کیم جونگ ایل

دیکتاتورها باهوش‌تر از آنند که فکر می‌کنید

Wed, 11 Jul 2012 22:04:05 +0000

کریستین کاریل

برگردان:

نعیمه دوستدار

کریستین کاریل − معمولا دیکتاتورها را احمق یا دست‌کم دیوانه می‌دانند. معمر قذافی یک دیوانه رجزخوان بود، با نوعی سبک مسخره در مد و شیوه لباس پوشیدن. کیم جونگ ایل، موهایش را عجیب و غریب درست می‌کرد و عاشق شعارهای فراواقعی بود. ژنرال‌های برمه هم دیکتاتورهایی بودند که در تصمیم‌گیری‌های کلان‌شان با طالع‌بین‌ها مشورت می‌کردند و بی‌درنگ و بی‌ملاحظه، به مردم شلیک می‌کردند.

این تصاویر کاریکاتوری، معمولا نشانه تمایل به پنهان کردن حقایقی ناخوشایند درباره زندگی امروز است. قذافی ۴۱ سال حکومت کرد. پیش از دورانی که او به قدرت برسد، سر‌کشی و رقابت در لیبی عادی بود. کیم جونگ ایل، بعد از ۱۷ سال حکمرانی بر کره شمالی در بسترش درگذشت. در حالی‌که سیاست‌های او، کشورش را به فقری حقارت‌بار دچار کرده بود، همسایگانش مانند کره جنوبی، به قله رفاه رسیده بودند. ژنرال‌های برمه، در ۱۹۶۲ به قدرت رسیدند، و هر چند، مدتی بعد کمی ‌ضعیف‌تر شدند، اما همچنان در قدرتند.

همه این دیکتاتورها، طولانی‌تر از زمانی که خودشان یا مردم‌شان انتظار داشتند در قدرت باقی ‌ماندند. بله! آنها دیو بودند اما نمی‌توان به آنها گفت احمق. با مقیاس‌های خودشان آنها واقعا موفق بوده‌اند.‌

"منحنی یادگیری دیکتاتورها"

این حقیقتی است که اگر می‌خواهیم به نیروهای آزادی‌خواه دنیا کمک کنیم، باید همواره آن را در ذهن داشته باشیم. این موضوع، در واقع یکی از درس‌هایی است که در کتاب فوق‌العاده "ویل دابسون"، با نام "منحنی یادگیری دیکتاتورها" نیز آمده است.

دابسون، سردبیر سابق "فارین پالیسی" که اکنون برای "اسلیت" کار می‌کند، این ایده را چند سال قبل پیدا کرد، زمانی که به بازی استراتژیک با فعالان دموکراسی‌خواهی که می‌خواستند رژیمی‌ مستبد را در کشورشان ساقط کنند دعوت شد. وقتی دابسون تقاضا کرد نقش یک دیکتاتور را بازی کند، همه با تعجب به او خیره شدند. به او گفته شد: "کار ما این نیست که به مردم یاد بدهیم چطور دیگران را سرکوب کنند."

اما مشکل این است که اگر ندانید مستبدان چه ویژگی‌هایی دارند، شانس زیادی در منکوب کردن‌شان نخواهید داشت. دابسون کوشید این اشتباه را با بررسی پنج رژیم اقتدارگرا و روش‌های آنها در حفظ و کنترل فضا، اصلاح کند. او با اعضای حزب کمونیست چین و روس‌ها مصاحبه کرد. همچنین وضعیت انور ابراهیم، رهبر مخالفان مالزی را در جریان مبارزات انتخاباتی بررسی کرد. موضوعی که چالش سازماندهی یک اپوزیسیون متحد را در کشوری که با تنوع قومی روبه‌روست نشان می‌دهد. در ونزوئلا، او به یکی از متحدان سابق هوگو چاوز برخورد که اکنون در زندان است- شاهدی قابل توجه برای دمدمی‌مزاج بودن (یا شاید انعطاف‌پذیری بی‌رحمانه) یک رژیم. حتی بسیاری از گزارش‌های او از مصر قبل از سقوط حسنی مبارک، تحلیل‌های هوشمندانه‌ای درباره وضعیت نیروهای این کشور ارائه می‌دهند و تحلیل‌های او درباره اتفاقات پس از انقلاب صدق می‌کنند.

یادگیری از گذشتگان

پیامی ‌کلیدی که از تحقیقات دابسون دریافت می‌شود، این است که دیکتاتورهای امروز احمق نیستند. آنها از اشتباهات گذشتگان‌شان آموخته‌اند. "پوتین" دیگر مانند "استالین" نیست و "هو جین تائو" هم مانند "مائو" نیست. در بسیاری از موارد، دیکتاتورهای امروزی فهمیده‌اند که به نفع‌شان است در ظاهر به هنجارهای دموکراتیک توجه کنند، حتی اگر در عمل آنها را از میان ببرند.

مثلا چاوز از برگزاری انتخابات خوشش می‌آید. در روز انتخابات، شما می‌توانید به کسی که می‌خواهید رأی بدهید. اینکه بیشتر ونزوئلایی‌ها دیگر به او رأی نمی‌دهند، نشان‌دهنده تلاش فراوان رئیس‌جمهور، برای دخالت در رسانه‌ها، دادگاه‌ها و بوروکراسی در تمام روزهای سال است. یک مقام مسئول انتخاباتی در ونزوئلا به دابسون گفته: "مشکل، روز انتخابات نیست. همه نابسامانی‌ها در مصرف پول، کالا، قدرت‌طلبی بیش از حد و ارتباطات، قبل از روز انتخابات اتفاق ‌افتاده."

آن‌طور که دابسون می‌نویسد، چاوز این جادوی سیاه را در فرهنگ سیاسی ونزوئلا وارد کرده است، جادویی آن‌قدر موثر که به سختی می‌توان تصور کرد مخالفان ستودنی تازه حیات‌یافته‌اش بتوانند با او رقابت کنند. کنترل رئیس جمهور بر امواج رادیو و تلویزیون بسیار استادانه است، تاجایی که به نظر می‌رسد او از افزایش نرخ تورم و بالارفتن آمار جنایت چندان آسیبی نمی‌بیند. تنها طبیعت است که حالا به شکل سرطان، از بدن رئیس‌جمهور انتقام می‌گیرد و می‌تواند به دوران چاوز پایان دهد.

برخی مشاهدات هشیارانه دابسون از گزارش‌های او درباره چین می‌آید. او نتیجه می‌گیرد کمونیست‌های چین، راضی‌ترین مستبدان امروزند. آنها درباره سرنگونی حکومت‌های مستبد قبلی، از چائوشسکو تا سوهارتو، مطالعات عمیقی کرده‌اند. رهبران چین تلاش زیادی کرده‌اند تا درس‌های لازم را در این زمینه بیاموزند و به نظر می‌رسد تلاش‌شان تاکنون نتایج موفقیت‌آمیزی داشته است. چنانکه دابسون اشاره می‌کند، بیشتر شاهدان عواقب میدان "تیان‌آن‌من" در سال ۱۹۸۹، از اینکه دریافته‌اند حزب کمونیست نه تنها همچنان در دنیا در قدرت است و بلکه هنوز رونق هم دارد، شوکه شده‌اند؛ اما دابسون می‌گوید: "حزب کمونیست چین می‌داند آسیب‌پذیری‌اش کجاست. لازم نیست کسی درباره اینکه دولت باید نگران چه چیزی باشد صحبت کند."

دابسون در مورد پوتین با اکراه تأکید می‌کند که او می‌داند چطور کنترل امور را در دست داشته باشد ،بدون این‌که به سبک دوران شوروی سابق در این کار افراط کند. روس‌های قرن بیست و یکم، می‌توانند به خارج سفر کنند و از مزایای اینترنت بهره ببرند چون پوتین می‌داند که ایزوله کردن کامل مردم در دنیا، یک بازی باخت − باخت است. در عوض، او مانند چاوز روی کنترل رسانه‌ها تمرکز کرده است (مثل تلویزیون ملی). پوتین با دقت قوانین را به نفع دولت دستکاری می‌کند و تاکنون، دست‌کم توانسته بدون اینکه مخالفان را به اردوگاه‌های کار اجباری بفرستد، همه چیز را حل و فصل کند.

یک مشکل دیکتاتورهای مدرن

دابسون می‌گوید که پوتین می‌داند بزرگ‌ترین خطر برای هر حکومت استبدادی، زمانی پیش می‌آید که ارتباطش را با احساسات مردمی ‌از دست بدهد. اگر مجلس چنان در کنترل درآمده باشد که دیگر نتوان از آن برای گرفتن بازخورد درباره نیازها و نگرانی‌های شهروندان استفاده کرد، چه راهکار جایگزینی وجود دارد؟

در چنین شرایطی، او نهاد تازه‌ای را با عنوان اتاق عمومی ‌ایجاد کرده؛ نوعی نهاد مشاوره‌ای در مقیاس بزرگ، شامل نمایندگانی از سازمان‌های غیردولتی نامعتبر که توصیه، راهنمایی و انتقاد می‌کنند؛ کاری که دومای ناتوان از عهده‌اش بر نمی‌آ‌ید، چون اصلا قدرتی ندارد.‌

البته این همان جایی است که دیکتاتورهای مدرن به مشکل بر‌می‌خورند. این حقیقت وجود دارد که حکمرانان مستبد، مجبورند طوری عمل کنند که گویی واقعا به واکنش‌های رای‌دهندگان توجه می‌کنند، تا حدی که گویی هنجارهای دموکراتیک کاملا نهادینه شده‌اند. تصادفی نیست که فرهنگ جدیدی برای مبارزه مدنی، در مقابل تقلب دولت در انتخابات در میان مردم روسیه ایجاد شده است. امروزه روس‌ها واقعا انتظار دارند آرایشان شمرده شود، بنابراین حرکت از طریق انتخابات دیگر کافی نیست.

مالزیایی‌ها هم سال‌هاست در انتخاباتی کم و بیش واقعی شرکت می‌کنند اما مدارک نشان می‌دهد که مردم این کشور می‌خواهند آرایشان چیزی بیشتر از یک مهر خشک شده در رای به یک دولت مستبد -هرچند خوش‌خیم- باشد.

تسلط نیروهای دموکراسی‌خواه

برای خیلی از دیکتاتورها این زمان، زمان آزمایش است. دابسون با وجود ارزیابی بی‌طرفانه رژیم‌های دیکتاتوری امروز، اعتقاد دارد که نیروهای دموکراسی‌خواه اکنون مسلط هستند. او می‌گوید بهار عربی تنها یک نشانه است. جزر و مدها به وضوح به نفع آزادی و جوامع کثرت‌گرا بوده است. سرعت انتقال اطلاعات، تمرکز بر قدرت را برای حکومت‌ها سخت کرده است و قدرت و ماهیت استبداد را کنار زده است. شایعه سوء‌رفتار دولت چین در بخشی از این کشور، می‌تواند باعث وقوع شورشی هزاران مایل دورتر از آن نقطه شود. دابسون می‌گوید: "چنین چیزی هرگز باعث نگرانی سلسله مینگ نمی‌شد. بنابراین نمی‌توان گفت چیزهایی که باعث نگرانی حکومت‌های مستبد امروز می‌شوند، از گذشته پیچیده‌تر نشده‌اند."

ممکن است دابسون درست بگوید اما مطمئنا دلیلی وجود ندارد که آزادی‌خواهان از آرمان بزرگ‌شان دست بکشند. در حال حاضر، دست‌کم تعداد زیادی دیکتاتور در سراسر دنیا وجود دارند که هنوز در حال یادگیری‌اند.

منبع: فارین پالیسی

مراسم خاکسپاری کيم جونگ ايل برگزار شد

Wed, 28 Dec 2011 12:06:00 +0000

مراسم خاکسپاری پيکر رهبر کره شمالی با شرکت صدها هزار نفر از مردم اين کشور که به‌شدت متأثر و گريان بودند برگزاری شد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، حکومت کره شمالی ۱۱ روز پس از اعلام خبر مرگ کيم جونگ ايل، رهبر اين کشور مراسم عظيم خاکسپاری وی را امروز چهارشنبه هفتم آذرماه (۲۸ دسامبر) با سازماندهی بی‌سابقه‌ای برگزار کرد.

اين مراسم که در آن هيچ نماينده‌ای از کشورهای ديگر شرکت نکرده بودند در ساعت ۱۰ بامداد (چهار و ۳۰ دقيقه به‌وقت ايران) در مقبره کومسوسان پيونگ‌يانگ آغاز شد.

پيکر کيم جونگ ايل ساعاتی در فضای برفی شهر در ميان جمعيت حاضر در مراسم گردانده و سپس به مقبره خاندان خود برده شد تا در آن‌جا موميايی شود.

مقبره کومسوسان در زمان حکومت کيم ايل سونگ، پدر کيم جونگ ايل، محل اقامت وی بود اما پس از مرگ او به دستور کيم جونگ ايل به مقبره خاندان آنان تبديل گرديد.

تلويزيون دولتی کره شمالی در ساعت ۱۴ به‌وقت محلی، چهار ساعت پس از شروع مراسم با اعلام پخش زنده، نمايش تصاوير اين مراسم را آغاز کرد

گفته می‌شود اين مراسم به مدت دو روز به طول بينجامد و ظهر روز پنج‌شنبه نيز حرکت تمامی قطارها و کشتی‌ها به احترام رهبر کره شمالی متوقف شود.

يک روزنامه کره جنوبی به‌نام Korea JoongAng Daily اعلام کرد که پيونگ‌يانگ از همه شهروندان خود که در خارج از کشور کار می‌کنند خواسته بود تا برای شرکت در اين مراسم به کشور بازگردند.

اين روزنامه افزود صدها کاميون پر از گل به‌منظور استفاده در اين مراسم از مرز چين به کره شمالی وارد شده بودند.

تلويزيون دولتی کره شمالی در ساعت ۱۴ به‌وقت محلی با اعلام پخش زنده، نمايش تصاوير اين مراسم را آغاز کرد.

نخستين تصاوير تلويزيون دولتی، ليموزين سياهی را که بر آن تصوير عظيمی از رهبر کره شمالی قرار داشت و سپس تصوير نظاميانی که به‌نشانه احترام تعظيم می‌کردند؛ نشان می‌داد.

در پس اين تصاوير ليموزين ديگری دسته گل بزرگی را حمل می‌کرد و پس از آن خودروی درازی تابوتی را که در پرچم سرخ پيچيده شده بود با خود می‌برد.

تلويزيون دولتی کره شمالی مردم شرکت‌کننده در اين مراسم را نشان می‌داد که به‌شدت گريه می‌کردند و متأثر بودند

تلويزيون دولتی همچنين مردم شرکت‌کننده در اين مراسم را نشان می‌داد که به‌شدت گريه می‌کردند و متأثر بودند. آن‌ها هنگامی که خودروی حامل جنازه رهبر کره شمالی از مقابل‌شان عبور می‌کرد در برابر آن تعظيم می‌کردند.

کيم جونگ اون، رهبر جديد کره شمالی و پسر کيم جونگ ايل در سمت راست خودروی حامل تابوت راه می‌رفت و در سمت چپ آن چندين مقام ارتش کره شمالی قرار داشتند.

بامداد امروز کيم جونگ اون از سوی خبرگزاری رسمی حکومت کره شمالی "رهبر اعظم حزب، دولت و ارتش" ناميده شد در حالی که هنوز به‌شکل رسمی اين مقام‌ها را ندارد.

روز دوشنبه، ۲۸ آذر (۱۹ دسامبر)، تلويزيون دولتی کره شمالی ساعاتی پس از اعلام خبر درگذشت کيم جونگ ايل، کيم جونگ اون را با لقب "وارث کبير" خطاب کرد و خبر داد که وی جانشين پدرش شده است.

کيم جونگ ايل رهبر ۶۹ ساله کره شمالی بامداد ۲۶ آذر (۱۷ دسامبر) در قطاری که قصد بازديد از ناحيه‌ای در خارج از پايتخت را داشت، بر اثر حمله قلبی درگذشت.

وی از سال ۱۹۹۴ پس از مرگ پدرش رهبر کره شمالی شد و در سال ۲۰۰۸ دچار سکته مغزی گرديد.

کيم جونگ ايل در ۱۷ سال حضورش در قدرت، تنها به کشورهای روسيه و چين سفر می‌کرد. در دوران سلطه او بر کره شمالی، اصرار اين کشور بر برنامه اتمی‌اش و ساخت بمب اتمی، تحريم‌های گسترده‌ای را از سوی جامعه جهانی به دنبال داشت.

با گسترش تحريم‌ها و انزوای اين کشور، کره شمالی با بحران اقتصادی و کمبود مواد غذايی روبه‌رو شد.

کيم جونگ اون رهبر جديد کره شمالی در سال ۱۹۸۴ به دنيا آمده و سومين و کوچک‌ترين پسر کيم جونگ ايل است.

گفته می‌شود وی در اواخر دهه ۹۰ ميلادی برای فراگيری زبان انگليسی با نام مستعار برای مدت کوتاهی در مدرسه‌ای در سوئيس به تحصيل پرداخت اما از جزئيات زندگی‌اش پس از اين زمان اطلاعی دقيقی در دست نيست.

تصاويری از مراسم خاکسپاری پيکر رهبر کره شمالی:

"سوگواری کلاغ‌ها در مرگ رهبر کره شمالی"

zamaanehnews — Wed, 28 Dec 2011 05:42:22 +0000

تلويزيون دولتی کره شمالی با پخش تصاويری از يک گروه کلاغ گفت پرندگان نيز در مرگ کيم جونگ ايل، رهبر پيشين اين کشور "غمگين هستند."

به گزارش يورونيوز، گزارشگر تلويزيون کره شمالی با اشاره به سکوت و بی‌حرکتی گروهی کلاغ گفت: "اين تنها يک پديده عجيب در طبيعت نيست. اين به آن معناست که رهبر عزيز ما از بدو تولد مرد بزرگی بوده و به همين خاطر طبيعت نيز مانند مردم سراسر جهان نمی‌تواند او را فراموش کند."

کيم جونگ ايل، رهبر ۶۹ ساله کره شمالی پس از ۱۷ سال سلطه بر اين کشور روز ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱ بر اثر حمله قلبی درگذشت.

جونگ ايل که در سال ۲۰۰۸ دچار سکته مغزی شده بود، کمتر در انظار عمومی ظاهر می‌شد و تصاوير محدودی از وی منتشر می‌شد.

گزارشگر تلويزيون دولتی کره شمالی: اين تنها يک پديده عجيب در طبيعت نيست، اين به آن معناست که رهبر عزيز ما از بدو تولد مرد بزرگی بوده و به همين خاطر طبيعت نيز مانند مردم سراسر جهان نمی‌تواند او را فراموش کند

با مرگ رهبر کره شمالی، کيم جونگ اون فرزند ۲۸ ساله وی به عنوان رهبر جديد کره شمالی معرفی شد. تلويزيون دولتی کره شمالی از وی به نام "وارث کبير" نام می‌برد.

کيم جونگ ايل پس از مرگ پدرش کيم ايل سونگ بنيانگذار کره شمالی در سال ۱۹۹۴، جانشين او شد. وی در سال ۱۹۹۷ نيز به عنوان دبير کل حزب کمونيست کره شمالی و رئيس شورای ملی دفاع انتخاب شد.

خانواده کيم جونگ از سال ۱۹۴۸ تاکنون قدرت را در کره شمالی در دست دارند.

کيم جونگ ايل از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز که انجمنی غيردولتی در دفاع از آزادی رسانه‌هاست در فهرست "بدترين دشمنان رسانه‌ها" در جهان قرار گرفته بود.

مقامات کره شمالی اعلام کرده‌اند مراسم خاک‌سپاری جونگ ايل ۲۸ دسامبر برگزار می‌شود.

با گسترش تحريم‌ها و انزوای اين کشور، کره شمالی با بحران اقتصادی و کمبود مواد غذايی روبرو شد.

فلاکت کره شمالی

Sat, 24 Dec 2011 14:21:32 +0000

پی‌آمدهای مرگ دیکتاتور کره شمالی

اکبر فلاح زاده

واتسلاو هاول و کیم جونگ ایل تقریباً با هم مرده اند. در جمهوری چک آب ازآب تکان نخورده، اما در کره شمالی سیل اشک به راه افتاده. مردم گریه می کنند، نظامیان چاقو تیز می کنند، رژه می روند و موشک هوا می کنند. بنا به تبلیغات کره ای ها ظاهراً شدت "وظیفه شناسی" و مردم دوستی و صرف تمام وقت و انرژی برای خلق علت مرگ بود. اما بنا به تبلیغات غرب علت آن مصرف زیاد کنیاک و کشیدن سیگار برگ عنوان شد.

البته رهبر کره شمالی ۶۹ ساله بود و سه سال پیش هم موقع سکته اجل به سراغش آمده اما دست خالی برگشتهبود. کره‌ای‌ها همه جا دارند به سر و سینه می‌زنند و گریه می‌کنند.

رهبر کره رسماً "رهبر محبوب" لقب داشت. حالا مردم هرجا که اینرهبر قبلا ظاهر شده بود، جمع می‌شوند و شیون می‌کنند. از جمله پای پله برقی یک فروشگاه که کیم جونگ ایل همین چندی پیش از آن بالارفته بود. بخت با کره‌ای ها یار بوده که رهبر کره زیاد در انظار ظاهر نمی‌شد. وگرنه باید مردم در هر سوراخ سنبه ای جمع می‌شدند گریه می‌کردند.

ظاهرا نه فقط سلاح هسته‌ای، بلکه گریه هم از سلاح های استراتژیک کره شمالی است. گریه در میان مردم این کشور نهادینه شده است. اگر از آنها بپرسی چرا گریه می‌کنند، تازه بغضشان پاره می‌شود و های های گریه می‌کنند:"فلاکت و مصیبت فت و فراوان است!"

ظاهرا نه فقط سلاح هسته‌ای، بلکه گریه هم از سلاح های استراتژیک کره شمالی است. گریه در میان مردم این کشور نهادینه شده است. اگر از آنها بپرسی چرا گریه می‌کنند، تازه بغضشان پاره می‌شود و های های گریه می‌کنند:"فلاکت و مصیبت فت و فراوان است

به نوشته روزنامه آلمانی "زود دویچه سایتونگ" کشور تا دندان مسلح، اما به غایت گرسنه است. در مورد شرایط زندگی مردم در کره شمالی گزارشهای مختلفی وجود دارد که بعضی از آنها خصمانه و اغراق‌آمیز جلوه می‌کنند. از جمله قتل میلیونها نفر از مردم در اردوهای کار یا در اثر گرسنگی کشیدن.

با این حال حتی با یک دید منصفانه هم زندگی مردم تحت یک حکومت توتالیتر زبان نفهم غیر قابل تحمل است. مردم در یک محیط کاملاً بسته زندگی می‌کنند. اکثراً به نان شب محتاجند. به وسایل عادی زندگی هم دسترسی ندارند، چه رسد به اینترنت. اتومبیل هم مال از ما بهتران است. روزنامه و رادیو و تلویزیون، دولتی، و دولت نظامی-پلیسی است. راه‌به‌راه مردم را می‌گردند. هر که هرجا به دنیا آمده باید بماند تا بپوسد.

انتقال به شهر یا روستای دیگر مجوز قانونی می‌خواهد، همچنانکه - چنان که بعضی منابع مدعی می‌شوند - عشق و عاشقی و هر گونه فعالیت و تحرکی که خصوصی تلقی می‌شود. مسافرت به خارج، به جز چین و روسیه آنهم برای خواص، ممنوع است. حتی دریافت کمک غذایی برای مردم گرسنه از ترس ورود فرهنگ بیگانه ممنوع اعلام شده. تماس با توریستهای خارجی هم ممنوع است. هر چند توریست های خارجی کمتر رغبت یا جرأت می‌کنند آن طرفها آفتابی شوند.

مردم در یک محیط کاملاً بسته زندگی می‌کنند. اکثراً به نان شب محتاجند. به وسایل عادی زندگی هم دسترسی ندارند، چه رسد به اینترنت. اتومبیل هم مال از ما بهتران است. روزنامه و رادیو و تلویزیون، دولتی، و دولت نظامی-پلیسی است. راه‌به‌راه مردم را می‌گردند. هر که هرجا به دنیا آمده باید بماند تا بپوسد

یک سایت دولتی کره شمالی وابسته به شرکت هواپیمایی آن کشور (Air koryo) یک تابلوی عریض و طویل را در پیشانی صفحه گذاشته که به طور مصور خلاصهتاریخ کشور را نشان بدهد: یک گوشه تابلو چند تایی تفنگ به دست دارند، آنطرفتر یک عده مشتهایشان را گره کرده‌اند و جلوی تابلو هم دختری به شکل و شمایل "دختر گلفروش" کشیده اند، که فیلمش در سالهای دهه شصت اشک مردم را درمی‌آورد . یک دست لباس روستایی تن این دختر بینوا کرده و یک دسته گل بزرگ هم دستشداده و نیشش را تا بنا گوش به خنده باز کرده‌اند.

این سایتضمن شرح گل و بلبل احوال کشور و تبلیغ تاریخ مبارزات آن، از انواع موزه‌ها و جاذبه‌های توریستی هم چیزهایی گفته و عکس چند تا درخت کنار رودخانه و چمنزار را چاپ کرده تا دهان توریست‌ها را آب بیاندازد و سر کیسه را شل کنند. اما چون حرفی برای گفتن ندارد و حرفها همه از بالا دیکته می‌شود، نوشته: اینکه می‌گویند کره شمالی کشور بسته‌ای است، حرف مفت است. مردم ما همه مهمان نوازند. ماهی‌ها در رودخانه‌هایمان شنا می‌کنند و در پارکها پرندگان پروازکنان آواز می‌خوانند!

در خانه اگر کس است، یک حرف بس است. همین یک نمونه از تبلیغات دولتی کافی است که بفهماند آنجا اوضاع از چه قرار است.

این کشور همه اش ۶۳ سال از تأسیسش می‌گذرد، اما پایتختش پر از موزه‌های یادبود و مجسمه‌هایی است که شق و رق ایستاده‌اند. ذره‌ای انعطاف در این مجسمه‌ها دیده نمی‌شود. درهای کشور را به روی دنیا بسته و مدام خود را در تهدید می‌بینند. اتکایشان به روسیه و چین است و امیدشان به اینکه سلاح هسته ای بتواند دشمنان (در رأسشان کره جنوبی و آمریکا) را از حمله باز بدارد. خوب می‌دانند که سلاح هسته‌ای بسم اللهی است که جن ها را می‌تاراند. همین است که تمام هم و غمشان را صرف دستیابی به آن کرده‌اند.

به گفته منابع رسمی کره شمالی کیم جونگ ایل شنبه 17 دسامبر مرده، اما بر اساس زندگینامه‌ای که روزنامه "زود دویچه سایتونگ" منتشر کرده، نه تاریخ دقیق مرگ او معلوم است، نه تاریخ دقیق تولد او

هر چند به گفته منابع رسمی کره شمالی کیم جونگ ایل شنبه 17 دسامبر مرده، اما بر اساس زندگینامه‌ای که روزنامه "زود دویچه سایتونگ" منتشر کرده، نه تاریخ دقیق مرگ او معلوم است، نه تاریخ دقیق تولد او. حتی در مورد محل تولدش هم شک وجود دارد. این ابهامات البته در مورد بسیاری از دیکتاتورها وجود دارد.

هاله قدسی این‌گونه رهبران عمداً در ابهام نگه داشته می‌شود تا آنها بعض آدمیزاد و فرازمینی جلوه کنند. هاله قدسی که دور سر اینگونه "قدیسین" می‌چرخد، با باتری توهم و ابهام کار می‌کند. همین ابهامات در مورد کیم جونگ اون که جانشین پدر شده نیز وجود دارد. او را گویا در جوانی مدتی با اسم مستعار به سوئیس فرستاده اند تا انگلیسی یاد بگیرد، اما او مدتی بعد - یاد گرفته، نگرفته - برگشته و مدتی بعد ژنرال چهارستاره شده و در آب نمک خوابانده شده تا امروز جانشین پدر شود. عجیب اینجاست که یک کشور کمونیست که خود را "جمهوری دمکراتیک" می‌خواند، هیچ‌گونه درکی از دمکراسی ندارد و موروثی اداره می‌شود.

در این اداره موروثی بقیه فک و فامیل خاندان "کیم" از جمله دایی و زن دایی هم که در میان ارتشیان نفوذ و برو‌بیا دارند،شریکند، و ترس غرب هم از همین است.

آمریکا عجالتأ هنوز تسلیت نگفته. به نوشته اشپیگل غرب از کودتای نظامیان می‌ترسد و امیدش به این است که چین که میانه‌اش با کره ای‌ها خوب است، آنها را سربه‌راه کند.

به نوشته "زود دویچه سایتونگ" مردم چنان در تاریکی زیسته اند که معنی نور را نمی‌دانند. مردمی که از کره شمالی به کره جنوبی فرار می‌کنند، مدتها طول می‌کشد تا چشمشان به نور عادت کند و زندگی را بیبند

به گزارش رویتر بعد از مرگ کیم جونگ ایل بازارهای بورس آسیا به خصوص در تایلند، سنگاپور، هنگ کنگ و کره جنوبی به طرز فاحشی افت کرد. چون با مرگ دیکتاتور جا افتاده که بازارها به وجودش عادت کرده بودند، تبات به هم خورده بود. از این گذشته موشکی که چند روز پیش نظامیان کره شمالی شلیک کردند تا دیگران را بترساند، اثر کرد و همه جا خوردند. بازارهای بورس خیلی حساسند و به کوچکترین تغییرات واکنش نشان می‌دهند، شلیک موشک که دیگر جای خود دارد.

به نوشته اشپیگل ترس غرب از این است که رهبر جدید کره "جوان و بی تجربه" است و ممکن است یک دفعه به سرش بزند برای تسویه خرده حسابهای گذشته )بعد از جنگ بین دو کره در سالهای ۵۳-۱۹۵۰ هنوز معاهده صلح امضا نشده ( به همسایه جنوبی‌اش حمله کند و در این هیروویر سلاحهای استرتژیک را به کار ببرد.

این ترس بی‌جا نیست: همین پارسال بود که کره شمالی‌ها در پاسخ به آن چه "تحریکات دشمن" می‌نامیدند،یک کشتی کره جنوبی را غرق کردند و به یک جزیره تحت مالکیت آن کشور هم گلوله توپ شلیک کردند. این است که غربی‌ها چشمشان ترسیده و خوب دارند به افراد دور و بر رهبر جدید التاسیس نگاه می‌کنند ببینند کدام تند رو، کدام میانه رو و کدام اصلاا نرو است. این مطالعه می‌تواند مدتها ادامه پیدا کند، تا غرب خوب سبک سنگین کند ببیند آنجا چه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است. مردم بینوای کره شمالی باید در این مدت به همین زندگی طاقت فرسا ادامه بدهند.

به نوشته "زود دویچه سایتونگ" مردم چنان در تاریکی زیسته اند که معنی نور را نمی‌دانند. مردمی که از کره شمالی به کره جنوبی فرار می‌کنند، مدتها طول می‌کشد تا چشمشان به نور عادت کند و زندگی را بیبند.

رهبر کره شمالی در ۶۹ سالگی درگذشت

zamaanehnews — Mon, 19 Dec 2011 04:01:19 +0000

کيم جونگ ايل، رهبر ۶۹ ساله کره شمالی پس از ۱۷ سال سلطه بر اين کشور درگذشت.

به گزارش خبرگزاری آسوشيتدپرس، مرگ کيم جونگ ايل روز دوشنبه ۱۹ دسامبر ۲۰۱۱ (۲۸ آذر ۱۳۹۰) از تلويزيون دولتی کره شمالی اعلام شده اما وی ساعت هشت و سی دقيقه صبح شنبه ۱۷ دسامبر در حين سفری با قطار درگذشته است.

دليل مرگ او "کار جسمانی و ذهنی بسيار در راه رهبری" اعلام شده است.

کيم جونگ ايل از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز که انجمنی غيردولتی در دفاع از آزادی رسانه‌هاست در فهرست "بدترين دشمنان رسانه‌ها" در جهان قرار گرفته بود

کيم جونگ ايل که در سال ۲۰۰۸ دچار سکته مغزی شده بود، کمتر در انظار عمومی ظاهر می‌شد و تصاوير محدودی از وی منتشر می‌شد.

احتمالاً فرزند سوم جونگ ايل که ۲۶ سال دارد، به عنوان جانشين او معرفی خواهد شد. کيم جونگ اون که جوان‌ترين پسر کيم جونگ ايل از سه پسر وی است، از چند ماه پيش به رياست کميسيون ملی دفاعی کره شمالی منصوب شده است.

در همین حال خبرگزاری دولتی کره شمالی، کیم جونگ اون را "وارث کبیر" خوانده است.

جونگ ايل پس از مرگ پدرش کيم ايل سونگ بنيانگذار کره شمالی در سال ۱۹۹۴، جانشين او شد. وی در سال ۱۹۹۷ نيز به عنوان دبير کل حزب کمونيست کره شمالی و رئيس شورای ملی دفاع انتخاب شد.

خانواده کیم جونگ از سال ۱۹۴۸ تاکنون قدرت را در کره شمالی در دست دارند.

با اعلام مرگ کيم جونگ ايل، ارتش کره جنوبی در مرزهای مشترک با کره شمالی به حال آماده‌باش در آمده است.

آمريکا نیز اعلام کرده از نزديک وقايع مربوط به مرگ رهبر کره شمالی و اوضاع منطقه را دنبال می‌کند.

مقامات کره شمالی اعلام کرده‌اند مراسم خاک‌سپاری جونگ ايل ۲۸ دسامبر برگزار می‌شود.

با گسترش تحريم‌ها و انزوای اين کشور، کره شمالی با بحران اقتصادی و کمبود مواد غذايی روبرو شد.