ایالات متحده آمریکا

لاریجانی: گزارش اخیر آژانس "از پیش دیکته شده" است

Maryam — Sun, 24 Feb 2013 11:09:55 +0000

علی لاریجانی، رئیس مجلس ایران گزارش اخیر مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی، را "غیر منصفانه"، "از پیش دیکته شده" و در راستای "مه‌آلود کردن فضای رسانه‌ای در دنیا" خواند.

به گزارش خبرگزاری مهر، علی لاریجانی، رییس مجلس ایران، بامداد امروز یکشنبه، ششم اسفندماه، در آغاز جلسه علنی مجلس با اعلام آن که "تمام فعالیت های ایران زیر نظر آژانس است" گفت: "در چنین شرایطی انتظار بود که گزارش مدیر کل گزارش منصفانه‌ای باشد، متأسفانه بعضی از عبارات در این گزارش گزاره‌های کلیشه‌ای است که معلوم است از قبل به آن ها داده شده تا فضای رسانه‌ای را در دنیا مه آلوده کنند."

لاریجانی می‌گوید که "ایران هیچ مسئله پنهانی در امور هسته‌ای خود ندارد و تمام فعالیت‌های هسته‌ای

ایران زیر نظر آژانس و بازرسان آن انجام شد."

علی لاریجانی: "متأسفانه بعضی از عبارات در این گزارش گزاره‌های کلیشه‌ای است که معلوم است از قبل به آن ها داده شده تا فضای رسانه‌ای را در دنیا مه آلوده کنند"

وی با اظهار "تأسف" از موضع‌گیری‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی علیه سیاست هسته‌ای ایران این گونه اقدامات موجب "تخریب جایگاه" این نهاد بین‌المللی دانست.

هفته گذشته و در آستانه دور جديد گفت‌وگوهای هسته‌ای ميان ايران و کشورهای ۱+۵، آژانس بين‌‌المللی انرژی اتمی گزارشی محرمانه‌ای از وضعيت برنامه هسته‌ای ايران منتشر کرد و در آن از نصب سانتريفوژهای پيش‌رفته و پرسرعت در تأسيسات هسته‌ای نطنز اصفهان خبر داد.

در اين گزارش آمده بود که جمهوری اسلامی برای سرعت بخشيدن به غنی سازی اورانيوم تعداد ۱۸۰ سانتريفيوژ پيشرفته مدل "آی‌آر ـ دو" و محفظه‌های خالی سانتريفيوژ در تأسيسات نطنز نصب کرده است.

انتشار اين گزارش با واکنش مقام‌های ايالات متحده آمريکا رو‌به‌رو شد و وزارت خارجه اين کشور، با صدور اطلاعیه‌ای نصب اين سانتريفيوژهای پيشرفته در نطنز را "تحريک‌آميز" و "مورد ديگری از نقض تعهدات بين‌المللی از سوی ايران" خواند.

اما رئیس سازمان انرژی اتمی ایران به این گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، واکنش نشان داد و گفت:

"نسل پیشرفته سانتریفیوژها ۱۸۰ ماشین نیست، خیلی بیش‌تر از این‌هاست و به تدریج نصب می‌شوند."

فریدون عباسی روز شنبه،پنجم اسفند ماه جاری، با انتقاد از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، انتشار این گزارش در برخی رسانه‎های غربی را "به دلیل نا امن بودن دستگاه اطلاعاتی و امنیتی آژانس" دانست.

فریدون عباسی با انتقاد از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، انتشار این گزارش در برخی رسانه‎های غربی را "به دلیل نا امن بودن دستگاه اطلاعاتی و امنیتی آژانس" دانست

رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، در این اظهارات، همچنین گزارش‌های منتشر شده درباره توقف فعالیت نیروگاه هسته‌ای بوشهر طی روزهای اخیر را تکذیب کرده و گفته است: "از زمان راه‌اندازی در شهریور ۹۰ که شاهد راه‌اندازی مقدماتی بودیم به دفعات مختلف نیروگاه وارد شبکه شده و برق تولید کرده است. ما حتما باید آزمایش‌های مربوط به تست اجزای مختلف راکتور را به درستی انجام دهیم."

عباسی می‌گوید که "لازم نیست راکتور در تمام روزهای ماه فعال باشد. ما بر اساس نیاز به برق، راکتور را فعال می‌کنیم تا به این شکل در مصرف سوخت صرفه‌جویی لازم را داشته باشیم."

تهران و گروه ۱+۵، شامل آمريکا، چين، روسيه، بريتانيا، فرانسه و آلمان پس از شکست مذاکرات مسکو در خردادماه سال جاری (ژوئن ۲۰۱۲) روز سه‌شنبه هشتم اسفندماه (۲۶ فوريه) در آلماآتی، پايتخت قزاقستان بار ديگر بر سر برنامه هسته‌ای ايران مذاکره خواهند کرد.

اصرار ايران به ادامه برنامه هسته‌ای باعث شده تا شورای امنيت سازمان ملل متحد تاکنون با صدور چهار قطعنامه، به تحريم‌‌ها عليه برنامه هسته‌ای ايران و افراد و سازمان‌‌های مرتبط رأی دهد.

همچنين آمريکا، اتحاديه اروپا و برخی ديگر از کشورها نيز تحريم‌‌های يک‌جانبه ‌ای عليه ايران برقرار کرده‌‌اند.

هدف از اين تحريم‌‌ها، اعمال فشار بر تهران برای متوقف کردن تلاش‌ها برای غنی‌سازی اورانيوم در سطحی است که می‌تواند در توليد سلاح هسته‌ای مورد استفاده قرار گيرد؛ اما مقام‌های جمهوری اسلامی می‌‌گويند برنامه هسته ‌ای‌ ايران صرفا برای مقاصد غيرنظامی است.

چامسکی: سیطره‌ آمریکا رو به زوال است

politics — Wed, 13 Feb 2013 07:47:00 +0000

مصاحبه دیوید برسمین با نوآم چامسکی

برگردان:

حمید پرنیان

نوآم چامسکی، استاد بزرگ زبان‌شناسی، یکی از منتقدان پرآوازه سیاست خارجی آمریکا است. او در مصاحبه‌ای که در پی می‌آید، برمی‌نهد که سیطره جهانی ایالات متحده آمریکا رو به زوال است، اما هنوز بر این گمان است که می‌تواند جهان را کنترل کند.

این مصاحبه، که در روزنامه گاردین منتشر شده، در اصل فصل «خیزش‌ها» از کتاب «نظام‌های قدرت: گفتگوهایی درباره‌ی خیزش‌های دمکراتیکِ جهانی و چالش‌های جدید برای امپراتوریِ ایالات متحده» است که دربرگیرنده‌ی گفتوگوهای دیوید برسمین با نوآم چامسکی است. برسمین، خبرنگار آمریکایی، بنیانگذار رادیویی انتقادی با عنوان "رادیوی آلترناتیو" است.

• گفت‌وگو با چامسکی

دیوید برسمین: آیا ایالات متحده هنوز هم همان سیطره و کنترلی را بر منابعِ انرژیِ خاورمیانه دارد که قبلا داشته؟

نوآم چامسکی: کشورهای مهمِ انرژی‌دار هنوز هم سخت تحتِ کنترلِ دیکتاتوری‌هایی هستند که غرب از آنها حمایت می‌کند. برای همین هم پیشرفتی که بهارِ عربی ایجاد کردهْ بسیار محدود اما هم‌چنین بسیار مهم است. نظام‌های دیکتاتوری‌ای که زیر کنترل غربی‌ها هستند، در حالِ فرسایش‌اند. در واقع، مدت‌هاست که در حالِ فرسایش هستند. برای مثال اگر به ۵۰ سالِ گذشته نگاه کنیم، منابعِ انرژی (دغدغه‌ی اصلیِ برنامه‌ریزانِ امریکایی) عمدتا ملی شده‌اند. تلاش‌هایی شده که این ملی‌شدن را از بین ببرند، اما موفق نبوده‌اند.

برای نمونه، به تجاوز ایالاتِ متحده به عراق نگاه کنید. همه (مگر ایدئولوگ‌های خُشکه‌باور) قبول دارند که عشق ما به دمکراسی نبود که دست‌مایه‌ی تجاوز به عراق شد، بلکه چون عراق دومین یا سومین منبعِ نفت در جهان است و چون درست در مرکزِ منطقه‌ی انرژی‌خیز قرار دارد. اگر این حرف را بزنید، می‌گویند دارید نظریه‌ی توطئه می‌پرورانید.

*ایالاتِ متحده در عراقْ شکستِ سختی از ملی‌گراییِ عراقی خورد؛ این ملی‌گرایی عمدتا در قالبِ مقاومت‌های غیرخشن ظاهر شد. ایالاتِ متحده می‌توانست شورشیان را بِکُشَد، اما از پسِ نیم میلیون آدمی که در خیابان‌ها تظاهرات می‌کردند برنمی‌آمد. عراق، قدم به قدم، توانست کنترلی را که توسطِ نیروهای اشغال‌گر ایجاد شده بود در هم بشکند.

ایالاتِ متحده در عراقْ شکستِ سختی از ملی‌گراییِ عراقی خورد؛ این ملی‌گرایی عمدتا در قالبِ مقاومت‌های غیرخشن ظاهر شد. ایالاتِ متحده می‌توانست شورشیان را بِکُشَد، اما از پسِ نیم میلیون آدمی که در خیابان‌ها تظاهرات می‌کردند برنمی‌آمد. عراق، قدم به قدم، توانست کنترلی را که توسطِ نیروهای اشغال‌گر ایجاد شده بود در هم بشکند. در نوامبر ۲۰۰۷ حسابی روشن شده بود که ایالاتِ متحده قادر نخواهد بود به اهداف‌اش دست یابد. و این‌جا بود که ناباورانه این اهداف رسما اعلام شدند. خب در نوامبر ۲۰۰۷ دولتِ جورج بوش رسما اعلام کرد که وضعیتِ آتیِ عراق چگونه خواهد بود. این [وضعیتِ آتی] به دو شرطِ اساسی متکی بود: یکی این‌که ایالاتِ متحده باید آزاد باشد تا از پایگاه‌های نظامیِ خویش بتواند عملیاتِ جنگی انجام دهد؛ و دو این‌که «از گردشِ سرمایه‌گذاریِ خارجی و به‌ویژه امریکایی در عراق حمایت کند». بوش در ژانویه‌ی ۲۰۰۸ همین را در یکی از اظهاراتِ امضاشده‌اش به‌روشنی مطرح کرد. چند ماه بعد که ایالاتِ متحده با مقاومتِ عراقی‌ها روبه‌رو شده بود، از این [دو شرطِ اساسی] صرف‌نظر کرد. کنترلِ عراق حالا دارد از دستِ امریکایی‌ها بیرون می‌رود. [تجاوز به] ‌عراق یکی از آن اقداماتی بود که می‌خواست با زور و فشارْ نظامِ قدیمیِ کنترل را مستقر کند، اما با شکست روبه‌رو شد. فکر می‌کنم در کل، سیاست‌های ایالاتِ متحدهْ ثابت مانده است، [سیاست‌هایی] که به جنگِ جهانیِ دوم بازمی‌گردند. اما ظرفیتِ تحقق [این سیاست‌ها] رو به کاهش است.

به‌خاطرِ ضعفِ اقتصادیْ [ظرفیتِ تحقق‌شان] رو به کاهش است؟

تا اندازه‌ای به خاطر این‌که جهان دارد چندگانه‌تر می‌شود. جهانْ حالا مراکزِ قدرتِ چندگانه‌ای دارد. در پایانِ جنگِ جهانیِ دوم، ایالاتِ متحده مطلقا در اوجِ قدرتِ خودش بود. نیمی از ثروتِ جهان را داشت، و تمامِ رقیبان‌اش یا به‌طور جدی آسیب دیده بودند و یا از بین رفته بودند. ایالاتِ متحده در موضعِ امنیتِ باورنکردنی‌ای بود و برنامه‌هایی را پیش برد تا جهان را اداره کند (که در آن زمانْ ناواقع‌گرایانه نبودند).

آیا همان برنامه‌ای است که به «منطقه‌ی بزرگ» معروف است؟

بله. درست بعد از جنگِ جهانیِ دوم، جورج کِنان (رئیسِ شورایِ برنامه‌ریزیِ سیاست‌های ایالاتِ متحده) و دیگران جزئیاتِ آن را مطرح کردند، و بعد به اجرا گذاشته شدند. چیزهایی که حالا در خاورمیانه و افریقایِ شمالی و هم‌چنین در امریکایِ جنوبی روی می‌دهد به‌طور قابلِ ملاحظه‌ای به اواخرِ دهه‌ی ۱۹۴۰ برمی‌گردند.

*ظرفیت ایالاتِ متحده برای حفظِ کنترلِ خویش شدیدا رو به کاهش است. در ۱۹۷۰ جهان هم‌چنان همان‌جور بود که از نظر اقتصادی سه‌قطبی نامیده می‌شد؛ قطبِ صنعتیِ امریکای شمالی با محوریتِ ایالاتِ متحده، قطبِ اروپایی با محوریتِ آلمانی (که از نظر اندازه چندان قابل مقایسه [با قبلی] نیست) و قطبِ آسیای دور با محوریتِ ژاپن (که منطقه‌ای بود که پویاترین رشد را در جهان دارا بود). از آن زمان به بعد، نظمِ اقتصادِ جهانی بیش‌تر و بیش‌تر چندگانه شده است. برای همین هم سخت‌تر می‌شود که سیاست‌های‌مان را پیش ببریم، اما اصولِ اساسی هنوز چندان تغییری نکرده‌اند.

اولین مقاومتِ موفقی که در برابرِ هژمونیِ ایالاتِ متحده انجام شد در ۱۹۴۹ بود. یعنی همان اتفاقی که به‌ آن می‌گویند «از دست دادنِ چین». دوره‌ی بسیار جالبی است که هیچ‌گاه به پرسش کشیده نشد. همیشه بحث از این بوده که چه‌کسی در قبالِ از دست‌دادنِ چین مسوول است. این مساله توی امریکا مساله‌ی بزرگی بود. اما مرحله‌ی بسیاری جالبی هم هست. شما فقط چیزی را از دست می‌دهید که داشته باشیدش. در این مورد هم بدیهی فرض شده بود: ما صاحبِ چین هستیم و اگر آن‌ها مستقل شوند پس ما چین را از دست خواهیم داد. بعدها دغدغه‌هایی چون «از دست دادنِ امریکای لاتین» و «از دست دادنِ خاورمیانه» و «از دست دادنِ» کشورهای مشخصِ دیگری باب شد؛ همگی این‌ها بر یک فرضیه مبتنی است و آن این است که ما صاحبِ جهان هستیم و هر چیزی که کنترل و سیطره‌ی ما را ضعیف سازدْ فقدانی برای ماست و باید به این فکر کنیم که چه‌طور احیای‌اش کنیم.

امروز اگر نشریاتِ سیاست‌های خارجی را بخوانید یا (مضحک‌تر از آن) به مباحثِ جهموری‌خواه‌ها گوش دهید، مدام دارند می‌پرسند که «چه‌طور مانع از فقدان‌های بعدی شویم؟».

از سوی دیگر، ظرفیت [ایالاتِ متحده] برای حفظِ کنترلِ خویش شدیدا رو به کاهش است. در ۱۹۷۰ جهان هم‌چنان همان‌جور بود که از نظر اقتصادی سه‌قطبی نامیده می‌شد؛ قطبِ صنعتیِ امریکای شمالی با محوریتِ ایالاتِ متحده، قطبِ اروپایی با محوریتِ آلمانی (که از نظر اندازه چندان قابل مقایسه [با قبلی] نیست) و قطبِ آسیای دور با محوریتِ ژاپن (که منطقه‌ای بود که پویاترین رشد را در جهان دارا بود). از آن زمان به بعد، نظمِ اقتصادِ جهانی بیش‌تر و بیش‌تر چندگانه شده است. برای همین هم سخت‌تر می‌شود که سیاست‌های‌مان را پیش ببریم، اما اصولِ اساسی هنوز چندان تغییری نکرده‌اند.

دکترینِ کلینتون را در نظر آورید. دکترینِ کلینتون این بود که ایالاتِ متحده انتخاب شده است که متوسل به نیروی یک‌جانبه‌ی شود تا «دستیابی نامحدود به بازارهای اصلی، ذخیره‌های انرژی و منابعِ استراتژیک» را تضمین کند. این امر فراتر از آن‌چیزی می‌رود که جورج بوش گفته بود. این [دکترین کلینتون] بی سر و صدا بود، مغرور و ساینده و خشن نبود، بنابراین موجبِ شورش نشد. مختصرش این می‌شود که این وکالت و این حق هم‌چنان تا کنون باقی و مُحِق مانده است. این [وکالت و حق] هم‌چنین در فرهنگِ روشنفکری نیز یافت می‌شود.

درست بعد از کُشتنِ اسامه بن‌لادن، که این‌همه کف و سوت برای‌اش کشیدند، چند نظر انتقادی ابراز شد که مشروعیتِ این اقدام را به چالش می‌کشیدند. سده‌ها قبل، چیزی وجود داشت که به آن می‌گفتند «فرض بر برائت». اگر شما به کسی مظنون می‌شدید، تا زمانی که گناه‌اش ثابت نشود او فقط یک مظنون بود. می‌توانست به دادگاه آورده شود. این هسته‌ی اصلیِ قانونِ امریکا است. ریشه‌ی این ایده تا منشور کبیر (سندی قانونی که مبنای قانون اساسی ایالاتِ متحده امریکا بود - م) می‌رسد. اشخاصی بودند که می‌گفتند شاید ما نباید اساسِ کلیِ قانون آنگلو-امریکن را دور بیاندازیم. این حرف‌ها موجبِ واکنش‌های خشمگینی شد، اما جالب این‌جاست که در میانِ این واکنش‌ها می‌توانستی از چپ‌های لیبرال هم افرادی را ببینی. متیو یگلاسیاس (که مفسرِ لیبرال‌چپِ معروف و محترمی است) مقاله‌ای نوشت و این دیدگاه را به سخره گرفت. نوشت که آن‌ها [مدافعانِ قانونِ آنگلو-امریکن] «بسیار ساده‌باور» و احمق هستند. بعد توضیح داد چرا. گفت «یکی از کارکردهای اصلیِ نظمِ نهادیِ بین‌المللی دقیقا آن است که استفاده‌ی قدرت‌های غربی از نیروی مرگ‌آورِ نظامی را مشروعیت بخشد». البته، منظور او نروژ نبود. منظورِ او ایالاتِ متحده بود. برای همین هم اصلی که نظامِ بین‌المللی روی‌اش سوار است همانی است که ایالاتِ متحده خود را محق می‌داند تا از این نیرو استفاده کند. شگفتا که صحبت‌کردن از نقضِ قانونِ بین‌المللی توسط ایالات متحده یا چیزهایی مانند این ساده‌باورانه و کاملن احمقانه است. اتفاقا من هدفِ این واکنش‌های خشمگین بودم، و خوش‌حالم که به جرم و گناه‌ام اقرار کنم. فکر می‌کنم که منشور کبیر و قانونِ بین‌المللی شایسته آن هستند که به‌شان توجه نشان دهیم.

من کم‌تر به این مساله در فرهنگِ روشنفکری و حتی در آن‌چه در پیوستارِ سیاسیْ لیبرالِ چپ نامیده می‌شود اشاره کرده‌ام، این‌که اصولِ کانونی خیلی تغییری نکرده است. اما ظرفیتِ اجرای این [اصولِ کانونی] شدیدا کاهش یافته است. برای همین است که این‌همه درباره‌ی زوالِ امریکا صحبت می‌کنم.

به آخرین شماره‌ی «Foreign Affairs» (که نشریه‌ی اصلی سازمان است) در پایانِ امسال نگاه کنید؛ روی جلدش با خطِ درشت نوشته است «آیا امریکا به پایان رسیده؟». این جمله همان شکایتِ معمولی است که کسانی مطرح می‌کنند که باور دارند همه‌چیز را دارند. اگر شما باور داشته باشید که همه‌چیز را دارید و اگر همه‌چیز از دستِ شما خارج شود، [پس] تراژدی شکل می‌گیرد و جهان رو به فروپاشی قرار می‌گیرد. آیا امریکا به پایان رسیده است؟ خیلی قبل‌تر ما چین را «از دست دادیم»، آسیای جنوب‌شرقی را از دست دادیم، امریکای جنوبی را از دست دادیم. شاید هم داریم خاورمیانه و کشورهای افریقای شمالی را هم از دست می‌دهیم. آیا امریکا به پایان رسیده است؟ این [سوال] یک‌نوع پارانویا (وهم) است. اما این پارانویای [گروه‌های] فوقِ پول‌دار و فوق‌ِ قدرتمند است. اگر شما همه‌چیز را نداشته باشید، آن‌گاه مصیبت شکل می‌گیرد.

نیویورک تایمز می‌نویسد «گیجی سیاست‌ها در قبالِ بهارِ عربی نشان می‌دهد که انگیزه‌های ایالاتِ متحده چه‌قدر متناقض شده‌اند، انگیزه‌هایی مثل حمایت از تغییراتِ دمکراتیک، تمایل به ثبات، احتیاط نسبت به اسلامگراهایی که بدل به نیروهای بالقوه‌ی سیاسی شده‌اند.» تایمز فقط همین سه هدف را برای ایالاتِ متحده ترسیم می‌کند. شما در این باره چه فکر می‌کنید؟

دو تا از این‌ها درست هستند. ایالاتِ متحده به دنبالِ ثبات است. اما باید به یاد داشت که منظور از ثبات چیست. ثبات به‌معنی هم‌نوایی با نظمِ ایالاتِ متحده است. خب، برای مثال، یکی از اتهام‌هایی که به ایران (این تهدیدِ بزرگِ خارجی) می‌زنند این است که عراق و افغانستان را ناآرام می‌کند. چه‌طور؟ با گسترش‌دادنِ نفوذِ خود در کشورهای همسایه. از سویی دیگر، ما وقتی به این کشورها تجاوز می‌کنیم و ویران‌شان می‌کنیم، داریم «ثبات‌دهی»شان می‌کنیم.

*ایالاتِ متحده به دنبالِ ثبات است. اما باید به یاد داشت که منظور از ثبات چیست. ثبات به‌معنی هم‌نوایی با نظمِ ایالاتِ متحده است. خب، برای مثال، یکی از اتهام‌هایی که به ایران (این تهدیدِ بزرگِ خارجی) می‌زنند این است که عراق و افغانستان را ناآرام می‌کند. چه‌طور؟ با گسترش‌دادنِ نفوذِ خود در کشورهای همسایه. از سویی دیگر، ما وقتی به این کشورها تجاوز می‌کنیم و ویران‌شان می‌کنیم، داریم «ثبات‌دهی»شان می‌کنیم.

بارها این را نقل کرده‌ام که جمله‌ای است از تحلیل‌گرِ معروف و بسیار خوبِ لیبرالِ سیاست‌های خارجی، جیمز چیس (ویراستارِ قبلیِ Foreign Affairs). وی وقتی از سقوطِ رژیمِ سالوادور آلنده و تحمیلِ دیکتاتوریِ آگوستو پینوشه در سال ۱۹۷۳ می‌نویسد، می‌گوید ما باید شیلی را «بی‌ثبات کنیم» تا «ثبات بیابد». این تناقض نیست، واقعا تناقض نیست. ما مجبوریم نظامِ مجلس را خراب کنیم تا ثبات به دست آوریم، یعنی آن‌ها [مردمِ شیلی] همان کاری را انجام دهند که ما می‌گوییم. خب بله، ما از این لحاظْ مدافعِ ثبات هستیم.

*تمایل ما به دمکراسی در همان سطحی است که ژوزف استالین از تعهدِ روسیه به آزادی و دمکراسی و برابری برای جهان می‌گفت. این [تمایل به دمکراسی] یک‌نوع گزاره‌ای است که وقتی از مقامات یا روحانیونِ ایرانی می‌شنوی خنده‌ات می‌گیرد، اما وقتی از همکارانِ غربی‌شان می‌شنویْ مودبانه [و به توافق] سر تکان می‌دهی و شاید حسِ احترام را هم در شما برانگیزاند.

نگرانی بابتِ اسلامِ سیاسی نیز مانند نگرانی بابتِ هر پیشرفتِ مستقلی است. باید نگران هر چیزی باشی که مستقل است، چون ممکن است شما را تضعیف کند. در واقع، مُهمَل‌گویی است، چون ایالاتِ متحده و انگلستان سنتا از بنیادگراییِ افراطیِ اسلامی و نه از اسلامِ سیاسی شدیدا حمایت کرده‌اند، و آن را به‌عنوان نیرویی برای مانع‌شدنِ ملی‌گراییِ سکولار (که نگرانیِ اصلی است) به کار بسته‌اند. خب برای مثال عربستانِ سعودیْ بنیادگراترین و افراطی‌ترین دولت در جهان است، و دولتی شدیدا اسلامگراست. تبلیغ هم می‌کند، و اسلامِ تندرو را در پاکستان می‌گسترد و وحشت ایجاد می‌کند. اما [عربستانِ سعودی] سنگرِ سیاست‌های ایالاتِ متحده و انگلستان است. این دو کشور از [دولتِ] عربستان در برابرِ تهدیدِ ملی‌گراییِ سکولارِ جمال عبدالناصرِ مصر و عبدالکریم قاسم عراق و دیگران همیشه حمایت کرده‌اند. اما این دو کشورْ اسلامِ سیاسی را دوست نداشته‌اند چون ممکن است مستقل شود.

نخستین مورد از آن سه مورد، تمایل ما به دمکراسی است، که در همان سطحی است که ژوزف استالین از تعهدِ روسیه به آزادی و دمکراسی و برابری برای جهان می‌گفت. این [تمایل به دمکراسی] یک‌نوع گزاره‌ای است که وقتی از مقامات یا روحانیونِ ایرانی می‌شنوی خنده‌ات می‌گیرد، اما وقتی از همکارانِ غربی‌شان می‌شنویْ مودبانه [و به توافق] سر تکان می‌دهی و شاید حسِ احترام را هم در شما برانگیزاند.

اگر به گزارش‌ها نگاه کنید، تمایل به دمکراسیْ یک جوکِ بدی خواهد شد. این ایده حتی از سوی دانش‌پژوهانِ مطرحی نیز به رسمیت شناخته شده گرچه آن‌ها جور دیگری از این اصطلاح استفاده می‌کنند. یکی از دانش‌پژوهانِ اصلی در زمینه‌ی آن‌چه «ترویجِ دمکراسی» نامیده می‌شودْ تامس کاروترس است که بسیار محافظه‌کار و عمیقا یک نئو-ریگانی قلمداد می‌شود و نه یک لیبرالِ دوآتشه. وی در دولتِ ریگان کار می‌کرد و چندین کتاب نوشت که اصولِ «ترویج دمکراسی» را مورد بررسی قرار می‌دهند. وی می‌گوید این همان آرمانِ ریشه‌دار امریکایی است، اما تاریخِ جالب و خنده‌داری دارد. تاریخ‌اش این است که همه‌ی دولت‌های ایالاتِ متحده «اسکیزوفرنیک» بوده‌اند. آن‌ها فقط در صورتی از دمکراسی دفاع کرده‌اند که با منافعِ اقتصادی و استراتژیکِ مشخصی در هماهنگی باشد. وی این [گرایش] را یک‌جور آسیب‌شناسی غریبی می‌داند که انگار ایالاتِ متحده نیازمندِ درمانِ روانی یا چیزی در همین مایه‌هاست. البته، تفسیرِ دیگری هم هست، اما اگر روشنفکرِ باسواد و شایسته‌ای باشید هیچ‌وقت این [تفسیر] به ذهن‌تان نمی‌رسد.

ظرفِ چند ماهی که حسنی مبارک در مصر سرنگون شد، با اتهام‌های جنایی روبه‌رو شد و تحت تعقیب قرار گرفت. باورکردنی نیست که رهبرانِ ایالاتِ متحده روزی در قبال جنایات‌شان در عراق و غیره مسوول به حساب آیند. آیا به‌زودی شاهدِ تغییراتی در این زمینه هستیم؟

اساسا این همان اصلِ یگلاسیاس است: بنیادِ نظمِ بین‌الملل آن است که فقط ایالاتِ متحده حق دارد از خشونت استفاده کند. خب چه‌طور می‌توانی دیگران را متهم کنی؟

و هیچ‌کسِ دیگر چنین حقی ندارد؟

البته که ندارد. شاید مُشتری‌های ما داشته باشند. اگر اسرائیل به لبنان تجاوز می‌کند و هزار نفر را می‌کُشَد و نیمی از کشور را ویران می‌کند اشکالی ندارد. جالب است. باراک اوباما قبل از این‌که رئیس‌جمهور شود سناتور بود. در مقامِ سناتوری کارِ چندانی نکرد، اما چیزهایی انجام داد که به‌ویژه به خاطر یکی‌شان خیلی مغرور است. در واقع، اگر شما به وب‌سایت‌اش در آن زمان نگاه می‌کردید، وی این واقعیت را برجسته ساخته بود که در طولِ تجاوزِ اسرائیل به لبنان در سال ۲۰۰۶ وی از لایحه‌ای حمایت کرده بود که می‌گفت ایالاتِ متحده مانع از اقداماتِ نظامیِ اسرائیل نشود تا این‌که [اسرائیلی‌ها] به اهداف‌شان دست یافتند، و [هم‌چنین این لایحه می‌خواست] ایران و سوریه را سانسور کنند چون این دو کشور داشتند از مقاومتی حمایت می‌کردند که علیه ویران‌سازیِ جنوبِ لبنان به دستِ اسرائیل (پنج بار در ظرف این ۲۵ سال) بود. پس آن‌ها این حق را به ارث برده‌اند. دیگر مشتری‌ها هم هم‌چنین.

اما این حقوق واقعا در واشنگتن مستقر هستند. برای همین است که این حقوق به معنایِ صاحبِ دنیا بودن است. مثل هوایی که نفس می‌کشی؛ نمی‌توانی به پرسش‌اش بگیری. یکی از بنیانگذارانِ اصلی نظریه‌ی روابطِ بین‌المللِ معاصر، هنس مورگنتاو واقعا آدمِ نجیبی بود، یکی از معدود سیاست‌شناسان و کارشناسانِ امور بین‌الملل بود که جنگِ ویتنام را بر اساسِ اخلاق و نه بر اساس تکنیک نقد می‌کرد. [این قبیل آدم‌ها و رویکردها] بسیار نادر است. وی کتابی نوشت با عنوان «هدف سیاست‌های امریکایی». از همین عنوان‌اش می‌شود حدس زد؛ کشورهای دیگر اصلا هدف ندارند. هدفِ امریکا (از یک سو) «افضل» است؛ می‌خواهد آزادی و عدالت را به باقیِ جهان بیاورد. اما چون دانش‌پژوهِ خوبی است، سراغِ گزارش‌ها و مستندها رفت. گفت که وقتی این گزارش‌ها را مطالعه کنید، این‌جور به نظر می‌رسد که ایالاتِ متحده اصلا به این هدفِ افضل‌اش نرسیده. اما بعد [مورگنتاو] می‌گوید که نقدکردنِ این هدفِ افضل «همانا افتادن به اشتباهِ خداناباوری است، که اعتبارِ دین را یک‌سره رد می‌کنند». مقایسه‌ی جالبی است. باورِ دینیِ تثبیت‌یافته‌ای است. چنان [باورِ] عمیق و ریشه‌داری است که به‌سختی می‌توان ازش خلاص شد. و اگر کسی آن را به پرسش بگیرد، منجر به حمله‌ی عصبی می‌شود و متهم به ضدامریکایی یا «نفرت از امریکا». جالب این‌جاست که این مفاهیم در جوامعِ دمکراتیک وجود ندارد، فقط در جوامعِ تمامیت‌خواه هستند که وجود دارند چون در آن‌جاها مفروض و بدیهی پنداشته می‌شوند.

تهران، برای اجلاس کشورهای عضو جنبش عدم تعهد مناسب نیست

Sat, 18 Aug 2012 01:44:52 +0000

ایالات متحده آمریکا، در پی اعلام جمهوری اسلامی مبنی بر حضور دبیرکل سازمان ملل در اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در تهران، از انتخاب ایران به عنوان میزبان این اجلاس انتقاد کرد و از بان‌کی‌مون خواست در صورت حضور در تهران، نگرانی‌های جامعه جهانی را به ایران گوشزد کند.

روزهای نهم و دهم شهریور اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد و پیش از آن اجلاس کارشناسان و وزرای خارجه این کشورها در تهران برگزار می‌شود. به گفته مقام‌های ایرانی، بان کی‌مون، دبیر کل سازمان ملل متحد برای شرکت در اجلاس یادشده، عازم این کشور خواهد شد، اما سازمان ملل هنوز حضور وی در نشست تهران را به طور رسمی تائید نکرده است.

ویکتوریا نولند، سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده، پنجشنبه شب ۲۶ مرداد (۱۶ اوت) به خبرگزاری فرانسه گفته، برگزاری اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در کشوری که «تعهدات بین‌المللی خود را نقض می‌کند»، بسیار «عجیب» است.

برپایه این گزارش، خانم نولند نگرانی‌های جامعه جهانی درباره برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی را با کشورهای شرکت‌کننده در این نشست و همچنین دبیرکل سازمان ملل متحد در میان گذاشته است.

خبرگزاری فارس ۱۴مردادماه از حضور بان کی مون در اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در تهران خبر داده بود.

شانزدهمین اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد، از پنجم تا دهم شهریورماه امسال در تهران برگزار خواهد شد و گفته می‌شود برای ۱۳۸ کشور عضو اصلی و ناظر این جنبش، برای شرکت در این نشست دعوت‌نامه فرستاده شده است.

تهران پنج روز تعطیل خواهد شد

فرمانده نیروی انتظامی ایران از برقراری امنیت کامل برای برگزاری اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در ایران خبر داده است.

ویکتوریا نولند، سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده، پنجشنبه شب ۲۶ مرداد (۱۶ اوت) به خبرگزاری فرانسه گفته برگزاری اجلاس عدم تعهد در کشوری که «تعهدات بین‌المللی خود را نقض می‌کند»، بسیار «عجیب» است. خانم نولند نگرانی‌های جامعه جهانی درباره برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی را با کشورهای شرکت‌کننده در این نشست و همچنین دبیرکل سازمان ملل متحد در میان گذاشته شده است.

اسماعیل احمدی مقدم،فرمانده نیروی انتظامی ایران روز چهارشنبه ۲۵ مرداد به خبرگزاری مهر گفت: "یکی از توطئه‌های دشمن بر علیه ایران نا امن نشان دادن ایران برای برگزاری اجلاس سران غیر متعهدها و اصرار بر شکست این اجلاس در ایران خواهد بود، اما امنیت کامل برای برگزاری این اجلاس در ایران برقرار شده و قطعاً دشمن در این نقشه‌چینی خود نیز با شکست روبه‌رو خواهد شد."

در پی برگزاری اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در تهران، فرودگاه بین‌المللی مهرآباد به مدت دو روز و تمامی ادارات دولتی، مدارس، دانشگاه‌ها و بانک‌های شهر تهران به مدت پنج روز تعطیل خواهند شد.

عبدل‌الامیر عرفی، رئیس مركز سنجش وزارت آموزش و پرورش روز سه‌شنبه ۲۴ مرداد در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجویان ایران گفته بود: «با توجه به تعطیلی شهر تهران در روزهای هفتم تا یازدهم شهریور به دلیل میزبانی اجلاس سران كشورهای غیر متعهد، تمامی امتحانات داخلی و هماهنگ و نهایی در شهر تهران نیز در این روزها لغو شده و تمامی مدارس شهر تهران نیز تعطیل خواهند شد.»

ازسوی دیگر، پایگاه اطلاع‌رسانی دولت دهم، روز دوشنبه ۲۳ مرداد نوشت، برپایه مصوبه هیئت وزیران، به منظور ایجاد تسهیلات لازم برای برگزاری اجلاس سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد، تمامی دستگاه‌های دولتی و نهادهای عمومی شهر تهران (به جز اورژانس و نهادهای امدادی) در روزهای سه شنبه هفتم، چهارشنبه هشتم، پنج شنبه نهم و شنبه یازدهم شهریورماه تعطیل هستند.

خبرگزاری دانشجویان ایران نیز به نقل از محمدرضا غفوری، رئیس شورای هماهنگی روابط عمومی بانک‌ها نوشت: «بانک‌های تهران در روزهای هفتم، هشتم و یازدهم شهریور ماه تعطیل هستند و تنها شعبه های کشیک این بانک‌ها فعال خواهند بود.»

افزون بر این، خبرگزاری کار ایران، به نقل از محمد خداکرمی، معاون هوانوردی و امور بین‌الملل سازمان هواپیمایی ایران نوشت: «فرودگاه بین‌المللی مهرآباد در روزهای چهارشنبه هشتم و جمعه دهم شهریور ماه جاری از ساعت۱۲تا ساعت۲۴ تعطیل و تنها پذیرای پروازهای مرتبط با اجلاس عدم تعهد خواهد بود.»

تعطیلات اداری سال ٩١ به ١٣٣ روز رسید

به گزارش خبرگزاری مهر، دانشگاه تهران در اطلاعیه ای اعلام کرده با توجه به برگزاری اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد، در شهر تهران تمامی دانشگاه‌ها و ادارات از ششم تا یازدهم شهریور سال جاری تعطیل خواهد بود.

اگرچه براساس تقویم تنها ٢١روز تعطیل رسمی در سال جاری وجود دارد، اما تعطیلات كاری به حدود١٣٠روزمی‌رسد كه این میزان با درنظرگرفتن روزهای بین تعطیلی به دست می‌آید. حالا بااین پنج روز تعطیلی كه تنها دو روزش تعطیلی رسمی است، تعداد تعطیلات اداریسال ٩١ به ١٣٣ روز خواهد رسید.

این درحالی است که اسدالله عسگراولادی، عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی و صنایع و معادن تهران، بیستم مردادماه سال جاری در واکنش به تعطیلی چند روزه در تهران گفت: «در لندن با وجود برگزاری المپیک هیچ روزی را تعطیل اعلام نکردند.»

وی با بیان اینکه «دولت برپایه ماده ٢٦ قانون بهبود محیط کسب و کار، حق اعلام تعطیلات رسمی در چنین شرایطی را ندارد»، گفته بود: «کمیسیون کسب و کار اتاق تهران خواستار تجدید نظر در مورد تعطیلی پیش روی تهران است.»

۲۲مردادماه سال جاری نیز روزنامه شرق در گزارشی ضمن محاسبه زیان وارد شده بر تولید ناخالص ملی ایران در تعطیلی پنج روزه تهران به مناسبت برگزاری اجلاس رهبران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد نوشت: «هر روز تعطیلی معادل ۱۴۲۸ میلیارد تومان به اقتصاد ایران ضرر می‌زند.»

در همان روز، تارنمای فرارو نیز نوشت، اگرچه براساس تقویم تنها ٢١روز تعطیل رسمی در سال جاری وجود دارد، اما تعطیلات كاری به حدود١٣٠روزمی‌رسد كه این میزان با درنظرگرفتن روزهای بین تعطیلی به دست می‌آید. حالا بااین پنج روز تعطیلی كه تنها دو روزش تعطیلی رسمی است، تعداد تعطیلات اداری سال ٩١ به ١٣٣ روز خواهد رسید.

روزنامه تهران ٢١ مردادماه سال جاری نوشت فعالان بورس تهران با تعطیلی چندروزه در این شهر مخالفت کرده و گفته‌اند با تعطیلی پنج روزه تهران بورس‌ها هم تعطیل می‌شوند. در شرایطی که شاخص‌ها سیر نزولی دارند این امر می‌تواند به ضرر بورس کشور باشد.

اتهام آموزش گروه‌های شبه نظامی در سوریه به ایران

Wed, 15 Aug 2012 07:25:38 +0000

ایالات متحده آمریکا، از دخالت ایران در سوریه ابراز نگرانی کرده و نسبت به رشد نفوذ ایران در تعلیم گروه‌های شبه‌نظامی حامی بشار اسد، هشدار داده است.

لئون پانه‌تا وزیر دفاع آمریکا و ژنرال مارتین دمپسی رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، روز سه‌شنبه ۱۴ اوت ۲۰۱۲، در کنفرانسی مطبوعاتی در پنتاگون ایران را متهم کردند که برای مبارزه با مخالفان دولت در سوریه، مشغول تشکیل نیروهای شبه‌نظامی حامی رژیم بشار اسد است.

پانه‌تا از شواهد حضور سپاه پاسداران انقلاب ایران در سوریه خبر داد و گفت: «تلاش آن‌ها این است که شبه نظامیان را در داخل سوریه آموزش دهند که قادر به جنگ برای رژیم بشار اسد باشند.»

این مقامات آمریکایی توضیح دادند که رژیم بعث در سوریه ۱۸ ماه است که با مخالفان خود در حال جنگ نظامی است و حضور شبه نظامیان تازه‌نفس می‌تواند فشار این جنگ داخلی را برای نیرو‌های نظامی بشار اسد، کمتر کند.

ژنرال دمپسی با مقایسه این شبه نظامیان موسوم به جیش الشعبی (ارتش مردمی) با جیش‌المهدی (سپاه مهدی) که شاخه نظامی جنبش مقتدی صدر در عراق است، اضافه کرد که نیروهای تحت تعلیم ایران از افراد شیعه مذهب و علوی‌های سوری تشکیل شده‌اند.

لئون پانه‌تا، وزیر دفاع آمریکا از شواهد حضور سپاه پاسداران انقلاب ایران در سوریه خبر داد و گفت: «تلاش آن‌ها این است که شبه نظامیان را در داخل سوریه آموزش دهند که قادر به جنگ برای رژیم بشار اسد باشند.»

لئون پانه‌تا به خبرنگاران حاضر گفت: حضور فزاینده ایران در سوریه، تنها به تشدید نزاع‌های داخلی می‌انجامد و منجر به کشته شدن شمار بیشتری از افراد می‌شود.

ایران و سوریه متحدان یکدیگر در منطقه محسوب می‌شوند و درگیری‌های نظامی ارتش آزادیبخش سوریه علیه حکومت بشار اسد، سوریه را بیش از پیش نیازمند حمایت ایران کرده است. در گذشته این حمایت‌ها از سوی ایران به شکل گسترش روابط تجاری و اقتصادی با حکومت سوریه و قرارداد‌های تأمین برق، آب و بهداشت نمود پیدا می‌کرد. این‌بار اما مقامات آمریکایی ایران را متهم به دخالت نظامی غیر مستقیم در سرنوشت سوریه می‌کنند.

پیش از این نظامیان مخالف بشار اسد، ۴۸ زائر ایرانی را که در روز شنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۱ ربوده بودند، «شبیحه ایرانی» خواندند. «شبیحه» به نیروهای لباس‌شخصی طرفدار حکومت بشار اسد گفته می‌شود که در سرکوب‌های مخالفان توسط حکومت این کشور شرکت گسترده‌ای دارند.

علی‌اکبر صالحی، وزیر امور خارجه ایران، زائرانی را که در سوریه به گروگان گرفته شده‌اند، بازنشستگان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ارتش معرفی کرده است. تلاش‌های دیپلماتیک ایران برای آزادی ایرانیان ربوده‌شده همچنان ادامه دارد.

جمهوری اسلامی ضربه‌پذیر شده است

arezoo — Fri, 09 Sep 2011 18:17:41 +0000

ایرج ادیب‌زاده

وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا گفته است: «وقوع انقلاب در ایران حتمی است. تنها عامل زمان مهم است.»

لئون پانه‏تا که در یک برنامه تلویزیونی پربیننده شرکت کرده بود، گفت: «ما شاهد بودیم که جنبش اعتراضی مردم پس از انتخابات اخیر ریاست جمهوری در ایران، نگرانی‏هایی را که در سایر نقاط می‏بینیم، برجسته کرد. از بسیاری جهات مشخصه زمان مطرح است تا آن نوع تغییر و انقلاب در ایران هم به‏وقوع بپیوندد.»

او که تیرماه گذشته به مقام وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا منصوب شد و پیشتر رئیس سازمان مرکزی اطلاعات آمریکا (سیا) بود، تاکید کرد: «ما باید تلاش کنیم در حمایت از اقدامات مردم ایران، گام برداریم. در عین حال، باید شرایط را نیز مورد تجزیه‏ و تحلیل قرار دهیم و مطمئن شویم کاری نمی‌کنیم که آن اقدامات را تضعیف کند.»

وزیر دفاع آمریکا که تاکنون مشاغل بسیار مهمی در زمینه‏های سیاسی و اقتصادی آمریکا داشته است، در مورد تأثیر قیام‏های بهار عربی بر جنبش مردم ایران گفت: «فکر می‏کنم جنبش اعتراضی مردم ایران، در حال فراگیری تجربه‌های انبوه از اتفاق‌هایی باشد که در تونس، مصر، لیبی و سوریه افتاده است.»

برای بررسی بیشتر سخنان لئون پانه‏تا از محمد برقعی، جامعه‏شناس، پژوهشگر و فعال سیاسی در واشنگتن می‏پرسم: ارزیابی شما از سخنان وزیر دفاع آمریکا چیست؟

محمد برقعی: نکته‏های اساسی سخنان آقای پانه‏تا درست است. فقط آن‏جایی که ایشان پیش‏بینی یک انقلاب را در آینده می‏کنند، حتماً مقصود آینده نزدیک است، وگرنه اگر بخواهیم به سال‏ها و سال‏های بعد مراجعه بدهیم، طبیعی است که در همه‏جا این اتفاق می‏افتد. به‏هرحال قصد ایشان این است که به‏زودی یا در چند سال آینده چنین اتفاقی را ببینند و شاید الان زمینه‏هایش را می‏بینند.

به نظر من، ایشان در این زمینه، کاملاً بر خطاست و آن‏چه‏ می‏گوید حاصل عدم اطلاع ایشان از ایران و پاسخگویی به جو سیاسی حاکم در آمریکا، به‏یژه بخشی است که الان در کنگره حضور دارد.

در حال حاضر اعتراض‏های اجتماعی در ایران گسترش یافته است. پس از اعتراض‏های میلیونی مردم به انتخابات ریاست جمهوری، حال شاهد اعتراض‌های مربوط به خشک شدن دریاچه‏ ارومیه، اعتصاب‏های کارگری و اعتصاب پارچه‏فروشان هستیم که شش هفته است ادامه دارد. اگر همه این‏ها را به اختلاف‌های درونی نظام حکومتی ایران هم اضافه کنیم، آینده ایران را چطور پیش‏بینی می‏کنید؟

اولاً مشخص کنیم که این نکته غیر قابل انکاری است که نظام جمهوری اسلامی ایران الان بسیار ضعیف و ضربه‏پذیر شده و از اوج قدرت‏اش به مقدار بسیار زیادی پایین آمده است.

نمونه‏اش آن‏که این نظام وقتی دفتر حزب جمهوری اسلامی را منفجر کردند و رئیس‌جمهور و نخست‏وزیرش را به فاصله کوتاهی بعد از آن کشتند، خم به ابرو نیاورد، ولی الان همین نظام از تظاهراتی که در تبریز یا ارومیه به‏خاطر خشک شدن دریاچه این منطقه برگزار می‏شود و یک اعتراض مدنی است، می‏هراسد.

این‏ها انکارناپذیر است. امروز این نظام چنان ضربه‏پذیر شده است که در حالی‏که در گذشته وقتی جهان بر علیه‏اش حرف می‏زد اهمیتی نمی‏داد، الان وقتی «واشنگتن‏‌پست» مقاله‏ای می‏نویسد که در برج میلاد مثلاً بستنی طلا می‏فروشند، یک‏باره آقای خامنه‏ای می‏آید و فتوا صادر می‏کند و در مقابل آن واکنش نشان می‏دهد.

نکته‏ی دیگر این‏که همه می‏دانند و در جهان مشخص است که ایران رهبری جهان اسلام را از دست داده و ترکیه برنده شده است... اما این‏که نظام نسبت به گذشته خودش بسیار ضعیف شده، یک مسئله است و این‏که مانند کشورهای عربی در حال فروریزی است یا آمادگی یک انقلاب سریع را دارد، مسئله دوم است. من مسئله دوم را به هیچ‏ عنوان در شرایط موجود ایران نمی‏بینم و آن را تحلیل نادرستی می‏دانم.

بین ایران و کشورهای عربی، به‏جز نارضایتی‏ای که هم در ایران و هم در این کشورها وجود دارد، تقریباً وجه اشتراک دیگری وجود ندارد و ایران خصوصیات کاملاً متفاوتی از این کشورها دارند.

روز پنجشنبه هشتم سپتامبر 2011، اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد بار دیگر خواستار پایان بخشیدن به برنامه اتمی جمهوری اسلامی شدند. مسئله نقض حقوق بشر هم حاد شده و یک گزارشگر ویژه برای ایران تعیین شده است. آیا شما اقدام‌های شدیدتری را از سوی غرب، در برابر جمهوری اسلامی ایران پیش‏بینی می‏کنید؟

به‏طور قطع! اولاً من سال‏هاست می‏گویم که برنامه اتمی‏ ایران، مسئله‏ای نیست که تهدید جدی‏ای برای غرب باشد، بلکه ابزاری است برای در فشار گذاشتن ایران. آن‏چه مسلم است، غرب از نظام حاکم بر ایران به شدت دلخور و ناراضی است و از هر ابزاری برای فشار به ایران استفاده می‏کند. مسئله اتمی هم بهانه‏ای در این جهت است.

نکته مثبت این مجموعه که باید به آن خوش‏آمد گفت، مسئله حقوق بشر است که با سرکوب وحشتناکی که در ایران وجود دارد، فشار از این بابت، بسیار نکته مثبتی است.

محمد برقعی: به‏نظر می‏آید که سوریه هم سرنوشت همین کشورها (مصر، تونس، لیبی) را پیدا خواهد کرد. این برای ما ایرانی‏ها از دو بابت جای خوشحالی دارد: یکی این‏که یک دیکتاتور دیگر برود و دوم این‏که ضربه بسیار قوی‏ای به اعتماد به نفس ایران می‏زند و فضا را بسیار باز می‏کند و یا حداقل آن را برای مبارزات مردم در داخل ایران آماده‏تر می‏کند.

بهار عربی بعد از تونس، مصر و لیبی، به سوریه رسیده است. وضعیت سوریه را چگونه می‏بینید؟ آلن ژوپه، وزیر خارجه فرانسه، بشار اسد، رئیس جمهور سوریه را به ارتکاب جنایت علیه بشریت متهم کرده است. وضعیت سوریه، هم‏پیمان جمهوری اسلامی در منطقه را چگونه ارزیابی می‏کنید؟

وجه اشتراک‏ سوریه با همه کشورهای عربی این است که در آن‏جا هم چندین دهه است که یک دولت ستمگر و دیکتاتور حکومت می‏کند و مردم بسیار ناراضی هستند. بنیان‏های این مجموعه هم مانند کشورهای عربی سست است. البته به سستی مصر و تونس نیست و خشونت هم در آن‏جا بیشتر است.

ولی به‏نظر می‏آید که سوریه هم سرنوشت همین کشورها (مصر، تونس، لیبی) را پیدا خواهد کرد. این برای ما ایرانی‏ها از دو بابت جای خوشحالی دارد: یکی این‏که یک دیکتاتور دیگر برود و دوم این‏که ضربه بسیار قوی‏ای به اعتماد به نفس ایران می‏زند و فضا را بسیار باز می‏کند و یا حداقل آن را برای مبارزات مردم در داخل ایران آماده‏تر می‏کند.

شما در پایتخت آمریکا زندگی می‏کنید. وضعیت و فضای سیاسی آمریکا در برابر ایران را چگونه می‏بینید؟

فضای این‏جا نسبت به ایران فوق‏العاده منفی است. چند عامل در این جهت دست به دست هم می‏دهند. یک عامل لابی‏ای است که خود نیروهای اپوزیسیون ایران می‏کند. این‌ها عمدتاً اپوزیسیونی هستند که خواستار سرنگونی نظام هستند، مانند مجاهدین و سلطنت‏طلبان که فعال‏ترین بخش اپوزیسیون ایرانی در آمریکا به‌شمار می‌روند.

مهم‏ترین عامل هم اسراییل است. اسراییل تمام انرژی‏اش را در این مجموعه متمرکز کرده که رابطه ایران و آمریکا را به‏شدت تیره کند و در این زمینه هم، با توجه به نفوذی که دارد، بسیار موفق بوده است. این است که جو در آمریکا نسبت به ایران، بسیار بسیار منفی است و عملکرد دولت ایران هم به این مسئله دامن می‏زند.

در این‏جا تقریباً کمتر صدایی را در موافقت یا حتی برخورد عقلانی با ایران می‏شنویم. جو بسیار منفی است. فقط متخصصان در وزارت‏خارجه یا کاخ سفید، مقداری معقول‏تر هستند یا حداقل شناخت درستی‏تر دارند، البته آن‏هم نسبی. اما جو نسبت به ایران در میان مابقی و به‏ویژه در کنگره، بسیار منفی است.

وزیر دفاع ایالات متحده گفته است که بهار عربی به ایران می‏رسد. آیا این بهار از ایران شروع نشده است؟

اگرچه درگیری‏ای در ایران نسبت به حکومت پیش آمد و جنبش اعتراضی مردم تحت عنوان جنبش سبز شکل گرفت، ولی ماهیت آن با آن‏چه امروز در کشورهای عربی می‏گذرد، متفاوت است.

بین آن‏چه در ایران گذشت و بهار اعراب تفاوت‏های اساسی وجود دارد. من بر یک تفاوت بنیادی تکیه می‏کنم که اصل قضیه است و آن‏ این‏که کشورهای عربی، امروز در وضعیتی قرار دارند که ما در انقلاب ۵۷ قرار داشتیم. یعنی می‏خواهند حکومت مستبدشان برود. ما این دوره را گذرانده‏ایم و امروز مسئله اساسی برای‏مان این است که چه کسی می‏خواهد بیاید.

این‏که چه کسی می‏خواهد بیاید، مسئله‏‏ای می‏شود که بر اساس آن اپوزیسیون ما هم محافظه‏کارانه‏تر و هم پخته‏تر حرکت می‏کند و این کاملاً با هویتی که در کشورهای عربی وجود دارد، متفاوت است. ایران آن مسیر را حداقل در کوتاه‏مدت، نخواهد رفت.