سانسور

بهروز شیدا:«سانسور بنیانِ گفتمان سکوت است»

hosseinn — Tue, 12 Mar 2013 08:45:02 +0000

گفت‌و‌گوی زهرا باقری‌شاد با بهروز شیدا، پژوهشگر ادبی درباره سکوتی که سانسور به ادبیات معاصر ایران تحمیل کرده

زهرا باقری‌شاد

زهرا باقری‌شاد – شاخه‌ای از ادبیات داستانی ایران که در خارج از کشور پدید می‌آید، فقط در حیطه ادبیات فارسی قابل تامل نیست. نویسندگان بزرگی همچون میلان کوندرا نیز تجربه مهاجرت و نوشتن در سرزمینی دیگر را در کارنامه نویسندگی خود دارند.

حتی این مسأله در ایران نیز یک پدیده تازه نیست و به مهاجرت نویسندگان ایرانی به خارج از کشور در سال‌های اخیر اختصاص ندارد.

بزرگ علوی، صادق چوبک، بهمن فرسی و ابراهيم گلستان فقط تعدادی از نویسندگان ایرانی هستند که پیش از انقلاب یا در سال‌های نخست انقلاب به خارج از کشور مهاجرت کردند و فعالیت ادبی‌شان را در خارج از ایران پی گرفتند. از سوی دیگر در طی چند سال گذشته نیز با شدت گرفتن سانسور در ایران عده زیادی از نویسندگان و شاعران از ایران خارج شدند.

درباره تفاوت ادبیات داستانی تولید شده در داخل و خارج از ایران تاکنون سخن‌ها گفته شده. در این میان بهروز شیدا، پژوهشگر ادبی نظریه تازه‌ای آورده است: او از گفتمان حاکم بر ادبیات داستانی داخل کشور با عنوان «گفتمان سکوت» نام می‌برد و بر آن است که ادبیات داستانی خارج از کشور در چهارچوب این گفتمان به زیست خود ادامه نمی‌دهد. با او درباره این موضوع گفت‌و‌گو کرده‌ام.

شما پیش از این هم به تفاوت ادبیات داستانی داخل کشور و خارج از کشور اشاره کرده‌اید. اگر بخواهیم این دو ادبیات را از منظر گفتمان‌های تولیدشده مقایسه کنیم، به نظرتان ادبیات داستانی داخل و خارج از کشور محصول یا محصور در چه گفتمان یا گفتمان‌هایی‌ست؟

بهروز شیدا، پژوهشگر ادبی:

گفتمان سکوت البته عبارتی

متناقض‌نما است، اما تناقضی در آن نیست. گفتمان سکوت یعنی

گفتمانی که مرزهای سکوت را

تعیین می‌کند؛ یعنی گفتمانی که

مرزهای مجازِ گفتمان‌های دیگر را تعیین می‌کند. گفتمان سکوت

تنها سانسور نیست؛ سانسور بنیانِ گفتمان سکوت است. سانسور یعنی حذف چیزهایی که امکانِ حضورشان در متن وجود ندارد.

پیش از هر چیز به من اجازه بدهید به دو نکته اشاره کنم: نخست این‌که گمان می‌کنم از دوران مشروطیت تاکنون حضور پنج گفتمان را در جهانِ انسان ایرانی می‌توان تشخیص داد: گفتمان اسلامی، گفتمان تجدد آمرانه، گفتمان «مدرن» برآمده از اندیشه‌ی عصر روشنگری، گفتمان اندیشه‌ ایرانی‌ پیش از اسلام، گفتمان چپ. دوم این‌که هنگامی که از گفتمان‌های ادبیات داستانی سخن می‌گوییم، گفتمان‌هایی را در نظر داریم که به عنوان گفتمان غالب در یک متن داستانی ظاهر می‌شوند. اما پاسخی به پرسش شما: گفتمان‌های اصلی‌ ادبیات داستانی‌ بعد از انقلاب در داخل کشور را شاید بتوان این‌گونه شماره کرد: گفتمان اسلامی، گفتمان چپ که به‌ صورت عمده در سال‌های ۱۳۶۰ – ۱۳۵۷ به چشم می‌خورد و گفتمانِ «هم‌قدری»‌ی همه‌ گفتمان‌ها که به دو صورت تبلور پیدا می‌کند: نخست به صورتِ نقد همه‌ گفتمان‌ها؛ یعنی تأکید بر «تقصیرِ» هر «پنج گفتمان» در وضعیت کنونی؛ دوم به صورت انکارِ کلان روایت‌ها.

در ادبیات داستانی‌ خارج از کشور نیز این گفتمان‌ها به چشم می‌خورند: گفتمانِ «هم‌قدری»‌ی همه‌ گفتمان‌ها، گفتمان چپ، گفتمان اندیشه‌ ایرانی‌ پیش از اسلام.

به یک نکته‌ سخت مهم اما در این‌جا باید توجه کرد: همه‌ گفتمان‌های ادبیات داستانی‌ در داخل کشور مجبور اند در چهارچوب گفتمان سکوت به صحنه بیایند.

از ویژگی‌های گفتمان سکوت چیست؟

گفتمان سکوت البته عبارتی متناقض‌نما است، اما تناقضی در آن نیست. گفتمان سکوت یعنی گفتمانی که مرزهای سکوت را تعیین می‌کند؛ یعنی گفتمانی که مرزهای مجازِ گفتمان‌های دیگر را تعیین می‌کند. گفتمان سکوت تنها سانسور نیست؛ سانسور بنیانِ گفتمان سکوت است. سانسور یعنی حذف چیزهایی که امکانِ حضورشان در متن وجود ندارد. گفتمان سکوت اما یعنی این که بیان هیچ سخنی جز در چهارچوبی که گفتمان حاکم تعیین می‌کند، ممکن نیست. بر مبنای گفتمان سکوت می‌توان در مورد پاره‌ای از چیزها هیچ چیز نگفت، اما پاره‌ای از چیزها را هرگز نمی‌توان گفت. به عنوان نمونه: اگر قرار باشد گفتمان اسلامی و گفتمانی غیر اسلامی در یک متن داستانی حضور داشته باشد، گفتمان سکوت اجازه نمی‌دهد، آن گفتمان از گفتمان اسلامی «بر‌تر» تصویر شود. اگر قرار باشد تاریخ ایران در دهه ۱۳۶۰ خورشیدی موضوع یک متن داستانی باشد، گفتمان سکوت اجازه نمی‌دهد ردی از حقانیت گروه‌های سیاسی‌ اپوزیسیون در آن متن پیدا یا قابل تأویل باشد. اگر قرار باشد در یک متن داستانی، تاریخ ایران در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی تصویر شود، گفتمان سکوت اجازه نمی‌دهد نقش آیت‌الله کاشانی در کودتای ۲۸ مردادماهِ سال ۱۳۳۲ برجسته شود یا اندیشه‌ فداییان اسلام مورد پرسش قرار بگیرد. اگر قرار باشد اندیشه‌ بی‌خدایی در یک متنِ داستانی حضور داشته باشد، گفتمان سکوت اجازه نمی‌دهد شخصیت‌هایی که آن اندیشه را حمل می‌کنند، شادمان، نیک‌بخت، «آرمانی» یا «رستگار» تصویر شوند. اگر قرار باشد در یک متن داستانی از رابطه‌ عاشقانه‌ زن و مردی سخن گفته شود، گفتمان سکوت اجازه نمی‌دهد بسیاری از صحنه‌ها، سخن‌ها و ماجراها تصویر شوند. گفتان سکوت از جمله در مورد مفاهیمی چون تشیع، پدر، انقلاب اسلامی، جنگ ایران و عراق، مأمور امنیتی، قصاص، اروتیسم، تصویر زنان، زندانی‌ سیاسی، شعائر دینی «حساسیت‌ها» دارد. بر مبنای گفتمان سکوت خیلی چیزها نباید نوشته ‌شوند؛ خیلی چیزها هم باید «طور دیگری» نوشته شوند.
البته باید توجه داشت که مرزهای گفتمان سکوت ثابت نیستند؛ که بر مبنای انواع سخن و شرایط گوناگون تغییر می‌کنند. باز هم به عنوان نمونه: گفتمان سکوت در متن‌های تاریخی می‌تواند بخشی از حوادث را تغییر دهد یا حذف کند، در ترجمه‌ یک رمان می‌تواند به حذف یا تغییر تکه‌هایی از آن رمان منجر شود. و در ادبیات داستانی می‌تواند بسیاری از «عناصر داستانی» را تحت تأثیر قرار دهد؛ از «موضوع‌ها» تا «درون‌مایه‌ها»؛ از «آغازها» تا «پایان‌ها».

این گفتمان را محصول چه شرایطی می‌دانید و از کی آغاز شده است؟

●گزیده‌ای از مقالات

بهروز شیدا

در سایت او:
در سوگ آبی آب‌ها (لینک)

در پاسخ به چرایی‌ گفتمان سکوتِ جاری در ایران، شاید بتوان به دو دسته دلایل و تأثیرِ دو قلمرو اشاره کرد. دو دسته دلایل عبارت اند از دلایل درزمانی که ریشه‌های گفتمان سکوت را در همه‌ تاریخ ایران می‌‌جویند، دلایل هم‌زمانی که چرایی‌ گفتمانِ سکوت را در «حالِ حاضر» جست‌وجو می‌کنند. دو قلمرو نیز عبارت اند از قلمرو سیاسی، قلمرو فرهنگی. در قلمرو سیاسی نقش قدرت حاکم در گفتمان سکوت موضوع سنجش است؛ در قلمرو فرهنگی نقش ویژه‌گی‌های فرهنگی‌ «مردمان». که البته این دو قلمرو در دادوستدی دائمی بر یک دیگر تأثیرها دارند. در این جا اما مراد ما از گفتمان سکوت، گفتمانی است که قدرت‌های حاکم در یک دوران تاریخی بر همه‌ متن‌هایی که در ایران تولید شده‌اند، مسلط کرده‌اند. حالا اگر تنها بر ادبیات داستانی متمرکز شویم، و آغاز ادبیات داستانی را دوران مشروطیت بدانیم، همان‌گونه که در گفت‌وگوهایی دیگر نیز اشاره کرده‌ام از دوران مشروطیت تاکنون به جز سه دوران، گفتمان سکوت در ایران سلطه‌ داشته است. و آن سه دوران عبارت اند از سال‌هایی از دوران مشروطیت؛ سال‌های ۱۳۳۲- ۱۳۲۰، یعنی سال‌های آغاز سلطنت محمدرضا شاه پهلوی، سال‌های ۱۳۶۰ - ۱۳۵۷ یعنی سال‌های اولیه‌ی استقرار جمهوری‌ی اسلامی.

شما بر این باور هستید که ادبیات داستانی خارج از کشور در چهارچوب گفتمان سکوت، به زیست خود ادامه نمی‌دهد. چرا؟

بله! گمان می‌کنم ادبیات داستانی در خارج از کشور در «هوای» گفتمان سکوت نفس نمی‌کشد. به این دلیل که در چهارچوب ممنوعیت - محدودیتی که گفتمان سکوت در داخل ایران می‌پراکند، زنده‌گی نمی‌کند؛ به این دلیل که «قوانین» جمهوری‌ اسلامی در خارج از کشور حاکم نیست. ادبیاتِ خارج از کشور حوزه‌ دیگری است که صدا و سکوت‌اش را باید طور دیگری شنید.

صدا و سکوت ادبیات خارج از کشور محصول چه گفتمان و تحت تأثیر چه عواملی است؟

در خارج از کشور رعایتِ معیارهای گفتمان سکوت شرط نشر ادبیات نیست. بنابراین سکوت مورد نظر ما تنها از «نیت نویسنده» سرچشمه می‌گیرد.

ادبیات داستانی داخل کشور و ادبیات خارج از کشور از یکدیگر قابل تفکیک هستند یا به نوعی پیوستگی دارند؟

با یک‌دیگر در گفت‌وگو هستند؛ گاهی در تقابل؛ گاهی در تفاوت؛ گاهی در تشابه.

بیشترین تشابه را در کدام جنبه دارند و بیشترین تقابل را در کدام جنبه، بیشترین تفاوت را در کدام جنبه؟

تشابه را در حضورِ گفتمان «هم‌قدری» گفتمان‌ها در هر دو ادبیات داستانی‌ داخل کشور و خارج از کشور می‌بینیم. و اگر تقابل و تفاوت ادبیات داستانی‌ خارج از کشور با ادبیات داستانی‌ داخل کشور را درهم بیامیزیم، تا آن‌جا که به موضوع سخن ما مربوط می‌شود، از جمله می‌توانیم چنین بگوییم: اگر ادبیات داستانی‌ خارج از کشور نبود، روایت دیگری از زندان‌های سیاسی‌ جمهوری‌ اسلامی نوشته نشده بود، روایت گریز از ایران از «مرزهای غیرقانونی» نوشته نشده بود، روایت دیگری از انقلاب اسلامی نوشته نشده بود، روایت دیگری از جهان غرب نوشته نشده بود، روایت دیگری از رابطه‌ دوجنس نوشته نشده بود، روایت دیگری از هستی‌ دگرباشان جنسی نوشته نشده بود، نوعی از «ادبیات داستانی‌ زنانه» نوشته نشده بود، «زبان دیگری» نوشته نشده بود.

و در همه‌ این موارد نمونه‌ها بسیار اند.

آیا اینکه ادبیات خارج از کشور در داخل گفتمان سکوت زیست نمی‌کند بر کیفیت و کمیت محتوای تولید شده تأثیری داشته است در مقایسه با ادبیات داخل کشور؟

در حوزه‌ کمیت طبیعی است که ادبیات داخل کشور با ادبیات خارج از کشور قابل مقایسه نیست. ادبیات داخل کشور وسعت دیگری دارد؛ هم در میزان تولید، هم در میزان مخاطب، هم در میزان بازار، هم در میزان تریبون. در حوزه‌ کیفیت اما مکان تولد یک متن تعیین‌کننده نیست. در خارج از کشور همان‌قدر امکان تولد متن «با کیفیت» هست که در داخل کشور.

شما این ادعا را چگونه می‌بینید و چگونه آن را نقد می‌کنید: «نویسندگان ایرانی که به خارج از کشور مهاجرت کرده‌اند در عرصه فعالیت ادبی به پایان رسیده‌اند»

در حد یک ادعا. ادعایی که البته به صورت مشخص هیچ چیز نمی‌گوید؛ حکمی که چنان کلی است که خالی می‌نماید. ماجرا در خارج از کشور چیز دیگری است: نویسنده‌گانی متن‌های «قوی‌تری» نوشته‌اند. نویسنده‌گانی متن‌های «ضعیف‌تری» نوشته‌اند. نویسنده‌گانی نویسنده‌گی آغاز کرده‌اند. نویسنده‌گانی نویسنده‌گی ادامه داده‌اند. نویسنده‌گانی کم‌کار شده‌اند. نویسنده‌گانی پُرکار شده‌اند. نویسنده‌گانی تغییر مسیر داده‌اند. نویسنده‌گانی قلم‌ زمین گذاشته‌اند. نویسنده‌ ایرانی در خارج از کشور نه بی‌‌هویت ویران است، نه اسیرِ غرقابه، نه گیج بی‌خبری، نه نادان زبان فارسی؛ که مهاجرت یا تبعید می‌تواند به «زیستی» دیگر تبدیل شود؛ به فرصتی دیگر؛ به صدایی دیگر.

بنابراین شما اینگونه ارزیابی نمی‌کنید که ادبیات داستانی خارج از کشور، یک ادبیات ابتر است؟

خیر! «این‌گونه ارزیابی نمی‌کنم.» متنِ ادبیات داستانی‌ خارج از کشور سال‌ها است که در «اشکال» و «انواع» گوناگون متولد می‌شود.

ایران، دشمن بزرگ اینترنت

society — Mon, 11 Mar 2013 21:51:30 +0000

به بهانه روز جهانی مبارزه با سانسور در فضای مجازی، ۱۲ مارس

نعیمه دوستدار - اینترنت این روزها هوای تنفس بسیاری از اهالی کره زمین است. ارتباط با جهان پیرامون، کسب خبر، رابطه با دیگران، تفریح و سرگرمی همه در این فضای بی‌انتهای مجازی شکل می‌گیرد.

اینترنت اکنون جای بسیاری از شیوه‌های ارتباطی را به خوبی پر کرده است؛ تلفن و رادیو و تلویزیون همزمان از راه اینترنت در دسترس‌اند و تصور زندگی به دور از اینترنت، برای کاربران آن آسان نیست. در این روزگار، سانسور اینترنت، مهم‌ترین شکل سانسور است.

برای ایرانیان و مردمی که در کشورهای بسته و حکومت‌های دیکتاتوری زندگی می‌کنند، اینترنت ارزش‌های افزوده دیگری هم دارد. درهایی را که حکومت بسته است، اینترنت باز می‌کند. اخباری که سانسور شده در اینترنت بدون سانسور پیدا می‌شود. تفریح‌های ممنوع در اینترنت در اختیار است و آنهایی که نمی‌توانند به کشورشان برگردند، در اینترنت با خانواده خود دیدار می‌کنند، اما حکومت‌های دیکتاتوری، این در را هم می‌بندند. ایران در سال‌های گذشته همواره به عنوان یکی از بزرگ‌ترین دشمنان اینترنت معرفی شده است.

قطع ارتباط با VPN ها

در روزهای گذشته، یکبار دیگر میلیون‌ها کاربر ایرانی در ورود به سایت‌های پربازدید مانند گوگل، یاهو و فیس‌بوک دچار مشکل شده‌اند و حتی دسترسی به ای‌میل‌های خود را از دست داده‌اند.

برای ایرانیان و مردمی که در کشورهای بسته و حکومت‌های دیکتاتوری زندگی می‌کنند، اینترنت ارزش‌های افزوده دیگری هم دارد. درهایی را که حکومت بسته است، اینترنت باز می‌کند. اخباری که سانسور شده در اینترنت بدون سانسور پیدا می‌شود.

در شش ماه گذشته، این دومین‌بار است که اینترنت ایران به این شدت دچار اختلال شده است. مهرماه گذشته نیز در واکنش به انتشار فیلمی توهین‌آمیز درباره پیامبر اسلام، سرویس جی‌میل کاملاً از دسترس کاربران خارج شد که پس از یک هفته در نهایت این سرویس به ایران برگشت.

اکنون، رئیس کمیته ارتباطات و فناوری اطلاعات مجلس ایران خبر داده که بررسی قطع و اختلال در دسترسی برخی سایت‌های اینترنتی پربازدید مانند یاهو و گوگل در دستور کار کمیته ارتباطات مجلس قرار گرفته است.

رمضانعلی سبحانی‌فرد، با اشاره به اختلال در دسترسی کاربران ایرانی به برخی سایت‌های اینترنتی، اعلام کرد که بررسی دلایل بروز این مشکلات و سیاست‌های مد نظر در این زمینه، در دستور کار کمیته ارتباطات و فناوری اطلاعات مجلس قرار گرفته و ظرف روزهای آینده اطلاع‌رسانی می‌شود. سبحانی فرد گفته است: «وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات باید در این زمینه پاسخگو بوده و اطلاع‌رسانی لازم را برای بیش از ۳۵ میلیون کاربر اینترنت ارائه دهد.»

رئیس کمیته ارتباطات و فناوری اطلاعات مجلس ایران اعلام کرده است: «ظرف چند روز گذشته، پورت‌های VPN غیر قانونی در کشور مسدود شده و براساس اعلام قبلی مسئولان، از این پس تنها VPN های قانونی و ثبت نام شده، قابل استفاده خواهند بود و در این راستا این احتمال وجود دارد که قطع ورودی VPNها مشکلات فنی در دسترسی کاربران به سایر سایت‌های اینترنتی به همراه داشته است که البته در این زمینه باید بررسی‌های بیشتری انجام شود.»

ورود به اینترنت، دغدغه هر روزه کاربران

اکنون بسیاری از سایت‌های اینترنتی در ایران فیلتر هستند و تنها راه ورود به آنها استفاده از فیلترشکن است.

در سال‌های اخیر، استفاده از نرم‌افزارهای VPNیکی از مهم‌ترین روش‌های کاربران ایرانی برای دسترسی به سایت‌های فیلتر شده بود و اکنون با قطع ناگهانی آنها، بسیاری از کاربران امکان دسترسی به سایت‌های مورد نظر خود را از دست داده‌اند و دنبال راه‌های جایگزین می‌گردند.

در سال‌های اخیر، استفاده از نرم‌افزارهای VPNیکی از مهم‌ترین روش‌های کاربران ایرانی برای دسترسی به سایت‌های فیلتر شده بود و اکنون با قطع ناگهانی آنها، بسیاری از کاربران امکان دسترسی به سایت‌های مورد نظر خود را از دست داده‌اند و دنبال راه‌های جایگزین می‌گردند.

همزمان، در حالی که کاربران در تلاش برای ورود به اینترنت دچار مشکل‌اند، پیدا کردن راه‌های جایگزین یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های آنهاست و در این راه دستیابی به جدیدترین نرم‌افزارهای مقابله با فیلترینگ به یک تلاش روزانه تبدیل شده است. یکی از کاربران ایرانی درباره وضعیت این روزهای اینترنت به زمانه می‌گوید: «فیلترینگ همچنان ادامه دارد و محدود به فیس‌بوک و سایت‌های خبری نیست. حتی سایت‌های علمی هم در دسترس نیستند. الان هم چند روز است كه VPNها قطع شده، یعنی آنها را بسته‌اند. در چند روز گذشته خیلی‌ها حتی موفق نشدند یاهو و گوگل باز كنند یا ایمیل‌هایشان را چك كنند. البته مردم هم از راه‌های دیگر وارد می‌شوند. از ‫نرم افزارهای جدید و پروكسی‌ها استفاده می‌کنند که البته آنها هم كند هستند و مرتب قطع می‌شوند. بعضی‌ها هم از مرورگرهای جدید مثل وب فریر و اسپات فلاكس استفاده می‌كنند.»

این شهروند درباره اثر این اختلال در محیط‌های کاری می‌گوید: «در محل كار تعداد کاربرها بیشتر است و كلاً سرعت نت هم كندتر می‌شود و وقتی سراغ پروكسی و این چیزها هم می‌روی، كندتر هم می‌شود.»

او معتقد است که هرچند رئیس كمیته ارتباطات مجلس قول داده تا چند روز آینده دلیل این اختلال اعلام شود، اما تجربه نشان داده که «مسئولان می‌زنند به جاده خاكی و دلایل الكی می‌آورند تا به گردن یکدیگر بیندازند و آخرش هم كسی مسئولیت قبول نمی‌كند. ماجرای VPN مجاز دولتی هم معلوم نیست چه داستان تازه‌ای است».

تلاش گروه‌های مدافع آزادی اینترنت دنیا با کمک کشورهای دیگر برای یافتن روش‌های دستیابی حکومت ایران به سیستم‌های فنی فیلترینگ و مقابله با این سیستم‌ها، استفاده از برتری تکنولوژیکی کشورهای آزاد در پیدا کردن راه‌های جایگزین و از بین بردن انحصار حکومت در ورود و خروج داده‌ها به کشور مانند استفاده از اینترنت ماهواره‌ای، شیوه‌هایی هستند که برخی کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند باید در مقابل سانسور گسترده اینترنت در ایران، در پیش گرفت.

حکومت، دلال اینترنت

سانسور اما تنها دلیل این اختلال‌ها نیست. چندی پیش، مهدی اخوان بهابادی، رئیس مرکز ملی فضای مجازی، اعلام کرد که قرار است VPN قانونی به مردم و سازمان‌ها داده شود و پورت‌های VPN غیر قانونی کشور بسته شود.

در حالی که سیاستگذاران اینترنت در ایران، صحبت از اینترنت ملی و شبکه‌ ملی اطلاعات می‌کردند و می‌خواستند کاری کنند که تمام دیتاها در ایران باشد و به خارج کشور نرود، به نظر می‌رسد که هدف آنها در واقع کنترل و انحصاری کردن VPN و سود بیشتر است که همزمان امکان دسترسی به اطلاعات مردم و شرکت‌ها و نهادهای متقاضی این نوع VPN را هم برای آنها فراهم می‌آورد.

پس از آن نیز سایت vpn.ir راه افتاد که در آن نوشته شده بود: «شبکه‌های اختصاصی و امن برای انتقال اطلاعات سازمان‌ها روی بستر شبکه عمومی اینترنت به عنوان بخشی از کسب و کار سازمان‌های بزرگ، موضوعی است که امروزه قابل صرف نظر نمی‌باشد و اخلال در سرویس‌های مبتنی بر این نوع شبکه‌ها، هزینه‌های زیادی را برای سازمان‌ها در پی خواهد داشت. از سوی دیگر استفاده از سرویس دهنده‌های غیر مطمئن می‌تواند هزینه‌های سنگینی را بابت نشت اطلاعات به سازمان‌ها تحمیل نماید. لذا مقرر گردیده است در راستای ساماندهی به سرویس VPN مورد نیاز سازمان‌ها و شرکت‌ها و حمایت از حقوق استفاده‌کنندگان و نیز جلوگیری از ایجاد اخلال در سرویس کاربران قانونی این تکنولوژی‌ها، طرح ارائه VPN رسمی و قانونی اجرایی گردد.»

بر مبنای اعلام این سایت، در مرحله اول همه متقاضیان حقوقی اعم از سازمان‌ها، موسسات، دانشگاه‌ها، نمایندگی‌های خارجی و شرکت‌ها باید درخواست خود را در این سایت ثبت کنند و بعد از بررسی و تائید درخواست متقاضیان و تعیین تکنولوژی‌های مختلف مورد نیاز این بخش‌ها، مجوز دریافت سرویس از تامین‌کنندگان تائید صلاحیت شده برای آنها صادر خواهد شد.

یک روی سکه قطع شدن VPNها و وعده فروش VPN قانونی، تلاش برای دستیابی دولت به اطلاعات فعالان مجازی و کنترل آنهاست و روی دیگر آن به گفته برخی از فعالان فضای اینترنت، ایجاد نوعی دلالی دولتی در این زمینه است. یکی از فعالان مجازی در ایران، با بررسی این موضوع به نتایج جالبی رسیده است.

بر اساس اطلاعات به دست آمده از دامنه vpn.ir، مشخص شده است که این دامنه به اسم خود مهدی اخوان بهابادی، رئیس مرکز ملی فضای مجازی، ثبت شده و ‌سرور آن آمریکایی است. در تنظیمات دامنه vpn.ir، دامنه us قابل مشاهده است. این دامنه با نام دامنه bpms.us، متعلق به محمد جواد برقعی و www.asanhost.com است که کار فروش هاستینگ را در ایران انجام می‌دهد. در حالی که سیاستگذاران اینترنت در ایران، صحبت از اینترنت ملی و شبکه‌ ملی اطلاعات می‌کردند و می‌خواستند کاری کنند که تمام دیتاها در ایران باشد و به خارج کشور نرود، به نظر می‌رسد که هدف آنها در واقع کنترل و انحصاری کردن VPN و سود بیشتر است که همزمان امکان دسترسی به اطلاعات مردم و شرکت‌ها و نهادهای متقاضی این نوع VPN را هم برای آنها فراهم می‌آورد.

اینترنت، دشمن دیکتاتوری

حساسیت حکومت ایران در زمینه دسترسی آزاد کاربران به فضای مجازی و تبادل آزاد اطلاعات با کنترل شدید سایت‌ها و فیلتر کردن آنها صورت می‌گیرد.

هرچند در کشورهای زیادی در جهان سانسور اینترنت رواج دارد، اما در ایران، دامنه این سانسور تا به حدی بوده که برخی از شهروندان وب‌نگار، به مجازات مرگ محکوم شده‌اند. هشتم بهمن ١٣٩٠، خبرگزاری فارس نزدیک به سپاه پاسداران، خبر تائید حکم اعدام سعید ملک‌پور، طراح و برنامه‌نویس مقیم کانادا را از سوی دیوان عالی منتشر کرد.

«کمیته تعیین مصادیق فیلترینگ» به ریاست غلام‌حسین محسنی ‌اژه‌ای، دادستان کل کشور، درباره فیلتر کردن وب‌سایت‌ها تصمیم‌ می‌گیرد و بر مبنای تصمیم آن، بیشتر سایت‌های خبری و تحلیلی خارج از کشور و شبکه‌های اجتماعی مانند فیس‌بوک و توییتر فیلتر هستند و از مصادیق «جنگ نرم» به حساب می‌آیند. جنگ نرم، اصطلاحی است که رهبر ایران، از آن در توصیف فعالیت‌های معترضان، اصلاح‌طلبان و مخالفان استفاده کرده و اکنون به یکی از محورهای اصلی اقدامات دفاعی حکومت ایران در برابر مخالفانش تبدیل شده است. در این راستا، تشکیل ارتش سایبری به معنای گروهی از فعالان در فضای مجازی که به رصد و مقابله با مخالفان از راه حمله‌های اینترنتی، تشکیل سایت‌های تبلیغی و موازی می‌پردازند، یکی از برجسته‌ترین جلوه‌های میزان حساسیت حکومت به اینترنت بوده است.

جلوگیری از دسترسی به سایت‌های خبری و اطلاع‌رسانی شاید اولین قدم در راه سانسور اینترنت در ایران بوده که ابتدا در پوشش ایجاد محدودیت برای سایت‌های پورونوگرافی و مستهجن انجام شد و بنا بر شرایط اجتماعی و سیاسی روزبه‌روز گسترده‌تر شد. هرچند در کشورهای زیادی در جهان سانسور اینترنت رواج دارد، اما در ایران، دامنه این سانسور تا به حدی بوده که برخی از شهروندان وب‌نگار، به مجازات مرگ محکوم شده‌اند.

هشتم بهمن ١٣٩٠، خبرگزاری فارس نزدیک به سپاه پاسداران، خبر تائید حکم اعدام سعید ملک‌پور، طراح و برنامه‌نویس مقیم کانادا را از سوی دیوان عالی منتشر کرد. سعید ملک‌پور، وحید اصغری، احمدرضا هاشم‌پور و مهدی علیزاده چهار وب‌نگار ٢٥ تا ٤٠ ساله ایرانی بودند که قربانی پرونده‌سازی «مرکز بررسی جرایم سازمان یافته» شدند، نهادی که سپاه پاسداران ایران در فروردین ١٣٨٨ تاسیس کرده است. در همین تاریخ، این مرکز با انتشار اطلاعیه‌ای، انهدام شبکه ارائه محتوای مستهجن ضددينی و ضد انقلابی را اعلام کرد و از دستگیری تعدادی از مدیران و مسئولان این سایت‌ها خبر داد. چند روز بعد، اعترافات آنها از تلویزیون ایران پخش شد و مشخصات و عکس‌های آنها در سایت گرداب به نمایش درآمد. در این اعترافات، بازداشت شدگان موارد اتهام علیه خود از جمله «اغفال جوانان ایران از طریق سایت‌های پورنوگرافی و ضد دینی» و «دریافت پول از امریکا و اسرائیل» را پذیرفته بودند.

برخورد با وبلاگ‌نویسان در پرونده موسوم به «وبلاگ‌نویسان» و ماجرای کشته شدن «ستار بهشتی» در بازداشت که چندماه پیش اتفاق افتاده، نمونه‌های دیگری از شدت هراس حکومت ایران از اینترنت و شدت برخورد آن با فعالان اینترنتی است.

سخت‌گیرانه‌تر کردن قوانین جرایم رایانه‌ای با بخشنامه‌ها و دستور عمل‌ها، دشمن‌سازی از اینترنت با منتسب کردن آنها به خارج و ابزاری جنگ نرم، استفاده از روش‌های تازه در مسدود کردن و کنترل نامه‌های الکترونیکی، قطع کامل ارتباط اینترنت و کم کردن سرعت آن در موقعیت‌های خاص، از روش‌هایی است که تاکنون توسط حکومت ایران استفاده شده است. همچنین حکومت کوشیده با مسدود کردن پروتکل‌های امنیتی HTTPS و استفاده از کمک برخی کمپانی‌های خارجی امکانات فیلترینگ و شنود تهیه کند و اینترنت ملی راه بیندازد و ارتباط با اینترنت جهانی را کاملاً قطع کند.

اکنون، در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، برخی گمانه‌زنی‌ها هم از این حکایت دارند که ایجاد این اختلال‌ها، تلاش برای کنترل بیشتر احتمال هرگونه اعتراض، اطلاع‌رسانی و کسب اطلاع از سوی شهروندان است، روندی که باز هم ایران را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین دشمنان اینترنت و جریان آزاد اطلاعات معرفی خواهد کرد.

آثار امیرحسن چهل‌تن از هفت سال پیش تاکنون اجازه انتشار نگرفته‌اند

news-zamaneh — Mon, 04 Mar 2013 16:58:45 +0000

از هفت سال پیش تاکنون هیچ یک از آثار امیرحسن چهل‌تن، نویسنده ایرانی اجازه‌ انتشار دریافت نکرده‌اند. انتشار دوباره کتاب‌های وی نیز از حدود دو سال پیش متوقف شده است.

خبرگزاری کار ایران (ایلنا)، امروز دوشنبه ۱۴ اسفندماه به نقل از امیرحسن چهل‌تن، نویسنده ایرانی و عضو کانون نویسندگان ایران نوشت، پس از آخرین کتابش که در نمایشگاه کتاب سال ۱۳۸۴ و آخرین روزهای دولت محمد خاتمی، رئیس‌جمهور پيشين ایران، عرضه شده بود، کتاب‌های جدید وی اجازه‌ انتشار دریافت نکرده‌اند.

این نویسنده ۵۶ ساله ایرانی در دوره بیست‌وچهارم جایزه کتاب سال با داستان "سپیده‌دم ایرانی" نامزد این جایزه شد، اما در اعتراض به عملکرد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از نامزدی انصراف داد.

وی با بیان این‌که "از حدود دو سال پیش نیز جلوی تجدید چاپ کتاب‌هایم گرفته شده است"، افزود: "رمان‌های «تهران خیابان انقلاب» و «آمریکایی‌کشی در تهران» مجموعه آثاری هستند که بعد از سال‌ها هنوز اجازه‌ انتشار ندارند."

این نویسنده با اشاره به انتشار و ترجمه این آثار درگذشته به زبان‌های عربی و آلمانی افزود: "امسال هم ترجمه‌ نروژی آن‌ها منتشر خواهد شد، اما من هم مثل هر نویسنده‌ دیگری دوست داشتم کتابم ابتدا در کشور خودم و به زبان خودم منتشر شود."

امیرحسن چهل‌تن: همان‌طور که وضعیت کتاب‌های دهه‌ ۶۰ در دهه‌ ۷۰ ادامه پیدا نکرد، الان هم ادامه نخواهد یافت، این مسئله با فضای فرهنگی ما متناسب نیست و به ناچار باید حذف شود

چهل‌تن، کتاب‌های "کات منطقه ممنوعه" و "عشق و بانوی ناتمام" و یک کتاب دیگر را از جمله آثاری دانست که در روزهای پایانی سال پیش برای تجدید چاپ به وزارت ارشاد فرستاده شدند اما به‌‌‌ همان سرنوشت آثار چاپ اولی‌ دچار شده‌اند.

وی در ادامه با اعلام این‌که مسئولان وزارت ارشاد هر بار به ناشر آثار وی می‌گویند "هنوز جوابی برای آن نیامده است"، افزود: "برخی از این آثار قبلآ هم منتشر و بار‌ها تجدید چاپ شده‌اند، پس مشکل و موضوع خاصی در محتوای آن‌ها نبوده که مانع چاپ مجدد آن‌ها شود."

به گفته این نویسنده، "ناشر معتقد است اگر برای چاپ یک کتاب، کلمه «نه» بیاید، وقتی که فضای حاکم بر جریان صدور مجوز باز‌تر شود این آثار به دلیل این‌که بحث‌برانگیز بوده‌اند در آن شرایط هم به مشکل برخواهند خورد."

چهل‌تن، با اشاره به موضع‌گیری مسئولان اداره کتاب وزارت ارشاد در قبال "ادبیات اصیل و درست" تأکید کرد: "همان‌طور که وضعیت کتاب‌های دهه‌ ۶۰ در دهه‌ ۷۰ ادامه پیدا نکرد، الان هم ادامه نخواهد یافت، این مسئله با فضای فرهنگی ما متناسب نیست و به ناچار باید حذف شود."

این عضو کانون نویسندگان ایران گفت: "پس از این اتفاقات، استنباط من و ناشر آثار (انتشارات نگاه) این بود که به هیچ یک از آثارم مجوز نخواهند داد به همین دلیل بقیه‌ آثار را پس از پایان آخرین چاپ، برای دریافت مجوز نفرستادیم."

وی اين مسائل را مانعی ندانست که جلوی نوشتن‌اش را بگيرند و گفت همچنان به نوشتن داستان ادامه می‌دهد.

اميرحسن چهل‌تن در پايان تأکيد کرد: "تاریخ ما سرشار از دوره‌های نابخردی و دوره‌های ترمیم صدمات هزینه‌بر آن نابخردی‌ها است. هر وقت دوره‌ای ایجاد شده که وضعیت اندکی بهبود یافته و به‌قول معروف نفسی کشیده‌اند، باز هم یک جریان دیگر از راه رسیده است."

در یک ماه اخیر برخی از نویسندگان مطرح ایرانی از جمله محمدعلی سپانلو شاعر، مترجم و منتقد ادبی، محمدرحیم اخوت، نویسنده و منتقد معاصر، شیوا ارسطویی، نویسنده و مترجم و نازی صفوی، رمان‌نویس ایرانی از انتظار چند ساله برای دریافت اجازه‌ انتشار و تجدید چاپ آثارشان خبر داده‌اند.

آذرماه گذشته بیش از یک‌صد تن از نویسندگان، شاعران و مترجمان ایرانی با انتشار متنی خواهان لغو فوری مجوز انتشار کتاب از سوی وزارت ارشاد و کلیه‌ مقررات و قوانین مربوط به آن شدند.

آن‌ها با اعلام این‌که "نویسندگان باید بتوانند آزادانه بیندیشند و حاصل اندیشه و هنر خود را آزادانه عرضه کنند"، تأکید کردند: "حق مردم است که فارغ از هرگونه سانسور و فشار حکومتی به آثار ادب، هنری و اطلاعات دسترسی پیدا کنند و خود به داوری و نقد بپردازند."

فقه هنر و ادبیات بر اساس سیره‌ عملی جمهوری اسلامی

hosseinn — Sun, 03 Mar 2013 08:53:26 +0000

مجید محمدی

مجید محمدی - پس از سه دهه عمر جمهوری اسلامی هنوز برخی از روحانیون بر این باورند که فقه هنر در کشور تنظیم نشده و بر اساس آن عمل نمی‌شود. (حمید میرخندان، عضو مرکز پژوهش‌های اسلامی صدا و سیما، الف، ۱۲ بهمن ۱۳۸۹) کافی است نگاهی به سه دهه تصمیم‌گیری مقامات فرهنگی و سیاسی کشور (همه باورمند به فقه و معتقد به اجرای فقه در حوزه‌ عمومی) و رفتار حکومت با هنرمندان، مؤسسات هنری، آثار هنری و فرایند خلق آثار هنری بیفکنیم تا این فقه (چنانکه در عمل اجرا می‌شود) و زوایای آن برای ما روشن شود.

مقامات جمهوری اسلامی با رفتار خود نه تنها فقه را در عمل به اجرا درآورده‌اند، بلکه نوعی تازه از فقه و شریعت را هم خلق کرده‌اند. از این جهت، بهترین منبع برای استخراج فقه هنر و ادبیات در جمهوری اسلامی، نه رجوع به آثار فقهی، بلکه رفتار غالب دستگاه‌های رسانه‌ای و فرهنگی جمهوری اسلامی است. مقامات جمهوری اسلامی در بسیاری از حوزه‌ها شهامت اعلام آنچه را که در عمل اجرا می‌کرده‌اند نداشته‌اند و تصمیمات فرهنگی یکی از این حوزه‌ها بوده است. اسلامگرایی در ایران به دلیل فقدان زمینه‌ اجتماعی با تقلب و دروغ و عدم شفافیت به اجرا در می‌آمده است و بسیاری از اسلامگرایان از اعمال خود شرمنده بوده‌اند.

قرار دادن سیره‌ عملی جمهوری اسلامی به عنوان مبنا- و نه فتاوای فقها- چند دلیل روشن دارد:

۱) فقهای شیعه ادعای تنظیم فقه هنر و ادبیات نداشته و کمتر در این زمینه‌ها نظر داده‌اند.
۲) حتی اگر نظری هم از سوی فقها داده شده باشد مسئولان جمهوری اسلامی به فتاوای آن‌ها توجهی نمی‌کنند مگر آنکه تحت فشار جمعی از آن‌ها قرار گیرند یا نظر داده شده با نظر مورد قبول آن‌ها یکی باشد؛ و
۳) تنوع دیدگاه‌های فقهی بسیار فرا‌تر بوده است از تنوع دیدگاه‌هایی که در این حوزه به عمل و تصمیم‌گیری منجر شده‌ است.

●یک چهره‌پرداز در حال کار برای مجموعه تلویزیونی «امام علی»

در سه دهه‌ گذشته دستگاه‌های دولتی در بسیاری از موارد بر اساس نظر خمینی و خامنه‌ای عمل کرده‌اند و به دیدگاه‌های رقیب و مخالف کمتر توجهی شده است. دیدگاه‌های خمینی و خامنه‌ای نیز بر اساس شرایط زمانی و مکانی تغییر یافته است. در برخی موارد نیز خمینی و خامنه‌ای نظر خود را بر اساس مقامات دولتی تغییر داده‌اند. به همین جهت عمل دستگاه‌ها معیار بهتری حتی نسبت به نظرات خمینی و خامنه‌ای برای کشف و تنظیم فقه هنر و ادبیات است.

چهره‌پردازی

گریم و چهره‌آرایی چه برای زنان و چه برای مردان حرام است مگر آنکه مجوز فیلمی که قرار است در آن چهره‌‌آرایی صورت گیرد توسط حکومت یا دولت صادر شده باشد. آشکار کردن زینت زنان در شریعت حرام است و تشخیص زینت با مقامات دولتی است. برای مردان نیز گریم و آرایش یعنی به هیئت زنان در آمدن که جایز نیست. مصلحت نظام (کارکرد نظام تبلیغاتی و دستگاه‌های رسانه‌ای دولتی آن) است که انواعی از نمایش زینت را حرام یا حلال می‌کند.

موسیقی

نمایش ساز از تلویزیون حرام است. زنان نباید آواز بخوانند. اجرای موسیقی در شهرهای کوچک و مذهبی (قم و مشهد) حرام و در شهرهای بزرگ در برخی موارد حرام است. برنامه‌های موسیقی اگر در حد ترویج موسیقی باشد مجاز نیست. کلام در اعطای مجوز به آثار موسیقیایی نقش محوری دارد: اگر اشعار انقلابی و مذهبی باشند با تسامح بیشتری با موسیقی برخورد می‌شود. موسیقی همراه با آواز به زبان‌های اروپای غربی حرام است مگر آنکه خواننده مسلمان یا ضد آمریکایی/ضد اسرائیلی باشد. البته اگر خواننده‌ غربی به ولی فقیه اظهار ارادت کند یا سخنی ضد اسرائیلی بگوید کارش مجاز می‌شود.

●یک بازیگر تئاتر با حجاب کامل

بر صحنه جشنواره تئاتر فجر

اگر از موسیقی برای تشجیع جبهه حق (حاکمان جمهوری اسلامی) علیه باطل (مخالفان و منتقدان) استفاده شود٬ هر گونه که باشد ایرادی ندارد. آلات و ابزار موسیقی هم در نمایش تلویزیونی پشت چیزی مثل گل پنهان می‌شود.

نقاشی

نقاشی برای وفاداران به نظام هیچ محدودیتی ندارد مگر نقاشی بدن و موی زنان. اما آن‌ها که وفادار نباشند نقاشی پرتره‌ زنان برایشان ممنوع است و بهتر است کار خود را به طبیعت محدود کنند. اگر نقاشان بخواهند کارشان توسط دولت خریده شود بهتر است اسب امام حسین یا شمشیر حضرت علی را نقاشی کنند.

تئا‌تر

زنان و مردان در نمایش زنده نباید به هم نزدیک شوند یا با یکدیگر تماس پیدا کنند. آن‌ها نباید رابطه‌ صمیمی در صحنه پیدا کنند. همچنین هر نقشی که زنان داشته باشند (تفاوتی نمی‌کند، خواه آثار نمایشنامه‌نویسان آمریکایی و اروپایی و خواه نمایشنامه‌نویسان ایرانی) آن‌ها باید کاملاً پوشیده باشند، گویی دارند در خیابان‌های تهران قدم می‌زنند. حتی کلاه‌گیس نمی‌تواند توجیه شرعی مناسبی برای ظاهر شدن زنان به صورت بی‌حجاب باشد. موضوع نمایش نیز نباید انتقادی باشد و ترجیح آن است که به تاریخ شیعه (با نگاهی مثبت) و انقلاب شیعی مربوط شود. از موضوعات علیه «دشمنان» نیز استقبال می‌شود.

فیلم (سینما و تلویزیون)

●عده‌ای از شاعران صله‌بگیر (شاعران آئینی) در حضور رهبرشان

نمایش تخت‌خواب، اتاق خواب، زن مسلمان یا غیر مسلمان بی‌حجاب و زن در اتاق خواب در فیلم‌های ایرانی حرام است. نمایش همه‌ امور حرام مثل مشروبات الکلی یا نوشیدن آن نیز حرام است و اگر به واسطه‌ ارتباطات تهیه‌کننده با مقامات یا سابقه‌ کارگردان در ساختن فیلم‌های تبلیغاتی این امور موجب توقیف فیلم نشده باشند، انصار حزب‌الله یا لباس شخصی‌ها جلوی نمایش فیلم را می‌گیرند. زنان و مردان در فیلم‌های ایرانی شب‌ها در کنار هم نمی‌خوابند. زنان حتی در موقع خواب یا روی تخت بیمارستان در فیلم‌ها باید محجبه باشند. زنان در فیلم‌های ایرانی حتی در برابر شوهر و فرزندان خود باید محجبه باشند، حتی اگر این امر برای همه‌ عالم مسخره باشد. نمایش چهره‌ مقدسان شیعه حرام است از ائمه تا حتی برادران و خواهران ائمه و امامزاده‌ها. قرار نیست سینما و تلویزیون بازار تقدس روحانیت را کساد کند.

رقص

رقص به‌طور کلی حرام است اما اگر به تشخیص مقامات در موردی لازم باشد می‌توان نام آن را «حرکات موزون» گذاشت. این حرکات موزون باید در زمینه‌ای مورد استفاده قرار گیرد که جنبه‌ تبلیغاتی داشته باشد یا برای مخالفان ضد تبلیغ باشد. اگر رقص در مراسم مذهبی مثل عاشورا انجام گیرد قابل تحمل است. در هر صورت رقص ایرانی اصیل ممنوع است.

شعر و ادبیات داستانی

●تخریب مجسمه اسب‌ها در ساری

و برچیدن مجسمه آریوبرزن

در یاسوج

هرگونه انتقاد از تفسیر رسمی روحانیت از اسلام، جمهوری اسلامی، روحانیت حاکم، مراجع حکومتی و رهبر جمهوری اسلامی در اشعار و نوشته‌ها حرام است و اثر را از انتشار ممنوع می‌سازد. مداحی رهبری استحباب دارد و موجب تعلق گرفتن پاداش از سوی ولی فقیه به شاعر مربوطه می‌شود و آثار وی از سوی کتابخانه‌های عمومی خریداری می‌شود. ادبیات مطلوب ادبیاتی است که جنگ ایران و عراق و داستان‌های صدر اسلام را به گونه‌ای روایت کند که ایدئولوژی جمهوری اسلامی را تقویت کند و انسان مکتبی و ایده‌ال آن شبیه به خمینی و خامنه‌ای و اطرافیان غیر منحرف و غیر فتنه گر آنان باشد.

ادبیات گذشته‌ کشور نیز بر اساس معیارهای شیعی و اسلامگرایانه مورد گزینش مجدد قرار می‌گیرد. حتی برخی شاعران نامدار فارسی نمی‌توانند با چند شعر مذهبی خود را از حذف نجات دهند: «تالار رودکی که بنیانش برای موسیقی بود اعتبارات و برنامه‌هایی داشت ولی این‌ها همگی تعطیل شد. حتی به اسم رودکی هم رحم نکردند که شاعر بزرگ ایران بود. او جزو کسانی است که خیلی از اشعار باقی‌مانده‌اش راجع به حضرت زهرا و ائمه است.» (محمد مسجد جامعی، ماهنامه‌ صنعت و توسعه، بهمن ۱۳۹۰)

مجسمه‌سازی

ساخت مجسمه‌ تمام‌تنه از انسان حرام است. ساخت مجسمه‌ زن بدون آنکه چادر و مقنعه به‌سر داشته باشد و بدن وی را در بر داشته باشد حرام است. اگر مجسمه‌ای قبلاً از زنان ساخته شده باشد باید بر سر آن روسری کرد و پا‌ها را نیز با شلوار پوشاند. اگر مجسمه‌ مردان مثل مجسمه‌ی تختی با لباس کشتی جای لختی داشته باشد باید آن را پوشاند. حتی اگر مجسمه‌هایی با معیارهای مورد قبول بخشی از فقها ساخته و نصب شده باشد می‌توان آن‌ها را به طور پنهانی توسط برخی از عوامل غیر رسمی جمع‌آوری کرد. ساختن مجسمه از مفاخر جمهوری اسلامی مثل حاجی‌بخشی مؤکداً توصیه می‌شود.

چنان‌که دیده می‌شود برخی از وجوه سیره‌ عملی جمهوری اسلامی از شرع اخذ شده است، برخی ارتباطی به شرع ندارد و سلیقه‌ مقامات جمهوری اسلامی و روحانیت حاکم است و برخی نیز کاملاً خلاف شرع سنتی است. این سیره مدام بر اساس شرایط ذهنی و عینی مقامات تغییر می‌کند. نتیجه‌ اجرای این فقه در عالم هنر آن شده که پروین معصومی از بازیگران محبوب دستگاه ولایت بدون قصد سیاه‌نمایی در باب وضعیت موجود بگوید: «به جرئت می‌توانم بگویم پشت‌ صحنه فیلم‌هایی که قبل از انقلاب ساخته می‌شد به مراتب از پشت‌صحنه‌های فیلم‌های امروز پاک‌تر و سالم‌تر بود.» (ایسنا، ۲۵ فروردین ۱۳۹۱)

شهلا لاهیجی: ديگر اميدی به ادامه حيات فرهنگی نداريم

news-zamaneh — Thu, 21 Feb 2013 16:18:04 +0000

شهلا لاهیجی، نویسنده، ناشر و مترجم ایرانی شرايط انتشارت کتاب و ديگر عرصه‌های فرهنگی در ايران را بحرانی توصيف کرد.

خبرگزاری کار ایران (ایلنا) امروز پنج‌شنبه دوم بهمن‌ماه به نقل از شهلا لاهیجی، نویسنده، ناشر و مترجم ایرانی نوشت، "نزدیک به دو سال است کتابی را آماده کرده‌ام و تنها کار جمع‌بندی آن مانده که به دلیل همین مشکلات، از انجام‌ آن باز مانده‌ام."

مدیر انتشارات روشنگران و مطالعات زنان با اعلام این‌که "در طول یک سال اخیر نزدیک به دو سه کتاب منتشر کرده‌ایم"، افزود: "با این شرایط واقعاً ذهن من خالی است و توان جمع‌آوری و سامان دادن به چند اثرم را ندارم."

وی با بیان این‌که "من با سی و چند سال سابقه می‌دانم چه کتابی را می‌توان منتشر کرد"، تأکید نمود: "کتابی را که برای انتشار به وزارت ارشاد می‌سپارم، از فیلتر خودم عبور کرده و تمام خطوط قرمز را در نظر گرفته‌ام."

شهلا لاهيجی: ما دوران میرسلیم را هم دیدیم که با وجود تمام سختگیری‌ها، از لحاظ فرهنگی زنده ماندیم، اما الان دیگر امیدی نداریم که بتوانیم ادامه‌ حیات فرهنگی بدهیم

شهلا لاهیجی نخستین ناشر زن در ایران است که موفق شد در سال ۱۳۸۵ جایزه "آزادی نشر" را از سوی اتحادیه بین‌المللی ناشران در مراسم گشایش نمایشگاه بین‌المللی کتاب گوتنبرگ سوئد دریافت کند.

این نویسنده با اشاره به افزودن چند تبصره‌ به مصوبه ‌شورای عالی انقلاب فرهنگی در مورد صدور مجوز کتاب از سوی وزارت ارشاد، آن‌ها را مغایر با قانون اساسی دانست و گفت وزارت ارشاد خود نمی‌تواند قانون بگذارد.

لاهيجی گفت: "کتاب‌های مختلفی بوده که به موضوع خشونت در خانواده‌ها، خشونت اجتماعی، سن ازدواج و... پرداخته، اما مجوز انتشار دریافت نکرده‌اند."

وی با اعلام این نکته که "هیچ کس بر اساس این قانون نمی‌تواند برای صدور مجوز پیش از چاپ کتاب، بررسی و ممیزی انجام دهد"، تأکید کرد: "این‌که کجای یک کتاب حذف و اصلاح شود، سلیقه ممیز است."

این ناشر ممیزی و سانسورهای فعلی را نوعی "توهین" دانست و اضافه کرد: "اکنون برای یک مجوز ‌گاه نزدیک به شش ماه منتظر می‌مانیم و همین بلاتکلیفی امکان هر نوع برنامه‌ریزی را از ما می‌گیرد."

لاهیجی با اشاره به سایر مشکلات صنف نشر و کتاب گفت: "لیتوگرافی‌ها نیز عملا تعطیل شده‌اند و تیراژ کتاب‌ها به ۵۰۰ نسخه رسیده است."

وی توقف تولیدات فرهنگی یک جامعه را به معنای متوقف شدن مغز و "مرگ" آن جامعه عنوان کرد و افزود: "از جامعه کتاب‌خوان نباید ترسید، از جامعه‌ای که کتاب نمی‌خواند باید ترسید."

مدير انتشارات روشنگران در پايان گفت: "ما دوران میرسلیم را هم دیدیم که با وجود تمام سختگیری‌ها، از لحاظ فرهنگی زنده ماندیم، اما الان دیگر امیدی نداریم که بتوانیم ادامه‌ حیات فرهنگی بدهیم."

در چند سال اخیر، مسئولان اداره کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به دلایل گوناگون یا اجازه انتشار بسیاری از کتاب‌ها در موضوعات مختلف را صادر نکردند و یا بسیاری از آثار را با سانسور و ایرادات فراوان مواجه کردند. همچنین در سال‌های اخیر مجوز نشر برخی آثار را نیز که قبلاً صادر شده بود، باطل کرده‌اند.

آن‌ها با اعلام این‌که نویسندگان باید بتوانند آزادانه بیندیشند و حاصل اندیشه و هنر خود را آزادانه عرضه کنند تأکید کردند: "حق مردم است که فارغ از هرگونه سانسور و فشار حکومتی به آثار ادب، هنری و اطلاعات دسترسی پیدا کنند و خود به داوری و نقد بپردازند."

سه سال است که هيچ اثری از فریده گلبو اجازه انتشار نگرفته است

news-zamaneh — Tue, 19 Feb 2013 12:31:15 +0000

از سه سال پیش تاکنون مجوز نشر برای هیچ‌یک از آثار فریده گلبو، نویسنده و پژوهشگر ایرانی صادر نشده است.

خبرگزاری کار ایران (ایلنا) امروز سه‌شنبه یکم اسفندماه به نقل از فریده گلبو، نویسنده و پژوهشگر ایرانی نوشت، "بعد از کتاب «ویس و رامین» که سه سال پیش منتشر شد، به هیچ‌یک از آثارم اجازه‌ چاپ نداده‌اند."

وی با اشاره به اين‌که "نزدیک سه سال است کتاب «وهم سبز، وهم نارنجی» نیز اجازه‌ انتشار ندارد"، افزود: "برای این کتاب آن‌قدر پیگیری کردم که از خود وزیر ارشاد هم نامه‌ای برای دریافت مجوز گرفتم، اما اداره‌ کتاب باز هم با انتشار آن موافقت نکرد."

این رمان‌نویس، به کتاب دیگرش "چهار شب سرنوشت‌ساز" اشاره کرد که یک سال است منتظر دریافت مجوز است و مسئولان اداره کتاب هیچ جوابی برای تعیین تکلیف آن نداده‌اند.

گلبو تأکید کرد: "ظاهراً هیچ‌کدام از آثاری که پیش از این منتشر کرده‌ام اجازه‌ تجدید چاپ ندارند، البته من در این مورد مطمئن نیستم و فقط گفته‌های ناشر را نقل قول می‌کنم."

فريده گلبو: قریحه و ذوق با سانسور و گرانی از بین نمی‌رود. نویسنده، شاعر، نقاش و... بالاخره حرف خود را می‌زنند و مخاطب آن را می‌شنود

فریده گلبو داستان‌نویس و پژوهشگر ایرانی ‌زاده ۱۳۱۹ است. از آثار وی می‌توان به "دو غریب"، "بعد از عشق"، "تجربه چهارم"، "جادو"، "کنت سلما"، "میراث تاج‌ماه"، "توران و تندیس و تن"، "جاده کور"، "آوای مقدس دختر خیاط"، "حکایت روزگار"، و نیز کتاب درسی "رسانه‌های گروهی" اشاره کرد.

گلبو در ادامه افزود: "البته شاید اين‌طور بهتر باشد و دست آن‌ها هم درد نکند که نمی‌گذارند منتشر شود."

وی، مشکل بزرگ‌تر بعد از چاپ آثار را قیمت کاغذ و گرانی‌ها عنوان کرد و گفت: "با این شرایط قیمت هر جلد از آثارم بالای ۳۰ هزار تومان خواهد شد و با این اوصاف بهتر است کتاب‌هایم در نیاید."

این نویسنده با اعلام اين‌که "قریحه و ذوق با سانسور و گرانی از بین نمی‌رود"، اضافه کرد: "با این اوضاع، به خودم گفتم شاید این کتاب آخرین کاری باشد که انجام خواهم داد و بعد از آن دیگر چیزی ننویسم و به قول معروف: «چون پیر شدی حافظ از می‌کده بیرون شو»."

گلبو گفت: "نویسنده، شاعر، نقاش و... بالاخره حرف خود را می‌زنند و مخاطب آن را می‌شنود. کتاب مرشد و مارگاریتا نوشته‌ میخائیل بولگاکف در زمان حیات او اجازه‌ انتشار پیدا نکرد، اما بالاخره ۲۰ سال بعد از مرگش منتشر شد و همه دیدند که چه اثر بزرگی بوده است."

فريده گلبو تاکنون افزون بر نوشتن رمان‌های متعدد، در حوزه‌ ادبیات کلاسیک، "ویس و رامین"، "لیلی و مجنون"، "خسرو و شیرین" و "هفت پیکر" را منتشر کرده است.

محمدعلی سپانلو، شاعر، مترجم و منتقد ادبی ایران نیز روز گذشته در سخنانی گفت از دو سال پیش تاکنون موفق به دریافت مجوز انتشار مجموعه شعرش با عنوان "زمستان بلاتکلیف ما" نشده است.

نازی صفوی، رمان‌نویس ایرانی نیز بهمن‌ماه سال جاری در این زمینه گفته بود مدت‌هاست کار نگارش دو کتاب وی به پایان رسیده است اما پس از چندین بار بازنگری هنوز منتشر نشده‌اند.

در روزهای میانی دی‌ماه شیوا ارسطویی، نویسنده و مترجم ایرانی نیز در سخنانی گفته بود مسئولان وزارت ارشاد از سال ١٣٨۶ تاکنون برای هیچ یک از آثارش مجوز انتشار صادر نکرده‌اند.

محمدرحیم اخوت: شش سال است به آثار من اجازه انتشار نمی‌دهند

news-zamaneh — Fri, 15 Feb 2013 16:42:22 +0000

به گفته محمدرحیم اخوت، نویسنده و منتقد معاصر ایرانی، نزدیک به شش سال است نتوانسته ۱۸ اثر شامل چاپ‌های اول و تجدید چاپ‌های آثار خود را منتشر کند.

خبرگزاری کار ایران (ایلنا) امروز جمعه ۲۷ بهمن‌ماه به نقل از محمدرحیم اخوت، نویسنده و منتقد ایرانی نوشت، "پنج، شش سالی است که مسئولان وزارت ارشاد به آثار من شامل چاپ‌های اول و تجدید چاپ‌ها مجوز انتشار نمی‌دهند."

وی افزود: "هشت عنوان اثر چاپ اولش از جمله مجموعه‌ داستان «بیداری» دربرگیرنده داستان‌های سال ۸۸، سه رمان «نامه سرمدی»، «تا وقتی کسی هست»، «تماشا»، مجموعه‌ «زنی در تاریکی» و زندگی‌نامه «کودکی، جوانی، پیری» مجوز انتشار دریافت نکرده‌اند."

این نویسنده به مجموعه داستانی "داستان‌های نانوشته" شامل هفت داستان با موضوع داستان و داستان‌نویسی اشاره کرد و گفت: "این اثر نزدیک به ۱۰ سال است که در این چاه ویل مانده است."

اخوت تأکید کرد: "نزدیک به ۱۰عنوان از کتاب‌های دیگرش شامل «نام‌ها و سایه‌ها»، «نمی‌شود»، «باقی مانده‌ها»، «داستان‌های سال ۸۴»، «داستان‌های سال ۸۵»، «داستان‌های سال ۸۶» و «داستان‌های سال ۸۷» برای تجدید چاپ مجوز دریافت نکرده‌اند."

موفقیت عمده اخوت مدیون رمان "نام‌ها و سایه‌ها" است که پس از انتشار به مرحله نهایی تمام جوایز ادبی راه یافت و از آن میان برنده دو جایزه یلدا و مهرگان شد

وی با اعلام این‌که مسئولان وزارت ارشاد یکی دو اثر را به‌کلی غیرقابل چاپ اعلام کردند گفت: "برای باقی این آثار هم بخش‌هایی را به‌عنوان حذفیات و اصلاحات مشخص کرده‌اند، اما من ترجیح می‌دهم کاری را که با وسواس هرچه تمام‌تر انجام داده‌ام، برای چاپ مثله نشود."

اخوت گفت کسانی که کار نظارت و ممیزی را انجام می‌دهند، "دغدغه فرهنگی" ندارند و افزود: "این‌طور که تقریبا متوجه شده‌ام حساسیت روی اسم و نفر خاص وجود دارد."

این منتقد ایرانی، به دلیل "قطع امید از دریافت مجوز"، رمان عذاب (هفت خان زندگی) جدید‌ترین اثر خود را به ناشری نسپرده‌ است.

محمدرحیم اخوت، نویسنده و منتقد معاصر ایرانی ‌زاده آذر ۱۳۲۴ در محله احمدآباد اصفهان، است. وی که سال‌ها دبیر آموزش و پرورش بود پس از پیروزی انقلاب اسلامی ابتدا از تدریس محروم و سپس بازنشسته شد.

موفقیت عمده اخوت مدیون رمان "نام‌ها و سایه‌ها" است که پس از انتشار به مرحله نهایی تمام جوایز ادبی راه یافت و از آن میان برنده دو جایزه یلدا و مهرگان شد.

تارنمای فرارو تیرماه ۱۳۸۹ به نقل از محمدرحیم اخوت نوشت مسئولان وزارت ارشاد رمان "نامه سرمدی" را غیرقابل چاپ اعلام کرده‌اند وهمچنین رمان دیگر وی به نام "تا وقتی کسی هست" نيز دچار سانسور زیادی شده است.

نازی صفوی: نظارت‌ها کيفيت آثار ادبی را پايين آورده است

news-zamaneh — Mon, 11 Feb 2013 16:40:00 +0000

به گفته نازی صفوی، رمان‌نویس ایرانی، مدت‌هاست که کار نگارش دو کتاب وی به پایان رسیده است اما پس از چندین بار بازنگری هنوز منتشر نشده‌اند.

خبرگزاری کار ایران (ایلنا) امروز دوشنبه ۲۳ بهمن‌ماه به نقل از نازی صفوی، رمان‌نویس ایرانی نوشت: "مدت‌هاست که نگارش کتاب «تا بهشت راهی نیست» و یک اثر دیگر را به پایان رسانده‌ام، اما به این دلیل که خود ما هم دچار یک خودسانسوری برای فرار از سانسورهای بعدی هستیم، چندین و چند بار آن‌ها را بازنگری کرده‌ام."

وی افزود: "هنوز هم نمی‌توانم بگویم این دو اثر چه زمانی برای انتشار آماده خواهند شد، زیرا بسیار قبل‌تر از این حرف‌ها باید زیر چاپ می‌رفتند."

نازی صفوی زاده ۱۳۴۶ در تهران سال ۱۳۷۸ با انتشار رمان "دالان بهشت" ازسوی نشر ققنوس مورد توجه خوانندگان قرار گرفت. این کتاب تاکنون ۳۲ بار تجدید چاپ شده است. رمان دیگر صفوی "‌برزخ اما بهشت" نام دارد.

وی در آثارش‌ بیش‌ از هر چیز به‌ زنان‌ و مسائل‌ مربوط‌ به‌ آنان‌ در جامعه‌ نیمه‌سنتی‌، نیمه‌مدرن‌ ایران‌ می‌پردازد. آثار نازی‌ صفوی‌ از پرفروش‌ترین‌ کتاب‌های نویسندگان‌ ایرانی‌ به‌شمار می‌روند.

در چند سال اخير، مسئولان اداره کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به دلايل گوناگون يا اجازه انتشار بسياری از کتاب‌ها در موضوعات مختلف را صادر نکردند و يا بسياری از آثار را با سانسور و ايرادات فراوان مواجه کردند

صفوی در ادامه سخنان امروز خود تأکید کرد: "نظارتی که درحال حاضر بر آثار وجود دارد، ناصحیح است و اگر درست بود، باعث رشد می‌شد و محتوای آثار را بالا‌تر می‌برد."

این نویسنده ایرانی با اعلام این‌که "نظارت فعلی کیفیت را نازل‌تر می‌کند" توضیح داد: "وضعیت نظارت فعلی به این صورت است که بعضی از کلمات و عبارات به کار نروند و به محتوای آثار از لحاظ کیفی هیچ توجهی نمی‌شود."

این نویسنده تنها راه پیشرفت را منحصر به وجود جریان‌های نظارتی ندانست و گفت: "جریانات فکری باید ارتقا پیدا کنند تا از این طریق آثار هم بهبود یابند، اما نباید به حال خود‌‌ رها شوند."

وی نوجوانان و جوانان را مخاطب رمان‌های عاشقانه دانست و گفت: "جریان‌های فکری و روشنفکران ما در حوزه‌ داستان‌نویسی وارد نمی‌شوند و به قول معروف همه را با یک چوب می‌زنند و برای‌‌ همان عامه‌ مردم که از پائین بودن سطح فکریشان انتقاد می‌کنند، کاری انجام نمی‌دهند."

شيوا ارسطويی، نويسنده و مترجم ايرانی نیز در روزهای میانی دی‌ماه در سخنانی گفت مسئولان وزارت ارشاد از سال ١٣٨۶ تاکنون برای هيچ يک از آثارش مجوز انتشار صادر نکرده‌اند.

در چند سال اخير، مسئولان اداره کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به دلايل گوناگون يا اجازه انتشار بسياری از کتاب‌ها در موضوعات مختلف را صادر نکردند و يا بسياری از آثار را با سانسور و ايرادات فراوان مواجه کردند. همچنين در سال‌های اخير مجوز نشر برخی آثار را نيز که قبلاً صادر شده بود، باطل کرده‌اند.

آذرماه گذشته بيش از يک‌صد تن از نويسندگان، شاعران و مترجمان ايرانی با انتشار متنی خواهان لغو فوری مجوز انتشار کتاب از سوی وزارت ارشاد و کليه‌ مقررات و قوانين مربوط به آن شدند.

آن‌ها با اعلام اين‌که نويسندگان بايد بتوانند آزادانه بينديشند و حاصل انديشه و هنر خود را آزادانه عرضه کنند تأکيد کردند: "حق مردم است که فارغ از هرگونه سانسور و فشار حکومتی به آثار ادب، هنری و اطلاعات دسترسی پيدا کنند و خود به داوری و نقد بپردازند."

درويشيان: مشکلات سانسور صدای خودی‌ها را هم در آورده

news-zamaneh — Mon, 11 Feb 2013 15:02:47 +0000

علی‌اشرف درويشيان، نويسنده و عضو کانون نويسندگان ايران از توقف چاپ دوباره يکی از کتاب‌هايش خبر داد و گفت نزديک به ۲۰ عنوان کتاب شامل رمان‌ها و مجموعه داستان‌های کوتاه وی به دليل تعطيلی نشر چشمه بلاتکليف مانده‌اند.

خبرگزاری کار ايران (ايلنا ) امروز دوشنبه ۲۳ بهمن ماه به نقل از علی‌اشرف درويشيان، نويسنده، محقق و از اعضای کانون نويسندگان ايران نوشت: "تقريبا اکثر کتاب‌های من در انتشارات چشمه منتشر می‌شد. تعداد اين کتاب‌ها نزديک به ۲۰ عنوان است که شامل رمان‌ها و مجموعه داستان‌های کوتاه می‌شود و به دليل تعطيلی نشر چشمه بلاتکليف مانده‌اند."

چندين انتشاراتی در ايران در دو سال اخير بارها بر اثر فشارهای وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی به حالت تعليق در آمدند. هجدهم دی‌ماه سال گذشته تعليق نشر چشمه از سوی وزارت ارشاد به‌شکل شفاهی ابلاغ شد و پس از گذشت چند ماه مجوز اين نشر به‌صورت کلی لغو گرديد.

محمدمهدی فخری‌زاده، عضو هيئت مديره انجمن اتحاديه ناشران و کتابفروشان تهران دی‌ماه سال جاری گفت پرونده انتشارات چشمه در مرحله تجديد نظر قرار گرفته است.

علی‌اشرف درويشيان افزود: "کتاب فرهنگ و افسانه‌های مردم ايران که حاصل همکاری من با رضا خندان است، ظاهراً به خاطر مشکلات اقتصادی و گرانی کاغذ برای چاپ‌ مجدد به مشکل برخورد کرده است."

درويشيان: ادامه‌ اين وضعيت بی‌شک سيری قهقرايی را پيش روی فرهنگ ما می‌گذارد و به نابودی کامل آن منجر می‌شود

اين نويسنده تأکيد کرد: "اين کتاب دارای ۱۹ جلد است که هر کدام از اين جلد‌ها در حدود ۶۰۰ صفحه دارد و کار جمع‌آوری و تدوين آن نزديک به ۲۰ سال طول کشيد."

وی با اعلام اين‌که "در اين شرايط و با توجه به تعطيلی نشر چشمه، به نوعی ما هم تعطيل شده‌ايم"، گفت: "به دليل اين‌که شرايط جسمی چندان مناسبی ندارم، اين روز‌ها کار چندان زيادی انجام نمی‌دهم."

درويشيان با اشاره به اين‌که "تيراژ بعضی از کتاب‌ها به ۲۰۰ نسخه رسيده است"، توضيح داد: "جريان سانسور، حوزه‌ فرهنگ را چنان بی‌اعتبار کرده و اعتماد مردم را گرفته که اين بی‌اعتنايی را ايجاد کرده است."

اين نويسنده به بی‌اعتنايی مردم در حوزه‌ ادبيات و هنر و گذشتن آثار از "درگاه سانسور" اشاره کرد و افزود: "اين مشکلات به قدری جدی است که حتی صدای خودی‌ها را هم در آورده است."

به گفته اين عضو کانون نويسندگان ايران، "ادامه‌ اين وضعيت بی‌شک سيری قهقرايی را پيش روی فرهنگ ما می‌گذارد و به نابودی کامل آن منجر می‌شود."

درويشيان که مدت‌هاست شرايط نامطلوب فيزيکی او را از فعاليت مستمر ادبی بازداشته است پيش از اين گفته بود: "مجموعه داستانی‌ وی به نام «داستان‌های تازه داغ» نزديک به شش سال است؛ در ارشاد مانده است."

پيش از اين، تمامی کتاب‌های عرضه‌شده علی‌اشرف درويشيان در بيست‌وچهارمين نمايشگاه کتاب تهران جمع‌آوری شد.

علی‌اشرف درويشيان در مهرماه ۱۳۲۰ در کرمانشاه به دنيا آمده است و از اعضای قديمی کانون نويسندگان ايران به‌شمار می‌رود.

درويشيان نزديک به ۱۵ سال به کار معلمی پرداخته و هم‌زمان با کار، تحصيل را هم ادامه داده است. از سال ۱۳۴۵ در دانشگاه تهران در رشته‌ ادبيات فارسی و سپس تا فوق ليسانس روان‌شناسی تربيتی درس خوانده و هم‌زمان در دانشسرای عالی تهران تا مقطع فوق ليسانس مشاوره و راهنمايی تحصيلی پيش رفته است.

وی برخی از نوشته‌های خود را پيش از انقلاب ايران با نام مستعار "لطيف تلخستانی" منتشر می‌کرد. درويشيان پس از انقلاب چند بار به علت فعاليت‌های سياسی زندانی شد.

اين نويسنده در زمينه‌های مختلف کتاب نوشته است. از جمله در زمينه‌ داستان کوتاه و رمان: از اين ولايت، آبشوران، فصل‌نامه، همراه با آهنگ‌های بابام، قصه‌های بند، درشتی، سلول ۱۸، سال‌های ابری، از ندار تا دارا، برگزيده داستان‌ها و چهار کتاب؛ در زمينه‌ داستان برای کودکان و نوجوانان: ابر سياه هزار چشم، گل طلا و کلاش قرمز، رنگينه، کی برمی‌گردی داداش جان؟، آتش در کتابخانه‌ بچه‌ها و روزنامه ديواری مدرسه‌ ما؛ در زمينه‌ فرهنگ عامه: افسانه‌ها و متل‌های کردی، فرهنگ گويش کرمانشاهی و فرهنگ افسانه‌های مردم ايران (۱۵ جلد) (با همکاری رضا خندان مهابادی)؛ و در زمينه‌ گردآوری: کتاب بيستون شماره يک، کتاب کودکان و نوجوانان (۱۱ شماره)، نقد و بررسی ادبيات کودکان و نوجوانان (سه شماره)، خاطرات صفرخان (گفت‌وگو با صفر قهرمانيان)، برگزيده‌ آثار صمد بهرنگی و...

علی‌اشرف درويشيان در دهمين دوره جايزه ادبی هوشنگ گلشيری، به‌خاطر "تعهد بی‌چون و چرا به آزادی بيان و در امان نگاه داشتنِ حريم قلم از دستبردِ قدرت" و "تصوير صادقانه‌ای که از گذر دردناک جامعه‌ای روستايی به جامعه‌ای شهری به‌دست داده"، مورد تقدير قرار گرفت.

درويشيان در ارديبهشت سال ۱۳۸۶ سکته مغزی کرد و از آن‌پس بخشی از بدن او فلج شد.

ايران دو سايت خبری و يک سايت تاريخی را مسدود کرد

news-zamaneh — Mon, 28 Jan 2013 09:06:19 +0000

ايران دو سايت خبری تابناک و بازتاب امروز و همچنين سایت تاریخ ایرانی را مسدود کرد. دلیل مسدودشدن این سه سایت خبری اعلام نشده است.

در ايران "کميته تعيين مصاديق فيلترينگ" که رياست آن برعهده غلام‌حسين محسنی‌اژه‌ای است، درباره فيلتر کردن وب‌سايت‌ها تصميم‌گيری می‌کند.

افزون بر دادستان کل کشور، "وزير يا نماينده وزارتخانه‎های آموزش و پرورش، ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات، دادگستری، اطلاعات، علوم،‌ تحقيقات و فن‌آوری، فرهنگ و ارشاد اسلامی، رئيس سازمان تبليغات اسلامی، رئيس سازمان‎ صداوسيما و فرمانده نيروی انتظامی، يک نفر خبره در فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات به انتخاب کميسيون صنايع و معادن مجلس و يک نفر نماينده مجلس به انتخاب کميسيون حقوقی و قضايی" اعضای ديگر اين کميته ١٢ نفره هستند.

دو سايت خبری تابناک و بازتاب امروز روز گذشته و هم‌زمان با بازداشت شماری از روزنامه‌نگاران در تهران از دسترس خارج شده‌اند. سایت تاریخ ایرانی نيز به‌طور تخصصی به موضوعات و مطالب تاریخی می‌پرداخت.

اين سايت‌ها هم‌زمان با بازداشت شماری از روزنامه‌نگاران در تهران از دسترس خارج شده‌اند

شامگاه روز يکشنبه هشتم بهمن، مأموران امنيتی با مراجعه به روزنامه‌های شرق، اعتماد، آرمان، بهار و هفته‌نامه آسمان، شماری از روزنامه‌نگاران را بازداشت کردند.

تاکنون بازداشت جواد دليری (سردبير روزنامه اعتماد)، نسرين تخيری (دبير سرويس اجتماعی اعتماد) و ساسان آقايی (دبير سرويس سياسی اعتماد)٬ مطهره شفيعی (دبير سرويس سياسی آرمان) و نرگس جودکی (دبير سرويس اجتماعی آرمان)٬ پوريا عالمی و پژمان موسوی از روزنامه شرق٬ اميلی امرايی از روزنامه بهار، اکبر منتجبی از هفته‌نامه آسمان و صبا آذرپيک تأييد شده است.

دو روز پيش سليمان محمدی و ميلاد فدايی اصل دو روزنامه‌نگار ديگر نيز بازداشت شده بودند.

قوه قضائيه ايران هنوز درباره دليل بازداشت اين شمار از روزنامه‌نگاران توضيحی نداده اما خبرگزاری مهر می‌گويد "علت بازداشت اين افراد حکايت از همکاری برخی از اين افراد با رسانه‌های فارسی زبان ضد انقلاب دارد."

سازمان گزارشگران بدون مرز که انجمنی غيردولتی و بين‌المللی در دفاع از آزادی رسانه‌هاست، می‌گويد ايران "بزرگ‌ترين" ‌زندان روزنامه‌نگاران در خاورميانه است.

محروميت پنج ساله شيوا ارسطویی از انتشار آثارش

news-zamaneh — Tue, 08 Jan 2013 18:29:14 +0000

شيوا ارسطويی، نويسنده و مترجم ايرانی می‌گويد مسئولان وزارت ارشاد از سال ١٣٨۶ تاکنون برای هيچ يک از آثارش مجوز انتشار صادر نکرده‌اند.

به گزارش خبرگزاری کار ايران (ايلنا) امروز سه‌شنبه ۱۹ دی‌ماه، شيوا ارسطويی گفت: "تجديد چاپ کتاب «من دختر نيستم» در سال ١٣٨۶، آخرين اثری از من بوده که تا امروز اجازه‌ انتشار به آن داده‌اند و بعد از آن، ديگر اين شانس را نداشتم که آثارم منتشر شوند."

وی افزود: "رمان‌های «برای بوسه‌ای در بوداپست» و «خوف» دو اثری هستند که در دهه‌ ٨٠ به ناشر سپرده شده‌اند، اما هنوز هيچ جوابی از سوی وزارت ارشاد مبنی بر وضعيت انتشار آن‌ها داده نشده است."

ارسطويی با بيان اين‌که مجموعه داستان "شايد زنی شبيه به من" هم از سال گذشته همين وضعيت را پيدا کرده است، تأکيد کرد: "مسئولان وزارت ارشاد درباره‌ اين کتاب اظهارنظری نکرده‌اند."

اين نويسنده گفت: "اگر بخشی از يک کتاب از نظر مسئولان ارشاد مشکل‌دار است، به من بگويند مشکل اين کتاب‌ها چيست تا آن‌ها را بر طرف کنم و آثارم چاپ شوند."

در چند سال اخير، مسئولان اداره کتاب وزارت ارشاد به دلايل گوناگون يا اجازه انتشار بسياری از کتاب‌ها در موضوعات مختلف را صادر نکردند و يا بسياری از آثار را با سانسور و ايرادات فراوان مواجه کردند

ارسطويی افزود وقت و انرژی زيادی را صرف نوشتن اين آثار کرده‌ است و دليل اين رفتارها را نمی‌داند چيست. وی گفت: "اين برخوردها انسانی نيست."

چند سال پيش نيز به دليل عدم دريافت مجوز از سوی مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی رمان "افيون"، يکی از آثار اين نويسنده در کشور آلمان منتشر شد.

خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، دی ماه ١٣٨٣ به نقل از ارسطويی نوشت، اين رمان، رمانی نو بود که پس از ١٠ ماه ماندن در وزارت ارشاد و در انتظار مجوز گرفتن، اجازه انتشار نيافت.

وی گفت: "مسئولان وزارت ارشاد درباره علت منتشر نشدن «افيون» توضيحی ندادند تا بدانم اشکال از کجاست."

به گفته وی مسئولان تنها گفته‌اند اين رمان "غير قابل چاپ" است.

حذف دو شبکه ماهواره‌ای جمهوری اسلامی از ماهواره هيسپاست

news-zamaneh — Fri, 21 Dec 2012 15:45:57 +0000

در پی تحريم سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ايران به‌عنوان نهاد ناقض حقوق بشر و همچنین رئیس آن عزت‌الله ضرغامی از سوی اتحاديه اروپا و کنگره آمريکا، شرکت اسپانيايی خدمات ماهواره‌ای هيسپاست، شبکه‌های انگليسی‌زبان پرس تی‌وی و اسپانيايی‌زبان هيسپان تی‌وی جمهوری اسلامی ايران را از فهرست پخش ماهواره‌ای خود در اسپانيا و آمريکای لاتين حذف کرد.

به گزارش شبکه‌ پرس تی‌وی، اين تصميم شرکت خدمات ماهواره‌ی هیسپاست، امروز جمعه يکم دی‌ماه (۲۱ دسامبر) به مورد اجرا گذاشته شد.

هیسپاست همچنين به شرکت خدمات ماهواره‌ای اورون دستور داده است تا ارسال امواج اين دو شبکه بين‌المللی را متوقف کند.

به‌گفته شرکت اورون از آن‌جايی که اتحاديه اروپا سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی ايران را در فهرست تحريم‌های خود قرار داده است، پخش هيسپان تی‌وی و پرس تی‌وی بايد متوقف می‌شود.

ايران می‌گويد هيسپان تی‌وی به‌شکل رسمی در اسپانيا ثبت شده است و بر اساس قوانين رسانه‌ای اين کشور فعاليت می‌کند.

کنگره و سنای آمريکا به‌طور مشترک قانونی را تصويب و نهايی کردند که به موجب آن سازمان صداوسيمای جمهوری اسلامی به عنوان نهاد ناقض حقوق بشر و رئيس آن شامل تحريم‌های دولت آمريکا قرار گرفتند

شرکت ماهواره‌ای فرانسوی يوتل‌ست، ‌تأمين‌کننده فضای ماهواره‌ای اروپا، روز دوشنبه ۲۴ مهرماه سال جاری پخش ۱۹ شبکه ماهواره‌ای تلويزيونی و راديويی جمهوری اسلامی ايران را بر روی ماهواره هاتبرد قطع کرد.

اين تصميم يوتل‌ست بر اساس تحريم‌های اتحاديه اروپا عليه ايران اتخاذ شده بود.

شبکه‌های پرس تی‌وی، العالم، شبکه خبر، شبکه‌های سحر يک و دو، شبکه‌های جام جم يک و دو، شبکه الکوثر، شبکه قرآن و راديو ايران برنامه‌های خود را از طريق اين ماهواره برای بخش‌هايی از جهان پخش می‌کردند.

يوتل‌ست بخشی از سهام هيسپاست را در اختيار دارد.

روز سه‌شنبه ۲۸ آذرماه سال جاری، کنگره و سنای آمريکا به‌طور مشترک قانونی را تصويب و نهايی کردند که به موجب آن سازمان صداوسيمای جمهوری اسلامی به عنوان نهاد ناقض حقوق بشر و رئيس آن شامل تحريم‌های دولت آمريکا قرار گرفتند.

برپايه اين قانون همه‌گونه خدمات از سوی شرکت‌های آمريکايی و شرکت‌هايی که در اين کشور فعاليت دارند، از خدمات‌ شرکت‌های ماهواره‌ای برای پخش برنامه تا فروش تجهيزات و خدمات ديگر به صداوسيما شامل اين تحريم‌ها می شود.

محمد سرافراز، معاون برون‌مرزی صداوسیما در اين‌باره و قطع شبکه‌های برون مرزی ايران توسط شرکت‌های ماهواره‌ای اروپایی در مصاحبه با پرس تی‌وی گفت: "ایران در پی اتخاذ اقدام قانونی لازم برای مقابله با موج جدید حملات اروپا و آمریکا علیه رسانه‌های ایرانی است."

وی اين اقدامات را "یادآور قانون جنگل" دانست و آن را با دوره قرون وسطا و تفتيش عقايد مقايسه کرد.

محمد سرافراز تحریم صداوسیما را ناشی از فشار‌های "لابی صهیونیستی بر کنگره آمریکا" خواند.

پیش از این، نهادهای نظارتی رسانه‌ها در بريتانيا و آلمان نيز دستور قطع پخش برنامه‌های پرس تی‌وی در آن کشورها را صادر و اجرا کرده‌اند.

همچنین شرکت آسیا ست نيز شبکه پرس تی‌وی و سایر شبکه‌های ایرانی در قاره آسیا را حذف کرده است.

در سال‌های گذشته به‌ويژه پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ فعالان حقوق بشر سازمان صداوسیما را به همکاری تنگاتنگ با نهادهای اطلاعاتی امنیتی و نقض حقوق فاحش حقوق بشر از طریق حضور در زندان‌ها، پخش اعترافات اجباری، دادگاه‌های نمایشی و برنامه‌های افتراآمیز متهم کردند.

سازمان‌ها و فعالان حقوق بشر می‌گويند صداوسیما نقش بسیار مؤثری در جریان سرکوب مخالفان و ناراضیان سیاسی و مدنی بازی کرده است.

‎سازمان صداوسیما همچنین برنامه‌های تخریبی متعددی را علیه شخصیت‌های شناخته‌شده سیاسی و فعالان جامعه مدنی و اعترافاتی که تحت فشار از آن‌ها گرفته شده بود، پخش کرده است.

روزنامه مغرب متخلف شناخته شد

news-zamaneh — Wed, 12 Dec 2012 11:59:55 +0000

به گفته نماينده قوه قضائيه در هيئت نظارت بر مطبوعات، روزنامه مغرب متخلف شناخته شده است.

خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) امروز چهارشنبه ۲۲ آذرماه به نقل از قاضی ناصر سراج، نماينده قوه قضائيه در هيئت نظارت بر مطبوعات نوشت، اين هيئت،‌ روزنامه مغرب را متخلف شناخته و انتشار اين روزنامه کماکان متوقف است.

دوم آذرماه سال جاری روزنامه مغرب در صفحه نخست خود، کاريکاتوری از محمود احمدی‌نژاد، رئيس‌جمهور ايران را با چهره‌ای خندان منتشر کرد در حالی که پشت تريبون مجلس ايستاده و کاغذی که به‌نظر می‌رسيد طرح سئوال نمايندگان از وی باشد را پاره می‌کند.

در حاشيه اين کاريکاتور با تيتر "ختم سئوال"، نوشته شده بود "احمدی‌نژاد با حکم حکومتی از پاسخ به مجلس معاف شد".

روزنامه مغرب از آغاز شهريورماه سال جاری به کيوسک روزنامه‌ها آمد و رويکردی انتقادی نسبت به دولت داشت

يک روز پس از انتشار اين کاريکاتور، خبرگزاری فارس به نقل از پدارم‌ پاک‌آيين، مديرکل مطبوعات و خبرگزاری‌های داخلی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از شکايت اين وزارتخانه از روزنامه مغرب خبر داد و نوشت، کاريکاتور و تيتر يک صفحه نخست روزنامه مغرب از جمله تخلفات و موضوع شکايت وزارت ارشاد از اين روزنامه است.

انتشار مطلب ديگری در صفحه ١۴ روز دوم آذرماه اين روزنامه با عنوان "ادامه توقيف‌های بی‌دليل؛ نه ارشاد، نه حوزه هنری، مرجع حذف باران کوثری کجاست؟" که گزارشی مربوط به موضوع ممنوع شدن تصوير و بازی باران کوثری، بازيگر سينمای ايران است نيز می‌تواند دليل ديگری بر شکايت وزارت ارشاد از اين روزنامه باشد.

مديرکل مطبوعات و خبرگزاری‌های داخلی وزارت ارشاد گفته بود: "وزارت ارشاد به دليل تخلف زياد اين روزنامه از حدود قانونی مطبوعات و مصوبه شورای عالی امنيت ملی از آن شکايت کرده و انتظار داريم قوه قضائيه هرچه زودتر در اين زمينه تصميم گيری کند."

وی افزوده بود: "تاکنون تذکراتی به اين روزنامه داده شده بود که اين روزنامه به آن توجه نکرده و شاهد استمرار تخلفات اين روزنامه طی ماه‌ها و هفته‌های اخير بوديم."

پيش از اين در دهم مهرماه سال جاری مأموران دادستانی در دفتر روزنامه مغرب حاضر شدند و محمدمهدی امامی، مدير مسئول اين روزنامه را به دليل آن‌چه که اتهامات غير مطبوعاتی خواندند، بازداشت کردند.

در حالی که گفته می‌شد دليل اين اقدام انتشار عکس بزرگ محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين ايران در صفحه نخست اين روزنامه است، غلامحسين محستی اژه‌ای، دادستان ايران اين بازداشت را بی ارتباط با اين موضوع دانست و گفت: "مدير مسئول اين روزنامه و بعضی از افراد آن به اتهامی غير مطبوعاتی و بر اساس گزارش يکی از مراجع رسمی ‌تحت تعقيب قرار گرفته‌اند."

خبرگزاری آنا، وابسته به دانشگاه آزاد، آن زمان در مورد اقدام مأموران قضايی نوشت: "روزنامه مغرب در روزهای گذشته با انتخاب مطالب ساختارشکن، حمايت همه جانبه‌ای را از جريان اصلاح‌طلب و فتنه داشته است."

روزنامه مغرب از آغاز شهريورماه سال جاری به کيوسک روزنامه‌ها آمد و رويکردی انتقادی نسبت به دولت داشت.

حذف کامل نقش‌های دو بازيگر از يک نمايش

news-zamaneh — Mon, 10 Dec 2012 17:00:28 +0000

نمايش "ترن" پس از چندين ماه تمرين، در حالی بر روی صحنه می‌رود که صحنه‌های ايفای نقش شهرام حقيقت‌دوست و ساناز بيان، دو بازيگر اين نمايش به‌طور کامل حذف شده‌ است.

نيما دهقان، کارگردان نمايش "ترن" امروز دوشنبه ۲۰ آذرماه به خبرگزاری دانشجويان ايران(ايسنا) گفت: "نمايش ترن در حالی به صحنه می‌رود که شهرام حقيقت‌دوست و ساناز بيان پس از سه ماه تمرين نمی‌توانند در اجرا حضور داشته باشند چون صحنه‌ مربوط به حضور آن‌ها به‌طور کامل حذف شده است."

کارگردان نمايش "ترن" افزود: "يک صحنه از نمايش به‌طور کامل، دو صحنه کوچک و نيز دو بخش ديگر از يکی ديگر از صحنه‌ها نيز کنار گذاشته شده است."

به گزارش خبرگزاری فارس، "شورای نظارت و ارزشيابی مرکز هنرهای نمايشی پس از بازبينی اين نمايش، صحنه‌ای که در آن فرزند شهيدی خطاب به پدرش ١٢ سئوال را مطرح می‌کند، حذف شده است" در اين صحنه شهرام حقيقت‌دوست نقش فرزند را بازی می‌کرد.

دهقان در ادامه با اشاره به اين‌که "اجرای خود را با يک دل چرکين و خداحافظی از دو بازيگرمان آغاز خواهيم کرد" افزود: "هشت شهيد گمنام در اين نمايش حضور دارند و در سفری که با قطار دارند قصه‌های هر يک از آن‌ها روايت می‌شود اما با حذف يک صحنه کامل و دو صحنه‌ کوچک ديگر‌، نمايشنامه فاقد يک ساختار منسجم و تعريف درست می‌شود."

نيما دهقان، کارگردان نمايش "ترن": زمانی عادت کرده بودم يک کلمه يا يک جمله را نه به‌عنوان مميزی که به‌عنوان ملاحظات حذف کنم ولی عادت نکرده‌ام از ۹۶ صفحه نمايشنامه، نمايش را در صفحه ۵۴ متن به پايان برسانم

اين کارگردان با تأکيد بر اين‌که "طبيعی است تماشاگر بپرسد چرا قصه‌ دو شهيد گمنام ديگر روايت نمی‌شود" گفت: "در اين شرايط نمايش به لحاظ فنی اشکال پيدا می‌کند اما تلاش می‌کنم تا اين اتفاق، خيلی ضربه‌زننده نباشد و در عين حال به کيفيت کار هم لطمه وارد نشود."

نيما دهقان چند روز پيش در مورد نمايش "ترن" گفته بود: "اگر من به‌عنوان يک جوان ايرانی نتوانم در کشور خودم درد هشت شهيد گمنام را بگويم، خاک بر سرم، من حاضرم اين نمايش اجرا شود و به خاطرش کارگردانی تئاتر را کنار بگذارم."

اين کارگردان جوان تئاتر گفته بود: "زمانی عادت کرده بودم يک کلمه يا يک جمله را نه به‌عنوان مميزی که به‌عنوان ملاحظات حذف کنم ولی عادت نکرده‌ام از ۹۶ صفحه نمايشنامه، نمايش را در صفحه ۵۴ متن به پايان برسانم."

ساناز بيان نيز حذف کامل صحنه مربوط به حضور وی در نمايش "ترن" را مايه تعجب و تأسف دانسته و گفته است: "به جز من و شهرام حقيقت‌دوست که نقش‌مان به‌صورت کامل حذف شده است، نقش دو بازيگر ديگر هم به حداقل رسيده و خيلی کوتاه شده است."

وی توضيح داد: "البته در مرحله قبلی بازبينی هم نقش چند تن از بازيگران خانم نمايش بسيار کوتاه شد."

شهرام حقيقت‌دوست نيز در مورد حذف تمامی صحنه حضورش در نمايش "ترن" گفت: "حدود ۲۰ دقيقه از نمايش که مربوط به بازی من می‌شد به‌طور کامل حذف شده است اما حتما اين بخش را با اجازه نويسنده‌اش در جايی منتشر می‌کنم تا همه بدانند چه بخشی از نمايشنامه حذف شده است."

وی صحنه حذف شده را يکی از شرافتمندانه‌ترين صحنه‌های نمايش "ترن" دانست و تأکيد کرد: "آقايان با آثار هنری برخوردهای سليقه‌ای و سياسی می‌کنند اما در حال حاضر اين برخوردها به شدت سختگيرانه‌تر شده است."

نمايش "ترن" که متن آن را حميدرضا آذرنگ، همسر ساناز بيان، يکی از دو بازيگر حذف‌شده اين نمايش نوشته است، قرار است با بازی حسين پاکدل‌، امير جعفری،‌ ريما رامين‌فر،‌ مهراوه شريفی‌نيا‌، الهام کردا،‌ علی‌رضا محمدی‌، سينا رازانی،‌ فرزين صابونی‌، وحيد آقاپور و ... در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر اجرا شود.

تمرين‌های رسمی اين نمايش که تهيه‌کنندگی آن را انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس بر عهده گرفته است در روزهای پايانی شهريورماه سال جاری در مجموعه تئاترشهر آغاز شد.

اين نمايش روايتگر ١٠ سرباز گمنام جنگ ايران و عراق است که با يافتن پيکر آنان قرار است تا آن‌ها را دفن کنند و در اين ميان اتفاقاتی رخ می‌دهد.

يک‌صد نويسنده ايرانی خواهان لغو مجوز چاپ کتاب شدند

news-zamaneh — Mon, 03 Dec 2012 15:49:34 +0000

شماری از نويسندگان ايرانی، با انتشار متنی خواهان لغو فوری مجوز انتشار کتاب از سوی وزارت ارشاد و کليه‌ مقررات و قوانين مربوط به آن شدند.

به گزارش تارنمای پندار، بيش از يک‌صد تن از نويسندگان، شاعران و مترجمان ايرانی در متنی که منتشر کرده‌اند با اعلام اين‌که نويسندگان بايد بتوانند آزادانه بينديشند و حاصل انديشه و هنر خود را آزادانه عرضه کنند تأکيد کردند: "حق مردم است که فارغ از هرگونه سانسور و فشار حکومتی به آثار ادب، هنری و اطلاعات دسترسی پيدا کنند و خود به داوری و نقد بپردازند."

اين نويسندگان نوشته‌اند: "برای برون‌رفت از وضع بسيار اسفناک عرصه‌ کتاب و بهبود شرايط نويسندگان و برای برخورداری جامعه از ادبياتی که شايسته مردم آزادانديش ايران باشد، می‌بايست «مجوز چاپ کتاب» لغو شود."

امضاکنندگان متن ياد شده، ايران را از معدود کشورهايی دانسته‌اند که در ابتدای قرن بيست‌ويکم هنوز هم نويسندگانش مجبورند برای نشر آثار خود، از دولت "مجوز چاپ" بگيرند. "مجوزی" که حتی در قانون اساسی جمهوری اسلامی نيز به آن اشاره‌ای نشده است.

از بيانيه نويسندگان: در اين چند سال که تيغ سانسور فزون‌تر و تيزتر از گذشته بر شريان‌های انتشار کتاب گذارده شده، سقوط تيراژ کتاب‌ها نيز بيشتر شده است. اگر پنج سال پيش تيراژ دو هزار نسخه‌ای تيراژی معمول بود، اکنون اين تيراژ به کمتر از يک هزار نسخه رسيده است

در اين بيانيه ضمن اشاره به اين‌که "نقش وخامت وضع معيشتی مردم حديث ديگری است"، آمده است: "تقلاهای چند سال اخير وزارت ارشاد و ديگر دستگاه‌های هم‌سو، برای اعمال هر چه شديدتر سانسور و ايجاد محدوديت‌ها و تنگناهای بيشتر در راه چاپ و انتشار کتاب بار ديگر ثابت کرد که افول و نزول شأن کتاب و کتاب‌خوانی رابطه‌ مستقيمی با سانسور دارد."

در بخش ديگری از اين متن آمده است: "در اين چند سال که تيغ سانسور فزون‌تر و تيزتر از گذشته بر شريان‌های انتشار کتاب گذارده شده، سقوط تيراژ کتاب‌ها نيز بيشتر شده است. اگر پنج سال پيش تيراژ دو هزار نسخه‌ای تيراژی معمول بود، اکنون اين تيراژ به کمتر از يک هزار نسخه رسيده است؛ آن هم در جامعه‌ای که بيش از ۷۵ ميليون جمعيت دارد و ۷۰ درصد اين جمعيت جوان هستند؛ جوانانی تشنه دانستن و کشف کردن."

نويسندگان متن يادشده افزوده‌اند: "اين روش در حکم به گرو گرفتن آزادی بيان، خلاقيت و معاش نويسندگان از جانب دولت است تا بتواند ديدگاه‌های خود را بر آثار نويسندگان تحميل کند، حربه‌ای است برای اعمال تبعيض ميان نويسندگان و سوق دادن آنها به خودسانسوری، ابزاری است برای دخالت حاکميت در عرصه‌ ادبيات، هنر و انديشه."

در فهرست امضاکنندگان متن يادشده اسامی شاعران و نويسندگان به‌نام ايرانی از جمله سيمين بهبهانی، سيدعلی صالحی، علی باباچاهی، يداله رؤيايی، محمود استادمحمد، پوران فرخزاد، علی‌اشرف درويشيان و رضا براهنی به چشم می‌خورد.

علی باباچاهی، شاعر و يکی از امضاکنندگان متن يادشده امروز با تأکيد بر اين‌که من فقط امضاکننده بودم به باشگاه خبرنگاران گفت: "انگيزه من از امضا کردن متن سرگشاده‌ای با موضوع لغو مجوز کتاب در واقع معطوف به نوع نگاه مميزهای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است چرا که مواجهه اين دوستان با متن‌های من که غالبا شعر هستند بر اساس سليقه فردی است."

وی افزود: "به‌نظر می‌رسد که اين آقايان هر يک براساس پيش‌فرض‌های خود با متن‌های من برخورد می‌کنند و من به عينه ديده‌ام که برداشت اين دوستان با معنای اين متن‌ها مغايرت فاحشی دارد."

در روزهای پايانی فروردين‌ماه ۱۳۸۹ شورای عالی انقلاب فرهنگی در مصوبه‌ای اصلاحی، اهداف، سياست‌ها و ضوابط نشر کتاب را بر اساس پيشنهاد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای اجرا در اختيار اين وزارتخانه گذاشت.

شورای عالی انقلاب فرهنگی در اين مصوبه اهداف و سياست‌های ايجابی و حدود و ضوابط نشر را مشخص کرد.

در مواد اين مصوبه به مواردی نظير "ترويج و تبليغ الحادی و اباحه‌گری، توهين به مقدسات دين اسلام، تبليغ اديان منحرف و منسوخ و خرافات و انتشار تصاويری که موجب اشاعه‌ فحشا می‌شوند، تبليغ عليه نظام و منافع ملی و ترويج گروه‌های محارب و عناصر ضدانقلاب و برهم زننده‌ اساس وحدت ميان اقوام و فرق مختلف کشور از جمله حدود قانونی مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی در حوزه‌ دين، سياست و فرهنگ عمومی" اشاره شده که زير تيغ سانسور خواهند رفت.