فرشاد آریا

تنفس جامعه مدنی ایران در رسانه‌های آنلاین

behnam — Sat, 05 May 2012 17:11:34 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - این روزها برگزاری همزمان همایش‌ها، کارگاه‌ها، گردهمایی‌ها و حتی جلسات بحث و گفت‌وگوی آنلاین به مناسبت بزرگداشت "روز جهانی آزادی رسانه‌ها"، رسانه‌ها و سازمان‌های مربوط به دفاع از آزادی بیان را در سراسر جهان بیش از پیش به‌هم پیوند داده است.

توجه هسته مرکزی بزرگداشت «روز جهانی آزادی رسانه‌ها» که در تونس برگزار می‌شود، بر سه موضوع اصلی متمرکز شده است: «آزادی رسانه‌ها این قدرت را دارد تا در جوامع تغییر ایجاد کند»، «مشکل دسترسی به اطلاعات معتبر به آزادی رسانه‌ها لطمه می‌زند» و «چالش‌های نو برای رسانه‌ها در یک محیط جدید».

علاوه بر مراسم گوناگون در نقاط مختلف دنیا با مرکزیت موضوع‌های یادشده، این موضوع‌ها در تونس نیز در قالب همایش‌‌ها، میزگرد‌ها و سخنرانی‌های گوناگون و با حضور بیش از هفتصد خبرنگار، سردبیر و مدیر رسانه‌های مختلف از سراسر دنیا به بحث و گفت‌وگو گذاشته شده است.

«آسیه امینی»، مسئول بخش سیاسی رادیو زمانه، ازجمله روزنامه‌نگارانی بوده است که در یکی از این جلسات سخن گفته است. به همین بهانه با او گفت‌وگویی کرده‌ایم که می‌خوانید.

آسیه امینی: سخنان من با یک شعر شروع شد که البته به حالت طنز گفتم این شعر در سال ۲۰۰۵ سروده شده است؛ زمانی که "بهار" شما و "زمستان" ما شروع نشده بود. این را خطاب به مخاطبان تونسی‌ام گفتم. بعد از آن اشاره کردم به شرایطی که بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ در ایران اتفاق افتاد و اینکه در این تحول‌خواهی چقدر اطلاع‌رسانی نقش داشت.

در ایران در واقع یک جنگ نابرابر اطلاعات در میان بود: در یکسو مردمی بودند که همدیگر را داشتند و چند وب‌سایت‌، که به‌هرحال رسانه‌های‌ بزرگی محسوبنمی‌شوند. از داشتن تلویزیون و رادیوی غیر دولتی و مستقل محروم بودند و یک تغییر بدون خشونت و صلح‌طلبانه را دنبال می‌کردند. در سوی دیگر این جنگ، کسانی بودند که رسانه‌های بزرگ و رادیو و تلویزیون‌سراسری دولتی و حکومتی از آنها حمایت می‌کرد. نتیجه‌ این جنگ نابرابر چنین شد که بسیاری از روزنامه‌نگاران و بسیاری از فعالان اجتماعی و سیاسی دستگیر و از وطن تارانده، و بسیاری از مردم کشته شدند.

موضوع اصلی مراسم امسال روز جهانی آزادی رسانه‌ها چه بود؟

مهم‌ترین اتفاقی که فکر می‌کنم نه تنها در تونس، که ما این روزها در بسیاری از کنفرانس‌های بین‌المللی در مورد آن می‌شنویم، شرایط جدید کشورهای خاورمیانه و به‌خصوص کشورهای عربی است. تحول‌خواهی در کشورهای شمال آفریقا، انقلاب‌هایی که در آنجا رخ داده و همچنین اتفاق‌هایی که در کشورهای سوریه، بحرین و ایران افتاده است، در کل اعتراض‌هایی هستند که در بخشی از این کشورها منجر به تغییر شده و در برخی دیگر از این کشورها نه. آنچه تا حالا در این کنفرانس بیشتر روی آن تاکید شده، تمرکز روی تأثیر رسانه، آزادی بیان و به‌خصوص رسانه‌های مدرن در روند دموکراسی‌خواهی بوده است.

این گفت‌وگوها در تونس تا چه حد به موقعیت ایران مربوط است؟

در واقع دعوت از من به همین دلیل صورت گرفت. فکر می‌کنم که یونسکو، به‌عنوان یکی از میزبان‌های اصلی و دولت جدید تونس، به‌عنوان دیگر میزبان این نشست، بخشی از این هماهنگی را انجام دادند و توجه به ایران را در همین بخش اول کنفرانس گذاشتند. جدا از آن بسیاری از خبرنگارانی که به‌خصوص از رسانه‌های تونسی در آنجا حضور داشتند، خیلی کنجکاو نسبت به دانستن در مورد شرایط ایران هستند. بسیاری از خبرنگارهای عرب از ما در مورد شرایط ایران می‌پرسند، در مورد آینده می‌پرسند و در مورد این که ما چه تجربه‌ای داشتیم و چطور به آینده نگاه می‌کنیم.

به نظر من مردم ما نتوانستند روی یک خواسته‌ مشخص تمرکز کنند. من امروز هم در گفت‌وگو با یک شبکه تلویزیونی تونسی به این موضوع اشاره کردم که شاید یکی از دلایل اینکه در تونس انقلاب رخ داد و در ایران نه، این است که مردم ایران تجربه‌یک انقلاب و تجربه‌ تلخی‌های بعد از آن را داشتند و حالا در برابر تغییر ساختاری و اساسی بسیار محافظه‌کار شده‌اند و به‌خصوص نگران یک تغییر ایدئولوژیک هستند. مسئله دوم این است که پراکندگی هدف‌ها نیز بی‌تاثیر نیست. یعنی پراکندگی اهداف و خواسته‌های مردم یکی از دلایلی بود که به عقیده‌ من شرایط ایران را متفاوت می‌کند با برخی کشورهای عربی؛ مثل تونس که امروز یک دولت جدید بر سر کار دارند.

از دولت تونس صحبت کردید. به‌تازگی خبری منتشر شده است درباره جریمه نقدی تلویزیون تونسی "نسمه" به دلیل پخش فیلم "پرسپولیس". تجربه‌شما در مورد فضای آزاد رسانه‌ها در تونس چیست؟

اتفاقاً این یکی از مسائلی بود که اینجا من را دچار شوک کرد. اتفاقا من امروز با همان تلویزیون مصاحبه کردم و به خود آنها هم گفتم که آنچه نگرانی ما، در واقع نگرانی بسیاری از روزنامه‌نگاران و فعالان حقوق بشر و به‌خصوص فعالان حقوق زنان در ایران است، متأسفانه در تونس دارد به واقعیت نزدیک می‌شود؛ و آن هم این است که اولین قربانیان "نبود دموکراسی" و "نزدیک شدن گروه‌های تندرو و افراطی ایدئولوگ به قدرت"، در قدم اول آزادی بیان و در قدم دوم حقوق زنان است. بسیاری از روزنامه‌نگاران و آکتیویست‌های تونس دلشان نمی‌خواهد به ‌صراحت راجع به این نگرانی‌ها حرف بزنند و ترجیح می‌دهند که امیدوار باشند به آینده، اما این نگرانی به طور جدی با این مجازات نقدی برای آقای نبیل قرویخودش را نشان می‌دهد و من فکر می‌کنم نگرانی در این مورد بسیار جدی است.

چه نظری درباره نشستی دارید که در آن شرکت داشتید؟

این بار دوم است که به تونس می‌آیم و بار اول در زمان زین‌العابدین بن‌علی بود که در کنفرانس بین‌المللی جامعه‌اطلاعاتی شرکت کردم. در فاصله‌ این شش، هفت سال در این منطقه، در شمال آفریقا، اتفاق‌های زیادی افتاده است، ولی شاید مهم‌ترین اتفاقی که امروز توجه من را جلب می‌کند، همین حضور پررنگ‌تر رسانه‌ها و مدیا در این شرایط انقلابی تونس است. من فقط می‌توانم امیدوار باشم به این که اگر قرار است بار بعدی به تونس بیایم، شرایط بهتری نسبت به امروز و دیروز ببینم. آن چیزی که برای من مهم است، یک همبستگی بین‌المللی و یک توجه بین‌المللی به شرایط نه فقط در جامعه‌ ما که در دیگر جوامع نیز هست.

ما ناچاریم از هم یاد بگیریم. امروز وقتی من با روزنامه‌نگاران تونسی حرف می‌زنم، دائم به آنها از تجربه‌های خودمان می‌گویم؛ از تجربه‌هایی که روزنامه‌نگاران در ۳۳ سال گذشته بعد از انقلاب در ایران داشتند. خودمان هم ناچاریم از دیگران یاد بگیریم. به‌هرحال آنچه شبکه الجزیره دارد در مورد سوریه نشان می‌دهد و تأثیری که رسانه‌های مدرن، رسانه‌های آنلاین و رسانه‌های غیر مین-استریم یا جریان اصلی در خاورمیانه و شمال آفریقا دارند، برای ما آموزنده هستند. ما باید از این فرصت‌های کوتاه بیشتر استفاده کنیم. ما ناچاریم خودمان را تقویت کنیم، برای این که این تنها تریبون و این تنها فرصتی است که جامعه مدنی ایران می‌تواند در آن نفس بکشد.

روز جهانی آزادی رسانه‌ها

Babak M — Fri, 04 May 2012 13:35:05 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - ایرینا بوکووا (Irina Bokova)، مدیر کل سازمان یونسکو در بخشی از پیام ویدیویی خود که به مناسبت بزرگداشت "روز جهانی آزادی رسانه‌ها" در فضای مجازی منتشر شدهاست می‌گوید: "طی ده سال گذشته بیش از ۵۰۰ خبرنگار کشته شدند. این مردان و زنان نباید فراموش شوند. این جنایت‌ها نباید بدون مجازات بمانند."

خانم بوکووا ادامه می‌دهد: "آزادی بیان یکی از حقوق بشر و زیر بنای دیگر آزادی‌هاست. یک رسانه‌ برای ادامه حیات خود نیازمند آزادی، کثرت‌گرایی و استقلال است. این پیام ما برای روز جهانی رسانه‌هاست."

از روز سوم ماه مه‌، حدود ۳۰۰ خبرنگار، سردبیر و مدیر رسانه‌های مختلف از سراسر دنیا در تونس گرد هم آمده‌اند تا در مراسم بزرگداشت "روز جهانی آزادی رسانه‌ها" شرکت کنند. امسال دولت تونس با سازمان یونسکو همراه شده است تا میزبان هسته مرکزی این جشنواره باشد.

یونسکو "روز جهانی آزادی رسانه‌ها" را هرسال در یک کشور متفاوت برگزار می‌کند. این جشنواره امسال با شعارهای غیر منتظره‌ای آغاز به کار کرده است. مدیرکل سازمان یونسکو در این زمینه می‌گوید: "در سرتاسر جهان صداهای نوینی ابراز وجود کرده‌اند؛ بخصوص جوان‌ها که تا پیش از این سکوت کرده بودند. به همین دلیل روز جهانی آزادی رسانه‌ها این‌بار متوجههمین صداهای نو خواهد بود؛ و همچنین آزادی رسانه‌ها که یاری‌دهنده تغییر در جوامع هستند."

با این پیام ویدیویی و انتشار سمبلیک آن در یوتیوب و فضای مجازی، مدیر کل سازمان یونسکو، توجه ویژه این جشنواره را در پیوند با پیامدهای مربوط به حرکت‌های انقلابی و آزادیخواهانه چند سال اخیر، به ویژه موج حرکت‌های موسوم به بهار عربی می‌داند. زیرا این رویداد‌ها بیش از پیش نقش بی‌نظیر رسانه‌های آزاد- و در این میان رسانه‌های نو (New Media)- را به رخ جهانیان کشانده و پدیده نوین "شهروند- گزارشگر" را به دنیا عرضه کرده است. این پدیده اما از سوی دیگر بسیاری از شهروند- گزارشگران را در موقعیت خطرناکی قرار داده است. خانم بوکووا در این زمینه می‌گوید: "همزمان با انتقال رسانه‌ها به دنیای مجازی، خبرنگاران آنلاین، از جمله وبلاگ‌نویس‌ها، مورد حمله قرار گرفته‌اند و دستگیر، زندانی و یا حتی کشته شده‌اند. آن‌ها باید از حمایت‌های برابر با حمایت‌های ویژه خبرنگاران حرفه‌ای برخوردار باشند."

بین سوم تا پنجم ماه مه‌، علاوه بر برگزاری هسته مرکزی بزرگداشت "روز جهانی آزادی رسانه‌ها" در تونس، به سازمان‌های بین‌المللی مستقل و غیر دولتی‌ در پیوند با رسانه‌های گوناگون این امکان داده شده است تا با نشست‌ها و مراسم گوناگون در نقاط مختلف دنیا به این مراسم بزرگداشت ابعاد گسترده‌تری ببخشند. علاوه بر دفا‌تر مختلف یونسکو، دیگر سازمان‌های غیر دولتی، رسانه‌های مختلف، مدارس، دانشگاه‌ها و حتی شبکه‌های اجتماعی آنلاین در سرتاسر دنیا، به‌طور همزمان، با برگزاری مراسم مختلف حول موضوعیمشترک با جشنواره برگزار شده در تونس، "روز جهانی آزادی رسانه‌ها" را گرامی می‌دارند و مورد توجه ویژه قرار می‌دهند.

همایش‌ها، کارگاه‌ها، گردهمایی‌ها و حتی جلسات بحث و گفت‌وگوی آنلاین در سراسر جهان در پیوند خواهند بود با موضوع‌هایی چون "یافتن راه‌های گوناگون برای افزایش امنیت بیشتر برای خبرنگاران"، "برطرف کردن جرم‌های ساختگی نسبت داده شده به آن‌ها"، "بررسی مرز‌های میان کار حرفه‌ای و اخلاق در کار حرفه‌ای"، "چگونگی دسترسی به اطلاعات و خبرهای معتبر" و همچنین "توجه ویژه به چگونگی مالکیت بخشیدن به رسانه‌ها، در شرایطی که فضای کاری آن‌ها پیوسته در حال تغییر است".

بزرگداشت "روز جهانی آزادی رسانه‌ها" تنها به بحث و گفت‌وگو محدود نمی‌شود، بلکه شامل اهدای یک جایزه نیز هست. از سال ۱۹۹۷ تاکنون، سالیانه، اعضای یونسکو و همچنین سازمان‌های محلی و بین‌المللی که به دفاع از آزادی بیان مشغول هستند، نامزدهای خود را در زمینه فعالیت‌های رسانه‌ای به سازمان یونسکو معرفی می‌کنند تا هیئتی که آن را افراد مستقل و از کشورهای مختلف دنیا تشکیل می‌دهند، یک شخص یا یک سازمان رسانه‌ای را برای قدردانی و اهدای جایزه‌ای به نام "یونسکو گیلرمو کانو" (UNESCO/Guillermo Cano) انتخاب کند. برنده امسال این جایزه "عین‌الله فاتولایو" (Eynulla Fatullayev)، خبرنگار و فعال حقوق بشری از کشور آذربایجان است. فاتولایو همواره در طول فعالیت خبرنگاری خود از آزادی بیان و آزادی رسانه‌ها دفاع کرده و به همین دلیل هم بین ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ در زندان به سر برده است.

سال گذشته این جایزه به احمد زیدآبادی، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر سیاسی تعلق گرفت که در پی حوادث انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ به شش سال زندان، پنج سال تبعید و محرومیت از هرگونه فعالیت سیاسی، مصاحبه، سخنرانی و تحلیل حوادث محکوم شده است.

موقعیت بحرانی مهاجران افغان در ایران

behnam — Thu, 26 Apr 2012 15:07:39 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - ایران و افغانستان، به عنوان دو کشور همسایه، همزبان و با دین رسمی مشترک، از دیرباز و از جمله از راه تبادل‌های فرهنگی و اقتصادی به هم پیوند خورده‌اند.

مهاجران افغان در ایران با روی کار آمدن طالبان چندین برابر شدند و اکنون بیشتر مهاجران افغان را پناهندگان سیاسی تشکیل می‌دهند، اما در سال‌های اخیر حکومت اسلامی ایران درصدد آن برآمده است تا بسیاری از مهاجران افغان را از کشور اخراج کند.

در تازه‌ترین خبر در این زمینه که روز پنجم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۹۱ از سوی اداره كل امور اتباع و مهاجرین خارجی و به نقل ازخبرگزاری فارس اعلام شده، بر اساس مصوبه شورای تأمين مازندران و تأييد آن از سوی كارگروه كشوری، مازندران به‌عنوان استان ممنوعه برای حضور اتباع مجاز و غير مجاز افغان شناخته شده است. براساس این خبر، به تمام شهروندان افغان تا تاريخ سی‌ام خردادماه فرصت داده شده است استان مازندران را ترک کنند.

در گزارش "موقعیت مهاجران افغان در ایران" علاوه بر پوشش خبر یادشده به بازتاب آن در فضای مجازی نیز پرداخته‌ایم.

فایل صوتی و گزارش کامل را از اینجا بشنوید:

در همین زمینه: محله افغانی‌ها در مشهد

برده‌داری مدرن در نپال

arezoo — Wed, 18 Apr 2012 18:49:28 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - اگرچه بیش از نیم قرن است که بشریت به‌طور رسمی و براساس قوانین بین‌المللی و حقوق بشری، با "دوران برده‌داری" بدرود گفته است و این عمل در بسیاری از کشورهای دنیا جرم محسوب می‌شود، اما هنوز "تجارت انسان" به شکل‌های مدرن‌تر، در سطح جهان ادامه دارد.

میلیون‌ها زن و مرد و کودک، در سراسر جهان قربانی "تجارت انسان" هستند. دراین شکل جدید از برده‌داری، فرد برای مبلغی بسیار ناچیز، یا حتی بدون دستمزد، به کارهای طاقت‌فرسا یا خودفروشی مجبور می‌شود. این در حالی است که بسیاری از این راه و با زیان‌های جانی و مالی‌ای که به دیگر همنوعان خود وارد می‌کنند، صاحب سودهای کلان می‌شوند. بسیاری از گروه‌های حقوق بشری و روزنامه‌نگاران نیز تلاش می‌کنند با گزارش‌های خود دست این قانون‌شکنان را رو کنند و سدی در راه آنان قرار دهند.

در نگاه اول شاید برده‌داری را یک دوره تاریخی سپری شده یا امری بشماریم که در زندگی روزمره ما و اطرافیانمان نقشی ندارد، اما شاید با طرح مثالی ملموس‌تر، آن را به زندگی امروز خود یا اطرافیانمان نزدیک‌تر از آن حدی ببینیم که پیش از این تصور می‌کردیم.

تابوت لیلا

در یکی از جدید‌ترین گزارش‌های ویدیویی که به تازگی در وب‌سایت "گاردین" منتشر شده، به قربانیان تجارت انسان در نپال پرداخته شده است. این گزارش با تصاویر غم انگیزی در فرودگاه کاتماندو، در پایتخت نپال آغاز می‌شود که در آن شاهد دریافت تابوت "لیلا"، یک زن جوان نپالی توسط خانواده‌اش هستیم.

لیلا قبل از مرگ به خانه زنگ زده و از خشونت‌های جنسی کارفرما شکایت کرده بود. چند روز پس از تماس با خانواده‌اش، جنازه لیلا در حالیکه از نرده‌های محل کارش آویزان بود، پیدا می‌شود.

"لیلا" مادر دو دختر بوده است، اما برای کسب درآمد به ناچار به آژانس‌های کار یا واسطه‌هایی روی می‌آورد که به تامین نیروی کار ارزان، به ویژه در کشورهای خاورمیانه مشغول هستند. یک آژانس کار، "لیلا" را برای انجام کارهای خانگی با حقوقی مناسب به لبنان می‌فرستد، اما پس از دوماه جنازه او به وطن برمی‌گردد.

یک عضو خانواده لیلا، به خبرنگار "گاردین" می‌گوید: "مجبورش کرده بودند که در دو یا سه خانه مختلف کار کند. حتی کتکش می‌زدند. برای همین لیلا از آژانس واسطه خواست که او را برگردانند، اما آژانس گفت برای این کار باید دوهزار و هشتصد دلار پول بدهیم. ما این پول را نداشتیم، اما به لیلا قول داده بودیم که برای بازگشتش یک بلیت بخریم و بفرستیم. بعد از اینکه تهدیدمان کردند که لیلا را با تابوت برای ما برمی‌گردانند، دو سه روزی از او بی‌خبر بودیم تا الان که ناگهان این خبر را به ما دادند."

این تهدید‌ها از سوی آژانس مربوطه به این دلیل بوده است که آن‌ها معتقد بودند روی انتقال "لیلا" به لبنان سرمایه‌گذاری کرده‌اند و به همن دلیل خود را مالک او می‌دانستند و درواقع درصدد بوده‌اند که وی را به مبلغ دوهزار و هشتصد دلار به خانواده‌اش بازفروش کنند.

شغلی به قیمت جان

روزانه یک یا دو جنازه از مهاجران کار نپالی به کشورشان بازگردانده می‌شوند. آن‌ها نیز مانند "لیلا"، با دادن جان خود قیمت گزافی پرداخته‌اند تا آرزوی زندگی بهتر برای خود و خانواده‌شان را محقق کنند. بیشتر نپالی‌ها با درآمد روزانه بین یک تا دو دلار، به عنوان یکی از فقیر‌ترین مردم دنیا شناخته می‌شوند. فقر و نابسامانی‌های سیاسی که سال‌هاست سرنوشت کشور نپال را رقم می‌زند، موجب شده است تا روزانه حدود هزارنفر، در جست‌وجوی شرایط کاری و درآمد بهتر، به آژانس‌های کاری بین‌المللی مراجعه کنند تا شاید کاری در کشورهای همسایه یا در خاورمیانه پیدا کنند.

یکی از صد‌ها جوان نپالی که روزانه صف‌های مربوط به تقاضای پاسپورت در نپال را تشکیل می‌دهند، در مورد علت تصمیم به خروجش از کشور می‌گوید: "چه کنم برادر من؟ من یک آدم فقیرم. هرچه کار می‌کنم از پس خرج زندگی برنمی‌آیم. دلیل اینکه ما مجبور می‌شویم برای کار از نپال خارج شویم، این است که تعداد افراد خانواده‌مان زیاد است. غذا به همه نمی‌رسد. کار حسابی هم که گیرمان نمی‌‌آید."

فقر از یکسو، و ناامیدی از شرایط نابسامان سیاسی از سوی دیگر موجب می‌شود که با وجود آنکه بسیاری از نپالی‌ها با ریسک زیان‌های مالی و جانی در کشورهای بیگانه روبه‌رو هستند، اما همچنان موج مهاجرت مردم این کشور برای یافتن کار در سرزمین‌های موعود شدت پیدا کند. آن‌ها نمی‌دانند با این کار خود، خواسته یا ناخواسته بازار تجارت انسان در جهان را همچنان گرم نگاه می‌دارند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید:

منبع: گاردین.

تصاویر:

۱ - خواهر لیلا در حال سوگواری، گاردین.

۲ - تابوت لیلا، گاردین.

آشنایی با دنیای همجنسگرایان در «ویکند»

Tue, 10 Apr 2012 02:05:37 +0000

معرفی فیلم «ویکند» (آخر هفته): یک فیلم عشقی و تأثیرگذار از «اندرو‌‌ های»،نویسنده و کارگردان بریتانیایی

فرشاد آریا

فرشاد آریا - «ویکند»، دومین فیلم بلند «اندرو ‌‌های»، کارگردان جوان بریتانیایی‌ست که در سال ۲۰۱۱ ساخته شده و گذشته از توجه خاص منتقدان سینمایی و هیأت‌های ژوری در جشنواره‌های مختلف بین‌المللی، بسیار مورد توجه تماشاگران در جشنواره‌های سینمایی نیز قرار گرفته است.

اگر چه فیلم «ویکند» در نگاه اول، فیلمی برای تماشاگران همجنسگرا به‌نظر می‌رسد، اما در عمل این فیلم موفق شده توجه تماشاگران دگرجنسگرا را نیز به خود جلب کند.

«ویکند» از جمله «جایزه‌ ویژه‌ منتخب تماشاگران» را در جشنواره‌ «اس. ایکس. اس. دبلیو» (SXSW ) به خود اختصاص داده است. در این جشنواره به محتوا در فیلم‌های شرکت کننده توجه ویژه‌ای می‌شود.

اندرو ‌های، به ویژه از موفقیت فیلمش در جلب توجه تماشاگران دگرجنسگرا، در کنار تماشاگران همجنسگرا، اظهار خشنودی کرده و می‌گوید:

اندرو های، کارگردان بریتانیایی: دلم می‌خواست زبان «ویکند» برای همگان آشنا باشد

--------------------------------

فکر نکنم این فیلم مردم را بترساند. این حقیقت که فیلم مورد توجه تماشاگران غیر همجنسگرا نیز واقع شده، چیزی بوده که ما همیشه دنبالش بودیم. نه اینکه بخواهم به تماشاگران دگرجنسگرا نان قرض داده باشم، ولی دلم می‌خواست که فیلم یک زبان آشنا برای همگان داشته باشد، به‌جای اینکه تنها به یک داستانی محدود شود که فقط همجنسگرایان بتوانند با آن رابطه برقرار کنند.

حتی اگر همجنسگرا نباشید، فیلم ویکند در مجموع فیلمی است که با موضوعی انسانی، در کنار مواجه‌کردنتان با دنیایی که با آن آشنایی کمتری دارید و قابل درک کردن آن برای شما، احساسات انسانی و بسیار آشنا را نیز، در این دنیای جدید، با داستانی لطیف و زبانی ساده برایتان به تصویر می‌کشد.

ویدئو: پیش‌پرده فیلم «ویکند»، ساخته اندرو های

شهید یونان، نمادی از اعتراض‌های مردمی

arezoo — Mon, 09 Apr 2012 16:18:09 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - وقایعی که از هفته پیش در شهر آتن، پایتخت یونان در جریان است، یادآور خاطره "محمد بوعزیزی"، جوان تونسی است که با به آتش کشیدن خود در خیابان، انقلاب مردمی را در تونس شعله‌ور ساخت و سرآغاز جنبشی به نام "بهار عربی" شد.

در شلوغ‌ترین لحظه بامداد روز چهارشنبه، چهارم آوریل، در حالی که مردم در خیابان‌های آتن در رفت و آمد بودند، در مقابل مجلس کشور یونان، دیمیتریس کریستولاس Dimitris Christoulas یک داروساز بازنشسته یونانی، با شلیک گلوله‌ای به سر خود به زندگی‌اش پایان داد.

روزنامه محافظه‌کار الفتروس Eleftheros این مرد را "شهید یونان" نام داد و نوشت: "این حادثه که درست پیش از انتخابات تعیین‌کننده مجلس یونان به وقوع پیوسته، دیمیتریس کریستولاس را به یک نماد عمیق سیاسی بدل کرده است که می‌تواند شوکی باشد برای جامعه یونانی و سیاست جهانی تا وجدان آنها را بیدار کند."

۵۰ درصد از جوانان در یونان بیکار هستند. میزان خودکشی در این کشور سیر صعودی پیدا کرده است و مردم کوچه و بازار حس را می‌کنند که مجبور شده‌اند تاوان بحرانی را بدهند که هیچ نقشی در شکل‌گیری آن نداشته‌اند. کاهش مکرر دستمزدها و حقوق بازنشستگی و درد ناشی از رکود اقتصادی که از سال ۲۰۰۸ تاکنون به یک پنجم رسیده، خشم روزافزون مردم را بیش از پیش تحریک کرده است.

حال جای این پرسش وجود دارد که پیامد خودکشی دیمیتریس کریستولاس در یونان، تا چه حد به پیامدهای خودسوزی محمد بوعزیزی در تونس شبیه خواهد بود؟

حق اهدای خون برای مردان همجنسگرا

behnam — Thu, 05 Apr 2012 14:56:01 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - در کشور هلند، همجنسگرایان مرد به‌طور قانونی از حق اهدای خون محروم هستند. به عقیده برخی از گروه‌ها این قانون، برآمده از نوعی تبعیض جنسیتی است.

به گفته سخنگوی "سانکین" (سازمان خون هلند)، مردانی که با یکدیگر رابطه جنسی دارند، حدود صد در صد بیش از مردانی که تنها با جنس مخالف خود رابطه جنسی دارند، می‌توانند انتقال‌دهنده بیماری اچ.آی.وی باشند. به همین دلیل این سازمان حاضر به دریافت خون از این گروه جنسی نیست.

از زاویه دید بیشتر اعضای مجلس هلند، منع قانونی اهدای خون برای همجنسگرایان مرد نوعی تبعیض جنسیتی محسوب می‌شود و به همین دلیل باید به آن پایان داده شود.

در گفت‌وگویی با "فیلیپ تی‌سما"، سخنگوی موسسه سی.او.سی و "روبرت هکرت"، سخنگوی سازمان خون هلند، به طرح نظرهای موافق و مخالف در این زمینه پرداخته‌ایم.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید:

بحران سیاسی در دولت هلند

Fri, 30 Mar 2012 11:43:35 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - "دولت هلند سقوط خواهد کرد، مگر آنکه ویلدرز از سر سازش وارد مذاکرات شود." این جمله و جمله‌هایی از این دست روز گذشته سرخط خبر در روزنامه فلکس کرانت (Volkskrant ) و دیگر رسانه‌های هلندی را به خود اختصاص داده‌اند.

فایل صوتی گزارش:

کابینه دولت هلند چندی است که هم خود را بر این گذاشته تا برنامه بودجه کشور را تنظیم کند، به نوعی که کمبود ۱۸ میلیارد یورویی در بودجه کشور نیز جبران شود. اما پیشنهادهای اکثریت احزاب حاکم با خواست‌های یکی از این احزاب، حزب راستگرای "آزادی"، مطابقت ندارد. در صورت پافشاری این حزب روی مخالفتش با نقشه‌های دولت، تداوم حیات دولت به شکل حاضر، به مخاطره خواهد افتاد.

امروز کابینه دولت و حزب آزادی با میانجی‌گری واسطه‌های ارگان سلطنتی پای میز مذاکره نشستند. در این میان همه چیز به انتخاب "خیرت ویلدرز"، رهبر این حزب بستگی داشت.

"حزب آزادی"، به رهبری خیرت ویلدرز، که از جمله نماینده راست‌گرایان، ناسیونالیست‌ها و مخالفان حضور مهاجران در هلند محسوب می‌شود، در یک سیستم غیرمعمول و بی‌سابقه در تاریخ سیاسی هلند، به‌طور مشروط و بدون نماینده در کابینه دولت هلند حضور و نقش دارد.

یولانده ساپ (Jolande Sap)، رهبر حزب خرون لینکس( Groen Links ) در این مورد در یک برنامه خبری تلویزیون هلند می‌گوید: "به نظر من این یک وضعیت غیرمسولانه‌ای است که آینده هلند تنها به دست یک نفر افتاده به نام آقای ویلدرز که فکر می‌کند در آن نقشی خواهد داشت."

حزب آزادی، به رهبری خیرت ویلدرز، که از جمله نماینده راست‌گرایان، ناسیونالیست‌ها و مخالفان حضور مهاجران در هلند محسوب می‌شود، در یک سیستم غیرمعمول و بی‌سابقه، به‌طور مشروط و بدون نماینده دردولت هلند حضور و نقش دارد

این سخنان خانم ساپ اشاره به این حقیقت دارد که چنانچه ویلدرز با نقشه‌های دولت برای صرفه‌جویی موافقت نکند دو راه حل وجود خواهد داشت: یا اینکه دو حزب دیگر در کابینه دولت باید برای ادامه بقای خود با خواست‌های ویلدرز موافقت کنند و یا اینکه ویلدرز و حزب آزادی حضور سمبلیک خود را در دولت ترک کرده و کابینه دولت هلند را دچار بحرانی کند که به احتمال زیاد به سقوط آن خواهد انجامید و انتخابات مجدد مجلس را در پی خواهد داشت.

البته راه دیگری هم برای دولت وجود دارد تا بتواند به کار خود ادامه دهد، و آن این است که پس از جدایی از حزب آزادی چند حزب کوچک دیگر را در مجلس این کشور با خود همراه و جایگزین حزب آزادی کند که این نیز کار چندان آسانی نیست.

سکوت سیاسی در مقابل رسانه‌ها

نقش "مارک روته"( Mark Rutte)، رهبر حزب "وی وی دی" (VVD) و رییس دولت هلند، در این رویارویی سیاسی بین احزاب حاکم بسیار حساس است. وی درست پیش از آغاز مذاکرات امروز در پاسخ به یک خبرنگار بخش خبری رادیو و تلویزیون ملی هلند که از او پرسید: "آیا فکر می‌کنید از فردا باز هم دولتی با حضور مشروط و پشتیبانی حزب آزادی وجود داشته باشد؟"

پاسخ داد: "ما در این مورد هیچ پاسخی نداریم."

سکوت سیاسی در مقابل رسانه‌ها، تاکتیکی است که کابینه دولت هلند و حزب آزادی طی روزهای گذشته در مورد این بحران سیاسی در پیش گرفته‌اند

سکوت سیاسی در مقابل رسانه‌ها، تاکتیکی است که کابینه دولت هلند و حزب آزادی طی روزهای گذشته در مورد این بحران سیاسی در پیش گرفته‌اند.

دیروز حدود یک ساعت و نیم پس از آغاز مذاکرات، در حالی‌که احزاب اپوزیسیون و رسانه‌ها منتظر خبر سازش یا عدم سازش ویلدرز با پیشنهادهای دولت بود و در حالی‌که به نظر می‌رسید که نمایندگان احزاب حاکم برای آخرین بار پای میز مذاکره نشسته تا تکلیف دولت را مشخص کنند، خبر آمد که احزاب حاکم تصمیم گرفته‌اند که به سکوت سیاسی خود در مقابل رسانه‌ها ادامه دهند، زیرا امیدهایی برای سازش وجود دارد و به همین دلیل مذاکرات برای مدت دیگری ادامه خواهد داشت.

نارضایتی اپوزیسیون

احزاب اپوزیسیون با بی‌اعتمادی و ناخوشایندی نسبت به این خبر واکنش نشان دادند. دیدریک سامسون (Diderik Samson ) رهبر حزب "پی وی د آ" PVDA و بزرگ‌ترین حزب اپوزیسیون، مسؤلیت ادامه مذاکرات و تعویق در نتیجه گیری را بر عهده واسطه‌های ارگان سلطنتی و احزاب حاکم دانست و این مذاکرات را "کند و خسته‌کننده" نامید.

الکساندر پختولد، رهبر حزب "دی ۶۶" (D66 ) نیز از جهت کوتاهی وقت برای ارائه برنامه بودجه کشور اظهار نگرانی کرده و گفت: "چیزی که برای من مهم است و روزهای گذشته هم از آن گفتم، این است که باید کاری کرد. ۳۰ آوریل باید برنامه بودجه کشور آماده باشد و باید نشان بدهیم که چه نقشه‌ای برای آینده در پیش داریم. توجه به این نیاز مهم است.

تعداد ورشکستگی‌ها افزایش یافته‌اند. همین‌طور بهره‌ها سیر صعودی پیدا کرده‌اند. اعتماد مردم نیز به نازل‌ترین حد ممکن رسیده. بنابراین دولتی که اجازه بدهد این کاستی‌ها ادامه پیدا کنند، به درد ما نمی‌خورد."

رهبر حزب خرون لینکس: به نظر من این یک وضعیت غیرمسولانه‌ای است که آینده هلند تنها به دست یک نفر افتاده به نام آقای ویلدرز که فکر می‌کند در آن نقشی خواهد داشت

خانم ساپ نیز این دولت را ناکارآمد خوانده و در مورد اهمیت ویژه در توجه به اصلاحات اساسی در سیاست کشور گفت: "ما همه می‌دانیم که به اصلاحات اساسی نیازمندیم. نه‌تنها برای سامان دادن به مشکلات مالی دولت، بلکه همچنین برای آماده کردن کشور برای گذار به یک اقتصاد سبز، برای مشکل پیری کشور که در پیش روی ماست و همچنین توجه به مشکلات همیشگی چون بازار کار، بازار مسکن، بازنشستگی و به‌ویژه توجه به تسهیلات برای انرژی.

همه این‌ها باید از پایه و اساس اصلاح بشوند. ما الان زیادی منتظر مانده‌ایم. در حقیقت از زمانی که بحران اقتصادی در سال ۲۰۰۸ پیش آمد، ما منتظر این اصلاحات بودیم، ولی این‌طور که به نظر می‌آید، الان هم قرار نیست اتفاقی بیفتد."

تنها واکنش از سوی احزاب حاکم یک جمله طعنه‌آمیز در تویتر از خیرت ویلدرز بود که نوشته است: "اپوزیسیون در یک مرحله مشکل!" این جمله به اعلامیه دیروز واسطه‌های ارگان سلطنتی اشاره دارد که در آن آمده بود: "مذاکرات برای حل بحران در دولت در مرحلهٔ مشکلی قرار گرفته است."

پیشتر پختولد، رهبر حزب "دی ۶۶" (D66 ) ، از نگرانی خود در این رابطه گفته بود: "من از این سناریو هراس دارم که امروز حزب آزادی بگوید ما آماده گفت‌وگو برای سازش هستیم و بدین ترتیب تصمیم‌گیری و سازش به دو حزب دیگر در دولت واگذار شود. این موجب آن خواهد شد که باز هم وقت بیشتری به هدر رود و حقیقت این است که ما این وقت را نداریم."

با وجود همه این ناخوشنودی‌ها اپوزیسیون در مجلس تصمیمی برای فراخوان دولت در رابطه با این بحران ندارد و منتظر تحولات بعدی می‌ماند.

این شاید بهترین تاکتیک ممکن از سوی اپوزوسیون باشد برای مقابله با این بحران در دولت، زیرا دولت خود خوب می‌داند که برای ارائهٔ برنامهٔ بودجه کشور و تقدیم به ملکه، تنها یک ماه بیشتر وقت ندارد.

^{منبع عکس اول : ایرنا}

^{عکس دوم مربوط به خیرت ویلدرز است. منبع عکس سایت فارسی یوررونیوز}

وتو قطعنامه شورای امنیت در مورد سوریه و پیامدهای آن

Tue, 07 Feb 2012 00:44:51 +0000

فرشاد آریا

روز شنبه، ۴ فوریه، یک روز پس از حملۀ خونین ارتش سوریه به شهر حمص و کشتار بیش از ۲۰۰ تن از معترضان، در حالیکه مراسم خاکسپاری عده‌ای ازقربانیان آن برگزار می‌شد، پیش‌نویس قطعنامه شورای امنیت در مورد سوریه، در سازمان ملل متحد مورد رای‌گیری قرار گرفت.

به موجب این قطعنامه هر گونه عمل خشونت‌آمیزدر سوریه -از هر طرف- محکوم شده و از دولت سوریه خواسته می‌شد که بی‌درنگ به خشونت‌ها نسبت به معترضان پایان دهد.

در این قطعنامه همچنین بر مجازات مسئولان نقض حقوق بشر تاکید شده و در آن کشورهای اتحادیه عرب متعهد می‌شدند تا در صورت پایبندی نظام سوریه به تعهدات خود، میان دولت و اپوزیسیون این کشور میانجی‌گری کنند. اما این قطعنامه، برای بار دوم، با رای وتوی روسیه و چین، به تصویب نرسید.

رهبران و نمایندگان کشورهایجهان یکی پس از دیگری وتوی قطعنامه شورای امنیت علیه سوریه توسط روسیه و چین را محکوم کردند. تونس حتا اعلام کرد که حکومت بشار اسد را به رسمیت نمی‌شناسد و سفیر سوریه را از خاک خود اخراج کرد

خبر وتوی قطعنامه شورای امنیت توسط چین و روسیه، از یکسو هواداران بشار اسد را به میدان اصلی شهر دمشق کشاند تا حمایت خود را از دولت این کشور اعلام کرده و از کشورهای روسیه و چین برای وتوی قطعنامهٔ شورای امنیت سازمان ملل تشکر کنند. آن‌ها این اقدام روسیه و چین را نشانۀ دوست و برادر بودن آن‌ها با سوریه خواندند. از سوی دیگر، معترضان به حکومت بشار اسد در کشورهای مختلف در مقابل سفارتخانه‌های سوریه دست به تجمعات اعتراضی زده و در برخی کشور‌ها به این سفارتخانه‌ها حمله بردند.

واکنش امریکا نسبت به این وتو خشمگینانه بود. هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا، چین و روسیه را مسول ادامهٔ اقدامات وحشیانهٔ رژیم بشار اسد خواند و گفت:"مایهٔ تاسف است. ما ۱۳ رای در مقابل ۲ رای بودیم. این ۱۳ رای برای حمایت از طرح پیشنهادی اتحادیهٔ عرب بود تا شروع یک پروسه باشد برای یک حرکت سیاسی که در ‌‌نهایت یک جابجایی در حکومت را امکان پذیر می‌ساخت."

برخی از رسانه‌های دولتی سوریه پیش از رای گیری در سازمان ملل متحد مدعی بودند که خشونت‌های اخیر در این کشور کار گروه‌های تروریستی بوده تا بر رأی گیری دربارۀ قعطنامۀ جدید شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه دولت سوریه تاثیر بگذارند. اما روز یکشنبه به فاصلهٔ یک روز پس از وتو قطعنامهٔ شورای امنیت توسط روسیه و چین، درگیری‌های نظامی و بمباران مناطق مسکونی در شهرهای دارایا، حمص و ادلیب همچنان ادامه یافت.

علاوه بر امریکا بسیاری از رهبران کشورهای جهان از جمله فرانسه، بریتانیا و قطر نسبت به این اقدام روسیه و چین به شدت انتقاد کرده و تاکید کرده‌اند از راه‌های دیگری به کمک معترضان در سوریه خواهند شتافت. همانطور که ویلیام هیگ، وزیر امور خارجۀ بریتانیا، نیز به آن اشاره کرده، با این وتو یک عملیات نظامی علیه سوریه بدون قطعنامهٔ سازمان ملل قانونی نخواهد بود. اکنون سوال این است که اتحادیهٔ عرب و دیگر کشورهای جهان از چه راهی می‌توانند معترضان سوری را یاری کنند؟

یک روز پس از وتو قطعنامهٔ شورای امنیت توسط روسیه و چین، درگیری‌های نظامی و بمباران مناطق مسکونی در شهرهای دارایا، حمص و ادلیب همچنان ادامه یافت

کلینتون در اولین واکنش خود در این باره گفت: "ما باید فشارهای دیپلماتیک را روی رژیم اسد افزایش دهیم. باید تلاش کرد تا اطرافیان وی را متقاعد کنیم که او باید برود. با قبول این مساله می‌توان به شروع تازه‌ای رسید."

امریکا همچنین اعلام کرده که در صدد است تا از کمکهای مالی به سوریه و تامین اسلحه برای این کشور جلوگیری کند.

به گزارش شبکهٔ خبری الجزیره، سناتور "جو لیمبرمان" پیشنهاد می‌کند تا برای کمک به مردم سوریه، از طریق اتحادیهٔ عرب، ارتش آزادیبخش سوریه را حمایت کنند. به گفتهٔ وی این حمایت می‌تواند کمکهای درمانی، شناسایی و اطلاعتی باشد. یک سخنگوی اتحادیه عرب نیز اعلام کرد که کشورهای عربی با این وتو، دست از تلاش برای حل مشکل سوریه برنخواهند داشت.

تحلیلگران سیاسی معتقدند اگر چه این وتو یک برد برای بشار اسد محسوب شده و راه را برای حل دیپلماتیک درگیری‌ها در سوریه بسته است، اما از سوی دیگر می‌تواند دعوتی باشد از کشورهای جهان برای ارائهٔ کمکهای مالی و تسلیحات نظامی به مخالفان حکومت در سوریه. اقدامی که در ‌‌نهایت به کمرنگ شدن این پیروزی برای بشار اسد خواهد انجامید.

منبع عکس

عربستان سعودی و سرکوب برای پیشگیری از انقلاب

arezoo — Sat, 03 Dec 2011 17:35:14 +0000

فرشاد آریا

یازدهم مارس سال جاری، مدت کوتاهی پس از آغاز بهار عربی که از تونس آغاز شد، شمار زیادی پلیس و نیروهای امنیتی در شهر ریاض و پایتخت عربستان سعودی، خیابان‌ها را کاملاً امنیتی کردند. دلیل آن فراخوان گروهی از فعالان دموکراسی‌خواه در عربستان بود برای برگزاری تظاهراتی به نام "روز خشم". در آن روزها یک گروه تلویزیونی از بخش عربی شبکه بی‌بی‌سی نیز در محل حاضر شده بود تا گزارشی تهیه کند.

گزارشگر بی‌بی‌سی می‌گوید: "ما ساعت‌ها منتظرماندیم تا با کسی حرف بزنیم یا عکسی بگیریم، اما کسی جز پلیس آنجا نبودولی ناگهان اتفاقی افتاد که ماموران همراه ما را شوک‌زده کرد."

این اتفاق حضور کسی بود که کمی بعد در دنیا به نام "مرد شجاع عربستان سعودی"شهرت یافت: خالد الجهنی. اودر گزارش بی‌بی‌سی می‌گوید: "من اینجا هستم تا بگویمما به دموکراسی نیاز داریم. ما نیازمند آزادی هستیم. نیاز داریم که آزادنه حرف‌مان را بزنیم."

رود بسخراف، سخنگوی سازمان عفو بین‌الملل: هفته گذشته ۱۶ نفر که بسیاری از آنان پژوهشگر یا خبرنگار هستند، به حبس‌های بلندمدت بین پنج تا ۳۰ سال محکوم شدند.

محمدخالد الجهنی، یک سعودی ۴۰ ساله و معلم درس دین در مدارس ابتدایی است. سخنان او در گزارش تلویزیونی بی‌بی‌سی، با حروف بزرگ، سرآغاز گزارشی از سازمان عفو بین‌الملل قرار گرفت. در این گزارش که"سرکوب به نام امنیت" نام دارد، به وضعیت سرکوب مخالفان رژیم در کشور عربستان سعودی اختصاص داده شده و این کشور را به بازداشت بسیاری از مخالفان، بدون هیچ جرم مشخصی و بدون هیچگونه روند قضایی‌ای محکوم کرده است.

رود بسخراف، سخنگوی سازمان عفو بین‌الملل درباره گزارش عفو بین‌الملل پیرامون سرکوب در عربستان سعودی به رادیو زمانه می‌گوید: "این گزارش پر است از مثال‌هایی از کسانی که در مدت اخیر بازداشت و محکوم شده‌اند. برای مثال هفته گذشته ۱۶ نفر که بسیاری از آنان پژوهشگر یا خبرنگار هستند، به حبس‌های بلندمدت بین پنج تا ۳۰ سال محکوم شدند. این اولین‌باری نیست که ما این کار را می‌کنیم. در سال ۲۰۰۹ میلادی نیز گزارش دیگری را در همین مورد منتشر کردیم با نام و نشان دقیق قربانیان سرکوب در کشور سعودی. اکنون دوسال گذشته و ما لازم دیدیم که گزارش دیگری را منتشر کنیم تا هویت کسانی که در زندان به‌سر می‌برند مشخص شود. اگر ما این کار را نکنیم، آن‌ها به گروهی نا‌شناس تبدیل می‌شوند و دیگر هیچکس در دنیا به آن‌ها توجه‌ای نمی‌کند. دلیل انتشار چنین گزارش‌هایی هم این است که سازمان عفو بین‌الملل و دیگر سازمان‌های حقوق بشر، خود را موظف می‌دانند که دلایل بازداشت اینگونه افراد را که در زندان به‌سر می‌برند و آن‌چه بر سرشان می‌رود را دقیقاً ثبت کنند. سازمان عفو بین‌الملل می‌خواهد با این مثال‌های دقیق و مشخص در گزارش خود، رژیم سعودی را با حقایق موجود مواجه کند."

در گزارش سازمان عفو بین‌الملل، خالد الجهنی، به‌عنوان یکی از هزاران معترضی نام برده شده است که رژیم سعودی، از ماه فوریه سال جاری تاکنون بازداشت کرده است تا از وقوع یک انقلاب در این کشور جلوگیری کند. وی تنها کسی بود که در واکنش به فراخوان "روز خشم"، در ۱۱ ماه مارس سال جاری، ظاهر شده است و جلوی چشم پلیس و نیروهای امنیتی در مقابل دوربین‌های خبرنگاران خارجی، در پایتخت عربستان، زبان به اعتراض گشود.

او در گزارش بی‌بی‌سی می‌گوید: "منفکر نمی‌کنم با حضور این همه نیروی پلیس، مردم برای اعتراض حاضر بشوند. شما هرکسی را که اینجا می‌بینید، چه با اونیفورم چه با لباس شخصی، یا پلیس است یا مامور امنیتی."

این معترض در مورد انگیزه خود برای ظاهر شدن در تظاهراتی که تنها شرکت‌کننده‌اش بود، به خبرنگار بی‌بی‌سی می‌گوید: "من می‌ترسیدم. واقعاً می‌ترسیدم. برای همین سکوت می‌کردم. سکوت کردم و سکوت کردم، اما دیگر بس است. دیگر از چه باید ترسید؟ ما آزادی نداریم! دیگر غروری برای‌مان نمانده! عدالت نداریم!"

رود بسخراف: وضعیت حقوق بشر در عربستان سعودی با قوانین حقوق بشری که خود کشور سعودی نیز زیر آن را امضا کرده، در تضاد است.

وی می‌دانست که این حرکت وی عواقب خوبی برای او نخواهد داشت. زیرا به هنگام ترک محل به خبرنگار یادشده می‌گوید: "حتماً مرا به زندان می‌اندازند و من از این بابت خوشحالم. چون دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم. مطمئنم که من امروز به خانه نخواهم رسید، ولی خدا را شکر می‌کنم که توانستم حرف دلم را بزنم."

رود بسخراف نیز در مورد آنچه پس از این مصاحبه بر خالد الجهنی گذشته است، می‌گوید: "او چند ماه اول را در سلول انفرادی گذارند. ما نمی‌دانیم او الان دقیقاً در چه وضعیتی به سر می‌برد، ولی می‌دانیم که در کل وضعیت زندانیان در عربستان سعودی بسیار اسف‌انگیز است. در ضمن او هنوز دادگاهی نشده است و ظاهراً به این زودی‌ها هم دادگاهی نخواهد شد. وی همچنان در زندان به سر می‌برد."

اما آیا انتشار گزارش سرکوب به نام امنیت توسط سازمان عفو بین‌الملل می‌تواند تاثیری بر حال افرادی چون خالد الجهنی داشته باشد؟

آقای بسخراف در پاسخ می‌گوید: "ما امیدواریم که رژیم سعودی این گزارش را جدی بگیرد و آنان را که بی‌گناه در زندان به سر می‌برند، آزاد کند. البته با توجه به تجربه‌های گذاشته‌مان می‌دانیم که این عمل به این آسانی‌ها انجام نمی‌گیرد، اما از طرف دیگر این خوب است که مردم بدانند چه اتفاق‌هایی می‌افتد. خصوصاً لازم است که قدرت‌های دیگر مثل اتحادیه عرب، اتحادیه اروپا و سازمان ملل هم از این موارد آگاه باشند تا عربستان سعودی را به رعایت حقوق بشر دعوت کنند. چون موارد یاد شده در این گزارش از وضعیت حقوق بشر در عربستان سعودی با قوانین حقوق بشری که خود کشور سعودی نیز زیر آن را امضا کرده، در تضاد است."

سازمان عفو بین الملل همچنین یادآور می‌شود که عربستان سعودی به تنظیم قوانین بسیار سنگین برای مبارزه با تروریسم مشغول است. این سازمان حقوق بشری در گزارش خود به شدت با رسمی شدن این قانون در کشور سعودی مخالفت می‌کند. رود بسخراف در این زمینه می‌گوید: "این قوانین حتی از قوانین حال حاضر در این کشور سختگیرانه‌تر است و تصویب قوانین جدید به این معنا خواهد بود که هرگونه اعتراض صلح‌آمیز توسط هر شخص یا گروهی، آنان را آسان‌تر از پیش به زندان خواهد کشید. به همین دلیل مهم است که دنیای خارج به این کشور فشار بیاورد تا قوانین جدید ضد تروریسم به اجرا در نیاید. چون اگر این اتفاق بیفتد، وضعیت حقوق بشر در این کشور بد‌تر از پیش خواهد شد."

روزنامه ایران صحنه درگیری گروه‌های سیاسی

Babak M — Wed, 23 Nov 2011 13:49:20 +0000

فرشاد آریا

روز دوشنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۰ (۲۱ نوامبر ۲۰۱۱)، ویدئویی همراه با تعدادی عکس‌ و خبر در فضای مجازی پخش شد که از لحظه هجوم ماموران دادستانی تهران به ساختمان موسسه روزنامه ایران گزارش می‌داد.

در قسمتی از این فیلم شاهدیم که عده‌ای پشت یک در بسته جمع شده‌اند و از هجوم عده‌‌ای دیگر جلوگیری می‌کنند. کمی بعد آن‌ها فریاد "حیدر! حیدر!" سر می‌دهند. سایت‌های خبری از جمله به نقل از دادستانی تهران از این واقعه به عنوان اقدامی برای دستگیری علی‌اکبر جوانفکر، مدیرخبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی و مشاور محمود احمدی‌نژاد نام بردند. میعاد صادقی، مدیر روابط عمومی روزنامه ایران به رادیو زمانه می‌گوید: "حکمی بود که آن‌ها می‌خواستند اجرا کنند ولی شما بهتر است به روزنامه ایران مراجعه کنید. ما متن اتفاق‌های اخیر را به طور کامل در صفحه‌ سه توضیح داده‌ایم. همینطور توضیح تیتر سفید هم کنارش هست."

روز سه‌شنبه ۳۱ آبان‌ماه (۲۲ نوامبر) روزنامه‌ ایران در صفحه اول، بخش تیتر اصلی را خالی گذاشت. تنها در صفحه‌ سوم با تیتر کوچک "دیگه چه خبر"، به توضیح چگونگی هجوم عوامل دادستانی به این موسسسه پس از نشست خبری علی‌اکبر جوانفکر، پرداخت و آن‌ها را "نیروهای علامت سئوال و علامت تعجب (؟!)" خطاب کرد.

در این متن آمده بود: "بیش از ۸۰ نفر که بعضاً به سلاح‌های سرد و گرم مجهز بودند به تحریریه روزنامه‌های، دیلی، الوفاق، ورزشی و شبکه یورش بردند و با فحاشی‌های رکیک به خبرنگاران، تعداد ۳۷ نفر از آنان به همراه چند تن از پرسنل خدمات مؤسسه را بازداشت کردند." در این متن کوتاه همچنین بر "تعرض" نسبت به عکس آیت‌الله خمینی و ضرب و شتم و مصدوم شدن چندتن از خبرنگاران اشاره شده است.

وب‌سایت خبرگزاری دانشجویان ایران خبر داد که عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان عمومی و انقلاب تهران، علت این اقدام را مصاحبه‌ علی‌اکبر جوانفکر با روزنامه اعتماد اعلام کرده است که روز شنبه گذشته منتشر شد. این مصاحبه در آخرین شماره روزنامه‌ اعتماد چاپ شد و آقای جوانفکر در آن اقدامات برخی مسئولان ازجمله غلامحسین محسنی اژه‌ای، دادستان کل کشور و همچنین مقام‌های ابلاغ‌کننده فرمان آیت‌الله علی خامنه‌ای در مورد ابقای وزیر اطلاعات در فروردین ماه گذشته را به تندی مورد انتقاد قرار داده بود. این مصاحبه دلیلی برای توقیف روزنامه اعتماد.ملی شد.

عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان عمومی و انقلاب تهران، درتوضیح چگونگی بازداشت آقای جوانفکر در پیوند با مصاحبه‌ با روزنامه اعتماد، گفته است: "اطلاع حاصل شد که مشارالیه قصد دارد روز دوشنبه هم با برگزاری نشستی مطبوعاتی این اظهارات را تکرار کند. در اجرای قانون، دوتن از نمایندگان دادستان به محل مصاحبه مطبوعاتی وی اعزام شدند و پس از استماع اظهارات آقای جوانفکر و انعکاس به دادستانی تهران مقرر شد نامبرده به دادسرا معرفی شود." آقای دولت‌آبادی همچنین اظهار تاسف کرده است از این‌که کارکنان روزنامه با ماموران دادستانی همکاری نکرده‌اند.

روزنامه ایران در توضیح امروز خود اشاره کرد که جلوگیری خبرنگاران از دستگیری آقای جوانفکر به این دلیل بوده است که عوامل دادستانی حکمی مبنی بر بازداشت وی ارائه نکرده بودند. این روزنامه همچنین با تاکید بر این‌که روز دوشنبه مدیر مسئول و ۳۹ تن از خبرنگاران و کارکنان روزنامه ایران بازداشت شدند، نوشته است: "از آنجا که میل به تشویش اذهان عمومی نبوده و در برابر مسئولیت اجتماعی خود در قبال مردم نیز احساس تعهد می‌کند، لذا بخش سفیدخوانیروزنامه را به یادآوری این ماجرا اختصاص داده با این امید که هرگز چنین حادثه‌ تاسفباری تکرار نگردد."

"سفیدخوانی‌ها" و "کم‌گویی‌ها"- به قول روزنامه ایران- می‌تواند به تهدید دادستان تهران مربوط باشد. او در گفت‌وگویی با وب‌سایت خبرگزاری دانشجویان ایران گفته بود: "هرگونه اعتراض نسبت به صدور آرای قضایی باید از طریق مجاری قانونی پیگیری شود و نسبت به تکرار اعتراضات و اظهارات مشابه که موجب تحریک جامعه و برهم خوردن فضای آرام سیاسی کشور شود هشدار می‌دهیم."

آقای صادقی، مدیر روابط عمومی روزنامه ایران در مورد وضعیت خبرنگاران بازداشت شده می‌گوید: "همه آزاد شدند و الان دیگر مشکلی نداریم و از طریق مراجع ذی‌صلاح پیگیری لازم انجام می‌شود. هم از طریق مراجع قضایی و هم از طریق مجمع دولت روال قانونی را دنبال می‌کنیم. روزنامه ایران هم همچنان به کارش ادامه خواهد داد."

خیزش دوباره در میدان تحریر

Babak M — Tue, 22 Nov 2011 15:25:36 +0000

فرشاد آریا

گزارشگر شبکه خبری الجزیره در گزارش زنده روز دوشنبه ۲۱ نوامبر گفت: "ما شاهد بودیم که معترضان تا لحظه گزارش (یعنی پیش از ظهر) حداقل ۱۲ نفر را به بیمارستانی در نزدیکی میدان تحریر منتقل کرده‌اند. از آن‌ها گروهی حتماً تحت تاثیر گازهای اشک‌آور به کمک‌های درمانی نیاز داشتند، اما برخی دیگر دچار خونریزی شده بودند. این خونریزی‌ها می‌تواند بر اثراصابت گلوله‌های پلاستیکی باشد."

میدان تحریر در قاهره بار دیگر صحنه‌ درگیری‌های خونین بین مردم معترض و پلیس شده است. در حالی‌که پلیس همه تلاش خود را کرده است تا میدان تحریر را پاکسازی کند، باز هم عده‌ای موفق شدند شب دوشنبه تا صبح در چادرهای خود در این میدان بمانند. با طلوع خورشید اما درگیری‌ها دوباره از سر گرفته شد: پلیس با گازهای اشک‌آور از یک سو و معترضان با سنگ از سوی دیگر.

این سومین روز از آغاز دوباره‌ اعتراض‌ها در پایتخت مصر است. به گزارش پلیس شمار معترضان طی روزهای گذشته بیش از پنج‌هزار نفر نبوده است، اما بعضی منابع خبری از حضور ده‌ها هزارنفری مردم خبر داده‌اند. وزیر بهداشت مصر نیز خبر بیست کشته در شهر قاهره را در جریان ناآرامی‌های روزهای گذشته تایید کرده است.

این اعتراض‌ها در حالی صورت می‌گیرد که قرار است هفته‌ آینده مردم پای صندوق‌های رای بروند. یک معترض مصری می‌گوید: "من هیچ اعتمادی به این انتخابات ندارم. دادگاه‌های بی‌طرف که نداریم، ناظران بی‌طرف بین‌المللی هم که نیستند. وزارت کشوری هم که قراراست امنیت انتخابات را تضمین کند الان به ما حمله‌ور شده است."

برخی منابع از رهبری اعتراض‌ها توسط گروه تندروی اخوان‌المسلمین خبر داده‌اند. اخوان‌المسلمین از بزرگ‌ترین حزب‌های اپوزیسیون در مصر به شمار می‌آید.

محمد البرادعی، یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های اپوزیسیون، در مصاحبه‌ای با گاردین، همدردی خود را با مردم معترض اعلام کرد و گفت: "من هر کاری خواهم کرد تا این کشور را از تجزیه نجات دهم. آنچه ما الان شاهد آن هستیم جریانی به سوی از هم پاشیدن است."

این اعتراض‌ها تنها در قاهره محدود نمانده است. در سوئز، می‌نیا و آسوان نیز تظاهراتی برپا شده است. در درگیری‌های اسکندریه حداقل یک نفر کشته شده است. اعتراض‌کنندگان بسیار خشمگین هستند و خواستار کناره‌گیری ارتش از قدرت هستند. لازم به یادآوری است که پس از برکناری حسنی مبارک، در ماه فوریه ارتش کنترل کشور را به دست گرفته است.

به گزارش سایت خبری الجزیره، قرار است یک نماینده‌ ارتش امروز در یکی از خیابان‌های منتهی به میدان تحریر از دیدگاه ارتش نسبت به اعترض‌های روزهای گذاشته سخن بگوید.

جای طرح این پرسش نیز هست: آیا این سخنان که یادآور آخرین پیام تلویزیونی مبارک در تلویزیون پیش از برکناری‌اش از قدرت است، التیامی بر درد مردم خشمگین در خیابان‌ها خواهد بود، یا برعکس نقش بنزینی بر آتش را دارد؟

کمپین عفوبین‌الملل در حمایت از سینماگران ایران

behnam — Mon, 14 Nov 2011 16:53:11 +0000

در گفت‌وگو با درودی دایک

فرشاد آریا

فرشاد آریا - "متولد مشهد، مقدس‏‌ترین شهر ایران. فرزند یک روحانی گوشه‏‌گیر. با کسانی همنشین می‌‏شود که مورد تأیید پدر نیستند، مبارزان سیاسی و شاعران... به اشاره‏ آیت‏الله خامنه‌‏ای، ده‏‌ها روزنامه و مجله توقیف می‌‏‏شود. رهبر کنترل رسانه‏‌های ایران را در دست می‌‏گیرد."

این بخشی از گفتار متن فیلم مستند "خط و نشان رهبر" است که در نیمه‏ سپتامبر ۲۰۱۱ از تلویزیون بی‏‌بی‏سی فارسی پخش شد. در این فیلم که تاریخچه‌ای از زندگی رهبر جمهوری اسلامی ایران به تصویر کشیده شده، شخصیت‏های نزدیک به آیت‌الله علی خامنه‌ای، از خصوصیات و روابط پشت ‏پرده‏ او می‌گویند و وی را "علی خامنه‏‌ای" خطاب می‌‏کنند.

در بخشی از فیلم مستند "خط و نشان رهبر" گفته می‌شود: "علی خامنه‏‌ای که روزگاری همنشین روشنفکران بود، امروز آنها را دشمن خود می‌‏بیند. مردی که اهل موسیقی بود، حتی به سلیقه ‏جوانی خود هم شک کرده است."

نمایش این فیلم در نیمه‏ سپتامبر از تلویزیون فارسی بی‏‌بی‏سی، در ایران با پارازیت زیاد مواجه بود. همزمان شش فیلمساز، یک تهیه‏‌کننده و پخش‌کننده‏ فیلم‏هایی که به بی‌‏بی‏‌سی فروخته شده بودند نیز دستگیر شدند. جامعه‏ سینمای ایران از آن پس، بیش از پیش زیر ذره‌‏بین رفته و محدود شده است.

هرچند سه تن از بازداشت‌شدگان در ارتباط با پخش فیلم "خط و نشان رهبر" در بی‌بی‏‌سی فارسی، به طور موقت آزاد شدند، اما مجتبی میر‌طهماسب و مهران زینت- کارگردان- و کتایون شهابی- پخش‌کننده و تهیه‌کننده سینما- هم‏چنان در بازداشت به سر می‌‏برند.

علاوه بر این، صدور احکام دیگری مانند حکم یک سال زندان برای دو بازیگر، مرضیه‏ وفامهر و رامین پرچمی و قطعی شدن حکم شش سال حبس جعفر پناهی و یک سال زندان محمد رسول‏اف، کارگردانان به‏ نام ایرانی، از مهم‏‌ترین خبرهایی بودند که طی دوماه گذشته در رسانه‏‌ها بازتاب ویژه‏ داشتند.

با افزایش فشار‌ بر سینماگران در ایران، "دفتر مرکزی سازمان عفو بین‌‏الملل در لندن"، کمپینی را آغاز کرده است تا وخیم شدن موقعیت فیلمسازان و دست‌ اندرکاران سینما در ایران را مورد توجه جهانی قرار دهد.

بحران حقوق بشر در ایران

دروری دایک، مسئول بخش ایران سازمان عفو بین الملل، در مورد انگیزه‏ راه‌اندازی این کمپین برای فیلمسازان ایرانی، به رادیو زمانه می‌‏گوید: "پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹ و سرکوب و ضرب و شتمی که بعد از آن رخ داد، جعفر پناهی و محمد رسول‏‌اف، آخر‌‌ همان سال، متهم و محکوم شدند. در نهایت هم محکومیت آقای پناهی در دادگاه تجدید ‏نظر تایید و حکم آقای رسول‏اف هم کاهش یافت.

ما در‌‌ همان موقعی که هادی آفریده، ناصر صفاریان، محسن شهنازدار، مجتبی میرطهماسب، مهران زینت‏بخش و کتایون شهابی از طرف مقامات ایران، در ارتباط با بی‏‌بی‏سی فارسی متهم و دستگیر شدند، تصمیم گرفتیم در بخش‏های مستقل سازمان عفو بین‌الملل تلاش کنیم تا در فضای جشنواره‏‌هایی که در کشورهای مختلف برگزار می‌‏شود، با یک هماهنگی بین‏‌المللی در این زمینه فعال‏‌ترعمل کنیم. برای نمونه آقای محسن مخملباف، سفری به برزیل داشتند و با فیلمسازان برزیلی ملاقاتی داشتند تا با آنها درباره‏ رای‏‌گیری مجمع عمومی در مورد قطعنامه‏ مربوط به وضعیت حقوق بشر در ایران بحث و گفت‏گو کند.
تلاش ما این است که از این طریق، به‌تدریج موجی ایجاد کنیم تا مسئله‏ فیلمسازان و هنرمندان ایرانی و دستگیری خودسرانه‏ آنها‏‌ که نمونه‌‏ای از وضعیت بحرانی حقوق بشر در ایران است، مورد توجه قرار گیرد. ما باید به این بحران و وضعیت حقوق بشری در ایران توجه داشته باشیم."

دروری دایک همچنین توضیح می‌دهد: "می‌‏خواهیم که همکاران‏مان در سازمان‏های عفو بین‏الملل در اروپا و آمریکا، هنرمندان و فیلمسازان دیگر را جمع کنند و با آنها‏‌ نشستی داشته باشند تا از فیلمسازان و هنرمندان بازداشتی ایرانی حمایت کنند.

ما از آنان می‌‏خواهیم که فیلم مجتبی میرطهماسب با عنوان این فیلم نیست را که به زندگی پناهی بعد از محکومیتش می‌پردازد پخش کنند، برای اینکه مردم آن کشور‌ها آن صحنه‏ کافکایی را ببینند و بدانند چگونه یک فیلمساز به علت ابراز اندیشه مسالمت‌آمیز خود محکوم شده است به این که ‏نباید با صنعت فیلمسازی ارتباط داشته باشد. هم‏چنین از آنها ‏‌ می‌‏خواهیم که فیلم تهران من حراج را که مرضیه‏ وفامهر به خاطر بازی در آن دستگیر و محکوم شده است، نمایش دهند.

قصد ما این است که توجه جشنواره‏های مختلف را جلب کنیم تا خودشان از هنرمندان و فیلمسازان ایرانی حمایت کنند و نام آنان (ازجمله میرطهماسب، پناهی، وفامهر و…) را در سمینار‌ها و نشست‏هایی که در جشنواره‏‌ها دارند مطرح کنند تا از این طریق نمونه‌ای از بحران حقوق بشری در ایران را به مردم کشورهای اروپا، آمریکای شمالی و جنوبی نشان بدهیم و به آنها بگوییم که آنها هم در زمینه‏ حمایت از این فیلمسازان و مردم ایران می‌‏توانند نقش داشته باشند."

موقعیت غیر انسانی

به گفته مسئول بخش ایران سازمان عفو بین الملل، پیش از این کمپین دیگری از سوی دبیرخانه‏ سازمان ملل متحد راه‌اندازی شده است تا کشورهای مختلف را به تصویب یک قطعنامه با هدف توجه به وضعیت حقوق بشر در ایران تشویق کند. وی نقش دفتر مرکزی سازمان عفو بین‏‌الملل در این کمپین را تنها حساس کردن دفا‌تر این سازمان در کشورهای مختلف جهان نسبت به وضعیت فیلمسازان در ایران می‌‏داند تا در فضای جشنواره‏‌های فیلم در دنیا، فعال‏‌تر و کارآمد‌تر موضع‌گیری کنند.

او می‌گوید: "با اتحادیه‏ اروپا تماس می‌‏گیریم و از این کشور‌ها، هم‏چنین کشورهای برزیل، هندوستان، پاکستان و غیره خواهش می‌‏کنیم که قطعنامه‏ مجمع عمومی سازمان ملل را حمایت کنند و به آن رأی مثبت بدهند و بحران حقوق بشری در ایران را به رسمیت بشناسند تا اقدامی مناسب در این رابطه انجام بگیرد."

به اعتقاد درودی دایک، با "کمپین فیلمسازان ایرانی" و توجه به موقعیت غیرانسانی برای دست ‏اندرکاران سینما، می‌‏توان بحران بزرگ‏تر در زمینه‏ حقوق بشر در ایران را مورد توجه جهانیان قرار دهد و کشورهای جهان را برای رأی‌گیری در مجمع عمومی سازمان ملل و تصویب قطعنامه ‏ حقوق بشر در رابطه با ایران، آماده کند:

"سرانجام ما می‌‏خواهیم کشورهای دنیا بدانند که در هفته‏‌های آینده، در مجمع عمومی سازمان ملل، یک گروه از کشور‌ها قطعنامه‌ای ‏ مربوط به وضعیت حقوق بشر در ایران را به سازمان ملل ارائه دهند. ما می‌‏خواهیم این کشور‌ها بدانند که وضعیت حقوق بشر در ایران چگونه است. با استفاده از نمونه ‏کار فیلمسازان، آنها بهتر می‌‏توانند شرایط حقوق بشر در ایران را درک کنند. امیدواریم با داشتن اخبار کامل‏‌تر، نمایندگان‏ کشور‌ها در نیویورک به قطعنامه حقوق بشری در ایران رأی مناسبی بدهند."

پیوند اسلاوی ژیژک با جنبش جهانی وال‌استریت

Babak M — Wed, 02 Nov 2011 15:58:46 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا ـ نارضایتی مردم جهان از نظام‌های سیاسی و اقتصادی موجود، طی سال‌های گذشته و به‌خصوص طی چندماه اخیر بیش از پیش تبدیل به تیترهای اصلی رسانه‌های جهان تبدیل شده است. آن‌چه تا پیش از این، یک معضل جهان سومی و محدود به برخی از کشورهای بی‌ثبات شرقی، جنوب قاره آمریکا و خاورمیانه انگاشته می‌شد، اکنون گریبان جهان غرب را نیز گرفته است.

موج اعتراض‌ها، نا‌آرامی‌ها و حرکت‌های آزادی‌خواهانه که از سال ۲۰۰۸ تاکنون از کشور چین و اعتراض‌های "اویگور‌ها" در یک استان مسلمان‌نشین آغاز شد، مانند رودخانه‌ای به سمت غرب به جریان افتاده است. ازجمله این اعتراض‌‌ها می‌توان به فعالیت‌های راهب‌های بودایی در تبت، جنبش سیاسی در تایلند، جنبش سبز در ایران، انقلاب‌های غیر منتظره و تغییر رژیم در اوکراین و قرقیزستان و جنبش‌ها و تغییرات اساسی در کشورهای خاورمیانه که "بهار عربی" نام گرفته‌اند، اشاره کرد.

طی ماه‌های گذشته شاهد اعتراض‌های گسترده نسبت به وضعیت اقتصادی در کشورهایی چون اسراییل بودیم. سپس نوبت به پدیده "جنبش وال استریت" رسید؛ جنبشی کهنه تنهاسراسر ایالات متحده آمریکا را در برگرفته، بلکه کانادا و بسیاری از کشورهای اروپایی تا استرالیا و حتی در خاورمیانه، کشور پاکستان را نیز با خود همراه کرده است و این همراهی همچنان ادامه دارد.

آیا می‌توان این حرکت‌های همزمان را یک "حرکت جهانی خودجوش" نام نهاد؟ این حرکت‌ها خواهان چه تغییراتی هستند و آیا در سراسر جهان با نام "جنبش وال استریت" به هم پیوند خورده‌اند و هدفی مشترک را دنبال می‌کنند؟

اسلاوی ژیژک، فیلسوف متولد اسلوانی، نظریه‌پرداز نامدار معاصر که بررسی‌های انتقادی او از سرمایه‌داری و سوسیالیسم او را به یک روشنفکر شناخته شده جهانی بدل کرده، ازروزیکشنبه 30 اکتبر به جنبش وال استریت پیوسته است. او در این روز در میان جمعی از اعتراض‌کنندگان گفت: "ما خیالاتی نیستیم. آن هم خیال‌هایی که به کابوس بدل می‌شوند. ما هیچ‌چیز را نابود نمی‌کنیم. ما تنها شاهدیم که چگونه این سیستم خودش را نابود می‌کند. به‌یاد داشته باشید مهم‌ترین پیام ما این است: این حق ماست که در مورد دیگر سیستم‌ها همفکری کنیم. دیگر تابویی در کار نیست. ما در بهترین حالت ممکن زندگی نمی‌کنیم، اما راهی طولانی در پیش داریم."

ژیژک همچنین در زمینه دیدگاه خود نسبت به جنبش وال استریت اعلام کرد: "ما با پرسش‌های حقیقتاً مشکلی روبه‌رو هستیم. ما می‌دانیم چه چیزی را نمی‌خواهیم، ولی چه چیزی را می‌خواهیم؟ چه سیستمی را می‌توان جایگزین سرمایه‌داری کرد؟ چگونه رهبرانی را می‌خواهیم؟ به یاد داشته باشیم که مشکل رشوه‌خواری یا طمعکاری نیست. مشکل سیستم است. نباید تنها مراقب دشمنان بود، بلکه باید دوستان دروغین را نیز زیر نظر داشت که مشغولند تا این روند را مخدوش کنند. این درست مانند این است که قهوه را بدون کافئین به ما بدهند، یا آبجو را بدون الکل یا بستنی را بدون چربی! آن‌ها می‌خواهند این حرکت را به یک اعتراض بی‌آزار تبدیل کنند. آن‌ها می‌خواهند کافئین را از قهوه بگیرند."

ژیژک در یک برنامه ویژه که روز شنبه ۲۹ اکتبر در شبکه خبری الجزیره پخش شد، در زمینه اهداف جنبش وال‌استریت گفت: "من با افراد مختلفی که جزو اعتراض‌کنندگان هستند حرف زده‌ام. در میان سخنان آنها هیچ تقاضای مشخصی وجود نداشت. آن‌ها حتی نمی‌توانستند بگویند با چه انگیزه‌ای دور هم جمع شده‌اند. به عنوان مثال با انگیزه‌های کمونیستی یا مذهبی؟ تنها چیزی که می‌شد دید خشونت محض بود. پس یک کاری باید صورت بگیرد. بگذارید روراست باشیم. من نمی‌دانم، هیچکدام از ما نمی‌دانیم چه سیستم کارآمدی می‌تواند جایگزین سیستم دموکراتیک سرمایه‌داری بشود، یعنی جانشین آنچه الان هست."

این مهم‌ترین پرسشی است که ذهن موافقان و مخالفان جنبش وال‌استریت را به خود مشغول کرده. حتی اسلاوی ژیژک، مهم‌ترین نظریه‌پردازعصر حاضر نیز از پاسخ به این پرسش ناتوان به نظر می‌رسد. در این صورت، دلیل پیوستن او به این جریان بی‌مقصد چیست؟

او در شبکه خبری الجزیره گفت: "این پاسخ من به آنهایی است که می‌گویند: چرا ساکت نمی‌مانی و صبر نمی‌کنی تا همه‌چیز همانطور که دارد به آهستگی پیش می‌رود، راه خودش را ادامه بدهد؟ من اما تاکید می‌کنم: اگر ما نجنبیم و کاری نکنیم، به‌تدریج به نوعی فاشیسم که البته فاشیسم کلاسیک نیست، به نوعی از جامعه توتالیتر خواهیم رسید."

از ایده‌آل‌ها و تئوری‌ها که بگذریم، در جهان واقعیت آن‌چه همگان پیرامون آن توافق دارند، این است که از یک‌سو همانطور که اسلاوی ژیژک نیز بار‌ها تاکید کرده است، بسیاری از سیستم‌های سرمایه‌داری دموکراتیک، مشروعیت خود را از دست داده‌اند، اما از سوی دیگر رودخانه اعتراض‌های جهانی ماه‌هاست که جریان یافته است و همچنان بدون هیچ هدف مشخص و تعریف شده‌ای به راه خود ادامه می‌دهد؛ بی‌آنکه کسی از مقصد آن خبر داشته باشد.

زلزله وان در رسانه‌ها و تنش بین ترک و کرد‌ در ترکیه

arezoo — Sat, 29 Oct 2011 18:09:33 +0000

فرشاد آریا

فرشاد آریا - "هر وقت دل‌شان بخواهد به آنها سنگ می‌زنند. یک‌جوری سربازها را در کوه‌ها می‌کشند، انگار دارند پرنده شکار می‌کنند، اما وقتی کمک نیاز دارند می‌گویند ارتش بیاید! پلیس بیاید! به نظر من آدم‌ها باید حد خودشان را بدانند."

این بخشی از حرف‌های مجری یک برنامه تلویزیونی است که مدت کوتاهی پس از وقوع زلزله در استان وان، از شبکه "ای.تی.وی" در ترکیه پخش شد. گفته‌های تندی از این قبیل در بخشی از رسانه‌ها در ترکیه جنجال برانگیز شده‌اند و مورد انتقاد گروهی دیگر از رسانه‌ها قرار گرفته‌اند. همچنین در روزهای اخیر موضوع جنجالی کرد و ترک و اعتراض‌ها و طعنه‌های تلخ به یکدیگر در فضای مجازی و خصوصاً در فیس‌بوک ادامه پیدا کرده است.

بروز رفتارهای ناشایست

سامان رسول‌پور، خبرنگار و آگاه به مسائل کرد‌ها در این زمینه به رادیو زمانه می‌گوید: "می‌شود گفت که رفتارهای نژادپرستانه و فاشیستی در برخی از رسانه‌های ترکیه نمود داشت و این مسئله همزمان با واکنش گسترده در بین فعالان کرد و در جامعه ترکیه هم انعکاس خیلی گسترده‌ای داشت. مشخصاً بعد از این اتفاق‌ها بود که احمد هاکان روزنامه‌نگار سر‌شناس ترک در روزنامه حریت یک یادداشت خیلی کوتاه و زیبایی را نوشت و تاکید کرد وقتی واکنش‌های بسیار غیر انسانی و وقیح را در شبکه‌های مجازی و فیس‌بوک مشاهده کرده، به حدی متاثر و متاسف شده که فوراً از این شبکه‌ها فرار کرده و اقدام به نوشتن یادداشتی کرده و هشدار داده است. شاهد این هم بودیم که بعد از این مسئله هم خوب برخی از جریان‌های سیاسی در ترکیه خیلی سریع جنبیدند و به شکل جدی هشدار دادند."

این هشدار‌ها و گفت‌و‌گو‌ها تنها در رسانه‌های ترکیه و در فضای جریان‌های سیاسی این کشور باقی نماند. اینترنت و فضای مجازی نیز عرصه‌ای شد برای اعتراض‌ها، گفت‌وگو‌ها و طعنه‌ها.

شیرین قهرمانی، پزشک ساکن هلند که سال‌های زیادی را در کشور ترکیه گذرانده و یکی از کاربران اینترنتی است که این بحث‌ها را در فضای مجازی ترک‌زبان دنبال کرده است به ما می‌گوید: "دو گروه بودند. یک گروهی که کشته شدن سربازان ترک در اتفاق‌های اخیر را به واکنش‌های نژادپرستانه تعبیر کرده بودند و برخوردهای واقعاً ناشایستی داشتند. گروه دیگر نیز از جوانان ترک و روشنفکربودند. کسانی که دوست داشتند جلوی این قضیه را بگیرند و به‌جای اینکه بخوان قضیه رو به حالت نژادپرستی مطرح کنند، می‌گفتند اگر گروهی از کردهای ترکیه جدایی‌طلبند یا فعالیت تروریستی می‌کنند، این شامل همه کردهایی نمی‌شود که در ترکیه زندگی می‌کنند. همه اینطور فکر نمی‌کنند و اگر اتفاقی افتاده مثل زلزله، این یک فاجعه انسانی است و همه باید در آن شرکت کنند. چون وان و شرق ترکیه هم جزئی از خاک ترکیه محسوب می‌شود. آن‌ها هم شهروندهای ترکیه هستند و ساکنان آن حقی مساوی با دیگر شهروندان ترکیه دارند."

تنش بین کرد و ترک در کشور ترکیه اتفاق تازه‌ای نیست. آن‌چه در حال حاضر این تنش را در رسانه‌ها و در فضای مجازی داغ‌تر کرده، حملات متقابل حزب کارگران کردستان "پی.ک.ک" و دولت ترکیه است که پیش از وقوع زلزله در استان وان، آغاز شده بود، اما ادامه آن از سوی دولت ترکیه پس از وقوع زلزله مورد انتقاد شدید کرد‌ها و فعالان حقوق بشر ترکیه قرار گرفت.

"انشاءالله این بلا بر سر مردم دیار بکر هم بیاد! صحبت‌های نفرت‌انگیزی ازاین قبیل که در تلویزیون و اینترنت در مورد زلزله وان منتشر شده، نگرانیاحزاب سیاسی را برانگیخته و سبب اتحاد این احزاب برای مقابله با آن شدهاست. این کمیسیون در اولین قدم خود تصمیم گرفته به این گروه از مردم درسانسانیت بدهد تا یاد بگیرند ارزش انسان‌ها را بر اساس زبان و دین‌شاننمی‌سنجند. در ضمن باید به هموطنانی که در این مدرسه انسانیت فارغ‌التحصیلمی‌شوند واکسن وجدان تزریق شود."

سخن یادشده در پاراگراف بالا بخشی از یک ویدئو است که طی روزهای گذشته در فضای مجازی پخش شد و بسیار بحث‌برانگیزبود. این طنز تلخ در انتقاد به برنامه‌هایی است که با لحن تند خود کرد‌ها را مورد سرزنش قرار می‌دهند. برنامه‌هایی از این دست در شبکه‌های تلویزیونی ترکیه، واکنش انتقادی برخی از جریان‌های سیاسی و همچنین واکنش فعالان حقوق بشری و روزنامه‌نگاران در فضای مجازی را می‌توان حرکتی نامید که برای جلوگیری از دودسته‌گی ملی در کشور به راه افتاده است.

تنش و لزوم اندیشه مسئولانه بر آن

سامان رسول‌زاده می‌گوید: "برخی از جریان‌های سیاسی در ترکیه خیلی سریع جنبیدند و به شکل جدی هشدار دادند و این مسئله را درک کردند که خودنمایی فاشیسم بسیار خطرناک است و می‌تواند عواقب بسیار مخوف و کشنده‌ای را در جامعه ترکیه به دنبال داشته باشد. همین مسئله نیازبه تجدید نظر، نیاز به مداخله فوری دولت همچنین تدابیر ویژه‌ای دارد که لازم است روشنفکران، دولت و جامعه ترکیه روی این مسئله بیاندیشند."

تنش بین کرد و ترک در کشور ترکیه اتفاق تازه‌ای نیست. آن‌چه در حال حاضر این تنش را در رسانه‌ها و در فضای مجازی داغ‌تر کرده، حملات متقابل حزب کارگران کردستان "پی.ک.ک" و دولت ترکیه است که پیش از وقوع زلزله در استان وان، آغاز شده بود، اما ادامه آن از سوی دولت ترکیه پس از وقوع زلزله مورد انتقاد شدید کرد‌ها و فعالان حقوق بشر ترکیه قرار گرفت.

آقای رسول‌زاده می‌گوید: "۲۴ ساعت پس از این اتفاق، در شرایطی که همه توقعات و انتظارات از دولت ترکیه این بود که در حجم خیلی گسترده‌ای به داد دل این مردم برسد و آن‌ها را از زیر آوار بیرون بیاورد و به افرادی که خانه و کاشانه‌شان را از دست دادند به شکل موقت یک سرپناهی بدهد و غذا و مواد خوراکی که به‌شدت کمیاب شده است را برای آنها تهیه کند، خبر رسید دولت تصمیم گرفته است که عملیات برون مرزی انجام بدهد. همه این مسائل را اگر کنار هم بگذاریم، می‌شود الان خیلی با صراحت و دقت بیشتری قضاوت کرد و به این نتیجه رسید که دولت ترکیه به شدت کم کاری کرده است."

خانم قهرمانی در این زمینه می‌افزاید: "الان دیگر رفته‌رفته اختلاف بین ارتش و کرد‌ها دارد بالا‌ می‌گیرد. من هر دو طرف را می‌توانم یک‌مقدار درک کنم. چون از یک‌طرف وقتی نگاه می‌کنی می‌بینی پ.ک.ک، هرچند که می‌فهمم حق دارند در آنچه می‌گویند، ولی در کوه‌ها آدم‌ها را می‌کشند؛ یا می‌روند تو دهات و آدم‌های بی‌گناه را می‌کشند؛ معلم‌ها را می‌کشند؛ بیمارستان‌ها را بمباران می‌کنند و به مردم خودشان هم آسیب می‌زنند. یعنی برخورد آن‌ها به هیچ‌وجه توجیه نمی‌شود با این کارهایی که نجام می‌دهند."

تنش‌ میان کرد و ترک در کشور ترکیه ریشه‌ای عمیق دارد. از سوی دیگر دو دستگی در مورد چگونگی برخورد با این مسئله در سطح جامعه نیز وجود دارد. بحث و گفتمانی که پس از وقوع زلزله در استان وان و خصوصاً در فضای مجازی، میان این دو گروه جریان پیدا کرده، اگرچه همیشه دوستانه نبوده است، ولی آیا می‌توان آن را آغازی برای حل مسالمت‌آمیز این خصومت‌ها در ترکیه دانست؟

آقای رسول‌زاده می‌گوید: "خیلی کم بودند تعداد کسانی که رفتار افراطی‌های ترک را تایید می‌کردند، اما نمی‌شود همان مقدار افرادی که این مسئله را توجیه می‌کردند، انکار کرد. آنها وجود دارند و تنها راهی که وجود دارد این است که در همین فضاهای مجازی با این افراد گفت‌وگو کرد. من فکر می‌کنم هیچ راه دیگری وجود ندارد، غیر از این‌که همه این افراد با تمامی تفاوت‌ها و نگرش‌های مختلفی که نسبت به این موضوع دارند، سعی کنند که خود انتقادی داشته باشند و به درک مشترکی برسند. من فکر می‌کنم این درک مشترک مشخصاً می‌تواند بر سر حقوق انسانی انسان‌ها و روایت حقوق بشر باشد و فکر می‌کنم که می‌شود فضاهای مجازی را به عنوان یک فرصت تعریف کرد و از این فرصت تعریف کرد، و از این فرصت برای آگاهی‌رسانی استفاده برد."