مخالفان

ابطحی: اصلاح‌طلبان بايد مرز خود را با مخالفان مشخص کنند

zamaanehnews — Sat, 24 Mar 2012 11:19:52 +0000

محمدعلی ابطحی، معاون پارلمانی دولت محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين ايران خواهان مشخص شدن مرز اصلاح‌طلبان با مخالفان حکومت اين کشور شد.

ابطحی روز شنبه پنجم فروردين ۱۳۹۱ به خبرگزاری مهر گفت: "اصلاح‌طلبان بايد مرز خود را با مخالفان نظام مشخص کنند حتی اگر سران اصلاحات در صحنه نباشند."

به گفته وی "اصلاح‌طلبی جريان توانمندی است که انيدشه و تفکر آن در جامعه نفوذ دارد هرچند که نماينده‌ای در مجلس نداشته باشد."

ابطحی واکنش‌های گسترده را به رأی دادن محمد خاتمی در انتخابات مجلس نهم، نشانه بالابودن مخاطبان جريان اصلاحات توصيف کرده است

وی افزود: "اصلاح‌طلبی يک واقعيتی درون جامعه ايران است که تحولات گذرا بر آن اثر ندارد اما در سال ۹۰ خيلی فرصت بروز نداشت."

ابطحی واکنش‌های گسترده را به رأی دادن محمد خاتمی در انتخابات مجلس نهم، نشانه "بالابودن مخاطبان" جريان اصلاحات توصيف کرد.

اشاره ابطحی به واکنش‌هايی است که پس از رأی دادن محمد خاتمی در نهمين دوره انتخابات مجلس ايران بروز کرد.

خاتمی چند ماه پيش با بيان شرط‌هايی برای شرکت در انتخابات مجلس گفته بود: "وقتی همه نشانه‌ها دلالت بر اين دارد که نبايد در انتخابات شرکت کنيم، شرکت در انتخابات معنايی ندارد."

با اين حال وی روز ۱۲ اسفند در انتخابات مجلس شرکت کرد و رأی داد.

وی در توضيح چرايی رأی دادنش در انتخابات گفت: "تعيين استراتژی عدم معرفی نامزد و ارائه ليست هيچ‌گاه به معنی تحريم انتخابات نبود و می بايست اين امر را در عمل اثبات کنيم تا با گرفتن هرگونه بهانه ای از بدخواهان روزنه ای برای امکان مفاهمه بيشتر با تکيه بر حقوق و مصلحت مردم و پيشرفت واقعی کشور باز شود."

وی همچنين گفت: "من براساس راهبرد اصلاح طلبانه به آشتی ملی و بازگشت به آرمان های اصيل انقلاب و قانون اساسی و ايجاد فضای همدلی و مشارکت همگان دعوت کرده و می کنم و انتظار داشته و دارم که همه با اسير نماندن در گذشته و با نگاه به آينده روند تازه ای را در کشور آغاز کنند."

شماری از تحليلگران مسائيل سياسی ايران، رأی دادن محمد خاتمی را نشانه "جدايی" وی و اصلاح‌طلبان از جنبش مخالفان موسوم به "جنبش سبز" ارزيابی کرده‌اند.

فوبیای مرگ و فراموشی فرهنگ عمومی

arezoo — Fri, 10 Jun 2011 14:21:18 +0000

امین سرخابی

هرچند ایرانی‌ها به‌نوعی با فرهنگ انتظار عجین شده‌اند، اما هدف از طرح این بحث، تقلیل مبارزات سیاسی و اجتماعی به فرهنگ انتظار یا منتظر ماندن برای مرگ شخصیت‌های سیاسی و مردمی نیست، بلکه واقعیتی است که از تغییر نسل و دوره زیست یک فرد ناشی می‌شود. بدین معنا که چه بخواهیم و نخواهیم طول عمر هر فرد انسانی با هر ویژگی شخصیتی که داشته باشد روزی به پایان می‌رسد.

در ایران نیز بسیاری از شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی کماکان مردمی، بیش از شش دهه از عمرشان را سپری کرده‌اند و به دوران پایان زندگی‌شان نزدیک می‌شوند؛ به طوری که در طول سه سال گذشته نیز شاهد به‌سر رسیدن این دوران بوده‌ایم.

قدرت تنها به وجه اجرایی آن یعنی دستگاه‌های حکومتی محدود نمی‌شود. چه بسا قدرت واقعی و ماندگار برای دستگاه حکومتی بیشتر در میان مردم و قاعده هرم اجتماعی جریان دارد. حوزه عمومی یا قاعده هرم اجتماعی در برگیرنده حوزه‌های مختلفی است. یکی از این حوزه‌ها که نقش بسیار مهم و حیاتی دارد فرهنگ عمومی و زندگی روزمره است. حتی دیکتاتورترین حاکمیت‌های سیاسی نیز تلاش دارند بر بخشی از این حوزه مسلط شوند یا با استفاده از ابزارهای گوناگون، نمادهای این عرصه را دست‌کاری یا از ارائه برخی از نمادهای آن جلوگیری کنند. ارائه و بروز برخی از نمادها و عناصر فرهنگ عمومی و زندگی روزمره به دلیل خصلت توده‌ای بودن آن تهدید بزرگی برای حاکمیت‌های استبدادی قلمداد می‌شود. در مقابل همیشه جریان‌های سیاسی مخالف سعی دارند با همیاری و تقویت حوزه عمومی و تلاش در ارائه عناصر و نمادهای فرهنگ عمومی و زندگی روزمره حوزه عمومی را نمایندگی کنند. عناصر تشکیل‌دهنده فرهنگ عمومی و زندگی روزمره در قالب جنبشی غیر فعال و خفته، دارای پتانسیل سازمان‌یابی و «بسیج منابع» در لحظه‌های مهم زندگی روزمره است. در ایران نیز همیشه مخالفان یا اپوزیسیون (ساختاری و ساختارشکن) سعی داشته‌اند از این مجرا برای تجمیع آرای عمومی استفاده کنند؛ امری که در جریان پس از انتخابات 88 بروز یافت.

پس از تغییر ماهیت اعتراض‌های مردمی در روز عاشورای 88 و 25 بهمن 89 و متعاقب آن کاهش گستردگی جغرافیای اعتراض‌ها، همچنین سرکوب شدید مردم به عنوان مهم‌ترین کارگزاران حوزه عمومی، حکم‌های سنگین قضایی و عدم وجود برنامه‌ای مشخص از جانب اپوزیسیون و به دنبال آن انفعال ناخواسته حوزه عمومی، سبب شد این حوزه و کلیه عناصر آن از جانب مخالفان به فراموشی سپرده شود و به عبارتی کمتر به آن توجه داشته باشند و مخالفان در داخل بدون در نظر گرفتن آن‌چه از حوزه عمومی برمی‌آید، به چانه‌زنی از بالا روی آورند؛ امری که پس از تلاش اصول‌گرایان برای آماده‌سازی فضای انتخاباتی مجلس نهم در قالب بزرگ‌نمایی عده‌ای موسوم به «جریان انحرافی» و طرح بحث کمیته صیانت از آرا آغاز شد.

تا یک‌سال پیش چنین بحثی خط قرمزی بود که عبور از آن به منزله گناهی نابخشودنی تلقی می شد. در مقابل برخی از اصلاح‌طلبان به تاکتیک چانه‌زنی از بالا روی آوردند؛ به طوری که پیام چندروز پیش محمد خاتمی، رئیس جمهوری پیشین ایران فارغ از هرگونه تفسیر بدبینانه‌ای حاوی تلاش برای چانه‌زنی از بالا بود. چنین تاکید مشخصی بر «چانه‌زنی از بالا» از جانب اصلاح‌طلبان و زدوبندهای آغاز شده از سوی اصول‌گرایان به معنای به فراموشی سپردن حوزه عمومی و قاعده هرم اجتماعی است. هرچند اصول‌گرایان بر اساس آن‌چه خود بارها اعتراف کرده‌اند به حوزه عمومی، مشارکت حداکثری و اکثریت باوری ندارند، اما اصلاح‌طلبان، چه حکومتی و غیر حکومتی که همیشه ادعای کسب مشروعیت از بدنه اجتماعی و حوزه عمومی داشته‌اند، مدتی است که سیاست مبتنی بر حوزه عمومی را به امید فتح خاکریزی از ساختار حاکمیت کنار گذاشته‌اند تا بدان وسیله سیاست را میان مردم بازگردانند. چنین تلاشی به‌ویژه از جانب مخالفان، عجولانه و نافرجام به‌نظر می‌رسد، زیرا هنوز حوزه عمومی پتانسیل بالایی برای ارائه و نمایش قدرت دارد.

یکی از پدیده‌هایی که پتانسیل بالقوه‌ای در این مورد دارد مرگ و تشریفات پس از آن است که در فرهنگ عمومی و زندگی روزمره قابل طرح است. این‌که مرگ و پایان زندگی یک شخصیت سیاسی و فرهنگی چه تأثیرات روانی‌ای بر مردم و تحولات اجتماعی در یک جامعه دارد را بیشتر باید در حوزه روان‌شناسی سیاسی و انسان‌شناسی سیاسی جست‌وجو کرد، اما این پدیده سویه دیگری نیز دارد که فرهنگ عمومی و زندگی روزمره تعیین‌کننده ماهیت آن است؛ ماهیتی که در ساحت حوزه عمومی قرار می‌گیرد.
گاهی مرگ فردی که ویژگی و هویتی متفاوت دارد به پایان سلطه جریان سیاسی خاصی منجر می‌شود. گاهی نیز مرگ این افراد سبب انشقاق در فرآیندی سیاسی یا اجتماعی می‌شود. گاهی نیز دیده شده است که مرگ افراد مردمی و با هویتی ویژه، سبب آغاز جریانی اجتماعی و سیاسی نوین می‌شود. نمونه این افراد در تاریخ بشریت به وفور یافت می‌شود. در تاریخ ایران چنین پدیده‌ای وجود داشته است و این روزها نیز شاهد چنین رویدادهایی هستیم. مرگ شخصیت‌های مردمی در ایران امروز، پدیده‌ای است که تشریفات پس از آن ماهیتی دوگانه دارد. برای یکی «فرصت» و برای دیگری «تهدید»، «فوبیا» یا «هراس» تلقی می‌شود. به همین دلیل مسئله‌ای که در این نوشتار مورد ملاحظه قرار گرفته، چگونگی درک به تهدید/ فرصت بودن تشریفات پس از مرگ است؛ امری که در چهارچوب فرهنگ عمومی و زندگی روزمره مردم ایران قرار می‌گیرد.
مرگ شخصیت‌های سیاسی- اجتماعی و تشریفات پس از آن که بستر مناسبی برای اعتراض‌های مدنی است، نیازی به سازماندهی و تبلیغات گسترده ندارد. چون درعمق زندگی روزمره مردم جاری است به آسانی قابل دسترسی و جهت دهی است، اما متاسفانه استراتژیسین‌های مخالفان دولت آن را به فراموشی سپرده‌اند و به مثابه امری طبیعی که با تشریفات و مناسبات مرسوم به اتمام می‌رسد بدان نگریسته‌اند یا این‌که خود را در پی‌ریزی تاکتیکی مناسب برای استفاده از چنین پدیده‌ای ناتوان دیده‌اند. این در حالی است که حاکمیت این امر را به خوبی درک کرده است و آن را عاملی می‌داند که پتانسیل تبدیل به حرکت‌های اجتماعی از پایین را خواهد داشت.
ممانعت‌هایی که حکومت در جریان تشریفات و مراسم پس از مرگ، خصوصاً در سه سال گذشته انجام داده، نمایانگر آن است که مرگ شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی مردمی، هراس و نوعی فوبیا در ذهن حاکمان ایران می‌آفریند؛ به‌طوری که برخورد خصمانه در روز تشییع جنازه عزت‌الله سحابی با سوگواران حاضر در مراسم که به کشته شدن هاله سحابی منجر شد، ناشی از فوبیای مرگ نزد حاکمیت است. واقعیتی که جریان‌های سیاسی مخالف اهمیت آن را جدی نگرفته‌اند. تشریفات پس از مرگ در فرهنگ عمومی ایرانی‌ها اهمیت زیادی دارد؛ خصوصاً اگر مرگ شخصیتی، سیاسی، اجتماعی و مردمی در میان باشد.
مرگ و خصوصاً تشریفات پس از آن همچون پدیده‌ای اجتماعی و یکی از بخش‌های لاینفک زندگی روزمره گاهی سبب آفریدن جریانی اجتماعی می‌شود که در بعضی جوامع استبدادزده محملی است بر شکل‌گیری جریان‌های سیاسی. چنین امری در تاریخ معاصر ایران بسیار یافت می‌شود. حال چنین مرگی منتهی به کیفیتی مطلوب شود یا نه بحث ما نیست. آن‌چه مهم است وجه اعتباری و کارکردی عناصر فرهنگ عمومی است که بستری برای شکل‌گیری فرایندی سیاسی و اجتماعی است.

حاکمیت سیاسی در ایران عناصر تشکیل‌دهنده فرهنگ عمومی و ویژگی اعتراضی آن را به خوبی درک کرده و در تلاشی گاه موفق و گاه بازتولیدکننده شکست، سعی در دست بردن و دست‌کاری نمادهای فرهنگ عمومی آمیخته با اجبار اجتماعی داشته است تا بدین‌طریق کلیه منفذهای مخالفان را در پی‌ریزی اعتراض‌های گسترده ببندد؛ امری که در مراسم خاکسپاری آیت‌الله منتظری، ناصر حجازی و این اواخر نیز سحابی‌ها دیده شد و نشان داد که هیئت حاکمه و سیستم اطلاعاتی آن به چنین امری پی برده و درصدد جلوگیری و تغییر چنین نمادهای فرهنگی‌ای هستند. به طوری که هرازگاهی مرگ یک چهره سیاسی و فرهنگی به هراس و فوبیایی هولناک برای حاکمیت تبدیل می‌شود.

از سوی دیگر به‌نظر می‌رسد هیئت ائتلافی مخالفان حاکمیت کنونی در ایران این جنبه از فرهنگ عمومی و زندگی روزمره را به فراموشی سپرده‌اند و اهمیت آن را به خوبی درک نکرده‌اند یا این‌که تحت تأثیر عواملی همچون فضای مجازی به این امر مهم کمتر پرداخته‌اند. این در حالی است که چنین تشریفاتی با خلق ابتکاراتی هرچند ساده می‌تواند بستری مناسب باشد برای شکل‌گیری و تقویت آن‌چه شبکه اجتماعی عینیت محور می‌نامند. همچنین توجه به فرهنگ عمومی می‌تواند پایگاه جریان‌های سیاسی مردمی را در حوزه عمومی هرچه بیشتر تقویت کند و چه بسا در جریان چانه‌زنی از بالا نیز سبب شود تخم‌مرغ‌های بیشتری در سبد داشته باشی. از سوی دیگر دست یازیدن به فرهنگ عمومی و توانایی تأثیرگذاری بر آن می‌تواند سیاست را به مثابه امری پویا و شفاف دوباره به میان مردم بازگرداند. همچنان که حاکمیت سیاسی تلاش دارد هیچگونه منفذی را برای اعتراض باقی نگذارد، مخالفان نیز نباید از هرگونه فرصتی برای اعتراض و نمایش خود غفلت کنند.

از حوادث پیش آمده چنین برمی‌آید که هربار زمان مرگ شخصیتی مخالف و مردمی در ایران فرا می‌رسد، حاکمیت استبدادزده دچار هراسی کابوس‌وار می‌شود و از هر ابزاری برای جلوگیری از عینیت بخشیدن به تشریفات پس از مرگ به عنوان بخشی از فرهنگ عمومی، فروگذاری نمی‌کند. چنین مدعایی نیز در کشته شدن هاله سحابی در مراسم سوگواری پدرش قابل اثبات است. هر چند این پدیده به واکاوی بیشتری نیاز دارد و از حوصله این نوشتار خارج است، اما آن‌چه مهم و قابل تأمل می‌نماید فوبیای مرگ برای حاکمیت و به فراموشی سپردن پتانسیل اعتراضی تشریفات پس ازمرگ از جانب مخالفان است. شاید کشته شدن هاله سحابی در مراسم سوگواری پدرش عامل محرکی باشد تا مخالفان سیاسی دوباره به حوزه عمومی مراجعه کنند. این نیز می تواند در 22 خرداد خود را نمایان سازد.

تجمع معترضان در برخی از شهرهای ايران

zamaanehnews — Tue, 01 Mar 2011 16:17:39 +0000

معترضان ايرانی امروز سه‌شنبه ۱۰ اسفند در تهران و چند شهر ديگر در تجمع‌های غير متمرکز عليه حکومت اين کشور شعار داده‌اند.

به گزارش تارنمای کلمه، ساعتی پیش در تهران «نيروهای گارد ضد شورش با باتوم، شوکرهای برقی و گاز اشک‌آور به مردم تجمع‌کننده حمله کرده‌اند.»

کلمه همچنین افزوده «صدای شليک گلوله‌هايی که مشخص نبوده مربوط به گلوله‌های واقعی است يا گلوله‌های پلاستيکی در ميدان انقلاب و خيابان‌های اطراف آن شنيده شده است.»

معترضان در تجمعات امروز شعارهایی در حمایت از میرحسین موسوی و مهدی کروبی دو تن از رهبران مخالفان سرداده‌اند. «مرگ بر دیکتاتور» یکی دیگر از شعارهای تجمعات امروز بوده است.

در همين حال گزارش‌ها حاکی است که در شيراز و مشهد نيز تجمع‌های پراکنده‌ای برگزار و بين نيروهای امنيتی و معترضان درگيری‌های رخ داده است.

مخالفان حکومت ايران، امروز در پی فراخوان شورای هماهنگی راه سبز اميد برای اعتراض به بازداشت ميرحسين موسوی و مهدی کروبی به خيابان‌ها آمده‌اند.

در همین حال تارنمای کلمه در خبری دیگر گزارش داد: «خشونتی که امروز از سوی نيروهای امنيتی، لباس شخصی و گارد ضد شورش نسبت به مردم معترض اعمال شد، در مقايسه با تجمع‌های پيشين معترضان شديدتر بوده و خبرنگاران کلمه آن را بسيار خشن و بی‌سابقه توصيف کرده‌اند.»

بنا بر این گزارش «اعمال اين خشونت‌ها همچنان در خيابان‌های مختلف تهران ادامه دارد و گفته می‌شود بسياری از مردم در ميدان انقلاب در محاصره نيروهای گارد قرار دارند.»

کلمه به نقل از يکی از خبرنگارانش افزوده: «در ساعت هجده و سی دقيقه امروز جمعيت انبوهی که در چهارراه ولی عصر تجمع کرده بودند و شعارهای يا حسين، ميرحسين و يا مهدی، شيخ مهدی می‌دادند، مورد هجوم گارد ويژه و لباس شخصی‌ها قرار گرفتند که در اين فاصله، صدای شليک چندين گلوله نيز به گوش رسيد. من که در ميان جمعيت بودم و همراه آن‌ها سعی کردم از صحنه فرار کنم، وقتی به مکان امنی رسيدم، متوجه شدم که کت‌ام پر از خون شده که ناشی از تير خوردن اطرفيان و پاشيدن خون به من بوده است.»

از سوی ديگر «ندای سبزآزادی»، تارنمای ديگر مخالفان، حضور جمعيت در خيابان‌های منتهی به خيابان‌های انقلاب و آزادی را «به مراتب بيشتر از حضور آنان در روز ۲۵ بهمن» گزارش داده است.

اين تارنما از «جمعيت کثير مردم در ميدان امام حسين» نوشت و در گزارشی پس از تاريکی هوا افزوده است: «در حالی که در تجمعات گذشته با تاريک شدن هوا مردم راهی منازل‌شان می‌شدند اما در تجمع امروز با تاريک شدن هوا موج جديدی از حضور مردم در بين حاضرين در خيابان‌ها را شاهد هستيم.»

اين گزارش همچنين از «درگيری‌های بسيار شديد بين مردم و نيروهای امنيتی» و «تيراندازی از سوی نيروهای لباس شخصی در اکثر مناطق از جمله ميدان انقلاب، چهارراه ولی‌عصر، ميدان ونک، ميدان توحيد، خيابان فرصت» و «حمله نيروهای گار ويژه با شوکر و باتوم وگاز اشک‌آور» نوشته است.

اين در حالی است که شبکه خبر ايران، از سايت‌های نزديک به دولت در گزارشی نوشت: «در خيابان‌هايی که به‌عنوان محل قرار آشوب‌طلبان معرفی شده، مردم مانند روزهای گذشته مشغول خريدهای نوروزی و انجام ديگر کارهای خود هستند.»

همچنين شامگاه امروز سايت‌های مخالف دولت خبر دادند فخرالسادات محتشمی‌پور، همسر مصطفی تاج‌زاده مشاور ميرحسين موسوی در انتخابات دوره دهم رياست جمهوری و معاون سابق وزير کشور در دوران رياست جمهوری محمد خاتمی که هم‌اکنون در زندان به‌سر می‌برد؛ در راهپيمايی امروز دستگير شده است.

منابع خبری جنبش مخالفان حکومت ايران (جنبش سبز) می‌گويند که موسوی و کروبی به همراه همسرانشان به زندان نظامی حشمتيه منتقل شده‌اند اما غلام‌حسين محسنی اژه‌ای، دادستان کل ايران انتقال اين دو رهبر مخالفان به زندان حشمتيه را تکذيب کرده است.

«شورای نگهبان برای فتنه‌گران فرش قرمز پهن نمی‌کند»

zamaanehnews — Sat, 22 Jan 2011 10:38:18 +0000

عباس‌علی کدخدايی، سخنگوی شورای نگهبان گفت شورای نگهبان برای کسانی که در «فتنه ۸۸ » نقش داشته‌اند، «فرش قرمز» پهن نمی‌کند.

حکومت ايران از ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، دو تن از رهبران مخالف دولت به عنوان «سران فتنه» و از اعتراضات به نتیجه انتخابات دهمین دوره ریاست‌جمهوری این کشور به عنوان «فتنه ۸۸» نام می‌برد.

به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی ايران (ايرنا)، کدخدايی امروز در يک نشست خبری در تهران درباره سخنان آيت‌الله احمد جنتی، دبير شورای نگهبان که مدتی پيش گفته بود نيازی به حضور محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين ايران در انتخابات نيست، گفت اين فرد (محمد خاتمی) اکنون به جای پاسخ‌گويی (درباره) رفتار خود در مقام «مدعی و طلبکاری» به ميدان آمده است.

خبرگزاری مهر سه‌شنبه ۱۴ دی ماه گذشته گزارش داد احمد جنتی در پاسخ به اظهارات اخير محمد خاتمی گفته است: «اصلاً احتياجی به حضور اين‌ عده (اصلاح‌طلبان) در انتخابات نيست، آن‌ها خواب‌هايی می‌بينند که بی‌تعبير است و مردم قبول‌شان ندارند و بهتر اين است همان‌گونه که کنار کشيدند، کنار بمانند و به کارهايشان پاسخ دهند.»

اما سخنگوی شورای نگهبان گفت که اين سخنان درست منعکس نشده و اشاره جنتی به جناح‌های سياسی نبوده بلکه اشاره او به يکی از شخصيت‌ها بوده است.

اشاره کدخدايی به محمد خاتمی است که شامگاه يک‌شنبه پنجم دی‌ماه گذشته در ديدار با نمايندگان اصلاح‌طلب مجلس، از «آزادی زندانيان سياسی و ايجاد فضای آزاد برای احزاب، پايبندی مسئولان به قانون اساسی و برگزاری انتخاب آزاد و سالم» به‌عنوان سه شرط حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس نهم نام برده بود.

سخنگوی شورای نگهبان در پاسخ به پرسش خبرنگاری درباره «قطعی بودن رد صلاحيت برخی افراد» برای حضور در انتخابات گفت: «شورای نگهبان نظر خود را زمانی که افراد ثبت‌نام کردند، اعلام می‌کند و ملاک اين نهاد تنها رفتار افراد است.»

کدخدايی همچنين در پاسخ به اين پرسش که آيا مصوبات مجمع تشخيص مصلحت نظام، لازم‌الاجرا است، گفت: «مصوبات مجمع لازم‌الاجرا است.»

پس از رد شدن طرح نمایندگان مجلس برای انتخاب رئیس بانک مرکزی با رأی نمایندگان و رد شدن آن در شورای نگهبان، این طرح برای بررسی به مجمع تشخیص مصلحت نظام ارسال شد.

اما محمود احمدی‌نژاد، رئيس‌جمهور ايران دوشنبه ۲۰ دی ٨٩ گفت:‌ «مجمع تشخيص مصلحت نظام جايی نيست که بخواهد دائماً قانون اساسی را تغيير دهد، زيرا که در چنين صورتی نياز به قانون اساسی نخواهيم داشت.»

به گفته احمدی‌نژاد، اگر بانک مرکزی «دستخوش دخالت ساير قوا» شود، حتماً روند امور با «مشکل» مواجه می‌شود، ضمن اينکه «اصرار بر کار خلاف قانون اساسی و تغيير قانون اساسی و ارجاع آن به مجمع تشخيص مصلحت نظام صحيح نيست.»

وی همچنین با اعلام اینکه «مصوبات مجمع تشخیص را قانون نمی‌داند» از اجرای قانون پرداخت تسهیلات به متروی تهران و کلان‌شهرها که پس از اختلاف مجلس و شورای نگهبان به تأیید مجمع تشخیص رسید، خودداری می‌کند.

محمود احمدی‌نژاد که خود يکی از اعضای مجمع تشخيص مصلحت نظام است، در جلسات اين مجمع شرکت نمی‌کند.

برخی از نمایندگان مجلس ایران از این رفتار احمدی‌نژاد به عنوان «گردن‌کشی در برابر قانون» یاد می‌کنند.

بنا بر قوانين ايران، همه مصوبات مجلس شورای اسلامی بايد به تأييد شورای نگهبان برسد. در صورتی که مصوبه‌ای از سوی شورای نگهبان تأييد نشود و مجلس نيز بر مصوبه خود پافشاری کند، مجمع تشخيص مصلحت نظام بر اساس اصل ۱۱۲ قانون اساسی می‌تواند درباره چنين مصوباتی بر اساس «مصلحت نظام» تصميم‌گيری کند.

همچنين بر اساس اصل ۱۱۲ قانون اساسی، مشاوره در اموری که رهبر جمهوری اسلامی به مجمع ارجاع می‌دهد، از ديگر وظايف اين نهاد حکومتی است. اعضای مجمع تشخيص مصلحت نظام برای يک دوره پنج ساله از سوی رهبر جمهوری اسلامی ايران انتخاب می‌شوند. دوره کنونی اين مجمع اسفند ۱۳۹۰ به پايان می‌رسد.