فروغ ن. تمیمی

کار از اتاق نشیمن خانه

Maryam — Mon, 12 Mar 2012 12:16:08 +0000

فروغ ن. تمیمی

فروغ ن. تمیمی – بر اساس داده‌هایی که مرکز دولتی تحقیقات آماری در هلند منتشر کرده است، نیمی از زنانی که در این کشور دارای سطح پایین تحصیلات هستند و اغلب پیشینه مهاجرت هم دارند، به شغل خانه‌داری مشغول‌اند. در میان زنان تحصیل‌کرده در فاصله سنی ۲۵تا۵۰ از هر هشت نفر تنها یک نفر بیکار است.

افزون برآن سه درصد از زنان تحصیل‌کرده هم برخلاف خواسته خود شاغل نیستند. تعداد نامعلومی از زنان بیمار و معلول هم خانه‌نشین هستند. درمجموع در این کشور تقریباً صدهزار نفراز زنان تحصیل کرده به دلایل مختلف فاقد شغل هستند. بسیاری از آنان ترجیح می‌دهند برای نگهداری از فرزندان خود کار نکنند یا نیمه‌وقت کار کنند. به همین علت هم از پیشرفت شغلی باز می‌مانند. یکی از دلایل پایین بودن درصد روسای زن درهلند کار نیمه‌وقت و فقدان جاه‌طلبی فردی برای به رسیدن به مدارج بالای شغلی یا پست‌های مدیریتی است.

اروین باومان، یک محقق هلندی می‌گوید که بسیاری از زنان ما در 30 سالگی از کارشان استعفا می‌دهند تا بچه‌دار شوند، اما پس از آن‌که بچه‌ها را روانه مدرسه کردند، خواهان بازگشت به شغل قبلی هستند که اغلب عملی نیست و آنها نمی‌توانند مجدداً کارمناسبی با توجه به سوابق تحصیلی و تجربه کاری خود پیدا کنند.

در هلند طرح نیمه‌وقت شدن مردان برای نگهداری از بچه‌ها هم چندسالی است که رایج است و مردانی که خواهان نگهداری از نوزادان و فرزندان خردسال خود هستند، حق دارند کمتر کار کنند تا با همسران‌شان در مواظبت و تربیت بچه‌ها شریک باشند.

در این شرایط پدر و مادر هفته‌ای سه روز به نوبت به کار مشغول هستند و از بچه‌ها مواظبت می‌کنند. با این‌همه اکثر مردها حاضر نیستند به خاطر نگهداری از فرزندان خود از پیشرفت شغلی و کار تمام وقت برای مدتی دست بردارند. بنابراین وظیفه سنگین نگهداری از کودکان بخشی از کار روزانه مادران خواهد بود. حتی درشرایطی که یک زوج شاغل ازهر جهت باهم برابر و هردو تمام وقت کار می‌کنند، اغلب این مادران هستند که بار سنگین احساس گناه در سپردن بچه‌ها به مهد کودک را بردوش می‌کشند و پس از پایان ساعت کار با عجله تمام برای آوردن بچه‌ها ازمهد کودک به راه می‌افتند.

به این خاطر سازمانی به اسم "مردم قانونی، برای کمک به ایجاد اشتغال مادران متخصص"، شبکه‌ای اینترنتی به نام "زن شاغل از درون اتاق نشیمن" برپا کرده است. این شبکه به زنانی که اغلب حقوقدان و وکیل هستند و از اتاق نشیمن‌شان خدمات خود راعرضه می‌کنند، کمک می‌کند تا خودشان تعیین ‌کنند که به چه میزان و چند ساعت در هفته کار خواهند کرد.

تجزیه و تحلیل‌ها اغلب توسط متخصصان و مدیران مرد شرکت‌ها مطرح می‌شوند و نمی‌توان بدون نظرسنجی مدام از زنان و بررسی نظرات و تجربه عملی زنانی که اغلب ناچار به کار از درون اتاق نشیمن هستند، به نتایج قطعی رسید

با این روش ۳۵۰ نفر از مادران از داخل اتاق نشیمن خانه برای شرکت‌های مختلف کار می‌کنند. ژانین یکی از آنها است. او با مردی پرتغالی ازدواج کرده است و در جزیره‌ای در آن کشور زندگی می‌کند. او از پرتغال برای شرکت‌های هلندی کار می‌کند و از شرایط کاری‌اش بسیارهم راضی است. اتاق نشیمن او رو به آفتاب و ساحلی زیباست. ژانین به این ترتیب می‌تواند ازتخصص‌اش استفاده کند و به قول خودش حسابی پول دربیاورد و هم در جایی که دوست دارد زندگی کند و به راحتی از بچه‌هایش مواظبت کند. البته برای کارفرمایش هم این وضعیت خیلی به صرفه است، چون لزومی ندارد که یک نفر را در دفتر شرکت استخدام کند و امکانات و مزایایی همچون سایر کارمندانش را در اختیار او بگذارد.

زنانی که در رشته‌هایی مانند خدمات رسانه‌ای، روابط عمومی و مشاوره تخصص دارند، به خصوص وقتی که بچه‌دارشدند، می‌توانند به‌طور مستقل و از درون اتاق نشیمن کار کنند. آنان به اختیار خود ساعت‌های‌شان کاری را تنظیم و در حالی که بچه در گهواره یا در حال کشیدن نقاشی است، در پشت کامپیوترهای‌شان نشسته‌اند. این نوع اشتغال برای مادرانی که دغدغه و اضطرابی زیاد در سپردن بچه‌های‌شان به مهد کودک‌ دارند، خیلی مناسب است و به عبارتی دیگر ناراحتی یا احساس گناه مادرانه از سپردن بچه‌ها به مهد کودک را کاهش می‌دهد.

از معایب این طرح این است که کارفرمایان به این زنان، درمقایسه با همتایان شغلی‌شان پول کمتری می‌دهند، بسیاری از آنها قرارداد دائمی نیز ندارند، ازمزایایی مانند بیمه یا حقوق بازنشستگی هم محروم می‌مانند و در روزهایی که کار نمی‌کنند حقوقی هم دریافت نمی‌کنند. البته ناگفته نماند که قوانین مربوط به تامین اجتماعی در هلند بسیار پیشرفته است و تمام شهروندان در صورت بیکاری از حمایت‌های مالی دولتی برخوردارند. البته این مستمری‌ها دائمی یا کافی نیستند و بنابراین مردم و در این مورد خاص زنان باید بتوانند با رقبای‌شان در بازار کار رقابت کنند. داشتن قرارداد ثابت و مزایای دیگر اغلب وقتی نصیب زنان می‌شود که بتوانند تمام وقت کار کنند و با ارائه مهارت‌ها و کیفیت شغلی بهتر از رقبای خود جلو بزنند. برای کارفرمایان همیشه مقرون به صرفه است که زنان جوان و بدون بچه را استخدام کنند. به این ترتیب دستمزد کمتری می‌پردازند و از پرداخت حقوق و مزایا در هنگام مرخصی زایمان هم معاف می‌شوند.

برخی کارشناسان، صرفه‌جویی وقت در رفت و آمد، کاهش ترافیک و آلودگی کمتر محیط زیست را ازجمله مزایای این نوع اشتغال عنوان می‌کنند و می گویند: کارکردن در خانه، سبب آرامش و انرژی بیشتر در مادرانی می‌شود که فرزندان کوچک دارند. این آرامش، کمیت و کیفیت کار را بالا می‌برد. از دیدگاه آنها از نکات قابل توجه دیگر این طرح، اشغال فضای کمتر در یک شرکت و کاهش میزان مصرف انرژی در اداره‌هاست.

با این‌همه نباید فراموش کرد که این تجزیه و تحلیل‌ها اغلب توسط متخصصان و مدیران مرد شرکت‌ها مطرح می‌شوند و نمی‌توان بدون نظرسنجی مدام از زنان و بررسی نظرات و تجربه عملی زنانی که اغلب ناچار به کار از درون اتاق نشیمن هستند، به نتایج قطعی رسید. مثلاً اگر هزینه گزاف مهد کودک‌ها در هلند کاهش یابد و بر شمار آنها افزوده شود، آیا همچنان زنان ترجیح می‌دهند که وظیفه مراقبت از خردسالان را شخصاً به عهده بگیرند یا آنکه فضای بیشتری برای داشتن شغل تمام وقت و پیشرفت کاری داشته باشند؟

از دیگر نکات منفی در این شیوه اشتغال نیز احساس تنهایی، دوری از همکاران و فضای پرتحرک اداری است. به همین علت یکی از بانک‌های بزرگ هلندی در حال برنامه‌ریزی برای استخدام بیشتر زنانی است که در آینده‌ای نزدیک از درون اتاق‌های نشیمن‌شان برای آن موسسه کار خواهند کرد. این بانک یک سالن مجهز به کامپیوتر، مبلمان و قهوه هم تدارک خواهد دید تا هروقت که زنان همکار ساکن اتاق نشیمن هوس کردند، بتوانند چندساعتی درهفته در کنار دیگر همکاران خود بنشیند و کار کنند.

سرت را بالا بگیر

Maryam — Fri, 17 Feb 2012 15:40:21 +0000

فروغ ن. تمیمی

فروغ ن. تمیمی – در جریان سمیناری درباره "زنان و بهارعربی" با سوواد محنود، فمینیست تونسی آشنا شدم. خانم سوواد میانسال، ریزاندام و پرجنب و جوش است. او عضو انجمن زنان دموکرات در تونس است؛ انجمنی که سابقه ۲۰سال تلاش در زمینه برابری حقوقی، عدالت اجتماعی و دفاع از زنان را در کارنامه خود دارد. این انجمن چندی پیش برنده جایزه سیمون دوبوار شد. خانم سوواد یکی از کسانی است که در جریان انتخابات اخیر تونس به همراه گروه دیگری از زنان بر جریان رای‌گیری از زاویه نگرش جنسیتی نظارت کرده است.

او از من می‌پرسد کجایی هستی و با شنیدن پاسخ "ایرانی‌ام"، به هیجان می‌آید و بحث میان ما درمی‌گیرد. این فمینیست تونسی با تحسین و حیرت از زنان ایرانی می‌گوید. اینکه اینجا و آنجا آن‌ها را ملاقات کرده و پای صحبت آن‌ها نشسته است. ازهشدارهایی که زنان ایرانی به زنان تونسی داده‌اند، هم کمی حیرت کرده است و هم می‌تواند بفهمد که آن‌ها چرا نگران بودند. می‌گوید: "شرایط تونس فعلی با ایران ۳۰ سال پیش متفاوت است و صد البته زنان تونسی در مقایسه با سایر کشورهای عربی خیلی جلوترند."

سوواد محنود با حرارت تمام ازمبارزات اخیرمردم و زنان تونس در سرنگون کردن رژیم زین‌العابدین بن‌علی می‌گوید. ازشرکت همه‌جانبه زن‌ها در قیام و چشیدن طعم شیرین آزادی. شوق و شورش مرا به سال‌های دور و انقلاب بهمن ۱۳۵۷ در ایران می‌برد. به خوبی می‌توانم احساسات او را درک کنم. خاطرات دوری برایم زنده می‌شود، ولی حرفی نمی‌زنم. مشتاق شنیدن حرف‌هایش هستم. او خواهان یک جمهوری دموکراتیک و مدافع سرسخت جدایی دین از دولت است و اعتقاد دارد که احزاب اسلامی در تونس نخواهند توانست زنان را به خانه برگردانند.

اگر در تونس و یا بقیه کشورهای عربی اسلامگرایان کاملا قدرت سیاسی را از آن خود کنند، باید فاتحه حقوق زنان را خواند، به همین دلایل هم بسیاری از مردم درگذشته زندگی در زیرسایه دیکتاتوری مانند زین‌العابدین بن‌علی را به زندگی در حکومت شرع ترجیح می‌دادند و حاضر به طرفداری از اسلامگرایان نبودند

خانم سوواد نقش انجمن‌های زنان و بخش مدرن جامعه را در این زمینه خیلی مهم می‌داند. من هم در پاسخ، حقایقی عینی را یادآوری می‌کنم و برقدرت جادویی اسطوره‌ها، احساسات آرمان‌خواهانه و خطرجزم‌اندیشی که درچشم به‌هم‌زدنی قلب‌ها را تسخیر و چشم‌ها را کور می‌کنند، تاکید می‌کنم، اما او خوشبین و امیدوار، احتمال تصویب قوانین زن‌ستیز و شریعت‌مدار را در کشورش منتفی می‌داند. با این‌همه به فکر فرو می‌رود و با تامل سرش را تکان می‌دهد.

کاوتار دارمونی، هموطن او هم که شاهد گفت‌وگوی ماست، با شنیدن حرف‌های خانم سوواد سرش را به علامت تردید تکان می‌دهد. او، استاد رشته مطالعات رسانه‌ای در دانشگاه آمستردام و مربی رقص عربی است. زنی باهوش، جوان و پرشور. او دانش و هنر را تواماً در کلاس‌‌های درس و رقصش که خیلی هم پرطرفداراست، به شاگردانش عرضه می‌کند. از دیدگاه این هنرمند جوان در جامعه تونس فرهنگ سکولار و دموکراتیک در بخش بزرگی از اقشارمردم نهادینه شده و مبارزه زنان درموفقیت قیام سال پیش نقش مهمی داشته است. به عقیده او به علت وجود این زمینه فرهنگی جنبش آزادیخواهی اخیر در جهان عرب از تونس شروع شد.

خانم کاوتار البته نگران به قدرت رسیدن اسلامگرایان افراطی است، ولی تاکید می‌کند که این مسئله به این معنی نیست که مردم تونس خیلی مذهبی و خواهان روی کارآمدن دولت اسلامی هستند.

به نظر او از آنجا که مخالفان جدی و سازمان‌یافته دیکتاتورهای عربی در بیست وسی سال گذشته تنها گروه‌های اسلامی بودند، حالا مردم به آن‌ها رای داده‌اند و انتخابات اخیر در مصر و تونس هم این موضوع را ثابت کرد. به نظر کاوتار دارمونی، خطر اصلی برای دیکتاتورهای عربی اپوزیسیون غیر مذهبی بود که در سال‌های دهه ۸۰ قرن گذشته سرکوب شد و درشرایط فعلی باید دوباره بتوانند با پشتیبانی مردم به میدان بیایند.

این هنرمند و استاد دانشگاه در مسافرتی که چندی پیش به قاهره داشت شاهد بود که در شرایط فعلی زنان مصری برای حضور در حوزه‌های عمومی اغلب ملزم به رعایت حجاب هستند. او یقین دارد که اگر در تونس و یا بقیه کشورهای عربی اسلامگرایان کاملا قدرت سیاسی را از آن خود کنند، باید فاتحه حقوق زنان را خواند. به همین دلایل هم بسیاری از مردم درگذشته زندگی در زیرسایه دیکتاتوری مانند زین‌العابدین بن‌علی را به زندگی در حکومت شرع ترجیح می‌دادند و حاضر به طرفداری از اسلامگرایان نبودند.

کاوتار دارمونی و سوواد محنود هردو ازاستقبال زنان تونس در انتخابات این کشور در ماه اکتبرخوشحال‌ هستند. اگرچه بر اساس آمارتنها هفت درصد از رهبران احزاب را زنان تشکیل می‌دهند و موفقیت سازمان‌های زنان در وادار کردن احزاب سیاسی به انتخاب نسبت مساوی از دوجنس درفهرست نامزد‌ها و معرفی ۵۰ درصدی نامزدهای زن هم متاسفانه عملی نشده است. در جریان انتخابات در تونس نیز رهبری حوزه‌های انتخاباتی بیشتر بر عهده مردان بود و تنها در چند محل مدیریت انتخابات با زنان بود. استقبال زنان تونسی از انتخابات، همکاری چندین سازمان زنان و نهادهای مدنی حقوق بشری در نظارت بر انتخابات به نظر سوواد بسیارامیدبخش است.

خانم سوواد برخلاف خانم کاوتار، هراسی از تبلیغات شدید اسلامگرایان در ماه‌های پس از پیروزی قیام برای طرح اسلامی شدن جامعه نداشته است و ندارد. او می‌گوید راهپیمایی گروه‌های اسلامی و "ناموس کشور" خواندن زنان پس از تصویب طرح شرکت ۵۰ درصدی نمایندگان زن در انتخابات سروصدای زیادی برپا کرد، ولی به جایی نرسید. تجمع گروه‌های اسلامی علیه این طرح، در حالی بود که گروه‌های زنان نیز برای تشویق زنان به شرکت درانتخابات و فعالیت سیاسی و برانگیختن حساسیت عمومی نسبت به این مسئله کمپینی را با نام "سرت را بالا بگیر" راه‌اندازی کرده بودند.

زنان ژاپنی و افت بی‌سابقه میزان بارداری

Maryam — Thu, 02 Feb 2012 19:27:39 +0000

برگردان:

فروغ ن. تمیمی

برنامه‌های دولت ژاپن در تشویق زنان و مردان این کشوربه بچه‌دارشدن تاکنون حاصلی نداشته است. جمعیت ژاپن به یک سوم میزان کنونی درسال ۲۰۶۰ خواهد رسید که ۴۰ درصد آن ۶۵ ساله یا پیرترخواهد بود.

این تحول باعث کاهش خدمات اجتماعی و نیز عدم پرداخت بازنشستگی‌ها هم خواهد شد. یک گروه تحقیقی دروزارت بهداری ژاپن روز دوشنبه ۳۰ ژانویه ۲۰۱۲ آخرین آمارمربوط به خاکستری شدن جمعیت را منتشر کرده است. بنابراین گزارش جمعیت ژاپن سالانه به میزان یک میلیون نفر کاهش یافته است و از ۱۲۸ میلیون در سال ۲۰۱۰ به ۱۰۰ میلیون درسال ۲۰۴۸ خواهد رسید. در سال ۲۰۶۰ تنها هشت میلیون نفراز جمعیت جوان‌تر از ۱۴ سال خواهد بود.

زنان ژاپنی می‌خواهند اول شاغل باشند و در کارشان پیشرفت کنند، چرا که شرکت‌های ژاپنی هم امکان بازگشت مادران جوان را بر سر کار اصلی‌شان فراهم نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند کارکنان تمام وقت داشته باشند

میزان باروری نیز در ژاپن به ۱.۳۵ فرزند برای هرزن تقلیل می‌یابد. برای داشتن ثبات جمعیتی، جامعه در برابرهر زن به دو فرزند نیازمند است. درهیچ کجای دنیا میزان افزایش طول عمر و کاهش دراماتیک درصد بارداری به اندازه ژاپن نیست. این روند همچنان نیز ادامه خواهد داشت.

پس از انتشار گزارش وزارت بهداری، رئیس دولت اوسوما فوجی مورا، این نتیجه‌گیری را شخصاً اعلام کرد. به همین دلایل تغییرات اساسی برای دگرگونی سیستم مالیاتی و تامین اجتماعی در دستور کار قرار دارند.هزینه‌های تامین اجتماعی در ژاپن سالانه ۱۰ میلیارد افزایش می‌یابد. دولت ژاپن می‌خواهد برنامه‌ای برای دوبرابر شدن مالیات حاصله از سود کالاها را از سال ۲۰۱۵ اجرا و هم قوانین سختگیرانه‌ای در مورد مهاجرت وضع کند.

تلاش ۳۰ ساله دولت ژاپن برای جلوگیری از کاهش زاد و ولد تاکنون ادامه دارد، اما با وجود انواع کمک‌های مالی برای تشویق زنان ژاپنی به بارداری، آنها کمتربچه‌دار می‌شوند.متخصصان ازعوامل فرهنگی و اقتصادی در توضیح این وضعیت نام می‌برند. برای یک زوج ژاپنی بچه‌دارشدن بدون ازدواج قابل پذیرش نیست و تنها دودرصد از نوزادان بدون ازدواج والدین به دنیا می‌آیند.

چرا درصد ازدواج در ژاپن پایین آمده است؟ یکی از دلایل این مسئله مخارج بالای زندگی است که ازدواج را به تاخیرمی‌اندازد. از سوی دیگر زنان ژاپنی می‌خواهند اول شاغل باشند و در کارشان پیشرفت کنند، چرا که شرکت‌های ژاپنی هم امکان بازگشت مادران جوان را بر سر کار اصلی‌شان فراهم نمی‌کنند و ترجیح می‌دهند کارکنان تمام وقت داشته باشند. زنانی که برای دولت کار می‌کنند البته ازمزایای بیشتری در این زمینه برخوردارند.

متوسط طول عمر زنان ژاپنی در سال ۲۰۱۰، ۸۶ سال بود که در سال ۲۰۶۰ به ۹۱ سال خواهد رسید. مردان ژاپنی اکنون به طورمتوسط ۸۰ ساله می‌شوند که این میزان در سال ۲۰۶۰ به ۸۴ سال خواهد رسید.

منبع: فولکس کرانت، ۳۱ ژانویه

احتمال گسترش بحران درخلیج فارس

Sun, 29 Jan 2012 03:11:04 +0000

مصاحبه استیفن رامدهاری با مارک گونزینگر مدیرکل وزارت دفاع امریکا درزمان جرج بوش

فولکس کرانت ۲۵ ژانویه

برگردان:

فروغ ن. تمیمی

مقدمه زمانه: واکنش سیاستمداران امریکایی در دو جناح جمهوری‌خواه و دموکرات، نسبت به تهدیدهای ایران، به تمایل تاریخی آنها نسبت به حضور نظامی در کشورهای حاشیه خلیج فارس و حل مناقشات سیاسی از طریق تغییر برخی رژیم‌ها با اتکا به قدرت نظامی امریکا بی‌ربط نیست.

درست یک هفته بعد از این‌که باراک اوباما، رئیس‌جمهوری امریکا، از احتمال گفت‌وگو با حاکمان ایران سخن رانده و روابط تیره دو کشور ایران و امریکا را پای میز گفت‌وگو غیر قابل حل نمی‌داند، یک مقام سیاسی وزارت دفاع دولت جرج بوش، می‌گوید: "اگرجابه‌جایی قدرت پیش نیاید ایران می‌تواند برای دهه‌ها ما را نگران و مشغول کند."

گزارش روزنامه هلندی "فولکس کرانت" را می خوانید:

آمستردام- درحال حاضرایران ازنظرنظامی قادراست با بستن تنگه هرمز مشکلاتی جدی ایجاد کند. هرچند شانس یک رویارویی مستقیم نظامی میان رژیم تهران وایالات متحده با مقایسه قدرت نظامی میان آن‌ها بسیاراندک است.

این نظر مارک گونزینگر، مدیرکل وزارت دفاع و یکی ازبرنامه ریزان سابق پنتاگون درزمان جرج بوش است. سه شنبه گذشته دولت ایران دوباره در واکنش به تحریم خرید نفت ازجانب پارلمان اروپا تهدید کرد که تنگه هرمز را خواهد بست.

گونزینگر درمصاحبه‌ای تلفنی ازواشینگتن می‌گوید: "ایران تعداد زیادی راکت کروز دراختیار دارد.‌‌ همان راکت‌هایی که ارتش حزب الله درسال ۲۰۰۶ علیه نیروی دریایی اسراییل به کاربرد. افزون براین ایران دو تا سه هزار مین دریایی دارد که اگر رویارویی نظامی واقعا اتفاق بیافتد، باعث دردسر زیادی درخلیج خواهند شد. جمع‌آوری این مین‌ها با تمام عواقب آن برای اقتصاد جهانی می‌تواند هفته‌ها طول بکشند.

اما نمی‌خواهم ادعا کنم که ایران فعلا درشرایطی قرارگرفته که بخواهد به یکی از ناوهای هواپیمابر امریکایی حمله کند."

آدمیرال جاناتان گریننرت، رئیس عملیات نیروی دریایی درآغازسال جاری گفت که اگر از من بپرسی شبها چه چیزی خواب را ازچشم من می‌رباید، می‌گویم "تنگه هرمز"

آدمیرال جاناتان گریننرت، رئیس عملیات نیروی دریایی درآغازسال جاری گفت که اگر از من بپرسی شبها چه چیزی خواب را ازچشم من می‌رباید، می‌گویم "تنگه هرمز".

دوهفته بعد بحران سیاسی میان غرب و ایران بالا گرفت و امریکایی ها قدرت نظامی‌شان را درخلیج فارس با شدت هرچه بیشتر به رخ کشیدند.

اما شاید تصادفی بود که جمعه هفته پیش گونزینگر که برای سازمان تحقیقی CSBA کار می‌کند گزارشی را درمورد استراتژی نظامی ایران منتشر کرد. نتیجه آن‌که: اگرطرح جاری توسعه نظامی تهران به همین صورت ادامه یابد، عملیات آزادانه وگسترده امریکا درخلیج فارس درآینده با محدودیت‌های جدی روبه‌رو خواهد شد، با افزایش راکت‌ها ایران می‌تواند خطرواقعی برای پایگاه‌های امریکایی مستقردر کشورهای همسایه ایجاد کرده و موجب نگرانی آنها باشد.

پیامد بعدی آن است که ایالات متحده درمعرض تهدید وازدست دادن پایگاهایش درمنطقه خواهد بود. هم چنین با داشتن راکت‌هایی که هرروزدقیق‌ترمی‌شوند، تاسیسات دریایی وکمکی امریکایی درکویت، بحرین وقطرآسیب‌پذیرخواهند بود.

گونزینگر: اگرجابه‌جایی قدرت پیش نیاید ایران می‌تواند برای دهه‌ها ما را نگران و مشغول کند. قدرت روبه‌رشد تهران در پانزده سال آینده هم بیشترخواهد شد یا شایدهم زودتر؛ اگرایران یک قدرت اتمی شود

گونزینگر می‌گوید: " درآن صورت دوران طلایی قدرت‌نمایی امریکا سریعا به پایان خواهد رسید." او از زمان جنگ سرد برای بسیاری ازبرنامه‌های استراتژیک پنتاگون کار و تحقیق کرده وهم ازدرون کاخ سفید برای سازماندهی طرح Surge Strategy درعراق فعالیت می‌کرد.

او یادآور می‌شود که: "مبنای استراتژی ما برای منطقه بازنگه داشتن راه کشتیرانی است و این مسئله به خاطر سیاست ایران درسرمایه‌گذاری نظامی تهدید می‌شود. این توان جنگی سبب ممانعت و هم محدود کردن عملیات نظامی ما درمنطقه است. اگرجابه‌جایی قدرت پیش نیاید ایران می‌تواند برای دهه‌ها ما را نگران و مشغول کند.

قدرت روبه‌رشد تهران در پانزده سال آینده هم بیشترخواهد شد یا شایدهم زودتر؛ اگرایران یک قدرت اتمی شود. بنابراین بهترین استراتژی برای غرب ممانعت از دستیابی ایران به بمب اتمی است. پیامدهای این مسئله برای ما و منطقه خیلی وخیم و تهدیدی برای همه خواهد بود."

او شانس اینکه درکوتاه مدت تنش نظامی گسترش یافته و راکت‌های ایران به طرف ناوهای امریکایی شلیک شوند را صفر می‌داند؛ "عواقب چنین عملیاتی برای آنها جالب نخواهد بود."

توفانی به اسم مارگارت تاچر

Maryam — Tue, 24 Jan 2012 18:18:35 +0000

پاتریک فان آیزندورن

برگردان:

فروغ ن. تمیمی

پاتریک فان آیزندورن - سرانجام پس از یک ربع قرن، آن‌ها باهم به توافق رسیده‌اند. وزرای تاچر را می‌گویم. موضوع مورد توافق، نمایش فیلم "بانوی آهنین" است که اکنون بر پرده سینما‌هاست. آن‌ها برای این فیلم ارزشی قائل نیستند. برای‌شان فرقی هم نمی‌کند که آن را دیده یا ندیده باشند.

به عقیده نورمان تبیت، ستوان وفادار به تاچر، بانوی آهنینی که او می‌شناسد هیچ ربطی به زن احساساتی، نیمه هیستریک و عضو مخفی فمینیست‌ها ندارد که توسط مریل استریپ بازآفرینی شده است. میشل هسلتین، رقیب بزرگ تاچر هم با نارضایتی این فیلم را "‌‌نهایت بی‌سلیقه‌گی" می‌نامد. به این دلیل که مسئله پیری و زوال عقلی رئیس سابقش که حالا فرتوت شده است، بیش از حد دراین فیلم مهم شده و نقش فوق‌العاده‌ تعیین‌کننده‌ای یافته است.

نایجل لاوسون که مغز متفکر کابینه تاچر بود، شرکت فیلم فیلیدا لویدز را نوعی اپرای آبگوشتی می‌نامد که تصویر نادرستی ازکابینه مارگارت تاچر ارائه می‌دهد. انتقاد اصلی به این فیلم که بار‌ها هم تکرار شده آن است که دهه ۸۰ قرن گذشته را تنها به سال‌هایی پر از شورش و جنگ تقلیل داده‌اند و دگرگونی‌های مهم دیگر در دوره تاچریسم را نادیده گرفته‌اند.

کارگردان فرانسوی، فرانسوا تروفو زمانی درباره همتایش ژان لوک گدار گفته بود که ما دوجور سینِما داریم. سینِمای قبل و سینِمای بعد از گدار. چنین ادعایی درمورد بریتانیا هم صادق است. یعنی انگلستان قبل و بعد از مارگارت تاچر.

به عقیده نورمان تبیت، ستوان وفادار به تاچر، بانوی آهنینی که او می‌شناسد هیچ ربطی به زن احساساتی، نیمه هیستریک و عضو مخفی فمینیست‌ها ندارد که توسط مریل استریپ بازآفرینی شده است

درطول ۱۱ سال، مارگارت تاچر زندگی مردم این جزیره را طوری تغییر داد که دیگرهیچ چیز مثل سابق و قابل شناسایی نبود، اما این موضوع که همه چیز بهتر یا بد‌تر شد، هنوز هم جای سئوال دارد و مردم انگلیس پس از دو دهه که از سقوط دراماتیک تاچر می‌گذرد دراین مورد به توافق نرسیده‌اند. واقعیت آن است که تاچر هرگز آن هارمونی اجتماعی را که هنگام انتخاب شدن در سال ۱۹۷۹، با الهام از انجیل مجسم می‌کرد و وعده‌اش را می‌داد، به دست نیاورد.

او به شدت و قاطعانه تمام توافق‌های سیاسی به دست آمده پس ازجنگ جهانی را زیر پا گذاشت و به آن پایان داد. برای سال‌ها درواقع فرقی نمی‌کرد که سوسیالیست‌های محافظه‌کار یا محافظه‌کاران سوسیالیست سر کار باشند. کشور بریتانیا مانند چرخ و فلکی اسبی در کنار ملت‌های دیگر در دست‌انداز‌ها بالا و پایین می‌رفت، اما در هیچ دوره‌ای هم تا قبل از سال‌های ۷۰ منابع مالی آن‌گونه یکسان و عادلانه میان اقشار مردم تقسیم نشده بود. عواید حاصل از مالیات‌ها هم به ۹۵ درصد رسیده بودند. این اتحاد طبقاتی به بهای رکود اقتصادی به دست آمد. پادشاهی انگلستان همچون بیماری در احتضار بود که با کمک مایعات تزریقی "صندوق بین‌المللی پول" زنده مانده بود. در اعتصاب‌های مردم هم گروه پانک‌هایی چون سکس پیستولز نقش حمایتی و موزیکال را برعهده داشتند. این پدیده‌ای است که برای مردم بریتانیا تجربه‌ای طبیعی و بدیهی بود.

پدیده‌هایی از نوع مارگارت تاچر، شبیه توفان‌هایی بودند که هر چندسال در این کشور وزیدن می‌گرفت.او هم مثل مارکسیست‌هایی که آن‌ها را خوار می‌شمرد، معتقد بود که اصلاحات اقتصادی می‌توانند روح و روان ملت را هم دگرگون کنند.

مارگارت تاچر که خودش دختر یک بقال بود، با شعار "تو فقرا را پولدار نمی‌کنی، اگر پولدار‌ها را فقیر کنی"، مالیات پردرآمد‌ها را نصف کرد وقدرت الهی سندیکا‌ها را شکست داد. خانه‌های ارزان‌قیمت دولتی را به حراج گذاشت و تمام شرکت‌های دولتی را به بخش خصوصی سپرد. بیشتر سوبسیدی‌ها لغو شدند. هم چنین یک: "سوبسیدی دست راستی" یعنی کاهش سود وام‌ها.

بی‌کاری عظیم هم به نوعی بهایی قابل قبول برای کاهش درصد تورم شد. برای جوان‌های آزاد سال‌های ۸۰ قرن گذشته یک بهشت بود. همه چیز درجاه‌طلبی، قدرت اراده فردی و خوشبینی خلاصه می‌شد. فیش حقوقی افراد تعیین‌کننده و استانداردی برای ارزشگذاری بود. اگر کسی در ۳۵ سالگی بلیت اتوبوس برای رفت و آمد می‌خرید، می‌بایست خودش را در زمره مطرودان اجتماعی و شکست خورده می‌دید و البته مقصر هم خودش بود. چون مارگارت تاچر به عنوان دختر عموی رادیکال عصر روشنگری اعتقاد داشت که هر فرد مسئول سرنوشت خویش است.

مارگارت تاچر زن خانه‌دار سرزمین پدری باعث شد هم اقتصاد بیمار با روش‌های شوکه‌کننده دوباره جان بگیرد و زبان‌باز کند، هم خودآگاهی بیمار ملت بهبودی یابد، اما چیزی که پس از او برجای ماند، کشوری بود متشکل از دارا‌ها و ندارها.

به معنای واقعی در دوره مارگارت تاچر، جامعه انگلستان به شدت آمریکایی شد. انتخاب رل مدل آمریکایی به ثمر هم نشست. نام تاچر با حرص زدن و خودخواهی مترادف شد. این کنایه‌ای است که در مورد خاص خودش صادق نبود. به این معنی که تاچر مشغول بستن بار خودش نبود و حواسش هم خیلی جمع بود که جیب‌های همکارانش پرپول نشود.

از اسنادی که اخیراً دراختیار عموم قرار داده شده‌اند، معلوم می‌شود حتی زمانی که مارگارت تاچر یک میز اتوی ۱۹ پوندی برای خانه شماره ۱۰ داونینگ استریت (محل اقامت نخست‌وزیر) می‌خواست بخرد، این پول را از حساب خودش پرداخت می‌کرد و نه از بودجه دولتی.

منبع:

فولکس کرانت، ۵/۱/۲۰۱۲

امان از دست شما فمینیست‌های ظاهربین

Maryam — Sat, 03 Dec 2011 23:31:14 +0000

فروغ ن. تمیمی

فروغ ن. تمیمی- در یک کارگاه آموزشی در مورد خشونت خانگی هستیم که به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان ۲۵ نوامبر)، برای جمعی از خانم‌های ایرانی و افغان ساکن آمستردام برپا می‌شود. در این برنامه یک آقای ایرانی هم با همسرش حضور دارد.

خانم برگزارکننده این کارگاه آموزشی در آغاز از شرکت همه و به‌خصوص از این آقا تشکر می‌کند. از این‌که او به خود زحمت داده و در یک بعد از ظهر آفتابی یکشنبه به جای قدم زدن در کنار کانال‌های زیبای آمستردام به جلسه‌ای زنانه آمده است تا به روایت‌هایی ناخوشایند از معضلی جهانی و پیچیده به نام خشونت خانگی گوش بسپارد.

بحث در مورد علل خشونت خانگی، مقایسه میزان شیوع آن مثلاً در ایران و هلند، تجربه‌های شخصی، روش‌های پیشگیری، برخورد قضایی با خشونت خانگی در ایران و کشورهای پیشرفته و غیره آغاز می‌شود.

در زمانی بیش از سه ساعت با گفت‌وگو و تبادل نظر میان حاضران و خانمی که هدایت بحث‌ها را برعهده دارد، موارد متعددی مطرح می‌شوند. نکته محوری این بحث‌ها ازجمله خشونت‌های خانگی و دلایل آن در روابط خویشاوندی از زوایای متفاوت است. شماری از حاضران نیز برای نخستین‌بار است که با یکدیگر آشنا می‌شوند.

بحث تابوشکنی درباره خشونت خانگی یکی دیگر از وجوه بحث است. یکی از خانم‌ها می‌گوید: "مسئله حفظ آبرو، شرم و ترس از افشاگری از عوامل مهم بازتولید تابوهای مربوط به خشونت در روابط خویشاوندی در جامعه ایران است. اگرچه در دو دهه گذشته خود افراد، گروه‌های زنان و هم نویسندگان در این مورد بسیار گفته و نوشته‌اند، با این حال هنوز هم برای زنان ما سخن گفتن از تجربه شخصی خشونت در حریم خانواده به‌خصوص در جمعی نا‌شناس دشوار است." بلافاصله اما یکی از خانم‌ها با بازگویی خاطرات خود از خشونت پدر نسبت به برادرش و تلاشش درحمایت از برادر حرف می‌زند. خانم دیگری می‌گوید که علی‌رغم میل خود بارها مجبور به همخوابگی با همسر سابقش بوده است. از نظر او این تجربه دردناک، خشونت جنسی و تجاوز محسوب می‌شود. او می‌گوید: "در این لحظات احساس می‌کنم که بار‌ها مورد تجاوز واقع شده‌ام، ولی اگر این موضوع را به این صورت عنوان کنم بسیاری آن را باور نمی‌کنند و حاضر به درک این مسئله نیستند که تجاوز در ازدواج هم وجود دارد."

تنها مرد حاضر درجلسه با دقت و حساسیت به بحث‌ها گوش می‌دهد. از نظر او شرکت‌کنندگان در جلسه به جای آن که به ریشه‌های اجتماعی و اقتصادی خشونت توجه کنند، تنها با تعریف‌های سطحی و راه حل‌های موقتی به تجزیه و تحلیل مسئله مشغولند. او می‌گوید: "علت آنکه مردی مثلاً یک کارگر روزمزد در جامعه ایران دست روی زن و بچه‌هایش بلند می‌کند و آن‌ها را تهدید می‌کند و کتک می‌زند، شرایط بد جامعه کارگران و مناسبات ناعادلانه و استثمارگرانه است. بنابراین این کارگر به نوعی ناچار است خشم و نفرت خود از زندگی تحقیرآمیزش را بر سر زن و بچه‌هایش خالی کند."

مسئله حفظ آبرو، شرم و ترس از افشاگری از عوامل مهم بازتولید تابوهای مربوط به خشونت در روابط خویشاوندی در جامعه ایران است. اگرچه در دو دهه گذشته خود افراد، گروه‌های زنان و هم نویسندگان در این مورد بسیار گفته و نوشته‌اند، با این حال هنوز هم برای زنان ما سخن گفتن از تجربه شخصی خشونت در حریم خانواده به‌خصوص در جمعی نا‌شناس دشوار است

بعضی از خانم‌ها به او یادآوری می‌کنند که خشونت خانگی پدیده‌ای تنها منحصر به یک گروه اجتماعی نیست و به نسبت‌های مختلف و درمیان همه طبقات جامعه اتفاق می‌افتد، اما آقا از خر شیطان پایین نمی‌آید و تنها راه چاره مشکلاتی از این دست را برپایی سوسیالیسم درجامعه می‌داند. او می‌گوید: "شما خانم‌ها به جای مسکن دادن به مردم باید چاره‌جویی واقعی در این مورد بکنید. برپا کردن یک جامعه سوسیالیسی راه حل همه بدبختی‌ها و از جمله ستم برزنان در خانه و خانواده است."

برخوردهای سیاه و سفید

وقتی صحبت از پیشگیری و کمک‌رسانی به قربانیان خشونت خانگی می‌رسد، بازهم آن آقا زنان را به مسکن دادن به مردم به جای ریشه‌یابی مسائل متهم می‌کند. خانمی که تاکنون در حال گوش کردن به بحث‌ها بوده است، می‌گوید: "ببینم، وقتی همسایه من دارد زنش را که تازه هم وضع حمل کرده تهدید به کتک زدن می‌کند، من باید تا برپایی اتوپیای شما صبر کنم یا باید فوری به پلیس زنگ بزنم. از قضا من شاهد دعوای همیشگی مرد مراکشی همسایه‌ام با زنش بودم و یک‌بار که صدای جیغ و دادشان خیلی بلند شد، طاقتم تمام شد و فوری به پلیس زنگ زدم. در فاصله سه دقیقه پلیس رسید و من آن‌ها را به طبقه سوم فرستادم. البته خدا را شکر خانم همسایه مضروب نشده بود، اما این درس خوبی برای شوهرش شد تا حساب کارش را بکند. او هرگز نفهمید که من پلیس را خبر کرده بودم چون سلام علیک گرمی که با من می‌کرد همچنان ادامه دارد، اما از ترس زندان حداقل از کتک زدن زنش دست برداشته است."

مرد، با شنیدن این روایت فقط سکوت می‌کند. پس از دقایقی استراحت بحث درباره تلاش‌های گروه‌های زنان درباره افشاگری خشونت خانگی ادامه می‌یابد. از قضا خانم برگزارکننده چند کتاب و جزواتی را که در ایران در این مورد منتشر شده‌اند به آن‌ها نشان می‌دهد. واکنش تنها مرد شرکت‌کننده با دیدن کتابی از گروه مدرسه فمینیستی با عنوان "من یک زندگی عاری ازخشونت می‌خواهم" این است: جمله‌ای که بر کف دست آن زن روی جلد کتاب نوشته شده، برخورنده و توهین‌آمیز است.

او با صدای بلند، لحنی آزرده و گلایه‌آمیز می‌گوید:"آه، فمینیسم! من به این کلمه واقعاً حساسیت دارم و خیلی برای این زن‌های ضد مرد متاسفم." دو خانمی که کنار او نشسته‌اند.‌‌همان دو خانمی هستند که با صمیمت و صداقت درباره تجربه خودشان از خشونت حرف زده‌اند. خانم سمت راستی در جواب او می‌گوید: "هر فردی باید قادر باشد بر خوب و بد اعمال خودش قضاوت کند. به انتقاد و بازبینی رفتار خود بنشیند. آموزش در این مورد می‌تواند خیلی مؤثر باشد. بسیاری از مردان یا زنان خشن خود قربانی خشونت بوده‌اند. پبشرفت اجتماعی، تابوشکنی و آموزش مردم خیلی مؤثر است، اما با این‌همه حتی در جوامع پیشرفته هم خشونت خانگی ریشه‌کن نشده است. بنابراین باید به آموزش خیلی اهمیت داد. مشکل شما با فمینیست‌ها چیست؟ چرا برخورد شما با این قضیه این‌قدر سیاه و سفید است؟"

آقای سوسیالیست که دیگر کاسه صبرش لبریز شده است با صدای بلند و لحنی تند بار دیگر بحث‌های این چنینی را "مسکن‌های جامعه سرمایه‌داری" برای سرپوش گذاشتن بر روابط استثمارگرانه تولید می‌خواند و می‌گوید که از دست این فمینیست‌ها جانش به لب آمده است و دیگر نمی‌تواند بحث‌هایی تا این حد سطحی را تحمل کند. سرانجام خانم سمت چپی هم که در تمام طول جلسه سعی خود را کرده است تا احساساتی نشود، به شدت عصبانی می‌شود و می‌گوید: "هرچه ما تحمل کردیم شما اصلاً حاضر به احترام به جمع و حداقل گوش کردن به نظرات دیگران نشدید و هی فمینیست این و فمینیست آن می‌کنید. بابا آخه بسه دیگه تا کی به این شیوه‌های استالینی می‌خواهید ادامه دهید؟"

شنیدن کلمه "استالین"‌‌همان و بالا گرفتن داد و فریاد میان طرفین هم همان. بحث‌های تند دو طرف بالاخره با وساطت حاضران فروکش می‌کند، اما جلسه درحالی به پایان می‌رسد که دو خانم مذبور بدون خداحافظی با آن آقا جلسه را ترک می‌کنند و تنها مرد جلسه هم دوباره از رفتار تند فمینیست‌ها گله می‌کند.