اروپا

ايران از آمريکا و اتحاديه اروپا به دليل تحريم‌ها شکايت می‌کند

Tue, 31 Jul 2012 05:10:03 +0000

ايران می‌گويد قصد دارد از آمريکا و اتحاديه اروپا به دليل اعمال تحريم‌ها عليه اين کشور نزد نهادهای بين‌المللی شکايت کند.

مجيد جعفرزاده، رئيس مرکز امور حقوقی بين‌المللی رياست‌جمهوری روز دوشنبه نهم مرداد ۱۳۹۱ به خبرگزاری جمهوری اسلامی ايران (ايرنا) گفت: "در حال آماده‌سازی دادخواست جديدی عليه دخالت‌های اخير آمريکا و تحريم‌های فراتر از شورای امنيت سازمان ملل عليه کشورمان هستيم که کشورهای آمريکا و اروپايی وضع کردند."

به گفته وی دولت ايران "بيش از ۲۴ دادخواست عليه تحريم‌های اتحاديه اروپا در دادگاه عدالت اروپايی به ثبت رسانده است."

ايران چند سال است که از سوی شورای امنيت و قدرت‌های جهانی مورد تحريم قرار گرفته است.

رهبر ايران همچنين در واکنش به تحريم صادرات نفت ايران به کشورهای اروپايی گفته است: "توليد ثروت از طريق منابع تمام شدنی همچون نفت، خودفريبی است"

اين تحريم‌ها به دليل برنامه هسته ای ايران برقرار شده است. کشورهای غربی می‌گويند هدف نهايی اين تحريم‌ها "وادار کردن ايران به توقف برنامه اتمی‌اش" است.

به گفته قدرت‌های جهانی اين ترديد وجود دارد که ايران در برنامه هسته‌ای، اهداف نظامی را دنبال می کند اما تهران اين اتهام را همواره رد کرده و گفته است در برنامه هسته‌ای، اهداف صلح‌آميز را دنبال می‌کند.

در دو سال اخير تحريم‌ها عليه ايران شدت بيشتری يافته است. با گسترش تحريم‌ها و تأثير آن بر روی اقتصاد ايران، آيت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی خواهان به کارگيری "اقتصاد مقاومتی" شده است.

رهبر ايران همچنين در واکنش به تحريم صادرات نفت ايران به کشورهای اروپايی گفته است: "توليد ثروت از طريق منابع تمام شدنی همچون نفت، خودفريبی است."

آيت‌الله خامنه‌ای خواستار اين شد که ايران به موقعيتی برسد که چاه‌های نفت خود را مسدود کند و به "خام‌فروشی و فروش مواد معدنی"‌ پايان دهد.

ايران روزانه ۴.۲ ميليون بشکه نفت خام توليد می‌کند که ۱.۷ ميليون بشکه آن به مصرف داخلی می‌رسد و ۲.۵ ميليون بشکه آن به ديگر کشورهای جهان صادر می‌شود.

۸۰ درصد درآمدهای خارجی ايران از طريق فروش نفت‌ خام حاصل می‌شود.

واکنش ايران به تحريم‌های آمريکا و اتحاديه اروپا

Mon, 02 Jul 2012 07:21:33 +0000

ايران تحريم‌های آمريکا و اتحاديه اروپا را باعث "برهم زدن تعادل و امنيت بازار جهانی انرژی" دانست و گفت: "آن‌ها در قبال اين اقدام غيرمسئولانه خود بايد پاسخگوی سياست‌ها و مواضعی باشند که بر بحران اقتصادی دنيا تأثيرگذار خواهد بود."

به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا)، رامين مهمان‌پرست، سخنگوی وزارت خارجه ايران امروز، دوشنبه ۱۲ تير ۱۳۹۱ گفت: "آمريکا و اتحاديه اروپا علاوه بر پيامدهای سياسی و ديپلماتيک اين اقدام، بايد آماده رويارويی با مشکلاتی چون تشديد بحران مالی و اقتصادی و گسترش اعتراض‌های اجتماعی باشند."

به گفته مهمان‌پرست، تحريم‌های آمريکا و اتحاديه اروپا عليه ايران "فاقد مشروعيت و مغاير قوانين بين‌المللی از جمله اصول تجارت آزاد است."

سخنگوی وزارت خارجه ايران افزود: "اين اقدام نشان داد که آن‌ها نه تنها روندی سازنده را در رابطه با ايران دنبال نمی‌کنند، بلکه به دنبال تنش‌آفرينی هستند و اين اقدام غيرسازنده در شرايطی است که در روند مذاکرات جمهوری اسلامی ايران و گروه ۱+۵ تأکيد بر اعتمادسازی دو طرفه است."

بر پايه تصميم اتحاديه اروپا، صادرات نفت ايران به کشورهای اروپايی متوقف شده است

مهمان‌پرست رويکرد جمهوری اسلامی ايران را "سلاح هسته‌ای برای هيچ کس و استفاده صلح‌آميز از انرژی هسته‌ای برای همه" اعلام کرد و افزود: "مردم ايران در برابر سياست فشار و تهديد نه تنها عقب نمی‌نشيند، بلکه تحريم‌ها موجب انسجام مردم در برابر دشمنان و تقويت خود کفايی خواهد شد."

اين سخنان مهمان‌پرست ظاهراً در واکنش به تحريم نفت ايران است که از سوی اتحاديه اروپا برقرار شده است.

بر پايه اين تصميم اتحاديه اروپا، صادرات نفت ايران به کشورهای اروپايی متوقف شده است.

اتحاديه اروپا همچنين گفته است در صورتی که ايران در برنامه اتمی‌اش تجدیدنظر نکند، فشارها و تحريم‌ها را افزايش خواهد داد.

اين فشارها و تحريم‌ها به دنبال شکست مذاکرات ديپلماتيک برقرار شده است.

کشورهای غربی می‌گويند نگران ماهيت برنامه اتمی ايران هستند اما تهران می‌گويد در برنامه اتمی اهداف صلح‌آميز را دنبال می‌کند.

تهران می‌گويد اين تحريم‌ها "اهداف سياسی" را دنبال می‌کند. روسيه نيز که از هم‌پيمانان تهران است، هدف تحريم‌های غرب عليه ايران را "ايجاد نارضايتی عمومی در ايران و سرنوگونی حکومت اين کشور" می‌داند.

ايران و قدرت‌های جهانی تاکنون درباره مناقشه اتمی تهران چند دور با يکديگر گفت‌وگو و مذاکره کرده‌اند.

بازداشت کوتاه علی‌اکبر صالحی در فرودگاه قبرس

Thu, 28 Jun 2012 09:59:30 +0000

پليس فرودگاه لارناکا بخش يونانی‌نشين قبرس وزير امور خارجه ايران را که به اين کشور سفر کرده بود به مدت کوتاهی بازداشت کرد.

سايت خبری تی‌آرتی ترکيه به نقل از مطبوعات يونانی گزارش داد که روز سه‌شنبه ششم تيرماه پليس فرودگاه لارناکا، بزرگ‌ترين فرودگاه قبرس، علی‌اکبر صالحی را بازداشت و سپس در مدت کوتاهی آزاد کرد.

بنا به اين گزارش دليل بازداشت وزير امور خارجه ايران قرار گرفتن نام وی در فهرست تحريم اروپا عنوان شد و مقام‌های قبرس به دليل اين بازداشت از صالحی عذرخواهی کرده‌اند.

علی‌اکبر صالحی روز گذشته به دعوت رسمی مقام‌های قبرس با هواپيمای ويژه به اين جزيره سفر کرده بود.

اسماعيل کوثری، عضو کميسيون امنيت ملی مجلس امروز به خبرگزاری کار ايران (ايلنا) در اين‌باره گفت: "بايد منتظر حضور صالحی در مجلس باشيم تا بتوان درباره بازداشت وی اطلاعات دقيق‌تری کسب کرد."
وی افزود: "اين احتمال نيز وجود دارد که اين مسئله برای ايجاد جنگ روانی رخ داده باشد تا از آن سوء استفاده تبليغاتی شود."

حشمت‌الله فلاحت‌پيشه: اين بزرگ‌ترين بی‌حرمتی به شأنيت ديپلماتيک جمهوری اسلامی ايران بعد از انقلاب اسلامی است

اين نماينده مجلس همچنين با بيان اين‌که بار نخست نيست صالحی به سفر خارجی می‌رود گفت: "معمولأ شخصيت‌ها با تشريفات خاصی در فرودگاه حضور خواهند داشت و اين‌که اين مسئله در فرودگاه اين کشور اتفاق افتاده است شايد به دليل خطا باشد."

حشمت‌الله فلاحت‌پيشه عضو سابق کميسيون امنيت ملی مجلس نيز در اين‌باره گفت: "اين بزرگ‌ترين بی‌حرمتی به شأنيت ديپلماتيک جمهوری اسلامی ايران بعد از انقلاب اسلامی است و تاکنون سابقه نداشته است."

وی افزود: "ايران می‌تواند در قالب مقابله به مثل يا مراجعه به مراجع بين‌المللی اين مسئله را پی‌گيری کند زيرا با توجه به قوانين بين‌المللی اين عمل خلاف قانون است."

در چند روز اخير اين دومين مورد از چنين برخوردهايی با مقامات بلندپايه جمهوری اسلامی ايران به‌شمار می‌رود.

محمود احمدی‌نژاد، رئيس جمهور ايران روز چهارشنبه، ۳۱ خردادماه (۲۰ ژوئن) که برای شرکت در نشست "ريو۲۰+" در ريودوژانيرو به برزيل سفر کرده بود از سوی هيچ يک از مقام‌های اين کشور در فرودگاه مورد استقبال قرار نگرفت.

همچنين ديلما روسف، رئيس جمهور برزيل نيز درخواست محمود احمدی‌نژاد برای انجام ديدار رد کرد.
اين دو موضوع در چند روز اخير بحث‌هايی را در مجلس و رسانه‌های ايران دامن زد.

علی‌اکبر صالحی در سفر يک روزه خود به قبرس، با ديميتريس هيريستوفياس، رهبر بخش يونانی‌نشين قبرس و واسوس شارليس، وزير دارايی اين کشور که هم اکنون سرپرست وزارت امور خارجه است، ديدار کرد.

در اين ديدارها صالحی خواستار تجديدنظر اتحاديه اروپا در تحريم نفت ايران شد که از يکشنبه يکم ژوئيه (۱۱ تيرماه) اجرا می‌شود.

او در جريان سفر يک روزه خود به قبرس و پايتخت آن نيکوزيا در جمع خبرنگاران گفت: "ما امديواريم که اتحاديه اروپا با اين موضوع با عقلانيت و آگاهی بيشتری برخورد کند چرا که به نظرم هيچ کس از مقابله سود نمی‌برد."

او افزود: "سود در توافق است و من فکر می‌کنم آن‌ها اشتباه می‌کنند."

صالحی گفت اميدوار است قبرس که از روز يکشنبه رياست دوره‌ای اتحاديه اروپا را عهده‌دار می‌شود بتواند کمک کند موانع بر سر ارتباط ايران با بلوک غرب کمتر شود و "برخی سوءتفاهم‌ها از ميان برود."

آمار بيکاری در منطقه يورو به رکورد ۱۱ درصد رسيد

Fri, 01 Jun 2012 17:51:59 +0000

بحران مالی در منطقه يورو باعث شد تا ميزان بيکاری در اين منطقه به ۱۱ درصد برسد. اين رقم يک رکورد محسوب می‌شود.

خبرگزاری فرانسه گزارش داده‌ است، نرخ بيکاری در ماه‌های مارس و آوريل سال جاری به بالاترين ميزان از زمان تشکيل منطقه يورو در سال ۱۹۹۹ تاکنون رسيده ‌‌است و تحليلگران هشدار می‌دهند که اين ميزان ممکن است افزايش يابد.

بر اساس گزارش مؤسسه يورواستات (مرکز آمار اتحاديه اروپا) در ماه آوريل جمعيت افراد بيکار در ۱۷ کشوری که واحد پولی آن‌ها يورو است، بالغ بر ۱۷.۴ ميليون تن شد که به نسبت آمارهای پيشين به تعداد زنان و مردان بيکار ۱۱۰ هزار تن افزوده شده است.

تعداد جوانان بيکار اين آمار را بدتر جلوه می‌دهد از آن‌جا که ۳.۳۶ ميليون تن از افراد زير ۲۵ سال در ماه مه در جست‌وجوی کار بودند که اين رقم به نسبت ماه گذشته آن افزايش ۲۱۴ هزار نفری را نشان می‌دهد.

در همين حال نتايج يک پيمايش مهم گوشزد می‌کند که فعاليت‌ها در بخش صنعت در سه سال اخير به پايين‌ترين حد خود رسيده‌ است.

اسپانيا بالاترين نرخ بيکاری را با ۲۴.۳ درصد و اتريش کمترين نرخ بيکاری را با ۳.۹ درصد به خود اختصاص داده‌اند

جنيفر مک‌کئون، اقتصاددان در اين‌باره به خبرگزاری فرانسه گفت: "اين اطلاعات تصوير مأيوس‌کننده‌ای از تعميق بحران اقتصادی در منطقه ارائه می‌دهد."

او افزود: "اين آشکارا بخت سياست‌گذاران را برای مهار بحران مالی کمتر می‌کند."

رهبران اتحاديه اروپا تقلا می‌کنند که اقتصاد اين کشورها را احيا کنند، اما آن‌ها بر سر چگونگی کار چند دسته شده‌اند.

از يک سو آلمان بر ادامه سياست رياضت اقتصادی اصرار دارد در حالی که فرانسه به سياست‌هايی گرايش دارد که رشد اقتصادی هم‌زمان را به دنبال داشته باشد.

اطلاعات و آمار از رشد تفاوت‌ها و ناهمخوانی ميان کشورهای جنوب منطقه يورو با کشورهای با کشوهای ثروتمندتر شمالی دارد.

اسپانيا بار ديگر بالاترين نرخ بيکاری را با ۲۴.۳ درصد به خود اختصاص داده ‌است. در اين کشور از هر دو نفر زير ۲۵ سال، يک نفر بيکار است. در رده‌های بعد نيز يونان با ۲۱.۷ درصد و پرتغال با ۱۵.۲ درصد نرخ بيکاری قرار دارند.

در برابر، اتريش کمترين نرخ بيکاری را با ۳.۹ درصد دارد و پس از آن کشورهای لوکزامبورگ و هلند با ۵.۲ درصد و آلمان با ۵.۴ درصد جمعيت بيکار قرار می‌گيرند.

بريتانيا خواستار تعويق ممنوعيت بيمه کشتی‌های حامل نفت ايران شد

Wed, 09 May 2012 11:00:54 +0000

بريتانيا از کشورهای عضو اتحاديه اروپا می‌خواهد که اجرای طرح ممنوعيت بيمه کشتی‌های حامل نفت ايران را حداکثر به مدت شش ماه به تعويق بيندازند.

ديپلمات‌های اروپايی امروز چهارشنبه ۲۰ ارديبهشت (نهم ماه مه) به خبرگزاری رويترز اطلاع داده‌اند که دولت بريتانيا اين درخواست را به اين دليل مطرح کرده است که اعتقاد دارد ممنوعيت بيمه اين تانکرها می‌تواند به قيمت نفت ضربه‌ای شديد وارد کند و آن را به ميزان زيادی بالا ببرد.

اتحاديه اروپا همچنين از روز يکم ژوئيه وارد کردن نفت ايران به کشورهای اين اتحاديه را ممنوع می‌کند و اين امر در عين حال اين کشورها را از بيمه و تمديد کردن بيمه تانکرهای حامل نفت خام ايران در تمام نقاط دنيا باز خواهد داشت.

اين اقدام به احتمال تأثير شديدی بر اقتصاد لندن خواهد گذاشت چرا که لندن مرکز بيمه دريايی جهان به‌شمار می‌آيد.

يک ديپلمات اروپايی: دليل اصلی اين امر فشارهايی است که از سوی ژاپن و کره جنوبی به شرکت‌های بيمه غربی وارد می‌شود چرا که آن‌ها سعی دارند پس از يکم ژوئيه نيز نفت خام ايران را خريداری کنند

ايران بيشترين ميزان از ۲/۲ ميليون بشکه نفت خامی را که به‌طور روزانه توليد می‌کند به کشورهای آسيايی می‌فروشد.

چهار خريدار اصلی نفت خام ايران يعنی کشورهای چين، هندوستان، ژاپن و کره جنوبی هنوز به‌دنبال جايگزين برای بيمه کردن کشتی‌های حامل نفت از ايران هستند. بيمه اين کشتی‌ها تاکنون بر عهده شرکت‌های بيمه لندن بوده است.

اين تحريم‌ها با هدف قطع درآمدهای نفتی ايران صورت گرفته است تا حکومت ايران را وادار به متوقف ساختن برنامه هسته‌ای اين کشور کند.

به باور کشورهای غربی احتمال دارد که نيت حکومت ايران از پيشبرد اين برنامه، دست‌يابی به سلاح‌های هسته‌ای باشد، اما ايران چنين ادعايی را همواره تکذيب کرده ‌است.

برخی از شرکت‌های چينی و هندی خريدار نفت ايران از شرکت‌های بيمه دولتی خواسته‌اند که بيمه کشتی‌های حامل نفت ايران به اين کشورها را با ارائه ضمانت‌نامه‌های دولتی پوشش دهند. اما کشورهای ژاپن و کره جنوبی شرايط پيچيده‌تری را به نسبت چين و هندوستان تجربه می‌کنند چرا که فشارهای دولت آمريکا اين کشورها را مجبور کرده است که واردات نفت خام خود از ايران را کاهش دهند.

با اين حال، همين مقدار واردات نفت نيز مستلزم آن است که نفت‌کش‌ها بيمه شوند و اين امر بدون کمک شرکت‌های بيمه غربی امکان‌پذير نيست.

يک ديپلمات‌ اروپايی در اين‌باره به خبرگزاری رويترز گفت: "بريتانيا می‌خواهد اتحاديه اروپا را وادار کند که اجرای ممنوعيت بيمه تانکرهای حامل نفت ايران را تا شش ماه به تعويق بيندازد."

او افزود: "دليل اصلی اين امر فشارهايی است که از سوی ژاپن و کره جنوبی به شرکت‌های بيمه غربی وارد می‌شود چرا که آن‌ها سعی دارند پس از يکم ژوئيه نيز نفت خام ايران را خريداری کنند."

به گفته اين ديپلمات، نگرانی بريتانيا از اين است که اجرای ممنوعيت بيمه از اول ماه ژوئيه، قيمت نفت را به‌شدت افزايش دهد.

آیا فمینیسم درغرب از مد افتاده است؟

Babak M — Sun, 29 Apr 2012 14:44:35 +0000

درباره کاتلین موران

فروغ تمیمی

فروغ تمیمی- آخرین کتاب کاتلین موران روزنامه‌نگار، نویسنده و فمینیست بریتانیایی درهفته‌های اخیر در فهرست کتاب‌های پرفروش بود؛ کتابی با عنوان: "چگونه می‌توان یک زن بود" که برنده جایزه Galaxybook هم شد.

کاتلین موران متولد سال ۱۹۷۵، اولین کتابش را درشانزده سالگی منتشر کرد و بعد از آن به عنوان روزنامه‌نگار کارش را ادامه داد. کاتلین نوشتن را درنوجوانی با کار برای روزنامه "گاردین" شروع کرد و از ۱۹ سالگی به طور مرتب برای هفته‌نامه "تایم" می‌نویسد. او تا کنون چند جایزه به خاطر مصاحبه‌ها و مقالاتش دریافت کرده و مصاحبه او با ستاره معروف پاپ، لیدی گاگا، به عنوان بهترین گفت‌وگوی سال ۲۰۱۱ انتخاب شده است.

آخرین کتاب موران درواقع داستان زندگی خودش و مانیفستی فمینیستی است؛ داستانی صمیمانه و طنزآلود، مملو از شوخی‌های با نمک درباره زندگی زنانی از هر تیپ و دسته. با تشریح خصوصی‌ترین لحظات زندگی خودش، مثل کشف اورگاسم در۱۳ سالگی، دو باربارداری، یک سقط جنین و انتقادات بسیار از فرهنگ رایج در میان زنان اطرافش. کتاب او دربریتانیا پرفروش شد و پس از آن به سرعت به چند زبان دیگر ترجمه شد و به زودی هم فیلمی از روی آن ساخته خواهد شد. کاتلین درتوییتر، بیش از ۱۸۰ هزارنفر خواننده دارد. او همچنین اجرای یک برنامه تلویزیونی انتقادی را هم برعهده دارد.

کاتلین موران درخانواده فقیری با سبک زندگی هیپی‌وار و با هفت خواهر و برادربزرگ شد. پدرش که نوازنده پاپ و سبک "راک واندرول" بود، به سختی می‌توانست زندگی هشت بچه را تأمین کند. کاتلین در کودکی با گرسنگی، تنهایی و افسردگی روبه‌رو بود. او در مورد سال‌هایی می‌نویسد که والدینش تنها قادر به تامین نان و روغن نباتی برای هشت بچه شان بودند و سوء تغذیه‌ دائمی‌اش باعث چاقی مفرط او در نوجوانی شد.

کاتلین موران در مصاحبه اخیرش با روزنامه "فولکس کرانت" چاپ هلند گفته است: "وقتی با همسرم آشنا شدم ۱۷ ساله و خیلی چاق بودم و مواد مخدر و الکل مصرف می‌کردم، اما او که تاثیرگذارترین فرد زندگی من و یکی ازمهربان‌ترین آدم‌های دنیاست، برای من شمایلی ازفمینیسم شد، مرا با همه ضعف‌هایم دوست داشت و با ادب و احترامی واقعی برای زن‌ها با من رفتارکرد. به همین دلیل فکرمی‌کنم که سکسیسم رایج یعنی پیشداوری برمبنای جنسیت با بی‌حرمتی و بی‌ادبی نسبت به زنان همراه است."

کاتلین موران در ۲۴ سالگی با همسرش ازدواج کرد و حالا با او و دو دخترش در لندن زندگی می‌کند و هر هفته سه مقاله برای مجله "تایم" می‌نویسد.

این نویسنده درکتابش با تمام کلیشه‌هایی که در مورد زنان وجود دارد تسویه حساب می‌کند. کلیشه‌های رایج در انگلستان ازاین قبیل که زنان هیچ استعدادی به جز شکلات خوردن و خرید کردن ندارند و یا زندگی‌شان در آراستن سرو وضع و مواظبت از پوست و اندام‌شان خلاصه می‌شود. او درمورد خشونت خانگی و یا ختنه دختران نمی‌نویسد، اما نوعی دیگری ازخشونت روانی، یعنی رواج فرهنگ مصرفی، حرص زدن برای خرید اشیای گران قیمت و یا اجباربه پوشیدن کفش پاشنه بلند را مطرح می‌کند. او در مورد رواج خرید اجناس مارک‌دار، فشار روانی برای خرج کردن پول، خوشبختی دروغینی که درمجلات زنانه لوکس تبلیغ می‌شود و اینکه زن‌ها باید بیشتر کارکنند تا بتوانند بیشتر بخرند، می‌نویسد.

کاتلین موران در کتابش برای جلب زنان جوان به مسائل مربوط به جنسیت از طنز و شوخی، سبکی سرگرم‌کننده، در عین حال انتقادی و تند و تیز استفاده کرده است و از مسائل به ظاهر بی‌اهمیت شروع می‌کند. چیزهایی که ظاهراً عادی به نظر می‌رسند، مثل جنون خرید زنان طبقات متوسط و مرفه، بخش دیگری از نوشته‌های او درباره فشار جسمی و روانی در پیروی از مد، اضطراب دائمی برای حفظ زیبایی و وحشت ازپیری و توجه اغراق‌آمیز به پورنوگرافی و سکس است.

فمینیسم با نمک و فمینیسم تند و تیز

موران درمصاحبه اخیرش با روزنامه "فولکس کرانت" گفته است: "هرزن باید خودش را فمینیست بداند، ولی این هم به تنهایی کافی نیست. باید نوعی از فمینیسم چالشی را به کار گرفت. از آنجا که فمینیسم دیگربرای زنان اروپایی جذاب نیست و به ظاهر دورانش به‌سر رسیده، برای همین من خیلی ناراحت و دلخورم. چراکه مسئله فمینیسم آزادی زنان در سه عرصه آزادی فردی، فرصت‌های شغلی و درآمد برابر است. من می خواستم کتابی بنویسم که زنان از خواندنش سرگیجه نگیرند. درضمن سرگرم‌کننده و بانمک هم باشد. تا آنها به یاد بیاورند که فمینیسم به قول معروف cool است. فمینیسم باید برای نسل دختران نوجوان فعلی جذاب باشد و آنها را جلب کند، تا بتوانند چیزهای تازه کشف کنند و مسئله برابری را جدی بگیرند. مثلاً چرا زنان نباید به این موضوع فکر کنند که ده‌ها هزارسال مردان رهبری دنیا را در دست داشتند و حالا نوبت زن‌هاست که بخواهند در این رهبری سهیم باشند. خوب فکرش را بکنید که زور بازو تا همین چندی پیش حرف اول را می‌زد و یکی از دلایل برتری مردها بود، اما حالا ما در دوره آی‌فون و آی‌پد، زندگی می کنیم. زن‌ها به قدرت بازو احتیاجی ندارند، وقتی می توانند از تکنولوژی مدرن استفاده کنند. خوب حتماً حالا سئوال این است که اگر زن‌ها رهبری دنیا را به دست بگیرند آیا اوضاع بهتر می‌شود؟ چه تضمینی هست که زن‌ها بهتر از مردها باشند؟

باید بدانید که من ضد مرد نیستم و دنیای بدون مردان را دنیایی سرد و بی‌روح می‌بینم. بنابراین از نظر من تو فمینیستی وقتی که می‌خواهی در مورد زن بودن خودت فکر کنی و چیزی بگویی. وقتی بدن زنانه و زنانگی‌ات را کشف می‌کنی و می‌خواهی حرفی در موردش بزنی. فکرش را بکنید که من در ۱۶ سالگی صد کیلو بودم مثل یک توپ گنده، یک دایره. من می‌دانم که زن‌های چاق چه می‌کشند. البته نه زن‌های تپل، منظورم آنهایی هستند که برای جبران کمبودها به خوردن روی آورده‌اند. ازنظر اجتماعی یک زن خیلی چاق جایگاهی با ارزش ندارد. گاهی اوقات بی‌رحمی بعضی از زن‌ها نسبت به هم را درمورد چاقی می‌بینیم. اگر چند کیلو به وزنت اضافه شده است، فوری به رخت می‌کشند. درحالی که در شرایط سخت بیشتر زن‌ها دوستان خوبی برای هم هستند و اگر گرفتاری داشته باشی به دادت می‌رسند.

موضوع دیگراین که آیا احمقانه نیست که یک روز تمام در فروشگاه‌های شیک بچرخی و ازدیدن لباس‌های زیبایی که فقط برای سایز ۳۶ دوخته شده‌اند، حسرت بخوری و احساس گناه بکنی که چرا دو سایز بزرگ‌تری؟ شرکت‌های بزرگ و چندملیتی که تمام مراکز خرید دنیا را تصرف کرده‌اند، برای من که باسن بزرگی دارم لباس نمی‌دوزنند. یا مثلاً نگاه کنید به زنان بین ۴۰ تا ۵۰ سال که مشتریان پروپاقرص جراحی پلاستیک هستند و آنها را با مردان همسن و سال‌شان مقایسه کنید که پول‌شان را صرف خرید چیزهای بهتر می‌کنند، مثل آثارهنری، شراب خوب و یا به مسافرت می‌روند، اما زنان طبقه متوسط و بالاتر درآمدشان را باید برای ترمیم پوست خرج کنند. بازنده اصلی درواقع همین زن‌ها هستند که بازهم بعد ازچندسال باید دوباره زیر تیغ جراحی بروند. آیا احمقانه نیست که در دومین پنجاه سال زندگی‌ات با وحشت از پیری زندگی کنی و بخواهی چهره‌ای ۳۵ ساله داشته باشی. آیا زن‌ها می‌توانند ازاین ایده که باید تا ابد زیبا و سکسی باشند دست بردارند و به جای صرف انرژی دراین مورد، روی قدرت، ثروت و خوشبختی‌شان فکر کنند؟ درواقع تو بیشترخوشبخت خواهی شد اگر وقت داشته باشی که کمتر کار کنی، بیشتر ورزش کنی و یا با دوستانت خوش باشی.

هنوز از نظر اقتصادی و قدرت سیاسی در جامعه ما زن‌ها از مردها خیلی عقب‌اند. اگر تو نتوانی رهبر یک شرکت چندملیتی بشوی، پس حداقل باید زیبا و خوش‌اندام باشی تا درمیان اطرافیان مطرح باشی. این زبان حال کسی است که قدرت اجتماعی ندارد. افزون بر آن شرم هنوز بر ذهن‌های ما مسلط است. زن‌ها باید بتوانند راجع به همه جزئیات زندگی شان بنویسند. خوب مثلاً چرا کسی نمی‌نویسد که از هرسه زن حتما یک نفرسقط جنین کرده است؟ حالا دیگر دوره ملاحظات اجتماعی و سیاسی و در نتیجه سکوت درمورد بعضی موضوعات تمام شده است و من ازاین طرز فکر دفاع می کنم."

موران می‌خواهد بحث‌های پیچیده آکادمیک در مورد جنسیت را با زبانی شوخ و سبکی سرگرم‌کننده برای دختران جوان و زنانی که نه وقت و نه حوصله دنبال کردن حرف‌های زنان روشنفکر را دارند مطرح کند. برای زنانی که هرگز شاید نیازی هم به شنیدن این حرف‌ها احساس نمی‌کنند و با شنیدن کلمه فمینیست روترش می‌کنند و همان پیشداوری رایج در مورد ضد مرد بودن فمینیست‌ها را بدون آنکه واقعاً به آن فکر کنند پذیرفته‌اند. موران می‌گوید که ۷۱ درصد زنان آمریکا و ۵۸ درصد زنان انگلیس اصلاً خود را فمینیست نمی‌دانند.

کاتلین موران در کتابش فضایی برای گفت‌وگو در مورد همه مسائل ایجاد می‌کند. برای تمام ناگفته‌هایی که شرم و ترس از قضاوت دیگران زنان را وادار به سکوت می‌کند. بحث او درباره پورنوگرافی و تاتیرات مثبت و منفی‌اش روی زندگی زنان و دختران جوان یکی از آنهاست. او با انتقاد از صنعت پورنوگرافی که تجارتی پرسود، بی‌رحمانه، فاقد احساس و تحقیرکننده زنان است، آنها را تشویق به ساختن نوعی از پورنوگرافی می‌کند که مبتنی بر برابری، توانمندی و احترام به انسان باشد.

هشدارهای پوشیده در طنز و شوخی کاتلین موران به دختران جوان درباره حرمت زنانگی و احترام به بدن، تلاش برای برابری واقعی و داشتن اعتماد به نفس با شرح ناکامی‌ها و شادی‌های زندگی شخصی او خواننده را با نویسنده‌ای صمیمی و رک‌گو مواجه می‌کند. نویسنده‌ای که به زنان اکیداً توصیه می‌کند از بازی کردن نقش قربانی پرهیز کنند و به جای غرق شدن در افسردگی و اشک ریختن بر ناکامی‌ها استعداهایشان را به کار گیرند.

"ايران صادرات نفت به آلمان را متوقف کرد"

Wed, 11 Apr 2012 13:39:53 +0000

پس از اعلام توقف فروش نفت ايران به چهار کشور اروپايی، از امروز صادرات نفت ايران به پالايشگاه‌های آلمانی نيز متوقف شد.

شبکه تلويزيونی پرس تی‌وی، وابسته به حکومت ايران، امروز پنج‌شنبه ۲۳ فروردين ماه گزارش داد جمهوری اسلامی صادرات نفت خود به آلمان را متوقف کرد.

در دو روز گذشته اعلام شد که ايران فروش نفت خود را به کشورهای يونان و اسپانيا متوقف کرده است.
پيش از اين نيز در پی تحريم نفت ايران، جمهوری اسلامی اعلام کرده بود صادرات نفت خود به کشورهای فرانسه و بريتانيا را متوقف کرده‌ است.

محسن قمصری، مدير امور بين‌الملل شرکت ملی نفت ايران به خبرگزاری مهر گفته بود آلمان هيچ‌گاه بازار هدف صادرات نفت ايران نبوده است.

وی افزوده بود: "بر اين اساس قراردادهای بلندمدتی برای صادرات نفت به پالايشگاه‌های آلمانی امضا نشده است."

منابع آگاه همچنين از در دستور کار قرار گرفتن بررسی قطع صادرات نفت به ايتاليا نيز خبر می‌دهند.

منابع آگاه همچنين از در دستور کار قرار گرفتن بررسی قطع صادرات نفت به ايتاليا نيز خبر می‌دهند

خبرگزاری مهر می‌گويد در روزهای اخير مکاتباتی از سوی شرکت ملی نفت ايران با برخی از پالايشگاه‌های نفت ايتاليا انجام شده است. ايران در اين مکاتبات اعلام کرده تنها حاضر به امضای قراردادهای بلندمدت است.

تهران گفته است در صورتی که پالايشگاه‌های نفت ايتاليا حاضر به امضای قراردادهای بلندمدت نباشند، فروش نفت به اين کشور اروپايی قطع خواهد شد.

مشتری‌های اصلی نفت ايران در اروپا کشورهای ايتاليا، اسپانيا و يونان محسوب می‌شوند.

اتحاديه اروپا ۲۳ ژانويه اعلام کرد از ژوئيه ۲۰۱۲ (۱۱ تير ۱۳۹۱) خريد نفت از ايران را متوقف می‌کند.

تصميم به تحريم‌ نفت ايران در واکنش به برنامه اتمی جمهوری اسلامی گرفته شد.

کشورهای غربی می‌گويند نگران هستند که ايران در برنامه اتمی خود "اهداف نظامی" داشته باشد اما ايران همواره اين اتهام را رد می‌کند و می‌گويد برنامه اتمی‌اش اهداف "صلح‌آميز" دارد.

ايران پس از عربستان سعودی، دومين توليدکننده نفت در جهان به‌شمار می‌رود.

تا پيش از اين ۱۸ درصد نفت ايران به اتحاديه اروپا صادر می‌شد. ايتاليا، اسپانيا و يونان در ميان کشورهای اروپايی بيشترين واردات نفت را از ايران داشتند.

با اين حال مشتری‌های اصلی و عمده نفت ايران جزو کشورهای آسيايی هستند. چين ۲۲ درصد، ژاپن ۱۴ درصد، هند ۱۳ درصد و کره جنوبی ۱۰ درصد از نفت ايران را خريداری می‌کنند.

ترکيه با هفت درصد، آفريقای جنوبی با چهار درصد و سريلانکا با دو درصد مشترهای ديگر نفت ايران هستند.

ايران هر روز ۳.۵ ميليون بشکه نفت توليد می‌کند که ۲.۵ ميليون بشکه آن را به کشورهای خارجی صادر می‌کند.

فروش نفت ايران به يونان متوقف شد

Tue, 10 Apr 2012 10:52:40 +0000

رستم قاسمی، وزير نفت ايران از توقف فروش نفت اين کشور به يونان خبر داد.

ايرنا، خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی ايران (ايرنا) گزارش داده‌ است که رستم قاسمی صبح امروز سه‌شنبه، ۲۲ فروردين‌ماه در جمع خبرنگاران به توقف فروش نفت ايران به چند کشور اروپايی اشاره کرد و اظهار داشت که در حال حاضر نفت ايران به کشور يونان نيز صادر نمی‌شود.

ايران در روزهای اخير اعلام کرده بود که فروش نفت خود را به دو شرکت نفتی يونان متوقف کرده ‌است چرا که اين شرکت‌ها نتوانسته‌اند صورت حساب خود را پرداخت کنند.

امروز اما وزير نفت ايران در توضيح دلايل توقف فروش نفت به يونان تنها اظهار داشت که دو کشور نتوانسته‌اند با هم به توافق برسند.

خبرگزاری آسوشيتدپرس اين تصميم را واکنش متقابل ايران در برابر تحريم‌های اتحاديه اروپا دانسته ‌است که از ماه ژوئيه عليه ايران به اجرا گذاشته خواهد شد.

وزير نفت ايران در توضيح دلايل توقف فروش نفت به يونان تنها اظهار داشت که دو کشور نتوانسته‌اند با هم به توافق برسند

پيش از اين نيز در پی تحريم نفت ايران، جمهوری اسلامی اعلام کرده بود که صادرات نفت خود به کشورهای فرانسه و بريتانيا را متوقف کرده‌ است، اما مشتری‌های اصلی نفت ايران در اروپا کشورهای ايتاليا، اسپانيا و يونان محسوب می‌شوند.

ايران همواره تحريم‌های اقتصادی غرب را بی‌تأثير بر اقتصاد خود دانسته ‌است. امروز نيز رستم قاسمی با اشاره به اين تحريم‌ها گفت: "تحريم‌های اروپا عليه نفت ايران سال‌های زيادی است که اجرا می‌شود، اما خوشبختانه اين تحريم‌ها بر صنعت نفت ايران کمترين اثر را داشته و نتوانسته جلوی پيشرفت و اقتدار صنعت نفت را بگيرد."

اين در حالی است که هفته گذشته گروه تحقيقاتی کمپانی جی‌پی مورگان پيش‌بينی‌ کرد که صادرات نفت خام ايران تا پايان ماه ژوئن احتمالأ يک ميليون بشکه در روز کاهش پيدا می‌کند و به زير دو‌ونيم ميليون بشکه در روز می‌رسد.

اتحاديه اروپا ۲۳ ژانويه اعلام کرد از ژوئيه ۲۰۱۲ (۱۱ تير ۱۳۹۱) خريد نفت از ايران را متوقف می‌کند.

تصميم به تحريم‌ نفت ايران در واکنش به برنامه اتمی جمهوری اسلامی گرفته شد.

ايران پس از عربستان سعودی، دومين توليدکننده نفت در جهان به‌شمار می‌رود.

کشورهای عضو اتحاديه اروپا ۱۸ درصد نفت ايران را خريداری می‌کنند.

بحران اقتصادی و افزایش نژاد‌پرستی

behnam — Thu, 15 Mar 2012 17:09:34 +0000

ولنتینا پپ

برگردان:

برگردان نادیا پارسا

ولنتینا پپ - بر اساس آخرین گزارش سازمان "عفو بین‌الملل"، رکود اقتصادی منجر به افزایش تبعیض، نژادپرستی و بیگانه‌هراسی در اروپا به ویژه در کشورهایی مانند ایتالیا، اسلواکی و مجارستان شده است. از سال ۲۰۰۹ روند به حاشیه راندن مهاجران به واسطه ترس از رکود اقتصادی افزایش یافته است.

به دنبال همین مسئله، در بسیاری از کشور‌های اروپایی موارد نژادپرستی و توهین به مهاجران در عرصه عمومی افزایش چشمگیری یافته‌ است. در این گزارش اشاره شده است که در ایتالیا، در پی وضع قانونی جدید که "مهاجرت غیر قانونی" را به عنوان "جرم جنایی" ارزیابی می‌کند، بسیاری از مهاجران از رفتن به مدرسه یا برخورداری از مراقبت‌های پزشکی از ترس اینکه مبادا وضعیت آنان به پلیس گزارش شود خودداری می‌کنند.

این قانون، معلمان یا کارمندان محلی را وادار می‌کند که تمامی رفتارهای مشکوک را به پلیس یا مقامات قضایی گزارش کنند. در ماه دسامبر، کالج سلطنتی سلامت کودکان، پزشکان عمومی و روان‌پزشکان، بیانیه مشترکی صادر کردند و در آن خواستار توقف سریع بازداشت کودکان مهاجر شدند. آنها سعی می‌کردند توضیح دهند این حرکت دولت، شرم‌آور و در عین حال مضر برای سلامت کودکان است. در کشور آلمان نیز مهاجران غیر قانونی و کودکان‌شان به مراقبت‌های بهداشتی، تحصیل یا کمک‌های قانونی در مواردی مانند نقض حقوق کارگری دسترسی ندارند.

از سوی دیگر، تبعیض‌نژادی علیه کولی‌ها به مشکلی جدی در مرکز و شرق اروپا تبدیل شده است. واقعیت این است که بیرون راندن مهاجران، آن‌ها را بیش از پیش به ورطه فقر خواهد کشاند. ایتالیا قوانین جدیدی را وضع کرده است که به شهروندان عادی این کشور که هیچ وابستگی به پلیس محلی یا نهادهای دولتی ندارند اجازه می‌دهد تا به نوعی از "قلمرو شهری" پاسداری کنند. این امر باعث افزایش تبعیض و اقدام‌های خودسرانه به ویژه علیه کولی‌ها شده است.

به دنبال افزایش موارد تبعیض نژادی در مورد کودکان کولی در اسلواکی، گزارش‌ها نشان می‌دهد که ۶۰ درصد از این کودکان را در کلاس‌های معلولان ذهنی جای داده‌اند. این در حالی است که بسیاری از آنها به لحاظ ذهنی طبیعی هستند. مسئولان محلی در اسلواکی، کولی‌ها را وادار به تخلیه محل زندگی خود می‌کنند. یا حتی در برخی موارد، اقدام به دیوارکشی‌هایی می‌کنند که شهرک‌های مهاجرنشین را از سایر مناطق شهر جدا می‌کند.

عقیم‌سازی اجباری کولی‌ها

از جمله اقداماتی که علیه کولی‌ها صورت گرفته، یکی این است که در شهر "براتیسلاوا"، شماری از زنان کولی را بدون اطلاع یا اجازه قبلی عقیم کرده‌اند. هرچند به تازگی مقامات دولتی قانونی را تصویب کرده‌اند که کارمندان بخش بهداشت را موظف می‌کند پیش از زایمان، از رضایت و آگاهی زنان از پروسه عقیم‌سازی مطمئن شوند.

در پی وضع این قانون، جرم جدیدی به نام "عقیم‌سازی غیر قانونی" وضع شده است. هرچند بر اساس بررسی‌های مراکز حقوق بشری، وزارت بهداشت این کشور، هیچ دستورالعملی در مورد عقیم‌سازی و نیز راهنمایی کارمندان بخش بهداشت ارائه نکرده است.

در پی این رویداد، هشت زن کولی شکایتی را به "دادگاه اروپایی حقوق بشر" ارائه داده‌اند و ادعا کرده‌اند که عدم باروری آنان ناشی از عقیم‌سازی خودسرانه آنها درهنگام زایمان‌ از سوی بیمارستانی در شرق اسلواکی است.

مورد مشابهی نیز در مجارستان رخ داد است که سرانجام پس از هشت‌سال و طی مراحل حقوقی داخلی و بین المللی، در نهایت وزارت امور اجتماعی این کشور اعلام کرد که به این زن کولی، به سبب عقیم کردن بدون اطلاع، غرامت پرداخت خواهد شد.

در پی انقلاب اقتصادی و سیاسی مجارستان، سطح دستمزد‌ها و خدمات اجتماعی در این کشور کاهش پیدا کرد. همین مسئله نیز زمینه مساعد را برای روی کار آمدن احزاب راست مانند حزب راست افراطی "یوبیک" که ضد کولی‌ها و نیز ضد یهودیان است فراهم آورده است. پلیس مجارستان، طی یک عملیات ویژه ۱۲۰ افسر پلیس را مامور پیگیری یک سلسله حمله‌های صورت گرفته علیه کولی‌ها کرد. در جریان این حمله ها دست کم نه نفر ازجمله شماری زن و کودک کشته شدند.

در ماه جولای گذشته، "دادگاه استیناف بوداپست"، فعالیت نهادی شبه نظامی وابسته به حزب "یوبیک" را غیر ‌قانونی اعلام کرد. دادگاه قانون متممی را وضع کرد که بر پایه آن سازمان "مگیار گاردا"، از حقوق قانونی خود به عنوان یک انجمن فرا‌تر رفته و دست به اقدامات نژادپرستانه علیه کولی‌ها زده است، ولی کمی بعد، "یوبیک" تاسیس مجدد "مگیار گاردا" را اعلام کرد. یکی از اعضای تازه انتخاب شده‌ این سازمان نیز در پارلمان اروپا، در نخستین جلسه، یونیفورم "مگیار گاردا" را پوشید.

از سویی دیگر، قوانین موجود در برخی از کشورهای اروپایی کماکان فضای تحمل‌ناپذیری را برای لزبین‌ها، گی‌ها، دو جنسی‌ها، ترنس جندر‌ها (جامعه ال.جی.‌بی.‌تی) فراهم کرده است. حمایت از حقوق آن‌ها، دشوارتر شده است. برای نمونه، پارلمان لیتوانی در پی تصویب قانون بحث برانگیزی با نام "همجنسگرا‌ستیزیِ نهادینه شده"، هرگونه بحث در پیوند با همجنسگرایی را ممنوع کرده است و در عین حال، از فعالیت فعالان مدنی و مدافعان حقوق بشر در این زمینه جلوگیری می‌کند.

پناهجویان بی‌پناه در دریا

واقعیت این است که بیرون راندن مهاجران، آن‌ها را بیش از پیش به ورطه فقر خواهد کشاند. ایتالیا قوانین جدیدی را وضع کرده است که به شهروندان عادی این کشور که هیچ وابستگی به پلیس محلی یا نهادهای دولتی ندارند اجازه می‌دهد تا به نوعی از "قلمرو شهری" پاسداری کنند. این امر باعث افزایش تبعیض و اقدام‌های خودسرانه به ویژه علیه کولی‌ها شده است.

دو کشور ایتالیا و مالت، به سبب سیاست‌های ضد مهاجر خود و تلاش برای عقب راندن قایق‌هایی که از اطراف مدیترانه به سوی سواحل این کشورها می‌آیند (آن‌هم بدون آنکه شرایط سرنشینان پناهجو را در نظر بگیرند)، مشهور هستند. در ماه مه ‌گذشته، صد‌ها مهاجر و پناهجو در دریای مدیترانه در معرض خطر قرار گرفتند تنها به این دلیل که بین دولت‌های ایتالیا و مالت، برای پاسخ‌ به درخواست این دست از پناهجویان نزاع و درگیری بود. در نهایت‌هم به دنبال تصمیم بی‌سابقه دولت ایتالیا، سرنشینان آن قایق بدون آنکه شرایط‌شان در نظر گرفته شود، به لیبی، کشوری که روند پناهندگی در آن تعریف نشده است، فرستاده شدند.

سازمان عفو بین‌الملل همچنین، "مسئولیت‌پذیری شفاف و موثر" دولت‌های اروپایی در برنامه بازگرداندن و بازداشت پناهجویان را که ایده سازمان "سی‌آی‌ای" بعد از سال ۲۰۰۱ بوده و از قضا، دولت‌های اروپایی نیز در آن مشارکت داشته‌اند را زیر سئوال برده است.

در مجلس آلمان، تحقیقی صورت گرفت تا روشن شود آیا دولت آلمان، نقشی در بازگرداندن اجباری پناهجویان داشته است یا نه؟ در نهایت، به رغم آنکه شواهد زیادی مبنی بر این امر وجود داشت، تمامی مقامات دولتی این کشور، از این اتهام تبرئه شدند.

از سوی دیگر از سال ۲۰۰۸ تحقیقاتی نیز در زمینه وجود یک زندان مخفی در لهستان آغاز شده است. تحقیقی که هنوز نتایج آن در پرده ابهام است. در پیوند با همین مسئله، باید گفت بسیاری از کشورهای اروپایی، مقررات "دادگاه اروپاییحقوق بشر" را مبنی بر ممنوعیت بازگرداندن افراد مظنون‌ به تروریسم به کشورهایی که در آنجا ممکن است در معرض شکنجه قرار بگیرند را نادیده می‌گیرند.

در همین زمینه:

زندگی سگی پناهندگان

پناهندگان جهان در آینه آمار

بلاتکلیفی کشنده

کابوس‌های پناهندگی

اسلام‌هراسی در اروپا

اسلام‌هراسی بی‌بنیاد
مشکلات پناهندگی، ربطی به جنیست ندارد
راست‌های افراطی اروپا و پایمالی حقوق مهاجران

بهبود در شرایط پناهندگی

behnam — Fri, 02 Mar 2012 16:46:03 +0000

گفتار هفتم از سلسله گفتارهای پناهندگی*

سارا شاد

سارا شاد - رحمان جوانمردی، از فعالان حقوق بشری در هلند است. وی دو دهه است که در زمینه حقوق پناهندگان فعالیت می‌کند و هم‌اکنون نیز معتقد است وضعیت عمومی پناهندگان جهان، در مقایسه با گذشته بهبود یافته است. او در گفت‌وگو با زمانه از دریافت‌ها و تجربه‌های خودش گفته است.

شما سال‌ها است در زمینه حقوق پناهندگان فعال هستید. به باور شما پناهندگی در جهان کنونی چگونه توصیف می‌شود؟

رحمان جوانمردی: من از وقتی به اروپا آمدم، پناهنده شدم و مراحل پناهندگی را پشت سر گذاشتم. در آن سال‌ها خیلی از دوستان من نیز پناهنده بودند و ما از‌‌ همان روزهای نخست، در فکر تشکیل سازمانی برای حمایت از پناهجویان بودیم. بعد از همه این سال‌ها، من به این برداشت رسیده‌ام که مسئله پناهندگی را تنها باید از نگاه انسانی تحلیل کرد.

من به پناهندگی به عنوان یک "حق" نگاه می‌کنم و معتقدم هیچ چیز نمی‌تواند این حق را نادیده بگیرد. همه انسان‌ها باید از سرپناه و زندگی عادی برخوردار باشند. فلسفه مهاجرت نیز به‌طور عام و به طور خاص همین است. هر زمان که انسان‌ها احساس خطر می‌کردند به جایی پناه می‌بردند. از سوی دیگر، سایر انسان‌ها نیز به افرادی که تحت تعقیب بودند یا به حمایت نیاز داشتند، پناه می‌دادند. این حس غریزی، هرچقدر هم که کمرنگ شده باشد به هر حال وجود دارد. هنوز شمار انسان‌ها و کشورهایی که حاضرند به افراد تحت تعقیب و نیازمند پناه دهند کم نیستند.

با این‌همه، به ویژه در سال‌های اخیر، شمارزیادی از شهروندان کشورهای اروپایی با حضور پناهندگان در کشور‌های خود مخالف هتند و نسبت به این مسئله، دیدگاه مثبتی ندارند.

نکته درستی است. عده زیادی از شهروندان اروپایی همینطور فکر می‌کنند. اتفاقاً در سال‌های اخیر بر تعداد این افراد نیز افزوده شده است. این مسئله که بیشتر پس از رویداد‌های ۱۱ سپتامبر خودنمایی می‌کند به نظرم ناشی از نوعی حرکت و سیاست پوپولیستی در اروپا و آمریکا است.

تنها سخن این افراد این نیست که خارجی‌ها باید از سرزمین‌شان بیرون بروند بلکه آن‌ها خواستار تغییر و تحولی جدی‌تر در جامعه‌ خود هستند و می‌خواهند به نوعی جامعه‌ای "خالص"‌تر داشته باشند. به نظر من، این دیدگاه بی‌شباهت به دیدگاهی نیست که هیتلر و موسلینی در اروپا به آن دامن زدند. در واقع این نگرش، بازخوانی جدیدی از همان سیاست به شمار می‌رود.

با این‌همه، من فکر می‌کنم این نوع مخالفت‌ها چیزی نیست که بتواند برای پناهندگان خطر عمده محسوب شود. به نظر من اینجور رویکردها در حد "پدیده‌ای زودگذر" باقی می‌ماند. جوامع مترقی و پیشرفته‌ای که پناهندە می‌پذیرند، یا جوامع غربی، به حرفه و تخصص افراد اهمیت می‌دهند و سیاستمداران خود را نیز بر همین اساس و بر پایه نزدیکی به ایدە‌های اصلی انتخاب می‌کنند.

این یک واقعیت است که به طور دائم، بر شمار مردمی که از "حقوق بشر" از جمله حقوق پناهندگی حمایت می‌کنند اضافه می‌شود. هرچند از سوی دیگر، بر شمار مردمی که با پناهندگان دشمنی می‌ورزند نیز اضافه می‌شود. در ظاهر شاید این یک تناقض به نظر برسد اما اینگونه نیست. هنوز شمار کسانی ‌که در انتخابات‌ها شرکت نمی‌کنند یا اگر شرکت می‌کنند نگاهی سطحی به مسائل دارند زیاد است.

در مقابل اما فراموش نکنیم که هر روز و هر ساعت، جبهه مدافعان حقوق انسان‌ها تقویت می‌شود. من فکر می‌کنم نمودار این روند، زیاد بالا و پایین ندارد و در نهایت هم سیرش صعودی است. چراکه کسانی که به این جبهه گرایش پیدا می‌کنند، به خاطر مسائل ریز و سطحی نیست. به خاطر همین هم ماندگاری آن‌ها در این جبهه، تقریباً تضمینی است.

بنابراین شما به کاهش مشکلات و مسائل پناهندگان خوشبین هستید؟

به طور حتم خوشبین هستم. چون ۲۰ سال است که در این زمینه فعال هستم و شاهد تغییرات زیادی بوده‌ام. از جمله اینکه، "پوشش پناهندگان" در همه جای جهان بهتر شده است و به لحاظ آماری پناهندگان زیادی تحت پوشش قرار گرفته‌اند. برای درک این مسئله باید توجه داشته باشیم که مسئله پناهندگی را فقط در سطح اروپا و آمریکا نباید بررسی کنیم. پناهندگان سودانی در مصر، افغانی‌ها در ایران، سومالیایی‌ها در یمن، فلسطینی‌ها در همه کشورهای عربی و... باید در بررسی‌های خودمان لحاظ بکنیم.

این شمار پناهنده، خیلی زیاد است. درحالی که وضعیت این پناهندگان در گذشته بد‌تر بود و کسی به آن‌ها رسیدگی نمی‌کرد. کردهایی بودند که در ناکجاآبادهایی از ترکیه و عراق زندگی می‌کردند و کسی به مشکلات آن‌ها توجه نداشت. توجه داشته باشید که شمار پناهندگانی که به آن‌ها اشاره می‌کنم میلیونی است و حمایت و کمک به این میلیون‌ها انسان در سال‌های اخیر بیشتر شده است و تعداد زیادی از آن‌ها هم‌اکنون تحت پوشش قرار گرفته‌اند. نه به این معنا که پناهندگان جهان امروزه وضعیت ایدەآلی دارند، بلکه تنها به این معنا که وضعیت‌شان نسبت به سابق بهتر شده است.

بر پایه چه سازوکاری می‌گویید که حمایت از پناهندگان بهتر شده است؟ در سال‌های اخیر، دیدگاه‌های منفی در اروپا نسبت به پناهندگان خیلی شایع شده است. این طور به نظر می‌رسد که مرز‌ها برای ورود پناهندگان، چندان هم از میان برداشته نشده است.

من فکر می‌کنم، حتی در کشورهایی که تا پیش از این پناهنده نمی‌گرفتند، ایده "پناه دادن به افراد پناهجو" تقویت شده است. برای نمونه، دوسال پیش شنیدم که فردی از یکی از کشورهای آفریقایی به جمهوری چک پناهنده شده است. چنین اتفاقی پیش از این سابقه نداشت و این مسئله گویای این است که به تدریج در بیشتر کشورها، پذیرش پناهندگان به یک ایده اجتماعی- انسانی قابل پذیرش، تبدیل شدە است. از سوی دیگر شمار "ان جی او"ها و تشکل‌هایی که برای کمک به پناهندگان در سراسر جهان ایجاد می‌شود رو به گسترش است.

هنوز شمار پناهندگان در کشورهای فقیر، بیشتر از کشورهای ثروتمند جهان است. هر چند باید این نکته را نیز در نظر داشت که "آمار پناهندگان" به تبع، امکان تغییر در استاتوس "پناهندگی" به "شهروند" یا "تبعه" در کشورهای صنعتی و باقی ماندن طولانی‌مدت یا همیشگی افراد در وضعیت پناهجویی و پناهندگی در کشورهای فقیر، خیلی شفاف و روشن نیست.

این را هم در نظر داشته باشیم که شمار زیادی از پناهندگان، زنان و کودکان هستند و این افراد نه تنها از سوی تشکل‌های پناهندگی بلکه از سوی تشکل‌های حقوق زنان و کودکان نیز حمایت می‌شوند. خود این تشکل‌ها و نهاد‌های حمایتی نیز هر روز در حال گسترش است. کشورهای اروپایی، حتی برنامه‌هایی برای ارائه آموزش‌های لازم به پناهندگان دارند تا این افراد از جامعه عقب نمانند و بتوانند وارد جامعه بشوند و خودشان را برای برخورداری از شرایط بهتر زندگی با بقیه اعضای تطبیق دهند.

نمی‌توانیم اما منکر برخی سخت‌گیری‌های قانونی هم بشویم. سخت‌گیری‌هایی که در برخی از کشورهای اروپایی ازجمله منطقه اسکاندیناوی درباره پناهندگان اعمال می‌شود خیلی جدی است. آیا اینطور نیست؟

درست است. سختگیری‌ها بیشتر شده است. حتی سیستم پذیرش پناهنده در کشورهای اسکاندیناوی در مواردی به‌طور کامل با آنچه پیش از این وجود داشت فرق کرده است. برای مثال، پیش از این در کشورهای اسکاندیناوی اصل بر صداقت گفته‌های پناهنده بود مگر آنکه خلاف آن ثابت شود، اما حالا می‌گویند: پناهنده دروغ می‌گوید مگر اینکه خلافش ثابت شود.

این سختگیری‌ها وجود دارد، اما نباید یک‌طرفه آنها را ارزیابی کرد. در برابر این سختگیری‌ها، همیشه گروەهایی هستند که با لابی‌گری و تلاش‌های سیاسی در پی تغییر شرایط به نفع پناهندگان هستند. البته این تدابیر سخت‌گیرانه در اسکاندیناوی یا سایر کشورهای اروپایی، تنها گریبان پناهندگان را نیز نگرفته است. بسیاری از قوانین حمایتی در مورد اقشار کم‌درآمد نیز تغییر کردە است. بودجه‌های فرهنگی، کمک به اقشار بی‌بضاعت و فعالیت‌های اجتماعی نیز دستخوش صرفه‌جویی‌های دولتی شدە است. به نظر من، بیشتر از اینکه "قوانین و مقررات" به پناهندە‌ها فشار آورده باشد، "بحران اقتصادی" در غرب بر پناهندگان فشار می‌آورد.

به نظر شما چرا توزیع پناهندگان در کشورهای اروپایی هنوز نیز عادلانه نیست؟

براساس آمارها، هنوز شمار پناهندگان در کشورهای فقیر، بیشتر از کشورهای ثروتمند جهان است. هرچند باید این نکته را نیز در نظر داشت که "آمار پناهندگان" به تبع، امکان تغییر در استاتوس "پناهندگی" به "شهروند" یا "تبعه" در کشورهای صنعتی و باقی ماندن طولانی‌مدت یا همیشگی افراد در وضعیت پناهجویی و پناهندگی در کشورهای فقیر، خیلی شفاف و روشن نیست.

به طور مثال، پناهندە افغانی پس ٣٠ سال زندگی در ایران، کماکان عنوان "پناهندگی" را حفظ کردە است. یا فلسطینی‌ها بعد از سه یا چهار نسل هنوز در "کمپ‌های پناهندگی" زندگی می‌کنند، اما در هلند یا آلمان، هرسال شمار زیادی از پناهندگان، شهروند یا تبعه می‌شوند و دیگر "پناهنده" تلقی نخواهند شد.

از آنجایی که معمولاً در کشورهای صنعتی، پناهندگان نه زبان کافی بلدند و نه موقعیت کاری و شغلی مناسبی دارند، به طور طبیعی جزو افرادی هستند که یا اساساً درآمد ندارند یا پایین‌ترین درآمدها را دارند. بنابراین به طور حتم فشارهای زیادی را نیز تحمل می‌کنند.

برای نمونه، در یک کشور، مردم کم‌درآمد از حمایت بیشتری برخوردارند و در کشور دیگر، کمتر. درباره شرایط تحصیلی نیز وضعیت همین‌گونه است. قوانین یک کشور، امکان تحصیلی بهتری را برای پناهندگان فراهم می‌کند و قوانین کشور دیگر بالعکس. بیمه، حق تحصیل، مسکن، شرایط تابعیت، اجازە ازدواج و سایر حقوق شهروندی نیز در هرکدام از کشورهای پناهندە‌پذیر متفاوت است.

تا به امروز، این قوانین یکسان نشده‌اند و فکر نمی‌کنم که به این زودی‌ها نیز همچنین اتفاقی بیفتد. البته دولت‌های اروپایی با امضای قراردادهایی مانند "شنگن"، "ماستریخت" و "دوبلین" سعی کردند مسائلی مانند مسافرت‌های پناهنده‌ها یا کنترل بر تقاضاهای پناهندگی و مواردی نظیر آن را بین خودشان حل و فصل کنند.

ظاهر امر این است که رفع نابرابری‌ها و ایجاد شرایط همسان برای پناهندگان، به لحاظ عینی امکان‌پذیر نیست. نخست به دلیل اینکه پناهجویان مطابق قوانین موجود به محض ورود بهیک کشور پناهندە‌پذیر، باید تقاضای پناهندگی بدهند. بنابراین کشورهای مرزی و نزدیک‌تر بهکشور مبداء، خواه‌ناخواه شمار بیشتری پناهنده خواهند داشت. از سویی دیگر، پناهجویان هم به طور طبیعی ترجیح می‌دهند در جایی تقاضای پناهندگی بدهند که شرایط سهل‌تر یا بهتری داشته باشد.

در همین زمینه*:

بی توجهی به حل بحران (گفتار نخست)

زندگی سگی پناهندگان (گفتار دوم)
پناهندگان جهان در آینه آمار (گفتار سوم)
رویاهایم را می‌خواهم (گفتار چهارم)
بلاتکلیفی کشنده (گفتار پنجم)

کابوس‌های پناهندگی (گفتار ششم)

هشت سال زندگی غیر‌قانونی در ترکیه
مشکلات پناهندگی، ربطی به جنیست ندارد
راست‌های افراطی اروپا و پایمالی حقوق مهاجران
پناهجویان ایرانی در سوئد و نروژ
مشکلات پناهجویان زن در کشورهای توریستی

چگونه آنگلا مرکل، مقتدرترین سیاستمداراروپایی شد؟

Maryam — Wed, 11 Jan 2012 19:02:46 +0000

مرلین اسخوننبوم

برگردان:

فروغ ن. تمیمی

مرلین اسخوننبوم - رسانه‌های آمریکایی هیچ تردیدی ندارند که سال ۲۰۱۱، در زمینه رهبری اروپایی، سال صدراعظم آلمان انگلا مرکل بود.

روزنامه واشنگتن‌پست حتی متخصصی در امور رهبری را برای مشورت دعوت کرد. تام پیترز می‌گوید: "شکی باقی نمانده که مرکل با سیاست‌های دوراندیشانه، لجوجانه و مهارتی ژیمناستیک‌وار، خواسته‌های خود را نه تنها بر اروپا بلکه برهمه دنیا تحمیل کرده است. سایرصاحب‌نظران آمریکایی هم به همین نتیجه رسیده‌اند.

تایمز می‌نویسد: "پارلمان اروپا و واحد پول یورو به وجود آمده‌اند تا برای همیشه از امکان به قدرت رسیدن یک رهبر آلمانی که بخواهد براروپا حکومت کند جلوگیری کنند، اما درمبارزه برای سرپا نگهداشتن اروپا و هم یورو، آنگلا مرکل رهبرمقتدر و مسلط در اروپا شد." این ادعای جالبی است، اما آیا واقعیت هم دارد؟

در سالی که گذشت اغلب شکایت می‌شد که مرکل برای حل بحران اقتصادی و نجات یورو کاری نمی‌کند. البته درآلمان سیاستمداری را پیدا نمی‌کنید که واقعاً ادعا کند که این کشور قصد تسلط بر اروپا را دارد. پنجاه و پنج درصد مردم در این کشور هیچ رضایتی از نحوه کار صدراعظم‌شان در مورد مسائل اروپا ندارند. با این وجود در ۲۰۱۱ در آلمان صداهای جدیدی هم شنیده شد و جلب توجه کرد. درک این حقیقت که آلمان پس از یک بحران اقتصادی جهانی به عنوان قوی‌ترین اقتصاد اروپایی شناخته شده است، به تدریج به این واقعیت هم منجر شد که این کشور برای تضمین وضعیت مالی خود قادراست ضوابطی راهم برای دیگران تعیین کند.

تایمز می‌نویسد: "پارلمان اروپا و واحد پول یورو به وجود آمده‌اند تا برای همیشه از امکان به قدرت رسیدن یک رهبر آلمانی که بخواهد براروپا حکومت کند جلوگیری کنند، اما درمبارزه برای سرپا نگهداشتن اروپا و هم یورو، آنگلا مرکل رهبرمقتدر و مسلط در اروپا شد"

" یکی از مقامات حزب س.د.او، دراکتبر گذشته با غرور گفت: "در اروپا حالا به آلمانی حرف می‌زنند." او درواقع می‌خواست بگوید که سه اصل مقدس آلمانی یعنی تدوین اصولی و منظم بودجه، کنترل سختگیرانه مالی و جلوگیری از بدهکاری، اکنون حتی در اسپانیا و ایتالیا هم به کارگرفته شده‌اند.

این مسئله که آنگلا مرکل بهترین سیاستمدار و مجری سیاست‌های ممتاز فعلی در آلمان است، مدت‌ها مورد تردید بود. بسیاری از صاحب‌نظران داخلی و خارجی با شخصیتی مانند مرکل آشنایی نداشتند. کسی که در مقایسه با رهبران مغروری مانند گرهارد شرودر و یا لجبازانی از نوع هلموت کهل تیپی متفاوت است.

از آغازبحران اقتصادی در سال ۲۰۰۸ تا اواسط ۲۰۱۱ مرکل همواره با یک انتقاد روبه‌رو بود: این که او سیاست انتظار را در پیش گرفته است و آینده‌نگر نیست. اینکه او با همه جناح‌ها همراهی می‌کند. حالا اما همین خصوصیات او را برشمرده‌اند تا اهمیت او و عملکردش را در سیاست اروپا تشریح کنند.

در بسیاری ازبازنگری‌ها حالا از این تدبیر مرکل مبتنی بر طرح شروطی برای مذاکره و تامل در دادن کمک مالی و تضمین‌های دیگر تمجید می‌کنند. آنگلا مرکل اکنون از سوی منتقدان و هم ستایشگران خود "صدراعظم آهنین" لقب گرفته است.

حتی هفته‌نامه پرنفوذ اشپیگل که از سال ۲۰۰۹ تاکنون سه بارسقوط مرکل را اعلام کرده بود، ناگهان او را سیاستمداری "ثابت‌قدم و استوار" نامید. مرکل اما دراین میان خیلی تغییرنکرده است. ظاهراً پراگماتیسم شدیداً مورد انتقادش به سودش عمل کرده است. این گونه او درطول سال ۲۰۱۱ پیشنهادات خودش را درمورد اروپا با شرایط موجود تطبیق داد. دراعلامیه‌های دولتی او تا اینجا، تاکید به‌خصوص برمنافع آلمان در نجات واحد پول اروپایی بود، ولی بعد لحن اطلاعیه‌ها معطوف به ضرورت هرچه بیشتراروپایی شدن شد. این موضوع البته به این معنی نیست که منافع آلمان تحت‌الشعاع منافع اروپا قرار می‌گیرند، بلکه برعکس و به‌تدریج روشن شد که چه مسائلی در این بازی مطرح هستند.

مرکل با پیام جدید اروپامحوری به میان انتخاب‌کنندگانش رفت: "پول یورو را نباید تنها به‌خاطر آلمان نجات داد." او معتقد است در یک اروپای مقتدر آلمان شانس بیشتری برای موفقیت دارد.

سرسختی آنگلا مرکل در مقابل همکارانش ناشی از همین طرز فکر است. برای اروپایی که در آن آلمان باید احساس امنیت مالی کند، باید سیاست تدوین بودجه در چندین کشور از اساس تغییر کند. یعنی بگو: باید آلمانی شود.

اما آیا می‌توان این سیاست را رهبری با اقتدار نامید؟ یعنی روشی متفاوت و کمترآمریکایی.

مرکل برای اجرای سیاست‌اش باید با فرانسه همکاری کند و با هلند، فنلاند و اتریش هم سرمیزمذاکره بنشیند. اگر مرکل حساسیت‌های موجود در مورد رهبری آلمان در اروپا را هنوز نمی‌شناخت، این موضوع در سال ۲۰۱۱ بیشتر از همیشه برایش روشن شد، با توجه به تمام نظرات ابرازشده در یونان، اسپانیا و بریتانیا که او را به عنوان یک نازی به کناری گذاشتند.

پس ازآخرین جلسه سران اروپا به نظر می‌رسد که که پراگماتیسم مرکل بیش از هر زمان دیگری و بیش از حد انتظار موثر بوده است و ستایش‌کنندگان او اکنون بیش از هر زمان دیگری با صدایی بلند اعلام می‌کنند که سیاست صبر و انتظار مرکل نشانه‌ای از تدبیر و قدرت است.

هفته‌نامه تایمز می‌نویسد: "آنگلا مرکل جای پای خودش را محکم کرده، نفوذش را با صبوری گسترش داده و از تدابیر بی‌نتیجه پرهیز کرده است." این استراتژی دوپهلوی یک سیاستمدارآلمانی است. اگر او بخواهد منافع آلمان در اروپا را تضمین کند باید هر شک و شبهه‌ای را در مورد امکان تسلط این کشور بر اروپا از بین ببرد. آنگلا مرکل در انتهای سال ۲۰۱۱ رهبری نیست که مطابق سنت مغرورانه پیشین بخواهد موازنه‌ای سرد و ازموضع قدرت میان آلمان و اروپا برقرارکند.

منبع: فولکس کرانت

واکنش‌ شديد کشورهای غربی عليه حمله به سفارت بريتانيا در تهران

Tue, 29 Nov 2011 18:07:28 +0000

در پی حمله به سفارت بريتانيا در تهران بريتانيا، آمريکا، فرانسه، آلمان، ايتاليا و اتريش به‌شدت اين اقدام را محکوم کردند و وزارت امور خارجه ايران بيانيه‌ای در اين رابطه منتشر ساخت.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، پس از حمله عده‌ای به سفارت بريتانيا که گفته می‌شود دانشجو هستند، وزارت امور خارجه بريتانيا در بيانيه‌ای اين اقدام را محکوم کرد.

وزارت امور خارجه بريتانيا گفته است طی اين حمله املاک سفارت اين کشور در تهران تخريب شده است.

در اين بيانيه حمله به سفارتخانه اين کشور "غيرقابل قبول" خوانده شده است.

اين بيانيه افزوده است: "برپايه قوانين بين‌المللی از جمله کنوانسيون وين، دولت ايران موظف است از ديپلمات‌ها و سفيران ما در اين کشور حفاظت کند. ما انتظار داريم که دولت ايران به سرعت وارد عمل شود، اوضاع را در اختيار گيرد و امنيت کارکنان و املاک ما را تأمين کند."

وزارت امور خارجه بريتانيا: برپايه قوانين بين‌المللی از جمله کنوانسيون وين، دولت ايران موظف است از ديپلمات‌ها و سفيران ما در اين کشور حفاظت کند

از سوی ديگر سخنگوی دفتر رياست جمهوری آمریکا نيز حمله به سفارت بریتانیا را به شدت محکوم کرد و اعلام نمود که ايالات متحده آمادگی دارد از هم‌پیمانان خود پشتيبانی کند.

شورای امنیت سازمان ملل نيز در حال گفت‌وگو برای صدور بیانیه‌ای در محکومیت حملات امروز است.

آلن ژوپه، وزير امور خارجه فرانسه نيز در بيانيه‌ای به‌شدت اين اقدام را محکوم کرد و آن را "تجاوز آشکار و ننگين" به کنوانسيون وين ناميد.

برپايه کنوانسيون وين دولت‌ها مسئول حفاظت و تأمين امنيت سفارتخانه‌های خارجی و ديپلمات‌ها در کشور خود هستند.

وزير امور خارجه فرانسه ضمن ابراز همبستگی کامل خود با دولت بريتانيا افزود: "اين اقدام يک بار ديگر نشان می‌دهد که حکومت ايران تا چه اندازه قوانين بين‌المللی را ناديده می‌گيرد."

همچنين به گزارش خبرگزاری اتريش، دولت‌های آلمان و ايتاليا نيز حمله به سفارت بريتانيا در تهران را به‌شدت محکوم کردند.

يک سخنگوی وزارت امور خارجه آلمان امروز در برلين گفت: "ايران به‌لحاظ حقوقی موظف است از ديپلمات‌های خارجی حفاظت کند و بايد اين وظيفه را بدون اما و اگر انجام دهد."

ايتاليا اين حمله را "بسيار جدی" و "کاملأ غيرقابل قبول" خواند.

وزارت امور خارجه ايران در بيانيه خود از "برخی رفتارهای غيرقابل قبول معدودی از معترضين" ابراز تأسف کرده است

يکی از مسئولان وزارت امور خارجه ايتاليا گفت جوليو ترزی، وزير امور خارجه اين کشور از ايران انتظار دارد که "هر چه سريع‌تر اختيار اوضاع را در دست گيرند."

ميشائيل اشپينده‌لگر، وزير امور خارجه و معاون صدراعظم اتريش در مورد حمله امروز به سفارت بريتانيا در تهران گفت: "اين حمله ايران را به خروج کامل از قوانين بين‌المللی تهديد می‌کند."

وی افزود: "اگر ايران می‌پندارد با چنين اعمالی می‌تواند همبستگی اروپايی را خدشه‌دار سازد در اشتباه است."

از سوی ديگر شامگاه امروز وزارت امور خارجه ايران در رابطه با حمله به سفارت بريتانيا در تهران بيانيه کوتاهی منتشر کرد.

وزارت امور خارجه ايران در بيانيه خود از "برخی رفتارهای غيرقابل قبول معدودی از معترضين" ابراز تأسف کرده است.

در اين بيانيه همچنين به "تلاش نيروی انتظامی و تقويت نيروهای حفاظت‌کننده از سفارت" اشاره شده و از مسئولان امر خواسته شده است تا اقدامات و "بررسی‌های فوری و ضروری" را در اين مورد انجام دهند.

اين بيانيه افزوده است: "وزارت امور خارجه ضمن احترام به قوانين و مقررات بين‌المللی و با تأکيد بر مصونيت اماکن ديپلماتيک، بر تعهد دولت جمهوری اسلامی ايران به حفاظت و صيانت از اماکن و مأموران ديپلماتيک تأکيد می‌نمايد."

وزارت امور خارجه ايران اعلام کرده است که از طريق مجاری قانونی موضوع را مورد پی‌گيری قرار خواهد داد.

حمله به سفارت بريتانيا و باغ قلهک که در اختيار دولت بريتانيا قرار دارد پس از وارد آوردن خسارت‌هايی، از جمله آتش زدن بخشی از ساختمان سفارت و ريختن مدارک آن به بيرون، شامگاه امروز پايان يافت.

کوری عصاکش کور دگر

Babak M — Wed, 02 Nov 2011 14:30:05 +0000

بحران یورو، نقش چین و آخرین تحلیل‌ها در مورد اعلام همه‌پرسی در یونان

اکبر فلاح زاده

چین قرار است در بحران مالی اروپا چوب زیر بغل بانک‌های اروپا شود، غافل از آنکه خودش هم دارد می‌لنگد: "کوری عصا کش کور دگر".

چین از قرار معلوم زیاد پول دارد، اما از آن بیشتر مشکلات دارد. به نوشته روزنامه فرانکفورتر روندشاو چین ۲/۳ تریلیون دلار ذخیره ارزی دارد. این بزرگ‌ترین رقم ذخیره ارزی در جهان است که چشم بدهکاران اروپایی را خیره کرده است. چین که می‌بیند اروپا کاسه گدایی دراز کرده، حالا طاقچه بالا گذشته و گفته است: اگر هند و برزیل هم همراهی کنند، حاضر است کمک کند.

این کمک البته در راه رضای خدا نیست. به گفته ناظران، چین سرمایه‌گذاری‌های هنگفتی در حوزه یورو کرده و در صورت سقوط یورو، این کشور هم که همیشه از بحران‌های مالی دیگران سود می‌برده است، ممکن است ضرر بکند. یک هیئت بلند پایه سیاسی و اقتصادی چینی راهی اروپا شده تا در اجلاس گروه ۲۰ در فرانسه شرکت کند. سر راه این کاروان در اتریش فرش قرمز پهن کرده‌اند تا چینی‌ها سر کیسه را شل کنند. اروپایی‌ها هرچند برای پول چین له‌له می‌زنند، اما عده‌ای از سیاستمداران و سرمایه‌داران بزرگ هشدار می‌دهند که با طناب چین به ته چاه نروند.

هانس پیتر کایت (Hans-Peter Keitel) ، رئیس اتاق صنایع آلمان در گفت‌وگو با اشپیگل هشدار داده است که در مقابل پول، امتیازات سیاسی به چین داده نشود. در نگرانی او عده زیادی از سیاستمداران و تحلیل‌گران سیاسی شریکند. نگرانی از این است که چین در مقابل دادن کمک اقتصادی به اروپا، گذشته از نفوذ اقتصادی، نفوذ سیاسی بیشتری هم در جهان، از جمله در شورای امنیت پیدا کند.

اما "دی سایت" آلمان می‌نویسد که ترس از اینکه اروپا گویی دارد حراج می‌شود، بی‌مورد است. چون چین به قول این روزنامه در اروپا سرمایه گذاشته و پایش گیر است؛ و از این لحاظ به ثبات یورو علاقه‌مند است. البته از نظر نباید دور داشت که گذشته از چین، روسیه و ژاپن هم در خارج از منطقه یورو مترصد فرصت هستند تا از راه کمک به اروپا صاحب نفوذ بیشتری در تصمیم‌گیری‌های سیاسی و اقتصادی شوند و جای پای خود را در حلقه غول‌ها سفت‌تر کنند.

با این حال چین حریص‌تر از بقیه رقیب‌ها به نظر می‌رسد و به خوبی هم نقطه ضعف اروپا را تشخیص داده است. چین به اجلاس پرتنش سران منطقه یورو قول کمک داد و این کمی از تنش‌ها کاست. در اوج همین تنش‌ها که در اروپا کم سابقه بود، نیکلا سارکوزی با عصبانیت یقه رهبران انگلیس و ایتالیا را گرفته بود، و مرکل هم برلوسکونی را واداشت که به جای نق‌زدن از ضعف یورو فکر جمع و جور کردن اوضاع نابه‌سامان مالی و صرفه‌جویی باشد، چون اقتصاد ایتالیا دست کمی از اقتصاد ورشکسته یونان ندارد.

اتحادیه اروپا ۲۷ عضو دارد که ازاین میان فقط ۱۷ تا عضو حوزه یورو هستند. حفظ اتحاد میان این اعضای ناهمگون به علت اختلاف‌های زیادی که با هم دارند کار بسیار دشواری است. آنها هر از چندی بعد از کش و قوس‌های فراوان دوباره خود را مجبور به مصالحه می‌بینند. چندی پیش یکی از سرمایه‌داران بزرگ آلمان که به اجلاس سران مشاوره می‌دهد، به عنوان راه حل اساسی خروج از بحران، از "ایالات متحده اروپا" حرف زد. منظور او این بود که حفظ اتحاد اقتصادی بدون اتحاد سیاسی ممکن نیست و کشورهای حوزه یورو باید مانند ایالات متحده آمریکا اداره شوند.

بازارهای جهانی مالی تاکنون بحران‌های زیادی را از سر گذرانده‌اند و اصولاً به بحران عادت دارند، اما نکته اینجاست این بحران‌ها اکثراً کوتاه‌مدت و کم اثر بوده است و هرگر شدت و حدت امروز را نداشته‌اند. آنچه بحران مالی فعلی را در نظر ناظران خطرناک می‌کند، این واقعیت ساده است که کاهش رشد اقتصادی به کاهش عواید مالیاتی دولت‌هایی می‌انجامد که ثبات اجتماعی خود را مدیون آنها هستند. زیادتر شدن شکاف بین فقرا و ثروتمندان، در حالی که دولت قادر به ایجاد تعادل نسبی از راه پرداخت بیمه‌های اجتماعی و درمانی نباشد، به شورش‌های اجتماعی از نوعی که در اسپانیا و یونان شاهد بوده‌ایم، منجر می‌شود. همین شورش‌ها در صورت پافشاری دولت‌ها در اجرای سیاست‌های صرفه‌جویانه، می‌توانند به فروپاشی کشورهایی مانند یونان منجرشوند. همین است که اجلاس کشورهای گروه ۲۰ امسال در شهر کن فرانسه اهمیت زیادی یافته است. گسترش جنبش اشغال وال‌استریت از آمریکا به شهرهای بزرگ اروپا زنگ خطری است که سرمایه‌داران و سیاستمداران آن را شنیده‌اند و ترسیده‌اند. آنها می‌دانند که خطر، بیخ گوش‌شان است.

اعلام ناگهانی همه‌پرسی در یونان

در اجلاس بحرانی چندروز پیش سران یورو در بروکسل، سه توافق کلی حاصل شد: یکی این‌که کمک به کشور‌های لرزان حوزه یورو تقریباً دوبرابر شود. دیگر این که برای کمک به کشور‌های بحران‌زده مانند یونان و ایتالیا، ۱۰۶ میلیارد یورو سرمایه اضافی منظور کردند، اما مهم‌ترین توافق بر سر این بود که تصمیم گرفتند نیمی از بدهی‌های یونان را ببخشند. بعد از این تصمیم‌ها باز بازارهای بورس رونق گرفتند و بانک‌ها نفس راحتی کشیدند. تا این‌که یک‌باره پاپاندرئو، نخست‌وزیر یونان اجرای بسته صرفه‌جویی‌های اقتصادی را به رفراندوم گذاشت و آب سردی ریخت بر سر اروپا. بلافاصله بعد از اعلام رفراندوم در یونان بازار سهام در شهر‌های مهم اروپا سقوط کرد و ارزش برابری یورو با دلار و سایر پول‌های مهم پایین آمد.

یونان ازجمله ضعیف‌ترین اعضای حوزه یورو است، اما نقطه ضعف بزرگ آن هم هست. سارکوزی چند روز پیش با عصبانیت گفت که پذیرش یونان به حوزه واحد پولی اروپا از همان نخست اشتباه بود. با این حال سران اروپا برای حفظ ثبات یورو و نمایش همبستگی و اقتدار نمی‌خواهند یونان را رها کنند، اما همه می‌دانند که با توجه به نارضایتی گسترده در یونان، مردم برنامه ریاضت اقتصادی تحمیلی از سوی سران یورو را رد می‌کنند و رفراندوم به احتمال قوی به جدایی یونان از واحد پولی اروپا خواهد انجامید. در این صورت بنا به گفته یک تحلیل‌گر اقتصادی درروزنامه اقتصادی هندلز بلات (Handelsblatt) ، "خانه مقوایی فرو می‌ریزد".

به هر حال سران اتحادیه اروپا می‌دانند که یونان پاشنه آشیل است. آنها نمی‌توانند خود را از این مشکل کنار بکشند. یونان مانند در مسجد، نه دور انداختنی است نه سوزاندنی. از یک‌سو حضورش برای حفظ انسجام اتحادیه اروپا لازم و از سوی دیگر عضویتش در واحد پولی اروپا مایه عذاب است. یونان چه بماند، چه برود، به اروپا وصل و مایه دردسر است. خروج یونان از حوزه پولی می‌تواند فتحبابی شود برای بیرون رفتن سایر اعضای ضعیف، و از هم پاشیدن واحد پولی. سارکوزی و مرکل می‌خواهند قبل از اجلاس گروه ۲۰ دوباره با هم دیدار کنند و راجع به یونان تصمیم بگیرند. اما به قول ناظران این‌بار تصمیم اصلی را شاید دیگر نه سیاستمداران و بانکداران، که مردم خشمگین در خیابان بگیرند.

اشپیگل تحلیل‌گران اقتصادی با نظرگاه‌های مختلف را در مورد پی‌آمدهای همه‌پرسی در یونان مورد سئوال قرار داده است. اکثراً معتقدند که اقدام پاپاندرئو یک قمار خطرناک است که می‌تواند عواقب سنگینی برای اروپا و به‌ویژه خود یونان داشته باشد.

پاپاندرئو مشکلات زیادی برای اجرای برنامه صرفه جویی دارد و مستاصل دنبال مفری می‌گردد. جالب‌ترین نظر این است که همه‌پرسی می‌تواند اثر واگیر داشته باشد و مردم کشورهای دیگر اروپا هم که غالباً نظرخوشی نسبت به یورو ندارند، ممکن است خواهان همه‌پرسی شوند، اما به قول یک تحلیل‌گر اقتصادی دیگر چنانچه مردم یونان خوب توجیه شوند که رای نه به طرح صرفه‌جویی اقتصادی چه عواقب وخیمی خواهد داشت، آنگاه ممکن است علی‌رغم میل‌شان رای مثبت بدهند و این باعث تقویت یورو خواهد شد.

به عقیده یک ناظر دیگر، مشکلات مردم از مشکلات بانک‌ها جداست. به جای نجات بانک‌ها مردم را باید نجات داد. مردمی که در اثر برنامه‌های صرفه‌جویانه بیکار می‌شوند یا بیمه‌های اجتماعی‌شان را از دست می‌دهند.

کشورهای اروپايی خواهان تحريم‌های جديد سازمان ملل عليه سوريه شدند

Wed, 24 Aug 2011 09:59:36 +0000

چند کشور اروپايی پيش‌نويس قطعنامه‌ای را برای تحريم‌های تازه عليه حکومت سوريه به شورای امنيت سازمان ملل ارائه دادند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، متن اين قطعنامه روز گذشته توسط فرانسه، بريتانيا، آلمان و پرتغال در اختيار شورای امنيت گذاشته شد و در آن به‌ويژه بشار اسد، رهبر سوريه مورد هدف قرار گرفته است.

دولت آمريکا از متن اين قطعنامه پشتيبانی کامل کرده است.

در اين قطعنامه بشار اسد در بالای فهرست ۲۷ نفره کسانی قرار دارد که از آن‌ها به‌عنوان «مسئولان سرکوب خشونت‌بار مخالفان حکومت سوريه» ياد شده است که در صورت تصويب قطعنامه دارايی‌های آنان مسدود خواهد شد.

در نسخه‌ای از اين پيش‌نويس که در اختيار خبرگزاری فرانسه قرار گرفته «تحريم کامل تسليحاتی» نيز ذکر شده است.

در اين پيش‌نويس از تهديد نظامی سوريه سخنی به ميان نيامده است.

ديپلمات‌های کشورهای غربی تأکيد کرده‌اند انتظار دارند پيش از رأی‌گيری احتمالی شورای امنيت در مورد اين قطعنامه مذاکرات فشرده‌ای صورت گيرد

سوزان رايس، نماينده دائم آمريکا در سازمان ملل در اين‌باره گفت: «مردم سوريه به روشنی اعلام کرده‌اند که با دخالت نظامی نيروهای خارجی موافق نيستند.»

ديپلمات‌های کشورهای غربی تأکيد کرده‌اند انتظار دارند پيش از رأی‌گيری احتمالی شورای امنيت در مورد اين قطعنامه مذاکرات فشرده‌ای صورت گيرد.

روسيه و چين مخالف هرگونه تهديد به مداخله در سوريه هستند. ويتالی چورکين، نماينده دائم روسيه در سازمان ملل بر اين نظر است که وضعيت کنونی لحظه مناسبی برای اجرای تحريم‌ها عليه سوريه نيست.

ما ژائوشو، سخنگوی وزارت امور خارجه چين نيز گفت: «اين سوريه است که بايد در مورد آينده خود تصميم بگيرد.»

هند، برزيل و آفريقای جنوبی نيز به نوبه خود با اين اقدامات مخالف‌اند.

شورای امنيت سازمان ملل در آغاز ماه اوت در بيانيه‌ای «نقض فاحش حقوق بشر از طريق استفاده از نيروهای سرکوب توسط مقامات سوريه» را محکوم ساخت.

همچنين روز گذشته شورای حقوق بشر سازمان ملل با اکثريت آراء قطعنامه‌ای را در محکوميت «سرکوب خشونت‌آميز اعتراض‌ها توسط نيروهای امنيتی سوريه» به تصويب رساند.

اين قطعنامه با ۳۳ رأی موافق در برابر ۴ رأی مخالف و ۴۷ رأی ممتنع به تصويب رسيد.

روسيه و چين با اعلام اين‌که چنين اقداماتی دخالت در امور داخلی سوريه است به اين قطعنامه رأی منفی دادند.

شورای حقوق بشر سازمان ملل همچنين خواهان تشکيل کميسيون مستقل بين‌المللی برای بررسی جنايت‌های صورت گرفته در سوريه شد.

اين در حالی است که نيروهای ارتش سوريه روز گذشته به شهرهای القوريه، کفرنبودا، حرستا، قصابيه و قلعه المضيق حمله و شماری را بازداشت کرده‌اند.

به گزارش العربيه، شورای هماهنگی انقلاب سوريه اعلام کرد که در حمله به شهر القوريه، ۴۴ تانک و خودروی نظامی نيز وجود داشته است.

اين حملات تازه در حالی رخ داد که بشار اسد، رئيس‌جمهوری سوريه روز يکشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۰ در يک مصاحبه تلويزيونی گفت وضع امنيتی سوريه «بهتر» شده است.

گروه‌های مدافع حقوق بشر می‌گويند از زمان آغاز اعتراض‌ها تاکنون بيش از دو هزار نفر از مخالفان توسط نيروهای نظامی در تظاهرات‌ها کشته شده‌اند.

روسيه با «برکناری» بشار اسد مخالفت کرد

Fri, 19 Aug 2011 10:41:52 +0000

در حالی که کشورهای غربی خواهان کناره‌گيری بشار اسد از قدرت سياسی شده‌ و تحريم‌های تازه‌ای را عليه سوريه اعلام کرده‌اند، کرملين در برابر اين خواسته غرب مقاومت می‌کند.

به گزارش منابع خبری، کشورهای غربی بار ديگر از سازمان ملل خواسته‌اند تا در برابر بشار اسد تدابير اساسی اتخاذ کند.

فيليپ پارهام، نماينده بريتانيا در سازمان ملل پس از نشست غيررسمی شورای امنيت در نيويورک گفت: «زمان آن فرارسيده است که فشارهای بيشتری بر سوريه وارد آوريم.»

وی افزود بشار اسد می‌بايست «به خشونت و کشتار پايان دهد، زندانيان را آزاد سازد و اجازه دهد سازمان‌های حقوق بشری به سوريه بروند.»

فيليپ پارهام در مورد اظهارات بشار اسد در تماس تلفنی با بان کی مون، دبيرکل سازمان ملل مبنی بر پايان عمليات نظامی عليه مخالفان و در پيش گرفتن اصلاحات؛ گفت: «مثل هميشه شکاف عميقی ميان وعده‌ها و واقعيت وجود دارد.»

کشورهای غربی در نظر دارند تحريم‌ها عليه سوريه را از طريق سازمان ملل پيش ببرند.

بشار جعفری، سفير سوريه در سازمان ملل، آمريکا و ديگر کشورهای شورای امنيت را به «جنگ ديپلماتيک» عليه کشورش متهم ساخت

ميگوئل برگر، معاون سفير آلمان در سازمان ملل در اين‌باره گفت: «ما خيلی سريع بر روی قطعنامه‌ای عليه سوريه کار خواهيم کرد و در آن تحريم‌هايی به تصويب خواهد رسيد.»

وی گفت کشورهای اروپايی همراه با ديگر اعضای شورای امنيت «در روزهای آينده» چنين قطعنامه‌ای را آماده خواهند کرد.

رزماری دی‌کارلو، جانشين سفير آمريکا در سازمان ملل نيز اعلام کرد که آمريکا از اقدامات بيشتر عليه سوريه پشتيبانی خواهد کرد.

در همين حال خبرگزاری اينترفاکس از وزارت امور خارجه روسيه خبر داد که اين کشور از طرح «برکناری بشار اسد» حمايت نخواهد کرد.

روسيه، عضو ثابت شورای امنيت سازمان ملل، معتقد است که به بشار اسد بايد زمان بيشتری داد تا اصلاحاتی را که اعلام کرده به پيش برد.

بشار جعفری، سفير سوريه در سازمان ملل، آمريکا و ديگر کشورهای شورای امنيت را به «جنگ ديپلماتيک» عليه کشورش متهم ساخت.

وی با بيان اين‌که کشورهای غربی در مسائل داخلی سوريه دخالت می‌کنند، افزود اين کشورها می‌خواهند «حساب‌های کهنه» خود با سوريه را تسويه کنند.

بشار جعفری گفت: «اين قدرت‌ها تنها احساس نفرت به مردم و کشور من را دامن می‌زنند.»

روز گذشته آمريکا و اتحاديه اروپا برای نخستين بار به‌شکل رسمی خواهان کناره‌گيری بشار اسد از قدرت شدند.

شورای حقوق بشر سازمان ملل در گزارشی فهرست طولانی نقض حقوق بشر توسط حکومت بشار اسد را منتشر ساخت و صحبت از «جرايم عليه بشريت» کرد.

بر پايه اين گزارش دست‌کم ۱۹۰۰ نفر غيرنظامی در سوريه کشته شده‌اند که در ميان آنان کودکان نيز وجود دارند.

در برخی سندها آمده است که سربازان زخمی‌شدگان در راهپيمايی‌ها را به‌طور متناوب با چاقو مثله کرده‌اند.

اعتراضات مردمی در سوريه پنج ماه است که آغاز شده و در طول اين مدت همواره حکومت سوريه در برابر مخالفان با خشونت رفتار کرده است.

خشونت نيروهای حکومتی با آغاز ماه رمضان گسترش کم‌سابقه‌ای يافت و نيروهای ارتش به چندين شهر حمله‌ور شدند.

حکومت سوريه اين اعتراضات را ناديده می‌گيرد و آن را به «خرابکاران مسلح وابسته به بيگانگان» نسبت می‌دهد.