سارا مقدم

کنفرانس استکهلم – متن و حاشیه

Mon, 06 Feb 2012 14:55:12 +0000

سارا مقدم

در روزهای شنبه و یکشنبه، چهارم و پنجم فوریه، کنفرانسی با عنوان "اتحادبرای دموکراسی در ایران" ازسوی مرکز بین‌المللی "اولاف پالمه" در استکهلم برگزار شد.

در این کنفرانس بیش از پنجاه نفر از فعالان سیاسی و حقوق بشری ایران، به عنوان فرد و نه نماینده گروه یا سازمان‌های مختلف سیاسی شرکت داشتند. این همایش بسته بود و فقط افراد دعوت شده می‌توانستند در آن شرکت کنند.

کنفرانس "اتحاد برای دموکراسی"، طی دو روز، علاوه بر بحث و گفت‌وگو میان شرکت‌کنندگان، سه کارگاه آموزشی نیز درمورد دموکراسی و پیشبرد بحث‌های دموکراتیک برگزار کرد.

از دوهفته پیش از برگزاری این همایش انتقاداتی نیز در رسانه‌های مختلف فارسی‌زبان در مورد این کنفرانس منتشر شد؛ برخی آن را را "آلترناتیوسازی چلبی‌‌وار" خواندند، برخی فراتر رفته و آن را نمونه دیگری از کنفرانس گودالوپ دانستند. به عقیده برخی دیگر هم کنگره ملی ایرانیان در آستانه شکل‌گیری است.

برای روشن شدن برخی از این ابهانات چند پرسش را با رضا طالبی، فعال سیاسی و مسئول هماهنگی کنفرانس اتحاد برای دموکراسی در میان گذاشته‌ایم.

هدف از برگزاری نشست اخیر استکهلم از سوی بنیاد اولاف پالمه چه بود؟

رضا طالبی: هدف از برگزاری نشست استکهلم، نزدیک کردن اپوزیسیون ایران به یکدیگر و دستیابی به اتحاد پیرامون موضوعات مشخص در پیوند با برقراری و پیشبرد دموکراسی درایران بود.

ایده برگزاری کنفرانس "اتحاد برای دموکراسی"از کجا آمد؟

ایده و ابتکار این کنفرانس از سوی مرکز پالمه نبود. شماری از فعالان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی پیشقدم شدند و مرکز پالمه از این پیشنهاد استقبال کرد.

از چه گروه‌های فکری، حزبی و کاری برای شرکت در این کنفرانس دعوت شد؟

برگزارکننده کنفرانس، مرکز بین‌المللی اولاف پالمه در همکاری با پیشنهاد دهندگان با ایجاد کمیته ای سعی کرده بود که شرکت‌کنندگان از میان نمایندگان احزاب و سازمان‌های سیاسی، فعالان مستقل سیاسی، کوشندگان حقوق بشری، نمایندگان سازمان‌های زنان و استادان دانشگاه فعال در عرصه مبارزه سیاسی ایران انتخاب شوند.

رضا طالبی: اپوزیسیون خارج از ایران بدون اتحاد و همکاری در مبارزه برای آزادی، دموکراسی و عدالت برای ایران نمی‌تواند تاثیری در رویدادها و تحولات ایران بگذارد

مرکز پالمه ولی هرگز ادعا نکرده است و نمی‌کند که توانسته است یا می‌تواند نمایندگان تمامی جریان‌ها و نحله‌های سیاسی مخالف ایرانی را یک جا جمع کند. دلایل این امر می‌تواند در مرحله نخست عدم همنشینی بعضی گروه‌ها با یکدیگر و از سوی دیگر فقدان منابع مالی و تدارکاتی باشد.

با توجه به اینکه در خبرها یکی از اهداف این کنفرانس "اتحاد برای دموکراسی" اعلام شده، آیا در مقطع فعلی برگزارکنندگان در پی اثرگذاری بر اپوزیسیون بیرون از ایران هستند یا اهدافی را در داخل ایران جست‌وجو می‌کنند؟

اپوزیسیون خارج از ایران بدون اتحاد و همکاری در مبارزه برای آزادی، دموکراسی و عدالت برای ایران نمی‌تواند تاثیری در رویدادها و تحولات ایران بگذارد. درواقع بدون پیوند مداوم و واقعی با تحولات داخل ایران، نمی‌تواند کمکی به مبارزان داخل ایران بکند.

شما به عنوان یک فعال سیاسی و در عین حال در حال حاضر به عنوان نماینده بنیاد پالمه با ما صحبت می‌کنید. آیا فکر نمی‌کنید که ممکن است برگزاری کنفرانسی در مورد ایران که محور بخشی از گفت‌وگوهای آن نیز انتخابات پیش روی مجلس در ایران است، از سوی دولت ایران و حتی از طرف بخشی از فعالان سیاسی ایرانی- چه داخل و چه خارج- نوعی"دخالت در مسائل ایران" ارزیابی شود؟

اگر سازمان‌ها، نهادها، احزاب سیاسی و افراد دموکرات و آزادی‌خواه ایران پشتیبانی خود را از مبارزات مردم کشورهای گوناگون برای دستیابی به صلح، آزادی و دموکراسی نشان ندهند پس سخن گفتن از همبستگی بین‌المللی بیهوده است. همه نهادهای مترقی و افراد آزادی‌خواه در سراسر جهان وظیفه دارند که این انتخابات نمایشی را افشا کنند و در پروسه تحریم آن به مردم ایران یاری برسانند.

آیا در این نشست تنها فعالان ایرانی شرکت داشتند یا نمایندگانی از فعالان سیاسی یا مدنی غیر ایرانی هم شرکت داشتند؟

اکثریت شرکت کنندگان ایرانی بودند، اما از کارشناسان غیرایرانی در کارگاه‌های آموزشی بهره گرفته شده بود؛ ازجمله پی‌یر ژوری (وزیر سابق و دیپلمات بین‌المللی)، حمدی حسن (مشاور سیاسی ارشد سازمان بین‌المللی IDEA)، لنا یلم والن (وزیر سابق و رئیس هیئت مدیره مرکز بین‌المللی اولاف پالمه)، ژنوه عبدو (روزنامه‌نگار و کارشناس خاورمیانه) و جان یرنانت (رئیس انستیتوی میانجی‌گری سوئد در اتاق بازرگانی).

در واقع این افراد در چند کارگاه‌آموزشی شرکت کردند. درست است؟

بله، تعدادی از این کارشناسان در روز دوم در سه کارگاه آموزشی با شرکت فعال شرکت‌کنندگان شرکت کردند و از تجربیات مشابه خود گفتند.

کارگاه نخست درباره "گفت‌وگوی ملی پیرامون اتحادیه‌ها و ائتلاف‌ها بود. در این جلسه حمدی حسن درباره تجربیات دموکراسی‌خواهی در کشورهای مختلف حرف زد و خطراتی که جوامع مختلف در این مسیرمتحمل شده‌اند.

کارگاه دوم درباره این نکته بود: "چگونه جامعه جهانی از ما تاثیر می‌پذیرند؟" در این کارگاه خانم لنا یلم والن بحث‌های مطرح شده در کنفرانس را جمع‌بندی کرد و و از تجربیات خودش برای جمع سخن گفت که چگونه اپوزیسیون می‌توانند در تحولات اجتماعی تاثیرگذار باشند.

در کارگاه سوم درباره "تحریم ها و اثرات آن در آینده افتصاد کشورها" صحبت شد. این کارگاه برعهده ژنوه عبدو کارشناس مسائل خاورمیانه و مشاور نشریات آمریکایی در این زمینه بود. او به طور مشخص روی این نکته تاکید کرد که چگونه می‌توان صداهای مختلف و دامنه مطالبات را به گوش جامعه جهانی رساند.

از قبل از برگزاری این کنفرانس انتقادهایی در مورد غیر شفاف بودن یا حتی نفوذ و حضور پررنگ برخی گرایش‌های سیاسی در این کنفرانس مطرح بود و این شائبه را به وجود آورد که عده‌ای برای آینده سیاسی ایران به نفع گروه‌های خاص به دنبال "اپوزیسیون سازی" هستند، نه ایجاد گفت‌وگو بین منتقدان و مخالفان رژیم ایران. نظر شما درباره این انتقادها چیست؟ به نظر خود شما آیا بخشی از این انتقادها به‌جا بود؟

پراکندگی و گوناگونی دیدگاه‌های سیاسی اپوزیسیون ایرانی چه در خارج و چه در داخل ایران باعث شده است که به تمامی ابتکارات و اقدامات افراد و گروه‌های مختلف برای اتحاد با شک و توطئه بنگرند. نتایج این کنفرانس به خوبی نشان داد که افراد می‌توانند در چنین کنفرانس‌هایی، شرکت کنند و با یکدیگر وارد گفت‌وگو و تبادل نظر شوند، بدون این که مجبور شوند پا روی پرنسیپ‌های سیاسی و ایدئولوژیک خود بگذارند.

در مورد شفاف نبودن کنفرانس، اگر منظورتان مشخص نبودن نام شرکت‌کنندگان و مبتکران باشد، من باید اشاره کنم که به درخواست تعدادی از دوستان دعوت شده و شرکت‌کننده ما این مسئله را اعلام نکردیم. این امر موجب شد که عده‌ای از دوستان و فعالان به این امر با دیده شک و تردید بنگرند.

یکی از نگرانی‌های برخی از فعالان سیاسی و اجتماعی در ایران نقش پنهان کشورهای ذی‌نفع، در هدایت مخالفان رژیم ایران و نادیده گرفتن منافع ملی مردم ایران است. برگزاری نشست‌هایی این چنین، آیا به این تصور دامن نمی‌زند؟ با توجه به اینکه حکومت ایران نیز دائماً به این موضوع دامن می‌زند و تبلیغات گسترده‌ای در این زمینه می‌کند، کشورهای دیگر چگونه می‌توانند در این مورد برای مردم ایران اعتمادسازی کنند؟

مرکز پالمه در طول حیات خویش در پشتیبانی از مبارزات مردم کشورهای گوناگون در آمریکای لاتین، خاورمیانه و خاور دور، علیه دولت‌های استبدادی تاریخ روشن و مستندی دارد.

لازم است پیش از هرگونه قضاوتی، دوستان فعال در زمینه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی، اندکی تحقیق و تامل کنند و از قضاوت‌های شتاب‌زده پرهیز کنند که نتیجه‌اش برای نیروهای اپوزیسیون جز انفعال هیچ چیز نیست

مرکز پالمه هیچ موضوعی، تصمیمی یا تشکلی را به شرکت‌کنندگان کنفرانس‌ها و پروژه‌های خود تحمیل نمی‌کند.تنها نقش یاری‌دهنده و همکار را دارد. لازم است پیش از هرگونه قضاوتی، دوستان فعال در زمینه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی، اندکی تحقیق و تامل کنند و از قضاوت‌های شتاب‌زده پرهیز کنند که نتیجه‌اش برای نیروهای اپوزیسیون جز انفعال هیچ چیز نیست.

روح عمومی حاکم بر کنفرانس چگونه بود؟ آیا افراد توانستند باهم حرف بزنند و بحث‌هایی را پیش ببرند؟ آیا فکر می کنید اپوزیسیون ایرانی می‌تواند یکدیگر را تحمل کند؟

به نظر من و اظهار نظر بسیاری از شرکت‌کنندگان، روح حاکم بر نشست "اتحاد برای دموکراسی"، کنجکاوانه، تفاهم‌آمیز، امیدوارکننده و خلاق بود. همه افراد شانس این را پیدا کردند که نظرات خود را مطرح کنند.

من فکر می‌کنم اپوزیسیون ایرانی به آن درجه از بلوغ سیاسی و رشد فرهنگی رسیده است که بتواند تحمل اندیشه دیگری را داشته باشد و از مواضع سخت و محکم خویش گذشت کند بدون این که پرنسیپ‌های اصلی خود را زیرپا بگذارد و هویت خود را از دست بدهد. نتیجه این کنفرانس نمونه روشنی بر ادعاهای من است.

دعوت فعالان سیاسی و حقوق بشری بر چه اساسی بود؟

بر اساس گوناگونی تفکر، درجه فعالیت، امکان همکاری آن‌ها و حوزه‌های گوناگون فعالیت‌شان در مخالفت با جمهوری اسلامی.

با وجود فعال بودن بسیاری از زنان برابری‌خواه ایرانی در مبارزه برای حقوق انسانی ، معمولا در برنامه‌های سیاسی، شمار زنان بسیار اندک است. شرایط این کنفرانس چگونه بود؟

یکی از شرط‌ های کمیته برگزاری و مرکز پالمه، شرکت پررنگ زنان بود. مرکز پالمه تلاش دارد در هرکدام از فعالیت‌هایش، نیمی از شرکت‌کنندگان را زنان تشکیل بدهند. در این نشست یک سوم شرکت‌کنندگان زن بودند که به نظر من شروع خوبی بود ولی کافی نیست.

حضور کدام نسل فعال سیاسی در این کنفرانس برجسته‌تر بود؟

باید بگویم برای نخستین‌ بار بود که در یک نشست سیاسی اپوزیسیون شرکت می‌کردم که پیرامون وحدت و یافتن اشتراکات فکری‌ آنها تشکیل شده بود. این‌همه نسل جوان سیاسی مخالف جمهوری اسلامی نه تنها به عنوان شنونده، بلکه به عنوان فعال و پیشنهاددهنده و بسیاری اوقات رهنموددهنده شرکت داشتند. البته کارکشتگان سیاسی هنوز اکثریت شرکت‌کنندگان را تشکیل می‌دادند.

اکنون که نشست به پایان رسیده، به نظر شما مهمترین دستاورد آن چه بوده است؟

هم به عنوان یکی از افراد برگزارکننده و هم به عنوان یک فرد سیاسی باید بگویم که اپوزیسیون ایران با وجود پراکندگی بسیار پخته و توانا است و از دانش کافی برای همکاری و عمل مشترک برخوردار است.

دستاورد این کنفرانس در یافتن عرصه‌های سیاسی مشخصی بود تا این شرکت‌کنندگان بتوانند با یکدیگر همکاری کنند. همچنین تمامی شرکت‌کنندگان به ادامه و گسترش هم شمار شرکت‌کنندگان و هم موضوعات مطرح شده اظهار علاقه کردند.

آیا این نشست دوباره تکرار خواهد شد؟

در این که این چنین نشست‌هایی تکرار می‌شود شکی ندارم، اما کی و کجا را الان نمی‌دانم.

آیا بنیاد اولاف پالمه، برنامه هایی از این دست برای آینده نیز دارد؟

برگزاری کنفرانس‌ها و نشست‌های مختلف یکی از بخش‌های مهم فعالیت‌های مرکز پالمه است. در نتیجه می‌توانم بگویم که مرکز پالمه به کار و فعالیت خویش در این زمینه ادامه خواهد داد و هر بار نیز از هر کنفرانسی می‌آموزد و از تجربه‌های خود برای بهبود کنفرانس‌های آینده استفاده می‌کند.

دیگر فعالیت‌های مرکز اولاف پالمه در پیوند با گسترش دموکراسی در دیگر کشورها چگونه است؟

مرکز پالمه بیش از 125 پروژه گوناکون در رابطه با آموزش مردمی، توسعه دموکراسی، گفت‌وگوهای صلح، برابری حقوق زن و مرد، مبارزه با ایدز، حقوق بشر و حقوق اقلیت‌ها در سراسر جهان دارد. هدف این پروژه‌ها یاری رساندن به مردم تحث ستم‌های گوناگون برای رشد فکری، دانش اجتماعی و سیاسی جهت سازماندهی آن‌ها برای استقرار دموکراسی و عدالت اجتماعی در کشورهای خودشان است.

"پس از انتخابات"، چالشی به قلم روزنامه‌نگاران

arezoo — Thu, 01 Dec 2011 05:47:17 +0000

سارا مقدم

"پس از انتخابات"، عنوان کتابی است که 12 روزنامه‌نگار ایرانی نوشته‌اند که بعد از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران، کشورشان را به اجبار ترک کرده‌اند و بنیاد فردریخ ایبرت در آلمان آن را به چاپ رسانده است.بیشتر فصل‌های این کتاب، گزارش‌های مستند روزنامه‌نگارانی است که روزهای پس از انتخابات، در تهران و در بطن حوادث قبل و بعد از انتخابات حضور داشتند و از آسیب‌های اغتشاش‌های بعد از انتخابات در امان نماندند. آنها چندی پس از انتخابات به دلایل سیاسی، ایران را ترک کردند و در کشورهای مختلف اقامت گرفتند.

برخی از نوشته‌های این کتاب نمایانگر مرزهای کمرنگ روزنامه‌نگاری و فعالیت سیاسی و حتی فعالیت حزبی در ایران و نمایش درگیری‌هایی است که روزنامه‌نگاران به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم به دلیل نقد حاکمیت سیاسی دچار بوده‌اند.

از توصیف واقعیت تا خود واقعیت

مارکوس میشایلزن، گردآورنده کتاب، در مقدمه آن می‌نویسد: "رژیم جمهوری اسلامی از گستردگی اعتراض‌های پس از انتخابات متحیر شده بود، اما اینگونه به نظر می‌رسد که از آمادگی کامل برای سرکوب مخالفان، چه در محافل سیاسی و چه در جامعه مدنی برخوردار بود." به گفته وی مقالات به چاپ رسیده در کتاب "پس از انتخابات" به بررسی انتخابات مناقشه‌برانگیز پرداخته است و نتایج حاصله از آن‌ها را از زوایای مختلف نقد می‌کند.

مارکوس مقاله‌های این کتاب را از قلم نویسندگان‌شان چنین توصیف می کند: "علی خردپیر، آسیه امینی و آرش غفوری مبارزات انتخاباتی بهار ۱۳۸۸ را به وضوح توصیف کرده‌اند، از توقعات و آمال مردم و از روزهای آغازین نا آرامی‌ها سخن می‌گویند. شاهین نوربخش لحظاتی را به تصویر می‌کشد که عاملان بزرگ‌ترین حزب اصلاح‌طلب در ایران، حزب مشارکت، متوجه رخداد کودتای انتخاباتی شدند.

بابک غفوری‌آذر و محمدرضا یزدان‌پناه سیر تکاملی جنبش سبز را پس از تابستان ۱۳۸۸ بررسی کرده و به تحلیل نقش کلیدی‌ای که موسوی به عنوان نامزد مخالفان در شکل‌دهی به اهداف و هویت این مبارزات می‌پردازد که در راه اصلاحات و آزادی بازی کرده است. وحید پوراستاد و فرنوش امیرشاهی به توصیف شرایط تلخ و رنج‌آور زندانیان سیاسی و خانواده‌های‌شان پرداخته‌اند که بایستی با شرایط غیر انسانی و غیر قانونی حبس دست و پنجه نرم کنند.

رضا ویسی و آرش حسن‌نیا از تلاش روزنامه‌نگارانی که سال‌های متمادی با مشقات فراوان در حرفه خود مواجه بوده‌اند گفته و از ادامه فعالیت روزنامه‌نگاری‌شان در تبعید نوشته‌اند و در پایان، فهیمه خضرحیدری و مریم میرزا عنوان می‌کنند که چگونه ترک وطن و زندگی در تبعید تنها نقطه آغازی برای درک تبعات ژرفی است که این جریان‌ها بر زندگی ایشان و همکاران‌شان داشته است."

رونمایی

مراسم رونمایی کتاب "پس از انتخابات" در برلین روز 23 نوامبر برگزار شد. در این مراسم علاوه بر معرفی کتاب به حاضران در جلسه توسط مارکوس میشایلزن، برخی از نویسندگان کتاب در حوزه‌های تخصصی خود سخنانی ایراد کردند.

رضا ویسی، از نویسندگان کتاب که مقاله‌اش با عنوان، "از روزنامه‌نگاری پارتیزانی در تهران تا روزنامه‌نگاری در تبعید در پراگ" (روایت خبرنگاری که سردبیر شد و سردبیری که خبرنگار شد) منتشر شده است، به بررسی نقش آیت‌الله خامنه‌ای و سپاه پاسداران در روابط سیاسی امروز ایران پرداخت و گفت: "آیت‌الله خامنه‌ای در ده سال گذشته قدم به قدم بخش‌های مختلف قدرت را تحت کنترل خود درآورده است. امروز بخشی از حاکمیت وجود ندارد که تحت فرمان مستقیم بیت او عمل نکند. از مجلس گرفته تا قوه قضائیه و مجریه.

به گفته وحید پوراستاد روزنامه‌نگار ایرانی در میدان مینی راه می‌رود که نقشه آن را ندارد. این مین‌ها خط قرمزهایی هستند که نه قانون و نه هیچکس دیگری آنها را تعیین نکرده است. او باید خودش بداند که چه چیزی ممکن است همه چیز را منفجر کند.

در ایران مثلی است که گفته می‌شود فلانی فقط در اتاق کار خود رئیس است. به نظر من و براساس تحقیقاتی که ده سال است در حوزه نقش رهبری دنبال می‌کنم، رئیس جمهوری کنونی ایران حتی در دفتر کار خود نیز ریاستی ندارد. همه اعضای کابینه دولت، به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم از طرف رهبر و بیت رهبری کنترل می‌شوند و درواقع کشور را رهبر و سپاه پاسداران تحت فرمان رهبر اداره می‌کنند نه رئیس جمهوری."

آسیه امینی سخنران بعدی مراسم که مقاله‌اش با عنوان "مبارز نیستم، اما همیشه جنگیده‌ام" در این کتاب منتشر شده، در این مراسم به مقایسه شاخص‌های دو جنبش زنان و جنبش سبز، به مثابه دو پتانسیل اجتماعی و سیاسی نشست. به گفته او برای بررسی تاثیرات و نقش جنبش‌ها، نیازمند شناخت شاخص‌ها و ویژگی‌های آنها هستیم و این مقایسه به معنی ارزش دادن به یکی یا نکوهش دیگری نیست.

وی ویژگی‌هایی چون تلاش برای رفع تبعیض، انتخاب موضوع مشترک به عنوان هدف، داشتن برنامه‌ریزی و سازماندهی بدون تکیه بر نقش یک رهبر، داشتن سیستم برنامه‌ریزی و مدیریتی، حرکت به سمت سکولاریسم و ائتلاف افراد و گروه‌های متفاوت صرفاً برمبنای توافق‌های مشترک را از ویژگی‌های جنبش زنان برشمرد و گفت: "در جنبش سبز نیز نیروهای مختلفی حضور داشته‌اند که استبداد، آنها را کنار هم جمع کرده است، اما این جنبش علی‌رغم داشتن دو رهبر سمبلیک، مکانیسمی برای رهبری ندارد. همچنین نیروهای این جنبش برنامه‌ای برای انتخاب یک هدف مشترک و ائتلاف به خاطر این هدف ندارند."

وحید پوراستاد، نویسنده دیگری که مقاله‌اش با عنوان "زندان اوین، قلب ایران" منتشر شده است، در این مراسم درباره روزنامه‌نگاری معاصر ایران سخن گفت. وی که سخنانش را با یاد همکاران زندانی‌اش شروع کرده بود، درباره دو مثل "بندبازی" و "حرکت در میدان مین" که تعابیری از شرایط روزنامه‌نگاران ایرانی است، برای حاضران سخن گفت. سانسور، تهدیدهای جانی و امنیتی، توقیف و بازداشت و بی‌کاری توصیفاتی بودند که آقای پوراستاد شرح آنها را برای حاضران بازگفت. به گفته او روزنامه‌نگار ایرانی در میدان مینی راه می‌رود که نقشه آن را ندارد. این مین‌ها خط قرمزهایی هستند که نه قانون و نه هیچکس دیگری آنها را تعیین نکرده است. او باید خودش بداند که چه چیزی ممکن است همه چیز را منفجر کند.

سخنران آخر، مریم میرزا بود که در مورد وضعیت اینترنت و نقش اینترنت در ایران امروز سخن گفت. وی با اشاره به مجازات‌هایی که برای برخی از فعالان اینترنتی تعیین شده بود گفت که این مجازات‌ها شامل از حبس تا اعدام می‌شوند. او با اشاره به نقش اینترنت در شکل‌گیری گروه‌ها و شبکه‌های اجتماعی، این تکنولوژی را در پیشبرد اهداف معترضان در ایران به ویژه پس از انتخابات مهم ارزیابی کرد و گفت حکومت ایران در تلاش است تا با محدود کردن استفاده از اینترنت، از سرعت محدود گرفته تا ترویج اینترنت حلال، این فضا را نیز به تملک خود در آورد.

مقاله‌های دیگر این کتاب، "یک گام به پیش" به قلم علی خردپیر، "ستاد ۸۸، بزرگ‌ترین کمپین حامی میرحسین موسوی در کل کشور" به قلم آرش غفوری، "آن بعد ازظهر نحس ..." به قلم سیدشاهین نوربخش، "بازی در میدان حریف" به قلم بابک غفوری آذر، "میرحسین موسوی؛ آشپز آش ایرانی" به قلم محمدرضا یزدان‌پناه، "پشت دیوارهای بلند اوین" به قلم فرنوش امیرشاهی، "حرفه؛ خبرنگار در غربت" به قلمآرش حسن‌نیا، "بازمانده‌ی زلزله‌" به قلم فهیمه خضر حیدری و "کسی در خانه منتظر من نیست" به قلم مریم میرزا است.