صادق آملی لاریجانی

آملی لاريجانی: افرادی در دولت رشوه‌های کلان گرفته‌اند

news-zamaneh — Sun, 23 Dec 2012 13:51:22 +0000

رئيس قوه قضائيه جمهوری اسلامی ايران، مدعی شد که فهرستی از افراد وابسته به دولت را در اختيار دارد که "رشوه‌های کلان" دريافت کرده‌اند و "خود را به نفهمی می‌زنند."

به گزارش خبرگزاری کار ايران (ايلنا)، صادق آملی لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران بامداد امروز، يکشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۱، در جريان هفدهمين جلسه هيئت نمايندگان اتاق ايران، بار ديگر دولت محمود احمدی‌نژاد را به "قانون‌گريزی" و نزديکان وی را به "فساد مالی" متهم کرد.

لاريجانی بسياری از مشکلات اقتصادی کشور را ناشی از "عدم اجرای صحيح قانون" دانست و افزود: "گاهی دستگاه‌های اجرايی به جهت قدرتی که دارند قانون را به نحوی که خود می‌خواهند اجرا می‌کنند در حالی که چنين چيزی درست نيست."

رئيس دستگاه قضائی، اظهارات اخير محمود احمدی‌نژاد که گفته بود: "می‌خواهيم به مردم پول بدهيم، اما نمی‌گذارند" را "عوام‌فريبی" خواند و گفت: "اين‌که بگوييم برای کمک به قشر ضعيف جامعه بايد پول‌ها را تقسيم کرد اين عوام‌فريبی است بنابراين بايد اساس کار اين باشد که همه بتوانند از امکانات به شکل مقولی استفاده کنند."

آملی لاريجانی در بخش ديگری از سخنانش به پرونده فساد مالی موسوم به "اختلاس سه هزار ميليارد تومانی" نيز اشاره کرد و گفت: "در جريان رسيدگی به اين پرونده، جرائم عديده‌ای کشف شد به‌گونه‌ای که هم‌اکنون ما ليستی از افرادی داريم که در قوه مجريه و بانک‌ها رشوه‌های کلان گرفته‌اند اما خود را به نفهمی می‌زنند در حالی که مردم فساد را فهميده‌اند شما چگونه آن را نمی‌فهميد؟"

آملی لاريجانی: در کشور ما قوه قضائيه در کنار دستگاه اجرايی قرار داشته و مجريه هيچ سلطه‌ای بر دستگاه قضا ندارد به‌گونه‌ای که در جمهوری اسلامی رئيس قوه قضائيه هيچ‌گاه منصوب رئيس‌جمهور نيست

رئيس قوه قضائيه در ادامه به ادعاهای محمود احمدی‌نژاد درباره "در اختيار داشتن ليست ۳۰۰ نفره بدهکاران بانکی" پاسخ داد و گفت: "بيش از دو سال است که دادستانی از دولت خواسته نام اين افراد را اعلام کند در صورتی که هنوز اين امر انجام نشده است ما می‌خواستيم اين کار با تعامل صورت گيرد هم‌اکنون رئيس‌جمهور اعلام می‌کند که ليست ۳۰۰ نفر از کسانی که معوقات بانکی دارند را در اختيار دارد اگر چه ما بايد اولين نفری باشيم که از نام اين افراد مطلع می‌شود اما تاکنون اين ليست به ما اعلام نشده است."

وی در پايان سخنانش تأکيد کرد که "در کشور ما قوه قضائيه در کنار دستگاه اجرايی قرار داشته و مجريه هيچ سلطه‌ای بر دستگاه قضا ندارد به‌گونه‌ای که در جمهوری اسلامی رئيس قوه قضائيه هيچ‌گاه منصوب رئيس‌جمهور نيست و اين اقتدار مهمی برای دستگاه قضايی محسوب می‌شود."

اختلافات ميان سران قوای مجريه و قضائيه در ايران هم‌زمان با بازداشت و محاکمه متهمان فساد مالی موسوم به سه هزار ميلياردی که گفته شد از نزديکان دولت به‌شمار می‌روند آغاز شد.

اما تقابل آشکار ميان محمود احمدی‌نژاد و صادق آملی لاريجانی، در اسفند سال ۹۰ در جريان تشکيل "هيئت نظارت بر قانون اساسی" از سوی دولت رخ داد، که با واکنش شديد قوه قضائيه همراه شد و صادق لاريجانی در آن زمان به دولت هشدار داد که "قوه قضائيه اجازه ورود بازرسان و اعضای اين هيئت به دستگاه قضايی را نخواهد داد."

اين سرآغاز درگيری‌ها ميان قوای مجريه و قضائيه بر سر اصل ۱۱۳ قانون اساسی و اختيارات رئيس‌جمهور بود که تاکنون نيز ادامه يافته است.

بازداشت علی‌اکبر جوانفکر مشاور مطبوعاتی رئيس جمهور از سوی قوه قضائيه و به دنبال آن، نامه‌نگاری‌های تند سران دو قوه عليه يکديگر بر سر موضوع درخواست احمدی‌نژاد برای بازديد از زندان اوين، بر شدت اين اختلافات افزود.

رئیس قوه قضائیه: برای اسلامی کردن علوم انسانی عجله نکنید

Maryam — Sun, 20 May 2012 14:00:49 +0000

صادق آملی لاریجانی، رئیس قوه قضائیه ایران امروز، یک‌شنبه در نخستین کنگره بین‌المللی علوم انسانی اسلامی در واکنش به طرح “اسلامی کردن و بازنگری علوم انسانی در دانشگاه‌ها از سوی وزارت علوم” گفت: “بحث تحول در علوم انسانی کاری نیست که بتوان با دو یا پنج ماه کار، آن را انجام داد، از هرگونه تعجیل در اسلامی کردن علوم انسانی اجتناب کنیم.”

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، وی با بیان اینکه تعطیل کردن علوم انسانی را “معقول” نمی‌داند، افزود: “اکنون نباید به دنبال حذف این علوم برویم بنابراین باید پیش‌فرض‌های آن‌ها را در آوریم.”

رئیس قوه قضاییه خواستار “بسیج هماهنگی در میان علما و فضلا” برای تحول علوم انسانی شد و ادامه داد: “باید بر اساس مبانی اسلامی ـ قرآنی به سراغ علوم انسانی رفت و اگر داعیه تحول در زمینه علوم انسانی داریم باید متناسب با این داعیه سرمایه علمی و مادی بگذاریم.”

وی ادامه داد: “من تعجب می‌کنم از کسانی که بحث ورود دین به ساحت‌های علوم انسانی را منکر می‌شوند و آن را نفی می‌کنند.”

کامران دانشجو : چنانچه هر یک از دانشگاه‌ها بر اساس شاخص‌های دفتر نظارت مطلوب عمل نکنند ابتدا ظرفیت‌ آن‌ها را کم می‌کنیم و اگر موثر واقع نشد کل آن رشته را از آن دانشگاه می‌گیریم

آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران نیز دو سال پیش از تحصیل دو میلیون دانشجوی ایرانی در رشته‌های علوم انسانی انتقاد کرده بود.

در چند سال گذشته علاوه بر انتقاد از شمار دانشجویان علوم انسانی، کتاب‌های درسی این رشته‌ها نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. وزارت علوم می‌گوید کتاب‌های درسی علوم انسانی باید بر اساس ارزش‌های اسلامی بازنگری شود.

کامران دانشجو، وزیر علوم ایران نیز امروز، در مشهد، از تشکیل کمیته‌ای برای بازنگری سرفصل دروس علوم انسانی خبر داد و گفت: “کمیته ویژه‌ای با نزدیک به ۳۸ سرفصل برای هر کدام از رشته‌ها در نظر گرفته شده است.”

وی افزود: “چنانچه هر یک از دانشگاه‌ها بر اساس شاخص‌های دفتر نظارت مطلوب عمل نکنند ابتدا ظرفیت‌ آن‌ها را کم می‌کنیم و اگر موثر واقع نشد کل آن رشته را از آن دانشگاه می‌گیریم زیرا نسبت به تعلیم و تربیت جوانانمان مسئولیم.”

چندی پیش اخباری مبنی بر حذف رشته “روزنامه‌نگاری” از رشته‌های دانشگاه علامه طباطبایی در سال تحصیلی ۹۱-۹۲ منتشر شده بود.

این در حالی است که محمدجعفر محمدزاده معاون امور مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دیروز، شنبه ۳۰ اردیبهشت در نشست خبری چهارمین سمینار مسائل مطبوعات ایران نسبت به عواقب حذف این رشته شدار داده و گفته بود: “انکار رسانه یعنی انکار حرکت جهان. نمی‌توان اهمیت رسانه و نیروی انسانی آن یعنی خبرنگاران را انکار کرد.”

علاوه بر رشته ‌ “روزنامه‌نگاری” ۱۲ رشته دیگر از جمله “علوم سیاسی، جامعه‌شناسی، تاریخ، فلسفه، روان‌شناسی، ارتباطات، علوم تربیتی، حسابداری، مدیریت، مدیریت برنامه‌ریزی آموزشی، آموزش و پرروش کودکان عقب‌مانده ذهنی و پیش‌دبستانی و دبستان و علوم اقتصادی” نیز به دستور مسئولان وزارت علوم ایران از فهرست رشته‌های این دانشگاه در سال تحصیلی ۹۱-۹۲ حذف شده‌اند.

عیسی سحرخیز، خبرنگار زندانی

arezoo — Fri, 04 Nov 2011 12:50:07 +0000

سارا روشن

سارا روشن – زندان‏های ایران پر از زندانیان سیاسی است. اسم برخی از این زندانیان در تارنماهای اینترنتی، شبکه‏های اجتماعی، رادیوها، تلویزیون‏ها ورسانه‏های اینترنتی مختلف تکرار می‏شوند و اسم بعضی‏ها از آنها از یادها می‏روند. ما، اما چقدر این زندانیان سیاسی را می‏شناسیم؟ چقدر با آرمان‏ها و آرزوهای آن‏ها آشنا هستیم؟

عیسی سحرخیز، روزنامه‌نگار و موسس انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران را چقدر می‌شناسیم؟ کسی که به گفته پسرش مهدی سحرخیز، همیشه کشورش ایران را در اولویت قرار می‌دهد.

مهدی سحرخیز- یکی از خاطراتی که از پدرم دارم این است که باهم رفته بودیم کارخانه چوب و کاغذ مازندران. او تلاش می‌کرد روزنامه‌ها و مجله‌ها را تشویق کند که از محصولات ایرانی استفاده کنند به جای این که پولی بابت وسایل خارجی بدهند. یکی از خصوصیات برجسته ایشان برای من این بود که همیشه سعی می‌کرد منافع کشورش را در اولویت اول قرار دهد.

شکایت از عالی‌ترین مقام رسمی جمهوری اسلامی

عیسی سحرخیز در تیرماه سال ۱۳۸۸ بعد از ناآرامی‌ها و اعتراض‌های دهمین انتخابات ریاست جمهوری بازداشت شد. او به‌طور کل در دو مرحله به پنج سال زندان محکوم شده و ازجمله اتهاماتش توهین به رهبری، اقدام علیه امنیت ملی و اقدام تبلیغی علیه نظام بوده است.

نوشابه امیری: مردی از جنس ما بود؛ آرمانی، معتقد به آزادی مطبوعات، اهل تسامح و مهربان. می‌دانستیم در سختی دوران، یکی هست که هر زمان لازم باشد هم تلفن‌اش دم دست است و هم در دفترش باز... خطری هم که پیش می‌آمد، پیشاپیش برای حفاظت از ما ایستاده بود.

یکی از جنجالی‌‌ترین کارهای عیسی سحرخیز در دو سال گذشته نامه سرگشاده‌‌ای بود که در مرداد ۱۳۸۹ به صادق آملی لاریجانی، رئیس قوه قضائیه فرستاد و در آن با بیان ظلمی که بر وی رفتهاست، بر حق خود در پیگیری شکایت علیه غلامحسین محسنی اژه‌ای، محمود احمدی‌نژاد، رهبرجمهوری اسلامی و آیت‌الله علی خامنه‌ای، از طریق مراجع قضایی جهان و مجامع بین‌المللی تاکید کرد. او دلیل شکایتش را سکوت مقامات دولتی و سیاسی کشور در برابر شکنجه‌ها و ضرب و شتم‌هایی شمرد که به وی وارد شده است.

سحرخیز در نامه‌اش خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای می‌گوید: "عالی‌ترین مقام رسمی جمهوری اسلامی که به خود حق دخالت در تمام امور مقننه، مجریه و قضائیه کشور را داده و می‌دهد و روسای قوا خلاف روح و مفاد قانون اساسی سخنان و اوامر او را فصل‌الخطاب امور می‌دانند، در این جریان نقش غیر قابل انکار و تعیین‌کننده‌ای دارد و به تبع این مقام و مسئولیت بایدپاسخگوی اعمال افراد تحت امر و تخلفات گسترده باشد."

معتقد به آزادی مطبوعات

عیسی سحرخیز متولد ۱۳۳۲، زاده شهر آبادان و بزرگ شده شهر کرج است. او بعد از ازدواج به تهران نقل مکان کرد و بعد از اتمام تحصیل در رشته اقتصاد از دانشگاه تهران در سال ۱۳۶۱ به عنوان خبرنگار و کارشناس اقتصادی در خبرگزاری رسمی دولت ایران (ایرنا) فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش را شروع کرد. این روزنامه‌نگار از سال ۱۳۵۹ با آغاز جنگ ایران و عراق به تصویربرداری از جنگ پرداخت و تا سال‌ها همچنان در رده‌های مختلف در سازمان خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) کار می‌کرد و چندسالی هم رئیس دفتر این خبرگزاری در سازمان ملل بود.

مهدی سحرخیز این‌چنین از خصوصیات اخلاقی عیسی پدرش می‌گوید: "پدر من خیلی پشتکار دارد. هیچ وقت هیچ‌کاری را ول نمی‌کند. فکر می‌کنم خیلی از کسانی که با او کار می‌کردند، روی او حساب می‌کردند. من می‌دانم بارها و بارها و در هر شغلی که بود، کسانی که با او کار می‌کردند، برایش مثل دوست بودند و حتی خیلی وقت‌ها اگر نمی‌توانستند سر کار بروند، با آن که پدرم مدیر بود، به او زنگ می‌زدند که من امروز نمی‌توانم بیایم سر کار، تو می‌توانی جای من باشی؟ و پدر من بارها و بارها به جای آنها کار کرده است. یعنی سعی نمی‌کرد که ریاست کند. تاجایی که یادم می‌آید، سعی می‌کرد با کسانی که کار می‌کند دوست باشد و آن دوستی‌ها باعث شد- به نظر من- در هر کاری که تا به امروز کرده موفق باشد."

در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی، زمانی که سید عطاءالله مهاجرانی وزیر ارشاد بود، به‌عنوان مدیر کل مطبوعات داخلی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول به کار شد. آن‌هم در دوره‌ای که به نام "بهار مطبوعات" معروف است. در سال ۱۳۷۸ پس از برخورد قوه قضائیه به دلیل ارائه مجوز انتشار به روزنامه "زن"، از سمت خود استعفا داد.

نوشابه امیری، نویسنده و روزنامه‌نگار از این دوران کاری عیسی سحرخیز چنین یاد می‌کند: "مردی از جنس ما بود؛ آرمانی، معتقد به آزادی مطبوعات، اهل تسامح و مهربان. می‌دانستیم در سختی دوران، یکی هست که هر زمان لازم باشدهم تلفن‌اش دم دست است و هم در دفترش باز. ما از سختی دوران می‌گفتیم و او همدلانه نگاه می‌کرد. می‌فهمید چه کشیده‌ایم. در می‌یافت. خطری هم که پیش می‌آمد، پیشاپیش برای حفاظت از ما ایستاده بود. آمده بود مطبوعاتی‌ها را محترم و از گزند دوران در امان بدارد. نقشی که با پایان بهار کوتاه عصر هم ادامه یافت."

پس از این دوره او مدیر مسئول نشریه آفتاب و اخبار اقتصاد بود که هر دو تعطیل شدند. چندسالی هم به‌عنوان مدیرعامل انتشارات قلم به‌ فعالیت پرداخت.

مهدی سحرخیز درباره روش کار پدرش و اهدافی که دارد توضیح می‌دهد: "پدر من از قبل از این که در رسانه‌ها یا خبرگزاری‌ها مشغول به کار شود هم خیلی کار می‌کرد. دائماً صبح‌ها از شش صبح می‌رفت بیرون تا9 یا ۱۰ شب. بعضی روزها هم شاید بیشتر. یعنی آدمی است که همیشه در حین کار و تلاش بوده تا چیزی را که می‌خواهد به دست بیاورد. منظورم از به دست آوردن از لحاظ مالی نیست. این که بتواند هدفش را که همان آزادی رسانه‌هاست به دست آورد. یکی از کارهایی که پدرم می‌کرد، مقایسه این بود که چقدر در ایران سطح مطالعه روزنامه‌ و مجله و کتاب نسبت به دیگر کشورهای دنیا کمتر است و سعی می‌کرد این سطح را بیشتر کند. من یادم هست زمانی که پدرم در وزارت ارشاد بود، تعداد روزنامه‌ها و مجله‌ها و خواندن مجله‌ها زیادتر شده بود. تیراژ روزنامه‌ها به چهارمیلیون در روز رسیده بود که این اتفاق خیلی بزرگی در ایران بود."

زندانی به اسم ایران

در روز سی‌ام نوامبر ۲۰۰۶، عیسی سحرخیز به رادیوی صدای آلمان گفت: "درعمل من الان ممنوع‌السفر، ممنوع‌الخروج، ممنوع‌الکار، ممنوع‌القلم و حتیممنوع‌الخبر هستم ... فضا را تنگ کرده‌اند. امکان زندگی وجود ندارد. امکانداشتن شغل مناسب وجود ندارد. امکان روزنامه‌نگاری واقعی برای من وجودندارد. به گونه‌ای که من الان در زندانی به اسم ایران محبوس هستم. حالا فرقنمی‌کند دایره این زندان را محدودتر بکنند و به قول خودشان ببرند در یکی ازسوئیت‌هایی که در نظر گرفته‌اند یا در بندهای عمومی زندان اوین و بخواهند منآنجا باشم. در عمل فکر می‌کنم بین این زندان و آن زندان تفاوت چندانی نیست..."

عیسی سحرخیز مدت‌هاست که در بند است و وضعیت جسمی مناسبی ندارد (عکس قبل و بعد از دستگیری).

عیسی سحرخیز مدت‌هاست که در بند است و وضعیت جسمی مناسبی ندارد. مهدی سحرخیز، می‌گوید: "ایشان از نظر روحی همیشه مقاوم بودند و همچنان در همان حالت هستند. هر روز مصمم‌تر از قبل روی حرف‌هایی که زده‌اند، مانده‌اند. ولی از نظر جسمی متأسفانه، شرایط‌شان هر روز و هر روز بدتر شده است. سعی هم می‌کنند در زندان اذیت‌‌شان کنند. زندانبان‌ها یا دیگر زندانیان را مصمم می‌کنند که زندانیان سیاسی- نه تنها پدر من- را اذیت کنند تا در شرایط جسمی بدی قرار گیرند تا به قول خودشان درسی شود برای این زندانیان تا اصلاح شوند. بارها بوده که به کسانی که مواد مخدر استفاده می‌کنند قول مواد داده شده یا برعکس، از موادهایی که به آن‌ها می‌رسد کم کرده‌اند و گفته‌اند اگر این زندانیان سیاسی را اذیت کنید، مواد مخدر می‌گیرید."

در یکی از این درگیری‌ها، گوش عیسی سحرخیز پاره می‌شود. ضارب یکی از زندانی‌های شرور در بند سیاسی رجایی‌شهر بوده است.

چاره کار چیزی جز اتحاد و همدلی بیشتر نیست

عیسی سحرخیز در روزهای پایانی تیرماه سال جاری طی نامه‌ای به احمد شهید، گزارشگر ویژه بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران، از وی خواست تا هرچه سریع‌تر به وضعیت زندان‌های ایران رسیدگی کند.

آقای سحرخیز خطاب به احمد شهید نوشت: "آن‌چه امروز در زندان‌های جمهوری اسلامی می‌رود، جنایت علیه بشریت است و چیزی کمتر از اقدامات ضد انسانی استالین در اردوگاه‌های کار اجباری سیبری ندارد."

مهدی سحرخیز درباره آرمان‌ها و آرزوهای پدرش می‌گوید: "خب فکر می‌کنم آرمان‌های پدرم و خیلی از کسان دیگری که انقلاب کردند، مخصوصاً کسانی که الان در زندان هستند، در زمان انقلاب، یکی بوده است. فکر می‌کنم آن آزادی‌ای که می‌خواستند، این بود که بتوانند حرف بزنند بی آن که بترسند. آنها می‌دانند یکجایی اتفاقی افتاده که این آرمان‌ها کاملاً عوض شده است. تمام سعی و تلاش پدرم این بود که بتواند آن دلیلی که برای آن انقلاب شده است را بازگرداند و نگاهش همیشه به این بود که هیچکس سانسور نشود و همه بتواند حرف‌شان را بزند. برایش این خیلی مهم است. این که هرکسی بتواند عقاید خودش را داشته باشد. هرچند که با عقاید پدر من مثلاً فرق کند. خیلی‌وقت‌ها من و پدرم در یک موضوع باهم هم‌عقیده نبودیم، ولی او هیچ‌وقت جلوی مرا نگرفت یا نگفت که نه، چون این عقیده من نیست، تو هم حق نداری آن را بیان کنی."

عیسی سحرخیز در تجمع اعتصاب غذای تحکیم وحدت و ادوار تحکیم وحدت بعد از انتخابات ۱۳۸۸ گفته بود: "چاره کار چیزی جز اتحاد و همدلی بیشتر، تقویت جامعه مدنی ایران و نهادهایسیاسی و تشکیل و تاسیس جبهه‌های مختلف به ویژه با رویکرد محوری نسبت به مسئله دموکراسی و حقوق بشر نیست."