران و از فعالان کمپین یک میلیون امضا در کردستان بود: بهاره علوی؛ دختر ۲۱ ساله‌ای که از ۱۶ سالگی با شور بسیار برای تحقق آرزو‌هایش فعالیت می‌کرد و چند روز پیش در اثر عوارض ناشی از تصادف اتومبیل در جاده سنندج، جان‌باخت.

نوشتن از بهاره علوی، سوگنامه‌ای برای یک عزیز درگذشته نیست، بلکه نوشتن از دختر جوانی است که با جسارت و شجاعت برای رسیدن به خواسته‌هایش تلاش می‌کرد. او نمونه‌ای بود از نسل جدید زنان ایرانی که در زیر شدید‌ترین فشار‌های اجتماعی و سیاسی، از راهی که انتخاب کرده‌اند پشیمان نمی‌شوند.

بهاره علوی، پیش از همکاری با کمپین یک میلیون امضا با شرکت در دوره‌های آموزشی بی‌بی‌سی و زیگزاگ، کار خبرنگاری را آغاز کرده بود و به گفته همکاران و استادانش در این دوره‌ها، با «علاقه و پشتکار زیاد» می‌آموخت و می‌نوشت و فعالیت می‌کرد.

در خلال همین دوره‌ها بود که از طریق مریم میرزا، روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان به اعضای کمپین وصل شد و فعالیت‌های جدی خود در حوزه زنان را آغاز کرد.

مریم میرزا می‌گوید: «‫بهاره خیلی از سن‌اش بزرگ‌تر بود و ‫ناخودآگاه با او مثل همسن و سال‌های خودم حرف می‌زدم. وقتی به من گفت می‌خواهد در کمپین فعالیت کند اصلاً تعجب نکردم. دختر خیلی جسور و منطقی‌ای بود و عجیب نبود که بخواهد در قالب کمپین درباره مسایل زنان کار کند. ‫وقتی حرف می‌زد دقیقاً معلوم بود که دختری نیست که کلیشه‌های جامعه درباره دختر خوب را پذیرفته باشد. مشخص بود که این ویژگی او، از سوی خانواده‌اش سرکوب نمی‌شود و خانواده‌اش با او همراهی دارد.»

بهاره از طرف فعالان تهران، با اعضای کمپین در کرمانشاه ارتباط گرفت و از سال ۱۳۸۶، چندماه پس از آغاز به کار کمپین یک میلیون امضا فعالیت خود را در این حرکت جمعی آغاز کرد.

به گفته بلال مرادویسی، از فعالان کمپین کرمانشاه، بهاره از‌‌همان روزهای اول بسیار فعال بود و بیشترین امضا‌ها را در کرمانشاه جمع کرد.

کار با کمپین یک میلیون امضا را که شروع کرد، از تجربه گفت‌وگو با مردم برای گرفتن امضا هم می‌نوشت: «توی ایران وقتی حرف از حق می‌شه، هم باید با قانون مبازره کرد، همین که بخشی هم فرهنگ و مردم هستن. اصلاً من این کمپین یک میلیون امضا رو برای همین دوست دارم. برای این‌که هدفش تغییر قوانین تبعیض‌آمیزه، اما برای این تغییر با مردم رو در رو می‌شه. به نظر خیلی کار راحتی می‌یاد که یه برگه بدی دست کسی و بگی بیا امضا کن. ولی به این راحتی‌ها نیست. شده برای یک امضا، دو ساعت حرف زدم. این بحث کردن کمک می‌کنه که فکر و عقیده‌ات رو با بقیه در میان بذاری. به نظر من فرهنگ اگر بخواد تغییر کنه، راهش اینه. دونه به دونه، فکر به فکر.»

او چندی بود به عضویت سازمان غیردولتی ژیار درآمده بود، از سال ۱۳۸۷ همراه با شماری از فعالان زن در کردستان، پیرامون جلوگیری از «ختنه دختران» فعالیتمی‌کرد. بهاره برای انجام تحقیقات میدانی در این زمینه نیز به بسیاری از شهرهای ایران سفر کرد.

بهاره علوی، «دختر خورشید» وبلاگستان هم بود. وبلاگ‌نویسی را که شروع کرد، دختر نوجوانی بود که با شجاعت و صراحت و بدون ترس از قضاوت، از جزئیات زندگی روزمره‌و دغدغه‌های ریز و درشتش می‌نوشت. از عاشقی‌هایش؛ از محدودیت‌هایی که به خاطر زن بودن به او تحمیل می‌شد؛ از خشم و غمی که با هر اعدام تحمل می‌کرد؛ از کتاب‌هایی که می‌خواند و از آرزو‌هایی که زیبا و بزرگ بودند.

جایی نوشته بود: «خاصیت وبلاگ همینه که وقتی همه حرف‌ها و فکر‌ها و کارهات رو توش می‌نویسی، یک وقتی اگر نبودی، می‌شه رفت خوند و فهمید که کی بودی اصلا؟» و حالا در نبود او، نوشته‌های وبلاگش، کارنامه فعالیت‌ها و نشان‌دهنده دغدغه‌هایش است.

بهاره که پیش از آغاز فعالیت جدی و مستمر در حوزه زنان نیز به مسائل اجتماعی و حقوق بشری حساس بود، جایی میان نوشته‌های ۱۶ سالگی‌اش، در روزهای مقابله نیروی انتظامی با پوشش زنان تحت عنوان «مقابله با اراذل و اوباش»، نوشته بود: «این پست رو می‌نویسم صرفاً برای این‌که این روز‌ها ثبت بشه. روزهایی که همه سیاهپوش حجاب اجباری هستیم... روزهایی که خون از صورت زنی می‌چکه که نشریات اجازه چاپ عکسش رو ندارن... روزهایی که اراذل و اوباش رو توی شهر می‌گردونن... لوله آفتابه دهنشون می‌کنن... این‌ها بیمار همین جامعه‌ن... با تحقیر درمان‌شون می‌کنن... این روز‌ها باید چشم‌هات رو ببندی تا نبینی... روزهای سیاهی و تلخی... روزهای تنفر...»

کمی بعد‌تر بود که خودش هم تلخی تبعیض را چشید، گله کرد از جغرافیاهایی که تبعیض‌آمیزند: «آدم‌های بعضی جغرافیا‌ها نصف بقیه هستن. از بزرگ بزرگش شروع کنیم، مثلاً آدم‌های خاورمیانه. حالا توی این خاورمیانه تبعیض‌آمیز، تو ایرانی باشی، دیگه بد‌تر... توی ایران، کرد، بلوچ، ترک، سنی، ارمنی، اهل حق باشی، افتضاح... همه اینا رو داشته باشی، زن باشی، دیگه کارت تمومه... این چیزیه که ملیت و قومیت و مذهب و جنسیت‌مون به ما می‌ده. کم کردن آدمیت آدم‌ها. این‌ها بهانه‌هایی هستن برای اعمال تبعیض. وقت ثبت نام توی یه مدرسه جدید، مصاحبه برای یه شغل تازه یا سفر به کشور دیگه...»

وبلاگ نوشتن برای او به این معنا بود: «بی‌تفاوت نبودن درباره اطرافی که بهش نقد داریم.»

بهاره معتقد بود: «چیزی عوض نمی‌شه اگر ساکت بمونیم و مشاهده‌گر...»؛ و برای همین بود که در اعتراض‌های پس از دهمین انتخابات سال ۱۳۸۸هم به نشانه اعتراض به خیابان می‌رفت؛ هم در مجلس عزای کشته‌شدگان شرکت می‌کرد؛ و هم در وبلاگش به مثابه گزارشگری نکته‌بین از حال و هوای شهرش و اعتراض‌های خیابانی می‌نوشت.

در روزهای پس از انتخابات که موج بازداشت فعالان مدنی و سیاسی به دوستان او نیز رسید، در گفت‌وگوهای خود با رسانه‌ها به اطلاع‌رسانی درباره وضعیت زندانیان می‌پرداخت، به دیدار خانواده‌های‌شان می‌رفت و هراسی نداشت که بنویسد محبوبش را برای اولین‌بار پشت درهای دادگاه و در حالی که دستبند به دست داشت در آغوش کشیده است.

او به گواهی نوشته‌های وبلاگش همواره در پی شکستن تابوهای اجتماعی تحمیل شده به جامعه بود و در آخرین روزهای زندگی‌اش نیز ترجمه یک کتاب درباره زندگی یک زن همجنسگرا را آغاز کرده بود.

بهاره علوی، روز ۱۱ فروردین‌ماه در تصادفی که منجر به درگذشت پدرش شد، دچار آسیب‌دیدگی از ناحیه نخاع شد و با وجود بهبود نسبی وضعیت عمومی و مرخصی از بیمارستان، روز ششم اردیبهشت ماه در اثر عوارض ناشی از این تصادف درگذشت.

او که دلش می‌خواست عکاس و خبرنگار بزرگی شود، در گوشه‌ای از وبلاگش نوشته بود که روزی درباره‌اش خواهند گفت: «روح سرکش او تحمل زنجیر شدن در چارچوب را نداشت... او آزاد بود... آزاد و ر‌ها...»

بازداشت یک فعال حقوق زنان در قم

Maryam — Sat, 29 Jan 2011 12:36:16 +0000

فاطمه مسجدی، فعال حقوق زنان در شهر قم روز گذشته، جمعه هشتم بهمن ماه از سوی ماموران امنیتی بازداشت شد.

به گزارش وب سایت تغییر برای برابری، وی در راه سفر از قم به تهران، از سوی مامورانی که مشخص نیست از سوی کدام نهاد امنیتی بودند، دستگیر شده است.

فاطمه مسجدی، ۱۷ شهریور ماه سال ۱۳۸۸ به همراه مریم بیدگلی بازداشت شده بود. دادگاه تجدیدنظر ۱۶ آذر ماه سال جاری این دو فعال حقوق زنان در شهر قم را به شش ماه حبس تعزیری محکوم کرد.

این بازداشت در حالی است که به گزارش تغییر برای برابری، دفتر حقوق بشر قوه قضائیه و حوزه ریاست قوه قضائیه با ارسال نامه‌هایی به رئیس کل دادگستری قم پیگیر پرونده مریم بیدگلی و فاطمه مسجدی برای اجرای ماده ۱۸ و اعاده دادرسی بوده‌اند.

دادگاه بدوی اتهام این دو فعال زن را «تبلیغ علیه نظام و به نفع گروه فمینیستی علیه نظام (کمپین یک میلیون امضا)» اعلام کرده و برای هر کدام از آنها یک سال حبس تعزیری صادر کرده بود.

دادگاه تجدیدنظر نیز با وارد ندانستن دفاعیات آنها، فقط به دلیل «فقدان سابقه کیفری»، حکم یک سال حبس آنان را به شش ماه حبس تقلیل داد.

جمعی از فعالان حقوق زنان روز گذشته با انتشار بیانیه‌ای اعتراض خود را به احکام صادره علیه فاطمه مسجدی و مریم بیدگلی اعلام کرده‌اند. این بیانیه د حالی صادر می‌شود که پس از بازداشت فاطمه مسجدی، نگرانی‌هایی درباره بازداشت مریم بیدگلی نیز وجود دارد.

در بخشی از این بیانیه آمده‌است: «فعالیت در کمپین یک میلیون امضا جرم نیست. این موضوعی است که پس از بازداشت فعالان کمپین بارها و بارها توسط قضات دادگاه انقلاب جمهوری اسلامی ایران به اشکال گوناگون بیان شده‌است. دادگاه فعالیت در کمپین را مصداق اتهاماتی چون تبلیغ علیه نظام ندانسته بود. در این احکام جمع آوری امضا برای کمپین همانند اقدامات هر شهروند ایرانی نظیر درخواست برای آسفالت خیابان ذکر شده‌است. اما این بار شعبه‌ای دیگر از همان دادگاه دو تن از فعالان حقوق زنان در کمپین، فاطمه مسجدی و مریم بیدگلی را به اتهام تبلیغ علیه نظام از طریق جمع آوری امضا محکوم کرده‌است.»

امضاکنندگان این بیانیه با محکوم کردن «برخوردهای غیرقانونی» با فعالان حقوق زنان، خواستار لغو حکم فاطمه مسجدی و مریم بیدگلی شده و نگرانی خود را از احکام صادره برای فعالین کمپین اعلام کرده‌اند.

در پنج سال گذشته از زمان آغاز به کار کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز حدود 50 نفر از فعالان این کمپین بازداشت شده‌اند، با این وجود هیچ کدام از آنها به دلیل «فعالیت در کمپین» محکوم نشده‌اندو بسیاری از آنها در دادگاه حکم برائت دریافت کرده‌اند.