https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/6110/all fa https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/12/04/22266 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/12/04/22266" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو با ساغر غیاثی، فعال حقوق زنان و دانش‌آموخته رشته مطالعات جنسیت </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو: مریم حسین‌خواه </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="161" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/ddddd_0.jpg?1354915110" /> </div> </div> </div> <p>مریم حسین&zwnj;خواه- در هفته&zwnj;های اخیر شهرهای مختلف ایرلند٬ شاهد اعتراض&zwnj;های گسترده&zwnj;ای نسبت به قانون ممنوعیت سقط جنین در این کشور بود. هزاران نفر از شهروندان ایرلندی با آمدن به خیابان خواستار اصلاح این قانون شده&zwnj;اند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در پی این اعتراض ها لایحه&nbsp;&quot;سقط جنین قانونی&quot; به معنای آزادی سقط جنین در زمانی که جان مادر به خاطر بارداری در معرض خطر قرار می&zwnj;گیرد٬ بار دیگر در ۲۸ نوامبر سال جاری به پارلمان ایرلند رفت، اما این لایحه با ۱۰۱ رای منفی در برابر ۲۷ رای مثبت از دستور کار پارلمان خارج شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از سوی دیگر روز یکشنبه٬ دوم دسامبر جاری، میکائیل گوستافسون، رئیس کمیته حقوق زنان در پارلمان اروپا که برای یک دیدار رسمی به ایرلند سفر کرده بود٬ با تاکید بر حق انتخاب زنان در پایان دادن به بارداری از این مسئله به عنوان یک موضوع حقوق بشری یاد کرد. تلاش&zwnj;های فعالان حقوق زنان در ایرلند برای تغییر این قانون نیز همچنان ادامه دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این زمینه با ساغر غیاثی، فعال حقوق زنان و دانش&zwnj;آموخته رشته مطالعات جنسیت از دانشگاه ترینیتی دوبلین گفت&zwnj;وگو کرده&zwnj;ایم. ساغر غیاثی در سال&zwnj;های اخیر با شماری از سازمان&zwnj;های زنان و نهادهای حقوق بشری ایرلندی همکاری داشته است. او می&zwnj;گوید: &laquo;موضوع سقط جنین در کشور کاتولیک مذهب ایرلند همیشه مناقشه&zwnj;برانگیز بوده و در طی ۳۰ سال گذشته پنج همه&zwnj;پرسی ملی در پیوند با این موضوع برگزار شده است.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>رادیو زمانه- دوبلین و شهرهای دیگر ایرلند در هفته&zwnj;های گذشته شاهد گردهمایی های اعتراضی گسترده&zwnj; نسبت به قانون ممنوعیت سقط جنین در این کشور بود و این اعتراض&zwnj;ها همچنان ادامه دارد. با توجه به اینکه این قانون سال&zwnj;هاست در ایرلند اجرا می&zwnj;شود٬ چه شد که شاهد چنین اعتراض فراگیری نسبت به این قانون شدیم؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>ساغر غیاثی </strong>- شروع اعتراض&zwnj;ها در واقع واکنش به مرگ سویتا هالاپاناور، دندانپزشک ۳۱ساله هندی&zwnj;تبار در بیمارستان &quot;یونیورسیتی&quot; شهر گالوی در غرب ایرلند بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در روز ۲۱ ماه اکتبر سال جاری، ساویتا که در هفته هفدهم بارداری به&zwnj;سرمی&zwnj;برد به علت درد پشت به بیمارستان مراجعه کرد. پس از معاینه، پزشکان از امکان ادامه بارداری قطع امید کردند و ساویتا به ناچار برای حفظ سلامت خودش تقاضای سقط جنین را مطرح کرد. باوجود درد شدیدی که این زن جوان تحمل می&zwnj;کرد٬ کادر پزشکی بیمارستان تقاضای وی را برای سقط جنین قبول نکردند و گفتند سقط جنین در ایرلند غیر قانونی است و تا زمانی که جنین نبض دارد نمی&zwnj;توان به این بارداری ناموفق پایان داد. تا اینکه بعد از سه روز نبض جنین متوقف شد و پزشکان جنین مرده را از شکم مادرش خارج کردند و همزمان ساویتا به بخش مراقبت&zwnj;های ویژه منتقل شد، اما متاسفانه زمان برای نجات مادر از دست رفته بود و او به دلیل عفونت خونی پس از یک هفته بستری شدن در بیمارستان در تاریخ ۲۸ اکتبر درگذشت. پس از آن بود که سلسله گردهمایی&zwnj;های اعتراضی نسبت به قانون ممنوعیت سقط جنین در ایرلند در شهرهای مختلف این کشور شکل گرفت و این اعتراض&zwnj;ها همچنان ادامه دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;ا<strong>ین تجمع&zwnj;ها از کجا شروع شد و دامنه آن چقدر گسترده بود؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">جرقه اولیه این اعتراض&zwnj;ها با انتشار گزارش مرگ ساویتا در روزنامه&zwnj;های &quot;آیریش تایمز&quot; و &quot;آیریش ایندیپندنت&quot; زده شد و دامنه آن وقتی گسترش پیدا کرد که برنامه تلویزیونی &quot;امشب با وینسنت براون&quot; که درواقع یک برنامه تحلیلی درخصوص اخبار روز هست نیز به این موضوع پرداخت. در پی این پوشش خبری گسترده اعتراض&zwnj;های مردمی در اغلب شهرهای ایرلند شکل گرفت و علاوه بر گردهمایی&zwnj;&zwnj;های خیابانی در شهرهای دوبلین٬ گالوی، کرک، لیمریک، انیس، کیلکنی و کارلو در برخی کشورها همچون هند، انگلیس، کره جنوبی، هنگ کنگ، آلمان، بلژیک و سوئد نیز معترضان در برابر سفارت&zwnj;های ایرلند تجمع کردند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شعارهای اصلی شرکت&zwnj;کنندگان در این تجمع&zwnj;ها &quot;دوباره هرگز&quot;٬ &quot;خجالت&quot; و &quot;نه به کلیسا، نه به دولت&quot;، &quot;این زنان هستند که باید در تعیین سرنوشت خودشان تصمیم بگیرند&quot; بود و همگام با سایر معترضان، تعدادی از نمایندگان پارلمان ایرلند و پزشکان نیز در این اعتراض&zwnj;ها ظاهر شدند و انتقادات صریحی علیه دولت مطرح کردند. همچنین سازمان عفو بین&zwnj;الملل نیز در بیانیه&zwnj;ای خواستار اصلاح این قانون در ایرلند و انطباق آن با اعلامیه جهانی حقوق بشر شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در حال حاضر وضعیت قانونی سقط جنین در ایرلند به چه صورت است؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">موضوع سقط جنین در کشور کاتولیک مذهب ایرلند همیشه مناقشه&zwnj;برانگیز بوده و فقط در طی ۳۰ سال گذشته پنج همه&zwnj;پرسی ملی در پیوند با این موضوع برگزار شده است. اولین قانونی که سقط جنین را تحت هر شرایطی غیر قانونی اعلام می&zwnj;کند به سال ۱۸۶۱ برمی&zwnj;گردد، اما پس از آن نیز طی همه پرسی سال ۱۹۸۳ با الحاق هشت متمم به قانون اساسی ایرلند، قانون منع سقط جنین محکم&zwnj;تر شد. بر اساس این قانون، &quot;کودک متولد نشده&quot; از زمان لقاح، دارای همه حقوق یک فرد متولد شده است و این حق زندگی، او را در موقعیتی مساوی با مادر و مستقل از مادر قرار می&zwnj;دهد.&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/dublin.jpg" style="width: 200px; height: 276px; border-width: 1px; border-style: solid; margin: 1px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">در پی انتشار خبر مرگ زنی که به خاطر ممنوعیت سقط جنین جان باخت٬ اعتراض&zwnj;های مردمی در اغلب شهرهای ایرلند شکل گرفت و علاوه بر گردهمایی&zwnj;&zwnj;های خیابانی در شهرهای دوبلین٬ گالوی، کرک، لیمریک، انیس، کیلکنی و کارلو در برخی کشورها همچون هند، انگلیس، کره جنوبی، هنگ کنگ، آلمان، بلژیک و سوئد نیز معترضان در برابر سفارت&zwnj;های ایرلند تجمع کردند&nbsp;</p> </blockquote> <p dir="RTL">سال ۱۹۹۲ پرونده دختر ۱۴ ساله&zwnj;ای که مورد تجاوز قرار گرفته بود و به دلیل مسائل روحی ناشی از بارداری اجباری قصد خودکشی داشت، نطقه عطفی را در این سیر تاریخی رقم زد. دولت ایرلند از مسافرت این دختر به انگلستان، برای عمل سقط جنین جلوگیری کرد. این پرونده جنجالی که به &quot;پرونده ایکس&quot; شهرت دارد به دادگاه عالی راه پیدا کرد. دادگاه به نفع این دختر رأی داد و اعلام کرد زمانی که خطر جدی جان یک زن را تهدید می&zwnj;کند، سقط جنین قانونی خواهد بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بلافاصله بعد از پرونده ایکس در نوامبر&zwnj;&zwnj; همان سال طی یک همه پرسی تصویب شد که زنان حق دارند برای سقط جنین به کشورهای دیگر سفر کنند و نشریات نیز مجاز هستند که اخبار مربوط به خدمات سقط جنین در سایر کشور&zwnj;ها را منتشر کنند. براساس آخرین همه&zwnj;پرسی که در سال ۲۰۰۲ در پیوند با این موضوع برگزار شد نیز پیشنهاد حذف &quot;خودکشی&quot; به عنوان یک دلیل قانونی برای تقاضای سقط جنین و همچنین مجازات جدید برای کسانی که عمل سقط جنین رو انجام می&zwnj;دهند، رای نیاورد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">البته در طی این سال&zwnj;ها پرونده&zwnj;های دیگری نیز درباره سقط جنین مطرح شده و حتی به دادگاه &quot;حقوق بشر اروپا &quot;راه پیدا کرده است. براساس آرای دادگاه &quot;حقوق بشر اروپا&quot; ایرلند موظف است تا ساز و کار قانونی سقط جنین امن را فراهم کند، اما این تقاضا همچنان بی&zwnj;پاسخ مانده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مسلم است به لحاظ تئوری سقط جنین در ایرلند، زمانی&zwnj;که زندگی یک زن باردار در خطر باشد قانونی است، اما متاسفانه پس از گذشت ۲۰ سال از پرونده ایکس و سایر پرونده&zwnj;های مطروحه، هنوز این موضوع در حد یک رای دادگاه باقی مانده و هیچ ساز و کار قانونی توسط دولت&zwnj;ها و احزاب سیاسی مختلف، مبنی بر اینکه تحت چه شرایطی زنان می&zwnj;توانند از این حق قانونی خود استفاده کنند ارائه نشده است. شفاف نبودن قوانین مربوط به سقط جنین، کادر پزشکی بیمارستان&zwnj;ها را در یک شرایط ترس، ابهام و سردرگمی قرار داده است و آنها در عمل در شرایط بغرنج از گرفتن تصمیم درست ناتوان هستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>فعالان و سازمان&zwnj;های مدافع حقوق زنان ایرلند پیش از این اتفاق اخیر چه موضعی در پیوند با ممنوعیت سقط جنین داشته&zwnj;اند؟ ایا اعتراض&zwnj;های سازمان&zwnj;یافته و کار رسانه&zwnj;ای در این زمینه انجام شده است یا مثلاً سازمان&zwnj;ها و افرادی هستند که به طور مشخص در این زمینه کار کنند</strong>؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">فعالان حقوق زنان در ایرلند سال&zwnj;ها است که در قالب کمپین&zwnj;ها، کارگاه&zwnj;های آموزشی، برگزاری سمینار&zwnj;ها، جمع&zwnj;آوری امضا٬ مکاتبه با نمایندگان مجلس و تجمعات خیابانی بر حق قانونی خود مبنی بر پایان دادن به بارداری ناخواسته پافشاری می&zwnj;کنند. به&zwnj;ویژه در چند سال گذشته &quot;شورای ملی زنان در ایرلند&quot;، که صد&zwnj;ها سازمان غیر دولتی زنان را تحت پوشش دارد با انتشار بیانیه&zwnj;های متعدد، خواستار تصویب قانون و به رسمیت شناختن حق سقط جنین بر اساس رای صادره دادگاه عالی در مورد پرونده ایکس است. تحت این فشار&zwnj;ها دولت موافقت کرده تا یک کارگروه تخصصی تشکیل شود و راهکارهای مختلف در این زمینه بررسی شود، اما متاسفانه طولانی شدن کار کار&zwnj;شناسی و اتلاف وقت در روند گزارش این گروه، به بهای جان یک انسان تمام شد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>این کمپین&zwnj;ها چطور کار می&zwnj;کنند و چه نقشی در سازماندهی اعتراض&zwnj;های اخیر داشته&zwnj;اند؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کمپین&zwnj;های متعددی با استدلال حق انتخاب زنان و اعتماد به این انتخاب، فعال هستند که فعالان آنها تحت لوای &quot;طرفدار انتخاب &quot; شناسایی می&zwnj;شوند. به طور مثال در ماه گذشته با هماهنگی سازمان&zwnj;های زنان تجمع گسترده&zwnj;ای با شرکت هزاران معترض به ممنوعیت سقط جنین ترتیب داده شد و در حال حاضر نیز بخش مهمی از سازماندهی تجمع&zwnj;های اعتراضی اخیر از سوی فعالان این کمپین&zwnj;ها انجام شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/dublin3.jpg" style="width: 200px; height: 130px; border-width: 1px; border-style: solid; margin: 1px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">در طی چند سال اخیر سازمان&zwnj;های حقوق بشری و گروه&zwnj;های مدافع حقوق زنان در ایرلند با برگزاری کمپین&zwnj;های مختلف، دعوت از کار&zwnj;شناسان، برگزاری سمینار&zwnj;ها و ترتیب دادن نمایشگاه و کارگاه&zwnj;های آموزشی حمایت گسترده&zwnj;ای را ازمطالبات جنبش زنان در ایران داشتند و همیشه با فریاد مستقل، موارد نقض حقوق بشر را در ایران محکوم کردند</p> </blockquote> <p dir="RTL">در مقابل این گروه&zwnj;ها، گروه &quot;پرولایف&quot; به معنی طرفدار زندگی قرار دارد. گروهی که خود را یک گروه حقوق بشری معرفی می&zwnj;کند و مدعی دفاع از زندگی انسان در تمام مراحل از مرحله لقاح تا زمان مرگ طبیعی است و با سقط جنین تحت هیچ شرایطی موافق نیست. این گروه که از حمایت مالی و معنوی کلیسا برخوردار است٬ برای جنین نیز حقوقی مساوی مادر و به اندازه یک انسان کامل درنظر دارد و حتی در مواردی که جنین دچار ناهنجاری&zwnj;های ژنتیکی هست و در صورت تولد دچار معلولیت&zwnj;های جسمی و ذهنی خواهد شد نیز با سقط جنین موافق نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>واکنش مقامات دولتی در قبال این اعتراض&zwnj;های گسترده چه بوده است و تا چه حد به خواسته&zwnj;های معترضان درباره اصلاح قانون سقط جنین توجه کرده&zwnj;اند؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اولین واکنش رسمی مقامات ابراز تاسف از بروز این حادثه وهمدردی با خانواده داغداربود. قدم بعدی تشکیل یک تیم تحقیقاتی هفت نفره بود که توسط یک متخصص زنان و زایمان از لندن هدایت می&zwnj;شود. این تیم کارشناسی قرار هست که طی سه ماه آینده، گزارش کاملی از این حادثه ارائه کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در پاسخ به فشار فزاینده افکار عمومی در خصوص شفافیت و چهارچوب قوانین سقط جنین، براساس آخرین نشست مجلس، نمایندگان خواستار زمان بیشتری برای بررسی گزارش تیم کارشناسی شدند و در نهایت جیمز رایلی٬ وزیر بهداشت ایرلند در آخرین مصاحبه&zwnj;اش اعلام کرد که تصویب قانون جدید در پیوند با سقط جنین به سال آینده میلادی موکول شده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>افکار عمومی ایرلند چه موضعی در قبال سقط جنین دارد؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس آخرین رفراندوم و طی نظرسنجی&zwnj;های متعددی که تا کنون توسط مطبوعاتی نظیر &quot;آیریش اگزمینر&quot;، &quot;آیریش تایمز&quot; و &quot;ساندی تایمز&quot; صورت گرفته است، بالای ۸۰ درصد ایرلندی&zwnj;ها با حق محدود سقط جنین در زمانی&zwnj; که ادامه بارداری زندگی یک زن را تهدید می&zwnj;کند٬ موافق هستند، اما در کشوری که هنوز نهادهای مذهبی صاحب نفوذ و قدرت فراوان هستند و بخش قابل توجه&zwnj;ای از نهاد آموزش و پرورش در اختیار کلیسای کاتولیک است٬ افکار عمومی تا به رسمیت شناختن حق کامل زنان در پایان دادن به بارداری به صورت داوطلبانه راه زیادی در پیش دارد. برای داشتن تصویری بهتر از این جامعه می&zwnj;توان به موارد زیادی اشاره کرد، به طور نمونه حق طلاق بعد از تلاش&zwnj;های فراوان و کمپین&zwnj;های گسترده در سال ۱۹۹۶، یعنی فقط از ۱۶ سال پیش وارد قانون ایرلند شد یا فروش لوازم جلوگیری از بارداری سال ۱۹۸۰ در ایرلند قانونی شد و تا قبل ازاین تاریخ، زنان فعال حقوق زنان به شهر بلفاست در ایرلند شمالی مسافرت می&zwnj;کردند و با خریداری این لوازم آنها را در اختیار سایر زنان می&zwnj;گذاشتند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;<strong>آیا آماری از سقط جنین&zwnj;های غیر قانونی در این کشور دارید؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">هر چند آمار دقیقی از تعداد سقط جنین در ایرلند در دست نیست، اما بر اساس آماری که توسط وزارت بهداشت بریتانیا در سال ۲۰۱۱ منتشر شد از سال ۱۹۸۰، تا سال گذشته میلادی ۱۵۰ هزار زن که آدرس محل سکونت&zwnj;شان ایرلند بوده به منظور استفاده از خدمات مراکز درمانی بریتانیا برای سقط جنین به این کشور سفر کردند و تخمین زده&zwnj; می&zwnj;شود که روزانه ۱۲ زن، ایرلند را به این منظور ترک می&zwnj;کنند. البته بسیاری از زنان هم به دلیل عدم توانایی مالی یا در مورد زنان پناهنده، به علت نداشتن اوراق قانونی و مجوز سفر از این امکان محروم هستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>برخی فعالان حقوق بشر ایرانی نیز در اعتراض&zwnj;های چند روز اخیر ایرلند شرکت کرده&zwnj;اند. موضع این افراد چه بوده است و مشارکت آنان را در این گردهمایی&zwnj;های اعتراضی چطور ارزیابی می&zwnj;کنید؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در طی چند سال اخیر سازمان&zwnj;های حقوق بشری و گروه&zwnj;های مدافع حقوق زنان در ایرلند با برگزاری کمپین&zwnj;های مختلف، دعوت از کار&zwnj;شناسان، برگزاری سمینار&zwnj;ها و ترتیب دادن نمایشگاه و کارگاه&zwnj;های آموزشی حمایت گسترده&zwnj;ای را از مطالبات جنبش زنان در ایران داشتند و همیشه با فریاد مستقل، موارد نقض حقوق بشر را در ایران محکوم کردند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">خوشبختانه فعالان ایرانی حقوق بشر در ایرلند هم این بار نسبت به اعتراض&zwnj;های ایرلندی&zwnj;ها درباره سقط جنین واکنش خوبی نشان دادند و با حضور چشمگیر در این تجمع&zwnj;ها نشان دادند که آنها هم از مطالبات زنان در ایرلند حمایت می&zwnj;کنند و تا تغییر قوانین در کنار آنها ایستاده&zwnj;اند. صرف نظر از این موضوع به عنوان یک عضو جدید در یک جامعه میزبان، موظف هستیم تا در کنار بهره&zwnj;مندی از حقوق و مزایای شهروندی، با مسائل و مشکلات جامعه میزبان هم درگیر شویم.&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/12/04/22266#comments ایرلند زنان زنان ساغر غیاثی سقط جنین مریم حسین‌خواه Tue, 04 Dec 2012 00:05:19 +0000 Maryam 22266 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/04/05/12813 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/04/05/12813" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو: مریم حسین‌خواه </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="160" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/dub4.jpg?1333619740" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL"><em>مریم حسین&zwnj;خواه - نمایشگاه &quot;داستان&zwnj;هایی از فعالان حقوق زنان در ایران&quot; که زندگی شماری از فعالان جنبش زنان ایران را به تصویر کشیده از ۲۰ مارس سال جاری میلادی، در دانشگاه ترینتی دوبلین در ایرلند آغاز به کار کرده است.</em></div> <div dir="RTL"><em>&nbsp;</em></div> <div dir="RTL"><em>این نمایشگاه که از سوی گروه ایران سازمان عفو بین&zwnj;الملل ایرلند برگزار شده در تلاش است تا تصویری از کنشگران جنبش زنان در ایران به مخاطب خود بدهد و تاکید کند که &quot;چهره قربانی&quot;، همه واقعیت زنان ایران نیست. این نمایشگاه به یاد و خاطره هاله سحابی و بهاره علوی، دو فعال جنبش زنان ایران که سال پیش درگذشتند تقدیم شده است و &nbsp;نسرین ستوده، بهاره هدایت، محبوبه کرمی،عالیه اقدام دوست، شیرین عبادی، پروین اردلان، زهره ارزنی، ژیلا بنی یعقوب و شادی صدر از جمله فعالانی هستند که در این نمایشگاه به آنها پرداخته شده است. </em></div> <div dir="RTL"><em><br type="_moz" /><br /> </em></div> <div dir="RTL"><em>به همین بهانه با ساغر کیاسی، هماهنگ&zwnj;کننده گروه ایران در سازمان عفو بین&zwnj;الملل ایرلند گفت&zwnj;وگویی کرده&zwnj;ایم.</em></div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>ایده برگزاری نمایشگاه &quot;داستان&zwnj;هایی از فعالان حقوق زنان در ایران&quot; از کجا آمده است و </b><b>با چه هدفی </b><b>اجرا</b><b> شده </b><b>است؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>ساغر کیاسی- </b>در روز جهانی زن در شهر دوبلین، در یک جمع دوستانه، ایده برگزاری یک نمایشگاه که تصویری متفاوت و واقعی&zwnj;تر از زنان ایرانی ارائه کند متولد شد؛ با این هدف که تصویر ضعیف، آسیب&zwnj;پذیر و منفی&zwnj;ای که نسبت به زنان خاورمیانه&zwnj;ای در غرب وجود دارد شکسته شود. در غرب تصاویر زنان قربانی چون سکینه آشتیانی محکوم به سنگسار یا زنان افغانی گوش و بینی بریده&zwnj;ای که مورد خشونت خانگی قرار گرفته&zwnj;اند، فضای رسانه&zwnj;ای را یکسویه کرده&zwnj;اند و به مخاطب این پیام را القا می&zwnj;کنند که زنان در این منطقه افراد منفعلی هستند و منتظرند تا افرادی به عنوان نجات دهنده، از خارج از جغرافیای خاورمیانه برای نجات آن&zwnj;ها اقدام کنند و متاسفانه تصویر و صدای قدرتمند زنان در این منطقه کمتر شنیده می&zwnj;شود.</div> <blockquote><div dir="RTL">&nbsp;<img src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/dub3.jpg" width="200" height="127" vspace="10" hspace="10" border="10" align="right" alt="" /></div> <div dir="RTL">در غرب تصاویر زنان قربانی چون سکینه آشتیانی محکوم به سنگسار یا زنان افغانی گوش و بینی بریده&zwnj;ای که مورد خشونت خانگی قرار گرفته&zwnj;اند، فضای رسانه&zwnj;ای را یکسویه کرده&zwnj;اند و به مخاطب این پیام را القا می&zwnj;کنند که زنان در این منطقه افراد منفعلی هستند</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">بی&zwnj;شک این تصاویردردناک هم بخشی از واقعیت زندگی زنان خاورمیانه است ولی بیم آن می&zwnj;رود تا بازتاب یکجانبه واقعیت، تبدیل به ابزاری شود تا نظامی&zwnj;گیری در منطقه خاورمیانه را توجیه کند. فرصت برگزاری این نمایشگاه با همکاری دانشگاه &quot;تریینتی دوبلین&quot; و سازمان عفو بین&zwnj;الملل ایرلند فراهم شد. با کنارهم قراردادن داستان زندگی، صدا و تصویر فعالان جنبش زنان در ایران، تلاش کردیم تا صدای آنها را رسا&zwnj;تر کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این طرح شامل ۲۵ پوستر است که در آن علاوه بر تمرکز بر داستان زندگی ۱۹ تن از فعالان حقوق زنان در ایران، اطلاعاتی کلی در مورد کشور ایران، مسیر حرکت جنبش زنان ایران از زمان انقلاب مشروطه تاکنون و معرفی شماری از کمپین&zwnj;های فعال جنبش زنان ایران نیز ارائه شده است. در کنار این پوستر&zwnj;ها پیام صوتی شماری از فعالان نیز قرار گرفته است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>افرادی که در این نمایشگاه عکس و پیام&zwnj;شان ارائه شده است بر چه اساسی انتخاب شده&zwnj;اند؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بی&zwnj;تردید افراد فعال در حوزه جنبش زنان ایران به این شمار محدود نمی&zwnj;شوند. چرا که مردان و زنان بسیاری در این حوزه فعال هستند و جغرافیای این جنبش بسیار فرا&zwnj;تر از مرزهای ایران است. متاسفانه امکانات محدود مالی، این اجازه را به ما نداد تا عکس و پیام همه افراد را به نمایش بگذاریم. بنابراین ناگزیر شدیم تنها شماری از این افراد را انتخاب کنیم. مهم&zwnj;تر اینکه با توجه به مشارکت سازمان عفو بین&zwnj;الملل در این طرح و تاکید ویژه آنها بر صحت و دقت اطلاعات منتشر شده درباره فعالان حقوق بشر، این انتخاب&zwnj;ها می&zwnj;بایست با تکیه بر منابع اطلاعاتی موجود در بانک اطلاعات این سازمان صورت می&zwnj;گرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خود این موضوع نیز، انتخاب افراد را با چالش مواجه می&zwnj;کرد. بسیاری از افراد در فضای رسانه&zwnj;ای شناخته شده هستند ولی هنوز فایلی را در بانک اطلاعات سازمان عفو بین&zwnj;الملل ندارند و تشکیل این فایل که بعد به عنوان مرجع بشود به آن استناد کرد روند بسیار زمانبری دارد. البته ما به بهانه برگزاری این نمایشگاه توانستیم فایل اطلاعات برخی افراد را تهیه کنیم و پس از تایید صحت اطلاعات آن از سوی دفتر مرکزی سازمان عفو بین&zwnj;الملل از آنها در نمایشگاه استفاده کنیم، اما انجام این کار برای تعداد بیشتر از حیطه توان ما در این نمایشگاه خارج بود.</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>نمایشگاه از چه زمانی آغاز به کار کرده است و تا چه زمانی برپا خواهد بود؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این نمایشگاه نخستین&zwnj;بار در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۱ در دانشگاه یوسی&zwnj;دی دوبلین در حاشیه کنفرانس &quot;قانون، دولت و مذهب&quot; از سوی شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل افتتاح شد و پس از آن در شش شهر ایرلند، دانشگاه آکسفورد انگلستان و دفترمرکزی عفو بین&zwnj;الملل در لندن در معرض دید عموم قرار گرفت.</div> <blockquote><div dir="RTL">&nbsp;<img src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/ire1.jpg" width="200" height="129" vspace="10" hspace="10" border="10" align="right" alt="" /></div> <div dir="RTL">بسیاری از بازدیدکنندگان پس از خواندن شرح زندگی فعالان جنبش زنان کارت&zwnj;هایی را برای این افراد نوشته&zwnj;اند و ارسال کرده&zwnj;اند یا با نوشتن نامه&zwnj;هایی به مقام&zwnj;های قضایی ایران، خواستار آزادی فعالان زندانی جنبش زنان شده&zwnj;اند</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">۲۰ مارس سال جاری میلادی نیز این نمایشگاه برای چند روز در دانشگاه ترینیتی دوبلین برپا شد. برنامه ما این است که پس از اتمام برگزاری نمایشگاه در دانشگاه ترینیتی، آن را به شهرهای مختلف اروپایی ارسال کنیم. در حال حاضر نیز چند تقاضا برای میزبانی نمایشگاه داشته&zwnj;ایم. همچنین این امکان فراهم شده است که دانشگاه&zwnj;ها یا سازمان&zwnj;های حقوق بشری با دریافت فایل&zwnj;های تصویری و صوتی نمایشگاه خودشان اقدام به چاپ پوسترهای لازم کنند و آن را نمایش دهند. چنانکه در روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، دانشجویان ایرانی دانشگاه میلان در ایتالیا، با دریافت فایل&zwnj;های نمایشگاه آنها را چاپ و به نمایش گذاشتند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">خوشبختانه محتوای این نمایشگاه و اطلاعات ارائه شده در آن با گذشت زمان، چندان قدیمی نمی&zwnj;شود؛ چراکه بخشی از داستان زندگی فعالان را به نمایش می&zwnj;گذارد و فرصت زمانی بسیاری برای برگزاری این نمایشگاه در شهرهای مختلف داریم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>واکنش ایرلندی&zwnj;ها به این نمایشگاه چگونه بوده و تاکنون چقدر از آن استقبال شده است؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">استقبال از نمایشگاه خوب و آشنایی با زندگی فعالان حقوق زنان ایران برای ایرلندی&zwnj;ها بسیار جالب بوده است. بسیاری از بازدیدکنندگان پس از خواندن شرح زندگی فعالان جنبش زنان کارت&zwnj;هایی را برای این افراد نوشته&zwnj;اند و ارسال کرده&zwnj;اند یا با نوشتن نامه&zwnj;هایی به مقام&zwnj;های قضایی ایران، خواستار آزادی فعالان زندانی جنبش زنان شده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تاکنون مراکزی چون کتابخانه&zwnj;ها، مدرسه&zwnj;ها و دانشگاه&zwnj;های مختلف و گروه&zwnj;های فعال محلی متقاضی میزبانی این نمایشگاه بوده&zwnj;اند. همچنین نمایشگاه به زبان آلمانی ترجمه شده و قرار است به شکل کتابچه منتشر و در دسترس عموم قرار بگیرد. به&zwnj;طور ویژه نمایشگاه این امکان را فراهم کرده است تا مردم با دیدن و درگیر شدن در واقعیت وضعیت حقوق بشر در ایران تشویق شوند تا به گروه ایران و سازمان عفو بین&zwnj;الملل بپیوندد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>فکر می&zwnj;کنید چنین برنامه&zwnj;هایی چقدر می&zwnj;تواند در نشان دادن تصویری واقعی از جنبش زنان ایران و به طور کلی زنان ایرانی موثر باشد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این نمایشگاه تصویری واقعی&zwnj;تر از جامعه ایرانی و زنان ایرانی به دنیا ارائه می&zwnj;کند. تقریباً در دنیا همه از نابرابری و تبعیض&zwnj;های جنسیتی موجود در جامعه ایرانی با اطلاع هستند، اما متاسفانه چندان اطلاعاتی درباره فعالان جنبش زنان و برنامه&zwnj;های آنان ندارند. این کمبود اطلاعات حتی در افرادی که به طور تخصصی در حیطه مطالعات زنان تدریس یا تحصیل می&zwnj;کنند نیز دیده می&zwnj;شود. این مسئله نشان می&zwnj;دهد که صدای اعتراض زنان ایرانی و چگونگی فعالیت زنان و مردان برابری&zwnj;خواه در ایران کمتر منعکس شده است؛ زنانی که به وضع موجود معترض هستند و تلاش می&zwnj;کنند تا ساختار حقوقی و اجتماعی نابرابر را درهم بشکنند و علی&zwnj;رغم احکام بازداشت، زندان، شکنجه، هنوز برای عدالت و برابری تلاش می&zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما امیدوار هستیم که این نمایشگاه با فراهم کردن فرصت گفت&zwnj;وگو و بالابردن سطح آگاهی مردم شرایطی را ایجاد کند که کلیشه&zwnj;ها و ساختار ذهنی افراد بازدیدکننده با پرسش مواجه شود و این&zwnj;بار وقتی به &quot;زنان ایرانی&quot; فکر می&zwnj;کنند تصویری واقعی&zwnj;تر از آنها داشته باشند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>با توجه به اینکه این نمایشگاه بخشی از برنامه&zwnj;های گروه ایران در سازمان عفو بین&zwnj;الملل شاخه ایرلند است، کمی درباره این گروه و برنامه&zwnj;هایش توضیح دهید.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سازمان عفو بین&zwnj;الملل یکی از بزرگ&zwnj;ترین سازمان&zwnj;های حقوق بشری دردنیاست که با بیش از۲/ ۳ &nbsp;میلیون عضو و حامی در بیش از ۱۵۰ کشور فعالیت می&zwnj;کند. &quot;گروه ایران&quot; نیز با توجه به شناسایی این ظرفیت ویژه، کار خودش را زیر نظر سازمان عفو بین&zwnj;الملل شاخه ایرلند آغاز کرده است. این گروه پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹ تشکیل شد تا به صورت مستمر، متمرکز و سیستماتیک روی موارد نقض حقوق بشر در ایران کار کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/namesh_4.jpg" width="200" height="127" vspace="10" hspace="10" border="10" align="left" alt="" />در طی این مدت افراد زیادی اعم از ایرانی و غیر ایرانی به گروه پیوستند و از ویژگی&zwnj;های بارز گروه تنوع جنسی، سنی و تحصیلی آن است. از آنجا که موارد نقض حقوق بشر در ایران بسیار گسترده و کارکردن به صورت ریشه&zwnj;ای و عمیق روی همه موارد غیرممکن است، اهداف کوتاه مدت و مشخصی توسط گروه تعریف شد که ازجمله آنها مبارزه برای لغو مجازات اعدام در ایران، کمپین برای آزادی شش زندانی سیاسی و عقیدتی تا زمان رهایی&zwnj;شان از زندان، اجرای پروژه&zwnj;هایی با هدف بهبود وضعیت زنان در ایران، بالابردن سطح آگاهی عموم مردم در خصوص موارد نقض حقوق بشر و راه&zwnj;اندازی کمپین&zwnj;های مختلف برای حمایت و همبستگی با مردم و جمع&zwnj;آوری امضا در اعتراض به نقض حقوق بشر در ایران و ارسال آنها برای مقامات حکومت اسلامی است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این گروه تاکنون برنامه&zwnj;های مختلفی را ترتیب داده است که ازجمله آنها می&zwnj;توان به ملاقات با وزیر امور خارجه ایرلند و اعضای پارلمان این کشور برای تحت فشار گذاشتن سفارت ایران جهت پاسخگو بودن به موارد نقض حقوق بشر و جمع&zwnj;آوری امضا از شهروندان ایرلندی برای آزادی زندانیان سیاسی در ایران اشاره کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p>این گروه همچنین با برگزاری گردهمایی&zwnj;های اعتراضی در مقابل سفارت ایران در دوبلین و مرکز شهر، دعوت از فعالان حقوق بشر و روزنامه&zwnj;نگاران ایرانی مقیم خارج از کشور برای ایراد سخنرانی و برگزاری کارگاه&zwnj;های آموزشی، پیگیر اهداف پیش&zwnj;بینی شده برای فعالیت&zwnj;هایش بوده است. &nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/04/05/12813#comments ایرلند جنبش زنان زنان زنان مریم حسین خواه نمایشگاه Thu, 05 Apr 2012 09:05:14 +0000 Maryam 12813 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/09/26/7211 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/09/26/7211" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> هنری مکدونالد </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> نادیا پارسا </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="165" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/659954-2009-10-27-10-25-3.gif?1317415634" /> </div> </div> </div> <p>هنری مکدونالد -&nbsp;روحانیون کلیسای کاتولیک در منطقه دونگال ایرلند (Donegal) برای سال&zwnj;ها کودکان این منطقه را مورد آزار و اذیت جنسی قرار داده&zwnj;اند. انتشار همین اخبار و گزارش&zwnj;ها بود که موجب شد منطقه دونگال، تصویر ساده&zwnj; روستایی خود را آرام آرام از دست بدهد.</p> <!--break--><!--break--><p> تحقیقی که هم&zwnj;اکنون مراحل نهایی خود را می&zwnj;گذراند&nbsp;و در مورد آزار جنسی کودکان از سوی اسقف&zwnj;نشین &quot;رافو&quot; است، نتایج خوشایندی را نوید نمی&zwnj;دهد. شواهد تازه&zwnj;ای هم از شمار قربانیان حلقه موسوم به &quot;متجاوزان ایرلندی&zwnj;زبان&quot; به دست آمده است.</p> <p> شماری از این قربانیان به روزنامه گاردین گفته&zwnj;اند: اعضای غیر روحانی کلیسا نیز همانند کشیش&zwnj;ها برای سال&zwnj;ها به آنان تجاوز کرده&zwnj;اند. اینها نکاتی است که انتظار می&zwnj;رود در گزارش &quot;رافو&quot; نیز به آن اشاره شود. قربانیان اعتقاد دارند که پلیس در مخفی کردن این ماجرا دست داشته و همین مسئله نیز باعث شده است عاملان به سوءاستفاده&zwnj; از کودکان ادامه دهند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>روایت قربانیان</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>جان ادنل یکی از همین کودکان است که برای سال&zwnj;ها مجبور به مخفی کردن ماجرای خود شده بود. او می&zwnj;گوید از زمانی که ۹ سالش بوده، یکی از اعضای غیر روحانی کلیسا در گروه کر به او تجاوز می&zwnj;کرده است.</p> <p> جان می&zwnj;گوید: &quot; آن مرد از ۹ تا ۱۵سالگی مرا مورد آزار و اذیت جنسی قرار داد، تا وقتی که من آنقدر بزرگ شدم که متوجه شدم این رفتار اشتباه است. من یتیم بودم و خانواده&zwnj;ای مرا به فرزندخواندگی قبول کرده بود. این مسئله باعث شده بود که آن مرد از موقعیت من سوءاستفاده کند، چرا که به نظر می&zwnj;رسید نسبت به سایر کودکان همسن و سال خودم از حمایت و ارزش کمتری برخوردارم. او به من در منزل و یا مغازه&zwnj;اش تجاوز می&zwnj;کرد. این روند از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲ ادامه داشت.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p> جان می&zwnj;گوید در سال ۱۹۷۳ به دفتر پلیس محلی می&zwnj;رود تا موضوع تجاوز به خودش را به مقامات پلیس گزارش دهد، اما با واکنش خشونت&zwnj;آمیز پلیس مواجه می&zwnj;شود. او در ادامه صحبت&zwnj;هایش می&zwnj;گوید: &quot;پلیس محلی به شدت از من به خاطر این&zwnj;که عضو شرافتمندی از کلیسا را به داشتن رابطه جنسی با کودکان متهم کرده&zwnj;ام خشمگین شد. افسر پلیس زد توی گوشم و به من گفت که برو گمشو! او هم&zwnj;چنین به من گفت که تو یتیمی و به همین دلیل برای حرف&zwnj;هایت ارزشی قایل نیستم! از آن زمان به بعد، من هیچ&zwnj; وقت نتوانستم به پلیس اعتماد کنم!&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p> جان برای سال&zwnj;ها این ماجرا را از همگان پنهان می&zwnj;کند. چند سال بعد ازدواج می&zwnj;کند و تشکیل خانواده می&zwnj;دهد، ولی هیچ&zwnj;گاه در مورد این موضوع، حتی با آنهایی که دوست&zwnj;شان دارد صحبت نمی&zwnj;کند. تقریباً در اواخر سال ۱۹۹۰، افشاگری&zwnj;هایی در مورد سوءاستفاده&zwnj;های جنسی گسترده از کودکان، کلیسای کاتولیک ایرلند را در شوک فرو می&zwnj;برد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در آن زمان جان تصمیم می&zwnj;گیرد با آنچه بر او گذشته است بار دیگر مواجه شود. او می&zwnj;گوید: &quot;من متوجه شدم آن مردی که در کودکی از من سوءاستفاده می&zwnj;کرد همچنان در گروه کر کلیسا فعال است. چیزی که بیشتر باعث عصبانیت من شد این بود که او هنوز با کودکان کار می&zwnj;کرد! من به خانه کشیش وقت رفتم و سعی کردم راجع به این موضوع با او صحبت کنم. در آن زمان بالاخره توانستم پلیس را متقاعد کنم که این مرد احضار شود تا سئوالاتی از او بپرسند.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>انکار کشیش&zwnj;ها و همکاری پلیس</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>&quot;من تلاش کردم تا کشیش بخش را هم از این ماجرا&zwnj;ها مطلع کنم، ولی او حاضر به شنیدن صحبت&zwnj;های من نبود و حتی مرا به داخل دفترش راه نمی&zwnj;داد. او مدام تکرار می&zwnj;کرد: نه... نه... نه، من با تو راجع به این موضوع صحبت نخواهم کرد! او نمی&zwnj;خواست چیزی راجع به این موضوع بداند. به خاطر داشته باشید که این ماجرا مربوط به سال ۲۰۰۵&nbsp;است.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p>جان می&zwnj;گوید در سال ۱۹۷۳ به دفتر پلیس محلی می&zwnj;رود تا موضوع تجاوز به خودش را به مقامات پلیس گزارش دهد، اما با واکنش خشونت&zwnj;آمیز پلیس مواجه می&zwnj;شود. او در ادامه صحبت&zwnj;هایش می&zwnj;گوید: &quot;پلیس محلی به شدت از من به خاطر این&zwnj;که عضو شرافتمندی از کلیسا را به داشتن رابطه جنسی با کودکان متهم کرده&zwnj;ام خشمگین شد.</p> </blockquote> <p> جان ادنل باور دارد قربانیان دیگر این ماجرا نیز آرام آرام جلو خواهند آمد و به&zwnj;تدریج تصویری از حلقه&zwnj;ای که به&zwnj;طور پی&zwnj;درپی کودکان را مورد آزار و اذیت جنسی قرار می&zwnj;دادند، شکل خواهد گرفت. در حال حاضر پلیس در حال بررسی ادعاهای این افراد است. روزنامه گاردین، گفت&zwnj;وگو&zwnj;های دیگری هم با افرادی که ادعاهایی مشابه داشتند و معتقدند حلقه&zwnj;ای به&zwnj;طور مخفیانه و نظام&zwnj;مند به آزار و اذیت جنسی کودکان می&zwnj;پرداخته انجام داده است.</p> <p> در تمامی این سال&zwnj;هایی که تجاوز به کودکان نادیده گرفته شد، مردان جوانی که در کودکی، چه در داخل و چه در خارج از کلیسا از آنان سوءاستفاده شده بود، یک قهرمان داشتند؛ یک افسر پلیس بازنشسته به نام &quot;مارتین ریج&quot;.</p> <p>&nbsp;</p> <p> مارتین ریج در سال&zwnj;های پایانی خدمتش در پلیس، به منطقه &quot;دونگال&quot; آمد و بی&zwnj;تفاوتی&zwnj;ها و سهل&zwnj;انگار&zwnj;ی&zwnj;های مقامات پلیس محلی نسبت به آزار و اذیت جنسی کودکان به نظرش بسیار آزاردهنده آمد. در نتیجه سکوت خود را شکست و کتابی نوشت که موضوع اصلی آن، تجربه&zwnj;های تلخ کودکان در پیوند با آزار جنسی بود.<br /> او عقیده داشت که گزارش &quot;رافو&quot; به سبب فرهنگ پنهان&zwnj;کاری حاکم در کلیساهای منطقه به هیچ نتیجه&zwnj; خاصی نخواهد رسید و نیروی پلیسی که در تمامی این سال&zwnj;ها در آن خدمت &zwnj;کرده است، در این گزارش مورد انتقاد قرار نخواهد گرفت.</p> <p>&nbsp;<br /> دوسال پیش، گزارش مورفی در خصوص سوءاستفاده گسترده روحانیون از کودکان در دوبلین-بزرگ&zwnj;ترین اسقف&zwnj;نشین کاتولیک ایرلند- فاش کرد که افسرانی از گارد ارشد با چهارتا از روحانیون بلند&zwnj;پایه کلیسا در پنهان کردن موارد زیادی از جرایم جنسی کشیش&zwnj;ها، تبانی و همکاری داشته&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>او می&zwnj;گوید: &quot;سه نفر به&zwnj;طور جداگانه به ۴۵ قربانی تجاوز کرده بودند. از این میان، یکی از آنها کشیش بود و دیگری یک معلم مدرسه. هیچ یک از این ۴۵ قربانی، حاضر نشدند با پلیس صحبت کنند.&quot; پرسشی که در این&zwnj;جا مطرح می&zwnj;شود این است: چرا این افراد به نیروی پلیس محلی اعتماد ندارند؟</p> <p>&nbsp;<br /> جان در &zwnj;&zwnj;نهایت تصمیم گرفت به&zwnj;رغم فضای ترس و دلهره، در همان دونگال بماند و زندگی کند. این مرد ۵۵ ساله درحالی&zwnj; که در طبیعت زیبا با کوه&zwnj;های خیره&zwnj;کننده و سواحلی چشم&zwnj;نواز قدم می&zwnj;زند، می&zwnj;گوید: &quot;درسته، این منطقه خیلی زیباست؛ با مناظری خیره&zwnj;کننده و دل&zwnj;ربا&nbsp;اما می&zwnj;توانست از این زیبا&zwnj;تر باشد، اگر این&zwnj;ها اینجا زندگی نمی&zwnj;کردند!&quot;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/09/26/7211#comments ایرلند تجاوز جنسی نادیا پارسا کلیسای کاتولیک کودکان حقوق انسانی ما Mon, 26 Sep 2011 10:49:31 +0000 behnam 7211 at https://archive.radiozamaneh.com