جهان عرب

اعتراضات خيابانی در اردن پس از افزايش قيمت سوخت

news-zamaneh — Wed, 14 Nov 2012 15:03:03 +0000

تصميم دولت اردن مبنی بر کاهش يارانه دولتی و افزايش شديد قيمت سوخت و گاز در اين کشور خشم مردم را برانگيخت.

به گزارش رويترز، شب گذشته سه‌شنبه ۲۳ آبان‌ماه (۱۳ نوامبر) هزار نفر از مردم معترض امان، پايتخت اردن در اعتراض به افزايش قيمت سوخت به خيابان‌ها آمدند.

همچنين با فراخوان نيروهای اسلام‌گرا در ديگر شهرهای حومه پايتخت نيز اعتراضاتی صورت گرفت.

صدها نفر از تظاهرکنندگان شعارهايی عليه ملک عبدالله دوم، پادشاه اين کشور و سازمان اطلاعات اردن سر دادند.

اين نخستين اعتراضات از اين دست است که از آغاز تحولات اجتماعی در جهان عرب به‌ويژه در تونس، مصر، يمن و ليبی، در اردن نيز شکل می‌گيرد.

عبدالله نسور، نخست‌وزير اردن در يک گفت‌وگوی تلويزيونی به اخوان‌المسلمين، نيروی اصلی مخالفان در اين کشور هشدار داد و گفت اين گروه از افزايش قيمت سوخت سوءاستفاده می‌کند

اردن از دو سال پيش صحنه اعتراضات مسالمت‌آميزی است که همواره در آن‌ها پيشبرد و تسريع اصلاحات سياسی و محدودسازی اختيارات پادشاه درخواست شده بود اما هيچگاه در برکناری ملک عبدالله در خواسته‌های معترضان بيان نشده بود.

تظاهرات شب گذشته به‌طور کلی آرام برگزار شد اما در شهر اربد، دومين شهر بزرگ اردن يک پمپ بنزين به ‌آتش کشيده شد.

عبدالله نسور، نخست‌وزير اردن در يک گفت‌وگوی تلويزيونی به اخوان‌المسلمين، نيروی اصلی مخالفان در اين کشور هشدار داد و گفت اين گروه از افزايش قيمت سوخت سوءاستفاده می‌کند.

نسور گفت: "اگر افزايش قيمت در نظر گرفته شده است به خاطر اين است که ما در برابر شرايط فاجعه‌بار و ورشکستگی قرار داريم."

وی افزود: "اگر فکر می‌کنند به‌خاطر حفظ مقام، انتخابات يا هورا کشيدن مردم از اين تصميم بازمی‌گردم بايد بگويم هرگز چنين کاری نمی‌کنم."

اردن که می‌خواهد کسری بودجه خود را امسال به ۳,۵ ميليارد دلار برساند اميدوار است با کاهش يارانه دولتی بر سوخت بتواند موقعيت خود را در صندوق بين‌المللی پول تحکيم بخشد تا موافقت آن را برای اعطای يک وام دو ميليارد دلاری به‌منظور حمايت از اقتصاد اين کشور جلب کند.

چرا آنها از ما متنفرند؟

Maryam — Thu, 10 May 2012 12:47:07 +0000

منی الطهاوی

برگردان:

سحر جلوه

مقاله‌ای از "منی الطهاوی"، روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی که به تازگی در مجله "فارین پالیسی" (سیاست خارجی) منتشر شده، واکنش‌های زیادی را در پی داشته و مقالات بسیاری در نقد محتوای آن به زبان انگلیسی انتشار یافت. منی الطهاوی در نوامبر سال ۲۰۱۱ و در جریان انقلاب مصر توسط پلیس کتک خورد و دستش شکست. او به مدت ۱۲ ساعت نیز در بازداشت بود.

منی الطهاوی - در کتاب "نمای دور از یک مناره"، نویسنده فقید "الیفة رفعت" که در ادبیات مصر بسیار از او غفلت شده است، داستان کوتاه خود را با زنی آغاز می‌کند که در رابطه جنسی خود با همسرش هیچ لذتی نصیب او نمی‌شود. در حالی که مرد تنها به لذت خود فکر می‌کند. او تارهای عنکبوتی را می‌بیند که باید از روی سقف تمیز کند و همچنان به این می‌اندیشد که چرا مرد مدام از طولانی کردن سکس تا زمانی که او نیز به لذت برسد سر‌ باز‌ می‌زند: "گویی که از عمد او را محروم می‌کند."

در حینی که مرد او را از ارضای جنسی محروم می‌کند، صدای اذان مانع خود او نیز می‌شود و می‌رود. زن خود را می‌شوید و غرق در نماز می‌شود و چنان این تجربه برایش خوشایند است که نمی‌تواند تا نماز بعدی صبر کند. زن غرق در خیال از بالکن به خیابان می‌نگرد، اما در این میان وظیفه‌شناسانه می‌رود و قهوه‌ای درست می‌کند تا همسرش پس از چرت بنوشد. وقتی به اتاق می‌رود تا قهوه را مطابق میل شوهر در آنجا برایش بریزد، متوجه می‌شود که مرده است. رفعت می‌نویسد: "زن به هال بازگشت و قهوه را برای خودش ریخت. از آرامش خودش در شگفت بود."

در یک داستان موجز سه صفحه و نیمی، رفعت سه‌گانه‌ای از سکس، مرگ و مذهب را در کنار هم قرار می‌دهد، بولدوزری که حالت تدافعی و انکار را در هم می‌کوبد تا به قلب تپنده‌ زن‌ستیزی در خاورمیانه برسد. در زرورق پیچیدن حقیقت لازم نیست. چنان که کلیشه آمریکایی پس از یازدهم سپتامبر به طور مکرر تکرار می‌کند که آنها از ما به خاطر آزادی‌هایمان متنفر نیستند. همانطور که این زن عرب با قدرت در داستانش ابراز می‌کند، ما آزادی نداریم، چون آنها از ما متنفرند... آری، باید گفته شود: آنها از ما متنفرند.

ممکن است برخی بپرسند چرا من این موضوع را در زمانی پیش می‌کشم که منطقه، نه به پشتوانه‌ تنفر معمول از آمریکا و اسرائیل، بلکه بر اساس یک مطالبه عمومی برای آزادی، به پا خواسته است؟ مگر نه این که ابتدا باید حقوق اولیه برای همه مهیا شود، تا بعد به مطالبات خاص زنان توجه کنیم و جنسیت یا به طور خاص در این مورد، رابطه جنسی چه ربطی به بهار عربی دارد؟

من اما در مورد سکس در پستوهای تاریک و اتاق‌های خواب صحبت نمی‌کنم. یک سیستم سیاسی و اقتصادی در کلیت خود (همان سیستمی که با نیمی از جمعیت چون حیوان برخورد می‌کند)، همراه با سایر انواع آشکارتر ستم که آینده این منطقه را در معرض خطر قرار می‌دهند، باید نابود شود. تا زمانی که خشم از ظالمان در کاخ‌های ریاست جمهوری به ظالمان در خیابان‌ها و خانه‌های‌مان منتقل نشود، انقلاب ما آغاز نشده است.

البته که زنان در تمام جهان مشکلاتی دارند و البته که آمریکا هنوز یک رئیس‌جمهور زن نداشته است. البته که با بسیاری از زنان در بسیاری از کشورهای غربی همچنان به مثابه شیئ برخورد می‌شود. این جایی است که معمولاً مکالماتی از این دست به آن ختم می‌شود، وقتی تو تلاش می‌کنی بحث کنی که چرا جوامع عربی از زنان متنفرند.

بیایید این مسئله را که آمریکا با زنان چه می‌کند یا نمی‌کند کنار بگذاریم. یک کشور عربی را نام ببرید و من فهرستی از سوءاستفاده‌هایی که از زنان براساس ترکیبی زهرآگین از فرهنگ و مذهب در این کشورها می‌شود را برخواهم شمرد؛ فهرستی که شمار کمی از این کشورها می‌توانند یا تمایل دارند از آن رهایی یابند، مبادا که به توهین به فرهنگ یا مقدسات متهم شوند. زمانی که بیش از ۹۰ درصد زنانی که تاکنون در مصر ازدواج کرده‌اند (ازجمله مادر من و همه‌خواهرانش به جز یکی) به نام نجابت، آلت جنسی‌شان در کودکی بریده شده است، ما بی‌شک باید به مقدسات بی‌حرمتی کنیم. زمانی که زنان مصری، تنها به خاطر برخاستن صدای‌شان، مورد آزمایش‌های تحقیر‌آمیز بکارت قرار می‌گیرند، زمان خاموش بودن نیست. هنگامی که یک بند از قوانین جزایی مصر می‌گوید که اگر زنی از سوی شوهرش "با نیت خوب" کتک بخورد، مجازاتی در انتظار مرد نیست، درستی سیاسی می‌تواند به جهنم برود. و لطفاً به من بگویید "نیت خوب" چیست؟

یک تلقی قانونی است که شامل همه‌ کتک‌هایی می‌شود که "شدید" نیستند و "صورت را هدف نگرفته‌اند." این بدین معناست که وقتی صحبت از وضعیت زنان در خاورمیانه است، چیزی بهتر از آنچه فکر می‌کنید وجود ندارد، بسیار بسیار هم بدتر است. حتی پس از این "انقلاب‌ها" که کم و بیش توسط جهان مورد توجه قرار گرقتند، زنان همچنان پوشیده هستند؛ محصور در خانه؛ بدون داشتن حق ساده‌ نشستن در اتوموبیلی از آن خود، مجبور به گرفتن اجازه از مردان برای سفر، ناتوان از ازدواج بدون اجازه یک قیم مذکر و حتی بدون حق طلاق.

حتی یک کشور عربی در میان صد رتبه اول "گزارش جهانی شکاف جنسیتی" که توسط مجمع جهانی اقتصاد منتشر شده است، جای ندارد، کل منطقه در انتهای این فهرست قرار دارند. فقیر یا غنی، ما همه از زنانمان متنفریم. همسایگانی چون یمن و عربستان سعودی ممکن است در مسئله تولید ناخالص داخلی از هم فاصله داشته باشند، اما در این گزارش تنها چهار پله باهم اختلاف دارند. عربستان در رتبه ۱۳۱ و یمن ۱۳۵ در میان ۱۳۵ کشور (رتبه ایران در این گزارش ۱۲۵ است). مراکش که نامش اغلب به خاطر قانون خانواده "پیشرفته‌"اش در تبلیغات ذکر می‌شود (در یک گزارش در سال ۲۰۰۵، "متخصصان" غربی مراکش را "الگویی برای کشورهای مسلمان دانستند که قصد ادغام در جامعه‌ی جهانی را دارند.)، رتبه ۱۲۹ را کسب کرده است. براساس آمار وزارت دادگستری مراکش، ۴۱هزار و ۱۹۸ دختر زیر ۱۸ سال در سال ۲۰۱۰ در مراکش متاهل بوده‌اند.

به شما که در جهان بیرون هستید خواهند گفت که این "فرهنگ" ما و این "مذهب" ماست که با زنان چنین کنیم. بفهمید کسی که چنین حرفی به شما می‌زند هرگز یک زن نبوده است

فهمیدن اینکه چرا یمن رتبه آخر را کسب کرده، بسیار ساده است. چون در این کشور، ۵۵ درصد زنان بی‌سواد هستند، ۷۹ درصد در نیروی کار شرکت ندارند و تنها یک زن در میان ۳۰۱ عضو پارلمان وجود دارد. اخبار وحشتناک درباره دختران ۱۲ ساله‌ای که در هنگام زایمان می‌میرند، از وسعت جریان ازدواج کودکان نکاسته است. در عوض، تظاهرات‌ها در حمایت از ازدواج کودکان بر حرکت‌هایی بر ضد آن، پیشی دارند. این تظاهرات‌ها از سوی روحانیونی حمایت می‌شوند که اعلام کرده‌اند مخالفان رابطه جنسی با کودکان، مرتد هستند، زیرا حضرت محمد (طبق نظر آنها) با همسر دوم خود، عایشه زمانی ازدواج کرد که او کودک بود.

با این حال حداقل زنان یمنی می‌توانند رانندگی کنند. این قطعاً از سیاهه مشکلات آنان نمی‌کاهد، اما نمادی از آزادی است و در هیچ کجا مانند عربستان سعودی عدم وجود چنین نمادی آشکار نیست. در جایی که ازدواج کودکان همچون یمن وجود دارد و زنان همیشه (فارغ از سن و تحصیلات) در موضع فرودست قرار دارند. تعداد زنان سعودی در دانشگاه‌ها بسیار بیشتر از همتایان مذکرشان است، اما در نهایت آنها مجبور به تماشای مردانی با شایستگی‌های کمترهستند که تمام جنبه‌های زندگی‌شان را کنترل می‌کنند.

عربستان سعودی، جایی است که کسی که از یک تجاوز گروهی جان سالم به در برده، به دلیل سوار شدن به ماشین افراد ناشناس مذکر، به زندان محکوم می‌شود و به عفو سلطنتی نیاز دارد؛ همان جایی است که زنی که قانون ممنوعیت رانندگی را شکسته، به ۱۰ ضربه شلاق محکوم می‌شود و بازهم به عفو سلطنتی نیاز دارد. عربستان،‌‌ همان جایی است که زنان نمی‌توانند رای دهند و یا در انتخابات شرکت کنند و همچنان این نکته یک "پیشرفت" محسوب می‌شود که براساس یک حکم سلطنتی قول داده شده است که حق رای برای انتخابات‌های محلی که تقریباً حالت سمبلیک دارند در سال ۲۰۱۵به آنان اعطا شود.

وضعیت برای زنان سعودی آنقدر بد است که از این نوازش پدرسالارانه با خشنودی استقبال می‌شود و تصور می‌شود که صاحب این دستان نوازشگر، ملک عبدالله- به عنوان یک "اصلاح‌گر"- است. این تصور حتی کسانی است که باید بهتر بدانند؛ همچون "نیوزویک" که در ۲۰۱۰ ملک عبدالله را جزو ۱۱رهبر مورد بیشترین احترام در جهان قرار داد. می‌خواهید بدانید اوضاع چقدر بد است؟ پاسخ "اصلاح‌گر" به انقلاب‌هایی که در سطح منطقه بروز کرد، این بود که مردم خود را با اعانه‌های دولتی بیشتر بی‌حس کند؛ بخصوص برای افراطی‌های سلفی که خانواده سلطنتی سعودی مشروعیت خود را از آنان می‌گیرد. ملک عبدالله ۸۷سال دارد. فقط صبر کنید تا جانشین او را ببینید: شاهزاده نایف، مردی که دوران میانسالی را پشت سر گذاشته است. زن‌ستیزی و تعصب او باعث خواهد شد که ملک عبدالله همچون یک فعال حقوق زنان در نظر بیاید.

چرا آنها از ما متنفرند؟

جنسیت و یا دقیق‌تر باشیم "پرده بکارت" پاسخ روشنی به ما خواهند داد.

هیلاری کلینتون، وزیر خارجه ایالات متحده آمریکا اخیراً گفته است: "اینکه چرا افراط‌ گرایان همیشه بر روی زنان تمرکز می‌کنند، برای من یک معماست. همه آنها چنین به نظر می‌آیند، مهم نیست از کدام کشور باشند و یا ادعای چه مذهبی را داشته باشند، آنها می‌خواهند زنان را کنترل کنند.(والبته کلینتون سیاستی را نمایندگی می‌کند که به صراحت بسیاری از این مستبدان زن‌ستیز را حمایت می‌کند.)

این مساعی برای کنترل زنان در چنین رژیم‌هایی، غالباً از این ظن نشئت می‌گیرد که بدون اینها، یک زن تنها چند پله با یک موجود به لحاظ جنسی سیری‌ناپذیر فاصله دارد. به یوسف قرضاوی نگاه کنید؛ روحانی محبوب و مجری قدیمی و محافظه‌کار تلویزیون الجزیره که شادی بسیاری درباره بهار عربی (زمانی که هنوز در راه بود) از خود نشان داد و این بی‌شک قابل فهم است که این انقلاب‌ها ظالمانی را از بین می‌بردند که برای مدت‌های مدید او و جنبش اخوان‌المسلمین (که سرچشمه افکار اوست) را سرکوب می‌کردند.

می توانم یک آدم غریب‌تر مثال بزنم که زنان را "اغواگران سیری‌ناپذیر" بداند، اما ترجیح می‌دهم همراه با قرضاوی که جریان اصلی تلقی می‌شود بمانم؛ کسی که مخاطبان بسیاری از طریق ماهواره و یا خارج از آن، او را دنبال می‌کنند. اگرچه او معتقد است "مثله‌سازی جنسی زنان" (که او ختنه می‌خواند، کلمه‌ای در تلاش برای برابر قرار دادن این عمل با ختنه مردان) "واجب" نیست. شما می‌توانید این جملات ارزشمند را در یکی از کتاب‌های او پیدا کنید: "من شخصاً از این مسئله در شرایط کنونی جهان مدرن حمایت می‌کنم. هرکس که فکر می‌کند ختنه بهترین راه برای حمایت از دخترانش است، باید این کار را انجام دهد."

تنفر از زنان در عمق جامعه مصر پیش می‌رود. کسانی از ما که اعتراض و تظاهرات کرده‌ایم، در میدان مینی از آزارهای جنسی حرکت کرده‌ایم که هم توسط حکومت و نوکرانش و هم با کمال تاسف بارها از جانب یاران انقلابی‌مان مهیا می‌شود

او اضافه می‌کند: "ذهن میانه‌رو و معتدل در حمایت از انجام عمل ختنه است تا وسوسه کاهش پیدا کند." بنابراین، حتی در میان "میانه‌روها" نیز آلت تناسلی دختران بریده می‌شود تا مطمئن شوند که هوس‌های آنان در نطفه خفه می‌شود. قرضاوی، از آن زمان یک فتوا بر ضد مثله‌سازی جنسی صادر کرده است، اما تعجبی ندارد که زمانی که مصر در سال۲۰۰۸این عمل را ممنوع اعلام کرد، برخی از نمایندگان اخوان‌المسلمین با آن مخالفت کردند و برخی همچنان مخالفند، مانند نماینده‌ زن پارلمان، عزة الجرف.

با این حال، مردان هستند که نمی‌توانند خود را در خیابان کنترل کنند، از مراکش تا یمن، آزار جنسی همه‌گیر است و بسیاری از زنان به خاطر وجود مردان مزاحم تشویق به پوشش و حجاب می‌شوند. متروی قاهره، یک واگن مخصوص زنان دارد که آنان را در برابر دست‌های سرگردان محافظت می‌کند. بدتر از این، بازارچه‌های بی شماری در عربستان سعودی مخصوص خانواده‌ها هستند و از ورود مردان مجرد به آنها جلوگیری می‌شود، مگر آنکه یک همراه خانم داشته باشند.

ما اغلب می‌شنویم که چگونه اقتصادهای بیمار خاورمیانه باعث شده‌اند شمار زیادی از مردان قادر به ازدواج نباشند. برخی این را استدلالی برای توضیح آمار فزاینده آزار جنسی در خیابان‌ها می‌دانند. در یک نظرسنجی توسط "مرکز مصری حقوق زنان در سال ۲۰۰۸، بیش از ۸۰ درصد زنان مصری گفتند که آزار جنسی را تجربه کرده‌اند و بیش از ۶۰ درصد مردان به آزار زنان اعتراف کردند. با این وجود ما هرگز نمی‌شنویم که سن بالای ازدواج، چگونه زنان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. آیا زنان قوه جنسی دارند یا نه؟ به ظاهر تفسیرگران مصری در زمینه بیولوژی انسان چیزی نمی‌دانند.

به صدای اذان و تعالی از طریق مذهب بازگردیم که رفعت در داستانش به درخشانی بازمی‌نمایاند. در حالی که روحانیون دست نشانده‌ حکومت به جای حساب و کتاب فساد و فامیل بازی دیکتاتور در این دنیا، برای فقرا با نوید عدالت در جهان دیگر (و البته حوریان بهشتی) لالایی می‌خوانند، زنان توسط مردانی که از آنان متنفرند و در عین حال مدعی هستند که خدا به جد طرف آنهاست، خاموش می‌شوند.

باز به عربستان سعودی بازمی‌گردم، نه به خاطر اینکه وقتی در سن ۱۵ سالگی با این کشور مواجه شدم از شدت آسیبی که به روحم وارد شد، به دامان فمینیسم پناه بردم (راه دیگری برای توصیف وضعیتم ندارم)، بلکه چون این پادشاه بی‌شرمانه به پرستش خدایی زن‌ستیز ادامه می‌دهد و به خاطر امتیاز دوگانه‌ داشتن نفت و در اختیار داشتن دو مکان مقدس دین اسلام، یعنی مکه و مدینه هیچ عواقبی را نیز متحمل نمی‌شود.

در دهه۸۰ و ۹۰ میلادی، همچون الان، روحانیون در تلویزیون عربستان سعودی بسیار با مسئله‌ منافذ زنانه درگیر بودند، به خصوص در مورد چیزهایی که از بدن آنها خارج می‌شود. هرگز فراموش نخواهم کرد که شنیدم، اگر یک پسر بچه روی شما ادرار کند، شما می‌توانید با همان لباس‌ها نماز بخوانید، اما اگر یک دختربچه چنین کند، باید لباس خود را عوض کنید. در ادرار دختربچه‌ها چه چیزی است که آن را نجس می‌سازد؟ من در شگفت هستم.

نفرت از زنان

عربستان سعودی چقدر از زنان تنفر دارد؟ آنقدر که ۱۵ دختر در آتش سوزی‌ای که در مدرسه در مارس ۲۰۰۲ رخ داد، کشته شدند، چون "پلیس اخلاقی" مانع از خروج آنان از مدرسه‌ غرق در آتش شد و اجازه ورود آتش نشانان را به داخل مدرسه نداد، چون دختران روسری و پوشش مناسب برای حضور در فضای عمومی نداشتند و هیچ اتفاقی رخ نداد. هیچکس به دادگاه کشانده نشد و والدین سکوت کردند. تنها واکنش به این وحشت این بود که ولیعهد آن زمان، ملک عبدالله، آموزش دختران را در سکوت از افراطیون سلفی گرفت که برای مدت‌ها سیستم آموزشی عربستان را با قدرت در چنگ خود داشتند.

به هرحال، این پدیده‌ای مختص عربستان نیست، این یک نفرت غریب در صحرای ثروتمند و دورافتاده نیست. نفرت اسلامگرایان از زنان در تمامی منطقه به وضوح روشن است، اکنون بیش از همیشه.

در کویت، جایی که اسلامگرایان سالیان مداوم علیه حق انتخاب زنان مبارزه کردند، وقتی در نهایت چهار زن به پارلمان راه یافتند، آنان از پا ننشستند و اصرار داشتند دوتن از این زنان که حجاب نداشتند، باید موهای خود را بپوشانند. وقتی پارلمان کویت در دسامبر گذشته به پایان رسید، یک نماینده‌ اسلام‌گرا از پارلمان جدید که یک زن هم در آن وجود نداشت، خواست که قانون جدیدی درباره‌ "پوشش نجیبانه" به بحث بگذارد.

در تونس که برای مدت‌ها الگوی منطقه در تسامح شمرده می‌شد، هنگامی که در پاییز گذشته، حزب اسلام‌گرای نهضت، بیشترین سهم از آرا را در مجلس موسسان به دست آورد، زنان نفس‌های خود را در سینه حبس کردند. رهبران حزب قسم خوردند که قانون "وضعیت شخصی" تونس مصوب سال ۱۹۵۶را محترم بشمارند که "اصل برابری میان زنان و مردان" به عنوان شهروند و همچنین منع چند همسری را اعلام می‌کند. اما از آن زمان استادان و دانشجویان زن همواره از توهین‌ها و ارعاب‌های اسلام‌گرایان به خاطر عدم رعایت حجاب شکایت کرده‌اند. در همین زمان بسیاری از فعالان حقوق زنان در انتظارند تا ببینند صحبت از قوانین اسلامی چگونه بر قوانین واقعی که آنان در تونس پساانقلابی تحت لوای آن زندگی می‌کنند، تاثیر خواهد نهاد.

یک کشور عربی را نام ببرید و من فهرستی از سوءاستفاده‌هایی که از زنان براساس ترکیبی زهرآگین از فرهنگ و مذهب در این کشورها می‌شود را برخواهم شمرد؛ فهرستی که شمار کمی از این کشورها می‌توانند یا تمایل دارند از آن رهایی یابند، مبادا که به توهین به فرهنگ یا مقدسات متهم شوند

در لیبی، اولین چیزی که رئیس دولت موقت، مصطفی عبدالجلیل، مصر به تغییر آن بود برداشتن "محدودیت‌های ظالمانه‌" قدیم بر چندهمسری بود. مبادا فکر کنید که معمر القذافی به نوعی فمینیست بوده است. به یاد داشته باشید در زمان او دختران و زنانی که مورد آزار جنسی قرار می‌گرفتند و یا مظنون به جرم‌های اخلاقی بودند، محکوم به پوسیدن در "مراکز بازپروری اجتماعی" بودند؛ زندان‌هایی که توانایی خروج از آن را نداشتند تا زمانی که مردی موافقت می‌کرد با آنها ازدواج کند و یا اقوامشان آنها را باز می‌گرداندند.

حالا به مصر می‌رسیم، جایی که در کمتر از یک ماه از کنار رفتن حسنی مبارک و آمدن نیروی ارتش به جای او که به ظاهر به دنبال "حفاظت از انقلاب" بودند، ناعامدانه به ما زنان یادآوری کردند که ما به دو انقلاب نیاز داریم. ارتش بعد از خالی کردن میدان تحریر از معترضان، اقدام به دستگیری جمعی از زنان و مردان فعال در انقلاب کرد. ما می‌دانیم که آنها همه سرکوب شدند، کتک خوردند و شکنجه شدند، اما ارتشی‌ها "آزمایش‌های بکارت" را برای زنان فعال در چنته داشتند: تجاوز به به عمل پزشکی تبدیل شد که انگشتانش را برای جست‌وجوی پرده‌ بکارت وارد واژن این زنان می‌کرد. (از این دکتر شکایت شد و سرانجام در ماه مارس او تبرئه شد.)

چه امیدی برای زنان در پارلمان جدید مصر متصور است، در حالی که غالب اعضای آن مردانی هستند که در قرن هفدهم جا مانده‌اند؟ یک چهارم کرسی‌های پارلمان توسط سلفی‌ها اشغال شده است که معتقدند که بازگشت به سیره‌ نبوی راه مناسبی برای زندگی مدرن است. پاییز گذشته و در زمان تبلیغات انتخاباتی، حزب سلفی نور، تصویر یک گل را روی صورت نامزدهای زن قرار داد. زنان نباید دیده و شنیده شوند. حتی صدای آنان وسوسه‌کننده است. بنابراین حالا آنها در پارلمان مصر هستند: سرتا پا پوشیده در رنگ مشکی و بدون بر زبان آوردن کلمه‌ای!

ما در میانه یک انقلاب در مصر هستیم. انقلابی که زنان در راه آن کشته شده‌اند، کتک خورده‌اند، مجروح شده‌اند و به لحاظ جنسی آزار دیده‌اند. همراه با مردان مبارزه کرده‌اند تا از شر پدرسالار بزرگ (مبارک) خلاص شوند و باز هم پدرسالاران کوچک ما را سرکوب می‌کنند. اخوان‌‌المسلمین که تقریباً نیمی از کرسی‌های پارلمان انقلابی مصر را در اختیار دارد، معتقد است که زنان (و در اینجا مسیحیان نیز) نمی‌توانند رئیس جمهور باشند. زنی که رئیس "کمیته زنان"حزب سیاسی اخوان است، به تازگی گفت که زنان نباید اعتراض کنند و به تظاهرات بروند، زیرا "باوقارتر" خواهد بود اگر اجازه دهند که شوهران و برادرانشان برای آنها تظاهرات کنند.

تنفر از زنان در عمق جامعه مصر پیش می‌رود. کسانی از ما که اعتراض و تظاهرات کرده‌ایم، در میدان مینی از آزارهای جنسی حرکت کرده‌ایم که هم توسط حکومت و نوکرانش و هم با کمال تاسف بارها از جانب یاران انقلابی‌مان مهیا می‌شود. در "روز نوامبر" من در خیابان محمد محمود، در نزدیکی میدان تحریر توسط حداقل چهار پلیس ضد شورش مورد آزار جنسی قرار گرفتم، اما قبل از آن در خود میدان تحریر توسط مردی دستمالی شدم. در حالی که ما مشتاق هستیم آزارهایی که توسط رژیم صورت گرفته است را آشکار کنیم، وقتی توسط یاران غیر نظامی خود مورد خشونت قرار می‌گیریم، بلافاصله فرض می‌کنیم که انان عمال رژیم و یا اراذل و اوباش هستند، زیرا نمی‌خواهیم انقلاب ما لکه دار شود.

پس چه باید کرد؟

اول از همه باید تظاهر را کنار بگذاریم. نفرت را همان چیزی که هست بخوانید. از نسبی‌گرایی فرهنگی دست بردارید و بدانید حتی در کشورهایی که انقلاب در آنها جریان دارد، زنان ارزان‌ترین کالای مورد معامله باقی خواهند ماند. به شما که در جهان بیرون هستید خواهند گفت که این "فرهنگ" ما و این "مذهب" ماست که با زنان چنین کنیم. بفهمید کسی که چنین حرفی به شما می‌زند هرگز یک زن نبوده است. اگرچه قیام عربی با جرقه‌ای که یک مرد عرب زد، شعله‌ور شد (محمد بوعزیزی، مرد تونسی که در ناامیدی خودش را آتش زد)، اما توسط زنان عرب به اتمام خواهد رسید.

امینه فیلالی، دختر ۱۶ ساله مراکشی که پس از کتک خوردن، مجبور به ازدواج با کسی شد که به او تجاوز کرده بود و زهر نوشید، بوعزیزی ماست. سلوی حسینی، اولین زنی که در مورد آزمایش‌های بکارت سخن گفت، سمیرة إبراهیم، اولین کسی که شکایت کرد و رشا عبدل الرحمن که همراه با او شهادت داد، اینها بوعزیزی‌های ما هستند. منال شریف که نه روز را بهخاطر زیر پا گذاشتن قانون منع رانندگی زنان در عربستان در زندان سپری کرد، بوعزیزی عربستان است. او یک نیروی انقلابی است که یک تنه در برابر دریای بی‌پایان زن ستیزی در عربستان ایستاد.

انقلاب‌های سیاسی ما موفق نخواهند بود، مگر آنکه با انقلاب فکری همراه باشند. انقلاب‌های اجتماعی، جنسی و فرهنگی که مبارک‌های ذهن ما را همچون مبارک‌های درون اتاق خواب ما سرنگون کنند.

"می‌دانی چرا آزمایش‌های بکارت را روی ما انجام دادند؟" این سئوالی بود که ابراهیم در روز هشت مارس، روز جهانی زن و در زمانی که ساعت‌ها در کنار هم راهپیمایی کرده بودیم از من پرسید. "آنها می‌خواهند ما را ساکت کنند. می‌خواهند ما را به خانه بازگردانند، ولی ما جایی نمی‌رویم."

ما، بیشتر از روسری سرمان و پرده بکارت‌مان هستیم. به کسانی از ما که مبارزه می‌کنند گوش دهید. صدای خاورمیانه را بالا ببرید و نفرت را در چشمانش بجویید. زمانی در مصر و تونس، اسلام‌گرایان آسیب‌پذیرترین موضع سیاسی را داشتند، درک کنید که ممکن است امروز این موضع از آن زنان باشد، همانطور که همیشه بوده است.

یک کشته و بیش از ۳۵۰ زخمی در درگیری‌های دیروز مصر

Maryam — Sat, 05 May 2012 10:06:28 +0000

درگیری میان معترضان مصری و نیروهای امنیتی در قاهره یک کشته و بیش از ۳۵۰ زخمی بر جای گذاشت.

به گزارش شبکه سی ان ان، روز جمعه، ۱۵ اردیبهشت (پنجم ماه مه) مخالفان حکومت نظامی مصر مقابل ساختمان وزارت دفاع در قاهره، پایتخت این کشور دست به تظاهرات زدند که این تظاهرات با دخالت نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد.

تصاویر منتشر شده از این رخ‌داد نشان می‌دهد، برخی از معترضان به سوی نیروهای امنیتی سنگ پرتاب می‌کنند در حالی که آن‌ها نیز مردم را هدف گازهای اشک‌آور قرار می‌دادند و با استفاده از جریان فشار آب قوی تلاش می‌کردند که پراکنده‌شان کنند.

مصر در یک سال اخیر پس از سقوط حسنی مبارک، رئیس جمهور پیشین این کشور شاهد اعتراضات گسترده‌ای بوده‌ است. این اعتراضات متوجه حکومت نظامی این کشور است که وعده داده بود قدرت را به دولت غیرنظامی واگذار کند، اما بسیاری از مصریان از سرعت اصلاحات و روند انتقال قدرت ناراضی هستند.

به گفته احمد انصاری، رئیس مرکز خدمات پزشکی اورژانسی قاهره، در جریان درگیری‌های دیروز در منطقه عباسیه قاهره و اطراف وزارت دفاع مصر، یک تن کشته و ۳۷۳ تن زخمی شدند.

تظاهرات دیروز مصر در پی فراخوان احزاب مختلف برگزار شد که از هواداران خود خواسته بودند خشم خود را نسبت به درگیری‌های خونین چند روز قبل قاهره نشان دهند و از نظامیان حاکم بخواهند که استعفا دهند

شورای عالی نظامی مصر که اکنون حکومت مصر را در اختیار دارد، اعلام کرد که در میدان عباسیه و خیابان‌های منتهی به آن از ساعت ۱۱ شب تا ۷ صبح مقررات حکومت نظامی برقرار خواهد بود.

این شورا همچنین از برخورد قانونی با کسانی خبر داد که در جریان درگیری‌های منطقه عباسیه حضور داشتند یا باعث تحریک مردم شدند.

یکی از شبکه‌های دولتی تلویزیون مصر تصاویری را پخش کرد که نشان می‌داد دست‌کم دو تن از نیروهای پلیس مجروح شده‌اند و همراهانشان آن‌ها را از صحنه درگیری دور می‌کنند.

علا العراقی، سخن‌گوی شورای عالی نظامی مصر دراین‌باره اظهار داشت، مقامات مصر به معترضان هشدار داده بودند که وزارت دفاع “خط قرمز” است و آن‌ها نباید از این خط عبور کنند.

او گفت: “معترضان نخست به ماموران پلیس فحش و ناسزا گفتند و با پرتاب سنگ چندین تن از آن‌ها را زخمی کردند.”

تظاهرات دیروز مصر در پی فراخوان احزاب مختلف برگزار شد که از هواداران خود خواسته بودند خشم خود را نسبت به درگیری‌های خونین چند روز قبل قاهره نشان دهند و از نظامیان حاکم بخواهند که استعفا دهند.

روز چهارشنبه گذشته، ۱۳ اردیبهشت (دوم می‌) جمعی از شهروندان مصر در اعتراض به رد صلاحیت اسماعیل ابوحازم، کاندیدای اسلام‌گرایان سلفی در انتخابات ریاست جمهوری پیش روی در مقابل وزارت دفاع این کشور دست به تجمع زدند، اما این تجمع با حمله گروهی از مردان مسلح نا‌شناس به کشته شدن ۲۰ تن انجامید.

در پی این حادثه چهار تن از کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری مصر اعلام کردند که فعالیت‌های انتخاباتی خود را به طور موقت متوقف می‌کنند.

دور نخست انتخابات ریاست جمهوری مصر روزهای ۲۳ و ۲۴ ماه می‌برگزار می‌شود در حالی که این کشور همچنان شاهد خشونت و نزاع‌های سیاسی است.

رهبران زن در قیام یمن برای آزادی

Maryam — Tue, 13 Dec 2011 20:39:39 +0000

رب فریکن

برگردان:

برگردان: فروغ.ن.تمیمی

رب فریکن- توکل کارمان، ژورنالیست یمنی ۳۳ ساله و یکی ازسه زن برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۱۱هفته گذشته به دعوت حزب "مردم برای آزادی ودموکراسی" (ف.ف.د) در گردهمایی آنها درهلند شرکت کرد.

توکل کارمان، مبارز خستگی‌ناپذیر حقوق بشر، حقوق زنان ودموکراسی یکی ازرهبران جنبش مردم یمن برای آزادی است که در هفت سال اخیر، کارزارهای متعددی را سامان داده است. او اکنون چهره‌ای بین‌المللی است و پس از انتشار خبر دریافت جایزه نوبل به چهارگوشه جهان سفر کرده است تا افکار عمومی دنیا را متوجه انقلاب مردم یمن کند.

توکل کارمان در همایش لیبرال‎های هلند تاکید کرد، باید میلیاردها دلار دارایی علی عبدالله صالح، رئیس‌جمهور یمن را که می‌خواهد از قدرت کناره‌گیری کند، توقیف کنند. این درحالی است که علی عبدالله صالح، سند کناره‌گیری را به شرط داشتن تامین و امنیت اقتصادی- جانی خود امضا کرده است. خانم کارمان اما مدام می‌گوید: "خواهش می‌کنم دارایی‌های صالح را توقیف کنید. او یک دیکتاتور خون‌ریز و فاسد است."

او از اعضای رهبری حزب اسلامی "اصلاح" است. یعنی درواقع شاخه یمنی اخوان‌المسلمین. او در واقع عضو یک گروه بنیادگرا است. یعنی گروهی که ازاساس با حزب لیبرال هلند اختلاف ایدئولوژیکی دارد، اما باید این ژست خوب لیبرال‌های هلندی را در دعوت از او ستود. البته این برنده نوبل باید به پرسش‌های متعدد حاضران در مورد حزبش هم پاسخ می‌داد. توکل کارمان که خیلی هوشیار است در بخشی از سخنان خود گفت: "من به عنوان عضو حزب اصلاح دعوت نشده‌ام. من به عنوان یک انقلابی دعوت شده‌ام. من اینجا از طرف مردمی که در میدان‌های صنعا تظاهرات کردند صحبت می‌کنم. ازطرف انقلاب، مردم، قبایل، احزاب که همه در یک شعار با هم متحد شده‌اند و می‌گویند دیکتاتوری باید برچیده شود."

توکل کارمان: "ما زنان برای انقلاب خون دادیم. این یک انقلاب زنانه است. زنان در یمن خیلی بیشتر از سایر کشورهای عربی در جلوی صفوف در حرکت بودند. غیر ممکن است که ما زنان یک قدم به عقب بگذاریم"

از صحبت‌های خانم کارمان معلوم می‌شود که او به بخشی ازحزب تعلق دارد که خواهان اصلاحات اساسی و دموکراتیک است. او در این جلسه بر این نکته تاکید کرد که اگرچه، وقتی عضو این حزب شده است مردان محافظه‌کار خواهان اخراج وی بوده‌اند، اما گروه قابل توجهی از اعضای حزب یادشده را نیز مسلمانان میانه‌رو تشکیل می‌دهند. این فعال حقوق بشری، زنان را رهبران قیام مردم در یمن دانست: "ما زنان برای انقلاب خون دادیم. این یک انقلاب زنانه است. زنان در یمن خیلی بیشتر از سایر کشورهای عربی در جلوی صفوف در حرکت بودند. غیر ممکن است که ما زنان یک قدم به عقب بگذاریم."

او با بیان اینکه تمام قوانین یمن ضد زن است، براین نکته تاکید کرد: "ما به قوانین جدید نیازداریم. در حال حاضر طرح‌های جدیدی علیه ازدواج دختران درکودکی، مطرح‌ هستند، اما در عین حال هنوز نمی‌توان به جنگ فرهنگ چندهمسری در یمن رفت."

مردان سنت‌شکن یمنی

اکنون اما مردان یمنی هم تغییر کرده‌اند. مردانگی در یمن به معنی جنگ‌آوری و حمل سلاح است. با وجود بودن میلیون‌ها سلاح در دست مردم و روحیه جنگجویی، مردان اسلحه را کنار گذاشته‌اند و تنها به تظاهرات صلح‌آمیز اکتفا کرده‌اند.

همسر خانم کارمان، محمد هم یکی از این سنت‌شکن‌ها است. او در ژانویه امسال اعلام کرد که همسرش دستگیر شده است. در فرهنگ یمنی این بزرگ‌ترین آبروریزی و بدبختی است که زنی ربوده یا دستگیر شود و مردم معمولاً در مورد آن سکوت می‌کنند، اما محمد گفت که چقدر همسرش باعث افتخار اوست. خانم کارمان نیز پس از دو روز آزاد می‌شود. محمد در همایش هلند در کنار همسرش حضور داشت و وقتی این خاطره در جلسه نقل شد، هلندی‌ها برای این مرد پیشروی یمنی دست زدند.
این زن و شوهر ماه‌ها در یک چادر در میدان صلح شهر صنعا پایتخت یمن تحصن کرده بودند ونگهداری سه فرزندشان به عهده اقوام‌شان بود.

توکل کارمان جوان‌ترین برنده جایزه صلح نوبل تاکنون است. پس از اعلام خبر دریافت نوبل، گروهی از زنان و مردان یمنی درمیدان صلح با هم رقصیدند. مردها او را گلباران کردند، اما متعصب‌های روحانی او را تکفیر و فتوای مرگش را صادر کردند.

به گفته توکل کارمان، در شهر "اب"، مردم به هنگام عید قربان سال جاری، امامی را که علیه او حرف می‌زند، به باد انتقاد می‌گیرند: "این کار در یمن خیلی جدید است. چون هرگز کسی اجازه نداشت علیه روحانیت حرفی بزند. بنا به چنین دلایلی می‌توان گفت در یمن واقعاً یک انقلاب اجتماعی اتفاق افتاده است... شیخ‌های مذهبی، شیخ‌های قبایل و هم نظامی‌ها باید حساب کار خود را بکنند. علی عبدالله صالح آنها را به اصطلاح سر کار گذاشته است و تامین‌شان می‌کند. جریان رشوه‌دهی باید تمام شود.این روباه مکار به هیچ وجه حاضر نیست کنار برود."

توکل کارمان به آینده خیلی خوشبین است : "مردم یمن خیلی فقیرند. فرهنگ قبیله‌ای حاکم است.مسلمانان رادیکال و القاعده هم با قدرت حضور دارند، اما برای نخستین‌بار که مردم باهم و با یک شعار و با یک رویا متحد شده‌اندو این بزرگ‌ترین چالش در تاریخ معاصر یمن است."

منبع:

فولکس کرانت، ۲۸ نوامبر ۲۰۱۱

چگونه انقلاب آزادی زنان را مضاعف می‌کند؟

Maryam — Fri, 04 Nov 2011 09:04:13 +0000

رب فریکن

برگردان:

برگردان: فروغ.ن.تمیمی

رب فریکن- وقتی درفوریه امسال راما تالمون وعایا المصری دودختر جوان اهل تریپولی، فیلمی را از شبکه خبری الجزیره در مورد حمله ارتش قذافی به شورشیان بن‌غازی دیدند، با خودشان گفتند: "ما هم باید کاری کنیم وهمین کار را هم کردند." آن دو به شبکه مقاومت زیرزمینی درتریپولی پیوستند تا آنکه سرانجام پایتخت درآگوست امسال آزاد شد.

شب‌نامه‌ها
وقتی ارتش، شهروندان غیر مسلح را در شرق بن‌غازی قتل‌عام می‌کرد، این دو زن جوان ۲۷ ساله خشمگین اما بدون هیچ قدرت و پشتیبانی و با کمک یک دوست دیگر به نام هانا طرحی برای آگاه کردن مردم و مقاومت آنها ریختند. آنها شروع به نوشتن اعلامیه‌ها، شب‌نامه‌ها و پخش آنها درمحله‌های مختلف و چسباندن آنها روی دیوارها کردند. این دو پرچم جدید لیبی به رنگ قرمز، سیاه و سبز را چاپ و روی شیشه ماشین‌ها می چسباندند و سی‌دی‌هایی با شرح جنایات قذافی تهیه و زیر در خانه‌ها می گذاشتند. "راما" و "عایا" بدون آن‌که توجه کسی را جلب کنند درباره وقایع رخ داده به جمع‌آوری اطلاعات می‌پرداختند و آن را در اختیار شبکه خبری الجزیره قرار می‌دادند.

والدین این دو این کارها را فعالیت‌هایی بی‌اهمیت و در عین حال خطرناک برای دخترها می‌دانستند. آنها در سال ۱۹۷۷ شاهد مبارزه دانشجویان و اعدام تعدادی از آنها در مرکز شهر تریپولی بودند، اما راما و عایا در برابر پدرومادرشان ایستادگی کردند. عایا که مهندس معماری است، می‌گوید: "ما باید کاری کنیم، چه شما بخواهید و چه نخواهید. پس این شماهستید که باید انتخاب کنید. می‌خواهی به دخترت کمک کنی یانه؟" از آن پس والدین این دو با دخترهاشان همراه شدند. راما و عایا تنها زنانی نیستند که در انقلاب لیبی دنیای‌شان بزرگ‌تر و دچارتحول فکری شده‌اند. آنها حالا مسئولیت‌های بزرگ‌تری بردوش دارند. کارهایی که هرگزحتی خوابش را هم نمی‌دیدند.

فاطمه کاندور می‌خواهد رئیس‌جمهور شود. انتشار این خبردر فیس‌بوک واکنش‌های متفاوتی را درپی داشت. خیلی از مردها نوشتند: "چه خوب باید حتما خودت را کاندید کنی!" اما خیلی از زن‌ها به او نصیحت کردند که به پست وزیر بهداشت یا آموزش و پرورش رضایت دهد

مردان درصف اول جنگیدند اما مبارزه زنان هم بدون آن‌که جلب توجه کنند در خیابان‌های پایتخت ادامه داشت. بعضی از آنها جابه‌جا کردن گلوله‌ها را با استفاده از کیف‌دستی‌های زنانه برعهده گرفتند. گروهی دیگراز زنان ترتیب جمع‌آوری اطلاعات برای سازمان ناتو و شناسایی اهداف نظامی را دادند. راما که فارغ‌التحصیل تکنولوژی پزشکی است می‌گوید: "گروهی از شهروندان در این میان حتی با رنگ کردن پرنده‌ها و گربه‌ها با سه رنگ قرمز، سیاه و سبز سه رنگ پرچم انقلاب یا نوشتن شعار روی بدن یک الاغ و روانه کردن آن به خیابان مخالفت خود را با رژیم نشان می‌دادند. کارهایی که شاید به نظر کوچک جلوه کند، اما درواقع بسیار اهمیت دارند، چون روحیه مقاومت را بالا می‌بردند و ارتشی‌ها را عصابی می‌کردند."

عایا و راما خودشان یک هسته مقاومت بودند، آنها هیچکس را وارد این هسته دونفره نمی‌کردند و تنها با یک نفر دیگر تماس داشتند. راما می‌گوید: "هسته می‌بایست کوچک باشد و حتی گروه ما می‌باید کوچک‌ترهم می‌شد، چون یکی از افراد جاسوس سازمان امنیت از آب درآمد و خیانت کرد و ما را لو داد. از آن موقع آدرس‌مان را عوض کردیم تا زمانی که تریپولی سقوط کرد."

این دو درمدت کوتاهی "یک دنیا" یاد گرفتند و این آموزش همچنان ادامه دارد. درحال حاضر آنها اینترنت را برای یافتن اطلاعات در مورد قوانین اساسی، انتخابات و حقوق زنان زیرورو می‌کنند. همه این مباحث الان، پس از ۴۲ سال بسته بودن دهن‌ها، برای آنها خیلی اهمیت دارند.

در اوایل اکتبرعایا، راما وهانا ازهتل کمپنسکی در قاهره سردرآورده‌اند. سی نفر از زنان اهل لیبی از طرف سازمان زنان کراما، به کنفرانسی دعوت شده‌اند تا درباره لیبی جدید صحبت کنند. آنها می‌گویند تشکیل این جلسه به این نحو، درواقع اولین گردهمایی در تاریخ زنان لیبی است. به ویژه که این یک شبکه آزاد و نه زیرزمینی است. دردوره قذافی هرکس درلاک خودش فرو رفته بود، اما حالا مردم جرئت پیدا کرده‌اند تا با هم تماس بگیرند و آشکارا اظهار نظر کنند. عایا و راما هم حالا با صدای بلند و انگلیسی سلیس فریاد می‌کنند ومی‌گویند: Loudly and proudly

حالا فاطمه کاندور نیز می‌تواند در کنار آنها قرار بگیرد. کسی که این دو در زندگی محدود و بسته خودشان تا قبل از انقلاب هرگزشانس ملاقاتش را نداشتند. عایا به فاطمه اشاره می‌کند و می‌گوید: "یعنی یک شخصیت مشهوردر لیبی." فاطمه با خنده سعی می‌کند که این تمجید را نفی کند. او می‌گوید: "تا قبل از قیام مردم، لیبی مترادف با قذافی بود، اما فاطمه بدون شک یک شخصیت است. این استاد چهل ساله دانشکده هنر و رسانه در دانشگاه تریپولی از ششم سپتامبر هرشب برنامه‌ای یک ساعته در رادیوی لیبی دارد. او هم از کسانی است که به کنفرانس سازمان زنان در قاهره آمده است و هم بخش زنان لیبی را تاسیس کرده و هم حزبی به نام کنفرانس ملی لیبی."

ازنظرسر و وضع هم این سیاستمداران جدید تفاوتی با دیگران ندارند. در اینجا تقریباً همه زنان لیبیایی ازجمله راما وعایا باحجابند، اما فاطمه کاندورموهای نیمه‌بلندش را نپوشانده و شلوار تنگ قهوه‌ای‌رنگ پوشیده است. او با مادر و سه خواهرش که همگی باحجابند زندگی می‌کند و می‌گوید وقتی نوزده ساله بودم به تنهایی به تنجیر رفتم.

به حوزه‌های زنان اکتفا کن!

فاطمه کاندور می‌خواهد رئیس‌جمهور شود. انتشار این خبردر فیس‌بوک واکنش‌های متفاوتی را درپی داشت.خیلی از مردها نوشتند: "چه خوب باید حتما خودت را کاندید کنی!" اما خیلی از زن‌ها به او نصیحت کردند که به پست وزیر بهداشت یا آموزش و پرورش رضایت دهد.یعنی همان حوزه‌های سنتی که زن‌ها اغلب درآن فعال‌ هستند، اما چه برنده و چه بازنده درانتخابات، زندگی درلیبی برای همیشه عوض شده است. عایا دختری که حالا عضو قدیمی جنبش مقاومت محسوب می‌شود، می‌خندد و می‌گوید حتی رنگ آسمان هم در لیبی آبی‌تر شده است. مردم مهربان‌تر و بازتر شده‌اند. راما دوستش می‌گوید: "من همیشه می‌خواستم از لیبی بروم اما حالا نه، می‌مانم. من عاشق کشورم هستم. آن‌هم برای اولین‌بار در زندگی‌ام. چون قبلاً نمی‌توانستم این‌طور فکر کنم. قذافی می‌گفت: من لیبی هستم. با این حساب من چطورمی‌توانستم لیبی را دوست داشته باشم."

منبع: فولکس کرانت ۲۸ اکتبر

تدوین قطعنامه‌ای تازه برای محکومیت سوریه

Wed, 28 Sep 2011 08:17:55 +0000

کشورهای عضو اتحادیه اروپا متن پیشنهادی تحریم‌هایی فوری علیه سوریه را برای ارائه در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد آماده کرده‌اند.

به گزارش رويترز، پیش‌نویس این قطعنامه که توسط بریتانیا، فرانسه، آلمان و پرتغال و با هدف جلب حمایت روسیه و چین تهیه شده است، فقط در صورتی مسأله تحریم را مطرح می‌کند که سرکوب در سوریه علیه معترضان پایان نیابد. ایالات متحده آمریکا از این قطعنامه پشتيبانی کرده است.

یک دیپلمات اروپایی گفت که تهیه‌کنندگان قطعنامه خواهان فرستادن "پیامی شدید و یک‌صدا برای اطمینان از این مسأله هستند که حکومت اسد در مقابل درخواست‌های جامعه جهانی ناشنوا باقی نماند."

در همين حال بی‌بی‌سی به نقل از دیپلمات‌های غربی گزارش داده که تدوین‌کنندگان قطعنامه درحال برنامه‌ریزی برای بررسی آن در شورای امنیت تا پایان هفته هستند.

بنابراین گزارش، در متن این پیش‌نویس آمده است که ۱۵ عضو شورای امنیت "عزم خود را بیان می‌کنند که در صورت عدم اطاعت سوریه از این قطعنامه، تدابیر هدفمند از جمله تحریم‌ها را اتخاذ کنند."

نیروهای امنیتی سوریه به تلاش برای سرکوب اعتراض‌هایی که از شش ماه پیش آغاز شد ادامه می‌دهند

هم‌زمان گزارش‌ها حاکی است که نیروهای امنیتی سوریه به تلاش برای سرکوب اعتراض‌هایی که از شش ماه پیش آغاز شد ادامه می‌دهند.

به گفته فعالان حقوق بشر سوریه، روز گذشته، سه شنبه پنجم مهر، بر اثر یورش ارتش و نیروهای امنیتی این کشور به معترضان در شهر حمص دست‌کم سه شهروند کشته و هفت نفر زخمی شدند.

این حملات پس از آن صورت گرفت که تعدادی از سربازانی که به مخالفان حکومت پیوسته بودند، یک تانک را در این منطقه به آتش کشیدند.

بر اساس این گزارش همچنین در جریان حمله نیروهای امنیتی به شهرهای جبل‌الزاویه و درعا در شمال و جنوب سوریه سه نفر کشته و پنج نفر زخمی شدند.

ماه گذشته آمریکا، بریتانیا، فرانسه، آلمان و پرتغال پیش‌نویس قطعنامه‌ای که خواستار تحریم بشار اسد، اعضای خانواده و یاران نزدیکش می‌شد را پیشنهاد کردند. اما روسیه و چین تهدید کرده‌اند که هرگونه قطعنامه تحریمی علیه سوریه را وتو خواهند کرد. سایر کشورهایی که با تحریم‌ها مخالف‌اند شامل مجموعه‌ای از کشورهای در حال توسعه از جمله هند و برزیل هستند.

پیش‌روی نیروهای مخالف قذافی به سرت

Maryam — Sun, 25 Sep 2011 12:39:44 +0000

نیروهای دولت انتقالی روز گذشته، شنبه ۲۴ سپتامبر به سوی مرکز شهر سرت، یکی از آخرین پایگاه‌های نیروهای هوادار قذافی پیش‌روی کردند.

بر اساس گزارش‌های رسیده از لیبی، نیرهای دولت انتفالی در داخل شهر سرت هستند و به یک کیلومتری مرکز شهر رسیده‌اند.

سرت، زادگاه معمر قذافی رهبر سابق لیبی، در ۴۵۰ کیلومتری شرق طرابلس واقع شده است. هم اکنون طرفداران قذافی با تجمع در دو شهر بنی‌ولید و سرت به مقاومت در برابر نیروهای دولت انتفالی ادامه می‌دهند.

خبرگزاری فرانسه به نقل از عبدل ابراهیم، سخنگوی شورای نظامی مصراته، از کشته شدن هفت نفر از نیروهای دولت انتقالی و زخمی شدن ۱۴۵ نفر خبر داد.

گفته می‌شود که طرفداران قذافی با استفرار در مساجد، ساختمان‌های عمومی و منازل مردم، به نیروهای دولت انتقالی تیراندازی می‌کنند.

خبرگزاری فرانسه به نقل از عبدل ابراهیم، سخنگوی شورای نظامی مصراته، از کشته شدن هفت نفر از نیروهای دولت انتقالی و زخمی شدن ۱۴۵ نفر خبر داد

حمله هفته گذشته نیروهای دولت انتقالی لیبی به سرت در پی مقاومت حامیان قذافی شکست خورد. در حمله صبح شنبه به شهر سرت، هواپیماهای جنگی ناتو از مخالفان قذافی حمایت کردند.

درگیرهای اخیر در لیبی در حالی است که محمود جبریل، نخست‌وزیر شورای انتقالی لیبی روز شنبه، ۲۴ سپتامبر در مجمع عمومی سازمان ملل متحد گفت که یک «لیبی جدید» در حال شکل‌گیری است و مردم لیبی برای رسیدن به دموکراسی، برابری و همبستگی دوباره با جامعه جهانی متعهد شده است.

وی همچنین خواستار رفع توقیف دارایی‌های معمر قدافی از سوی جامعه جهانی شد تا این منابع مالی صرف بازسازی لیبی شود.

سازمان ملل: نزديک به ۳۶۰۰ سوری به لبنان پناه برده‌اند

Sat, 17 Sep 2011 15:04:48 +0000

به گفته سازمان ملل از آغاز اعتراضات در سوريه تاکنون نزديک به ۳۶۰۰ نفر از شهروندان سوری به لبنان پناه آورده‌اند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، بخش برنامه توسعه سازمان ملل متحد طی گزارشی اعلام کرد از ماه مارس تا سپتامبر بيش از ۳۵۸۰ نفر از مردم سوريه به کشور همسايه لبنان گريخته و پناه آورده‌اند.

بنا به اين گزارش تنها در هفته نخست ماه سپتامبر ۶۰۰ شهروند سوری پس از آن‌که نيروهای امنيتی به شهرهايش حمله کرده و تظاهرات مخالفان را به‌خون کشيدند به لبنان گريخته‌اند.

به گزارش سازمان ملل پناه‌جويان سوری از شهرهای حمص، هيت و تلکلخ به لبنان رفته‌اند.

همچنين برپايه اين گزارش در اعتراضات سوريه تاکنون بيش از۲۶۰۰ نفر به دست نيروهای امنيتی کشته شده‌اند.

از سوی ديگر العربيه گزارش داد شورای هماهنگی انقلاب سوريه، اپوزيسيون داخل کشور امروز برای بررسی تحولات جاری در اين کشور در حومه دمشق تشکيل جلسه می‌دهد.

مخالفان حکومت بشار اسد می‌گويند در تظاهرات روز گذشته در شهرهای مختلف سوريه ۴۷ نفر توسط نيروهای امنيتی کشته شده‌اند

جلسه مخالفان در حالی برگزار می‌شود که دولت با درخواست آن‌ها برای برگزاری نشست مخالفت کرده است.

گفته می‌شود در اين نشست ۳۰۰ شخصيت سياسی، ملی و فعالان مردمی داخل اين کشور شرکت خواهند کرد.

« شورای ملی سوريه»، متشکل از مخالفان حکومت بشار اسد در خارج از سوريه نيز هفته گذشته در پاريس شکل گرفت. ايجاد هماهنگی برای پيشبرد مبارزات مخالفان هدف اين شورا اعلام شده است.

خبرگزاری ريانووستی گزارش داد هيأت اپوزيسيون برون مرزی سوريه با نبيل العربی، دبير کل اتحاديه عرب ديدار کرده و خواهان تعليق عضويت سوريه در اين اتحاديه شده است.

دولت سوريه از دبير کل اتحاديه عرب به دليل ديدار او با مخالفان بشار اسد در قاهره شديداً انتقاد کرد و اتحاديه عرب را به تلاش برای آماده‌کردن مداخله نظامی غرب در سوريه متهم ساخت.

به گفته شورای هماهنگی انقلاب سوريه و فعالان حقوق بشری روز گذشته در تظاهرات روز جمعه مخالفان حکومت در سوريه ۴۷ نفر کشته شدند.

اين افراد در شهرهای دمشق، درعا، حمص، ادلب، حماه و حوران به‌دست مأموران امنيتی و نيروهای ارتش کشته شدند.

به گفته شاهدان عينی ۹ نفر در ادلب، شش نفر در حماه، سه نفر در حوران، سه نفر در دمشق و چهار نفر در حمص کشته شدند و باقی کشته‌شدگان از شهرهای درعا و حومه دمشق بوده‌اند.

بان کی مون، دبير کل سازمان ملل خواستار اقدام هماهنگ جهانی عليه سرکوب‌های حکومت بشار اسد شده است.

وزارت خارجه آمريکا نيز از شهروندان اين کشور خواست تا «فوراً» خاک سوريه را به دليل افزايش «بحران» در اين کشور ترک کنند.

بيانيه وزارت خارجه آمريکا همچنين از شهروندان ايالات متحده خواست تا از سفر غيرلازم به سوريه خودداری کنند.

در همين حال رجب طيب اردوغان، نخست وزير ترکيه که به ليبی سفر کرد، در سخنان خود در ميدان شهدای طرابلس خطاب به سوريه گفت: «کسانی که به مردم ظلم می‌کنند، نخواهند توانست به حاکميت‌شان ادامه بدهند.»

آغاز حمله به آخرین مقرهای نیروهای هوادار قذافی

Maryam — Sat, 10 Sep 2011 09:34:42 +0000

گزارش‌های رسیده از لیبی حاکی از آغاز درگیری در شهرهای بنی‌ولید و سرت از آخرین مقرهای نیروهای وفادار به قذافی است.

بنا به این گزارش شب گذشته، جمعه ۹ سپتامبر نیروهای شورای ملی انتقالی لیبی با ورود به شهر بنی‌ولید، به نیروهای وفادار به قذافی حمله کردند.

شورای ملی انتقالی لیبی، پیش از این به نیروهای سرهنگ قذافی تا روز شنبه، ۱۰ سپتامبر برای تسلیم شدن و مورد عفو قرار گرفتن فرصت داده بود.

مخالفان قذافی طی اعلامیه‌ای دلیل این حمله زودهنگام را حملات راکتی نیروهای قدافی از درون شهر بنی‌ولید عنوان کرده‌اند.

به گزارش خبرگزاری الجزیره، عبدالله خرامی، یکی از سخنگویان شورای ملی انتقالی لیبی با بیان اینکه نیروهای این شورا از سه جهت شرق، شمال و جنوب وارد شهر بنی‌ولید شده‌اند، گفت که مهلت تعیین شده برای تسلیم نیروهای قذافی تمام شده و آن‌ها خودشان به این فرصت پایان دادند.

وی اظهار امیدواری کرده است که این شهر را «بدون جنگ بیشتر» تصرف کنند.

عبدالله خرامی تعداد نیروهای هوادار قذافی در بنی‌ولید را حدود ۶۰۰ نفر تخمین زده و از کشته شدن سه نفر از نیروهای قذافی و مجروح شدن سه تن دیگر خبر داده است، به گفته وی هفت نفر از آن‌ها نیز تا کنون به اسارت نیروهای شورای انتقالی لیبی درآمده‌اند.

او تلفات نیروهای مخالف قذافی در این نبرد را یک کشته و چهار زخمی اعلام کرده است.

هم‌زمان با حمله به شهر بنی‌ولید، درگیری‌ها در شهر سرت، از دیگر مقرهای نیروهای هوادار قذافی نیز آغاز شده است.

بنی احمد، سخنگوی شورای انتقالی لیبی می‌گوید که جنگ در نزدیکی یک رودخانه در اطراف شهر سرت ادامه دارد و واکنشی به پرتاب راکت از داخل شهر به نیروهای شورای انتقالی است.

هم‌زمان با حمله به شهر بنی‌ولید، درگیری‌ها در شهر سرت، از دیگر مقرهای نیروهای هوادار قذافی نیز آغاز شده است

هواداران قذافی اکنون در سه شهر بنی‌ولید، سرت و سبها مستقر شده‌اند.

خبرگزاری رویترز به نقل از «منابع امنیتی» از ورود چهار مقام نزدیک به قذافی به شهر اگادیس در لیبی خبر داده است. گفته می‌شود این افراد که ژنرال علی خانا، فرمانده نیروهای جنوب و یک ژنرال دیگر ارتش قذافی نیز در زمره آن‌ها هستند از مرز نیجر وارد لیبی شده‌اند.

درگیری‌های جدید در لیبی در حالی است که پلیس بین‌الملل (اینترپل) روز جمعه ۹ سپتامبر ۲۰۱۱ (۱۸ شهریور ۱۳۹۰) علیه معمر قذافی، رهبر فراری لیبی، «اخطار قرمز» صادر کرده است.

پلیس بین‌الملل همچنین برای «سیف‌الاسلام قذافی» پسر رهبر فراری لیبی و «عبدالله السنوسی»، رئیس پیشین اداره جاسوسی نظامی این کشور نیز اخطار قرمز صادر کرده است.

با صدور این اخطاریه، پلیس تمام کشورهای جهان باید به محض مشاهده این افراد، آن‌ها را بازداشت کنند و به پلیس بین‌الملل که در لیون فرانسه قرار دارد، تحویل دهند. معمر قذافی از هنگام سقوط طرابلس، پایتخت لیبی در ماه آگوست جاری ناپدید شده است،

چند روز پیش از صدور این اخطار، گزارش‌هایی از دیده شدن سرهنگ معمر قذافی در جنوب لیبی منتشر شده بود.

در همین زمینه:

حکم بازداشت بين‌المللی قذافی صادر شد

عفو بین‌الملل: ۸۸ نفر در زندان‌های سوریه کشته شده‌اند

Maryam — Wed, 31 Aug 2011 17:13:20 +0000

سازمان عفو بین‌الملل در جدید‌ترین گزارش خود اعلام کرد که در پنج ماه گذشته دست‌کم ۸۸ نفر از معترضانی که در جریان ناآرامی‌های اخیر سوریه بازداشت شده بودند، در زندان‌های این کشور جان‌باخته‌اند.

بنا به گزارش جوان‌ترین زندانی کشته شده، نوجوانی ۱۰ ساله است و اسامی ۱۰ نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله در بین زندانیان جان‌باخته سوری دیده شده است.

عفو بین‌الملل می‌گوید که گزارش‌هایی از «شکنجه شدید زندانیان سیاسی در سوریه» دریافت کرده و ۵۲ نفر از زندانیان در اثر شدت شکنجه‌ها جان خود را از دست داده‌اند.

این گزارش بر اساس مواردی که اززندان‌های حمص، درعا، حما، دمشق و حلب به دست عفوبین‌الملل رسیده، تهیه شده است.

نزدیکان ۴۵ نفر از زندانیان جان‌باخته ویدئوهایی از این افراد در اختیار عفوبین‌الملل گذاشته‌اند. بررسی ۲۰ مورد از این ویدئو‌ها از سوی سیب‌شناسان پزشکی قانونی نشان دهنده اثرات سوختگی، شلاق و ضربه‌های چاقو بر بدن این افراد است. در برخی موارد نیز قطع شدن اندام تناسلی زندانیان مشاهده شده است.

در این گزارش آمده است: «آلت تناسلی شماری از این افراد پیش یا پس از مرگ آن‌ها با روش‌های عجیبی قطع شده است.» عفوبین‌الملل احتمال می‌دهد که قطع آلت تناسلی برای ایجاد وحشت در خانواده‌هایی باشد که اجساد را تحویل می‌گیرند.

بنا به گزارش‌های منتشر شده از سوی این سازمان تا کنون بیش از ۱۸۰۰نفر در تظاهرات مخالفان دولت در سوریه کشته شده‌اند،سازمان ملل آمار افرادی که از آغاز جنبش اعتراضی در سوريه تاکنون کشته شده‌اند را ۲۲۰۰ نفر اعلام کرده است

این سازمان مدافع حقوق بشر کشته شدن زندانیان در زندان‌های سوریه را «جنایت علیه بشریت» دانسته و از خواستار ارجاع پرونده سرکوب‌های سوریه به دادگاه جزایی بین‌المللی شده است. این سازمان همچنین خواهان ترحیم تسلیحانی سوریه از سوی شورای امنیت سازمان ملل و مسدود کردن اموال بشار اسد و سایر مقامات ارشد سوریه شده است.

تظاهرات مخالفان بشار اسد از میانه مارس ۲۰۱۱ (اسفند ۱۳۸۹) آغاز شده است. دولت سوریه با نسبت دادن این اعتراضات به «خرابکاران مسلح وابسته به بیگانگان» آن‌ها را سرکوب می‌کند. معترضان سوریه‌ای خواهان کناره‌گیری بشار اسد از قدرت هستند.

گزارشگر عفو بین الملل در امور سوریه اعلام کرده که اسامی دست‌کم سه هزار نفر که هم‌اکنون در زندان‌های سوریه در بازداشت هستند را در اختیار دارد.

بنا به گزارش‌های منتشر شده از سوی این سازمان تا کنون بیش از ۱۸۰۰ نفر در تظاهرات مخالفان دولت در سوریه کشته شده‌اند. سازمان ملل آمار افرادی که از آغاز جنبش اعتراضی در سوریه تاکنون کشته شده‌اند را ۲۲۰۰ نفر اعلام کرده است.

پايان خونين ماه رمضان در سوريه

Fri, 26 Aug 2011 15:53:12 +0000

امروز نيز همچون جمعه‌های پيشين مخالفان حکومت بشار اسد دست به تظاهرات زدند و نيروهای دولتی چندين نفر را کشته و زخمی کردند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، در اعتراضات امروز، جمعه چهارم شهريورماه در شرق و غرب سوريه و همچنين شهرهای اطراف دمشق سه تظاهرکننده کشته و ۱۳ نفر ديگر زخمی شدند.

رامی عبدل، ديده‌بان حقوق بشر سوريه که دفتر اصلی آن در بريتانيا است در مورد تظاهرات امروز گفت: «دو نفر از معترضان در حالی‌که مسجد علی‌بن ابی‌طالب شهر ديرالزور را پس از نماز جمعه ترک گفته و در تظاهرات شرکت کرده بودند توسط نيروهای شبه‌نظامی طرفدار حکومت که شبيحه ناميده می‌شوند، مورد هدف قرار گرفته و کشته شدند.»

اين فعال حقوق بشر افزود: «نفر ديگری که کشته شد به همراه سه معترض که زخمی شدند پس از نماز جمعه مسجد محمد در شهر نوا مورد هدف قرار گرفتند.»

به گفته ليگ حقوق بشر سوريه يک تظاهرکننده ديگر در شهر کسوه از توابع دمشق با شليک گلوله زخمی شده است.

بشار اسد فشارهای خارجی بر سوريه را به اين خاطر دانست که «سوريه مشکل غرب در منطقه است» و کشورهای غربی می‌خواهند از سوريه «باج‌خواهی» کنند

کميته‌های محلی هماهنگی نيز از شش زخمی در حمص، قوريه و دو شهر در اطراف دمشق و حمص خبر دادند.

کريم ريحاوی، مسئول ليگ حقوق بشر سوريه می‌گويد تظاهرات امروز همچنين در دومين شهر بزرگ سوريه حلب، عين‌العرب در ۱۵۰ کيلومتری حلب و در چندين منطقه اطراف درعا در جنوب سوريه عليه حکومت برگزار شده است.

در شهر حمص گفته می‌شود هزاران نفر در محله‌های مختلف به خيابان‌ها آمدند. عمر عدليب، سخنگوی کميته‌های محلی هماهنگی نيز از تظاهرات مخالفان حکومت سوريه در ابوکمال در مرز با عراق و در شهر کردنشين قامشلی در شمال شرق گزارش داد.

در دوما، واقع در اطراف دمشق، نيروهای امنيتی به روی تظاهرکنندگان آتش گشودند. يکی از شرکت‌کنندگان تظاهرات دوما به رويترز گفته است معترضان از کشته شدن دو نفر در اين تظاهرات خبر داده‌اند اما هنوز نمی‌توان آن‌ را تأييد کرد.

به گفته مخالفان در طول شب گذشته نيروهای حکومتی هشت نفر را در تظاهراتی به حمايت از مخالفان حکومت ليبی کشته‌اند.

در شهر کسوه در اطراف دمشق مردم در تظاهرات خود شعار «تبريک به مردم ليبی» را در دست داشتند.

در شهر زبادانی، واقع در مرز لبنان مردم معترض شعار می‌دادند: «خدا با ماست؛ انقلاب آزادی به ارمغان می‌آورد»

روز گذشته خبرگزاری رسمی سوريه (سانا)، خبر داد که بشار اسد، رئيس‌جمهوری سوريه در يک مراسم افطاری با شخصيت‌های مذهبی اين کشور بر لزوم «آگاهی نسبت به توطئه‌هايی که از خارج عليه سوريه برنامه‌ريزی می‌شود و با هدف ايجاد آشوب و اخلال در امنيت و وحدت کشور صورت می‌گيرد»، تأکيد نمود و ارتش را «عامل وحدت ملی» دانست.

اسد فشارهای خارجی بر سوريه را به اين خاطر دانست که «سوريه مشکل غرب در منطقه است» و آن‌ها می‌خواهند از سوريه «باج‌خواهی» کنند.

بنا به آمار سازمان ملل سرکوب مخالفان حکومت از آغاز جنبش اعتراضی در سوريه، از اسفندماه سال گذشته تاکنون ۲۲۰۰ نفر کشته در بر داشته است.

صحنه‌هايی از تظاهرات امروز در شهر حمص را ببينيد:

چالش دشوار فمينيست‌های اسلامی در مصر

Thu, 25 Aug 2011 20:17:14 +0000

پس از گذشت شش ماه از جنبشی که منجر به سرنگونی حکومت حسنی مبارک شد، مصری‌ها و به‌ويژه زنان قصد دارند از دستاوردهای اين جنبش استفاده کنند.

به گزارش تارنمای «تينک آفريکا پرس» گروهی از زنان مصر می‌خواهند ثابت کنند که فمينيسم با اسلام هم‌خوانی دارد.

عيسرا، دختر ۲۲ ساله می‌گويد: «ما در جنگ ميان مردم و دولت پيروز شديم؛ اکنون ما به جنگ ديگری ميان مردان و زنان نيازمنديم.»

عيسرا با شلوار جين و حجاب، فمينيستی است که سخت به اسلام معتقد است. او می‌افزايد: «در اروپا گفته می‌شود که اسلام حقوق زنان را به رسميت نمی‌شناسد. مسأله اين است که مردان تنها نيمی از آن‌چه اسلام می‌گويد را قبول دارند.»

وی ادامه داد: «مردان می‌گويند "من می‌توانم چهار زن بگيرم و ريش هم بايد بگذارم"؛ آن‌ها نيمی از موضوع را فراموش می‌کنند. در قرآن به زن‌ها ۲۴ بار اشاره شده و به مردها نيز ۲۴ بار. آن‌ها برابرند.»

افزون بر شرکت دادن تمام جريان‌ها از جمله لائيک‌ها و مسيحيان در اين مباحث، فمينيست‌های مصر بايد گرايش‌هايی که معتقدند جامعه مصر هنوز آماده چنين نظراتی نيست را نيز قانع سازند

زنان برای اثبات ادعای خود بر اظهارات اسلام‌شناسانی چون امينه وادود، پروفسور دانشگاه ريچموند آمريکا و رفعت حسن، استاد پاکستانی ـ آمريکايی الهيات و از فمينيست‌های اسلامی تکيه می‌کنند.

«تينک آفريکا پرس» در گزارش خود می‌افزايد اين شيوه برخورد به مسائل زنان ترويج توانمندسازی زنان در برابر اسلام نيست بلکه به‌وسيله اسلام است.

اين تارنما می‌نويسد اگرچه نظرات اين زنان مورد پذيرش همه قرار نمی‌گيرد اما آن‌ها از نقش خود در تغييرات جاری در بطن جامعه مصر آگاه هستند.

فاطمه که يک آموزگار است بر اين باور است که مسأله اصلی مذهب نيست بلکه جامعه است که مانع از پيشرفت زنان می‌شود.

وی می‌گويد: «بله مذهب من به من می‌گويد که بايد پوشش‌ام را رعايت کنم و نگاهم را پايين بيندازم؛ اما برای مردان هم چنين است.»

فاطمه می‌افزايد: «مردان ما را کوچک می‌شمارند و خود را آزاد. چرا؟ ما نياز داريم که به آن‌چه واقعأ دين‌مان درباره ما می‌گويد آگاهی يابيم.»

با اين حال چالش‌های بسياری در برابر فمينيسم اسلامی مصر که يکی از نخستين جنبش‌های فمينيستی اسلامی در شمال آفريقا به‌شمار می‌رود، قرار دارد.

افزون بر شرکت دادن تمام جريان‌ها از جمله لائيک‌ها و مسيحيان در اين مباحث، فمينيست‌های مصر بايد گرايش‌هايی که معتقدند جامعه مصر هنوز آماده چنين نظراتی نيست را نيز قانع سازند.

نبردی که سلمای ۱۴ ساله با سرپيچی از دستور معلمان خود مبنی بر رعايت حجاب اسلامی ادامه می‌دهد.

سلما می‌گويد: «آن‌ها تلاش دارند که به من بقبولانند چگونه می‌توان يک زن مسلمان بود. اما من دستور آنان را رد می‌کنم. من خودم می‌دانم که مسلمان بودن چيست؟»

زنان کشورهای عربی که در ماه‌های اخير با تغيير و تحولات بسياری روبه‌رو شده‌اند در اين جنبش‌ها شرکت داشتند.

در ميان اين کشورها زنان تونسی نسبت به زنان ديگر کشورها نقش بيشتری در نهادهای مدنی دارند اما با اين حال نمی‌توان نقش بنيادينی برای آنان در اين جنبش‌ها قائل بود.

حکومت قذافی در آستانه فروپاشی

Sun, 21 Aug 2011 22:15:51 +0000

مخالفان حکومت معمر قذافی اعلام کردند که طرابلس را در اختيار گرفته‌اند. گارد ويژه قذافی تسليم شد و سيف‌الاسلام و محمد دو پسر معمر قذافی دستگير شدند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، شورای ملی انتقالی لیبی با انتشار بیانیه‌ای پیروزی مخالفان را اعلام کرد. با ورود کاروان مخالفان به طرابلس در شامگاه يکشنبه ۳۰ مرداد مردم شهر از آن‌ها استقبال کردند. بسياری از آن‌ها در کنار کاروان می‌دويدند و در خيابان‌ها موسيقی پخش می‌شد.

هم‌زمان با پايکوبی برای ورود به پايتخت، شورشيان ليبی همچنان در شهر پيش‌روی می‌کنند و گفته می‌شود مقاومت چندانی در برابر آنان صورت نمی‌گيرد.

به گزارش الجزيره، مخالفان معمر قذافی تا ميدان سبز طرابلس، ميدانی که تاکنون محل گردهمايی طرفداران معمر قذافی بود، پيش رفته‌اند و ناتو اعلام کرده است که رژيم قذافی در حال فروپاشی است.

آندرس فوگ راسموسن، دبيرکل ناتو با انتشار بيانيه‌ای گفت «ناتو در کنار شورشيان قرار دارد.» وی افزود «رژيم معمر قذافی آشکارا فرومی‌ريزد.»

منابع خبری از کشته شدن ۱۳۰۰ نفر در درگيری‌های مسلحانه روز يکشنبه ۳۰ مردادماه گفته‌اند.

بر اساس آخرين گزارش‌های پايان روز يکشنبه شبکه الجزيره اعلام کرد نيروهای گارد ويژه امنيتی قذافی تسليم شده‌اند.

سيف‌الاسلام و محمد، پسران معمر قذافی توسط نيروهای مخالف دستگير شدند

دقايقی پس از انتشار اين خبر شورای ملی انتقالی ليبی نيز تسليم شدن گارد ويژه قذافی را تأييد کرد.

در ساعت ۲۳ به وقت اروپا، رسانه‌های مختلف به نقل از شورای ملی انتقالی ليبی اعلام کردند که سيف‌الاسلام قذافی، پسر معمر قذافی به دست نيروهای شورشيان دستگير شده است.

مصطفی عبدالجليل، رئيس شورای ملی انتقالی ليبی در اين‌باره گفت: «ما تأييد بازداشت سيف‌الاسلام توسط مبارزان‌مان را دريافت کرده‌ايم. دستور داده‌ايم تا از وی به‌خوبی مراقبت کنند تا در برابر دادگاه قرار گيرد.»

سيف‌الاسلام قذافی، روز يکشنبه در يک پيام شنيداری از تلويزيون دولتی ليبی تأکيد کرده بود که حکومت ليبی ميدان مبارزه را ترک نخواهد گفت.

وی گفته بود اين تصميم او يا پدرش نيست، بلکه «تصميم مردم ليبی» است. سيف‌الاسلام قذافی در همين حال اعلام کرد که اگر مخالفان بخواهند حکومت آماده است تا برای برقراری صلح گام بردارد.

در نخستين دقايق روز دوشنبه ۳۱ مرداد، شبکه الجزيره از بازداشت محمد قذافی، پسر بزرگ معمر قذافی خبر داد.

محمد قذافی هنگامی دستگير شد که در تلويزيون صحبت می‌کرد و صدای تيراندازی در زمينه به گوش می‌رسيد که ارتباط قطع شد.

هم‌زمان با ورود شورشيان به طرابلس در شهر بنغازی، مرکز استقرار مخالفان قذافی، مردم به رقص و پايکوبی پرداختند.

شبکه تلويزيونی فرانس ۲۴ با پخش تصاوير شادی مخالفان و مردم در طرابلس، در گزارش‌های مستقيم خود از «سقوط نزديک طرابلس» خبر داد.

اين گزارش‌ها از آزادسازی يک زندان و خروج زندانيان از آن گفتند.

در ساعت‌های پايانی روز يکشنبه پيام شنيداری معمر قذافی از تلويزيون دولتی ليبی پخش شد.

سرهنگ قذافی مردم ليبی را فراخواند تا «طرابلس را نجات دهند»؛ وی گفت: «بايد اکنون بيرون آمد و طرابلس را پاک کرد.»

قذافی افزود: «در طرابلس و ليبی جايی برای نيروهای استعمار وجود ندارد.»

شبکه الجزيره تصاوير تجمع هزاران نفر از مردم طرابلس در ميدان مرکزی شهر را نشان داد که در حال پاره کردن عکس‌های معمر قذافی بودند.

به گزارش اين شبکه تلويزيونی، مخالفان حکومت ليبی تقريبأ همه طرابلس را تصرف کرده‌اند و تنها باب العزیزیه، اقامتگاه معمر قذافی باقی مانده است.

محمود جبرئيل، از مسئولان اصلی شورای ملی انتقالی ليبی در پيامی که از الاحرار، شبکه تلويزيونی شورشيان، پخش ‌شد مردم را فراخواند تا با رجوع به «وجدان و مسئوليت» خود، «مقابله به مثل نکنند، غارت نکنند و به زندانيان احترام بگذارند.»

تجمع مردم در ميدان سبز طرابلس. سی‌ان‌ان گزارش داد که مردم نام اين ميدان را «ميدان شهيد» گذاشته‌اند

صدها ليبيايی در جربه، جزيره‌ای واقع در جنوب تونس با شنيدن خبر ورود مخالفان حکومت قذافی به طرابلس به خيابان‌ها ريختند و با در دست داشتن پرچم‌های خود به شادی و پايکوبی پرداختند.

در حالی که شهروندان تونسی برای آنان کف می‌زدند، زنانی به روی خودروها رفته و فرياد می‌زدند: «سرت را بلند کن، تو يک ليبی آزاد هستی.»

صدها هزار نفر از شهروندان ليبی در طول رويدادهای چند ماهه اخير در اين کشور به تونس و به‌ويژه جزيره جربه، پناه برده‌اند.

از سوی ديگری شبکه تلويزيونی سی‌ان‌ان از ميدان سبز طرابلس، محل گردهمايی هزاران نفر از مخالفان، گزارش داد که مردم نام اين ميدان را به «ميدان شهيد» تغيير داده‌اند.

ميدان سبز مکانی نمادين است که در زمان اشغال ليبی توسط ايتاليا، ساخته شد و در طول دوران سلطنت پادشاهی «ميدان استقلال» ناميده می‌شد. پس از روی کار آمدن معمر قذافی در سال ۱۹۶۹ رهبری جديد ليبی آن را به يکی از نمادهای حکومت خود تبديل کرد و نام آن را «ميدان سبز» گذاشت.

فيلمی از رويدادهای شامگاه يکشنبه در طرابلس:

حملات خشونت‌بار نيروهای امنيتی سوريه به تظاهرات روز جمعه مخالفان

Fri, 19 Aug 2011 13:53:44 +0000

با فرارسيدن روز جمعه بار ديگر مخالفان حکومت سوريه به خيابان‌ها آمدند. نيروهای امنيتی به سوی آنان شليک کردند که طی آن چندين نفر کشته و زخمی شدند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، امروز جمعه ۲۸ مرداد، مخالفان حکومت با شعار «نخستين حاصل پيروزی» به خيابان‌ها آمدند که با حمله نيروهای امنيتی دست‌کم ۱۵ تن از تظاهرکنندگان کشته و ۱۶ تن ديگر زخمی شدند.

ديده‌بان حقوق بشر سوريه که مقر آن در لندن است گزارش داد که در منطقه درعا ۱۱ نفر کشته و ۱۶ تن زخمی شدند.

بنا به گزارش‌های استان درعا، در شهر ۳۰ هزار نفری انخل که در استان درعا قرار دارد، نيروهای امنيتی با آتش گشودن به سوی مردم يک نفر را کشته و چهار نفر را زخمی کردند.

چهار کشته و ۹ زخمی ديگر آمار تلفات شهرک حراک از توابع استان درعا است و در شهر قباقب از توابع همين استان نيز پنج نفر، از جمله دو کودک و نوجوان ۱۱ و ۱۶ ساله در حمله مأموران حکومتی کشته شدند.

در شهر نوا نيز يک مرد ۷۲ ساله بر اثر شليک گلوله کشته شده است.

استان درعا و به‌ويژه مرکز آن شهر درعا، منطقه‌ای است که جنبش اعتراضی مردم سوريه عليه حکومت بشار اسد در اسفندماه سال گذشته از اين مکان آغاز شد.

خبرگزاری رسمی سوريه (سانا) بر خلاف گزارش‌های منتشرشده اعلام کرد «مردان مسلح» يک مأمور پليس و يک غيرنظامی را کشته و دو مأمور امنيتی و چهار مأمور انتظامی را زخمی کرده‌اند

اين در حالی است که خبرگزاری رسمی سوريه (سانا) گزارش داده است که در قباقب «مردان مسلح» يک مأمور پليس و يک غيرنظامی را کشته و دو مأمور امنيتی را زخمی کرده‌اند.

سانا همچنين گفته است که چهار عضو مأمور انتظامی در شهر انخل زخمی شده‌اند. اين خبرگزاری عاملان اين اقدام را «مردان مسلحی» دانست که «به روی مأموران آتش گشوده و و بر سر راه آن‌ها بمب منفجر کرده‌اند.»

به گزارش ديده‌بان حقوق بشر سوريه با وجود حضور گسترده نيروهای امنيتی، در شهر حمص نيز تظاهرات ضدحکومتی برگزار شد که به گفته شاهدان عينی سه نفر در آن کشته شدند.

به گفته فعالان مخالف حکومت در يکی از گردهمايی‌های امروز دست‌کم ۲۰ هزار نفر شرکت داشتند. آن‌ها می‌گويند در شهرهای ديرالزور، در شرق و لاذقيه و بانياس در شمال غربی سوريه و در دو محله دمشق و ده‌ها منطقه در حومه پايتخت نيز تجمعاتی با تعداد کمتر برگزار شده است.

در تظاهرات حومه دمشق يک تظاهرکننده کشته شده است.

همچنين شاهدان عينی گزارش داده‌اند که در شهرهای کردنشين قاميشلی و عمودا در شمال شرق سوريه نيز دست‌کم ۱۰ هزار نفر به خيابان‌ها آمده‌اند.

حمله نيروهای حکومتی به مخالفان، دو روز پس از آن صورت می‌گيرد که بشار اسد، رهبر سوريه در تماسی تلفنی با بان کی مون، دبيرکل سازمان ملل از پايان خشونت و عمليات نظامی عليه مخالفان خبر داد.

روز گذشته آمريکا و اتحاديه اروپا برای نخستين بار به‌شکل رسمی خواهان کناره‌گيری بشار اسد از قدرت شدند.

شورای حقوق بشر سازمان ملل در گزارشی فهرست طولانی نقض حقوق بشر توسط حکومت بشار اسد را منتشر ساخت و صحبت از «جرايم عليه بشريت» کرد.

بر پايه اين گزارش دست‌کم ۱۹۰۰ نفر غيرنظامی در سوريه کشته شده‌اند که در ميان آنان کودکان نيز وجود دارند.

در برخی سندها آمده است که سربازان زخمی‌شدگان در راهپيمايی‌ها را به‌طور متناوب با چاقو مثله کرده‌اند.

اعتراضات مردمی در سوريه پنج ماه است که آغاز شده و در طول اين مدت همواره حکومت سوريه در برابر مخالفان با خشونت رفتار کرده است.

خشونت نيروهای حکومتی با آغاز ماه رمضان گسترش کم‌سابقه‌ای يافت و نيروهای ارتش به چندين شهر حمله‌ور شدند.

حکومت سوريه اين اعتراضات را ناديده می‌گيرد و آن را به «خرابکاران مسلح وابسته به بيگانگان» نسبت می‌دهد.

فيلمی از تظاهرات امروز در حمص:

تانک‌های ارتش سوريه لاذقيه را در هم کوبيدند

Tue, 16 Aug 2011 17:17:02 +0000

تانک‌های ارتش سوريه در چهارمين روز حمله به لاذقيه با شليک‌های خود اين شهر را در هم کوبيده و ده‌ها نفر را کشتند.

به گزارش رويترز، امروز سه‌شنبه ۲۵ مردادماه، در چهارمين روز از حمله‌های ارتش سوريه به شهر لاذقيه در شمال اين کشور تانک‌های ارتش اين شهر را مورد هدف شليک‌های خود قرار دادند.

بنا به اين گزارش با حمله‌های امروز آمار کشته‌شدگان چهار روز اخير در لاذقيه به بيش از ۳۴ نفر رسيده است.

به گفته شاهدان عينی، اردوگاه پناهندگان فلسطينی به نام الرام الفلسطينی و همچنين محله الشعاب مورد هدف قرار گرفتند.

کريستوفر گانس، سخنگوی آژانس کمک‌رسانی به پناهندگان خاورميانه سازمان ملل گفت: «بين پنج تا ۱۰ هزار نفر از پناهندگان فرار کرده‌اند و ما نمی‌دانيم کجا هستند. اين موضوع نگران‌کننده است.»

وی افزود: «از اين پناهندگان چند نفر کشته و ده‌ها نفر زخمی شده‌اند.»

به گزارش اتحاديه هماهنگی انقلاب سوريه، گروه مخالف حکومت، شش غيرنظامی روز گذشته در لاذقيه کشته شدند که آمار کشته‌شدگان اين شهر را به ۳۴ تن رساند.

احمد داود اوغلو، وزير امور خارجه ترکيه: اين آخرين سخنان ما با رهبران سوريه است. چيزی که انتظار داريم توقف فوری و بدون پيش‌شرط عمليات نظامی است

به گزارش مخالفان روز گذشته ارتش با حمله به شهر هولا در شمال حمص هشت نفر را کشته‌اند و به دستگيری‌های گسترده مردم ادامه می‌دهند. در حمص نيز چهار نفر کشته شده‌اند.

سرکوب‌های اخير با آغاز ماه رمضان و تظاهرات شبانه مخالفان حکومت پس از افطار، کليد خورد.

نيروهای نظامی ارتش سوريه پيش از اين به شهر حماه، مکانی که در سال ۱۹۸۲ قتلگاه مخالفان شد؛ و همچنين ديرالزور در شرق، درعا در جنوب و چندين شهر در شمال غرب اين کشور حمله کرده‌ بودند.

به نظر می‌رسد حکومت بشار اسد مصمم است تا قيام معترضان را در روزهای آينده در سراسر کشور سرکوب کند با اين حال مردم نيز به تظاهرات ادامه می‌دهند. به گفته يکی از مخالفان در ديرالزور تظاهرات در اين شهر از سر گرفته می‌شود.

در روزهای اخير آمريکا، اتحاديه اروپا و ترکيه در باره ادامه سرکوب‌ها به دمشق هشدار دادند اما دولت اين کشور به منتقدان خود فهماند که به فشارهای جهانی تمکين نمی‌کند.

خبرگزاری رسمی سوريه (سانا) امروز اعلام کرد که ارتش پس از «پاک کردن ديرالزور از شر گروه‌های مسلح» آغاز به خروج از اين شهر کرده است. ديرالزور از ۹ روز پيش مورد حمله قرار گرفت.

به گفته ساکنان ديرالزور، ارتش توپخانه ضدهوايی خود را برچيده است اما نيروهای زرهی آن در ميدان‌های اصلی شهر همچنان مستقرند و سربازان نيروهای امنيتی را برای دستگيری مخالفان همراهی می‌کنند.

احمد داود اوغلو، وزير امور خارجه ترکيه روز گذشته بشار اسد را فراخواند تا به عمليات نظامی پايان دهد در غير اين صورت پيامدهای دشواری در انتظار اوست.

داود اوغلو گفت: «اين آخرين سخنان ما با رهبران سوريه است. چيزی که انتظار داريم توقف فوری و بدون پيش‌شرط عمليات نظامی است.»

داود اوغلو هشدار داد که اگر عمليات نظامی متوقف نشود ديگر حرفی نمی‌ماند تا در مورد اقدامات لازم بگوييم.

همچنين معروف البخيت، نخست‌وزير اردن نيز خواستار توقف فوری عمليات نظامی در شهرهای مختلف سوريه شد.

حکومت سوريه از آغاز اعتراضات در اين کشور اصلاحاتی را در ساختار سياسی اين کشور به تصويب رساند اما مخالفان اين اصلاحات را ناکافی می‌دانند و با ادامه کشتارها آن‌ها را غيرواقعی ارزيابی می‌کنند.

رهبران سوريه در برابر اعتراضات مخالفان، تظاهرات موافقان حکومت و اصلاحات بشار اسد را سازماندهی می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری سانا در شهر طرطوس که بيشتر ساکنان آن از شيعيان علوی، مذهب خاندان اسد، هستند روز گذشته هزاران نفر برای «اتحاد ملی و پشتيبانی از اصلاحات به رهبری بشار اسد» دست به تظاهرات زدند.

گروه‌های مخالف حکومت سوريه فهرستی در دست دارند که بر پايه آن در اين ماه ۲۶۰ نفر کشته شده‌اند که در ميان آن‌ها حدود ۱۴ زن و دو کودک ديده می‌شوند.

اعتراضات مخالفان در سوريه از اسفندماه سال گذشته آغاز شد. به گفته فعالان حقوق بشر از آغاز اعتراضات دست‌کم ۱۲ هزار نفر دستگير شده‌اند. سازمان عفو بين‌الملل فهرست ۱۷۰۰ نفر از کشته‌شدگان را دارد در حالی که آمريکا دو هزار نفر بيشتر از اين تعداد را اعلام کرده است.

حکومت سوريه نيز از کشته شدن ۵۰۰ نيروی پليس و سرباز از اسفندماه سال گذشته تاکنون خبر می‌دهد.