نه جنگ، نه تحریم!

Tue, 03 Jul 2012 10:33:16 +0000

گفت‌وگو با علی عبدی، فعال سیاسی - اجتماعی

لیدا حسینی‌نژاد

لیدا حسینی‌نژاد - از روز یکشنبه، یکم ژوئیه سال جاری (۱۳۹۱ خورشیدی)، فروش نفت ایران به اتحادیه اروپا تحریم شد. هدف از این تحریم‌ها فشار بر دولت ایران با هدف متوقف‌سازی برنامه هسته‌ای این کشور است.

دولت آمریکا از اعمال این تحریم‌ها به ایران توسط اتحادیه اروپا استقبال کرده است. همزمان با شروع تحریم‌های نفتی علیه ایران، جمعی از ایرانیان و غیر ایرانیان در اعتراض و مخالفت با آن دست به تظاهرات زدند. این حرکت اعتراضی را گروه «هوار» که «علیه جنگ، تحریم‌ و سرکوب دولتی در ایران» فعالیت می‌کند، مقابل دفترهای سازمان ملل کشورهای انگلیس، فرانسه، آلمان و آمریکا ساماندهی کرد.

در سایت «کلمه» آمده است: «حاضران در تظاهرات ضمن محکوم شمردن سرکوب دولتی در ایران، خواستار لغو تحریم‌ها شده‌اند.» در حرکت اعتراضی یادشده در شهر نیویورک، فعالان ایرانی‌ و غیر ایرانی ضد جنگ، جنبش «اشغال وال استریت» و حقوق بشر شرکت داشتند.

به بهانه این حرکت اعتراضی با «علی عبدی»، دانشجوی دکترای دانشگاه ییل و از اعضای گروه هوار در شهر نیویورک گفت‌وگویی انجام داده‌ایم. این فعال اجتماعی، ایرانیان دموکراسی‌خواه و مخالف سیاست‌های خارجی آمریکا و اتحادیه اروپا در قبال ایران را از دیگر گروه‌های شرکت‌کننده در تطاهرات یادشده نام برد.

علی عبدی: «ما فکر می‌کنیم این دو راه حلی که غرب پیشنهاد می‌کند، یعنی تحریم و جنگ که دست کم در گفتمان غالب سیاست‌های دولت‌های غربی از آن به اسم راه حل نام می‌برند، در واقع یک راه حل است. به این علت که ما تحریم‌ها را هم شکلی از جنگ می‌دانیم.»

عضو گروه هوار، در مورد راه حل پیشنهادی این گروه به غرب با توجه به اینکه در ایران گروه‌هایی از مردم از جانب حکومت جمهوری اسلامی تحت فشار هستند و از طرفی غرب تحریم‌هایی را علیه سیاست‌های هسته‌ای ایران به اجرا گذاشته است و اسرائیل از گزینه‌های حمله نظامی صحبت می‌کند، می‌گوید: «ما فکر می‌کنیم این دو راه حلی که غرب پیشنهاد می‌کند، یعنی تحریم و جنگ که دست کم در گفتمان غالب سیاست‌های دولت‌های غربی از آن به اسم راه حل نام می‌برند، در واقع یک راه حل است. به این علت که ما تحریم‌ها را هم شکلی از جنگ می‌دانیم.»

علی عبدی به شمار کشته‌شدگان در کشور عراق در دوره تحریم‌ها اشاره و تاکید می‌کند که در تحریم‌ها تنها بحث کشته شدن مردم درمیان نیست، بلکه استعدادها، آرزوها و توانایی‌های یک ملت به دلیل سیاست‌های خصمانه هدر می‌رود.

او جدا کردن تحریم‌های هدفمند و تحریم‌های گسترده فعلی را دشوار می‌داند و می‌گوید: «به نظر من نوع هدفمند آن یک بازی کلامی برای سرپوش گذاشتن بر واقعیتی است که اتفاق می‌افتد و رنجی که بر مردم ایران تحمیل می‌شود.»

علی عبدی در این گفت‌وگو، تنها راه حل پیشنهادی را نه گفتن به جنگ و به تحریم عنوان کرده است.

ادامه گفت‌وگو را از طریق لینک زیر بشنوید.

کمپین ۹۹، روایتی برای حمایت و اعتراض

behnam — Thu, 17 Nov 2011 17:35:32 +0000

بهنام دارایی‌زاده

بهنام دارایی‌زاده - به تازگی علی عبدی، فعال جنبش سبز و دانشجوی دوره دکتری انسان‌شناسی در دانشگاه ییل، کارزار یا کمپینی جهانی را به منظور معرفی و حمایت از زندانیان سیاسی ایران راه انداخته است.

این کمپین با همکاری فعالان جنبش موسوم به "اشغال وال‌استریت" در نیویورک و دیگر شهرهای جهان برنامه‌ریزی شده است. برای آگاهی از سازوکار و چگونگی کار این کمپین، با علی عبدی از اعضای اصلی این کمپین گفت‌وگویی داشتیم که در ادامه می‌خوانید.

مدتی است در کنار جنبش موسوم به "اشغال وال‌استریت"، دست‌اندرکار کمپینی شده‌اید با نام "کمپین ۹۹". ممکن است از چگونگی کار این کمپین و اهدافی که برای آن تعریف کرده‌اید برای ما بگویید؟

علی عبدی: در ابتدا اشاره کنم که تمام فعالیت‌های این کمپین را من شخصاً انجام نمی‌دهم. دوستان دیگری نیز در این کمپین حضور دارند و در حال گسترش و کار در آن هستند. شکل اجرایی این کمپین نیز اینگونه است که آن دسته از ایرانیانی که در خارج از کشور فعال هستند و مایلند که در این برنامه مشارکت داشته باشند، با ۹۹ نفر از افرادی که در جنبش "اشغال وال‌استریت" فعال هستند، صحبت می‌کنند.

این "جنبش اشغال"، در کشورهای مختلف می‌تواند اسامی مختلفی داشت باشد؛ برای نمونه در لندن اسمش باشد "اشغال لندن". یا در تورین ایتالیا، اسمش باشد "اشغال تورین" و... به این معنا که قرار نیست همگی این افراد الزاماً در حرکت اعتراضی نیویورک که در پارک "زوکارتی" برپا است شرکت داشته باشند.

در جریان این گفت‌وگو‌ها، روایت این افراد را از خودشان می‌شنویم و به طور مشخص، چهار سئوال را با آنان در میان می‌گذاریم. نخست، هدف آن فرد از این‌که وارد جنبش "همبستگی با اشغال وال‌استریت" شده است چیست؟ دوم این‌که چه اتفاق‌هایی در زندگی شخصی آن فرد رخ داده تا عضوی از جنبش "اشغال" آن شهر شود. سوم این‌که معترضانی که در آن شهر مشخص جمع شده‌اند، چه اهدافی دارند که خود را بخشی از جنبش "اصلی" می‌دانند. در پایان، آیا شباهت‌هایی در حرکت خود با سایر جنبش‌های رهایی‌بخش، مانند "بهارعرب" یا "جنبش سبز ایران" می‌بینند و نظرشان در این زمینه چیست؟

بعد از این‌که این چهار سئوال مطرح شد و روایت‌ آن فرد را شنیدیم، آن دوست ایرانی که گفت‌وگو را انجام می‌دهد، روایت یکی از زندانی‌های سیاسی ایران را برای آن شخص تعریف می‌کند. پس از این‌که این گفت‌وشنود صورت گرفت، از آن فرد درخواست می‌شود پیامی را از آن شهر مشخص، برای آن زندانی سیاسی در ایران بفرستد و در ادامه پوستری نیز برای او طراحی کند.

دوستان ما از آن فرد، در حالی که پوستر حمایت از زندانی سیاسی مورد نظر را در دست گرفته است عکس می‌گیرند. آن عکس را در صفحه رسمی فیس‌بوک و وب‌سایت کمپین با نام کمپین ۹۹ قرار می‌گیرد. من امیدوارم ایرانیان شهرهای مختلف، یک روز و یک زندانی مشخص را تعیین کنند و به این حرکت بپیوندند که از نیویورک آغاز شد. تا از این طریق ما بتوانیم صدای زندانیان سیاسی خودمان را بلندتر و جهانی‌تر کنیم.

همانطور که در جریان هستید، رسانه‌های دولتی ایران خیلی تلاش دارند تا حرکت کنونی در وال‌استریت را به نوعی مصادره کنند و حتی آن را در چهارچوب ایده کلی "بیداری اسلامی" معرفی کنند. آیا شما به هنگام راه‌انداری این کمپین، به این نکته به عنوان راهکاری متقابل توجه داشتید؟

انگیزه اصلی که موجب شد من به فکر راه‌اندازی این کمپین بیافتم، این بود که از این بستر مناسبی که در وال‌استریت فراهم شده است استفاده کنم و زندانیان سیاسی و جنبش سبز ایران را به مردم دنیا بشناسانم.
این هدف اصلی بود، اما مسلماً است که این حرکت نتایج دیگری نیز در برخواهد داشت.

یکی از این نتایج، همانطور که شما نیز به آن اشاره کردید این است که ما با این اقدام خود، از مصادره شدن جنبش اشغال وال‌استریت به نفع جمهوری اسلامی جلوگیری خواهیم کرد. آقایان می‌گویند که این حرکت، نشانی از "بیداری اسلامی" است. یا که می‌گویند تنها آلترناتیو نظام سرمایه‌داری که رو به زوال است، کشورهایی نظیر ما است و در نهایت سرنوشت دنیا با سرنوشت ما گره خواهد خورد.

"کمپین ۹۹" موجب خواهد شد که این حربه تبلیغاتی از دست مقامات جمهوری اسلامی خارج شود. من خیلی خوشحالم که یکی از شایع‌ترین نظراتی که در میان ایرانیانی که این عکس‌ها و تصاویر را دیده‌اند، این بوده که می‌گویند چه قدر خوب که صدا و سیمای ایران، دیگر نمی‌تواند تصاویر فعالان وال‌استریت را نشان دهد و وانمود کند که آنها با سیاست‌های جمهوری اسلامی و مواضع آن همراه‌ هستند.

هنگامی که شما در خیابان با فعالان جنبش "اشغال وال‌استریت" صحبت می‌کنید، میزان آگاهی و اطلاع آنان را از رویدادهای ایران و ظرافت‌های سیاسی- رسانه‌ای که شما به آن اشاره کردید را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

از آنجایی که در حال حاضر ما تحت تاثیر اخبار و رویدادهای "بهارعرب" هستیم، اتفاق‌هایی که در کشورهایی مانند لیبی، تونس، مصر، یمن و سوریه می‌افتد، توانسته توجه جهانیان را به خودش جلب کند. به همین سبب، من فکر می‌کنم رویدادهای جنبش سبز مردم ایران، تا اندازه‌ای از منظر افکار عمومی جهان، فراموش شده است.
من هنگامی که در وال‌استریت با مردم صحبت می‌کنم و آنها از جنبش‌های رهایی‌بخش کشورهای دیگر مثال می‌آورند، خیلی کم پیش آمده که کسی از "ایران" صحبت کند. به رغم این‌که ابتدا من خودم را معرفی می‌کنم و می‌گویم که از ایران هستم!

بنابراین به نظر می‌رسد چنین اتفاقی افتاده و ما نیز باید به آن معترف باشیم، اما در عین حال، فکر می‌کنم ما می‌توانیم از این بستر اعتراضی استفاده کنیم و نشان دهیم که جنبش سبز ایران هنوز زنده استً! به چه صورت؟ به این صورت که ما صدها زندانی سیاسی داریم که به اشکال مختلف، در زندان اولاً در حال مبارزه‌ هستند و دوماً برای این جنبش و حرکت دموکراسی‌خواهانه مردم ایران، تولید اندیشه و دانش می‌کنند. از سویی دیگر، همین همبستگی که ایرانیان خارج از کشور با زندانیان سیاسی داخل دارند، خود نمودی از زنده بودن جنبش سبز است.

با توجه به این شرایط، من فکر می‌کنم این برداشت و تفسیر از جانب فعالان حاضر در جنبش اشغال وال‌استریت صورت بگیرد که جنبش سبز مردم ایران، به رغم آنکه سرکوب شده، هنوز زنده است و نفس می‌کشد. هرچند که این نفس‌ها، صدای خیلی بلندی ندارند!

در همین زمینه:

سایت کمپین ۹۹

صفحه رسمی فیس بوک کمپین ۹۹