https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/6146/all fa https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/10/11/20552 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/10/11/20552" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="260" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/mo-yan-111012.jpg?1349970856" /> </div> </div> </div> <p>مو يان، نويسنده چينی به عنوان برنده جايزه نوبل ادبيات سال ۲۰۱۲ شناخته شد.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>به گزارش فاکس نيوز، آکادمی نوبل در سوئد که هر سال برندگان اين جايزه معتبر را اعلام می&zwnj;کند، امروز، پنج&zwnj;شنبه ۱۱ اکتبر (۲۰ مهر) با ستودن &quot;رئاليسم وهمی&quot; آثار اين نويسنده چينی و &quot;تلفيق قصه&zwnj;های فولکلور، تاريخ و رويدادهای معاصر&quot; در اين آثار، از او به&zwnj;عنوان برنده جايزه نوبل ادبيات سال جاری نام برد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين جايزه معتبر ادبی در حالی امسال به نويسنده&zwnj;ای آسيايی می&zwnj;رسد که نويسندگان اروپايی در پنج دوره گذشته چهار نوبل را از آن خود کرده بودند و از آن جمله می&zwnj;توان به توماس ترانسترومر، برنده سوئدی اين جايزه در دوره قبل اشاره کرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اين جايزه روز ۱۰ دسامبر در مراسمی در استکهلم به مو يان اهدا خواهد شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>به مانند ديگر جوايز نوبل، نوبل ادبيات هشت ميليون کرون سوئد (حدود يک ميليون و ۲۰۰ هزار دلار) ارزش دارد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مو يان که به&zwnj;عنوان &quot;يکی از مشهورترين نويسندگان چينی که بارها ممنوع&zwnj;القلم شده و آثارش در سراسر چين به&zwnj;طور غيرقانونی انتشار يافته است&quot; شناخته می&zwnj;شود، با دو رمان خود در غرب به شهرت دست يافت که فيلم &quot;ذرت سرخ&quot; با اقتباس از آنها ساخته شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/mo-yan-1.jpg" style="width: 198px; height: 113px;" />آثار مو يان به&zwnj;طور عمده مضامينی اجتماعی دارد و او به شدت تحت تأثير نقدهای سياسی لو ژون، نويسنده چينی قرن بيستم و رئاليسم جادويی گابريل گارسيا مارکز است</p> </blockquote> <p>از او همچنين به&zwnj;عنوان همتای چينی فرانتس کافکا و جوزف هلر ياد شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>او با نام اصلی گوآن مويه، روز هفدهم فوريه ۱۹۵۵ در شهرکی واقع در شمال شرقی استان شاندونگ چين و در خانواده&zwnj;ای کشاورز به دنيا آمد. در بحبوحه انقلاب فرهنگی در چين مدرسه را به قصد کار در يک پالايشگاه نفت ترک کرد و در سن ۲۰ سالگی به &quot;ارتش آزادی&zwnj;بخش مردم&quot; پيوست. نوشتن را در سال ۱۹۸۱ هنگامی که هنوز يک سرباز بود آغاز کرد. سه سال بعد، به&zwnj;عنوان مدرس در دپارتمان ادبيات آکادمی فرهنگِ ارتش آزادی&zwnj;بخش مشغول به کار شد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مو يان نام مستعار اين نويسنده، از نظر لغوی در زبان چينی به معنای &quot;حرف نزن!&quot; است. او خود در يکی از سخنرانی&zwnj;هايش در دانشگاه اوپن هنگ کنگ اعلام کرد که اين نام مستعار را هم&zwnj;زمان با نوشتن نخستين رمانش و به اين دليل که به رک&zwnj;گويی شهره بوده و اين موضوع در چين چندان خوشايند مردم نيست، برای يادآوری به خودش که کمتر صحبت کند انتخاب کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>آثار مو يان به&zwnj;طور عمده مضامينی اجتماعی دارد و او به شدت تحت تأثير نقدهای سياسی لو ژون، نويسنده چينی قرن بيستم و رئاليسم جادويی گابريل گارسيا مارکز است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مو يان با خلق تصايری خيره&zwnj;کننده، پيچيده و اغلب خشونت&zwnj;آميز، خواننده را به جهان نااميدکننده اما زيبای داستان&zwnj;های خود می&zwnj;کشاند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>او آخرين رمان خود را که کاری بسيار قدرتمند است تنها در طول ۴۳ روز نوشت، اثری که &quot;زندگی و مرگ مرا از پای درمی&zwnj;آورند&quot; نام دارد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>او ده&zwnj;ها داستان کوتاه و رمان به زبان چينی نوشته است که بسياری از اين آثار را هوارد گلدبلت، استاد ادبيات و زبان&zwnj;های آسيای شرقی دانشگاه نتردام به زبان انگليسی ترجمه کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/world/2012/10/11/20552#comments برنده نوبل ادبی مو يان نوبل ادبيات 2012 نوبل ادبيات ۲۰۱۲ نوبل ادبی اخبار فرهنگی هنری Thu, 11 Oct 2012 14:55:38 +0000 news-zamaneh 20552 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/09/27/7247 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/09/27/7247" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> حسین نوش‌آذر </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="416" height="294" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/mousavi1.jpg?1321560832" /> </div> </div> </div> <p>&nbsp;</p> <div dir="RTL" style="margin-bottom:0cm;margin-bottom:.0001pt;<br /> text-align:justify;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span style="font-size:10.0pt;line-height:115%;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;">به گفته یکی از بستگان میرحسین موسوی، رهبر مخالفان دولت به دخترانش توصیه کرده که اگر می&zwnj;خواهید وضع مرا درک کنید، رمان &quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; نوشته گابریل گارسیار مارکز را بخوانید. این خبر در شبکه&zwnj;های اجتماعی، به ویژه در فیسبوک دست به&zwnj;دست شد و بازتاب نسبتاً گسترده&zwnj;ای یافت.</span>&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <div dir="RTL">&nbsp;<b><span>نزاع مافیای مواد مخدر در کلمبیا</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>&quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; در میان آثار گابریل گارسیا مارکز، نویسنده کلمبیایی و برنده نوبل ادبی اثر ویژه&zwnj;ای&zwnj;ست. مارکز در این رمان، پس از چندین سال پژوهش مانند یک روزنامه&zwnj;نگار تیزبین با دقت در جزئیات، گزارشی کاملاً واقعی از آدم&zwnj;ربایی جنجال&zwnj;برانگیر در کلمبیا به&zwnj;دست می&zwnj;دهد. در سال ۱۹۹۰ خولیو سزار توربای (</span><span dir="LTR">Julio C&eacute;sar Turbay</span><span>) رئیس جمهور کلمبیا قانونی برای مبارزه با مواد مخدر از تصویب گذراند. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>پابلو اسکوبار، سرکرده گروه مافیایی &quot;مدلین&quot;(</span><span dir="LTR">Medellin</span><span>) که در آن سال&zwnj;ها بسیار قدرتمند بود، با دولت اعلام جنگ کرد. سران مافیای مواد مخدر که وحشت داشتند، دولت&nbsp;به موجب قانون مبارزه با مواد مخدر آن&zwnj;ها را به ایالت متحده آمریکا تحویل دهد، یک سیاست دوگانه را در پیش گرفتند. آن&zwnj;ها از یک سو ۱۰ نفر از سیاستمداران برجسته کلمبیا و بستگانشان را به گروگان گرفتند و از سویی دیگر با دولت &nbsp;وارد مذاکره شدند. آن&zwnj;ها خواستار لغو قانون مبارزه با مواد مخدر بودند و در مقابل وعده می&zwnj;دادند که نه تنها گروگان&zwnj;ها را آزاد می&zwnj;کنند، بلکه در صنعت گردشگری نیز سرمایه&zwnj;گذاری خواهند کرد.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>سرکردگان مافیا و رهبرشان اسکوبار به&zwnj;خوبی می&zwnj;دانستند که در هیچ کشوری احساس امنیت نخواهند کرد. برای همین شعار آن&zwnj;ها هم در آن زمان این بود که می&zwnj;گفتند: &quot;یک گور در کلمبیا را به سلولی در آمریکا ترجیح می&zwnj;دهیم&quot;، و با بی&zwnj;رحمی از هیچ کاری برای تحت فشار قرار دادن جامعه مدنی و نهادهای قانون&zwnj;گذاری فروگذار نبودند.<img width="150" height="224" vspace="2" hspace="2" border="2" align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/ketab1.jpg" /> </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>گزارش مفصل یک روزنامه&zwnj;نگار از یک آدم&zwnj;ربایی سیاسی</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>گابریل گارسیا مارکز که از او به عنوان آورنده سبک &quot;رئالیسم جادویی&quot; در ادبیات یاد می&zwnj;کنند، در &quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; بر خلاف دیگر رمان&zwnj;هایش مبنا را بر گزارش جزء به جزء وقایع قرار می&zwnj;دهد. او مانند یک روزنامه&zwnj;نگار و نه یک رمان&zwnj;نویس با مارخوا پچون (</span><span dir="LTR">Maruja Pach&oacute;n </span><span>&nbsp;) و همسرش که در آن زمان جزو ربوده&zwnj;شدگان بودند، مصاحبه&zwnj;هایی انجام داد و سپس بر اساس مشاهدات این دو شاهد عینی روایت کاملی از واقعه آدم&zwnj;ربایی، ترس&zwnj;ها و رنج&zwnj;ها و محدودیت&zwnj;هایی که گروگان&zwnj;ها متحمل شدند به&zwnj;دست داد. روایت مارخوا پچون و همسرش مانند خطی همه ماجراها را به هم متصل می&zwnj;کند. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">مشابهت&zwnj;هایی که بین مافیای مواد مخدر، واهمه آن&zwnj;ها از استرداد به ایالت متحده آمریکا و ضدیتشان با دولت قانونی و نهادهای قانون&zwnj;گذاری در کلمبیا با وزارت اطلاعات و نهادهای وابسته به رهبری در ایران وجود دارد، آشکارتر از آن است که بتوان آن&zwnj;ها را ندیده گرفت</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;<span>داستان هم از منظر دو شخصیت اصلی، ماریا پچون دلامیزار و زن برادرش، به&zwnj;أتریس ولامیزار روایت می&zwnj;گردد. به همین جهت این اثر بیش از آنکه مانند دیگر آثار مارکز به شیوه رئالیسم جادویی نوشته شده باشد، گزارشی&zwnj;ست همه&zwnj;جانبه به قلم یک روزنامه&zwnj;نگار توانا از یک آدم&zwnj;ربایی سیاسی که در آن به واقعیت کاملاً وفادار می&zwnj;ماند.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>یک &quot;تریلر&quot; سیاسی</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>از &quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; نوشته گابریل گارسیا مارکز در ایران دو ترجمه در دست است: ترجمه جاهد جهانشاهی و کیومرث پارسای و هر دو این ترجمه&zwnj;ها جزو کتاب&zwnj;های پرفروش به&zwnj;شمار می&zwnj;آیند و به&zwnj;طور غیرقانونی هم مانند سایر آثار پرفروش در اینترنت وجود دارند. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>نخستین بار که گزارشی از دیدار میرحسین موسوی و فرزندانش در تارنمای &quot;کلمه&quot; انتشار یافت، همسر برادر رهبر مخالفان ایران در صفحه فیسبوکش عکس جلد رمان مارکز را قرار داد. به&zwnj;زودی این خبر در شبکه&zwnj;های اجتماعی پخش شد که اگر می&zwnj;خواهید از وضع رهبر مخالفان ایران آگاه شوید، &quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; مارکز را بخوانید. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>این نخستین بار نیست که از طریق ادبیات داستانی با ذهنیت یک شخص در شرایط بحرانی آشنا می&zwnj;شویم. برخی نویسندگان حتی برای به دست دادن طرحی از شخصیت داستانشان، فهرستی از خوانده&zwnj;های او را &zwnj;بدست می&zwnj;دهند. با این&zwnj;حال گمان نمی&zwnj;رود که پیام موسوی معطوف به رنجی باشد که بی&zwnj;تردید در حصر خانگی به او تحمیل شده است، بلکه &quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; بیش از آنکه به رنج ربوده&zwnj;شدگان و ترس&zwnj;ها و دلهره&zwnj;های آنان نظر داشته باشد، مانند یک &quot;تریلر&quot; سیاسی به مجموعه تحولاتی نظر دارد که آدم&zwnj;ربایی را به عنوان یک ابزار سیاسی توجیه می&zwnj;کند. توازی&zwnj;ها و مشابهت&zwnj;هایی هم که بین مافیای مواد مخدر، واهمه آن&zwnj;ها از استرداد به ایالت متحده آمریکا و ضدیتشان با دولت قانونی و نهادهای قانون&zwnj;گذاری در کلمبیا با وزارت اطلاعات و نهادهای وابسته به رهبری در ایران وجود دارد، آشکارتر از آن است که بتوان آن&zwnj;ها را ندیده گرفت. میر حسین موسوی بیش از آنکه بخواهد رنج خودش در حصر خانگی را نمایان کند، به این توازی&zwnj;ها و مشابهت&zwnj;ها در ساختارهای مافیایی قدرت نظر دارد.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>مافیای قدرت در کلمبیا</span></b></div> <div dir="RTL"><img width="160" height="219" vspace="2" hspace="2" border="2" align="right" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/ketab2.jpg" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>در سال ۱۹۹۰ که ماجرای آدم&zwnj;ربایی اتفاق افتاد سه گروه در کلمبیا با هم می&zwnj;جنگیدند. این سه گروه هنوز هم وجود دارند و گاهی که اختلافات بین آن&zwnj;ها بالا می&zwnj;گیرد، خبرساز می&zwnj;شوند: مافیای مواد مخدر به سرکردگی اسکوبار که البته پس از مرگ رهبرشان از قدرت آن&zwnj;ها کاسته شده است. چریک&zwnj;های دست&zwnj;چپی &quot;فارک&quot; ( </span><span dir="LTR">FARC</span><span>) که با ده هزار چریک مسلح بر جنوب کلمبیا حکومت می&zwnj;کنند و همچنین چریک&zwnj;های &quot;ای ال ان&quot; ( </span><span dir="LTR">ELN</span><span>) که بر گرته مبارزات مسلحانه چگوارا تلاش می&zwnj;کنند حکومت را سرنگون کنند. نیروی سوم دست&zwnj;راستی&zwnj;ها هستند که در مجلس کلمبیا قدرت دارند و در سال&zwnj;های دهه ۱۹۷۰ میلادی به&zwnj;عنوان واکنشی به شکل&zwnj;گیری خیزش چریکی در کلمبیا شکل گرفتند. آن&zwnj;ها منابع مالی خود را از طریق همدستی با مافیای مواد مخدر تأمین می&zwnj;کنند. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>&quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; در کانون ضدیت این سه گروه با هم و منافع آن&zwnj;ها که گاهی با هم در تصادم قرار می&zwnj;گیرد روایت می&zwnj;گردد. تشابهات مورد نظر میر حسین موسوی، رهبر مخالفان ایران را باید قاعدتاً در کانون پیچیدگی&zwnj;های مناسبات مافیایی قدرت جست. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>بازتاب آدم&zwnj;ربایی در شبکه&zwnj;های اجتماعی</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>گابریل گارسیا مارکز نخستین بار ۲۵ مهر ۱۳۹۰ (۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱) خبر بازتاب رمانش در شبکه&zwnj;های اجتماعی و در متن مناسبات سیاسی در ایران را در صفحه فیسبوکش قرار داد. طبعاً انبوهی از ایرانیان در صفحه فیسبوک نویسنده محبوبشان پیام گذاشتند و این خبر را در صفحات خود به اشتراک گذاشتند. سپس یک هفته بعد این خبر در روزنامه انگلیسی&zwnj;زبان &quot;کلمبیا ریپورت&quot; هم بازتاب یافت.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>رهبر مخالفان ایران در چه شرایطی به&zwnj;سر می&zwnj;برد؟</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"> <p><span>رمان &quot;گزارشی از یک آدم&zwnj;ربایی&quot; در هفتم نوامبر &nbsp;۱۹۹۰ آغاز می&zwnj;شود. در آن سال در شب هفتم نوامبر دو زن، ماروخا و به&zwnj;آتریس سوار یک لیموزین می&zwnj;شوند که راننده آن&zwnj;ها را به خانه بازگرداند. مافیا سر به&zwnj;زنگاه جلوی آن&zwnj;ها می&zwnj;پیچد، راننده را به قتل می&zwnj;رساند و این دو زن را به گروگان می&zwnj;گیرد. از آن پس رنج آن&zwnj;ها در حصر و شرایط نامناسب زیستشان از یک سو و از سویی دیگر تلاش بستگان و سیاستمداران و نهادهای مدنی برای آزادی آن&zwnj;ها به داستان جهت می&zwnj;دهد.</span>&nbsp;&nbsp;</p> <blockquote><div dir="RTL">نگهبانان همواره در اتاق حضور دارند و گروگان&zwnj;ها اجازه ندارند جز در مواقع ضروری و آن هم به نجوا حرف بزنند. آن&zwnj;ها برای هر کاری باید از&nbsp;زندانبانانشان اجازه بگیرند و با این&zwnj;حال موفق می&zwnj;شوند به تدریج نوعی زندگی روزانه و مشخص را در پیش بگیرند</div> </blockquote> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;ما<span>فیا این دو زن را به خانه&zwnj;ای در بوگوتا انتقال می&zwnj;دهد، و آن&zwnj;ها را در اتاقی که فقط شش متر مربع وسعت و یک پنجره دارد، زندانی می&zwnj;کند. در این اتاق یک گروگان دیگر به نام ماریا مونتویا ( </span><span dir="LTR">Marina Montiya</span><span>) نیز زندگی می&zwnj;کند. این سه زن می&zwnj;بایست با چهار نگهبان زیر یک سقف سر کنند. نگهبانان همواره در اتاق حضور دارند و گروگان&zwnj;ها اجازه ندارند جز در مواقع ضروری و آن هم به نجوا حرف بزنند. آن&zwnj;ها برای هر کاری باید از&nbsp;زندانبانانشان اجازه بگیرند و با این&zwnj;حال موفق می&zwnj;شوند به تدریج نوعی زندگی روزانه و مشخص را در پیش بگیرند. یک تلویزیون و یک رادیو در این اتاق وجود دارد. گروگان&zwnj;ها اخبار را از طریق تلویزیون پیگیری می&zwnj;کنند و زندانبان&zwnj;ها از رادیو ترانه گوش می&zwnj;دهند. آن&zwnj;ها چهار جوان خشن هستند که از نظر شخصیتی بسیار نامتعادل&zwnj;اند، و به این دلیل که به آینده هیچگونه امیدی ندارند، فقط در زمان حال زندگی می&zwnj;کنند. به &zwnj;تدریج بین گروگان&zwnj;ها و زندانبان&zwnj;ها دوستی و الفتی شکل می&zwnj;گیرد. چون هر چه باشد زندانبان&zwnj;ها هم خود قربانیانی بیش نیستند. چنین است که آن&zwnj;ها با هم جدول حل می&zwnj;کنئد، گاهی روزنامه می&zwnj;خوانند و تلاش می&zwnj;کنند تا آنجا که امکان دارد زیر یک سقف با هم به تفاهم برسند.</span></p> </div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><span>عکس یک جنایتکار در محراب</span></b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>شباهت&zwnj;ها بین گزارش گارسیا مارکز از آدم&zwnj;ربایی در کلمبیا و صحنه&zwnj;گردانان سیاسی در ایران به همین جا ختم نمی&zwnj;شود. در &quot;گزارش یک آدم ربایی&quot; ولامیزار، سیاستمداری که همسر و خواهرش را ربوده&zwnj;اند تلاش می&zwnj;کند که با اسکوبار، سرکرده مافیای مواد مخدر مذاکره کند. اما به&zwnj;سادگی نمی&zwnj;توان با اسکوبار ملاقات کرد. </span>&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img vspace="2" hspace="2" border="2" align="bottom" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/mousgagmn02_1.jpg" /></div> <div dir="RTL">آیا موسوی با اشاره به &quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; به دشواری شرایط مذاکره و به سویه&zwnj;های عوام&zwnj;فریبانه رقیبانش اشاره دارد؟&nbsp;</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;<span>باید توجه داشت که در آن سال&zwnj;ها اسکوبار در بین فقرا و محرومان بسیار محبوب بود. عکس او را در محراب&zwnj;ها قرار می&zwnj;دادند و او را که در فقر پرورش پیدا کرده بود، از خودشان می&zwnj;دانستند. اسکوبار هم همواره با بذل و بخشش&zwnj;های مادی و انعام و صدقه&zwnj;ای که به فقرا می&zwnj;داد، تلاش می&zwnj;کرد همچنان به عنوان یک شخصیت محبوب جلوه&zwnj;گر شود.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>&nbsp;آیا موسوی با اشاره به &quot;گزارش یک آدم&zwnj;ربایی&quot; به دشواری شرایط مذاکره و به سویه&zwnj;های عوام&zwnj;فریبانه رقیبانش اشاره دارد؟ معلوم نیست. در هر حال اگر مبنا را بر رازگشایی از نشانه&zwnj;های درون&zwnj;متنی بگذاریم، باید گفت که در داستان مارکز سرانجام تلاش&zwnj;های دلامیزار برای ملاقات با اسکوبار بی&zwnj;حاصل می&zwnj;ماند و در مجموع از ۱۰ گروگان که در محله&zwnj;های گوناگون شهر نگه&zwnj;داری می&zwnj;شوند، فقط شش گروگان آزاد می&zwnj;شوند. در آن میان ماریا مونتویا به قتل می&zwnj;رسد، به&zwnj;آتریس را آزاد می&zwnj;کنند و ماروخا که اکنون تنها مانده است، همچنان از طریق تلویزیون رویدادها را از اسارتگاهش پیگیری می&zwnj;کند.&nbsp;آیا میر حسین موسوی، رهبر مخالفان ایران احساس می&zwnj;کند در این شرایط دشوار که هیچگونه مذاکره&zwnj;ای عملی نیست، او را تنها گذاشته&zwnj;اند؟</span></div> <p>&nbsp;</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/09/27/7247#comments برنده نوبل ادبی حسین نوش‌آذر میرحسین موسوی گابریل گارسیا مارکز گزارش یک آدم‌ربایی گوی سیاست Tue, 27 Sep 2011 20:56:10 +0000 7247 at https://archive.radiozamaneh.com