https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/7631/all fa https://archive.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/12/01/8680 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/12/01/8680" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌و‌گو با عباس صفاری به مناسبت انتشار مجموعه &quot;تاریکروشنا&quot; و چاپ ششم &quot;کبریت خیس&quot; </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> نازنین اعتمادی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/abbassaf01.jpg?1322946892" /> </div> </div> </div> <p>نازنین اعتمادی - به&zwnj;تازگی مجموعه شعر &quot;تاریکروشنا&quot; از عباس صفاری توسط انتشارات مروارید در تهران منتشر شده است. در همان حال مجموعه &quot;کبریت خیس&quot; که از موفق&zwnj;ترین آثار عباس صفاری و خوش&zwnj;اقبال&zwnj;ترین کتاب&zwnj;های شعر در سال&zwnj;های اخیر به&zwnj;شمار می&zwnj;آید، به چاپ ششم رسید.</p> <!--break--><!--break--><p>اما در کنار این خبرهای خوب، یک اتفاق نه چندان خوشایند هم برای عباس صفاری روی داد: نمایشی در تالار شهر به صحنه آمد با عنوان &quot;صد سال پیش از تنهایی ما&quot;. عنوان این نمایش از یکی از اشعار &quot;کبریت خیس&quot; برگرفته شده. عباس صفاری می&zwnj;گوید نویسنده به همین اکتفا نکرده و برخی از اشعار بلند و روایی این کتاب را نیز در نمایشنامه&zwnj;اش بدون ذکر نام نویسنده و منبع به کار گرفته است. شاعر نامه&zwnj;ای به مسئولان نوشته و آن&zwnj;ها هم قول رسیدگی داده&zwnj;اند. بهاره رهنما، بازیگر سینما هم در روزنامه شرق نظرش را در این&zwnj;باره نوشته است. باری، درباره ویژگی تصویری اشعار عباس صفاری، غیبت و حضور یک شاعر، و این چند رویداد تلخ و شیرین با او گفت&zwnj;و&zwnj;گویی انجام داده&zwnj;ایم که اکنون در دفتر &quot;خاک&quot; از نظر خوانندگان می&zwnj;گذرد:</p> <p>&nbsp;</p> <p><img alt="" align="bottom" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/Communicate-icon.png" />آقای صفاری، مجموعه تازه&zwnj;ای از اشعار شما با عنوان &quot;تاریکروشنا&quot; به تازگی توسط انتشارات مروارید منتشر شده و بر اساس خبرهایی که به دست ما رسیده، از کتاب&zwnj;های پرفروش فصل است. آیا این دفتر،&zwnj;&zwnj; همان مجموعه&zwnj;ای نبود که سال&zwnj;ها پیش با عنوان &quot;تاریکروشنای حضور&quot; در خارج از ایران توسط انتشارات تصویر در آمریکا منتشر شد؟</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>عباس صفاری</strong> - درست می&zwnj;فرمائید. چاپ اول این مجموعه حدود ۱۵سال پیش با عنوان &quot;تاریکروشنای حضور&quot; در لس&zwnj;آنجلس منتشر شد. طرح جلد این کتاب کار فرشید مثقالی بود و ناشرش انتشارات تصویر. در چاپ اول حدود ۶۰ شعر که در فاصله زمانی ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۴ سروده شده بودند به چاپ رسیده بود. این دومین مجموعه شعر من است و در زمان انتشارش چندین نقد و بررسی پیرامون آن انتشار یافت و آقای محمد رحیم اخوت نیز نقد بلند&zwnj;بالایی بر آن نوشت که در فصل&zwnj;نامه بررسی کتاب، در آمریکا منتشر شد.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/abbassaf02.jpg" />عباس صفاری: آن زبان آرکائیک و نیمه فاخری که در مجموعه اولم برگزیده بودم در &quot;تاریکروشنا&quot; قوام آمد و با مضمون هماهنگ شد.</p> </blockquote> <p><img alt="" align="bottom" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/Communicate-icon.png" />درین مدت دنیای شعری شما اندکی دگرگون شده که خیلی هم طبیعی&zwnj;ست، چه انگیزه&zwnj;ای باعث شد &quot;تاریکروشنا&quot; را مجدداً به چاپ بسپرید؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>به چند دلیل غیر موجه. در درجه اول من همیشه بر این باور بوده&zwnj;ام که آنچه ما در خارج از کشور و به زبان فارسی تولید می&zwnj;کنیم بخشی از ادبیات ایران است و از آن میان آنچه از اهمیتی بر خوردار باشد نهایتاً باید به ایران که جایگاه فرهنگ مادر است بازگردد. &quot;تاریکروشنا&quot; در کارنامه شعری من جایگاهی دارد که از بعضی جهات دست&zwnj;کم برای خودم حائز اهمیت است. آن زبان آرکائیک و نیمه فاخری که در مجموعه اولم برگزیده بودم در &quot;تاریکروشنا&quot; قوام آمد و با مضمون هماهنگ شد. علاوه بر این از طریق&zwnj; ایمیل&zwnj;ها و پیغام&zwnj;های خوانندگان پی&zwnj;گیر شعرم در داخل کشور دریافتم که تعدای از آن&zwnj;ها علاقمند هستند که کتاب&zwnj;های دیگرم را نیز داشته باشند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><img alt="" align="bottom" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/Communicate-icon.png" />زندگی شما به عنوان یک شاعر مهاجر در غیبت اتفاق می&zwnj;افتد یا در حضور؟ این را می&zwnj;پرسیم، چون می&zwnj;دانید که نیما بعد از آنکه از محیط رنجیده&zwnj;خاطر شد و به یوش پناه آورد، به ظاهر غایب بود، اما حضورش در فضای فرهنگی و شعری ما بسیار سنگین بود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>سئوال شما مرا یاد کتاب &quot;جشن بی&zwnj;کران&quot; نوشته ارنست همینگوی انداخت که به گمانم آخرین کتاب اوست و سال&zwnj;ها پس از ترک پاریس نوشته شده. گویا در مورد این کتاب گفته شده که دور از پاریس او توانسته تصویر دقیق&zwnj;تری از پاریس ارائه دهد.</p> <p>یکی از عوالم و حس&zwnj;هایی که مرا تحریک می&zwnj;کند و به نوشتن وا می&zwnj;دارد حس نوستالژیاست. محیط و یادآوری آن همیشه نقش مهمی در عوالم نوستالژیک ما دارد. من دقیقاً نمی&zwnj;توانم بگویم. اما گاهی فکر می&zwnj;کنم اگر در ایران مانده بودم به شعر برنمی&zwnj;گشتم .</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/abbassaf03.jpg" />&quot;کبریت خیس&quot; نوشته عباس صفاری، دفتری در شعر که به چاپ ششم رسید.</p> </blockquote> <p><img alt="" align="bottom" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/Communicate-icon.png" />آقای صفاری، یک نمایشی در ایران روی صحنه آمده با عنوان &quot;صد سال پیش از تنهایی ما&quot;. شما هم شعری دارید با همین عنوان در مجموعه &quot;کبریت خیس&quot; که الان چاپ ششمش به بازار آمده. چطور ممکن است عنوان یک نمایش با عنوان شعر شما یکسان باشد؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>اسم این نمایش که در حال حاضر در یکی از سالن&zwnj;های تئا&zwnj;تر شهر بر صحنه است مستقیماً از روی شعر من برداشته شده. اما این دستبرد به همین یک مورد ظاهراً بی&zwnj;اهمیت که می&zwnj;توانستم به&zwnj;راحتی از آن چشم بپوشم ختم نمی&zwnj;شود. تعدادی از اشعار بلند و روایی &quot;کبریت خیس&quot; را نیز نویسنده تازه&zwnj;کار این نمایش بدون اطلاع و آگاهی من در نمایشش گنجانده است. اما آنچه بیش از این دو مورد برای من آزاردهنده است تکه پاره کردن اشعار &quot;کبریت خیس&quot; است که جابه&zwnj;جا در منولوگ این نمایش زورتپان شده است. در حال حاضر تنها کاری که از راه دور از من برمی&zwnj;آید این است که معترض باشم و از مسئولان تئا&zwnj;تر شهر بخواهم که به اعتراض من پاسخ منطقی بدهند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><img alt="" align="bottom" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/Communicate-icon.png" />شعر شما یک شعر ایماژیستی (تصویری) &zwnj;ست. فکر نمی&zwnj;کنید همین ویژگی تصویری باعث شود که عده&zwnj;ای وسوسه شوند و پای شعر شما را به صحنه&zwnj;های نمایش هم باز کنند؟</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/abbassaf04.jpg" />نمایش &quot;صد سال پیش از تنهایی ما&quot;&nbsp;و دست&zwnj;درازی به دنیای یک شاعر.</p> </blockquote> <p>جنبه&zwnj;های تصویری شعرم را من ویژگی مثبت آن می&zwnj;دانم. اشکالی هم نمی&zwnj;بینم که در تآ&zwnj;تر یا سینما استفاده درست و به جایی از آن بشود. &quot;گربه&zwnj;های اشرافی&quot;ِ تی. اس. الیوت در شکل یک نمایش موزیکال ۲۰ سال است که روی صحنه است. از شعر من پیش از این نیز هم در آمریکا و هم در یک فیلم کوتاه که در ایران ساخته شده استفاده کرده&zwnj;اند. اما در پوستر فیلم نام شاعر قید شده است و چنانچه فروشی داشته باشد حق&zwnj;التألیف نیز باید به من تعلق بگیرد. اعتراض من به این نمایش و نویسنده&zwnj;اش این است که این کار یک سرقت ادبی است که بدون اطلاع و موافقت من انجام شده و از آن بد&zwnj;تر نویسنده با نیاوردن نام من در پوستر و بروشور به تماشاگر وانمود کرده که نویسنده آن اشعار اوست. از آن گذشته آنچه من و شما در عرصه ادب به شکل کتاب تولید می&zwnj;کنیم خوانندگان مشخصی دارد که اصطلاحاً به آن&zwnj;ها قشر کتابخوان می&zwnj;گویند. تماشاگران فیلم و تآ&zwnj;تر و شنوندگان موسیقی لزوماً کتابخوان نیستند. وقتی فیلمی با استفاده از یک کتاب یا ترانه&zwnj;ای با استفاده از شعر من ساخته می&zwnj;شود امکانی برایمان ایجاد می&zwnj;کند که دایره محدود کتابخوان را گسترش بدهیم و افراد جدیدی را به خواندن تشویق کنیم.</p> <p>&nbsp;</p> <p><img alt="" align="bottom" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/Communicate-icon.png" />یکی از بحث&zwnj;های مهم در قلمرو حقوق مؤلف و مسأله &quot;بینامتنیت&quot; که پست&zwnj;مدرنیست&zwnj;ها به آن ظاهراً بسیار علاقه دارند، این است که آیا مؤلف در عصر اینترنت اصولاً حقی دارد؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>در رابطه با اینترنت و فضای مجازی اشکالاتی بوجود آمده که کنترل استفاده&zwnj;کنندگان از به فرض یک قطعه موسیقی را مشکل کرده است و ایجاد نرم&zwnj;افزاری که این&zwnj;ها را کنترل کنند لازمه&zwnj;اش بیلون&zwnj;ها دلار سرمایه است که من معتقدم نهایتاً فکری به حالش خواهند کرد. اما داستانی که کتاب می&zwnj;شود و فیلم می&zwnj;شود و میلیون&zwnj;ها دلار در گیشه فروش می&zwnj;کند حساب و کتابی دارد که نمی&zwnj;توان زیر پا گذاشت. به زبان دیگر بدون سود تولید حرفه&zwnj;ای و متداوم در عرصه ادب و هنر غیر ممکن است .</p> <p>&nbsp;</p> <p><img alt="" align="bottom" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/Communicate-icon.png" />چه باید کرد به نظر شما که مؤلف ایرانی از نظر قانونی &quot;محق&quot; باشد؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>در رابطه با حقوق مؤلف ما قوانین محکم و نسبتاً دقیقی در ایران داریم. مشکل اما سیستم قضایی ماست که پایبندی و اجرای آن را جدی نمی&zwnj;گیرند و این امر محیط دادگاه&zwnj;هایمان را تبدیل کرده است به صحنه لابیرنت فرار&zwnj;دهنده&zwnj;ای در داستان&zwnj;های قضایی کافکا. <br /> &nbsp;</p> <p><strong>&nbsp;در همین زمینه:</strong></p> <p><a href="http://zamaaneh.com/khaak/2010/02/publish_at_1302_2010.html">::پرنده، پرنده است::</a></p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/12/01/8680#comments انتشارات مروارید تاریکروشنا عباس صفاری کبریت خیس خاک Thu, 01 Dec 2011 09:12:49 +0000 8680 at https://archive.radiozamaneh.com