علی کشتگر

چشم‌اندازهای جدید در بحران هسته‌ای ایران؛ اعتمادسازی سخت، ولی ممکن است

Wed, 11 Apr 2012 13:13:13 +0000

گفت‌وگو با علی کشتگر فعال سیاسی- سراج‌الدین میردامادی

سراج الدین میردامادی

سراج الدین میردامادی - باراک اوباما در پیامی خطاب به آیت‌الله علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی اعلام کرد که ایران در صورت ارائه برخی از تضمین‌ها، می‌تواند به انرژی صلح‌ آمیز هسته‌ای دست یابد.

این پیام توسط رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه تحویل رهبر جمهوری اسلامی ایران شده است.

از آقای علی کشتگر شما فعال سیاسی مقیم پاریس پرسیدم آیا این پیام جدید رئیس جمهوری آمریکا به رهبر جمهوری اسلامی نشان‌دهنده‌ تغییر موضعی در سیاست آمریکاست ؟ آیا نرمشی دیده می‌شود در برابر سیاست هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران ؟

به نظر من تغییر موضع نیست. موضع آقای اوباما همین بوده و طبعاً نرمش است. من معتقدم که سال جاری، سال بسیار حساسی‌ست که احتمال جنگ بین ایران و آمریکا و اسراییل هست.

البته آقای اوباما جنگ نمی‌خواهد و می‌داند که جنگ به نفع منافع ملی آمریکا نیست و ضمناً باعث رشد بنیادگرایی اسلامی در کل منطقه‌ خاورمیانه و جهان می‌شود. با توجه به تمام محاسبات ایشان خواهان عادی شدن رابطه ایران و آمریکاست و از اول هم موضع ایشان همین بوده.

حالا شما می‌توانید اسم این برخورد را بگذارید یک نرمش جدید یا یک ابتکار جدید که در این پیام از طریق نخست وزیر ترکیه برای آقای خامنه‌ای فرستاده شده که همان تلاش است برای متقاعد کردن آقای خامنه‌ای به عادی کردن روابط ایران و آمریکا.

آقای اوباما جنگ نمی‌خواهد و می‌داند که جنگ به نفع منافع ملی آمریکا نیست و ضمناً باعث رشد بنیادگرایی اسلامی در کل منطقه‌ خاورمیانه و جهان می‌شود. با توجه به تمام محاسبات ایشان خواهان عادی شدن رابطه ایران و آمریکاست

اما آقای خامنه‌ای به اعتقاد من صلاح حکومت‌داری و شیوه استبدادی را که در ایران اعمال می‌کند، در این می‌بینند که رابطه‌ ایران و آمریکا عادی نشود و همین تنش ادامه داشته باشد.

چون از طریق شعار مبارزه علیه دشمن خارجی و تنش میان ایران و آمریکا و تبعاً ایران و اسراییل، ایشان می‌تواند فضا را در داخل بیشتر ببندد و بهانه‌‌ای برای سرکوب و پیش‌برد شیوه حکومت‌داری خودش داشته باشد و حتی بی‌لیاقتی‌های نظام در مسائل اقتصادی و مدیریت کشور همه را به‌عهده‌ دشمن خارجی بگذارد، به‌جای این که مسئولیت را بپذیرد.

بنابراین آقای خامنه‌ای متوجه این مسئله نیست که خود این شیوه حکومت‌داری ایشان و حفظ رابطه‌ دشمنانه با آمریکا می‌تواند منجر به جنگ شود.

برای این که ۵۰ درصد اراده‌ آقای اوباما در جلوگیری از جنگ یا ۵۰ درصد اراده‌ آقای خامنه‌ای برای حفظ همین وضع، که وضع تنش است بین ایران و غرب، در دست خودشان است.

۵۰ درصد هم مربوط می‌شود به این که اسراییل برخورد یک‌جانبه کند و آتش جنگ را برافروزد و آن وقت آمریکا به‌ناچار وارد جنگ با ایران شود.

یا حتی در منطقه‌ خلیج فارس، در منطقه‌ای که تنش مرتباً وجود دارد، برخورد نیروهای نظامی باعث شعله‌ور شدن آتش جنگ شود و وقتی که این جنگ شروع شود، متأسفانه یک جنگ محدود و چند روزه نخواهد بود و با توجه به واکنشی که ایران نشان خواهد داد، طبیعتاً آمریکا می‌رود به سمت این که تأسیسات نظامی ایران و بعد تأسیسات صنعتی و پالایشگاه‌های ایران و تمام امکاناتی که می‌تواند باعث مقاومت ایران در برابر یک دخالت نظامی شود، را نابود کند که خطر نابودی تمامیت ارضی کشور هم وجود دارد.

آقای کشتگر نقش ترکیه را در این فرایند چگونه ارزیابی می‌کنید؟ با توجه به این که ترکیه از یک‌طرف در موضوع سوریه با غرب و آمریکا همراهی می‌کند، ولی با صفت یک کشور اسلامی و یک میانجی هسته‌ای که یک دوره از مذاکرات هم در استانبول برگزار شد، به نوعی سعی می‌کند خودش را به ایران نزدیک کند، این نقش را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

باید بگویم که همه حکومت‌هایی که نماینده‌ مردم خودشان هستند و از طریق آرای مردم خودشان روی کار آمده‌اند، طبیعتاً خود را ملزم به این می‌دانند که از منافع ملی رای‌دهندگان و از منافع ملی کشورشان دفاع کنند. ترکیه مثل آمریکا و روسیه می‌خواهد سعی کند منافع ملی‌اش در این تنش میان ایران و غرب حفظ شود.

علی کشتگر: اگر نقش ترکیه در تغییر حکومت سوریه زیاد باشد، حکومت بعدی، روابط بسیار خصمانه ای با ایران جمهوری اسلامی و روابط بسیار دوستانه‌ای با ترکیه کنونی خواهد داشت. بنابراین ترکیه جای ایران را در سوریه می‌گیرد

پس در جایی ترکیه متوجه این است که این میانجی‌گری بین ایران و آمریکا و عادی شدن رابطه‌ی ایران و آمریکا به نفع ترکیه هم هست و در ضمن ترکیه اعتبار بین‌المللی بیشتری هم می‌گیرد، اگر خود این میانجی‌گری را آغاز کند و اگر به نتیجه هم برسد که چه بهتر.

در مورد مسئله‌ سوریه هم باز همان طور که می‌دانید ترکیه عضو پیمان آتلانتیک است و مواضعش همسو با غرب است و باز این هم به نفع منافع ملی ترکیه است که در سوریه یک رژیم باثبات باشد و حکومت بشار اسد با توجه به تمام جنایات ضد بشری که تاکنون علیه ملت خودش انجام داده تغییر کند و در یک چنین تغییر و تحولی اگر نقش ترکیه زیاد باشد، آن وقت حکومتی که در آینده در سوریه روی کار می‌آید، حکومتی‌ست با روابط بسیار خصمانه با ایران جمهوری اسلامی و روابط بسیار دوستانه با ترکیه کنونی. بنابراین ترکیه جای ایران را در سوریه می‌گیرد.

آقای کشتگر در پیام آقای اوباما که توسط رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه به آیت‌اله خامنه‌ای تحویل داده شده آمده است که اگر رهبر جمهوری اسلامی و ایران اطمینان دهند که برنامه‌های‌شان صلح‌آمیز است، آمریکا هم حق برخورداری از تکنولوژی صلح‌آمیز هسته‌ای را به ایران خواهد داد. آیا فکر می‌کنید یک حداقل اعتماد و اطمینانی باقی مانده بین دو طرف که چنین توافقی صورت گیرد یا صرفاً برای نوعی اتمام حجت است؟

من فکر می‌کنم در این مسئله البته هم اتمام حجت است و هم با توجه به این که آقای اوباما جنگ نمی‌خواهد و جنگ را به نفع منافع ملی آمریکا چه کوتاه مدت چه درازمدت نمی‌داند، اما درعین‌حال جناح‌های راست جمهوری‌خواه در انتخابات سال جاری روی مسئله‌ فشار بر ایران تأکید دارند و اسراییل هم می‌تواند هماهنگ با جناح‌های راست امریکا، دست به یک ماجراجویی بزند.

دراین‌صورت آقای اوباما را در برابر عمل انجام شده قرار می‌دهد و آمریکا را مجبور می‌کند که وارد جنگ شود.

با توجه به همه این‌ها به اعتقاد من هنوز آقای اوباما کوشش می‌کند تضمینی از جمهوری اسلامی بگیرد و مانع این جنگ شود. البته این تضمین طبیعتاً به آسانی به دست نمی‌‌آید، چون بی‌اعتمادی نسبت به ایران خیلی وسیع است.

با توجه با دروغ‌هایی که در طول سال‌های گذشته گفته شده و جمهوری اسلامی مرتباً به خاطر آن مسائل زمان خریده و همه هم این را می‌دانند، حرف‌هایی که ایران زده هیچ کدام اعتباری ندارد.

اما بدیهی‌ست هنوز که هنوز است جمهوری اسلامی می‌تواند اعلام کند که آقا ما نمی‌خواهیم بمب اتمی بسازیم و تمام تأسیسات هسته‌ای ما را از این به بعد بازدید کنید و جلوی هیچ گونه فعالیت آژانس هسته‌ای در ایران گرفته نشود.

این به نظر من یک گام اول است برای اعتمادسازی. سخت است اعتمادسازی، ولی امکان دارد.

آقای کشتگر غرب معتقد است که تحریم‌ها بر ایران مؤثر واقع شده و ایران الان در موضع ضعف قرار دارد. آیا چنین تحلیلی را شما می‌پذیرید و آیا ممکن است در مذاکرات هسته‌ای، ایران بر اثر فشارهایی که از تحریم‌های اقتصادی برآن وارد شده، به خواسته‌های غرب تن دهد؟

به نظر من بله. به نظر من این تحریم‌ها کاملاً مؤثر بوده و می‌دانیم که درحال‌حاضر ایران کشوری‌ست وابسته به بازار غرب و بازار جهانی.

یعنی ما بیش از زمان شاه به فروش تک‌محصولی نفت وابسته هستیم و در شرایط کنونی وقتی که قرار است تا ماه ژوئن روزی یک میلیون بشکه نفت ایران و نصف درآمد نفتی‌اش کاهش پیدا کند و از سویی، اقای احمدی‌نژاد هم در مجلس اعلام کرده که ذخائر ارزی ایران به صفر رسیده و بسیاری از صنایع نیمه‌تعطیل مانده‌اند، جامعه ایران وضع انفجاری پیدا کرده است.

طبیعتاً با توجه به نارضایتی عمومی و عمیقی که در ایران هست، بدون اغراق جمهوری اسلامی ایران روی انبار باروت است و هر لحظه ممکن است که تهی‌دستی و فقر عمومی که روزبه‌روز گسترش پیدا می‌کند، و البته همراه با مسئله‌ آزادی‌خواهی و آرزوی تغییر در اقشار متوسط ، دست به دست هم دهند و و یک شورش عظیمی که جمهوری اسلامی به‌هیچ وجه نمی‌تواند پاسخگویش شود در ایران اتفاق افتد.

بدیهی‌ست که مقامات جمهوری اسلامی نگران هستند و اثر این تحریم‌ها را قطعاً در تمام حوزه‌های اقتصادی ایران همه می‌بینند.

استفاده ابزاری از "خطر اسلام‌گرایی" در کارزار انتخاباتی فرانسه

Sat, 07 Apr 2012 12:06:27 +0000

گفت‌وگو با علی کشتگر، فعال سیاسی در پاریس

ایرج ادیب زاده

ایرج ادیب زاده - در حالی‏که کمتر از دو هفته به دور نخست انتخابات ریاست جمهوری در فرانسه باقی است، مسئله‏ تروریسم اسلامی در کارزار انتخابات نامزدها نقش برجسته‌ای بازی می‏کند.

سوءقصد‏های تروریستی نیمه‏ دوم ماه مارس توسط محمد مراح، ۲۳ ساله، فرانسوی الجزایری‏تبار که به کشته شدن هفت نفر، از جمله سه کودک و یک معلم یهودی و سه سرباز فرانسوی انجامید، مبارزه با گرایش‏های افراطی اسلامی‏گراها را بار دیگر در دستور کار دولت فرانسه قرار داده است.

در نخستین ساعت‏های بامداد روز چهارشنبه چهارم آوریل، برابر با شانزدهم فرودین ماه ۱۳۹۱، نیروهای پلیس ویژه‏ فرانسه، در حمله به منازل افراد مظنون به همکاری با گروه‏های اسلام‏گرای تندرو، در چند شهر فرانسه، در شمال و جنوب کشور، ۱۰ نفر دیگر را بازداشت کرده‏اند.

جمعه‏ گذشته نیز ۱۹ مظنون دیگر بازداشت شده بودند. پلیس گفته بود این افراد در حال برنامه‏ریزی برای ربودن یک قاضی یهودی، در شهر لیون در جنوب فرانسه بوده‏اند.

مقام‏های امنیتی فرانسه پنهان نمی‏کنند که هسته‏هایی از اسلام‏گرایان افراطی، در این کشور به ‏طور پنهانی حضور دارند.

روز جمعه ششم آوریل، قرار است کنگره‏ وحدت سازمان‏های اسلامی فرانسه، در پاریس تشکیل شود. در چند روز گذشته، چهار تن از امام‏های مساجد فرانسه، به اتهام موعظه‏های خشونت‏آفرین، از فرانسه اخراج شده‏اند.

این رویدادها در کارزار انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲ فرانسه تأثیر گذاشته است. نیکلای سارکوزی که برای دومین بار نامزد انتخابات ریاست جمهوری است، در کارزار انتخاباتی‏اش در شهر نانسی که تیتر نخست روزنامه‏ فیگارو شده، در سخنانی تند و هشداردهنده، به اسلام‏گراها گفت: "من پیام روشنی برای اسلامی‏ها دارم، همه‏ آن‏ها که خلاف قوانین جمهوریت فرانسه که لاییک است عمل کنند، به خارج از این کشور منتقل می‏شوند."

نیکلای سارکوزی: در جمهوری فرانسه حقوق زن و مرد برابر است. استخرهای کشورمان زنانه و مردانه است، در مدارس فرانسه هم همه‏ کودکان از یک غذا می‏خورند، گوشت حلال و حرام نداریم

رییس جمهوری فرانسه در مورد برابری حقوق زن و مرد در فرانسه گفت: "در جمهوری فرانسه حقوق زن و مرد برابر است. در بیمارستان‏های این کشور، یک پزشک مسئولیت دارد هم به زنان و هم به مردان رسیدگی پزشکی کند. استخرهای کشورمان زنانه و مردانه است، در مدارس فرانسه هم همه‏ کودکان از یک غذا می‏خورند، گوشت حلال و حرام نداریم."

فرانسوا هولاند، نامزد سوسیالیست‏ها گفته است: "اگر مظنونی وجود دارد و احتمال خطر هست، باید او را بازداشت کرد. اما آن‏چه شگفت‏آور است، این‏که چرا پس از انجام این همه عملیات تروریستی وارد عمل می‏شویم."

گفت‌وگو با علی کشتگر

از آقای علی کشتگر، فعال سیاسی در فرانسه می‏پرسم:

خطر اسلام‏گرایی در فرانسه چقدر جدی است و چرا در کارزار انتخابات ریاست جمهوری راه پیدا کرده و تیتر نخست روزنامه‏ها شده است؟

علی کشتگر: اول بایستی بپذیریم که خطر وجود دارد. می‏دانیم که بیش از پنج میلیون نفر از مردم فرانسه مسلمان هستند و اسلام دومین دین فرانسوی‏ها، پس از مسیحیت است. وقتی نگاه کنیم، می‏بینیم که این پنج میلیون جزو محروم‏ترین اقشار مردم فرانسه هستند که اغلب در حومه‏های شهرهای بزرگ زندگی می‏کنند. در میان آن‏ها بیکاری بسیار زیاد است، فقر گسترده ، محرومیت و عقب‏ماندگی فرهنگی هست و همه‏ این‏ها طبیعتا منشأ رشد اسلامیسم در میان آن‏هاست.

در سال‏های گذشته، سیاست‏مداران فرانسه نیز از این مسئله استفاده‏ ابزاری کرده‏اند. به‏ویژه احزاب راست و به‏خصوص حزب "فرون‏ناسیونال"- جبهه ملی - که مرتبا از اسلامیسم و گرایش‏‏‏‏های افراطی اسلام‏گرایانه استفاده‏ ابزاری کرده است.

خود این استفاده‏ ابزاری باعث یک نگاه تبعیض‏آمیز و برخوردهای تبعیض‏آمیز با جمعیت مسلمان حومه‏ شهرها، چه در کنترل‏های پلیس و چه در صحبت مقام‌های فرانسوی شده است و همین عملا سبب شده که این جمعیت، از دیدگاه راست افراطی در فرانسه و حتی گاهی از دیدگاه مسوولان و مقام‌های وزارت کشور فرانسه، به‌نوعی به شهروندان درجه دو در فرانسه تبدیل شوند.

شواهدی هم در این مورد وجود دارد و بارها از وزرای کشور فرانسه در دوره‏ آقای سارکوزی، به خاطر جمله‌هایی که در این زمینه‏ها گفته‏اند شکایت شده و حتی محکوم شده‏اند.

الان هم می‏بینیم که آقای نیکلای سارکوزی که در سیاست‏های پنج سال گذشته‏اش با شکست روبه‌رو شده، شعارهای انتخاباتی‏اش را نتوانسته اجرا کند؛ با افزایش فوق‏العاده‏ بیکاری، پایین آمدن قدرت خرید مردم، افزایش تعداد مهاجران در فرانسه روبه‌روشده … در برنامه‏های انتخاباتی‏اش سعی ‏می‌کند از مسئله‏ مبارزه با اسلام‏گرایی استفاده‏ ابزاری می‌کند.

در اوج مبارزات انتخاباتی‌است که مسئله‏ مبارزه با اسلام‏گرایی اوج می‏گیرد، تا به‌نوعی، شکست برنامه‏های آقای سارکوزی فراموش شود و همین مساله به مرکز توجه مردم تبدیل بشود

به همین دلیل هم هست که می‏بینیم درست پنج سال بعد از ریاست جمهوری ایشان و در اوج مبارزات انتخاباتی‌است که مسئله‏ مبارزه با اسلام‏گرایی اوج می‏گیرد، تا به نوعی، شکست برنامه‏های آقای سارکوزی فراموش شود و همین مسئله به مرکز توجه مردم تبدیل بشود.

چگونه است که آقای سارکوزی که در دوران آقای شیراک، قبل از ریاست جمهوری‏شان، وزیر کشور فرانسه بودند و الان هم پنج سال است رییس جمهوری فرانسه هستند، دو سه هفته مانده به انتخابات، یک‏باره یاد‏شان می‏آید که به این مسئله، به این شکل اشاره بکنند؟! و مثلا در شهر بووه یا مارسی، حتی در حومه‏ پاریس و … یک‏باره به این شبکه‏های اسلام‏گرا حمله شده و عده‏ زیادی دستگیر شده‏اند و این موضوع تیتر روزنامه‏های راست، از جمله روزنامه‏ فیگارو است.

هم‏چنین در صفحه‏ اول روزنامه‏ لیبراسیون، کاریکاتوری چاپ شده که در آن اسلام‏گرایی؛ روی زمین (به حالت سجده) خوابیده و آقای سارکوزی روی کمر او سوار شده، برای این‏که از این طریق بالا برود و در واقع از او استفاده‏ سیاسی کند.

مساله‏ اسلام‏گرایی در تمام اروپا، به‏ویژه در کشورهای اتحادیه‏ اروپا وجود دارد. یک مقام مسوول اتحادیه‏ اروپا در بخش تروریسم، به روزنامه‏ها گفته که آمار دقیقی وجود ندارد، اما تقریباً چندصد نفر در همه‏ کشورهای عضو اتحادیه‏ اروپا، به مناطق قبیله‏ای‌نشین پاکستان و افغانستان سفر کرده‏اند و بعد برگشته‏اند. این مقام هم‏چنین توجه را به ارتباطات جوانان با گروه‏های افراطی ازطریق اینترنت جلب کرده است. ارزیابی شما در این‏باره چیست؟

این کاملا درست است و واقعیتی است که هیچ‏کس نمی‏تواند آن را انکار کند. اما باید نگاه کرد و دید ریشه‏‏ این قضیه در کجاست. آیا ریشه‏ آن در دین اسلام است؟ آیا ریشه‏ آن در فقر، بحران مالی و بحران عظیمی است که امروز در جهان سرمایه‏داری به‏ وجود آمده و باعث این همه تبعیض و بیکاری و محرومیت شده، نیست؟!

استفاده‏ ابزاری‏ای که سیاست‏مداران از اسلام‌گرایی می‏کنند، به آن دامن می‏زند و رشدش می‏دهد و خطر نابودی دمکراسی از این طریق، از طریق قطبی شدن جوامع و جنگ مذهبی به‏وجود می‏آید

آیا تاریخ به ما یادآوری نمی‏کند که حتی فاشیسم از بحران و از فقر و از رشد تهی‏دستی به‏وجود آمد؟ و امروز در خاورمیانه هم مثل اروپا، وقتی به اسلام‏گرایی نگاه می‏کنیم، می‏بینیم از تهی‏دستی و از محرومیت و از فقر و جهل فرهنگی مردم استفاده می‏کند.

بنابراین وقتی ریشه‏اش در فقر، محرومیت و تبعیض و بیکاری است، به جای استفاده‏ ابزاری‏ای که سیاست‏مداران راست و راست افراطی از آن می‏کنند و در نتیجه به آن دامن می‏زنند و رشدش می‏دهند و خطر نابودی دمکراسی از این طریق، از طریق قطبی شدن جوامع و جنگ مذهبی به‏وجود می‏آید، بایستی به ریشه‏های واقعی‏اش برگردند و نگاه کنند ببینند این موضوع از کجا نشات می‏گیرد.

بحث این است، اگر نه طبیعتا این یک خطر واقعی است. اما باید به ریشه‏ مسئله پرداخت و چگونگی برخورد با آن باید به شکلی باشد که تعمیم داده نشود به تمام جامعه‏ مسلمانان فرانسه و یک‏باره به یک دین معین اهانت نشود و مشخص شود این ریشه در کجا دارد. باید از این طریق به درمان آن پرداخته و با آن مقابله شود.

این راهی است که در کشورهای مختلف اروپا مورد بحث قرار دارد و متأسفانه در فرانسه، در اوج مبارزات انتخاباتی، به نظر من، برخورد کاملا انحرافی با آن می‏شود و همان‏طوری که گفتم، الان تبدیل شده به اسلحه‏ راست افراطی و از جمله اسلحه‏ خود آقای سارکوزی، برای جلب آرا در میان فرانسوی‏ها.

موضع‏گیری حزب سوسیالیست فرانسه در مورد مسائل اسلام‏گرایی چیست؟

آن‏ها بسیار محطاطانه برخورد می‏کنند. برای این‏که فرانسوا هولاند، در نظرسنجی‏ها، از آقای سارکوزی در دور دوم انتخابات، بسیار جلوتر است. آخرین نظرسنجی هم که روز چهارشنبه چهارم آوریل صورت گرفته، ۵۴ به ۴۶ به نفع آقای فرانسوا هولاند است.

سوسیالیست‏ها نمی‏خواهند ریسک کنند و می‏دانند که افکار عمومی فرانسه بسیار حساس شده نسبت به این مسئله. بنابراین سعی می‏کنند به جای این‏که با سیاست آقای سارکوزی مقابله کنند و به این مسئله اشاره کنند که نبایستی استفاده‏ ابزاری کرد و راه‏های مختلف حل این مسئله را پیشنهاد می‌دهند.

سوسیالیست‏ها، بیشتر آرای مسلمان‏ها را دارند و آن‏طوری که آمارها نشان می‏دهد، بیش از ۷۰درصد جامعه‏ مسلمان فرانسه به سوسیالیست‏ها رای می‏دهند

فعلا، همان‏طوری که شما اشاره کردید، به یک اشاره‏ گذرا بسنده کرده‏اند و عنوان کرده‏اند که اگر کسی عملیات جنایت‏کارانه‏ تروریستی کرده، بایستی به سزای عمل‏اش برسد و یا باید پرونده‏ها بررسی شود تا مشخص شود که در بین دستگیرشدگان، چه کسانی مسوول بوده‏اند.

سوسیالیست‏ها در این حد می‏گذرند و این‏جا مقابله نمی‏کنند. سعی می‏کنند مبارزه‏ی انتخاباتی‏شان را بکشند به بیلان پنج سال گذشته‏ی آقای سارکوزی.

البته بین سیاست سوسیالیست‏ها با سیاست راست‏ها تفاوتی وجود دارد. سوسیالیست‏ها، بیشتر آرای مسلمان‏ها را دارند و آن‏طوری که آمارها نشان می‏دهد، بیش از ۷۰درصد جامعه‏ مسلمان فرانسه به سوسیالیست‏ها رای می‏دهند. به همین دلیل سوسیالیست‏ها طبیعتا با این مساله با احتیاط بیشتری برخورد می‏کنند که باعث جریحه‏دار شدن مسلمانان فرانسه نشوند.

اتحاد اپوزسیون و اصلاح طلبان در تحریم انتخابات

Sun, 01 Jan 2012 14:58:35 +0000

گفتگو با علی کشتگر فعال سیاسی

سراج الدین میردامادی

دیروز ثبت نام داوطلبان نهمین دوره‌انتخابات مجلس شورای اسلامی به پایان رسید. به نظر می‌رسد شماری از نیروهای اصلاح‌طلب ازجمله آقای تابش خواهرزاده‌ آقای خاتمی که رئیس فراکسیون اصلاح‌طلب‌ها در مجلس کنونی نیز هست، ثبت نام کرده‌اند. این حضور شماری از اصلاح‌طلبان علی‌رغم تحریمی بود که از قبل اعلام کرده بودند.

از علی کشتگر فعال سیاسی پرسیده‌ام: این حضور با آن تحریم چگونه همسویی و تطابق دارد و به طور کلی ارزیابی شما از موضع اصلاح‌طلب‌ها در زمینه انتخابات چیست؟

اول ما باید بپذیریم که تحریم موفق است. چرا موفق است؟ برای اینکه اکثریت قاطع اصلاح‌طلبان، چه آنهایی که در زندان هستند، چه آنهایی که در بیرون از زندان هستند، چه آنهایی که چهره‌های شاخص اصلاح‌طلبی هستند، از آقای خاتمی بگیریم تا حتی آقای موسوی خوئینی‌ها که جزو چهره‌های محافظه‌کار اصلاح‌طلب بود، همه این‌ها همراه باهم انتخابات را به‌نوعی در عمل تحریم کردند. یعنی گفتند ما شرکت نمی‌کنیم و نماینده‌ای هم نداریم و از کسی هم حمایت نمی‌کنیم. هرکدام با فرمول‌بندی خودشان به‌هرحال انتخابات را تحریم کردند.

این مهم‌ترین مسئله است.حالا طبیعتاً در هر جریانی نیروهای بسیار معدودی، چندنفر انگشت‌شمار، می‌توانند همیشه ساز دیگری بزنند. کما اینکه الان می‌بینیم در جبهه‌ نیروهای اصلاح‌طلب این‌بار اکثریت قاطع یک موضع دارند. با آنکه شما یکی، دونفرشان را مثال زدید که این‌ها با بقیه هماهنگ نبودند، اما نگاه کنیم به آن سوی جبهه‌آقای خامنه‌ای و ببینیم آنجا در این مدت، در این یکی دو سال، چقدر نیروهای خودشان با ایشان ناهماهنگ بودند. پس کدام طرف مرتب‌تر بوده یا فرسایش داشته است؟

اتفاقاً اصلاح‌طلبان خیلی منسجم شدند، اما نیروهای طرفدار آقای خامنه‌ای را می‌توانیم مثال بزنیم که در این یکی، دوسال چه ریزشی داشتند و چه تعداد زیادی از ایشان جدا شده‌اند. البته طبیعتاً روزنامه‌ کیهان تبلیغ‌اش را می‌گذارد بر همین یکی، دونفری که اشاره کردید.

اصلاح‌طلب‌ها به طور مشخص و به‌طور کلی تمامی نیروهایی که در داخل ایران فعالیت می‌کنند و موضع منتقد نسبت به حاکمیت دارند، از به‌کارگیری واژه‌ «تحریم» امتناع می‌کنند. چرا این واژه برای نیروهایی که داخل ایران فعالیت می‌کنند به صورت تابو محسوب می‌شود؟

به نظر من ما باید این موضوع را درک کنیم. خود عمل مهم است. اینکه در انتخابات شرکت نمی‌کنند و نماینده‌ای هم ندارند، معنایش تحریم است. معنایش این است که آقا ما در این انتخابات حضور نداریم و نمی‌آییم رأی بدهیم. حالا کلمه‌تحریم. شما خودتان می‌دانید که معنای تحریم حرام کردن است و برای خیلی از چهره‌های اصلاح‌طلبی که خودشان از طرفداران جمهوری اسلامی بودند، از مسئولان بلندپایه‌نظام جمهوری اسلامی بودند، طبیعتاً این‌ها با توجه به بار مذهبی حرام کردن، از گفتن آن امتناع می‌کنند و هیچ اهمیتی هم ندارد و باید این را درک کرد.

برای اولین‌بار در تاریخ ۳۲ ساله‌ جمهوری اسلامی بین قوه مجریه به عنوان اجراکننده‌انتخابات و بیت رهبری اختلاف‌ها بسیار حاد هست. آقای خاتمی به‌هرحال به خواسته‌های آقای خامنه‌ای تمکین کرد و درعمل انتخابات به میل آقای خامنه‌ای در اواخر دوره‌ آقای خاتمی پیش رفت

مهم این نیست که با چه فرمول‌بندیی این‌ها نظرشان را ارائه می‌دهند. مهم این است که در برابر برخورد خودکامانه ‌آقای خامنه‌ای برای پیشبرد یک انتخابات کاملاً فرمایشی این‌ها ایستادگی کرده‌اند و حالا مهم هم نیست که ما در خارج از کشور می‌آییم اعلام می‌کنیم تحریم، و آن‌ها هم می‌گویند که ما در این انتخابات شرکت نداریم، نماینده‌ای هم نداریم، کاندیدایی هم نداریم. هر دو یکی‌ست و در هر دو اجماع بر سر عدم شرکت در انتخابات فرمایشی است.

به نظر من این مهم است، این اجماع عظیمی که به‌وجود آمده است. برای اولین‌بار در تاریخ جمهوری اسلامی و در این ۳۲ ساله، اتفاق بسیار مهمی افتاده است. نگاه کنید، بین کسانی که به‌طورکلی جمهوری اسلامی را قبول ندارند و حکومت دینی را قبول ندارند، با کسانی که جمهوری اسلامی را قبول دارند و اصرار دارند که جمهوری اسلامی را می‌شود اصلاح کرد، در برخورد با مسئله‌فرمایشی بودن انتخابات و عدم شرکت در یک انتخابات فرمایشی اجماع به‌وجود آمده و باهم شده‌اند.

این یک هماهنگی بسیار مهم است که بین مجموعه نیروهای طیف وسیع و متفاوت و مختلف به‌وجود آمده است. نکته‌دیگر این است که هرچند ما آمار و ارقام دقیقی نداریم، اما می‌شود گفت برای نخستین‌بار در تاریخ ۳۲ ساله‌جمهوری اسلامی موازنه به سود طرفداران تحریم به‌هم خورده و قطعاً در شهرهای بزرگی مثل تهران و اصفهان و شیراز و مشهد و تبریز و رشت و دیگر شهرهای بزرگ، مردمی که سلاخی‌های بعد از ۲۲ خرداد ۸۸ را فراموش نکرده‌اند و هنوز زخم‌هایی بر تن دارند، در این انتخابات فرمایشی شرکت نمی‌کنند تا بار دیگر سیاه لشگر آقای خامنه‌ای شوند.

نکته بسیار مهم دیگری هم وجود دارد و آن این است که برای اولین‌بار در تاریخ ۳۲ ساله‌ جمهوری اسلامی بین قوه مجریه به عنوان اجراکننده‌انتخابات و بیت رهبری اختلاف‌ها بسیار حاد هست. درست است که در زمان آقای خاتمی هم این اختلاف‌ها وجود داشت، اما می‌دانیم آقای خاتمی به‌هرحال به خواسته‌های آقای خامنه‌ای تمکین کرد و در عمل همانطور که می‌دانید انتخابات به میل آقای خامنه‌ای در اواخر دوره‌آقای خاتمی پیش رفت.

این‌بار نیروی اجراکننده‌انتخابات، یعنی دولت آقای احمدی‌نژاد، مصمم است که فهرست خودش را پیش ببرد و به‌قول خودشان و از نظر بیت رهبری و طرفدارانش «جریان انحرافی» دارد با چراغ خاموش جلو می‌رود و آقای خامنه‌ای هم اصرار دارد که چیدمان مجلس کاملاً به میل خودش باشد و فهرستی که نیروهای اصول‌گرا و نزدیکان بیت‌رهبری تنظیم کرده‌اند، این فهرست در مجلس آینده باشد. بعد بر سر این هم دعواست. شما فکرش را کنید، هم تحریم بسیار وسیع است و هم در بالا بین دولت و بیت رهبری بر سر همین مجلس فرمایشی به شدت اختلاف هست.

اگر از موضع دیگری بخواهیم به انتخابات نگاه کنیم، به خود مسئله‌ داشتن یک اقلیت در مجلس آینده، چه مشکلات و چه ایرادهایی داشت که اصلاح‌طلب‌ها از آن امتناع کردند؟ داشتن یک اقلیت در مجلسی که بالاخره تشکیل خواهد شد، چه ایراد و اشکالی داشت؟

مسئله اگر همین بود که شما می‌گویید، خب خیلی هم خوب است که نیروهای اصلاح‌طلب همیشه یک اقلیت داشته باشند و حرفشان را بزنند، اما مسئله این است که به رای مردمی که بعد از ۲۲ خرداد زخم‌های عمیقی بر تن دارند، خیانت شد و در رأی‌هایی که داده بودند سرقت شد. می‌دانیم که خیانت در امانت همین دزدی چندین میلیون آرای مردم ایران بود به نفع احمدی‌نژاد و ما می‌دانیم که جنبش سبز یک خواست تاریخی‌اش همین است که: ما به موسوی و کروبی رأی دادیم، اما رای ما از صندوق آقای احمدی‌نژاد بیرون آمد.

رفتن پای این انتخابات فرمایشی، فراموش کردن مطالبات جنبش سبز و آن اتفاقی است که اعتراض‌های جنبش سبز براساس آن و براساس همین نفی تقلب و اعتراض به تقلب شکل گرفته است

پس رفتن پای این انتخابات فرمایشی، فراموش کردن مطالبات جنبش سبز و آن اتفاقی است که اعتراض‌های جنبش سبز براساس آن و براساس همین نفی تقلب و اعتراض به تقلب شکل گرفته. بنابراین چگونه نیروهای اصلاح‌طلب می‌توانند فراموش کنند و به این ذهنیت عمومی توجه نکنند که بعد از آن کودتای انتخاباتی مردم به شدت نسبت به مجریان انتخابات بی‌اعتماد هستند و می‌خواهند این بی‌اعتمادیشان را به نوعی نشان دهند. همانطور که در اعتراض‌های بعد از ۲۲ خرداد و در اعتراض‌های خیابانی هم دیدیم که چه وسعتی داشت و چگونه سرکوب‌های خونین در عمل این اعتراض‌ها را مهار کرد.

حالا این فرصتی است. یعنی اگر اصلاح‌طلب‌ها در این انتخابات شرکت کنند، برای اینکه اقلیتی داشته باشند و توجیه کنند که به خاطر این ما رفتیم و رای دادیم، مردم نا‌امید می‌شوند و جنبش سبز در واقع شکست خورده است و در پی آن به شدت ریزش نیرو و نا‌امیدی به‌وجود می‌‌آید. بنابراین پرچم اعتراض به تقلب انتخاباتی و به آنچه در ۲۲ خرداد اتفاق افتاد، در عمل رقابت بین نیروهای ملتزم به جمهوری اسلامی را از بین برد. الان هم می‌دانیم که باز در همین انتخابات همین اتفاق دارد می‌افتد و اگر اصلاح‌طلب‌ بیایند، فقط برای خالی نبودن عریضه است و برای اینکه نشان دهند بله رقابتی وجود دارد تا آن‌ها هم، یک اقلیت چند نفره، فقط برای حفظ ظاهر به مجلس بروند.

بنابراین همه‌ اصلاح‌طلب‌ها و چهره‌های شاخص آن می‌دانند که مسئله فرمایشی است. می‌دانند که اعتراض عظیمی در جامعه وجود دارد و فضا همچنان نسبت به فرمایشی بودن انتخابات اعتراضی است. بنابراین به یک انتخابات فرمایشی گردن نمی‌گذارند. در شرایطی که آقای موسوی و کروبی در حصرند، در شرایط که بسیاری از چهره‌های شناخته شده‌جنبش سبز در زندان‌ها هستند و در عین حال بقیه هم امثال آقای خاتمی حتی حق یک مسافرت ندارند.

پس در چنین شرایطی چگونه این‌ها به یک انتخابات فرمایشی تن دهند؟ بنابراین یا می‌شود اعتماد مردم را به نیروهای اصلاح‌طلب و چهره‌های شاخص جنبش سبز حفظ کرد، یا اینکه رفت در مجلس و چند کرسی اشغال کرد.