خشونت عليه زنان

اعتراض گسترده جهانی به خشونت عليه زنان

news-zamaneh — Thu, 14 Feb 2013 20:54:00 +0000

زنان و دختران کشورهای مختلف جهان با فراخوان "يک ميليارد به‌پا می‌خيزند"، امروز برای نشان دادن اعتراض خود عليه خشونت و تجاوز در خيابان‌ها به تظاهرات و رقص پرداختند.

به گزارش منابع خبری جهان، ۱۴ فوريه از چندين سال‌ پيش به اين سو ديگر تنها به‌عنوان روز سنتی والنتاين يا "روز عشق" شناخته نمی‌شود بلکه همچنين روز عمل اجتماعی برای مبارزه با خشونت عليه زنان نيز هست.

زنان و دختران بسياری در سراسر جهان به‌شکل گسترده و روزمره مورد خشونت، تجاوز و سوء استفاده قرار می‌گيرند. ميليون‌ها زن از اين در رنج‌اند که در کشورشان خشونت عليه زنان به‌عنوان جرم و جنايت به رسميت شناخته نمی‌شود.

"يک ميليارد به‌پا می‌خيزند"، نام اين اقدام جهانی، برگرفته از يک پژوهش صورت گرفته در سازمان ملل متحد است که بر اساس آن در جهان يک ميليارد زن در طول زندگی خود مورد ضرب‌وشتم و يا تجاوز قرار گرفته‌اند

ایو اینسلر، فعال حقوق زنان و فمینیست شناخته‌شده آمریکایی سازمان‌دهنده "وی دی" [روز واژن، V(agina)-Day ] امسال قصد داشت يک ميليارد نفر را در اقدامات گوناگون بر عليه خشونت عليه زنان به خيابان‌ها بکشاند که ۲۰۳ کشور در آن شرکت کردند. نانسی پلوسی، رئيس کنگره آمريکا از حزب دمکرات اين کشور نيز از اين اقدام اینسلر حمايت کرد.

از هندوستان که در هفته‌های اخير خشونت عليه زنان در اين کشور به موضوع اجتماعی مهمی تبديل شده تا مصر، ترکيه، افغانستان، کشورهای آفريقايی، آمريکا، کانادا، کشورهای اروپايی و... برای جلب توجه بيشتر مردم به پديده خشونت عليه زنان به خيابان‌ها آمدند. آن‌ها با فعاليت‌های هنری، رقص و تظاهرات اعتراض خود را نشان دادند.

بزرگ‌ترين اعتراضات در هند صورت گرفت، جايی که در آن چند هفته پيش يک دختر دانشجو توسط چندين مرد مورد خشونت و تجاوز قرار گرفت و جان سپرد. تنها در پارلمان اين کشور در دهلی نو دو هزار نفر رقص هماهنگی را اجرا کردند. همچنين در شهرهای ديگری چون لکنو، بمبئی، بوپال و حيدرآباد نيز اقدامات اعتراضی ديگری برگزار شد.

در دهلی نو همچنين مراسم نمادين "دفن مردسالاری و زن‌ستيزی" برپا شد. در سنگاپور فعالان حقوق زنان با بادکنک‌های سياه در يک محل خريد حاضر شدند. در استراليا اين اقدام به شکل "فلش ماب" (Flash mob) برگزار شد. "فلش ماب"، پدیده‌ای اجتماعی و جدید در رابطه با یک "قرار دسته‌جمعی هدفمند" و خودجوش است. فلش ماب به گروه شهروندانی گفته می‌شود که از طریق رسانه‌های دنیای مجازی (اینترنت، ایمیل و غیره) یا تلفن همراه و یا نامه زنجیره‌ای همدیگر را خبردار کرده و در زمان معینی در مکان‌های عمومی گرد هم می‌آيند.

"يک ميليارد به‌پا می‌خيزند"، نام اين اقدام جهانی، برگرفته از يک پژوهش صورت گرفته در سازمان ملل متحد است که بر اساس آن در جهان يک ميليارد زن در طول زندگی خود مورد ضرب‌وشتم و يا تجاوز قرار گرفته‌اند.

در اين زمينه:
جنبش یک میلیاردی زنان در اعتراض به خشونت

افغانستان: آغاز کارزار گرد‌آوری امضا برای محو خشونت عليه زنان

news-zamaneh — Tue, 13 Nov 2012 14:52:57 +0000

کارزار جمع‌آوری امضا برای "تطبيق قانون منع خشونت عليه زنان و مجازات عوامل آن" از سوی يک نهاد حامی حقوق زنان و کودکان در کابل آغاز شد.

اين کارزار که تا پنجم آذرماه سال جاری ادامه خواهد داشت از سوی مؤسسه توسعه و حمايت از زنان و کودکان افغان به‌مناسب روز جهانی محو خشونت عليه زنان، راه‌اندازی شده است.

زهرا سپهر، مسئول اين مؤسسه گفت هدف از راه‌اندازی اين کارزار نشان دادن انزجار و خستگی مردم در سطوح مختلف اجتماعی از خشونت عليه زنان است.

وی گفت: "متأسفانه خشونت عليه زنان از بزرگ‌ترين مشکلات زنان افغانستان است و اينکه نهادهای عدلی و قضايی کشور به پرونده‌های خشونت به درستی رسيدگی نمی‌کنند و عوامل آن به دليل واسطه‌بازی، فساد اداری و بی‌توجهی‌های اين نهاد‌ها مجازات نمی‌شوند."

زهرا سپهر، مسئول مؤسسه توسعه و حمايت از زنان و کودکان افغان: هدف از راه‌اندازی اين کارزار نشان دادن انزجار و خستگی مردم در سطوح مختلف اجتماعی از خشونت عليه زنان است

از امضاکنندگان اين نامه بلند خواسته می‌شود که مايل هستند اين نامه به کدام يک از نهادهای رياست جمهوری، شورای ملی و يا عدلی و قضايی سپرده شود.

خانم سپهر گفت مردم با امضا در پای اين طومار خواستار پيگيری پرونده اين خشونت‌ها و مجازات عوامل آن هستند.

کارزار محو خشونت عليه زنان در حالی راه‌اندازی می‌شود که در اوايل سال جاری کميسيون مستقل حقوق بشر افغانستان گزارش ۹ سال اخير خود در مورد ميزان خشونت‌های به ثبت رسيده عليه زنان در اين کشور را منتشر کرد.

بر پايه اين گزارش در اين مدت بيش از ۳۹ هزار مورد خشونت عليه زنان در افغانستان به ثبت رسيده است که شمار قابل توجهی از آن خشونت فيزيکی بوده است.

پيش از اين ديده‌بان حقوق بشر نيز در گزارشی با "قابل ملاحظه خواندن" دستاوردهای ۱۰ سال گذشته دولت افغانستان در زمينه برخورداری زنان از آموزش، ‌کاهش نرخ مرگ‌ومير مادران، دستيابی به فرصت‌های شغلی و نقش‌آفرينی در امور مختلف؛ خواستار تعهدات بيشتر دولت افغانستان و جامعه بين‌المللی در حمايت از حقوق زنان در اين کشور شد بود.

کنت روت، رئيس اين سازمان از دولت افغانستان خواسته است "قانون منع خشونت عليه زنان" را با جديت به اجرا گذارد و کسانی را که مرتکب خشونت عليه زنان می‌شوند مورد پيگرد قرار دهد.

پشتيبانی ۱۵۰ تن از کنشگران حقوق زنان از بيانيه زنان در ايران

Fri, 02 Dec 2011 11:11:55 +0000

۱۵۰ تن از کنشگران حقوق زنان در خارج از کشور، با انتشار اطلاعيه‌ای از بيانيه جمعی از فعالان جنبش زنان در داخل کشور به‌مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان، پشتيبانی کردند.

امضاکنندگان اين بيانيه را شخصيت‌های حقوق بشری، فرهنگی و دانشگاهی تشکيل می‌دهند که در ميان آنان افزون بر زنان برابری‌طلب، مردان خواهان حقوق برابر زن و مرد نيز ديده می‌شوند.

آن‌ها در اين بيانيه موافقت خود را با نکاتی که زنان فعال در ايران به‌مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان ذکر کرده بودند، اعلام کردند.

از سال ۱۹۸۱، هر سال ۲۵ نوامبر به‌عنوان "روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان" شناخته شده است.
اين تاريخ به دليل کشته شدن سه خواهر فعال سياسی اهل جمهوری دومينيکن به نام‌های پاتريا، مينروا و ماريا ميرابال به‌دست حکومت ديکتاتوری رافائل تروخيلو، به‌عنوان اين روز جهانی تصويب شد.

شورای عمومی سازمان ملل متحد در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹ نام‌گذاری اين روز را به‌عنوان روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان تصويب کرد.

کنشگران حقوق زنان در خارج از کشور ضمن پشتيبانی از تمامی نکاتی که در بيانيه فعالان جنبش زنان در ايران آمده است، اين بيانيه را "نگاه تيزبين جنبش زنان" ارزيابی کردند

۷۰ تن از فعالان جنبش زنان در ايران چندی پيش بيانيه مشترکی منتشر کرده و در آن تأکيد کردند که خشونت عليه زنان در ايران نه تنها کاهش نيافته بلکه "خشونت خانگی عليه زنان گاه به حوزه قانون نيز تسری يافته و به «خشونت قانونی عليه زنان» تبديل شده است."

آن‌ها نوشتند: "رجحان سياست «جدايی و تفکيک» که قهر و خشونت را در درون خود بازتوليد می‌کند، بر سياست «تعامل و گفت‌وگو» که در بطن خود مدارا و مسالمت را حمل می‌کند؛ بيش از پيش بر نظام انديشه و تصميم‌سازی‌های «سياست‌مردان» ما جا خوش کرده است."

امضاکنندگان بيانيه "قطبی شدن هر چه بيشتر گفتمان‌های سياسی داخلی و جهانی و دامن زدن برخی دولتمردان ايرانی به چنين فضای تنش‌زايی" را مورد انتقاد قرار داده و گفتند که اين روش نه تنها مسائل و مشکلات زنان ايران را بيش از پيش به حاشيه می‌راند، بلکه ابعاد خشونت بر زنان و کودکان را نيز گسترده‌تر می‌کند.

آن‌ها نوشتند بيش از هر زمان ديگر دل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نگران افزايش اعمال انواع و اقسام خشونت بر زنان و کودکان هستند.

اين فعالان در بيانيه خود به نکات ديگری چون گسترش فقر و فحشا و بيکاری در جامعه، افزايش خطر جنگ و درگيری‌های قومی، عدم امنيت اجتماعی برای فعالان عرصه‌های مختلف و زندانی شدن آن‌ها پرداختند.

کنشگران حقوق زنان در خارج از کشور ضمن پشتيبانی از تمامی نکاتی که در بيانيه فعالان جنبش زنان در ايران آمده است، اين بيانيه را "نگاه تيزبين جنبش زنان" ارزيابی کرده‌ و نوشته‌اند: "پيام روشن و خشونت‌پرهيز اين دسته از زنان کشورمان در اعتراض به تداوم چرخه خشونت از خانه تا جامعه و از ايران تا جهان در پيوند با صدای ما زنان ايرانی در نقاط مختلف جهان است."

آن‌ها افزوده‌اند: "شايد با اين هم‌صدائی‌ها نيرويی باشيم در جهت شکستن دور باطل چرخه جنگ و خشونت جهانی در تمامی عرصه‌های خانگی و اجتماعی و سياسی."

در ميان امضاکنندگان اين بيانيه، چهره‌های مطرحی چون شيرين عبادی، مهرانگيز کار، نيره توحيدی، آزاده کيان، منصوره شجاعی، پروين بختيارنژاد، خديجه مقدم، محبوبه عباسقلی‌زاده، شهرنوش پارسی‌پور، پرستو فروهر، زيبا شيرازی، نيلوفر بيضايی، عبدالکريم لاهيجی، رامين جهانبگلو، حسن يوسفی اشکوری، مهرداد درويش‌پور، آرش نراقی، مهران براتی و... ديده می‌شوند.

در همين زمينه:
"دل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نگران افزايش اعمال خشونت بر زنان ايران هستيم"

"دل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نگران افزايش اعمال خشونت بر زنان ايران هستيم"

Sun, 27 Nov 2011 17:56:11 +0000

۷۰ تن از فعالان جنبش زنان در ايران به‌مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان بيانيه مشترکی منتشر کردند.

از سال ۱۹۸۱، هر سال ۲۵ نوامبر به‌عنوان "روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان" شناخته شده است.

اين تاريخ به دليل کشته شدن سه خواهر فعال سياسی اهل جمهوری دومينيکن به‌دست حکومت ديکتاتوری رافائل تروخيلو، به نام‌های پاتريا، مينروا و ماريا ميرابال، به‌عنوان اين روزی جهانی تصويب شد.

شورای عمومی سازمان ملل متحد در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹ نام‌گذاری اين روز را به‌عنوان روزی جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان تصويب کرد.

فعالان جنبش زنان در بيانيه خود تأکيد کرده‌اند که خشونت عليه زنان در ايران نه تنها کاهش نيافته بلکه "خشونت خانگی عليه زنان گاه به حوزه قانون نيز تسری يافته و به «خشونت قانونی عليه زنان» تبديل شده است."

آن‌ها از روند فزاينده تجاوز جنسی و قتل زنان و "خشونت‌های کلامی عليه زنان از سوی برخی از مسئولان کشور" انتقاد کرده و نوشته‌اند: "دولتمردان به‌جای اين‌که با نقد روش‌های ناکارآمد خود در احقاق حقوق شهروندان کوشا باشند، ترجيح می‌دهند زنان را باعث و بانی گرفتاری‌ها و مشکلات مملکت بدانند."

در بيانيه آمده است: "رجحان سياست «جدايی و تفکيک» که قهر و خشونت را در درون خود بازتوليد می‌کند، بر سياست «تعامل و گفت‌وگو» که در بطن خود مدارا و مسالمت را حمل می‌کند؛ بيش از پيش بر نظام انديشه و تصميم‌سازی‌های «سياست‌مردان» ما جا خوش کرده است"

آن‌ها ضمن اشاره به مشکل اجتماعی روسپی‌گری، پايين آمدن سن فحشا را نتيجه گسترش فقر و اعتياد دانسته چاره آن را "کارآفرينی و ايجاد فرصت‌های شغلی بيشتر برای زنان" اعلام کرده‌اند، در حالی که به نظر آنان سياست دولتمردان ايران به حاشيه راندن زنان از بازار کار بوده است.

اين گروه از فعالان جنبش زنان برخورد با لباس زنان در جامعه را برخوردی "سطحی" خوانده‌ و گفته‌اند اين برخوردها خشونت عليه زنان را افزايش داده است.

آن‌ها همچنين "تفکيک جنسيتی، نابرابری و جدايی قهرآميز زنان و مردان در دانشگاه‌ها و عرصه‌های عمومی و تفکيک و جدايی قهرآميز فرهنگ و سرزمين ايران از جامعه جهانی" را گوشه‌هايی از خشونت عليه زنان عنوان کرده‌اند.

در بيانيه آمده است: "رجحان سياست «جدايی و تفکيک» که قهر و خشونت را در درون خود بازتوليد می‌کند، بر سياست «تعامل و گفت‌وگو» که در بطن خود مدارا و مسالمت را حمل می‌کند؛ بيش از پيش بر نظام انديشه و تصميم‌سازی‌های «سياست‌مردان» ما جا خوش کرده است."

امضاکنندگان بيانيه "قطبی شدن هر چه بيشتر گفتمان‌های سياسی داخلی و جهانی و دامن زدن برخی دولتمردان ايرانی به چنين فضای تنش‌زايی" را مورد انتقاد قرار داده و گفته‌اند که اين روش نه تنها مسائل و مشکلات زنان ايران را بيش از پيش به حاشيه می‌راند، بلکه ابعاد خشونت بر زنان و کودکان را نيز گسترده‌تر می‌کند.

آن‌ها نوشته‌اند بيش از هر زمان ديگر دل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نگران افزايش اعمال انواع و اقسام خشونت بر زنان و کودکان هستند.

اين بيانيه سه نيروی "عمده و استراتژيک" را قادر به تعديل اين فضای خصمانه و دوقطبی دانسته است؛ اين سه نيرو از نظر امضاکنندگان بيانيه "گروه‌های گوناگون مردم در ايران، دولت حاکم بر ايران و جامعه جهانی" هستند.

آن‌ها گفته‌اند در اين سه نيرو هم پتانسيل خشونت و هم ظرفيت مذاکره و گفت‌وگو وجود دارد.

اين فعالان جنبش زنان از همه "مردانِ سياست" خواسته‌اند که به ندا و هشدارهای زنان نيز گوش فرادهند و به‌جای گسترش قطبب‌بندی‌های تخاصمی و خشونت‌آميز، بر تقويت ابزار و پتانسيل‌های گفت‌وگو و مذاکره در هر سه اين نيروها تکيه کنند.

آن‌ها در پايان بيانيه خود خواهان آزادی زندانيان سياسی ايران به‌ويژه زنان زندانی و رفع زندان خانگی ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، دو تن از رهبران مخالفان دولت ايران شده‌اند.

همچنين "گشايش فضای جامعه مدنی" و "فعاليت‌های آزادانه مدنی" دو خواسته ديگر امضاکنندگان اين بيانيه است.

در ميان امضاء کنندگان اين بيانيه فعالان زن از طيف‌های مختلف فکری ديده می‌شود، زنانی چون مينو مرتاضی، شهلا لاهيجی، فخرالسادات محتشمی‌پور، رخشان بنی‌اعتماد، فرزانه طاهری، فيروزه صابر، فريده ماشينی، الهه مجردی، نوشين احمدی خراسانی، نرگس محمدی، ژيلا بنی‌يعقوب، فاطمه گوارايی، طاهره طالقانی، بنفشه حجازی، شهربانو امانی، ناهيد توسلی، معصومه دهقان و...

خشونت جنسی عليه روزنامه‌نگاران زن در ميدان تحرير قاهره

Fri, 25 Nov 2011 16:19:01 +0000

مونا التهاوی، روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نويس آمريکايی مصری‌تبار و کارولين سنز، خبرنگار زن شبکه تلويزيونی فرانس۳ در ميدان تحرير قاهره مورد ضرب و شتم و خشونت جنسی قرار گرفتند.

در دو روز گذشته خبرگزاری‌های آلمان و فرانسه دو مورد خشونت جنسی عليه زنان روزنامه‌نگار در قاهره را منتشر کرده‌اند.

به گزارش خبرگزاری آلمان، مونا التهاوی روز چهارشنبه به قاهره پرواز کرد و مستقيم به ميدان تحرير رفت تا از نزديک گزارش‌هايی از درگيری‌های اطراف وزارت کشور مصر تهيه کند.

به گفته التهاوی ناگهان صدای تيراندازی بلند شد و وی توسط پليس ضد شورش محاصره گرديد.

اين روزنامه‌نگار می‌گويد: "آن‌ها با چماق به دست و سرم کوبيدند و با دست زدن به سينه و بين پاهايم به من حمله جنسی کردند."

در وزارت کشور وقتی التهاوی مقاومت می‌کند مأموران موهايش را می‌کشند و در نهايت او را به پليس نظامی تحويل می‌دهند. در آن‌جا نيز دو ساعت چشم‌های وی را بسته نگه می‌دارند.

کارولين سنز، خبرنگار زن شبکه فرانس۳ : ما مورد خشونت گروهی از مردان قرار گرفتيم. آن‌ها مرا کتک زدند و سپس لباس‌های من را پاره کردند

التهاوی می‌گويد بر اثر بدرفتاری‌های صورت گرفته بازوی چپ و دست راست‌اش می‌شکنند.

اين وبلاگ‌نويس در صفحه توئيتر تصاويری از دست‌های گچ‌گرفته خود را منتشر کرده و نوشته است: "دستان من شکسته‌اند اما روح من نه."

ظاهرأ دو مليتی بودن او مانع از ادامه آزار و اذيت وی توسط مأموران شده است.

از سوی ديگر خبرگزاری فرانسه اعلام کرد که در ميدان تحرير کارولين سنز، خبرنگار زن شبکه فرانس۳ به‌شدت مورد ضرب و شتم و خشونت جنسی قرار گرفت.

کارولين سنز به همراه فيلم‌بردار خود صلاح عقربی روز گذشته در حال تهيه گزارشی از تظاهرکنندگان در يکی از خيابان‌های منتهی به ساختمان وزارت کشور مصر بودند که درگيری‌ها در اين خيابان شديد شد.

خانم سنز به خبرگزاری فرانسه گفت: "ما در حال فيلم‌برداری در خيابان محمد محمود بوديم که از سوی جوانان ۱۴ ـ ۱۵ ساله مورد حمله قرار گرفتيم."

آن‌ها توسط گروهی از مردان به‌زور به سوی ميدان تحرير کشيده شدند.

کارولين سنز گفت: "ما مورد خشونت گروهی از مردان قرار گرفتيم. آن‌ها مرا کتک زدند و سپس لباس‌های من را پاره کردند."

اين روزنامه‌نگار زن گفت حمله‌کنندگان به او دست می‌کشيدند و کلمات رکيک به‌کار می‌بردند.
وی گفت: "چند نفر سعی کردند به من ياری رسانند بدون آن‌که دخالت کنند. اين موضوع سه - چهار ساعت طول کشيد و من فکر کردم در حال مرگ هستم."

صلاح عقربی نيز مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سرانجام روزنامه‌نگاران مصری به کمک آن‌ها شتافتند.
اين دو روزنامه‌نگار توانستند به هتل خود بازگردند و مورد مداوا قرار گيرند.

بسياری از زنان از حمله‌های جنسی متداول در ميدان تحرير قاهره چه از سوی مأموران پليس و چه از سوی تظاهرکنندگان گزارش داده‌اند

بسياری از زنان از حمله‌های جنسی متداول در ميدان تحرير قاهره چه از سوی مأموران پليس و چه از سوی تظاهرکنندگان گزارش داده‌اند.

مونا التهاوی می‌گويد: "آن‌چه بر من رفت تنها گوشه‌ای کوچک از خشونتی است که مصری‌ها هر روز آن را تحمل می‌کنند."

التهاوی می‌افزايد پيش از آن‌که دستگير شود چندين بار در برابر تهاجم مردان ايستاده است.

به گفته وی فضای عمومی در مصر برای زنانی که مقاومت می‌کنند و از خشونت جنسی سخن می‌گويند امن نيست.

اين روزنامه‌نگار مصری‌تبار می‌گويد: "اگر انقلاب سياسی موفقيت‌آميزی می‌خواهيم، بايد پيش از آن در فرهنگ و جامعه انقلاب ايجاد کنيم."

مونا التهاوی در نيويورک زندگی می‌کند و يکی از فعالان مطرح حقوق زنان است.

وی که پيش از اين در يک خبرگزاری فعاليت می‌کرد کتاب‌هايی در مورد نقش زنان در کشورهای عربی نوشته است و خود را يک مسلمان ليبرال می‌داند.

التهاوی در گذشته، به‌ويژه پس از رويداد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، گروه‌های تندروی اسلامی را مورد انتقاد قرار داده است.

وی از پشتيبانان انقلاب مصر و منتقد تند دستگاه نظامی اين کشور است.

مونا التهاوی و کارولين سنز تنها موردهای مربوط به خشونت جنسی در ميدان تحرير قاهره نيستند. پيش از اين در روز ۲۲ بهمن‌ماه سال گذشته، روزی که حسنی مبارک، رهبر سابق مصر استعفای خود را اعلام کرد؛ لارا لوگان، خبرنگار شبکه سی‌بی‌اس آمريکا هنگامی که از ميدان تحرير گزارش زنده تهيه می‌کرد توسط گروهی از مردان جوان محاصره شد و مورد تجاوز قرار گرفت.

لوگان فردای آن روز با نخستين پرواز از قاهره خارج شد و اعلام کرد که ديگر هرگز به مصر بازنخواهد گشت.

او پس از بازگشت به نيويورک به‌دليل تجاوز جنسی خشونت‌بار در بيمارستانی بستری شد.

خشونت عليه زنان؛ "بيشترين جنايت در جهان با کمترين پيگرد قانونی"

Fri, 25 Nov 2011 12:30:19 +0000

ميشل باشله، دبيرکل بخش زنان سازمان ملل، به‌مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان از دولت‌های جهان خواست تا در راه رفع اين مشکل اجتماعی تلاش کنند.

تارنمای روزنامه لوموند، چاپ فرانسه، امروز جمعه چهارم آذرماه (۲۵ نوامبر) به‌مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان گفت‌وگويی با ميشل باشله، دبيرکل بخش "زنان سازمان ملل برای برابری جنسيتی و توانمندسازی زنان" انجام داده است.

سازمان ملل از دوم ژوئيه ۲۰۱۰ ميلادی با ادغام چهار نهاد فعال خود که به‌طور جداگانه به مسائل زنان جهان می‌پرداختند، تشکيلات تازه‌ای به نام "زنان سازمان ملل، برای برابری جنسيتی و توانمندسازی زنان" ايجاد کرد.

رياست اين نهاد تازه‌تأسيس را خانم ميشل باشله ۶۰ ساله برعهده دارد. وی از ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۰ اين مسئوليت را پذيرفته است.

ميشل باشله پيش از اين، از ۱۱ مارس ۲۰۰۶ تا ۱۱ مارس ۲۰۱۰ رئيس جمهور شيلی بود و به‌عنوان نخستين زن اين کشور اين مسئوليت را بر دوش گرفت. او پزشک کودکان نيز هست.

باشله در گفت‌وگوی خود با لوموند به پيشرفت‌ها و کاستی‌های مبارزه با خشونت عليه زنان پرداخت و گفت: "پيشرفت‌های قابل ملاحظه در سال‌های اخير صورت گرفته است."

ميشل باشله: دست‌کم ۱۲۵ کشور از ۱۹۳ عضو سازمان ملل امروزه خشونت خانگی عليه زنان را ممنوع و ۸۹ کشور نيز برای ختنه زنان جرايمی تعيين کرده‌اند. تجاوز جنسی در دوران درگيری‌های نظامی نيز از سه سال پيش توسط شورای امنيت، جنايت جنگی يا جنايت عليه بشريت به‌شمار می‌رود

وی افزود: "دست‌کم ۱۲۵ کشور از ۱۹۳ عضو سازمان ملل امروزه خشونت خانگی عليه زنان را ممنوع و ۸۹ کشور نيز برای ختنه زنان جرايمی تعيين کرده‌اند. تجاوز جنسی در دوران درگيری‌های نظامی نيز از سه سال پيش توسط شورای امنيت، جنايت جنگی يا جنايت عليه بشريت به‌شمار می‌رود."

دبيرکل "زنان سازمان ملل" منشور کشورهای اروپايی برای مبارزه با خشونت عليه زنان را که در روز ۱۱ ماه مه در استانبول به امضا رسيد، "نقطه عطفی" در اين راستا دانست.

در ماده چهارم اين منشور آمده است که هر کس، به‌ويژه زنان، حق دارد زندگی به‌دور از خشونت در هر دو حوزه عمومی و خصوصی را داشته باشد.

در اين منشور خشونت روانی، آزار و اذيت، خشونت فيزيکی، خشونت‌های جنسی از جمله تجاوز، ازدواج اجباری، ختنه زنان و سقط جنين اجباری و عقيم‌سازی جرم شناخته شده‌اند.

ميشل باشله در همين حال کاستی‌های موجود در مبارزه با خشونت عليه زنان را نيز برشمرد و گفت: "بيش از ۶۰۰ ميليون زن در کشورهايی که خشونت خانگی جرم به‌شمار نمی‌رود زندگی می‌کنند."

وی همچنين از کمبود منابع مالی و انسانی برای پيشبرد قوانين تازه به‌سود زنان به‌عنوان يکی ديگر از کاستی‌های موجود نام برد.

باشله افزود: "خشونت عليه زنان از بيشترين تجاوزات به حقوق بشر در جهان محسوب می‌شود اما همچنان کمترين پيگردهای قانونی را در پی دارد."

وی گفت: "خشونت عليه زنان مسأله خاص زنان يا مشکلی شخصی نيست؛ اين معضلی است که همه جوامع، از غنی و فقير با آن دست به گريبان‌اند و هزينه‌های سنگينی بر اقتصاد ملی کشورها باقی می‌گذارد."

دبيرکل "زنان سازمان ملل" با تأکيد بر اين‌که زمان آن فرارسيده است که دولت‌ها در اين زمينه اراده سياسی خود را نشان دهند، پيشنهاد يک برنامه شانزده ماده‌ای را داد که بر سه اولويت "پيش‌گيری، حفاظت و دسترسی به خدمات" استوار باشد.

باشله گفت با اين اقدامات، مجرمان به دست عدالت سپرده می‌شوند و مردان نيز آموزش می‌بينند.

وی در مورد فعاليت‌های "زنان سازمان ملل" گفت: "ما در ۷۸ کشور فعال هستيم. در افغانستان که در آن کشورهای بسياری به طرح‌های مختلف کمک مالی می‌کنند ما ۸۲ نفر را داريم. در جمهوری دمکراتيک کنگو که در آن صحنه‌های تجاوز گسترده وجود داشت ما فقط پنج نفر را داريم. اما با اين وجود در حال گسترش هستيم."

ميشل باشله تأکيد کرد که فعاليت "زنان سازمان ملل" با کمبود بودجه روبه‌رو است. صندوق مالی سازمان ملل به‌منظور مبارزه با خشونت عليه زنان برای ۲۲ طرح در ۳۴ کشور جهان، از جمله برای نخستين بار در عراق و سودان جنوبی، ۱۷ ميليون دلار اختصاص داده است اما درخواست مالی برای پيشبرد اين طرح‌ها ۲۰۰ ميليون دلار بود.

دبيرکل "زنان سازمان ملل" در پايان سخنان خود به رويدادهای کشورهای عربی که به "بهار عربی" معروف است پرداخت و گفت: "در تونس يک حزب اسلام‌گرای ميانه‌رو روی کار آمده است و می‌توانيم به پيشرفت اميدوار باشيم. اما در مصر مسأله زنان هنوز جا نيفتاده است."

باشله خطاب به نقش‌آفرينان اصلی اين انقلاب‌ها گفت: "دمکراسی تنها حق رأی و آزادی انجمن‌ها نيست، دمکراسی همچنين تضمين حقوق مردم در تمام تنوع خود و حفاظت از حقوق همه است."