کانون مدافعان حقوق بشر در ايران

"شايعه نگران‌کننده" در مورد وضعيت نرگس محمدی در زندان

Fri, 20 Jul 2012 13:07:25 +0000

تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی، گفت به احتمال قوی برای همسرش در زندان وضعيت ويژه‌ای پيش آمده است که وی پس از گذشت ۱۱ روز هنوز بدون اجازه ملاقات، در بيمارستان است.

تقی رحمانی روز گذشته پنج‌شنبه ۲۹ تيرماه در گفت‌وگو با کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران گفت شايعه‌ای از روزهای پيش در مورد علت بستری شدن نرگس محمدی، زندانی سياسی و نايب رئيس کانون مدافعان حقوق بشر، در بيمارستان مطرح شده است که با ادامه بی‌خبری از وی احتمال درست بودن آن زياد است.

وی گفت: "خبری که ما شنيديم اين است که زندانيان هم‌بندی نرگس با يکديگر دعوا داشته‌اند که در ميان دعوا با نرگس برخورد می‌کنند، او به زمين می‌افتد و به همين دليل او را به بيمارستان منتقل می‌کنند."

تقی رحمانی که خود از فعالان سياسی است و بارها در ايران زندانی شده است و هم‌اکنون در فرانسه به‌سر می‌برد افزود: "نرگس ۱۱ روز پس از انتقالش به بيمارستان هيچ تماسی با دنيای بيرون نداشته است."

وی گفت چون به خانواده‌اش در اين مدت اجازه تماس يا ملاقات نداده‌اند همين موارد نشان می‌دهد که به احتمال قوی اين شايعه درست است.

تقی رحمانی: وقتی در طول ۱۱ روز او حتی با بچه‌های خردسالش تماسی نداشته، نشان می‌دهد که حتمأ در حالت ويژه‌ای است و توان صحبت کردن را هم ندارد

رحمانی تأکيد کرد: "لابد نرگس در وضعيت ويژه ای به‌سر می‌برد که نمی‌تواند حتی با دو بچه خردسالش هم تماسی داشته باشد."

تقی رحمانی همچنين از "فضای شديد امنيتی" در بيمارستان خبر داد و گفت يک مأمور زن در اتاق نرگس محمدی و يک مأمور مرد نيز در بيرون اتاق حضور دارند و به خانواده حتا اجازه گفت‌وگو با پزشکان داده نمی‌شود.

همسر نرگس محمدی با بيان اين‌که "اين حق ماست که بدانيم برای نرگس چه اتفاقی افتاده است" پرسيد چرا همسرش بايد در طول ۱۱ روز به دو بيمارستان منتقل شود.

به گفته تقی رحمانی بيماری نرگس محمدی فلج عضلانی است اما او را ابتدا به بخش مغز و اعصاب بيمارستان زنجان منتقل کردند و دو روز پيش نيز او را به بخش اعصاب و روان بيمارستان بهشتی زنجان برده‌اند.

وی تأکيد کرد که اين مسائل همه جای نگرانی دارد و شايعه شنيده شده نمی‌تواند چندان غلط باشد.
او تنها راه تکذيب اين شايعه را اجازه ملاقات با وی و همچنين معاينه‌اش توسط پزشکان معالجی که با روند بيماريش آشنا هستند عنوان کرد.

تقی رحمانی گفت: "وقتی در طول ۱۱ روز او حتی با بچه‌های خردسالش تماسی نداشته، نشان می‌دهد که حتمأ در حالت ويژه‌ای است و توان صحبت کردن را هم ندارد. ما اين سئوال‌ها را مطرح می‌کنيم و از مسولان پاسخ می‌خواهيم."

نرگس محمدی که در بازداشت سال ۱۳۸۹ در زندان مبتلا به فلج ادواری عضلانی شده بود و پس از آزادی مدت‌ها تحت درمان قرار داشت، روز يکشنبه سوم ارديبهشت‌ماه سال جاری از سوی مأموران امنيتی زنجان بازداشت و برای اجرای حکم شش سال حبس تعزيری، به زندان اوين تهران منتقل گرديد اما پس از مدتی بار ديگر به زندان زنجان و به ميان زندانيان بزهکار با جرائم قتل، دزدی و اعتياد، فرستاده شد.

وی چندی پيش در نامه‌ای خطاب به دادستان تهران حبس خود را در اين زندان غيرقانونی خواند و مسئوليت هرگونه اتفاق ناگوار در زندان را متوجه مسئولان دانست.

دادگاه بدوی با متهم کردن نرگس محمدی به "اجتماع و تبانی عليه امنيت کشور، عضويت در کانون مدافعان حقوق بشر و فعاليت تبليغی عليه نظام جمهوری اسلامی ايران" وی را به ۱۱ سال زندان محکوم کرده بود. اين حکم در دادگاه تجديدنظر به شش سال تقليل يافت و ۱۴ اسفندماه سال گذشته به وکيل خانم محمدی ابلاغ شد.

نرگس محمدی: مسئوليت مرگ تدريجی من با مسئولان است

Sun, 24 Jun 2012 09:09:50 +0000

نرگس محمدی، نايب رئيس کانون مدافعان حقوق بشر که هم‌اکنون در زندان زنجان به‌سر می‌برد در نامه‌ای خطاب به دادستان تهران حبس خود را در اين زندان غيرقانونی دانست و مسئوليت هرگونه اتفاق ناگوار در زندان را متوجه مسئولان دانست.

سايت ملی - مذهبی امروز يکشنبه چهارم تيرماه نامه نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و نايب رئيس کانون مدافعان حقوق بشر را به عباس جعفری دولت‌آبادی منتشر کرده که در آن گفته شده است هر حادثه‌ای در زندان برای وی رخ دهد عامدانه است و مسئوليت آن بر عهده مسئولان حکومتی است.

نرگس محمدی که در بازداشت سال ۱۳۸۹ در زندان مبتلا به فلج ادواری عضلانی شده بود و پس از آزادی مدت‌ها تحت درمان قرار داشت، روز يک‌شنبه سوم ارديبهشت‌ماه سال جاری از سوی مأموران امنيتی زنجان بازداشت و برای اجرای حکم شش سال حبس تعزيری، به زندان اوين تهران منتقل گرديد اما پس از مدتی بار ديگر به زندان زنجان فرستاده شد.

کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران، روز سه‌شنبه ۳۰ خردادماه وضعيت جسمانی نرگس محمدی را که در ميان متهمان مواد مخدری زندان زنجان به‌سر می‌برد، ناگوار توصيف کرد.

نرگس محمدی در نامه خود به دادستان تهران نوشته است انتقال او به زندان زنجان بر خلاف ادعای مسئولان به تقاضای خود وی نبوده است.

وی افزوده است: "اين‌جانب نسبت به انتقال غيرقانونی خود به بند جرايم عادی نسوان در زنجان به شدت معترضم و درخواست می‌کنم هرچه سريع‌تر نسبت به انتقال اين‌جانب به بند عمومی نسوان (محل نگهداری زنان با محکوميت با جرايم غيرعادی در اوين) اقدام لازم مبذول فرمائيد."

نرگس محمدی: اميدوارم بنا نباشد که همچون شهادت هاله سحابی و هدی صابر که گفته شد به علت گرمای هوا و اعتصاب غذا بود! حادثه ديگری البته به ظاهر طبيعی رخ دهد که به اين ترتيب اعلام می‌کنم، نه تنها طبيعی نخواهد بود بلکه تشديد بيماری يا بروز هر حادثه ناگوار ديگری در اين شرايط برای من کاملأ عامدانه است

وی نوشته است: "اکنون من در ميان بيش از۵۰ زن قاتل، محکومان به اعدام (مواد مخدر) وجرائم فساد اخلاقی با بيماری‌های خطرناک و حتی زنان غيرمتعادل (به لحاظ روانی) هستم که از زمانی که وارد بند شده‌ام تاکنون جز اضطراب و ناآرامی و ترس که لحظه به لحظه موجب تشديد بيماری‌ام می‌شوند چيزی نديده‌ام."

برنده جايزه سال ۲۰۱۱ "دولت و بنياد تاريخ زنده سوئد" گفته است: "از زمان ورود به اين بند با شرايط وحشتناکی که قادر به نوشتن و توصيف آن نيستم، دست به گريبانم. وارد کردن چنين استرس‌هايی به من معادل خوراندن جام‌های زهر کشنده‌ای است که لحظه به لحظه به ازبين رفتن من کمک می‌کند."

اين فعال حقوق بشر افزوده است چنين رفتار و اقدامی "نوعی کشتن عمد" اوست که مسئوليت مستقيم آن برعهده مسئولان قضائی است.

وی تأکيد کرده است: "اميدوارم بنا نباشد که همچون شهادت هاله سحابی و هدی صابر که گفته شد به علت گرمای هوا و اعتصاب غذا بود! حادثه ديگری البته به ظاهر طبيعی رخ دهد که به اين ترتيب اعلام می‌کنم، نه تنها طبيعی نخواهد بود بلکه تشديد بيماری يا بروز هر حادثه ناگوار ديگری در اين شرايط برای من کاملأ عامدانه است."

هاله سحابی، فعال حقوق زنان، ۱۱ خردادماه ۱۳۹۰ در مراسم خاک‌سپاری پدرش عزت‌الله سحابی رئيس شورای فعالان ملی مذهبی، پس از حمله نيروهای "لباس شخصی" به اين مراسم جان ‌باخت. مسئولان حکومتی مرگ او را بر اثر بيماری قلبی و گرمای هوا اعلام کردند.

هدی صابر از فعالان ملی مذهبی که در زندان اوين در حبس بود، شنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۰ و پس از ۱۰ روز اعتصاب غذا در اعتراض به مرگ هاله سحابی، در بيمارستان مدرس تهران درگذشت.

مخالفان حکومت ايران می‌گويند وی بر اثر "ضرب و شتم" و "تأخير در انتقال به بيمارستان" کشته شد اما خبرگزاری جمهوری اسلامی ايران (ايرنا) به نقل از "رئيس بهداری زندان اوين و پزشک معالج هدی‌ صابر" نوشت که اين زندانی سياسی به‌هيچ‌وجه اعتصاب غذا نکرده بود و بر اثر "سکته قلبی وسيع" درگذشت.

نرگس محمدی در ادامه نامه خود به دادستان تهران تأکيد کرده است که به دليل بيماریش می‌بايست تحت معالجه و مراقبت پزشکان خود در تهران باشد و انتقال وی به زندان زنجان اين امکان را از وی سلب کرده است.

وی در پايان نامه خود طولانی بودن مسافت محل زندگی خانواده و دو فرزند پنج ساله‌اش از تهران تا زنجان را يکی ديگری از دلايل ناعادلانه بودن حبس خود در زندان زنجان دانسته است.

۱۶ ارديبهشت‌ماه سال جاری بيش از۳۵۰ نفر از فعالان حقوق زنان و مدافعان حقوق بشر طی بيانيه‌ای با اعتراض به بازداشت نرگس محمدی خواستار “آزادی فوری و بی‌قيد و شرط” او شدند.

در هفته‌های اخير سازمان گزارشگران بدون مرز، باربارا لوخبيلر، رئيس کميسيون حقوق بشر پارلمان اروپا، تاريا کرونبرگ، رئيس هيئت نمايندگی امور ايران و اروپا در پارلمان اروپا، و چند شخصيت حقيقی و حقوقی برنده جايزه صلح نوبل از جمله شيرين عبادی (ايران)، ميخائيل گورباچف (روسيه)، دالای لاما (تبت)، جودی ويليامز (ايالات متحده امريکا) و لخ والسا (لهستان)، خواهان آزادی نرگس محمدی شده‌اند.

برندگان جايزه صلح نوبل خواستار آزادی نرگس محمدی شدند

Fri, 27 Apr 2012 17:33:07 +0000

چند شخصيت حقيقی و حقوقی برنده جايزه صلح نوبل با انتشار بيانيه‌ای به اجرای حبس نرگس محمدی اعتراض کرده و خواهان آزادی "فوری و بدون قيد و شرط" او شدند.

به گزارش تارنمای کانون مدافعان حقوق بشر ايران، در اين بيانيه که روز چهارشنبه ششم ارديبهشت (۲۵ آوريل) منتشر گرديد، محاکمه نرگس محمدی، دبير هيئت اجرائی شورای ملی صلح و نايب‌رئيس کانون مدافعان حقوق بشر ايران، "ناعادلانه" توصيف شده و آمده است که اين فعال حقوق بشر روز شنبه ۲۱ آوريل (دوم ارديبهشت) برای اجرای حکم شش سال حبس به زندان رفت.

در اين بيانيه به سابقه فعاليت‌های حقوق بشری نرگس محمدی و ابتلای وی به فلج ادواری عضلانی در زندان و ماه‌ها تحت درمان قرار گرفتن وی اشاره شده است.

نرگس محمدی، پيش از اين در روز ۲۰ خرداد ۱۳۸۹ در منزلش بازداشت و سپس ۱۰ تيرماه همان سال از زندان اوين آزاد شد. در اين مدت بود که وی به بيماری فلج ادواری عضلانی مبتلا شد.

شيرين عبادی، ميخائيل گورباچف، دالای لاما و لخ والسا از جمله امضاکنندگان اين بيانيه هستند

نرگس محمدی در طی دوران بازداشتش چندين بار در اثر اين بيماری بيهوش شد.

اين فعال حقوق بشر دوم ارديبهشت در پی احضار برای اجرای حکمش از سوی اداره اطلاعات زندان، در مقابل خانه پدری‌اش در زنجان بازداشت و يکشنبه سوم ارديبهشت به بند زنان زندان اوين تهران منتقل شد.

دادگاه بدوی با متهم کردن نرگس محمدی به "اجتماع و تبانی عليه امنيت کشور، عضويت در کانون مدافعان حقوق بشر و فعاليت تبليغی عليه نظام جمهوری اسلامی ايران"وی را به ۱۱ سال زندان محکوم کرده بود. اين حکم در دادگاه تجديدنظر به شش سال کاهش يافت.

شيرين عبادی (ايران)، ميخائيل گورباچف (روسيه)، دالای لاما (تبت)، مايرد مگواير (ايرلند)، ريگوبرتو مانچو تام (گواتمالا)، جودی ويليامز (ايالات متحده امريکا)، لخ والسا (لهستان)، محمد يونس (بنگلادش)، سازمان صلح بين‌المللی ( سوئيس)، مؤسسه آلبرت شوايتزر (ايالات متحده امريکا) ‌ امضاکنندگان اين بيانيه هستند.

نامه شيرين عبادی به احمد شهيد: مدافعان حقوق بشر در ايران امنيت جانی ندارند

zamaanehnews — Thu, 15 Sep 2011 04:34:10 +0000

شيرين عبادی، رئيس کانون مدافعان حقوق بشر در ايران در نامه‌ای خطاب به احمد شهيد، گزارشگر ويژه حقوق بشر سازمان ملل در ايران گفته مدافعان حقوق بشر در اين کشور «امنيت جانی و شغلی» ندارند.

در اين نامه که ۲۳ شهريور ۱۳۹۰ نوشته شده و نسخه‌ای از آن به دست زمانه رسيده، آمده دادگاه‌های انقلاب اسلامی در ايران، فعاليت‌های حقوق بشری را جزو «جرايم سنگين» قرار داده‌اند و بر همين اساس مدافعان حقوق بشر را مجازات می‌کنند.
شيرين عبادی در اين نامه بازداشت يا محکوميت «نسرين ستوده، عبدالفتاح سلطانی، محمد سيف‌زاده، محمدعلی دادخواه، نرگس محمدی، مهناز پراکند، عبدالرضا تاجيک، هادی اسماعيل‌زاده، مجيد پوراستاد، بهاره هدايت و شيوا نظرآهاری» را از نمونه‌های برخورد قضايی ايران با کانون مدافعان حقوق بشر و فعالان حقوق بشر مرتبوط با آن معرفی کرده است.

شیرین عبادی از احمد شهيد خواسته تا به «نقض حقوق بشر» در ايران اعتراض کند و دولت ايران را به رعايت و تضمين حقوق بشر فرا بخواند و برای اصلاح وضع موجود در اين کشور از «کليه امکانات بين‌المللی» استفاده کند

کانون مدافعان حقوق بشر در ایران از سال ۱۳۷۹ از سوی گروهی از وکلا و حقوقدانان سرشناس در ايران تشکيل شد.
دفتر اين کانون در تهران، دی ۱۳۸۷ از سوی مأموران امنيتی پلمپ شد. دبيرخانه کميسيون ماده ۱۰ قانون فعاليت احزاب و جمعيت‌ها در ايران در سال ۱۳۸۵ فعاليت اين انجمن غيردولتی مدافع حقوق بشر را غيرقانونی اعلام کرده بود.
اما بنيانگذاران اين کانون اعلام می‌گويند برای فعاليت‌های حقوق‌بشری خود از نهاد‌های بين‌المللی مجوز داشته و اين کانون را پيش از آن‌که در داخل به ثبت برسانند به عضويت فدراسيون بين‌المللی جوامع حقوق بشر درآورده‌اند.
شيرين عبادی در دی ۱۳۸۷ به زمانه گفته بود: «ما به کميسيون ماده‌‏ ۱۰ قانون احزاب رفتيم و خوشبختانه تأسيس کانون و صدور پروانه‌‏ فعاليت برای ما، به تصويب کميسيون هم رسيد و سخنگوی کميسيون در ۱۷ فروردين ۱۳۸۳ موافقت کميسيون را رسماً اعلام کرد.»
برنده ايرانی صلح نوبل در سال ۲۰۰۳ در ادامه نامه‌اش به احمد شهيد از وی خواسته تا به «نقض حقوق بشر» در ايران اعتراض کند و دولت ايران را به رعايت و تضمين حقوق بشر فرا بخواند و برای اصلاح وضع موجود در اين کشور از «کليه امکانات بين‌المللی» استفاده کند.
ايران از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل و انجمن‌های غيردولتی مدافع حقوق بشر به «نقض مستمر حقوق بشر» متهم می‌شود اما مقامات جمهوری اسلامی اين اظهارنظرها را «دخالت در امور داخلی» خود توصيف می‌کنند.
مقامات ارشد ايران همچنين اعلام کرده‌اند اجازه نخواهند داد احمد شهيد برای بررسی وضع حقوق بشر به اين کشور سفر کند.