اکران

عوارض جانبی

hosseinn — Fri, 22 Mar 2013 04:32:51 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - از هفته گذشته نمایش جهانی فیلم «عوارض جانبی» آخرین ساخته استیون سودربرگ، فیلمساز سر‌شناس آمریکایی آغاز شده است. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«عوارض جانبی» نمایش عمومی خود را از ۸ فوریه ۲۰۱۳ در سینماهای آمریکا آغاز کرد و سپس در جشنواره فیلم برلین هم به نمایش درآمد و از نامزدهای دریافت جایزه خرس طلایی این جشنواره بود. این فیلم از ۸ مارس در سینماهای انگلستان و ایرلند روی پرده رفته و از این هفته در سینماهای دیگر کشورهای اروپایی چون هلند و جمهوری چک نیز به نمایش درخواهد آمد.

استیون سودربرگ در این تازه‌ترین ساخته‌اش سراغ یک تریلر روانشناسانه رفته و عوارض جانبی مصرف یک داروی جدید را با یک پرونده جنایی در هم آمیخته است. مارتین، همسر امیلی به‌تازگی از زندان آزاد شده است. امیلی که دچار افسردگی شده، دست به خودکشی می‌زند اما زنده می‌ماند. داروهای ضد افسردگی معمولی تأثیری بر بهبود امیلی نمی‌گذارند و به پیشنهاد یکی از روانپزشکان، داروی تازه‌ای را برای درمان افسردگی‌اش مصرف می‌کند. اگرچه مصرف دارو درمان‌بخش است، اما عوارضی جانبی خاصی نیز به دنبال دارد. یکی از این عوارض خوابگردی‌های امیلی است. شبی در هنگام خوابگردی پس از مصرف دارو، او با چاقو به همسرش حمله می‌کند و بعد از این ماجرا به دادگاه کشانده می‌شود.

●عوارض جانبی، ساخته استیون سودربرگ، ۱۰۶ دقیقه، آمریکا ۲۰۱۳
نویسنده: اسکات زد برنز
بازیگران: رونی مارا، جود لاو، کاترین زتاجونز، چانینگ تاتوم

●سودبرگ درباره این فیلم می‌گوید:

گناه چیزی است که همیشه

جذاب است و از بین هم نمی‌رود.

موضوع این فیلم هم انتقال حس گناه از یک فرد به فرد دیگر است. این‌ها برای یک فیلم مصالح خیلی خوبی هستند.

برنامه «اکران» درباره این فیلم را بشنوید:

فیلمنامه فیلم توسط اسکات زد برنز نوشته شده است. این سومین همکاری استیون سودربرگ و برنز با یکدیگر در مقام کارگردان و نویسنده است. سودربرگ پیش‌تر دو فیلم «مخبر» محصول سال ۲۰۰۹ و «شیوع» ساخته سال ۲۰۱۱ را بر اساس فیلمنامه‌هایی از برنز جلوی دوربین برده بود. در «عوارض جانبی» برنز سراغ موضوعی مشابه با فیلمنامه قبلی خود یعنی «شیوع» رفته است اگرچه او کار بر روی این فیلمنامه را حدود یک دهه پیش آغاز کرد. برنز چگونگی رفتنش سراغ این موضوع و نوشتن این فیلمنامه را اینگونه توضیح می‌دهد: «من زمان زیادی را بر روی پروژه دیگری به نام "سرزمین عجایب" که یک مجموعه تلویزیونی در شبکه «ای‌بی‌سی» بود صرف کردم. ما برای آن پروژه به بیمارستان‌های مختلفی در نیویورک و لس‌آنجلس رفتیم و برای ماه‌ها با روان‌شناسان و بیماران کار کردیم. در آن زمان من خیلی به داستان‌های متفاوتی که می‌شنیدم علاقمند شدم؛ داستان‌هایی که در آن‌ها مصرف دارو‌ها و قانون در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند، آن هم زمانی که جرایم خیلی خاص و ویژه‌ای روی داده بود. این نقطه شروع من بود و بعد از آنکه من چند مورد اینگونه دیدم تصمیم گرفتم که داستان خودم را بسازم و بنویسم.»

برنز نخست قصد داشت که خودش این فیلمنامه را کارگردانی کند، اما پس از نیمه‌کاره ماندن پروژه دیگری که او و سودربرگ بر روی آن کار می‌کردند به خواست سودربرگ، این فیلمنامه را به او واگذار کرد و خودش در مقام یکی از تهیه‌کنندگان در کنار پروژه قرار گرفت. او درباره چگونگی کارکردن با سودربرگ و کارگردانی او می‌گوید: «واقعاً کس دیگری وجود ندارد که بتواند همانند استیون کار کند. او خودش فیلمبرداری می‌کند و تدوین را خودش انجام می‌دهد. شب‌ها پس از پایان فیلمبرداری وقتی به خانه می‌رود کار تدوین را انجام می‌دهد و اگر فکر کند نیاز به نماهای دیگری دارد روز بعد آن‌ها را فیلمبرداری می‌کند. در کار کردن با او همه چیز خیلی به سرعت پیش می‌رود. او توانایی‌های بسیاری دارد و می‌تواند در هنگام ساخت، تمام فیلم را در ذهنش داشته باشد.»

استیون سودربرگ، فیلمساز آمریکایی برنده جایزه اسکار نیازی به معرفی ندارد. او که نخستین‌بار با ساخت فیلم «سکس، دروغ‌ها و نوارهای ویدئو» توانست نگاه‌ها را به خود جلب کند در دو دهه با ساخت آثاری چون «ارین براکوویچ»، «ترافیک» و «چه» توانسته بسیاری از علاقمندان سینما را مجذوب آثار خود کند. همانگونه که برنز نیز اشاره کرد از ویژگی‌های خاص سودربرگ تخصص او در رشته‌های مختلف و تسلط کامل بر ساخت فیلمش در هنگام تولید است. او عمده آثارش را خود فیلمبرداری، تدوین و تهیه کرده و فیلمنامه برخی از آنان را نیز خودش نوشته است. در کارنامه او حتی آهنگسازی و تدوین صدا نیز به چشم می‌خورد. او که در دو دهه گذشته یکی از فیلمسازان محبوب جشنواره‌ها بود امسال و بعد از نمایش «عوارض جانبی» در بخش مسابقه جشنواره فیلم برلین خبری را اعلام کرد که شاید بسیاری از دوستدارانش را ناراحت کند؛ «عوارض جانبی» آخرین فیلم اوست و قصد دارد فیلمسازی را کنار گذاشته و از این پس به کارهای دیگر چون نقاشی و ساخت مجموعه‌های تلویزیونی روی بیاورد.

●پیش‌پرده فیلم «عوارض جانبی»،

ساخته استیون سودربرگ

برخی از منتقدان این آخرین ساخته سودربرگ را با فیلم‌های آلفرد هیچکاک و به‌ویژه تریلرهای روانشاسانه او مقایسه کرده و تأثیر گرفته از آن‌ها دانسته‌اند. سودربرگ با بیان اینکه قصد داشته در این آخرین ساخته‌اش سراغ داستان‌هایی مفرح و عامه‌پسند‌تر برود، در ارتباط با این شباهت‌ها و دلیل ساخت این فیلم می‌گوید: «فکر می‌کنم یکی از دلایلی که باعث می‌شود فیلم‌های هیچکاک امروز همچنان به ما مربوط باشند و دیدن‌شان برای ما جالب باشد، تنها قدرت تکنیکی و نوآوری‌ها و خلاقیت‌هایشان نیست، بلکه این است که همه این فیلم‌ها درباره گناه و احساس گناه هستند. گناه چیزی است که همیشه جذاب است و از بین هم نمی‌رود. چیزی که در این فیلمنامه من خیلی دوست داشتم این بود که به موضوعی می‌پرداخت که ما همه با آن درگیریم، یعنی انتقال گناه از یک فرد به فرد دیگر. این‌ها برای یک فیلم مصالح خیلی خوبی هستند. فکر می‌کنم برای بازیگران نیز اینگونه بود که هیچوقت نمی‌دانستند نتیجه آنچه می‌کنند چه خواهد شد. این مسئله کمی فریب‌دهنده است.»
سودربرگ تازه‌ترین ساخته‌اش را با بودجه‌ای حدود ۳۰ میلیون دلار ساخته است و در نخستین هفته اکران موفق شده فروش نسبتاٌ خوبی داشته باشد. در این فیلم نیز چون فیلم «شیوع» گروهی از ستارگان سینما در برابر دوربین سودربرگ حاضر شده‌اند. رونی مارا و چنینگ تتوم نقش‌های امیلی و مارتین و جود لاو و کا‌ترین زتاجونز دیگر نقش‌های اصلی فیلم را بازی کرده‌اند.

اما این آخرین ساخته استیون سودربرگ اگرچه نتوانسته به اندازه بهترین ساخته‌هایش توجه منتقدان را جلب کند، اما در مجموع منتقدان آن را پسندیده و نقدهای مثبتی بر آن نوشته‌اند. راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» با دادن سه و نیم ستاره به فیلم ضمن تعریف از کارگردانی و بازی خوب رونی مارا، موسیقی فیلم را بسیار ستوده است و آن را یکی از قوی‌ترین بخش‌های آن معرفی می‌کند. پیتر تراورس منتقد «رولینگ استونز» نیز سه‌ونیم ستاره نثار فیلم کرده و با تعریف از بازی بازیگران و کارگردانی سودربرگ، فیلم را تریلری عالی مملو از غافلگیری و تعلیق توصیف می‌کند. جیمز براردینلی، منتقد «ریل ویوز» نیز با دادن سه ستاره به فیلم آن را تریلری استادانه خوانده که «آلفرد هیچکاک در صورت زنده بودن و ادامه فعالیت هنری احتمالاً می‌ساخت.»

داوری

hosseinn — Fri, 15 Mar 2013 08:21:45 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - از هفته گذشته نمایش عمومی فیلم «داوری» ساخته نیکلاس جارکی فیلمساز جوان آمریکایی در سینماهای انگلستان و ایرلند آغاز شده است. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«داوری» نخستین‌بار سال گذشته در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و سپس در جشنواره‌های دیگری چون سن سباستین، زوریخ و استکلهم نیز به روی پرده رفت. «داوری» همچنین امسال در بخش بهترین بازیگری نقش اول مرد نامزد جایزه گلدن گلوب بود. فیلم از اواخر ماه فوریه در برخی از دیگر کشورهای اروپایی چون هلند و بلژیک نیز به نمایش درآمده است.

«داوری» داستان میلیاردری شصت‌ساله به نام رابرت میلر با بازی ریچارد گیر است که به کمک دخترش یک شرکت بزرگ را اداره می‌کند، اما در پس تجارت موفق‌اش رازهایی دارد که آن‌ها را از همه، حتی از دخترش هم مخفی نگه داشته است. میلر قصد دارد پیش از رو شدن کلاهبرداری‌هایش کمپانی‌اش را بفروشد و از این راه سود کلانی به‌دست آورد. او که مردی متأهل است، شبی هنگام رانندگی به همراه معشوقه‌اش تصادف می‌کند و این تصادف منجر به مرگ معشوقه‌اش می‌شود. میلر که نگران رو شدن ماجراهای مخفی زندگی‌اش است از صحنه تصادف می‌گریزد و سعی می‌کند ماجرا را مخفی نگه دارد، برای این‌کار او به سراغ جیمی گرانت، یک جوان سابقه‌دار می‌رود.

داوری
نویسنده و کارگردان: نیکلاس جارکی
بازیگران:

ریچارد گیر، سوزان ساراندون، تیم راث

برنامه رادیویی اکران درباره این فیلم را بشنوید:

«داوری» توسط نیکلاس جارکی، فیلمساز جوان آمریکایی نوشته و کارگردانی شده است. این نخستین فیلم بلند این فیلمساز است که پیش از این سابقه ساخت یک فیلم کوتاه و یک مستند بلند را در کارنامه خود دارد. جارکی در نوجوانی به عنوان یک هکر کامپیو‌تر فعالیت می‌کرد و مهارت او در این کار باعث شد نخستین‌بار در سال ۱۹۹۵ برای فیلم «هکر‌ها» از او دعوت شود که به عنوان مشاور در کنار گروه باشد و با بازیگران و کارگردان فیلم همکاری کند. این همکاری باعث شد جارکی به فیلمسازی علاقمند شود و پس از مدتی به ساخت موزیک‌ویدئو روی بیاورد. او در سال ۲۰۰۵ با ساختن مستند بلند «بیگانه» موفق شد سرانجام راه خود را باز کرده و علاوه بر گرفتن نقدهای مثبت از منتقدان، آن را از یکی از شبکه‌های آمریکایی به نمایش درآورد. او در این اولین فیلم بلند خود با بودجه‌ای حدود ۱۲ میلیون دلار به سراغ ساختن فیلمی مستقل رفته است و توانسته با استفاده از چهره‌های شناخته شده و داستان خوب و کارگردانی حساب‌شده نگاه‌ها را به خود جلب کند.

نیکلاس جارکی، نویسنده و کارگردان فیلم درباره انگیزه‌اش از ساخت این فیلم و چگونگی انتخاب این موضوع برای نخستین ساخته بلندش می‌گوید: «در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، هنگامی که رکود اقتصادی در اوج خودش بود من هم مثل دیگران خیلی درباره آن مطالعه می‌کردم. گریدون کار‌تر، سردبیر مجله "ونایتی فیر" که در فیلم ما هم نقش جیمز می‌فیلد، رئیس بانکی که ریچارد گیر قصد دارد کمپانی‌اش را به او بفروشد را بازی کرده، در آن زمان کتابی منتشر کرد درباره این شکست‌های اقتصادی و حتی داستان زندگی شخصی آدم‌هایی که دچار مشکل شده بودند را در آن آورده بود. من همه این چیزهایی که منتشر می‌شد را می‌خواندم و وضعیت را می‌دیدم و دائم در فکر شخصیتی بودم که بتوانم این‌ها را به‌وسیله او شکل بدهم. وقتی خانه‌ بزرگ و گران‌قیمتی در نیویورک می‌دیدم از خودم می‌پرسیدم چه کسی در این خانه زندگی می‌کند؟ و به خودم پاسخ می‌دادم که باید آدم مسنی باشد که ثروت زیادی دارد و بالطبع در این وضعیت مشکلات زیادی هم باید داشته باشد. اینطور بود که شخصیت رابرت میلر به‌تدریج در ذهنم ساخته شد و از اینجا داستان شکل گرفت و کم کم گسترش پیدا کرد.»

نخست گفته می‌شد قرار است آل پاچینو نقش اصلی فیلم را بازی کند اما بعد‌تر اعلام شد او از پروژه کناره گرفته و ریچارد گیر جانشین او شده است. این اگرچه نخستین فیلم بلند جارکی در مقام کارگردان است اما حضور چهره‌های سر‌شناسی چون ریچارد گیر، سوزان ساراندون و تیم راث در فیلم باعث شد که او بتواند بهتر برای فیلمش سرمایه‌گذار پیدا کند و راحت‌تر آن را به مرحله ساخت برساند. جارکی چگونگی پیوستن ریچارد گیر به این پروژه را اینگونه توضیح می‌دهد: «اولین‌باری که ریچارد را دیدم مدیر برنامه‌هایش ترتیب ملاقات ما را داد. من فیلمنامه را برایش ارسال کردم و ۲۴ ساعت بعد با من تماس گرفت و گفت ریچارد می‌خواهد تو را در هتلش ببیند. من پرسیدم مگر او در هتل زندگی می‌کند و او گفت نه، او صاحب هتل است. به هر حال این بخش دیگری از زندگی ریچارد گیر است. من او را در رستوران هتلش ملاقات کردم و با هم حرف زدیم. او گفت خبر خوب این است که فیلمنامه خوبی داری و خبر بد این است که کارگردانی داریم که می‌خواهد فیلم اولش را بسازد. خب، قصد داری چه کار کنی؟ ما شروع به صحبت کردیم و من توضیحاتی دادم. بعد از نیم ساعت پرسید چیزی هست در فیلمنامه که بخواهی درباره‌اش صحبت کنی و احساست را بگی؟ من به معشوقه داشتن شخصیت اصلی اشاره کردم و او گفت آره به این بخش‌ها توجه کرده‌ام، فکر می‌کنم این شخصیت می‌تواند کمی بیشتر سلطه‌جو باشد. او از من خواست بلند شوم و ما با هم آن صحنه را در رستوران و در مقابل دیگران بازی کردیم. گفت‌وگو‌ها را بیان کردیم و با هم بحث کردیم. او من را به سمت دیوار برد و با نگاه نافذش به چشم‌هایم خیره شد. نگاهش خیلی اغواگرانه بود و من فقط به او خیره شدم و گفتم: الان است که ببوسمت!»

ویدئو: پیش‌پرده فیلم «داوری» ساخته نیکلاس جارکیوی

ریچارد گیر نیز دلیل اصلی پیوستنش به این پروژه را فیلمنامه خوب نیکلاس جارکی بیان می‌کند و اینگونه توضیح می‌دهد: «راستش اولین‌بار فیلمنامه را در هواپیما وقتی که داشتم از لس‌آنجلس به نیویورک می‌آمدم خواندم. وقتی از هواپیما پیاده شدم اولین کاری که کردم این بود که به مدیر برنامه‌هایم تلفن زدم و گفتم این فیلمنامه عالی است. ماجرا چیه؟ او گفت فیلمنامه بخش خوب ماجراست اما بخش بدش این است که کارگردانش تا حالا فیلمی نساخته است. بعد من و نیک با هم دیدار کردیم و سعی کردیم همدیگر را بشناسیم و برای من مشخص شد که او می‌تواند فیلم خوبی بسازد. در فیلمنامه، او کار بسیار سختی کرده است. به ظاهر داستان درباره دنیای پول و اقتصاد است اما وقتی جلو‌تر می‌رویم می‌فهمیم که این همه داستان نیست، فیلم درباره روابط است. این آدم‌ها یکدیگر را نمی‌شناسند. آن‌ها موقعیت اجتماعی متفاوت و نگاه خود را نسبت به دنیا دارند. در داستان همه چیز از بین می‌رود و محو می‌شود و شما بخش شخصی و درونی انسان‌ها را می‌بینید. این خیلی خاص و ویژه است. هر کس به شیوه خودش به دنبال خوشبختی می‌گردد و سعی می‌کند از رنج کشیدن فرار کند. تمامی این شخصیت‌ها به روش خودشان این‌کار را می‌کنند و این برای من نگاهی عالی در به تصویر کشیدن دنیایی است که در آن زندگی می‌کنیم.»

منتقدان نیز تاکنون «داوری» را بسیار پسندیده‌اند و حتی راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» در فهرست ده فیلم بر‌تر سال ۲۰۱۲ خود آن را به عنوان یکی از فیلم‌های مهم سال انتخاب کرد. ایبرت با دادن چهار ستاره کامل به فیلم و تعریف از بازی ریچارد گیر، آن را یکی از معدود فیلم‌هایی خوانده است که با آنکه شخصیت اصلی داستانش یک ضد قهرمان و آدمی منفی است اما تماشاگر با او همدلی می‌کند. تیم رابی، منتقد «تلگراف» نیز با دادن چهار ستاره به فیلم ضمن تعریف از فیلمنامه و کارگردانی فیلم، نقطه اوج آن را بازی بسیار خوب ریچارد گیر می‌داند که به اعتقاد او هیچ بازیگر دیگری نمی‌توانست این نقش را بهتر از او بازی کند.

فروپاشی باورهای جزمی بعد از جنگ

hosseinn — Thu, 07 Mar 2013 17:46:41 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور- از هفته گذشته نمایش عمومی فیلم «لوره» ساخته کیت شورتلند، فیلمساز استرالیایی در سینماهای کشورهای اروپایی آغاز شده است. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«لوره» نخستین‌بار سال گذشته در جشنواره فیلم سیدنی استرالیا به روی پرده رفت و سپس در جشنواره‌های بسیار دیگری چون تورنتو، هامبورگ و لندن نیز به نمایش درآمد و جوایزی چون جایزه تماشاگران جشنواره فیلم لوکارنو، جایزه منتقدان جشنواره هامبورگ و جایزه بهترین فیلم جشنواره استکهلم را از آن خود کرد. «لوره» همچنین سال گذشته نماینده کشور استرالیا برای شرکت در بخش بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان جایزه اسکار بود.

این فیلم از هشتم فوریه سال جاری در سینماهای آمریکا به نمایش درآمده است و از هفته اول ماه مارس نیز در سینماهای کشورهای هلند و سوئد به روی پرده خواهد رفت.

داستان فیلم در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم و در سال ۱۹۴۵ میلادی اتفاق می‌افتد. لوره دختر نوجوان یک زوج نازی است که به همراه چهار برادر و خواهر خود در جنوب غربی آلمان زندگی می‌کند. با پیروزی متفقین، پدر و مادر لوره مجبور می‌شوند خود را تسلیم نیروهای متفقین کنند و با رفتن آن‌ها و زندانی‌شدن‌شان لوره مسئولیت نگهداری از کودکان را بر عهده می‌گیرد. در شرایط سخت روزهای پس از جنگ، پنج کودک تصمیم می‌گیرند مسافتی طولانی را طی کرده و به نزد مادربزرگشان در هامبورگ بروند، این در حالی است که کنترل هر بخش از کشور آلمان در دست یکی از نیروهای متفقین است و قطار‌ها نیز کار نمی‌کنند و آن‌ها باید بخش عمده این سفر را پیاده و بدون داشتن پولی طی کنند.

●«لوره»، ساخته کیت شورتلند،

۱۰۹ دقیقه، ۲۰۱۲،

انگلستان، استرالیا و آلمان

با بازی:

ساسکیا سوزندال، کای پیتر مالینا، اورسینا لاردی

روایتی از فروپاشی باورهای جزمی

پس از پایان جنگ جهانی دوم

تصاویری از طبیعت و جدال انسان‌های جنگ‌زده با طبیعت بی‌رحم،

اغتشاش و فروپاشی پس از جنگ و درغلتدیدن در کثافت در خدمت بیان تصویری فروپاشی باورهای انسان‌های فریب‌خورده قرار می‌گیرد.

برنامه رادیویی «اکران»

درباره فیلم «لوره» را از فایل صوتی

زیر بشنوید:

«لوره» بر اساس رمان «اتاق تاریک» نوشته ریچل سایفرت، نویسنده انگلیسی ساخته شده است. رمان «اتاق تاریک» نخستین‌بار در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و مورد استقبال قرار گرفت. کتاب در‌‌ همان سال نامزد جوایز بوکر و جایزه کتاب روزنامه‌ «گاردین» شد و جایزه کتاب «لس‌آنجلس تایمز» را از آن خود کرد.

ریچل سایفرت در «اتاق تاریک» در سه داستان سه شخصیت آلمانی، یک عکاس، یک دختر نوجوان (لوره) و یک معلم جوان و درگیری آن‌ها با جنگ جهانی دوم و پیامدهای جنگ در زندگی شخصیت‌هایش را نشان می‌دهد. در فیلم «لوره» اما فقط یکی از این سه شخصیت یعنی لوره و داستان او به تصویر کشیده شده است.

رابین موکرجی، نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه‌نویس بریتانیایی که نوشتن آثاری چون «رقص باد» و برخی از معروف‌ترین سریال‌های انگلیسی چون «ایست‌اندرز» و «بیل» را در کارنامه خود دارد نخستین‌بار به سراغ این کتاب رفت و بر اساس آن فیلمنامه‌ای نوشت. بعد‌تر پل والش، تهیه‌کننده انگلیسی در جشنواره فیلم ادینبورو مجموعه داستان «اتاق تاریک» را به کیت شورتلند پیشنهاد کرد و با پیوستن او به پروژه در مقام کارگردان، بار دیگر شورتلند به همراه موکرجی فیلمنامه را بازنویسی کردند و فیلم به عنوان محصول مشترکی از کشورهای استرالیا، آلمان و انگلستان، در آلمان جلوی دوربین رفت. ابتدا قرار بود فیلم به زبان انگلیسی ساخته شود، اما به پیشنهاد شورتلند فیلمنامه به زبان آلمانی نوشته و ساخته شد.

«لوره» توسط کیت شورتلند، کارگردان استرالیایی ساخته شده است. شورتلند که سال‌ها سابقه ساختن فیلم‌های کوتاه و مجموعه‌های تلویزیونی را در کارنامه‌اش دارد نخستین‌بار در سال ۲۰۰۴ میلادی با نمایش نخستین فیلم بلندش «شیرجه» در جشنواره فیلم کن نگاه‌ها را به خود جلب کرد و جوایز بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه‌نویس جوایز سالانه فیلم استرالیا را از آن خود کرد. «لوره» دومین فیلم بلند او در مقام کارگردان است و تا اینجا توانسته با موفقیت خود، جایگاه شورتلند را به عنوان کارگردانی با استعداد و مسلط محکم کند.

شورتلند درباره انگیزه‌اش از ساخت این فیلم می‌گوید: «من یهودی هستم و خانواده همسرم، تونی نیز از یهودی‌های آلمان هستند. ایده ساختن فیلمی درباره نازی‌ها و آن دوران برایم خیلی جالب بود؛ و این ایده که در داستان هست، اینکه متوجه بشوی کسانی که دوستشان داشته‌ای به تو دروغ گفته‌اند و یا حتی کل جامعه به تو دروغ گفته است. همچنین به عنوان یک استرالیایی اینکه این بخش ار تاریخ ما چگونه بوده و به آن پرداخته نشده است برایم جالب بود.»

از نکاتی که باعث شده فیلم مورد توجه قرار بگیرد زاویه دیدی‌ست که فیلمساز برای روایت سینمایی داستان برگزیده است. بر خلاف موارد مشابه که معمولاً داستان‌های این دوره تاریخی از زاویه دید یهودیان و یا نیروهای متفقین روایت شده است، در «لوره» ما با شخصیتی روبرو هستیم که در یک خانواده نازی پرورش یافته و طبعاً به بسیاری از اصول آن معتقد است. حال این شخصیت با جامعه پس از جنگ و به دور از تبلیغات دولتی روبرو می‌شود و باور‌هایش زیر سؤال می‌رود‌. از سوی دیگر شخصیت‌های اصلی فیلم هیچکدام به بلوغ فکری کامل نرسیده‌اند، اما مجبور هستند که تاوان اشتباه والدین خود را بپردازند، تصویری که می‌توان آن را به نگاه فیلمساز نسبت به وضعیت آلمان پس از جنگ و نسل بعد از آن و مشکلاتی که نقشی در به‌وجود آوردنشان نداشته‌اند، تعبیر کرد.

●ویدئو: پیش‌پرده فیلم «لوره»،

ساخته کیت شورتلند

ساختن چنین فیلمی مشکلات بسیاری نیز به همراه داشته است. یکی از اصلی‌ترین مشکلات فیلم، کار کردن با بازیگران کودک است، چرا که بر اساس قوانین اروپا این کودکان روزانه بیش از چهار ساعت نمی‌توانند کار کنند و گروه مجبور بودند با برنامه‌ریزی دقیق در کمترین زمان، بیشترین استفاده را از زمان فیلمبرداری ببرند.

کیت شورتلند مشکلات ساخت این فیلم را اینگونه توضیح می‌دهد: «برای ساخت این فیلم با چالش‌های زیادی روبرو بودیم. ادام آرکاپو، فیلمبردار فیلم از این فیلم به عنوان سخت‌ترین فیلمی که فیلمبرداری کرده است نام می‌برد. ما برای فیلمبرداری از جنگل‌های سیاه تا کرانه دریای بالتیک مسافرت کردیم. با بچه‌های کم‌سن و سال کار می‌کردیم، همه زیر ۱۲ سال بودند و کوچکترین‌شان تنها هفت ماهش بود و ما می‌خواستیم علاوه بر گرفتن تصاویری زیبا، بازی خوب و باورپذیر و پراحساسی نیز از آن‌ها بگیریم و برای این‌کار برخی روز‌ها بیش از چهار ساعت زمان نداشتیم. همچنین من به زبانی خارجی فیلم می‌ساختم، برای همین خیلی کار چالش‌برانگیزی بود.»

اما منتقدان نیز «لوره» را بسیار پسندیده‌اند و نقدهای مثبت و خوبی بر آن نوشته‌اند. استیون بون، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» با دادن چهار ستاره کامل به فیلم اگرچه داستان فیلم را ساده و قابل پیش‌بینی می‌داند، اما اعتقاد دارد فیلم به اندازه کافی پیچیده و دارای گره هست که تماشاگر را تا آخر همراه خود نگاه دارد. کنت توران، منتقد «لس‌آنجلس تایمز» فیلم را اثری محکم و پراحساس توصیف می‌کند که توانسته سویه متفاوتی از جنگ را به تصویر بکشد و تماشاگرانش را در تجربه آن شریک کند. ریچارد کویپرز منتقد «ورایتی» نیز فیلم را اثری تازه و موفق در پرداخت اثرات جنگ و تأثیر آن بر آلمان و مردمانش پس از درگیری در جنگ جهانی دوم دانسته است.

دگردیسی زامبی‌ها

hosseinn — Thu, 28 Feb 2013 23:15:05 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - این روزها فیلم «بدن‌های گرم» ساخته جاناتان لوین، فیلمساز جوان آمریکایی در بسیاری از کشورهای جهان بر روی پرده رفته است. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

اکران جهانی فیلم «بدن‌های گرم» که در فارسی به «جسدهای گرم» نیز ترجمه شده از اول ماه فوریه با نمایش در سینماهای آمریکا آغاز شده است. این فیلم از دو هفته گذشته در سینماهای برخی از کشورهای اروپایی چون انگلستان، ایرلند، دانمارک و ایتالیا به روی پرده رفته است و در دو ماه آینده در دیگر کشورهای اروپایی نیز به نمایش درخواهد آمد.

«بدن‌های گرم» از دسته فیلم‌هایی است که با ترکیب ژانرهای مختلفی چون ترسناک، کمدی و رمانس سعی دارد عامه تماشاگران را به سینما بکشاند. این فیلم داستان «آر» یک زامبی جوان است که در محوطه فرودگاهی به همراه گروه دیگری از زامبی‌ها زندگی می‌کند و همانند دیگر زامبی‌ها با شکار انسان‌ها و خوردن آنها روزگار می‌گذراند. اما روزی با دختری به نام جولی برخورد می‌کند و این اتفاق باعث زنده شدن حس انسانی در وجودش شده و رابطه‌ای میان آنها شکل می‌گیرد.

●بدن‌های گرم ساخته جاناتان لوین
با فیلم‌نامه‌ای هوشمندانه‌تر از فیلم‌نامه‌های مرسوم در ژانر وحشت
و با قهرمانی نامتعارف:

یک زامبی از جنس و جنم

آدم‌های کوچه و بازار

که بی‌عرضه و محجوب است

و لکنت‌زبان هم دارد.
نام او «آر» (R) است.

اولین حرف نام واقعی‌اش،

پیش از آنکه انسانیت در اثر شیوع یک ویروس رو به انقراض بگذارد.

«بدن‌های گرم» روایتی‌ست

از مسخ یک زامبی بی‌دست‌وپا به یک انسان در اثر معجزه عشق

۹۸ دقیقه، ۲۰۱۳، آمریکا. نیکلاس هالت، ترزا پالمر، جان مالکوویچ

برنامه رادیویی «اکران»

در معرفی این فیلم را بشنوید:

«بدن‌های گرم» بر اساس رمانی به همین نام نوشته ایزاک ماریون ساخته شده است. ماریون نخستین‌بار این داستان را در قالب یک داستان کوتاه نوشت و در اینترنت منتشر کرد و داستانش هم با استقبال گسترده خوانندگان روبرو شد و این موفقیت باعث شد که او داستان را به صورت یک رمان بازنویسی کرده و منتشر کند. جاناتان لوین، فیلمساز جوان آمریکایی که نخستین‌بار با ساخت فیلم «وکنس» (The Wackness) یا «چرند» در سال ۲۰۰۸ موفق شد جایزه تماشاگران جشنواره فیلم ساندنس را از آن خود کند فیلمنامه فیلم را نوشته و آن را کارگردانی کرده است. او در سال ۲۰۱۱ فیلم موفق «۵۰/۵۰» را ساخت که علاوه بر نظر مثبت منتقدان، نامزد دو جایزه گلدن گلوب از جمله جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم شد. لوین قصد داشت که «بدن‌های گرم» را پیش از فیلم «۵۰/۵۰» بسازد، اما درگیری او با ساخت آن پروژه باعث شد که ساخت فیلم به تعویق بیفتد و در روزهایی که نمایش عمومی فیلم «۵۰/۵۰» آغاز شده بود، فیلمبرداری «بدن‌های گرم» را شروع کرد.

جاناتان لوین درباره انگیزه‌اش از ساخت فیلم «بدن‌های گرم» می‌گوید: «راستش همه چیز از خود کتاب شروع شد. یادم هست که از همان صفحه اول مرا مجذوب کرده بود. برایم خیلی جالب و درگیرکننده بود که داستان از زاویه دید یک زامبی تعریف می‌شود. واقعاً توانستم حس و حال ویژه رمان را درک کنم و فکر کردم عالی می‌شود اگر داستان را به روی پرده سینما بیاوریم.»

حال، جاناتان لوین در این تازه‌ترین ساخته‌اش به سراغ داستانی رفته که در پس ظاهر تجاری آن پیامی انسانی نهفته است. جاناتان لوین آنچه در فیلم اتفاق می‌افتد، به‌ویژه بخش عمده‌ای از داستان را که در یک فرودگاه اتفاق می‌افتد تجسمی از شرایط امروز جامعه توصیف می‌کند. در باور او انسان‌ها در جامعه نیز همانند زامبی‌ها بدون توجه به اطرافشان زندگی می‌کنند.

او پیام و تم اصلی فیلم را این‌گونه توضیح می‌دهد: «تم اصلی و مرکزی فیلم این است که آدم‌ها فراموش کرده‌اند که انسان بودن چه معنایی دارد. در طول فیلم و بر اثر اتفاق‌هایی که برای دو شخصیت اصلی می‌افتد همه متوجه می‌شوند که برای انسان بودن می‌بایست چگونه بود. این نه تنها برای خود آنها و زامبی‌ها، بلکه برای دیگر آدم‌ها مانند شخصیت گروجیو با بازی جان مالکوویچ نیز اتفاق می‌افتد.»

نقش‌های اصلی فیلم را نیکلاس هالت و ترزا پالمر، دو بازیگر جوان بازی‌ کرده‌اند که اولی انگلیسی و دومی استرالیایی است و هر دو مجبور بودند برای بازی در این فیلم با لهجه آمریکایی صحبت کنند. اما نکته دیگر در مورد این فیلم شخصیتی است که هالت نقش او را بازی می‌کند. بر خلاف روال معمول در این دسته از فیلم‌ها یعنی تبدیل یک انسان به زامبی، در اینجا داستان بر عکس است و یک زامبی در جهت بازگشت به دنیای انسانی حرکت می‌کند. هالت درباره چگونگی کار کردن بر روی این نقش و دگردیسی شخصیت در فیلم می‌گوید: «خیلی درباره‌اش فکر کردم. من و جاناتان چیزی مانند یک نقشه از روند حرکتی این شخصیت در فیلم برای خودمان ترسیم کردیم و در آن نقاط مهمی را که این شخصیت دچار تغییر می‌شود مشخص کردیم. مثلاً در حرکت شخصیت تغییر رخ می‌دهد و سریع‌تر حرکت می‌کند. البته فیلمنامه خیلی روشن و واضح بود و کار را بسیار ساده می‌کرد. ما فقط تلاش کردیم این تغییر خیلی سریع و غیرقابل باور رخ ندهد.»

ویدئو: پیش‌پرده «بدن‌های گرم»

ساخته جاناتان لوین

در کنار این بازیگران جوان، بازیگران کارکشته‌ای چون جان مالکوویچ و راب کوردری دیگر نقش‌های اصلی فیلم را بازی کرده‌اند. جان مالکوویچ درباره دلیل پیوستنش به این پروژه می‌گوید: «راستش بیشترش مربوط به این می‌شد که من با جاناتان، کارگردان فیلم دیدار داشتم و از او خوشم آمد. به نظرم خیلی ذهن روشنی دارد، فیلمنامه‌نویس خوب و فیلمساز جوان و باهوشی است. همچنین فیلمنامه را که خواندم دیدم مصالح جذابی در آن وجود دارد. و البته جاناتان خیلی هم در هنگام کار خوب با دیگران همکاری می‌کند و این خیلی بیشتر از دیگر چیزها مهم است.»

«بدن‌های گرم» فعلاً از نظر تماشاگران موفق بوده و در نخستین هفته اکران در صدر پرفروش‌های جدول قرار گرفته است. منتقدان نیز فیلم را نسبتاً پسندیده‌اند و در بیشتر مواد آن را به عنوان یک اثر سرگرم‌کننده خوب توصیه کرده‌اند، هر چند برخی نیز آن را با مجموعه فیلم‌های «گرگ و میش» مقایسه کرده‌‌اند. هلن اوهارا، منتقد مجله «امپایر» با دادن چهار ستاره به فیلم آن را اثری گرم توصیف می‌کند و اعتقاد دارد نیمه‌ اول فیلم بهتر از نیمه دوم آن است. پیتر برادشاو، منتقد «گاردین» نیز با دادن سه ستاره به فیلم با اشاره به تأثیرپذیری داستان فیلم از نمایشنامه معروف «رومئو و ژولیت» و ارجاع به آن در فیلم، در مجموع فیلم را اثری هوشمندانه، سرگرم‌کننده و در برخی قسمت‌ها با فیلمنامه‌ای عالی معرفی می‌کند. در نقطه مقابل پیتر تراورس، منتقد «رولینگ استونز» با دادن تنها دو ستاره به فیلم آن را به مثابه تلاش هالیوود برای جایگزین کردن فیلم‌هایی با شخصیت‌های زامبی به جای فیلم‌های موفق با شخصیت‌های خون‌آشام معرفی می‌کند و در مجموع آن را فیلم خوبی نمی‌داند.

هیچکاک، استاد تعلیق بر پرده سینما

hosseinn — Thu, 21 Feb 2013 22:54:30 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور – هفته گذشته نمایش عمومی فیلم «هیچکاک» ساخته ساشا گرواسی، فیلمساز انگلیسی در بسیاری از کشورهای اروپایی آغاز شد. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«هیچکاک» از نیمه دسامبر سال گذشته در سینماهای آمریکا به روی پرده رفت و از اول ژانویه نیز نمایش جهانی فیلم آغاز شده است و در کشورهایی چون استرالیا، سوئد و اسپانیا به نمایش در آمده است. فیلم در بخش بهترین بازیگری زن نامزد جایزه گلدن گلوب امسال بود و برای جایزه اسکار بهترین گریم سال نیز نامزد شده است.

داستان فیلم همانگونه که از نامش پیداست به برهه‌ای از زندگی آلفرد هیچکاک، کارگردان مشهور انگلیسی که از او به عنوان سلطان دلهره و تعلیق در سینما نام می‌برند پرداخته است. داستان در سال ۱۹۵۹ میلادی اتفاق می‌افتد؛ زمانی که هیچکاک ساخت فیلم مشهورش «شمال از شمال‌غربی» را به پایان برده است و با رد کردن پیشنهاد ساخت فیلم «کازینو رویال»، رمان «روانی» را برگزیده و قصد ساخت آن را دارد، فیلمی که بعد‌ها به یکی از مشهور‌ترین ساخته‌های این فیلمساز تبدیل شد. بسیاری با ساخت این فیلم مخالف بودند و هیچکاک که در آستانه شصت‌سالگی قرار داشت مجبور بود برای ساخت این فیلم مشکلات بسیاری را تحمل کند و اعتبار حرفه‌ای و دارایی‌اش را پای ساخت این فیلم بگذارد.

«هیچکاک»، ساخته ساشا گرواسی
نویسنده: جان مک‌لافلین، استفن ربلو
بازیگران: آنتونی هاپکینز، هلن میرن، اسکارلت جوهانسون، جیمز دی‌آرسی
۹۸ دقیقه، آمریکا، ۲۰۱۲

برنامه «اکران» درباره

این فیلم را بشنوید:

فیلمنامه فیلم توسط جان مک‌لافلین، فیلمنامه‌نویسی که فیلمنامه آثاری چون «قوی سیاه» و «پارکر» را در کارنامه خود دارد بر اساس کتاب «آلفرد هیچکاک و ساختن فیلم روانی» نوشته استفن ربلو نوشته شده است. کتاب اثری غیر داستانی است که ربلو با تحقیق گسترده و مراجعه به نوشته‌های شخصی هیچکاک و آرشیو خصوصی او و همچنین گفت‌وگو با عوامل فیلم «بیمار روانی» چگونگی ساخت این فیلم را مکتوب کرده است. کتاب نخستین‌بار در سال ۱۹۹۰ میلادی منتشر شد. نخست در سال ۲۰۰۵ میلادی اعلام شد که قرار است بر اساس کتاب یک فیلم تلویزیونی و یا یک مجموعه تلویزیونی ساخته شود، اما بعد‌تر با ورود کمپانی‌های فیلمسازی «پارامونت» و سپس کمپانی «فوکس سرچ‌لایت» به پروژه، تصمیم به تبدیل آن به یک نسخه سینمایی گرفته شد. در این زمان مک‌لافلین که یکی از نویسندگان فیلم تحسین‌شده «قوی سیاه» بود برای نوشتن فیلمنامه استخدام شد. بعد از نوشتن نخستین نسخه از فیلمنامه توسط مک‌لافلین، فیلمنامه به استفن ربلو سپرده شد و او با انجام تغییراتی در جزئیات فیلمنامه و همچنین برجسته کردن بخشی از خط داستانی پیرامون رابطه هیچکاک با همسرش فیلمنامه نهایی فیلم را آماده کرد.

اگرچه فیلمنامه فیلم بر اساس مدارک مستند نوشته شده است، اما با این حال نویسندگان فیلمنامه صحنه‌هایی را ساخته و گفت‌وگوهایی را نوشته‌اند که زندگی خصوصی هیچکاک را تصویر کرده و هیچ کجا ثبت نشده‌ و تنها زائیده ذهن آنان است. مک‌لافلین، یکی از نویسندگان فیلمنامه درباره این موضوع و همچنین درباره همکاری‌اش با استفن ربلو می‌گوید: «من فیلمنامه می‌نویسم نه متون مستند تاریخی. در چنین شرایطی شما کلیتی از رنگ و بوی گفت‌وگوهایی که میان افراد رد و بدل می‌شود را در ذهن دارید و می‌توانید آنگونه که می‌خواهید آن را بازسازی کنید. من زندگی‌نامه‌هایی را که تنها بر اساس مدارک مستندی که مثلاً از نامه‌های افراد و مدارکی مانند آن نوشته شده‌اند را دوست ندارم. برای نوشتن "هیچکاک" ما از همکاری استفن ربلو که هیچکاک را به خوبی می‌شناخت و یک دهه بر روی کتابش درباره فیلم «بیمار روانی» کار کرده بود، برخوردار بودیم. او هر اطلاعاتی که لازم داشتیم می‌دانست و من هر زمان نیاز به چیزی داشتم با او تماس می‌گرفتم و او به من می‌گفت. مثلاً می‌پرسیدم در آشپزخانه خانه هیچکاک دستگاه آب‌میوه‌گیری هم بود و او می‌گفت آره بود و درست‌ترش این است که دو تا در آنجا وجود داشت.»

کارگردانی فیلم را ساشا گرواسی، روزنامه‌نگار، فیلمنامه‌نویس و کارگردان انگلیسی بر عهده داشته است. این کارگردان برنده جوایز «اسپریت» و «امی»، همکاری با استیون اسپیلبرگ در نوشتن فیلمنامه فیلم «ترمینال» را در کارنامه خود دارد و در کنار ساختن یک مستند بلند، این نخستین تجربه کارگردانی او است. او در این نخستین ساخته‌اش داستان و شخصیتی واقعی و شناخته‌شده را دستمایه فیلمش قرار داده و همین نکته کارش را دشوار‌تر کرده است. خود او درباره میزان وفاداری به واقعیت و ساخت تصویری حقیقی از هیچکاک در فیلمش می‌گوید: «البته ما می‌خواستیم که فیلممان تا آنجایی که ممکن است بر

ویدئو: پیش‌پرده «هیچکاک»،

ساخته ساشا گرواسی

پایه مستندات باشد. ما بخت استفاده از کتاب ربلو را داشتیم که می‌شود گفت دقیقه به دقیقه ساخت شاهکار هیچکاک یعنی فیلم "روانی" در آن توصیف شده است. اما از سوی دیگر می‌خواستیم فیلممان با کتاب تفاوت داشته باشد. فیلم در اصل درباره رابطه هیچکاک و همسرش است، چیزی که ما هم پیشتر با آن آشنا نبودیم و درباره‌اش تحقیق کردیم. همچنین بخش‌هایی خیال‌پردازانه نیز در فیلم وجود دارد. همانگونه که خود هیچکاک عادت داشت بگوید ما می‌خواستیم یک "فیلم" بسازیم؛ می‌خواستیم تماشاگران بدانند که این فیلم تا آنجایی که ممکن بوده بر اساس واقعیت است، اما در ‌‌نهایت در برخی قسمت‌ها یک فیلم داستانی است. چرا که مثلاً هیچکس نمی‌داند هیچکاک در اتاق خواب به همسرش چه می‌گفته و یا واقعاً در زمان ساخت فیلم "روانی" و فیلمبرداری صحنه معروف حمام چه اندیشه‌ای در سر داشته. پس ما مجبوریم این قسمت‌ها را خیال‌پردازی کنیم. برای همین فیلم ترکیبی از این‌هاست. قسمت‌هایی که به ماجرای ساختن فیلم و تلاش‌های هیچکاک و جنگیدن با کمپانی‌های فیلمسازی می‌پردازد از مدارک و مستندات می‌آید و بخش‌های زندگی شخصی بیشتر خیال‌پردازی است. ما امیدواریم تماشاگران این نکته را در طول فیلم درک کنند و بفهمند که قصد ما ساختن یک فیلم مستند نبوده است. این یک فیلم داستانی است و کار من این است که داستانگویی کنم.»

در «هیچکاک» آنتونی هاپکینز و هلن میرن، دو بازیگر سر‌شناس انگلیسی نقش‌های اصلی یعنی نقش آلفرد هیچکاک و همسرش آلما رویل را بازی کرده‌اند. در کنار آن‌ها اسکارلت جوهانسون و جیمز دی‌آرسی نقش‌های بازیگران فیلم «روانی» یعنی جنت لی و آنتونی پرکینز را بازی می‌کنند. فیلمبرداری فیلم در آمریکا و عمدتاً در شهر لس‌آنجلس انجام شد و دنی الفمن، آهنگسازی که پیشتر در بازسازی نسخه سال ۱۹۹۸ فیلم «روانی» مسئولیت اجرای دوباره موسیقی فیلم را بر عهده داشت کار آهنگسازی فیلم را انجام داده است.

اما بر خلاف انتظار، منتقدان نظرات متفاوت و‌ گاه متضادی درباره فیلم داشته‌اند. راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» با دادن سه ستاره به فیلم آن را فیلمی بیشتر درباره پشت صحنه ساخته شدن فیلم «بیمار روانی» با تمرکز بر شخصیت آلما، همسر هیچکاک معرفی می‌کند. به اعتقاد او بیشتر علاقمندان سینما شاید ترجیح می‌داده‌اند که در چنین فیلمی بیشتر به چگونگی ساخت فیلم «روانی» پرداخته می‌شد. او همچنین اعتقاد دارد اگرچه برخی از بازیگران شباهت کاملی به شخصیت‌های اصلی ندارند، اما در مجموع از پس انتقال حس و حال شخصیت‌ها برآمده‌اند. یان ناتان منتقد «امپایر» نیز با دادن سه ستاره به فیلم آن را اثری ساده با بازی‌هایی خوب توصیف می‌کند. در نقطه مقابل پیتر برادشاو، منتقد «گاردین» با دادن تنها دو ستاره به فیلم آن را گردشی ناامیدکننده در تاریخ سینما خوانده است.

پیش به سوی اسکار ۲۰۱۳

hosseinn — Mon, 18 Feb 2013 08:26:49 +0000

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - بعد از ظهر یکشنبه ۲۴ فوریه ۲۰۱۳ اعضای آکادمی علوم و هنرهای سینمایی آمریکا برگزیدگان سینمایی سال ۲۰۱۲ را معرفی خواهند کرد.

به همین مناسبت نگاهی داریم به نامزدهای امسال و احتمال برنده شدن آن‌ها در هشتادوپنجمین دوره برگزاری جوایز اسکار.

مراسم امسال در سالن «دالبی تیا‌تر» در هالیوود لس‌آنجلس برگزار می‌شود. امسال ست مک‌فارلین، فیلمنامه‌نویس و بازیگر آمریکایی برای نخستین‌بار این مراسم را اجرا می‌کند. کریگ زدن و نیل میرن، دو تهیه‌کننده‌ای که در بسیاری از پروژه‌ها مانند فیلم موزیکال «شیکاگو» با یکدیگر همکاری کرده‌اند تهیه‌کنندگی مراسم امسال را بر عهده دارند، به گفته آن‌ها مراسم امسال با نگاهی به پنجاه‌سالگی مجموعه فیلم‌های «جیمز باند» برگزار می‌شود. در بخشی از مراسم قرار است ادل آهنگ خود برای فیلم «اسکای‌فال» را اجرا کند.

در این دوره فیلم «لینکلن» ساخته استیون اسپیلبرگ با نامزدی در ۱۲ رشته پیشتاز است. «زندگی پی» ساخته آنگ لی با نامزدی در ۱۱ رشته در رتبه دوم قرار دارد و «بینوایان» ساخته تام هوپر و «کتاب بارقه امید» ساخته دیوید اُ راسل با نامزدی در هشت رشته و «آرگو» ساخته بن افلک با نامزدی در هفت رشته در رده‌های بعد قرار دارند. از نکات جالب مراسم امسال نامزدی فیلم غیر انگلیسی‌زبان «عشق» ساخته میشائیل هانکه در پنج رشته است. معمولاً در اسکار فیلم‌های غیر انگلیسی‌زبان کمتر به نامزدی در بخش‌های اصلی راه پیدا می‌کنند.

اما نامزدهای امسال:

بهترین فیلم

۹ فیلمی که امسال برای بردن اسکار بهترین فیلم سال رقابت می‌کنند عبارتند از:

●پیش‌پرده فیلم آرگو، ساخته بن افلک

این فیلم در اسکار ۲۰۱۳ بخت خودش را در هفت رشته می‌آزماید.

«آرگو»: در هفت رشته بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بهترین فیلمنامه اقتباسی، بهترین موسیقی، بهترین تدوین صدا، بهترین ترکیب صدا و بهترین تدوین نامزد است. «آرگو» به داستان واقعی فرار پنج کارمند سفارت آمریکا در جریان حمله به این سفارت در تهران در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ خورشیدی پرداخته و از فیلم‌هایی است که برای مخاطبان ایرانی نیاز چندانی به معرفی ندارد. این فیلم امسال در جوایز گلدن گلوب از رقبایش پیشی گرفت و جایزه بهترین فیلم درام و بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. اگرچه «آرگو» در بخش کارگردانی نامزد نشده است، اما با این‌حال با توجه به موفقیت‌های قبلی‌اش برخی امید دارند بتواند جایزه این بخش را از آن خود کند.

«بینوایان»: در هشت رشته بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین بازیگر نقش مکمل زن، بهترین طراحی لباس، بهترین طراحی صحنه، بهترین گریم، بهترین موزیک و بهترین ترکیب صدا نامزد شده است. «بینوایان» نسخه موزیکال کتاب معروف ویکتور هوگو، نویسنده فرانسوی است که بر اساس نمایش موزیکال موفقی به همین نام توسط تام هوپر، کارگردان انگلیسی که دو سال قبل با فیلم «سخنرانی پادشاه» موفق به بردن جوایز اصلی اسکار شد ساخته شده است. این فیلم امسال جوایز گلدن گلوب بهترین فیلم کمدی یا موزیکال، بهترین بازیگر نقش اول مرد و بهترین بازیگر نقش مکمل زن را به‌دست آورد و نامزد ۹ جایزه بفتا نیز شده است.

«جانگوی رهاشده»: در پنج رشته بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بهترین فیلمبرداری و بهترین تدوین صدا نامزد است. فیلم یک وسترن حادثه‌ای است و داستانش هم درباره یک برده سیاه‌پوست است که در جست‌وجوی زنش است. این فیلم امسال جوایز گلدن‌گلوب در دو رشته بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از آن خود کرد و در پنج رشته نیز نامزد جوایز بفتا است.

«جانوران سرزمین جنوبی»: از شگفتی‌های اسکار امسال حضور این فیلم مستقل و کم‌هزینه در میان نامزدهای رشته‌های اصلی است. فیلم در چهار رشته بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه اقتباسی و بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد شده است. این فیلم نخستین‌بار سال گذشته در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و مورد استقبال قرار گرفت و جایزه ویژه هیأت داوران و جایزه بهترین فیلمبرداری این جشنواره را به‌دست آورد. «جانوران سرزمین جنوبی» که تنها با بودجه‌ای حدود دو میلیون دلار ساخته شده، داستانی فانتزی را دستمایه قرار داده است. داستان در جنوب لوئیزیانا اتفاق می‌افتد. با بالا آمدن سطح آب و امواج، هوشپاپی، یک دختربچه پنج ساله و پدر بیمارش برای حفظ زندگی و آینده خود تلاش می‌کنند و با ساختن سدی در جلوی خانه، سعی دارند از نفوذ آب به خانه‌شان جلوگیری کنند.

●پیش‌پرده

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب»

ساخته کا‌ترین بیگلو

نامزد پنج جایزه اسکار

«زندگی پی»: این تازه‌ترین ساخته آنگ لی در ۱۱ رشته بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه اقتباسی، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمبرداری، بهترین تدوین، بهترین موسیقی، بهترین آواز، بهترین طراحی صحنه، بهترین تدوین صدا، بهترین ترکیب صدا و بهترین جلوه‌های ویژه نامزد است. فیلم بر اساس رمان موفقی به همین نام نوشته یان مارتل ساخته شده و داستان یک پسر نوجوان هندی است که در میانه سفر به کانادا کشتیشان دچار طوفان شده و به همراه خانواده‌اش غرق می‌شود و او خود را در یک قایق نجات می‌یابد در حالی که همراهانش یک گورخر زخمی، یک اورانگوتان، یک کفتار و یک ببر بنگال هستند.

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب»: نامزد پنج جایزه اسکار در رشته‌های بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین تدوین و بهترین تدوین صدا است. کاترین بیگلو در این تازه‌ترین ساخته‌اش به سراغ یک دهه تلاش سازمان سیا برای یافتن و کشتن بن‌لادن، رهبر سابق گروه القاعده رفته است. این فیلم مورد توجه منتقدان قرار گرفته است و جوایز بهترین فیلم و یا کارگردانی حلقه منتقدان بوستون، لاس‌وگاس، لس‌آنجلس، نیویورک و واشنگتن را به‌دست آورده است. «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» در پنج رشته نیز نامزد جایزه بفتا شده است.

«عشق»: این فیلم اتریشی امسال در پنج رشته بهترین فیلم، بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد جایزه اسکار است. فیلم پیش از این جوایز معتبری چون نخل طلا جشنواره فیلم کن و گلدن گلوب بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان را برده و نامزد چهار جایزه بفتا نیز شده است. میشائیل هانکه، فیلمساز اتریشی در این آخرین ساخته‌اش عشق یک زن و مرد سالخورده به یکدیگر را دستمایه قرار داده است. «ژرژ» و «آن» زوجی ۸۰ ساله و بازنشسته هستند. آن‌ها معلم موسیقی بوده‌اند و دخترشان، ایوا نیز موسیقیدانی‌ست که در خارج از کشور زندگی می‌کند. «آن» سکته می‌کند و بیماری و از کارافتادگی او، عشق این زوج سالخورده را در معرض آزمونی تازه قرار می‌دهد. پیش از این در سال ۲۰۰۰ فیلم «ببر خیزان، اژدهای پنهان» نیز موفق شده بود در دو بخش بهترین فیلم سال و بهترین فیلم خارجی نامزد شود.

«کتاب بارقه امید»: در هشت رشته بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه اقتباسی، بهترین تدوین، بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بهترین بازیگر نقش اول زن و بهترین بازیگر نقش مکمل زن نامزد شده است. فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشته ماتیو کوئیک ساخته شده است و موضوع آن دشواری‌های مردی‌ست که بعد از یک بحران روانی تلاش می‌کند با همسرش ارتباط برقرار کند و زندگی‌اش را از نو سامان بدهد. این فیلم اولین فیلمی است که در سه دهه گذشته موفق شده است در چهار بخش بازیگری اسکار نامزد شود.

●پیش‌پرده فیلم «لینکلن»

ساخته استیون اسپیلبرگ

احتمالاً اسکار بهترین فیلم را به دست خواهد آورد

«لینکلن»: آخرین فیلم این بخش، تازه‌ترین ساخته استیون اسپیلبرگ است که در ۱۲ رشته بهترین فیلم، کارگردانی، فیلمنامه اقتباسی، بازیگر نقش اول مرد، بازیگر نقش مکمل مرد، بازیگر نقش مکمل زن، تدوین، فیلمبرداری، طراحی صحنه، طراحی لباس، موسیقی و ترکیب صدا نامزد شده است. «لینکلن» داستان ماه‌های آخر رئیس‌جمهوری آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهور سرشناس و خوش‌نام آمریکایی و تلاش او برای لغو قانون برده‌داری و همچنین مشکلاتش به خاطر درگیری در جنگ داخلی است.

اما پیش‌بینی این بخش: گمان نمی‌رود اعضای آکادمی اشتباه داوران گلدن گلوب را تکرار کنند، برای همین می‌توان گفت «لینکلن» رقیب تقریباً بلامنازع این بخش است. اما با این حال اگر قرار باشد در این بخش شاهد یک شگفتی باشیم می‌توان حدس زد فیلم‌هایی چون «زندگی پی»، «کتاب بارقه امید» و یا شاید «عشق» به عنوان دیگر رقیبان اصلی این بخش به‌شمار آیند. البته یک نکته را نیز باید در نظر داشت، «آرگو» امسال علاوه بر بردن جایزه گلدن گلوب، جایزه بهترین فیلم اتحادیه تهیه‌کنندگان را نیز به دست آورده است. در بیشتر موارد فیلم‌هایی که موفق به بردن این جایزه شده‌اند در اسکار نیز به موفقیت‌هایی دست یافته‌اند.

بهترین کارگردانی

میشائیل هانکه (عشق)، بن زیتلین (جانوران سرزمین جنوبی)، استیون اسپیلبرگ (لینکلن)، آنگ لی (زندگی پی) و دیوید اُ راسل (کتاب بارقه امید) نامزدهای این بخش هستند. به جز بن زیتلین، فیلمساز جوان آمریکایی که با این اولین فیلم بلند خود نامزد دو جایزه اسکار شده و تا همین‌جا موفقیت بسیاری به‌دست آورده، دیگر رقبای این بخش همه از مدعیان هستند. با این حال رقابت اصلی بین اسپیلبرگ و آنگ لی است و به احتمال زیاد در نهایت اسپیلبرگ پیروز این میدان خواهد بود و در چهاردهمین نامزدی خود برای این جایزه، آن را برای سومین‌بار به خانه خواهد برد.

بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی

بخت‌های اسکار ۲۰۱۳ در برنامه «اکران»، رادیو زمانه

●«لینکلن» ساخته استیون اسپیلبرگ در ۱۲ رشته
●زندگی پی، ساخته آن لی در ۱۱ رشته
●بینوایان، ساخته تام هوپر در هشت رشته
●آرگو ساخته بن افلک، در هفت رشته
●«کتاب بارقه امید» ساخته دیوید اُ راسل در هشت رشته
●«سی دقیقه پس از نیمه‌شب» ساخته کاترین بیگلو در پنج رشته
●جانگوی رها‌شده، ساخته کوئنتین تارانتاینو در پنج رشته
●عشق ساخته میشائیل هانکه در پنج رشته
●جانوران سرزمین جنوبی ساخته بن زیتلین در چهار رشته

کوئنتین تارانتینو (جانگوی رهاشده)، میشائیل هانکه (عشق)، جان گیتینس (پرواز)، وس اندرسون و رومان کاپولا (قلمرو طلوع ماه) و مارک بول (سی دقیقه پس از نیمه‌شب) نامزدهای این بخش هستند. با نگاهی به فیلم‌های این بخش شاید بتوان گفت «جانگوی رهاشده» یکی از آخرین گزینه‌ها برای بردن این جایزه است اما معمولاً اعضای آکادمی مانند داوران گلدن گلوب شیوه فیلمنامه‌نویسی تارانتینو را دوست دارند، برای همین اگر او این جایزه را ببرد نباید زیاد تعجب کرد. اما شاید اگر اعضای آکادمی نخواهند سلیقه‌ای انتخاب کنند، آن وقت می‌توان امید داشت که میشائیل هانکه و یا مارک بول این جایزه را از آن خود کنند. تارانتینو و بول هر دو پیش از این اسکار بهترین فیلمنامه را برده‌اند و میشائیل هانکه برای اولین‌بار است که نامزد این بخش شده است. البته از آنجا که اعضای آکادمی می‌دانند او بی شک اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان را می‌برد، احتمال اینکه جایزه این بخش را به او ندهند افزایش می‌یابد.

بهترین فیلمنامه اقتباسی

یک رقابت سخت میان دیوید مگی (زندگی پیی)، کریس تریو (آرگو)، تونی کوشنر (لینکلن)، دیوید اُ راسل (کتاب بارقه امید) و لوسی آلیبار و بن زیتلین (جانوران سرزمین جنوبی) در این بخش وجود دارد اما رقابت اصلی میان کوشنر و اُ راسل است و به نظر می‌آید کوشنر برای فیلم «لینکلن» اسکار این بخش را ببرد.

بهترین بازیگر نقش اول مرد

برادلی کوپر (کتاب بارقه امید)، دنیل دی‌لوئیس (لینکلن)، یواکین فونیکس (مرشد)، دنزل واشنگتن (پرواز) و هیو جکمن (بینوایان) پنج نامزد امسال اسکار بهترین بازیگری مرد هستند. کوپر و جکمن برای اولین‌بار است که نامزد این جایزه شده‌اند. یواکین فونیکس نیز سومین‌بار است که نامزد می‌شود. از نامزدهای این بخش دی‌لوئیس و واشنگتن هر کدام پیشتر دو بار موفق به بردن این جایزه شده‌اند. اگرچه فونیکس امسال با بازی در فیلم «مرشد» یکی از بهترین بازی‌های خود را ارائه داده است و رقیبی جدی محسوب می‌شود، اما با این حال پیش‌بینی برنده امسال زیاد سخت نیست: دانیل دی‌لوئیس برای فیلم «لینکلن». او امسال گلدن گلوب بهترین بازیگری را نیز به خاطر این نقش به‌دست آورده و هر انتخاب دیگری بی‌شک از شگفتی‌های اسکار امسال خواهد بود.
(ن. ک معرفی فیلم «پرواز» در برنامه «اکران)

بهترین بازیگر نقش اول زن

یکی از جالب‌ترین بخش‌های امسال که رکوردهای اسکار را تغییر داده است؛ از یک بازیگر ۹ ساله تا بازیگری ۸۶ ساله در این بخش رقابت می‌کنند. جسیکا چستین (سی دقیقه پس از نیمه‌شب)، جنیفر لارنس (کتاب بارقه امید)، امانوئل ریوا (عشق)، کوونژانه والیس (جانوران سرزمین جنوبی) و ناومی واتس (غیرممکن) نامزدهای این بخش هستند. اگرچه از جسیکا چستین، بازیگری که امسال گلدن گلوب این بخش را از آن خود کرد و جنیفر لارنس، بازیگری که علاوه بر بردن جایزه گلدن گلوب، جایزه بهترین بازیگر زن سال انجمن بازیگران آمریکا را برده است به عنوان گزینه‌های اصلی نام می‌برند، اما اگر امانوئل ریوا این جایزه را برد زیاد تعجب نکنید. ریوا با ۸۵ سال سن مسن‌ترین و والیس با تنها ۹ سال سن کم‌سن‌ترین بازیگرانی هستند که تاکنون نامزد اسکار شده‌اند. جنیفر لارنس ۲۲ ساله نیز جوان‌ترین بازیگری است که تاکنون دو بار نامزد اسکار شده است.

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد

●«قلمرو طلوع ماه»

ساخته وس اندرسون

کاندید بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی

لینک: معرفی این فیلم در برنامه

«اکران»

شاید بتوان این بخش را سخت‌ترین بخش جوایز امسال نامید. رابرت دونیرو (کتاب بارقه امید)، آلن آرکین (آرگو)، کریستف والتز (جانگوی رهاشده)، تامی لی‌جونز (لینکلن) و فیلیپ سیمور هافمن (مرشد)، پنج نامزد این بخش هستند که همه آنها پیش از این موفق به بردن این جایزه شده‌اند و این اولین‌بار در تاریخ جایزه اسکار است که پنج بازیگر که پیشتر برنده این جایزه شده‌اند در این بخش نامزد می‌شوند. از سویی امسال اعضای آکادمی فیلم «کتاب بارقه امید» را بسیار پسندیده‌اند و این بخت دونیرو برای بردن جایزه را افزایش می‌دهد، از سوی دیگر کریستف والتز امسال جوایز معتبری چون گلدن گلوب را به دست آورده و بالطبع رقیبی جدی است. با این حال می‌توان به ترتیب از لی‌جونز، والتز و سیمور هافمن به عنوان بخت‌های این بخش نام برد، به‌ویژه که لی‌جونز امسال جایزه انجمن بازیگران آمریکا در همین بخش را نیز برده است.

بهترین بازیگر نقش مکمل زن

اگر کسی غیر از آن هاتاوی برای فیلم «بینوایان» جایزه این بخش را برد آن را به حساب شگفتی‌های اسکار امسال بگذارید. او امسال برای این نقش جایزه گلدن گلوب را از آن خود کرد و نامزد بفتا نیز شده است. امی آدامز برای فیلم «مرشد»، سالی فیلد برای «لینکلن»، جکی ویویر برای «کتاب بارقه امید» و هلن هانت برای «جلسات» دیگر نامزدهای این بخش هستند.

بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان

اسکار این بخش تعلق می‌گیرد به «عشق» ساخته میشائیل هانکه.
اگرچه دیگر فیلم‌های این بخش نیز قابلیت مطرح شدن را دارند، اما گمان نمی‌رود بتوانند از رقیبی چون «عشق» پیشی بگیرند. «کون-تیکی» از نروژ، «نه» از شیلی، «جادوگر جنگ» از کانادا و «یک ارتباط سلطنتی» از دانمارک دیگر نامزدهای این بخش هستند.

بهترین فیلم انیمیشن

اگرچه تیم برتون با انیمیشن «فرانکن وینی» نتوانست جایزه گلدن گلوب را به دست آورد و آن را به انیمیشن «شجاع» واگذار کرد، اما می‌توان امید داشت در اسکار پیروز باشد و بر رقبای خود پیشی بگیرد.

«شجاع» محصول مشترک کمپانی‌های «والت دیزنی» و «پیکسار»، «خرابش کن رالف» محصول کمپانی «والت‌دیزنی»، «پارانورمن» محصول کمپانی «لایکا» و «دزدان دریایی! گروه نامناسب» محصول کمپانی‌های «آردمن انیمیشن» و «سونی» دیگر نامزدهای این بخش هستند.

بهترین فیلمبرداری

سیموس مک‌گاروی با فیلم «آناکارنینا» و کلودیو میراندا با فیلم «زندگی پی» برای دومین‌بار، رابرت ریچاردسون برنده سه جایزه اسکار با «جانگوی رهاشده» برای هشتمین‌بار، یانوش کامینسکی فیلمبرداری برنده دو جایزه اسکار با فیلم «لینکلن» برای ششمین‌بار و بالاخره راجر دیکینز با فیلم «اسکای‌فال» برای دهمین‌بار نامزدی برای اسکار بهترین فیلمبرداری را تجربه می‌کنند. رقابت در این بخش بسیار نزدیک است و بالطبع پیش‌بینی آن سخت، اما فیلمبرداری سه‌بعدی کلودیو میراندا در فیلم «زندگی پی» تا اینجا بسیار مورد توجه قرار گرفته و او از بخت بیشتری برای بردن این جایزه برخوردار است.

بهترین تدوین

●«مرشد» ساخته پل توماس اندرسون

فیلیپ سیمور هافمن

برای بازی در این فیلم

بخت به دست آوردن

اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد

را دارد

لینک: معرفی این فیلم

در برنامه «اکران»

ویلیام گلدنبرگ (آرگو)، مایکل کان (لینکلن)، تیم اسکوایرز (زندگی پای)، دایلن تیچنور و ویلیام گولدنبرگ (سی دقیقه پس از نیمه‌شب) و جی کسیدی و کریسپین استراترز (کتاب بارقه امید) نامزدهای این بخش هستند. گلدنبرگ برای دو فیلم نامزد است و به احتمال زیاد یکی از برندگان امسال خواهد بود چرا که «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» و «آرگو» هر دو از فیلم‌هایی هستند که امید می‌رود یکی از آنها جایزه این بخش را از آن خود کند.

بهترین طراحی لباس

«آنا کارنینا»، «بینوایان»، «لینکلن»، «آینه، آینه» و «سفید برفی و شکارچی» پنج نامزد این بخش هستند. رقابت اصلی میان سه فیلم اول است و بخت «آنا کارنینا» و «بینوایان» برای بردن این جایزه بیش از دیگر فیلم‌هاست.

بهترین طراحی صحنه

نامزدهای این بخش عبارتند از: «آنا کارنینا»، «هابیت: یک سفر غیرمنتظره»، «بینوایان»، «زندگی پای» و «لینکلن». فیلم «هابیت» تازه‌ترین ساخته پیتر جکسون اگرچه در بخش‌های اصلی نتوانسته جایی در میان نامزدها بیابد، اما امید دارد که در این بخش بتواند بر رقبای خود پیشی بگیرد، هرچند دیگر فیلم‌های این بخش نیز همه رقبایی جدی محسوب می‌شوند و پیش‌بینی برنده نهایی چندان آسان نیست.

بهترین موسیقی

«اسکای‌فال»، «آرگو»، «زندگی پای»، «لینکلن» و «آنا کارنینا» پنج فیلمی هستند که برای بردن اسکار این بخش رقابت می‌کنند. «زندگی پای» پیشتر موفق شده در جوایز گلدن گلوب بر رقبای خود پیروز شود و اینجا نیز بیشترین بخت را برای بردن این جایزه دارد.

بهترین آواز

●«پرومته» ساخته ریدلی اسکات

«زندگی پی»، «هابیت: یک سفر غیرمنتظره»، «مارول انتقامجو»، «پرومته» و «سفیدبرفی و شکارچی» برای به دست آوردن اسکار بهترین جلوه‌های ویژه با هم رقابت می‌کنند.

لینک: معرفی این فیلم

در برنامه «اکران»

«بینوایان»، «اسکای‌فال»، زندگی پای»، «تد» و «به دنبال یخ» نامزدهای این بخش هستند. ادل، خواننده انگلیسی که امسال برای فیلم «اسکای‌فال» جایزه گلدن گلوب این بخش را از آن خود کرد جدی‌ترین رقیب برای اسکار امسال محسوب می‌شود، جدا از همه اینها بالاخره در پنجاه‌سالگی مجموعه فیلم‌های جیمزباند نمی‌توان آخرین فیلم از این سری را دست خالی گذاشت.

تدوین صدا

پنج فیلم «زندگی پی»، «اسکای فال»، «سی دقیقه پس از نیمه‌شب»، «آرگو» و «جانگوی رهاشده» نامزدهای اسکار بهترین تدوین صدا هستند و می‌شود گفت به همین ترتیب نیز بخت بردن جایزه را دارند.

ترکیب صدا

«آرگو»، «بینوایان»، «لینکلن»، «اسکای‌فال» و «زندگی پی» نامزدهای این بخش هستند. انتخاب در این بخش بسیار سخت است اما با این‌حال می‌شود به «زندگی پای» و «اسکای‌فال» برای بردن این جایزه امید بست.

جلوه‌های ویژه تصویری

«زندگی پی»، «هابیت: یک سفر غیرمنتظره»، «مارول انتقامجو»، «پرومته» و «سفیدبرفی و شکارچی» فیلم‌هایی هستند که برای به دست آوردن اسکار بهترین جلوه‌های ویژه رقابت می‌کنند. در این بخش رقابت اصلی میان «زندگی پای» و «هابیت» است و بعد از این دو، فیلم «پرومته» ساخته ریدلی اسکات که ترکیبی از جلوه‌های ویژه کامپیوتری و جلوه‌های ویژه ایجاد شده در سر صحنه را استفاده کرده است رقبای اصلی این بخش هستند.

گریم و آرایش مو

سه فیلم «هیچکاک»، «هابیت: یک سفر غیرمنتظره» و «بینوایان» نامزدهای این بخش هستند. با توجه به حجم بالای کار می‌توان حدس زد «هابیت: یک سفر غیرمنتظره» از بخت بیشتری برای بردن این جایزه برخوردار است.

بهترین مستند بلند

«پنج دوربین شکسته» با موضوع مقاومت مردم فلسطین در برابر شهرک‌سازی در اسرائیل ساخته عماد برنت و گای دیویدی، «دژبانان» ساخته درور موره با موضوع گفتگو با روسای «شین بت»، سازمان امنیت اسرائیل، «چگونه با یک مرض زندگی باید کرد» ساخته دیوید فرانس با موضوع ایدز و تلاش یک گروه درمانی در ارتباط با این بیماری، «جنگ نامرئی» ساخته کربی دیک با موضوع آزار جنسی و تجاوز به سربازان در ارتش آمریکا و «در جستجوی شوگرمن» ساخته مالیک بنجلولی با موضوع جستجو برای یافتن یک خواننده مرموز راک در دهه هفتاد پنج نامزد این بخش هستند. شاید بتوان گفت رقابت اصلی در این بخش میان دو فیلم «در جستجوی شوگرمن» و «پنج دوربین شکسته» است.

فیلم‌های «اسد»، «پسران بزکشی»، «ساعت منع عبور و مرور»، «مرگ یک سایه» و «هنری» نیز در بخش بهترین فیلم کوتاه زنده، «آدام و سگ»، «سر روی پاشنه»، «کاکامول تازه»، «مگی سیمپسون در طولانی‌ترین روز در مهدکودک» و «مرد کاغذی» نامزدهای بخش بهترین انیمیشن کوتاه و پنج فیلم «بیگناه»، «نقطه شاهان»، «دوشنبه‌ها در راسین»، «قلب گشوده» و «رستگاری» نامزدهای بخش مستند کوتاه هستند.

مراسم اهدای جوایز روز یکشنبه ۲۴ فوریه ساعت ۷ بعدازظهر به وقت لس‌آنجلس در آمریکا برگزار می‌شود و به شکل زنده از شبکه «ای‌بی‌سی» پخش می‌گردد.

جانوران سرزمین جنوبی

hosseinn — Thu, 07 Feb 2013 22:34:49 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - حضور فیلم «جانوران سرزمین جنوبی» ساخته بن زیتلین، فیلمساز جوان آمریکایی در میان نامزدهای بخش‌های اصلی جوایز آکادمی علوم و هنرهای سینمایی آمریکا یکی از شگفتی‌های اسکار ۲۰۱۳ است.

«جانوران سرزمین جنوبی» نخستین‌بار در جشنواره فیلم ساندنس که معمولاً از فیلم‌های مستقل حمایت می‌کند به نمایش درآمد و جایزه ویژه هیأت داوران و همچنین جایزه بهترین فیلمبرداری این جشنواره را از آنِ خود کرد. سپس در جشنواره کن در سال ۲۰۱۲ روی پرده رفت و چهار جایزه از جمله جایزه دوربین طلایی و جایزه فیپرشی این جشنواره را به‌دست آورد.

«جانوران سرزمین جنوبی» تاکنون در جشنواره‌های مختلفی چون لندن، مونیخ و سیدنی هم به‌نمایش درآمده و در جوایز اسکار ۲۰۱۳ نامزد چهار جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم سال شده است.

این فیلم این‌روز‌ها در برخی از کشورهای اروپایی چون فنلاند، ایتالیا، اسپانیا و یونان به روی پرده رفته است.

«جانوران سرزمین جنوبی» داستانی خیالی را دستمایه قرار داده است. در لوئیزیانای جنوبی در آمریکا، بر اثر طوفان سطح آب بالا آمده و خشکی را پوشانده است. این مشکل زندگی گروه کوچکی از ساکنان محلی که «بف‌تاب» نامیده می‌شوند را دچار مشکل کرده است و بسیاری از آن‌ها در حال ترک محل هستند. هاشپاپی، دختر پنج‌ساله‌ای است که به همراه پدر بیمارش زندگی می‌کند. پدر و دختر سعی می‌کنند به جای ترک محل و فرار از امواج سهمگین طوفان، در برابر آن بایستند و از خانه‌شان حفاظت کنند. این اتفاق به رابطه این پدر و دختر معنای دیگری می‌دهد و آن را عمیق‌تر می‌کند.

●بن زیتلین کارگردان

«جانوران سرزمین جنوبی»

سر صحنه این فیلم.

●یکی از موضوعات مهم «جانوران سرزمین جنوبی»

پیوند بین انسان و حیوان

و زندگی و مرگ است.

فیلم از دریچه چشم یک کودک

شش ساله روایت می‌شود

و گاهی مرز بین

ذهنیات این کودک با دنیای بیرون از او از میان برداشته می‌شود.

●«جانوران سرزمین جنوبی»

در سال ۲۰۱۳

نامزد چهار جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم سال شده است.

●نویسنده: لوسی آلیبار، بن زیتلین، بازیگران: کوانژاله والیس، دووات هنری، لوی ایسترلی

●روایت رادیویی «اکران» درباره این فیلم را بشنوید:

«جانوران سرزمین جنوبی» بر اساس یک تک‌پرده‌ای نوشته لوسی آلیبار ساخته شده است. آلیبار به همراه زیتلین فیلمنامه این فیلم را نوشته و با گروهی کوچک آن را ساخته است. علاوه بر داستان و عمق روابط و شخصیت‌های فیلم، برخی از منتقدان لحن و زبان شاعرانه فیلمنامه و گفت‌وگوهای بین شخصیت‌ها را ستوده‌اند. این گفت‌و‌گوها بدون آنکه تصنعی جلوه کنند، بر زیبایی فیلم افزوده‌اند.
«جانوران سرزمین جنوبی» نخستین فیلمنامه آلیبار است که پیش از این به عنوان یک پیشخدمت رستوران در نیویورک کار می‌کرده و در کنار آن به کار تئا‌تر و نمایشنامه‌نویسی مشغول بوده است. به گفته آلیبار او پیش از این هیچگونه آشنایی با چگونگی نوشتن فیلمنامه نداشته است. آلیبار و زیتلین که تصمیم به ساختن این داستان و تبدیل نمایشنامه به فیلم گرفته بودند، در یک کارگاه فیلمنامه‌نویسی در «جشنواره ساندنس» شرکت کرده و در آنجا کار بر روی تبدیل نمایشنامه به فیلمنامه را آغاز کردند. آلیبار که با نخستین فیلمنامه‌اش نامزد جایزه اسکار شده است درباره چگونگی نوشتن فیلمنامه «جانوران سرزمین جنوبی» می‌گوید: «من نمایشنامه‌ای را که فیلم بر اساس آن ساخته شده، در واقع با نگاهی به رابطه خودم با پدرم نوشتم. زمانی پدرم به بیماری سختی مبتلا شد و این بیماری رابطه ما را تحت‌ تأثیر قرار داد و البته رابطه‌مان را خیلی بهتر از پیش کرد. در فیلم هم ما می‌خواستیم داستان پدر و دختری را نشان دهیم که واقعاً از یکدیگر حمایت و نگهداری می‌کنند و این مسأله عشقی را میان آن‌ها به‌وجود می‌آورد که حتی پس از برطرف شدن مشکلات‌شان همچنان باقی می‌ماند.»

زیتلین و آلیبار نخستین‌بار در سیزده‌سالگی و در یک مسابقه نمایشنامه‌نویسی با یکدیگر آشنا شدند و پس از آن با هم در ارتباط ماندند و به همکاری‌شان ادامه دادند. زیتلین فیلم‌های کوتاهی را که می‌ساخت برای آلیبار می‌فرستاد و آلیبار نیز نمایشنامه‌هایش را در اختیار زیتلین قرار می‌داد. زیتلین که تک‌پرده‌ای آلیبار را خوانده بود به او پیشنهاد داد که بر اساس شخصیت‌های نمایشنامه فیلمنامه‌ای بنویسند. چنین بود که آن‌ها تحقیقاتشان بر روی فیلمنامه را آغاز کردند و به جنوب لوئیزیانا رفتند. این منطقه از نظر موقعیت‌ جغرافیایی بسیار شبیه فضای داستان است و همواره در خطر پیشروی سطح آب قرار دارد و ساکنان محلی آن با این مشکل دست به گریبان هستند. آن‌ها با افراد محلی صحبت کردند و بر اساس مشاهدات و تحقیقاتشان فضای داستانی تازه‌ای آفریدند و شخصیت‌های نمایشنامه را در آن قرار دادند.

زیتلین درباره تأثیر این مکان و ساکنانش بر شکل گرفتن داستان می‌گوید: «ساکنان جنوب لوئیزیانا اشخاص منحصربه‌فردی هستند. وقتی به لوئیزیانا رفتم با گروهی آشنا شدم که حاضر نبودند با وجود همه خطرهایی که برایشان وجود داشت محل زندگی‌شان را ترک کنند. با اینکه خانه‌هایشان خراب می‌شد، اما دوباره آن‌ها را می‌ساختند و به این مکان خیلی ویژه بسیار وابسته بودند. به نظرم آمد زندگی این اشخاص درست فهمیده نشده است و می‌خواستم با ساختن فیلم، قهرمانی بسازم که برای حفظ خانه و تاریخش ایستادگی می‌کند. این‌ها آدم‌های هستند که واقعاً در فیلم هم بازی کردند. برای همین مکان نقش بسیاری در الهام‌بخشی این داستان داشت.»

ویدئو: پیش‌پرده

«جانوران سرزمین جنوبی»

●ساخته بن زیتلین

اما تنها نویسنده و کارگردان فیلم برای نخستین‌بار ساخت یک اثر سینمایی بلند را تجربه نکرده‌اند. در این فیلم تقریباً تمامی عوامل نخستین تجربه ساخت یک فیلم بلند را داشته‌اند، از جمله بازیگران آن که از افراد محلی انتخاب شده‌اند و هیچکدام سابقه بازیگری نداشته‌اند. کووانژانه والیس، بازیگر نقش اصلی فیلم که امسال با داشتن تنها ۹ سال نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگری زن شده و جوان‌ترین بازیگر تاریخ سینما است که توانسته به این درجه از موفقیت دست یابد از میان حدود ۴۰۰۰ هزار کودک برگزیده شد. با آنکه گروه به دنبال بازیگری با حدود سنی ۶ تا ۹ سال می‌گشتند، اما او که در آن زمان تنها ۵ سال داشت نظر کارگردان را به خود جلب کرد و این نقش را به دست آورد. به گفته زیتلین، او با الهام از شخصیت بازیگر خود بار دیگر فیلمنامه را بازنویسی کرد و نکات و گفت‌وگوهایی را به آن افزود. دووایت هنری، بازیگر نقش پدر نیز یک نانوای محلی است که هیچگاه قصدی برای بازیگری نداشته است.

«جانوران سرزمین جنوبی» با بودجه‌ای حدود ۲ میلیون دلار ساخته شده است. زیتلین تمام فیلم را با یک دوربین ۱۶ میلی‌متری فیلمبرداری کرد و به جز گروه کوچک سازنده فیلم، باقی عوامل همه از افراد محلی تشکیل شده بودند. زتلین همچنین یکی از آهنگسازان فیلم نیز هست.

اما «جانوران سرزمین جنوبی» نه تنها در جشنواره‌ها و نامزدی برای جایزه اسکار موفقیت‌هایی به دست آورده، بلکه منتقدان نیز آن را بسیار پسندیده‌اند و نقدهای مثبتی بر آن نوشته‌اند. راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» با دادن چهار ستاره کامل به فیلم با تحسین بازی‌ها، کارگردانی و خلاقیت به کار رفته در فیلم آن را یکی از بهترین فیلم‌های سال معرفی می‌کند. تیم رابی، منتقد «تلگراف» نیز با دادن پنج ستاره به فیلم با تعریف از بازی‌ها و کارگردانی فیلم، زیتلین را یکی از با استعداد‌ترین کارگردان‌های آمریکایی در سال‌های اخیر خوانده است. پیتر برادشاو، منتقد «گاردین» نیز با تحسین فضای شاعرانه و خیال‌پردازی فیلم، آن را شبیه به کارهای ترنس مالیک، دیگر فیلمساز تحسین‌شده آمریکایی دانسته و «جانوران سرزمین جنوبی» را تحت تأثیر فیلم‌های مالیک، به‌ویژه فیلم «درخت زندگی» می‌داند.

«جانوران سرزمین جنوبی» با زمان ۹۳ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشور آمریکا است.

سقوط یک قهرمان در فیلم «پرواز»

hosseinn — Fri, 01 Feb 2013 00:34:56 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور- از این هفته نمایش عمومی فیلم «پرواز» تازه‌ترین ساخته رابرت زمکیس، فیلمساز آمریکایی در سینماهای کشورهای اروپایی آغاز شده است. موضوع این فیلم ساز و کار قهرمان‌سازی در اجتماعی‌ست که به قهرمان نیاز دارد و همچنین پیامدهای الکلیسم و اعتیاد به مواد مخدر، آزادی و اسارت انسان.

«پرواز» نخستین‌ بار در جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد. از نوامبر سال ۲۰۱۲ در سینماهای آمریکا به نمایش درآمد و از این هفته (ژانویه ۲۰۱۳) در بیشتر کشورهای اروپایی روی پرده رفته است. این فیلم در بخش بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد جایزه گلدن‌گلوب بود و در دو رشته بهترین بازیگر نقش اول مرد و بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی نیز نامزد جایزه اسکار در سال ۲۰۱۳ شده است.

«پرواز» داستان ویلیام ویتاکر ملقب به «ویپ»، خلبانی است که پس از آنکه شبی را با یکی از مهمانداران به نوشیدن و خوشگذرانی می‌گذراند، صبح با وجود کمبود خواب و به جا ماندن اثرات مصرف الکل، پس از مصرف کوکائین سر کارش می‌رود و هدایت هواپیمایی را به عهده می‌گیرد. او در هنگام پرواز نیز مخفیانه الکل مصرف می‌کند و می‌خوابد و هدایت هواپیما را به کمک‌خلبانش می‌سپارد. هواپیما اما دچار مشکل می‌شود و در آستانه سقوط قرار می‌گیرد.

●پرواز،

ساخته رابرت زمکیس،

با بازی دنزل واشنگتن.

●داستان یک خلبان مست

که در اثر سهل‌انگاری او،

هواپیمایش سقوط می‌کند،

اما مسافران را

از مرگ نجات می‌دهد و قهرمان می‌شود تا آنکه حقیقت آشکار می‌گردد.

●در دو رشته

بهترین بازیگر نقش اول مرد

بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی

نامزد جایزه اسکار در سال

۲۰۱۳ شده است.

●روایت رادیویی «اکران» را بشنوید:

ویتاکر از خواب پریده و هدایت هواپیما را خودش بر عهده می‌گیرد. هواپیما سقوط می‌کند و هنگامی که ویتاکر چشم می‌گشاید خود را در بیمارستان می‌یابد. یکی از دوستانش به دیدار او می‌آید و به او خبر می‌دهد فرود قهرمانانه او باعث شده که جان ۹۶ نفر از ۱۰۲ مسافر هواپیما نجات یابد. ویلیام به یک قهرمان تبدیل می‌شود، اما از سوی دیگر در بررسی علت حادثه و انجام آزمایش بر روی ویتاکر، مشخص می‌شود که او در هنگام هدایت هواپیما مست بوده و مواد مخدر مصرف کرده بوده است. در همین زمان ویتاکر در بیمارستان با نیکول، زنی که بر اثر مصرف بیش از حد هروئین بستری است، آشنا می‌شود و رابطه‌ای بین آن‌ها شکل می‌گیرد.

فیلمنامه این فیلم را جان گاتینس، بازیگر و فیلمنامه‌نویس آمریکایی نوشته است. گاتینس پیش از این فیلمنامه‌ فیلم‌هایی چون «مربی کار‌تر» و «پولاد واقعی» را نوشته بود، اما این نخستین فیلمنامه اوست که مورد توجه قرار گرفته و نامزدی چند جایزه را برایش به ارمغان آورده است. او برای نوشتن این فیلمنامه تحقیقات زیادی انجام داده و با خلبان‌های مختلف حرف زده و حتی متن‌های نوشته‌شده بر اساس جعبه سیاه برخی از هواپیماهایی که سقوط کرده بودند را مطالعه کرده است. گاتینس درباره اینکه چگونه توجه‌اش به چنین موضوعی جلب شد، می‌گوید: «من خودم ترس از پرواز دارم و فکر می‌کنم این ترس یکی از انگیزه‌هایم در نوشتن این فیلمنامه بوده. در حال برگشتن از اروپا بودم، در هواپیما یک خلبان با‌‌ همان لباس و یونیفرمش کنار من نشسته بود که البته آن زمان سر کار نبود. او سر صحبت را باز کرد و در آن لحظه من فقط می‌خواستم او ساکت شود. اول نمی‌دانستم برای چی چنین احساسی دارم اما بعد‌تر به این نتیجه رسیدم که دلم نمی‌خواهد بدانم که یک خلبان در هنگام کار درگیر مشکلات شخصی است و برای مثال در حال طلاق گرفتن است و یا بچه‌هایش از او متنفر هستند و یا الکلی‌ست. اینجا بود که یاد عبارت "چی می‌شد اگر...؟" افتادم و با خودم گفتم چی می‌شد اگر ما یک خلبان داشتیم که در زندگی شخصی‌اش دچار مشکلات زیادی است و به الکل پناه برده؟ اینطور بود که این شخصیت در ذهن من شکل گرفت و بعد تصمیم گرفتم او را در یک موقعیت ویژه قرار دهم که مجبور شود در هنگام پرواز یک عمل قهرمانانه انجام دهد و بعد مشخص شود که واقعاً چه اتفاقی افتاده است.»

●رابرت زمکیس

(فارست گامپ و کنتاکت)

از ویژگی‌های کار او

به‌کارگیری هوشمندانه

جلوه‌های ویژه است.

کارگردانی «پرواز» را رابرت زمکیس، کارگردان آمریکایی برنده جایزه اسکار به عهده داشته است. علاقمندان سینما زمکیس را با فیلم‌هایی چون «فارست گامپ» با بازی تام هنکس، فیلمی که در سال ۱۹۹۴ میلادی اسکار بهترین کارگردانی را برای او به ارمغان آورد، فیلم تحسین‌شده «کنتاکت» با بازی جودی فاستر و یا مجموعه فیلم‌های پرطرفدار «بازگشت به آینده» به یاد می‌آورند. او از فیلمسازانی است که کار فیلمسازی را با استیون اسپیلبرگ آغاز کرد و تحت تأثیر او قرار دارد و بسیاری از فیلم‌های او را اسپیلبرگ تهیه کرده است. از ویژگی‌های کار زمکیس تسلط او بر تکنیک و استفاده از جلوه‌های ویژه است. به اعتقاد برخی او یکی از معدود کارگردان‌هایی است که از جلوه‌های ویژه در جهت درست و به منظور کمک برای خلق موقعیت‌های نمایشی و پیش‌بردن داستان استفاده می‌کند و برخلاف روال غالب در فیلم‌های هالیوودی، فیلم‌های زمکیس تنها بهانه‌ای برای نشان دادن جلوه‌های ویژه و مسحور کردن تماشاگر نیست.

رابرت زمکیس یک دهه گذشته را صرف ساختن آثار انیمیشن کرده بود و حال بعد از ۱۲ سال بار دیگر در پشت دوربین قرار گرفته که فیلمی را با بازیگران و به شکل زنده فیلمبرداری کند. او درباره دلیلش برای ساختن این فیلم و انتخاب این فیلمنامه می‌گوید: «فیلمنامه عالی بود. اینقدر مهیج بود که وقتی داشتم می‌خواندمش نتوانستم حتی برای لحظه‌ای آن را کنار بگذارم. نکته جذاب در مورد فیلمنامه این بود که تعلیق آن از شخصیت‌ها و اینکه چه کاری می‌خواهند انجام دهند و چه اتفاقی برای آن‌ها می‌افتد ناشی می‌شد. از این دسته تعلیق‌ها نبود که مثلاً بمبی قرار است منفجر شود و یا موجودات بیگانه برای از بین بردن زمین آمده‌اند. تعلیقی از این دست به این شکل کار می‌کند که شما صحنه به صحنه نمی‌دانید که شخصیت‌ها چه می‌خواهند انجام دهند و یا چه اتفاقی برای آن‌ها می‌افتد. این روز‌ها سخت می‌شود فیلمنامه‌ای پیدا کرد که چنین عمق و پیچیدگی‌ای داشته باشد.»

●ویدئو: پیش‌پرده پرواز، ساخته رابرت زمکیس، با بازی دنزل واشنگتن

نقش اصلی فیلم را دنزل واشنگتن بازی کرده است. این بازیگر برنده دو جایزه اسکار امسال علاوه بر نامزدی برای جایزه گلدن گلوب، برای بازی در این فیلم ششمین نامزدی اسکار بازیگری خود را تجربه می‌کند. در کنار او دون چیدل، کلی ریلی و جان گودمن از دیگر بازیگرانی هستند که در این فیلم بازی کرده‌اند.

منتقدان نیز تا اینجا «پرواز» را نسبتاً پسندیده‌اند و نقدهای مثبتی بر آن نوشته‌اند. پیتر تراورس، منتقد «رولینگ استونز» با دادن سه‌و نیم ستاره به فیلم آن را اثری موفق عنوان می‌کند که از سطح یک فیلم حادثه‌ای فرا‌تر می‌رود و می‌تواند تماشاگرش را با شخصیت و مشکلاتش درگیر کند. او همچنین تأکید می‌کند که «پرواز» از معدود فیلم‌های سال‌های اخیر دنزل واشنگتن است که توانسته قدرت بازیگری‌اش را در آن به نمایش بگذارد. راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» نیز چهار ستاره کامل نثار فیلم کرده و بازی واشنگتن را یکی از بهترین بازی‌های کارنامه بازیگری او عنوان می‌کند و فیلم را اثری تقریباً بی‌عیب می‌خواند. این منتقد باسابقه صحنه سقوط هواپیما در فیلم را یکی از وحشتناک‌ترین صحنه‌های که تاکنون دیده‌ است توصیف می‌کند.

«پرواز» با زمان ۱۳۸ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشور آمریکا است.

شکار بن‌ لادن

hosseinn — Fri, 25 Jan 2013 09:12:32 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور –در اروپا نمایش عمومی فیلم «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» تازه‌ترین ساخته کا‌ترین بیگلو، فیلمساز آمریکایی آغاز شده است.

این فیلم نشان می‌دهد که چگونه نیروهای نظامی آمریکا بن‌لادن، رهبر القاعده را در ایبت‌آباد به قتل می‌رسانند. عده‌ای کاترین بیگلو را به‌خاطر این فیلم متهم کردند که از شکنجه دفاع می‌کند، و در همان حال عده‌ای دیگر ادعا کردند که از بن‌لادن دفاع کرده است. «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» در کانون چنین بحث‌هایی مطرح شد.

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب» نخستین‌بار برای گرفتن مجوز برای حضور در جوایز اسکار در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۲ در آمریکا به شکل محدود به نمایش درآمد، اما نمایش گسترده فیلم از ۱۱ ژانویه ۲۰۱۳ در آمریکا آغاز شد.

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب» در چهار رشته بهترین فیلم درام، بهترین کارگردان، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد جوایز هفتادمین دوره گلدن گلوب در سال ۲۰۱۳ بود و در ‌‌نهایت جسیکا چستین، بازیگر فیلم، موفق شد این جایزه را از آن خود کند. این فیلم همچنین در پنج رشته بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین تدوین و بهترین تدوین صدا نامزد جایزه اسکار در سال ۲۰۱۳ شده است.

●«سی دقیقه پس از نیمه‌شب» ساخته کا‌ترین بیگلو،

آمریکا، ۲۰۱۲

●فیلمنامه: مارک بول

●بازیگران: جسیکا چستین، جیسون کلارک، کایل چندلر، جیمز گندولفینی

●موضوع فیلم: یافتن بن‌لادن در مخفیگاهش در ابیت‌آباد و به قتل رساندن او

●در پنج رشته بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین تدوین و بهترین تدوین صدا

نامزد جایزه اسکار

در سال ۲۰۱۳ شده است.

●عده‌ای کاترین بیگلو

را متهم کردند که از شکنجه دفاع می‌کند، و در همان حال عده‌ای دیگر ادعا کردند که از

بن‌لادن دفاع کرده است.

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب»

در کانون چنین

بحث‌هایی مطرح شد.

●برنامه رادیویی «اکران»

ویژه این فیلم را

می‌توانید از طریق فایل صوتی

زیر بشنوید:

کا‌ترین بیگلو در تازه‌ترین ساخته‌اش یک بار دیگر داستانی در خاورمیانه را برگزیده و این‌بار ماجرای کشتن اسامه بن‌ لادن، رهبر سابق گروه القاعده را روایت می‌کند. این ماجرا مدت‌ها تیتر اول خبر‌ها بود اما جزئیاتش چندان روشن نبود.

ماجرا از ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ و حمله به برج‌های دوقلو در آمریکا آغاز می‌شود؛ حمله‌ای که نام بن لادن را در صدر فهرست افراد تحت تعقیب سازمان سیا قرار می‌دهد. مایا، یک مأمور تازه‌کار سازمان سیا است که در نخستین مأموریتش بر روی پرونده یافتن بن لادن کار می‌کند. دو سال بعد در یکی از پایگاه‌های مخفی سازمان سیا در خاورمیانه، او به همراه دیگر همکارانش با استفاده از خشن‌ترین شکنجه‌ها سعی می‌کند از یکی از اعضای القاعده اطلاعاتی به‌دست بیاورد و رد بن‌ لادن را پی بگیرد.

سیر زنجیروار حوادث و دنبال کردن سرنخ‌ها در ‌‌نهایت بعد از یک دهه مایا را به مکانی می‌رساند که گمان می‌رود شاید بن‌لادن در آنجا مخفی شده باشد، اما او حالا باید رؤسایش را قانع کند که عملیات حمله به این مخفیگاه، به یک شکست دیگر و آبروریزی رسانه‌ای برای ایالات متحده منجر نخواهد شد.

فیلمنامه «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» را مارک بول، روزنامه‌نگار، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده و برنده دو جایزه اسکار نوشته است. او پیش از این فیلمنامه «قفسه درد»، فیلم دیگری از کا‌ترین بیگلو را هم نوشته و همچنین یکی از تهیه‌کنندگان آن فیلم نیز بوده است. پس از «قفسه درد»، بیگلو و بول کار بر روی فیلمنامه دیگری با موضوع تلاش برای دستگیری بن لادن و عملیات «تورا بورا» در افغانستان را آغاز کردند.

به گفته بیگلو حدوداً هفتاد درصد فیلمنامه آماده شده بود که خبر کشته شدن بن‌لادن توسط نیروهای آمریکایی منتشر شد و بیگلو و بول بلافاصله پروژه قبلی را کنار گذاشتند و کار بر روی نوشتن فیلمنامه و ساخت «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» را آغاز کردند. بر اساس آنچه در اول فیلم گفته می‌شود فیلمنامه فیلم بر پایه اسناد دست‌ اول و واقعی نوشته شده و این موضوع به ساختار و داستان فیلم نیز وارد شده و به‌گونه‌ای مستندوار، چگونگی یافتن مخفیگاه بن‌ لادن را به نمایش گذاشته است.
«سی دقیقه پس از نیمه‌شب» به زمان آغاز عملیات حمله به محل اختفای بن‌لادن در سی دقیقه پس از نیمه‌شب در ‌سال ۲۰۱۱ میلادی اشاره دارد. به گفته بیگلو این عبارت اصطلاحی است که ارتشی‌ها برای توصیف زمان سی دقیقه پس از نیمه‌شب به کار می‌برند. یکی از نکات فیلم که بسیار حاشیه‌ساز شده است، بی‌پروایی فیلمساز در نشان دادن صحنه‌های شکنجه اعضای گروه القاعده توسط مأموران سازمان سیا است. حتی برخی از فرماندهان ارشد سازمان سیا به این موضوع اعتراض کرده‌اند و اعتقاد دارند آن عملیات بر پایه یک دهه کار اطلاعاتی شکل گرفته و تنها با اتکا به شکنجه انجام نشده است. برخی نیز انتقاد دارند که این فیلم استفاده از شکنجه را به عنوان تنها راه دست یافتن به بن‌لادن تأیید و آن را تلویحاً تائید می‌کند.

کا‌ترین بیگلو، کارگردان فیلم با تأکید بر اینکه این بخش از داستان واقعیتی است که وجود داشته و حذف و نشان ندادن آن به معنای تحریف واقعیت بوده است، به چنین انتقاد‌هایی پاسخ می‌دهد و می‌گوید: «فکر می‌کنم هر کس حق دارد هر طور که دلش می‌خواهد فکر کند. بی‌شک پیچیدگی‌های بیشتری در این جست‌وجوی ده‌ساله برای یافتن مخفیگاه بن‌لادن وجود داشته است، اما افتخار می‌کنم که فیلم جنبه‌های پنهان کار افراد و مأموران امنیتی‌ را که در یک دهه زندگی خودشان را وقف این‌کار کردند و برخی حتی زندگی خودشان را قربانی این عملیات موفق کردند نشان می‌دهد.»

چنین بحث‌هایی باعث شد که «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» حتی پیش از آغاز فیلمبرداری بحث‌برانگیز شود. نخست قرار بود این فیلم در ماه اکتبر سال ۲۰۱۲ به نمایش عمومی درآید اما مخالفان باراک اوباما، رئیس جمهور ایالت متحده خواستار عدم نمایش فیلم پیش از برگزاری انتخابات ریاست‌ جمهوری آمریکا شدند، زیرا اعتقاد داشتند این فیلم تأثیر مثبتی در انتخاب دوباره اوباما به‌عنوان کسی که دستور عملیات کشتن بن‌لادن را صادر کرد خواهد داشت. اگرچه بعد‌تر زمان نمایش عمومی فیلم تغییر کرد و به بعد از برگزاری انتخابات منتقل شد، اما کمپانی «سونی»، پخش‌کننده فیلم اعلام کرد که تغییر تاریخ نمایش عمومی فیلم به انتخابات ریاست جمهوری آمریکاربطی ندارد، بلکه فقط به این دلیل تاریخ نمایش عمومی را تغییر داده که زمان مناسب برای پخش یک فیلم تریلر فرابرسد.

●ویدیو: پیش‌پرده

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب»

ساخته کا‌ترین بیگلو

نکته دیگری که در تازه‌ترین ساخته بیگلو بحث‌برانگیز شده است قهرمان زن آن و نقش او در موفقیت این عملیات است. برخی جنسیت کارگردان «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» و اهمیت یک قهرمان زن در این فیلم را نشانه‌ای از رویکرد فمینیستی بیگلو دانسته‌اند.

کا‌ترین بیگلو درباره رویکردش در این فیلم می‌گوید: «جالب است. وقتی داشتم این فیلم را می‌ساختم به رویکردهای فمینیستی هم فکر کردم اما بعد‌تر احساس کردم مهم‌تر از چنین رویکردهایی، این است که به تحقیق‌ها و داده‌های عینی وفادار بمانم. برای همین در اندیشه‌ای که پشت این فیلم وجود دارد، هیچ تعمدی برای ساخت یک اثر فمینیستی نبود. تلاش کردیم نتیجه تحقیقاتمان را به بهترین و وفادارانه‌ترین شکل منتقل کنیم. از سوی دیگر باید توجه داشت یک دهه کار در فیلمی دو ساعت و نیمه خلاصه شده است. در بررسی‌هایمان متوجه شدیم زنان زیادی بر روی پرونده بن‌لادن کار کرده بودند.»

جسیکا چستین، بازیگری که سال گذشته با بازی در فیلم‌های «درخت زندگی» و «کمک» نگاه‌ها را به خود جلب کرد نقش اصلی «سی دقیقه پس از نیمه‌شب» را بازی کرده است. بازی سرد او در این فیلم توجه بسیاری از منتقدان را برانگیخته است. در کنار او بازیگرانی چون جیسون کلارک (بازیگر فیلم‌هایی چون «دشمنان مردم» و «وال استریت: پول هرگز نمی‌خوابد») همراه با کایل چندلر (بازیگر فیلم‌هایی چون «کینگ‌کنگ» و «آرگو») دیگر نقش‌های اصلی فیلم را بازی کرده‌اند. همچنین همایون ارشادی، بازیگر ایرانی نیز در صحنه‌ای از فیلم نقش کوچکی بازی کرده است.

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب» اگرچه نتوانست به اندازه فیلم «قفسه درد» ساخته پیشین کا‌ترین بیگلو بدرخشد، اما همچنان منتقدان آن را پسندیده‌اند و در بیشتر موارد نقدهای مثبتی نثارش کرده‌اند. کت کلارک، منتقد «تایم‌اوت لندن» با دادن پنج ستاره کامل به فیلم با تعریف از فیلمنامه و کارگردانی فیلم، آن را یک اثر کلاسیک کامل خوانده است. پتیر تراورس، منتقد «رولینگ استونز» با دادن چهار ستاره کامل به فیلم ضمن تعریف از بازی جسیکا چستین، فیلم را موفقیتی دیگر برای بیگلو و بول و بهترین فیلم فصل دانسته است. راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» نیز با دادن سه ستاره به فیلم و تعریف از فیلمنامه آن، عمده نقطه قوت فیلم را بازی جسیکا چستین می‌داند و با استناد به بازی او در این فیلم، او را یکی از بهترین بازیگران امروز سینمای آمریکا خوانده و او را با مریل استریپ مقایسه می‌کند.

«سی دقیقه پس از نیمه‌شب» با زمان ۱۵۷ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشور آمریکا است.

جانگوی رها ‌شده

hosseinn — Fri, 18 Jan 2013 23:38:19 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور – در اروپا نمایش عمومی فیلم «جانگوی رهاشده»، تازه‌ترین ساخته کوئنتین تارانتینو، فیلمساز آمریکایی به شکل گسترده آغاز شده است. این فیلم روایتی متفاوت از «وسترن اسپاگتی» است.

تارانتینو در «جانگوی رها شده» هم با رویکرد به خشونت یکی از سیاه‌ترین فصل‌های تاریخ آمریکا را در پیش‌زمینه داستانی که بر محور «انتقام» شکل می‌گیرد، مضمون قرار می‌دهد. یک برده سیاه‌پوست از اربابان سفیدپوستش انتقام می‌گیرد.

«جانگوی رها شده» نخستین‌بار ۲۵ دسامبر سال ۲۰۱۲ در سینماهای آمریکا و کانادا به روی پرده رفت، با استقبال خوب تماشاگران هم روبرو شد و به‌سرعت در فهرست پنج فیلم پرفروش سینماهای آمریکا قرار گرفت. سپس نام آن در فهرست نامزدهای مهم‌ترین جوایز سینمایی سال آمد. این فیلم تاکنون نامزد پنج جایزه بفتا شده است و همچنین نامزد پنج جایزه گلدن گلوب در رشته‌های بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و نیز نامزد پنج جایزه اسکار در رشته‌های بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بهترین فیلمبرداری و بهترین تدوین صدا.

جانگو رها شده
نویسنده و کارگردان:

کوئنتین تارانتینو
بازیگران:

جیمی فاکس، کریستوف والتز، لئوناردو دی‌کاپریو، ساموئل ال. جکسون،

کری واشنگتن
۱۶۵ دقیقه، آمریکا، ۲۰۱۲

●نامزد پنج جایزه اسکار

در رشته‌های بهترین فیلم،

بهترین فیلمنامه،

بهترین بازیگر نقش مکمل مرد،

بهترین فیلمبرداری

بهترین تدوین صدا.

●روایت رادیویی برنامه «اکران» ویژه این فیلم را می‌توانید از طریق فایل صوتی زیر بشنوید:

کوئنتین تارانتینو در این تازه‌ترین ساخته‌اش داستانی در غرب وحشی را در ژانر وسترن روایت می‌کند. داستان فیلم در سال ۱۹۵۸ میلادی (دو سال پیش از شروع جنگ داخلی آمریکا) اتفاق می‌افتد. جانگو (با بازی جیمی فاکس) برده‌ای است که به همراه چند برده دیگر توسط برادران اسپک در تگزاس جابجا می‌شود. در راه آن‌ها با دکتر کینگ شولتز (با بازی کریستوفر والتس) برخورد می‌کنند و در یک درگیری، دکتر کینگ یکی از برادران اسپک را می‌کشد و جانگو را آزاد می‌کند. دکتر کینگ از جانگو می‌خواهد او را در یافتن برادران بریتل یاری کند و در عوض قول می‌دهد آزادش کند و یاری‌اش دهد که همسرش را که ربوده‌اند، پیدا کند. جانگو می‌پذیرد و دو مرد با یکدیگر راهی سفری در آمریکا می‌شوند. در طی این سفر و در راه آن‌ها حوادث زیادی را از سر می‌گذرانند.

تارانتینو فیلمنامه «جانگوی رهاشده» را هم مثل دیگر آثارش خودش نوشته است. او می‌گوید فکر ساختن یک فیلم وسترن وقتی به سرش افتاد که داشت کتابی می‌نوشت درباره سرجیو کوربوچی، فیلمساز ایتالیایی که برای ساختن فیلم‌های وسترن اسپاگتی و پر از صحنه‌های خشن شهرت دارد. نام فیلم هم به یکی از مشهور‌ترین آثار کوربوچی، یعنی فیلم «جانگو» محصول سال ۱۹۶۶ (با بازی فرانکو نرو) اشاره دارد. تارانتیو که به فیلم‌های وسترن علاقه دارد، در «جانگوی رها شده» به فیلم «سکوت بزرگ» که یکی دیگر از آثار معروف کوربوچی‌ست، ادای دین می‌کند.

تارانتینو می‌گوید ۱۳ سال روی داستان «جانگوی رها شده» کار کرد تا سرانجام فیلمنامه این فیلم در سال ۲۰۱۱ از کار درآمد و فیلمبرداری فیلم هم به فاصله چند ماه بعد از این تاریخ در کالیفرنیا آغاز گردید و در ایالت‌های دیگری چون لوئیزیانا و نیواورلئان ادامه یافت و حدود ۱۳۰ روز به طول انجامید.

کوئنتین تارانتینو درباره انگیزه‌هایش در نوشتن فیلمنامه «جانگوی رها شده» و علاقه‌اش به فیلم‌های وسترن می‌گوید: «همیشه دلم می‌خواست یک فیلم وسترن بسازم. راستش انواع فیلم‌های وسترن را دوست دارم، اما وسترن اسپاگتی ژانر محبوبم است: فیلم‌هایی با برخورداری از مایه‌هایی از سوررئالیسمی که در فیلم‌های وسترن سراغ داریم، همراه با خشونت در دنیایی مردانه و موسیقی خاص اینجور فیلم‌ها در پیش‌زمینه. داستان، اولش ساده بود اما خیلی چیزها بعدها به آن اضافه شد. پیرنگ داستان برده‌ای بود که به یک جایزه‌بگیر شکارچی آدم تبدیل می‌شود و بعدش هم به انگیزه انتقام‌جویی کارهایی می‌کند. اما بعد‌اً این پیرنگ ساده شاخ و برگ پیدا کرد و داستان‌های دیگری مثل یک داستان عاشقانه به آن اضافه شد، اما اصل ماجرا، داستان برده‌ سیاه‌پوستی بود که به یک شکارچی آدم تبدیل می‌شود و سفیدپوست‌ها را شکار می‌کند.»

●ویدئو:

پیش‌پرده «جانگوی رها شده»

نخست گفته می‌شد که قرار است نقش اصلی فیلم یعنی شخصیت جانگو را ویل اسمیت، ستاره معروف هالیوود بازی کند، اما در ‌‌نهایت تارانتینو این نقش را به جیمی فاکس، بازیگر برنده جایزه اسکار سپرد.

تارانتینو درباره چگونگی انتخاب او می‌گوید: «راستش جیمی به خانه من آمد که درباره فیلمنامه با هم صحبت کنیم. ما در حیاط نشسته بودیم و با هم نوشیدنی خوردیم و درباره فیلمنامه صحبت می‌کردیم که آن روزها تازه تمامش کرده بودم و هنوز برایم تازگی داشت. جیمی واقعاً فیلمنامه را دوست داشت و به داستان واکنش نشان داد. به شخصیت‌ جانگو هم علاقمند شده بود. در زندگی شخصی‌اش هم البته چیزهایی بود که به این نقش می‌خورد. او اهل تگزاس است، تقریباً با هم هم‌سن هستیم، اگرچه کمی از من جوان‌تر است و این کمک می‌کرد که تجربیات مشترک فرهنگی زیادی با هم داشته باشیم. علاوه بر این آن وقت‌ها که در تگزاس زندگی می‌کرده، تبعیض نژادی را هم تجربه کرده. احساس کردم با انتخاب او شخصیت جانگو را به بازیگر قابل اعتماد و مناسبی می‌سپرم. در ضمن جیمی مثل گاوچران‌هاست، آن ویژگی خاص گاوچران‌ها را می‌شود در او دید. در زندگی واقعی هم اسب دارد و می‌دانستم در لباس‌ گاوچران‌ها خوب جلوه می‌کند؛ به‌خصوص وقتی که کلاهش را سر بگذارد و بر اسب بنشیند.»

علاوه بر جیمی فوکس، تارانتینو گروهی از بازیگران شناخته شده را برای بازی در نقش‌های مکمل فیلمش برگزیده است. کریستف والتز، بازیگر اتریشی برنده جایزه اسکار یکی از نقش‌های اصلی «جانگو رها شده» را بازی کرده و برای بازی در این فیلم تاکنون نامزد جوایز بازیگری گلدن گلوب و اسکار شده است. همچنین لئوناردو دی‌کاپریو، ساموئل ال. جکسون و کری واشنگتن دیگر بازیگرانی هستند که در این تازه‌ترین ساخته کوئنتین تارانتینو نقش‌های اصلی فیلم را بازی کرده‌اند.

●کوئنتین تارانتینو:

تلاش می‌کند

در فیلم‌هایش زیباشناسی

خشونت را آشکار کند.

علاوه بر جشنواره‌ها، منتقدان هم «جانگوی رهاشده» را پسندیده‌اند و در بیشتر موارد فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرده است. جیمز براردینلی، منتقد «ریل‌ویوز» با دادن سه‌ونیم ستاره از چهار ستاره خود به فیلم ضمن تعریف از بازی‌های بازیگران و ساختار فیلم، عمده قوت آن را چرخش‌های متعدد داستانی قوی و غافلگیر کردن بیننده‌اش عنوان می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند اگرچه «جانگو رها شده» خوشبینانه‌ترین فیلم تارنتینو است، اما بهترین فیلم او نیست.

پیتر تراورس، منتقد «رولینگ استونز» نیز سه‌ و نیم ستاره نثار فیلم کرده و چون براردینلی فیلم را سرشار از تعلیق و غافلگیری و اثری بسیار سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز خوانده است. اما برخی از منتقدان هم فیلم را نپسندیده‌اند و به‌ویژه از پرداختن به موضوع برده‌داری و نژادپرستی انتقاد کرده‌اند.

شاید مهم‌ترین کسی که در برابر فیلم موضع گرفته است، اسپایک لی، کارگردان سیاه‌پوست و معروف آمریکایی است. او با اعلام اینکه به تماشای فیلم تارانتینو نخواهد رفت، این فیلم را توهینی به اجدادش خوانده و در انتقاد به موضوع آن گفته است: «موضوع برده‌داری در آمریکا داستان یک فیلم وسترن اسپاگتی مانند فیلم‌های سرجیو لئونه نیست، این موضوع یک هولوکاست بود.»

در همین زمینه:

برنامه «اکران» در رادیو زمانه

یک فیلم موفق درباره پیامدهای جنون ادواری

hosseinn — Thu, 10 Jan 2013 21:15:11 +0000

برنامه رادیویی اکران

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - «کتاب بارقه امید» ساخته دیوید اُ راسل، فیلمساز آمریکایی که در رسانه‌های فارسی‌زبان به «راهکار کوسن نقره‌ای» نیز ترجمه شده، نخستین‌بار در سال ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم تورنتو به نمایش درآمد و جایزه مردمی این جشنواره را از آن خود کرد. این فیلم همچنین برنده سه جایزه بهترین بازیگر مرد سال، بهترین بازیگر مرد نقش مکمل سال و بهترین کارگردان سال از فستیوال فیلم هالیوود شد و بسیاری از منتقدان آن را یکی از مدعیان جوایز اسکار امسال می‌دانند.

«کتاب بارقه امید» همچنین به عنوان یکی از ۱۰ فیلم سال مؤسسه فیلم آمریکا برگزیده شد و در پنج رشته نیز در جوایز سالیانه فیلم مستقل اسپریت نامزد شده است. این فیلم همچنین در هفتادمین دوره جوایز گلدن گلوب در سال ۲۰۱۳ در چهار رشته بهترین فیلم کمدی یا موزیکال، بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین بازیگر نقش اول زن و بهترین فیلمنامه نامزد دریافت جایزه شده است.

«کتاب بارقه امید» ساخته دیوید اُ راسل

●موضوع این فیلم دشواری‌های مردی‌ست که بعد از یک بحران روانی تلاش می‌کند با همسرش ارتباط برقرار کند و زندگی‌اش را از نو سامان بدهد.

●فیلمنامه این فیلم را دیوید اُ راسل بر اساس رمانی به همین نام از ماتیو کوئیک نوشته است.

●این فیلم جوایز بهترین بازیگر مرد سال، بهترین بازیگر مرد نقش مکمل سال و بهترین کارگردان سال از فستیوال فیلم هالیوود را به‌دست آورد و یکی از مدعیان جوایز اسکار در سال ۲۰۱۳ به‌شمار می‌آید.

●روایت رادیویی مجتبا یوسفی‌پور از این فیلم در برنامه «اکران» را می‌توانید از طریق فایل صوتی زیر بشنوید:

از اول ژانویه ۲۰۱۳ نمایش عمومی این فیلم در بیشتر کشورهای اروپایی آغاز شده است.

موضوع این فیلم دشواری‌های مردی‌ست که بعد از یک بحران روانی تلاش می‌کند با همسرش ارتباط برقرار کند و زندگی‌اش را از نو سامان بدهد. پت سولیتانو (با بازی برادلی کوپر) معلمی است که به خاطر بیماری جنون ادواری هشت ماه در یک بیمارستان روانی بستری بوده و اکنون مرخص شده و پیش پدر و مادرش زندگی می‌کند. یکی از پیامدهای بیماری او این است که همسرش ترکش کرده و حالا تلاش می‌کند با او تماس بگیرد و راضی‌اش کند که سر خانه و زندگی‌اش برگردد. در این گیر و دار، وقتی با یکی از دوستانش به نام رونی شام می‌خورد، با خواهر او که تیفانی نام دارد (با بازی جنیفر لورنس) آشنا می‌شود. تیفانی که از افسردگی رنج می‌برد، به‌تازگی بیوه شده و کارش را هم از دست داده و به‌شدت با مشکلاتش درگیر است. با این‌حال بین آن‌ها یک دوستی ژرف و صادقانه شکل می‌گیرد. تیفانی به پت کمک می‌کند که با همسرش ارتباط بگیرد.

فیلمنامه «کتاب بارقه امید» را دیوید اُ راسل بر اساس رمانی به همین نام از ماتیو کوئیک نوشته. کوئیک رمانش را نخستین‌بار در سال ۲۰۰۸ میلادی منتشر کرد، اما پیش از انتشار، کمپانی فیلمسازی «وینستن» حقوق سینمایی‌اش را خریده بود و قرار بود سیدنی پولاک و آنتونی مینگلا آن را تهیه کنند. سیدنی پولاک کتاب را به راسل پیشنهاد کرد و او نیز پذیرفت که فیلمنامه فیلم را بنویسد و کارگردانی آن را هم به‌عهده بگیرد.

راسل درباره چگونگی پیوستنش به این پروژه می‌گوید: «سیدنی پولاک و آنتونی مینگلا پنج سال پیش کتاب بارقه امید نوشته ماتیو کوئیک را به من دادند که بخوانم. راستش قرار بود ما این فیلم را قبل از فیلم "جنگجو" بسازیم. سیدنی اما به من گفت که ماتیو کوئیک به‌خوبی حال و هوای انسان‌های افسرده یا کسانی را که به جنون ادواری مبتلا هستند، وصف کرده. برای من بیشتر و قبل از همه این مسئله شخصی بود، چون در زندگی‌ام با آن آشنا هستم. در غیر این صورت شاید هرگز این فیلم را نمی‌ساختم. پسرم که در صحنه‌ای از فیلم هم بازی کرده مشکلی مشابه قهرمان فیلم دارد. وقتی سیدنی پولاک به من گفت این رمان مشکل و خطرناک است و آخر چطور می‌خواهی فیلمش کنی و لحنش را هم از کار درآوری، گفتم من با جنون ادواری از درون آشنا هستم. هم افسردگی را می‌شناسم و هم حالت مانیاک را. کافی است آن را به شکلی که هست، به همان شکل واقعی‌اش به تصویر بکشیم.»

این اولین فیلمنامه اقتباسی راسل است که به گفته خودش او در طی پنج سال حدوداً ۲۰ بار بازنویسی‌اش کرد تا سرانجام توانست آن را جلوی دوربین ببرد. دیوید اُ راسل کارگردانی است که بسیاری او را برای فیلم‌های «سه شاه» و «جنگجو» یا «مشت‌زن» می‌شناسند. «سه شاه» در سال ۱۹۹۹ میلادی درهای موفقیت را به روی او گشود و با اقبال مخاطبان و منتقدان روبرو شد و در سال ۲۰۱۱ برای فیلم «جنگجو» نامزد جایزه اسکار و گلدن گلوب بهترین کارگردانی شد. راسل در این تازه‌ترین ساخته‌اش گروهی از بازیگران شناخته‌شده را هم گرد آورده است. نقش‌های اصلی فیلم را برادلی کوپر و جنیفر لورنس بازی می‌کنند و در کنار آن‌ها رابرت دنیرو، کریس تاکر و جکی ویویر، بازیگر استرالیایی که در سال ۲۰۱۱ برای بازی در فیلم «پادشاهی حیوانات» نامزد دریافت جایزه اسکار بود نقش‌های دیگر فیلم را بازی کرده‌اند.

●مشخصات فیلم

کتاب بارقه امید (Silver Linings Playbook) نویسنده: دیوید اُ راسل (David O.Russel) بر اساس رمانی از ماتیو کوئیک (Mathew Quick) کارگردان: دیوید اُ ر اسل (David O.Russel) بازیگران: برادلی کوپر (Bradley Cooper)، جنیفر لارنس (Jennifer Lawrence)، رابرت دنیرو(Robert De Niro)، کریس تاکر(Chris Tucker)، جکی ویویر(Jacki Weaver)

گفته شده است اُ راسل نخست با انتخاب لارنس برای بازی در این فیلم موافق نبود، اما پس از انجام یک مصاحبه برای گزینش، نظرش تغییر کرد و نقش را به او سپرد. اما برادلی کوپر انتخاب اول راسل برای این نقش بود. این دو پیشتر قرار بود در پروژه «غرور، تعصب و زامبی‌ها» با یکدیگر همکاری کنند. اما آن پروژه به سرانجام نرسید و در ‌‌نهایت کوپر نقش اصلی این فیلم را از آن خود کرد. برادلی کوپر درباره تجربه‌اش در این فیلم و شیوه کارگردانی راسل می‌گوید: «دیوید بر اساس رمان ماتیو کوئیک یک فیلمنامه بسیار خوب از کار درآورد. اما، با این‌حال در زمان فیلمبرداری هم همچنان در فیلمنامه دست می‌برد و بعضی از صحنه ها را بازنویسی می‌کرد. در میان برداشت‌ها او به ما گفت‌وگوهای تازه‌ای می‌داد که در همان لحظه نوشته بود. او همچنین خیلی به بداهه‌پردازی فضا می‌داد و از آن استقبال می‌کرد. ما تمرین می‌کردیم، دوباره صحنه را می‌نوشتیم و در مجموع یک پروسه طبیعی را طی کردیم.»

●ویدئو: پیش‌پرده فیلم «کتاب بارقه امید» ساخته دیوید اُ راسل

بروس کوهن، یکی از تهیه‌کنندگان فیلم درباره شیوه کارگردانی راسل می‌‌گوید: «یکی از روش‌های دیوید در فیلمسازی این است که به بازیگران اجازه می‌دهد یک صحنه را از اول تا آخر بازی کنند، بدون اینکه دائم آن‌ها را برای گرفتن نماهای میانی و بسته متوقف کند. بیشتر وقت‌ها دوربین بر روی استدی‌کم قرار دارد و صحنه را ضبط می‌کند. فکر می‌کنم روش او ایده‌آل بازیگران است. برای اینکه آن‌ها احساس می‌کنند در لحظه و در مکان قرار دارند و همه چیز صحنه را از اول تا آخر تجربه می‌کنند. آن‌ها نیازی ندارند که بار‌ها بازی خود را قطع کنند و یا بعد از گرفتن یک نمای اصلی دو ساعت منتظر بمانند تا نمای بسته‌‌ همان صحنه فیلمبرداری شود. همه چیز در زمان واقعی‌اش اتفاق می‌افتد.»

«کتاب بارقه امید» علاوه بر موفقیت در جشنواره‌ها و نامزدی برای جوایز سینمایی نظرات تقریباً مثبتی نیز از منتقدان دریافت کرده است. راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» با دادن سه‌ونیم ستاره به این فیلم، آن را به یک فیلم کلاسیک خوب تشبیه کرده و بازی بازیگران فیلم و فیلمنامه‌اش را ستوده است. کیت مویر، منتقد «تایمز» نیز با دادن چهار ستاره به فیلم، آن را اثری می‌داند که تمامی مصالح مورد نیاز برای اقناع تماشاگران از هر جنسیتی را در خود دارد. پیتر برادشاو، منتقد «گاردین» اما با دادن سه ستاره به فیلم اگرچه آن را فیلم کامل و ایده‌آلی نمی‌داند اما در مجموع فیلم را لذت‌بخش و در ژانر خودش خوب توصیف می‌کند. رابی کالین، منتقد «تلگراف» نیز با دادن تنها دو ستاره به فیلم با انتقاد از فیلمنامه و کارگردانی فیلم، آن را به گوسفندی در لباس گرگ تشبیه کرده است که اگرچه در ظاهر تماشاگر را مرعوب می‌کند اما در باطن ضعیف و توخالی است.

«کتاب بارقه امید» با زمان ۱۲۲ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشور آمریکا است.

در همین زمینه:
برنامه رادیویی «اکران» از مجتبا یوسفی‌‌پور

نخستین تجربه کارگردانی داستین هافمن

hosseinn — Thu, 03 Jan 2013 21:44:50 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - از اول ژانویه ۲۰۱۳ نمایش عمومی فیلم «کوارتت» نخستین تجربه کارگردانی داستین هافمن، بازیگر سر‌شناس آمریکایی در سینماهای انگلستان و ایرلند آغاز شده است. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«کوارتت» نخستین‌بار در سال ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم تورنتو به نمایش درآمد و سپس در جشنواره‌های دیگری چون جشنواره فیلم تورین، شیکاگو و هالیوود نیز شرکت کرد و جایزه منتخب تماشاگران جشنواره شیکاگو و جایزه بهترین فیلم اول جشنواره هالیوود را به دست آورد. این فیلم از اوایل ماه فوریه ۲۰۱۳ در آلمان و سوئد و از اول ماه مه ۲۰۱۳ ‌ در فرانسه، بلژیک و هلند هم به نمایش درمی‌آید.

سیسی، ویلف و رگ سه عضو یک گروه چهارنفره خواننده اپرا هستند که دوران بازنشستگی‌شان را در یک خانه سالمندان ویژه موسیقیدانان سپری می‌کنند و هر سال به مناسبت تولد جوزپه وردی، آهنگساز ایتالیایی کنسرتی برگزار می‌کنند. با آمدن جین، عضو چهارم گروه و همسر سابق رگ بار دیگر حس رقابت قدیمی میان اعضاء زنده می‌شود، چنان‌که اجرای کنسرت سالانه را در معرض تعطیلی قرار می‌دهد.

«کوارتت» بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام نوشته رونالد هاروود، نمایشنامه‌نویس و فیلمنامه‌نویس انگلیسی ساخته شده است. سر رونالد هاروود از نمایشنامه‌نویسان شناخته‌شده انگلستان است. او تاکنون سه بار برای فیلمنامه‌هایش نامزد جایزه اسکار شده و یک‌بار نیز برای فیلم «پیانیست» ساخته رومن پولانسکی اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی را از آن خود کرده است. نمایشنامه نخستین‌بار در سال ۱۹۹۹ میلادی در انگلستان روی صحنه رفت و اگرچه منتقدان چندان آن را نپسندیدند، اما در خارج از انگلستان مورد توجه قرار گرفت. فیلمنامه فیلم را خود هاروود نوشته است. در سال ۱۹۸۰ میلادی هاروود نمایشنامه «کمد» را نوشت که بر اساس آن فیلمی با بازی آلبرت فینی و تام کورتنی ساخته شد. در زمان ساخت این فیلم فینی و کورتنی به هاروود پیشنهاد نوشتن نمایشنامه‌ای را دادند و حاصل این پیشنهاد نمایشنامه «کوارتت» بود.

هاروود درباره چگونگی نوشته شدن نمایشنامه «کوارتت» و تبدیل آن به یک فیلم سینمایی می‌گوید: «مستندی دیده بودم درباره تعدادی خواننده اپرا مسن که در خانه‌ "وردی" زندگی می‌کردند. "وردی" بعد از مرگ خانه‌اش را در اختیار خوانندگان سالخورده اپرا گذاشته بود. این فیلم مستند خیلی جالب و بامزه و تکان‌دهنده بود. این مستند را در بی‌بی‌سی دیدم و ۱۰ سال طول کشید تا نمایشنامه را نوشتم و نمایش موفقی هم از کار درآمد و در سراسر جهان از آن استقبال کردند. بعد‌ها تام کورتنی پیشنهاد داد که بر اساس آن فیلمی بسازیم و این‌طور بود که این‌کار شروع شد.»

داستین هافمن، کارگردان فیلم در مقام بازیگر نیاز به معرفی ندارد. حدود نیم قرن سابقه کار تصویری، بردن دو جایزه اسکار بهترین بازیگری، پنج بار نامزدی برای اسکار و بردن جوایز بازیگری جشنواره‌های معتبر دیگری چون ونیز، برلین، بفتا، سزار و گلدن گلوب و کار کردن با کارگردانان صاحب‌نامی چون آرتور پن، جان شلزینگر، سام پکین‌پا و سیدنی پولاک و نقش‌آفرینی در برخی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما او را به یکی از اسطوره‌های بازیگری تاریخ سینما بدل کرده است. هافمن گرچه حدود ۳۵ سال پیش تجربه ناموفقی در کارگردانی داشت و حاصل کارش فیلمی بود که نام او را به عنوان کارگردان بر خود ندارد، اما همیشه وسوسه کارگردانی را داشته و اکنون در هفتاد و پنج‌سالگی پشت دوربین بازگشته. او درباره چگونگی روی آوردنش به کارگردانی می‌گوید: «در این سال‌ها بار‌ها پیش آمد که می‌خواستم فیلمی را کارگردانی کنم، اما در لحظه آخر پا پس کشیدم. همیشه فکر می‌کردم فیلمنامه مناسبی در دست ندارم و بالاخره همسرم گفت اگر بخواهی منتظر یک فیلمنامه مناسب بمانی هیچوقت کارگردانی نخواهی کرد، چرا که هیچوقت فیلمنامه مناسبی پیدا نمی‌کنی. برای همین باید به خودت بگویی من باید هر طور شده این‌کار را بکنم.»

پروژه ساخت فیلم «کوارتت» برای چندین سال در جریان بود و چند کارگردان بر روی آن کار کردند اما هیچکدام به سرانجام نرسیدند تا اینکه هافمن به عنوان کارگردان به گروه پیوست. پیش از او برخی از بازیگران نقش‌های اصلی چون تام کورتنی و مگی اسمیت انتخاب شده بودند و هافمن از تهیه‌کنندگانش خواست برای نقش‌های دوم و دیگر موسیقیدانان ساکن خانه سالمندان، از موسیقیدانان واقعی استفاده کند؛ کسانی که پیش از این تجربه چندانی در بازی در فیلم نداشتند و بیشتر به کار صحنه‌ای مشغول بودند و در آن میان بعضی‌ها هم دوران بازنشستگی‌شان را می‌گذراندند.

هافمن درباره چگونگی استفاده از تجربه بازیگری‌اش در کارگردانی این فیلم و تفاوت او با دیگر کارگردانانی که تجربه بازیگری ندارند می‌گوید: «فکر می‌کنم بهترین کارگردانان بازیگر بوده‌اند. فکر می‌کنم چیزی که بیشتر بازیگر‌ها در آن مشترک هستند و با آن آشنایی دارند، در حالی که بسیاری از کارگردانان به آن توجهی ندارند این است که از ما بازیگران همیشه خواسته می‌شود که صحنه و فضا را در‌‌ همان اولین برخورد درک کنیم. در زمانی که تمامی گروه در حال نور‌پردازی هستند و درباره صحنه و چگونگی آن صحبت می‌کنند، بازیگران در اتاق استراحت و یا اتاق گریم هستند و بعد‌تر به آن‌ها گفته می‌شود صحنه آماده است و وقتی آن‌ها به سر صحنه می‌آیند از آن‌ها خواسته می‌شود که همه چیز را در‌‌ همان برداشت اول درست اجرا کنند. به عقیده من کار مهمی که یک کارگردان باید انجام دهد این است که اجازه دهد بازیگران اشتباه کنند؛ اجازه دهد آن‌ها تمرین کنند و تلاش کنند و اشتباه کنند تا اینکه صحنه را پیدا کنند. باید به همه آن اندازه‌ای که به دیگران زمان داده می‌شود که با صحنه آشنا شوند به بازیگران نیز زمان داد. فکر می‌کنم این بهترین کاری است که می‌شود کرد.»

اما آزادی‌ عملی که هافمن برای بازیگرانش قائل می‌شده فراتر از آشنایی با صحنه بوده است. بازیگرانش روایت می‌کنند که او سر صحنه به آن‌ها اجازه بداهه‌پردازی و تغییر گفت‌وگو‌ها را می‌داده و همیشه با روی باز از پیشنهادهایشان استقبال می‌کرده است. در همان حال ظاهراً او با عوامل فنی به‌راحتی کنار نمی‌آمده. هافمن در این‌باره می‌گوید: «واقعیت این است که ساده‌ترین چیز در دنیا کارگردان بودن است، اگر شما در مرحله اول عوامل فنی درستی انتخاب کنید؛ اگر فیلمبردار، طراح صحنه، طراح لباس، دستیار کارگردان، منشی صحنه، مسئول انتخاب بازیگر و دیگر عوامل را درست انتخاب کرده باشید. من این بخت را داشتم که این اشخاص را درست انتخاب کنم، اگر شما هم این کار را بکنید، بچه ده ساله‌‌تان هم می‌تواند کارگردانی کند.»

داستین هافمن تا اینجا با نخستین تجربه کارگردانی خود توانسته منتقدان را نسبتاً راضی نگه دارد و نقدهای مثبتی دریافت کند. کا‌ترین شورد، منتقد «گاردین» با دادن سه ستاره به فیلم اگرچه فضا و داستان را دروغین و تصنعی می‌داند اما در مجموعه تلاش هافمن برای ساختن فیلمی درباره هنرمندان سالخورده را ستوده است. تیم رابی، منتقد «تلگراف» نیز با دادن سه ستاره به فیلم نقطه قوت فیلم را بازی بازیگرانش و توانایی هافمن در کنترل آن‌ها و گرفتن بازی خوب از آن‌ها توصیف می‌کند. و بالاخره دیوید سکستون، منتقد «دیس ایز لندن» نیز با دادن سه ستاره به فیلم، عمده نقطه قوت آن را بازی بازیگرانش به‌ویژه موسیقیدان‌هایی می‌داند که نقش‌های فرعی فیلم را بازی کرده‌اند.

«کوارتت» با زمان ۹۸ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشور انگلستان است.

مشخصات فیلم:

کوارتت
Quartet
نویسنده: رونالد هاروود
Ronal Harwood
کارگردان: داستین هافمن
Dustin Hoffman
بازیگران: مگی اسمیت، تام کورتنی، بیلی کانلی، پائولین کالینز، مایکل گامبون
Maggie Smith, Tom Courtenay, Billy Connolly, Pauline Collins, Michael Gambon

در همین زمینه:
برنامه رادیویی «اکران»

پیش‌پرده فیلم «کوارتت» ساخته داستین هافمن

وقتی ژان والژان آواز می‌خواند

hosseinn — Sat, 29 Dec 2012 01:50:08 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور – از هفته آخر دسامبر ۲۰۱۲ نمایش عمومی فیلم موزیکال «بینوایان» ساخته تام هوپر، فیلمساز انگلیسی در سینماهای آمریکا، کانادا، استرالیا و برخی از کشورهای شرق آسیا آغاز می‌شود. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«بینوایان» نخستین‌بار در سال ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم لندن به نمایش درآمد. فیلم از اول ژانویه ۲۰۱۳ در دیگر کشورهای جهان هم به نمایش گذاشته می‌شود و از ۱۰ ژانویه در کشورهایی چون هلند، انگلستان، ایرلند و نیوزلند به روی پرده خواهد رفت. این فیلم همچنین در سال ۲۰۱۲ نامزد چهار جایزه گلدن گلوب در رشته‌های بهترین فیلم موزیکال یا کمدی، بهترین آواز، بهترین بازیگر مرد برای هیو جکمن و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای آن هاتاوی شده است.

«بینوایان» روایتی از گریز ژان‌ والژان (قهرمان رمان بینوایان نوشته ویکتور هوگو) از دست سربازرس ژاور است که اکنون به شکل یک فیلم موزیکال بیان سینمایی یافته. در این تازه‌ترین نسخه ساخته‌شده از رمان «بینوایان»، هیو جکمن نقش ژان والژان، راسل کرو نقش بازرس ژاور، آن هاتاوی نقش فانتین و ساشا بارون کوهن و هلنا بونهم کار‌تر نقش‌های آقا و خانم تناردیه را بازی کرده‌اند.

کلود میشل شونبرگ، ترانه‌سرا، بازیگر، خواننده و آهنگساز فرانسوی با همکاری آلن بابلیل در سال ۱۹۸۰ میلادی رمان «بینوایان» را به یک نمایش موزیکال تبدیل کرد. در آن زمان بخش عمده‌ای از شعرهای این موزیکال را بابلیل و ژان مارک ناتل سروده بودند و شونبرگ هم کار آهنگسازی‌اش را انجام داده بود. پس از اجرای این موزیکال در پاریس، این گروه با همکاری هربرت کرتزمر، روزنامه‌نگار و ترانه‌سرای اهل آفریقای جنوبی که مسئولیت برگردان اشعار به انگلیسی را به عهده گرفته بود، نسخه انگلیسی این موزیکال را در سال ۱۹۸۵ میلادی در «مرکز باربیکن» لندن روی صحنه بردند که با استقبال گسترده منتقدان و تماشاگران روبرو شد و گفته می‌شود در مجموع حدود ۶۰ میلیون نفر به تماشای آن رفتند. در سال ۱۹۸۸ و بعد از موفقیت اثر تصمیم به ساخت نسخه سینمایی آن به تهیه‌کنندگی کامرون مکینتاش گرفته شد. در آن زمان از آلن پارکر، کارگردان انگلیسی به عنوان یکی از گزینه‌های کارگردانی فیلم نام برده می‌شد، اما این پروژه به سرانجام نرسید و با اینکه چندین بار تا مرحله تولید نیز پیش رفت، اما سرانجام متوقف شد.

اکنون بعد از نزدیک به سه دهه کمپانی فیلمسازی «وورکینگ تایتل فیلم» انگلستان با همکاری مکینتاش و بر اساس اشعار بابلیل و ژان مارک ناتل و موسیقی شونبرگ، روایت سینمایی این اثر را عرضه کرده است. ویلیام نیکلسون، فیلمنامه‌نویس انگلیسی که آثاری چون «گلادیاتور» و «الیزابت: عصر طلایی» را در کارنامه‌اش دارد فیلمنامه این فیلم را نوشته. تام هوپر، کارگردان انگلیسی که دو سال پیش با فیلم «سخنرانی پادشاه» اسکار بهترین کارگردانی را از آن خود کرد، کارگردانی موزیکال «بینوایان» را به عهده داشته است. او در این فیلم با دو مشکل عمده روبرو بوده: از یک سو می‌بایست روایتی متفاوت از یک رمان بسیار شناخته‌شده به‌دست دهد، آن هم در شرایطی که در تاریخ سینما بار‌ها فیلم‌هایی از روی «بینوایان» ساخته و به نمایش گذاشته شده است. این موضوع توقع تماشاگران و منتقدان را خواه‌ناخواه بالا‌ می‌برد و از کارگردان انتظار دارند که اثری بهتر از آثار پیشین عرضه کند. از سوی دیگر او یکی از موفق‌ترین نمایش‌های موزیکال سال‌های اخیر را که طرفداران زیادی دارد و بسیار هم شناخته شده است، مبنای ساخت اثرش قرار داده است.

تام هوپر درباره انگیزه‌اش از کارگردانی این فیلم و چگونگی استفاده از نسخه موزیکال بینوایان و دشواری‌های این‌کار می‌گوید: «بعد از فیلم "سخنرانی پادشاه" می‌خواستم خودم را تکرار نکنم و کار متفاوتی انجام داده باشم. فیلمی متفاوت‌تر از یک موزیکال نمی‌شد انتخاب کرد. شاید آن‌قدر دیوانه بودم که فکر کردم می‌توانم این‌کار را به انجام برسانم. چالش بزرگی بود، قصد ساختن اثری را داشتیم که ۶۰ میلیون نفر عاشق‌اش هستند و می‌خواستیم آن را به یک تجربه حماسی و سینمایی تبدیل کنیم. فکر می‌کنم بخش عمده‌ای از بار حماسی این فیلم بر دوش بازیگران و نماهای بسته از چهره آن‌ها قرار دارد. می‌خواستم کاری کنم که آدم‌بزرگ‌ها هم در سینما به وجد بیایند.»

هوپر به جای ضبط ترانه‌ها و آواز خواندن بازیگران در استودیو و صداگذاری فیلم در مرحله پس از تولید، از بازیگرانش خواست که سر صحنه و در هنگام ایفای نقش واقعاً آواز بخوانند. برای این منظور سر صحنه یک نوازنده با پیانو موسیقی را اجرا می‌کرد و بازیگران آواز می‌خواندند. آنگاه در مرحله پس از تولید، صدای ضبط‌شده بازیگران با موسیقی اجرا شده توسط ارکستر تلفیق شد. این روش اگرچه فیلمبرداری را مشکل‌ می‌کرد اما به گفته هوپر باعث می‌شد که حس صحنه و نقش و گفتار بهتر به تماشاگر منتقل شود و بازیگران نیز بازی بهتری ارائه دهند. از سوی دیگر هوپر اعتقاد دارد به این وسیله یک فیلم موزیکال متفاوت ساخته است که می‌تواند تماشاگرانی را هم که علاقه‌ای به فیلم‌های موزیکال ندارند راضی کند. فیلمبرداری فیلم از ماه مارس امسال در فرانسه آغاز شد و سپس در انگلستان ادامه یافت.

نقش‌های اصلی فیلم را دو بازیگری ایفا کرده‌اند که بسیاری از تماشاگران آن‌ها را برای بازی در فیلم‌های اکشن و حماسی می‌شناسند و کمتر کسی تصور می‌کرد که در یک فیلم موزیکال بازی کنند و به طور زنده هم آواز بخوانند.

هوپر درباره چگونگی گزینش بازیگران و نحوه کار کردن با آن‌ها می‌گوید: «هیو می‌دانست که راسل کرو توانایی آواز خواندن را دارد. ما هیو جکمن را انتخاب کرده بودیم و برای نقش مقابلش به بازیگر قدرتمندی احتیاج داشتیم؛ کسی که توانایی از بین بردن این قهرمان را داشته باشد. کرو گزینه خوبی به‌نظر می‌آمد اما نمی‌دانستم که آیا می‌تواند آواز بخواند که توانست. ادی رد صدای عالی و شگفت‌انگیزی داشت و کار کردن با آن هاتاوی خارق‌العاده بود. او پیش از فیلمبرداری خودش را کاملاً برای ایفای نقش آماده کرده بود. شش ماه تمرین کرد، بعد سر صحنه آمد؛ و البته هیو جکمن نیز بسیار مهم بود و بدون او نمی‌شد این فیلم را ساخت. ترکیب بازیگری او، خواندنش و ستاره بودنش به علاوه "فیزیک"‌اش که به نقش می‌خورد و ملایمت و انعطافی که در او هست، با نقش انطباق داشت»

اما باید گفت تازه‌ترین نسخه سینمایی «بینوایان» به اندازه نسخه صحنه‌ای آن منتقدان را راضی نکرده است، هرچند برخی اعتقاد دارند که فیلم در رشته‌های بهترین فیلم و بهترین بازیگری مرد و زن از رقبای اصلی جوایز اسکار امسال است.

نیل اسمیت، منتقد «توتال فیلم» با دادن چهار ستاره به فیلم آن را اثری برجسته و تکان‌دهنده با فیلمبرداری عالی توصیف می‌کند و به اعتقاد او آن هاتاوی امسال برای بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگری را از آن خود خواهد کرد. رابی کالین، منتقد «تلگراف» نیز پنج ستاره کامل به فیلم داده است و آن را اثری عظیم با موسیقی خوب می‌داند و چون اسمیت بازی هاتاوی را یکی از مهم‌ترین نقاط قوت فیلم توصیف می‌کند. در نقطه مقابل تاد مک‌کارتی، منتقد «هالیوود ریپور‌تر» فیلم را اثری یکنواخت و بد می‌داند که بعد از مدتی موسیقی‌اش کسالت‌آور می‌شود و کارگردانی یکسان هوپر نیز در تمامی صحنه‌ها بر یکنواختی اثر افزوده است.

«بینوایان» با زمان ۱۵۷ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشور انگلستان است.

مشخصات فیلم:

بینوایان
Les Miserables
نویسنده: ویلیام نیکلسون(فیلمنامه)، کلود میشل شونبرگ، آلن بابلین، هربرت کرتزمر (متن، شعر و آهنگ) بر اساس رمانی از ویکتور هوگو
William Nicholson, Claude-Michel Schonberg, Alain Boublil, Herbert Kretzmer, Victor Hugo
کارگردان: تام هوپر
Tom Hooper
بازیگران: هیو جکمن، راسل کرو، آن هاتاوی، ساشا بارون کوهن، هلنا بونهم کارتر
Hugh Jackman, Russel Crow, Anne Hathaway, Sacha Baron Cohen, Helena Bonham Carter

در همین زمینه:
برنامه «اکران» در رادیو زمانه

ویدئو: پیش‌پرده فیلم «بینوایان» ساخته تام هوپر

بدمستی‌های یک زن و تلاش او برای رستگاری

hosseinn — Fri, 21 Dec 2012 01:43:37 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - از جمعه ۱۴ دسامبر ۲۰۱۲ نمایش عمومی فیلم «اسمشد» (Smashed) یا «خراب» ساخته جیمز پانسولد در سینماهای انگلستان آغاز شده است. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«خراب» نخستین‌بار در سال ۲۰۱۲ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد و جایزه ویژه هیأت داوران این جشنواره را هم به‌دست آورد. سپس در جشنواره‌های دیگری چون تورنتو، زوریخ و تورین نیز روی پرده رفت و از ۱۲ اکتبر به شکل محدود در سینماهای آمریکا به نمایش درآمد. این فیلم از ژانویه سال آینده نیز به شکل محدود در برخی از کشورهای اروپایی نمایش داده خواهد شد.

نام فیلم اشاره به دو معنا دارد که هر دوی آن‌ها در فیلم کاربرد دارند و آن را می‌توان «خرد شده» و «شکسته» و یا «خیلی مست» ترجمه کرد. به همین علت در برگردان نام فیلم از واژه «خراب» استفاده کردم، در مفهوم در هم‌شکستن و خرد شدن یک انسان و همچنین مست و خراب بودن.

کیت و چارلی زوج جوانی هستند که به موسیقی، خنده، رقص، نوشیدن مشروبات الکلی و مست شدن علاقه زیادی دارند، تا آن حد که علاقه به الکل یکی از مهم‌ترین نقاط مشترک زندگی‌ آن‌ها و جفت و بست عاطفی‌شان است. در یک مهمانی شبانه و پس از بدمستی‌هایی، شغل کیت به عنوان یک معلم به خطر می‌افتد و او برای حفظ شغل‌اش مجبور می‌شود الکل را ترک کند. اما علاوه بر مشکل ترک الکل می‌بایست با موقعیت تازه زندگی‌اش هم روبرو شود و همچنین رابطه‌ با همسر الکلی‌اش را به گونه‌ای دیگر سامان دهد.

فیلمنامه این فیلم را جیمز پانسولد و سوزان بورک نوشته‌اند. «خراب» دومین فیلم بلندی‌ست که پانسولد کارگردانی می‌کند. او پیش از این چند فیلم کوتاه ساخته و یک مستند هم در کارنامه‌اش قرار دارد. «خراب» از فیلم‌های به اصطلاح مستقل محسوب می‌شود و با بودجه‌ اندکی در حدود ۵۰۰ هزار دلار ساخته شده است.

جیمز پانسولد، نویسنده و کارگردان «خراب» درباره چگونگی شکل‌گیری این فیلم می‌گوید: «ماجرا از دوستی من با سوزان بورک، نویسنده و کمدین ساکن لس‌آنجلس شروع شد. ما درباره کارهای احمقانه‌ای که موقع مستی انجام داده بودیم حرف می‌زدیم. او داستان‌های منحصر به فردی تعریف می‌کرد. تصمیم گرفتیم در پیش‌زمینه اعتیاد به الکل یک داستان عاشقانه تعریف کنیم درباره اینکه انسان چطور ناگهان به خودش می‌آید و به مشکلات زندگی‌اش آگاه می‌شود و تصمیم می‌گیرد زندگی‌اش را تغییر دهد. نمی‌خواستیم فقط درباره اعتیاد به الکل فیلم بسازیم. بلکه قصد داشتیم در این روایت، زیاده‌روی در نوشیدن مشروبات الکلی را با استفاده از تجربه‌های خودمان و آنچه که در حلقه دوستان و آشنایان‌مان سراغ داشتیم بپرورانیم. می‌خواستیم داستانی از کار دربیاوریم که برای تماشاگران هم‌نسل‌مان دیدنی و جذاب باشد و در همان حال به جنبه‌های انسانی هم بپردازد.

از نکاتی که باعث شده این فیلم مورد توجه قرار بگیرد نحوه پرداخت و نگاه نویسندگان و کارگردان به ساختار فیلم و داستان آن است. «خراب» اگرچه موضوعی جدی چون اعتیاد به الکل را مضمون قرار داده، اما در عین حال از بار کمدی نیز برخوردار است و به گفته برخی از منتقدان همین نکته باعث شده در مقایسه با دیگر آثاری که موضوعی مشابه را روایت می‌کنند، به اثری خشک و جدی تبدیل نشود.

پانسولد درباره ساختار کمدی - تراژیک این فیلم می‌گوید: «قصد نداشتیم فیلمی درباره یک معضل اجتماعی بسازیم؛ فیلمی که احساس بدی به شما بدهد و مانند یک بزرگ‌تر تماشاگرش را نصیحت کند که حالا چه‌کار باید بکند. می‌خواستیم فیلمی بسازیم که شوخی و خوشمزگی زیادی داشته باشد و به‌راحتی با مخاطب ارتباط برقرار کند، نه اینکه جدی و عبوس باشد. برای همین "کیتی" کسی است که می‌تواند خواهر شما، هم‌خانه شما و یا دوست دختر سابق شما باشد، کسی که می‌شناسیدش. فیلم در حقیقت داستان زنی است که تلاش می‌کند رستگار شود؛ آن هم در دوره‌ای که بسیاری از الکلی‌ها را در اینترنت و به‌ویژه در یوتیوب می‌بینید.»

«خراب» اگرچه با بودجه‌ای اندک ساخته شده، اما بازیگران خوب و نسبتاً شناخته‌شده‌ای در آن بازی کرده‌اند؛ از بازیگرانی چون مری الیزابت وینستید و آرون پل که بیشتر برای بازی در مجموعه‌های تلویزیونی مطرح هستند و در این فیلم نقش‌های اصلی را بازی کرده‌اند تا اکتاویا اسپنسر، بازیگر برنده جایزه اسکار و مری کی پلیس، بازیگر برنده جوایز امی و جایزه بازیگری جشنواره فیلم لوکارنو. به گفته پانسولد در این فیلم کم‌هزینه، بازیگران تنها با اعتماد به فیلمنامه و میل به انجام کاری خوب، بازی در فیلم را پذیرفتند. فیلم تنها در ۱۹ روز و در فاصله زمانی بین ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱ تا ۲۲ اکتبر‌‌ همان سال فیلمبرداری شد و بعد از نمایش در جشنواره‌های فیلم ساندنس و تورنتو، کمپانی سونی تصمیم گرفت حقوق پخش سینمایی‌اش را خریداری کند و مسئولیت پخش جهانی‌اش را هم بر عهده بگیرد.

اوکتاویا اسپنسر که سال گذشته برای بازی در فیلم «کمک» اسکار بهترین بازیگر زن نقش مکمل را به‌دست آورد، درباره علاقه‌اش به بازی در این فیلم گفت: «قبل از اینکه در فیلم "کمک" بازی کنم و به آن موفقیت‌ها برسم، برای بازی در این فیلم انتخاب شده بودم. در آن زمان کمی مضطرب بودم و بلاتکلیف و دنبال کار می‌گشتم. مدیر برنامه‌هایم که فیلمنامه "خراب" را خوانده بود، پیشنهاد داد که در این فیلم بازی کنم. وقتی فیلمنامه را خواندم و فهمیدم چه کسانی قرار است در فیلم بازی کنند گفتم: به من بگوئید چه‌کار باید بکنم و برای قبول این نقش با کی تماس بگیرم؟ بعد من و جیمز با هم دیدار کردیم که خیلی خوب و مثبت بود و من هم بسیار هیجان‌زده بودم.»

منتقدان نیز "خراب" را پسندیده‌اند و نقدهای مثبتی نثارش کرده‌اند. راجر ایبرت، منتقد «شیکاگو سان‌تایمز» با دادن سه‌ونیم ستاره از چهار ستاره خود به این فیلم، آن را فیلمی می‌داند که با اشراف به موضوع ساخته شده است و داستان و شخصیت‌های فرعی‌اش به خوبی پرورش یافته‌اند و اگرچه فیلم موضوعی جدی چون اعتیاد به الکل را مضمون قرار داده، اما به گمان او به فیلمی افسرده و عبوس تبدیل نشده است. پیتر تراورس، منتقد «رولینگ استونز» نیز سه ستاره از چهار ستاره‌اش را نثار این فیلم کرده و با تعریف از آن و تحسین موفقیتش در فاصله گرفتن از شو‌های تلویزیونی با موضوعی مشابه، نقطه قوت فیلم را در بازی بازیگران آن به‌ویژه مری الیزابت وینستید می‌داند. جیمز موترام منتقد «توتال فیلم» نیز با دادن سه ستاره به فیلم با انتقاد از فیلمنامه فیلم که به گمان او نیاز به پرداخت بهتر دارد، بازی بازیگران نقش‌های اصلی را ستوده و "خراب" را به عنوان موفقیتی در عرصه دستیابی به واقع‌گرایی برای کارگردانش ارزیابی می‌کند.

«خراب» با زمان ۸۱ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشور آمریکا است.

مشخصات فیلم
خراب
Smashed
نویسندگان: جیمز پانسولد، سوران بورک
James Ponsoldt, Susan Burke
کارگردان: جیمز پانسولد
James Ponsoldt
بازیگران: مری الیزابت وینستید، آرون پل، اکتاویا اسپنسر، مری کی پلیس
Mary Elizabeth Winstead, Aaron Paul, Octavia Spencer, Mary Kay Place

پیش‌پرده فیلم «خراب» (Smashed) ساخته جیمز پانسولد

هابیت: یک سفر غیرمنتظره

hosseinn — Sat, 15 Dec 2012 04:47:24 +0000

برنامه رادیویی «اکران»

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - از این هفته نمایش عمومی فیلم «هابیت: یک سفر غیرمنتظره» تازه‌ترین ساخته پیتر جکسون، فیلمساز نیوزلندی به شکل گسترده در سینماهای بیش از ۴۰ کشور دنیا آغاز می‌شود. در اکران این هفته می‌پردازیم به معرفی این فیلم.

«هابیت: یک سفر غیرمنتظره» اولین قسمت از یک سه‌گانه تازه است و پیش‌درآمدی بر مجموعه فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها»، ساخته پیتر جکسون محسوب می‌شود. این مجموعه از فیلم‌ها تاکنون بسیار موفق بوده و با اقبال مواجه شده است.

در «هابیت: یک سفر غیر منتظره» بار دیگر با برخی از شخصیت‌های آشنای مجموعه فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» راهی سفری پرماجرا می‌شویم. سال‌ها پیش از روی دادن داستان «ارباب حلقه‌ها» گاندولف، جادوگر آشنای این مجموعه فیلم‌ها، بیلبو باگینز را ترغیب می‌کند که یک میهمانی راه بیندازد. در این مهمانی او با نشان دادن یک نقشه برای یافتن در مخفی کوهستان تنهایی، بیلبو و سیزده کوتوله دیگر را برای یافتن گنجینه‌ای دزدیده و پنهان شده در آن به نبرد با اژدهای نگهبان این گنجینه می‌فرستد.

سه‌گانه «هابیت» که قرار است در سه سال پیاپی، به نمایش درآید همچون مجموعه فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» بر اساس رمان «هابیت» دیگر رمان مشهور از جی آر آر تالکین نویسنده انگلیسی ساخته شده‌ است. این کتاب نخستین‌بار در سال ۱۹۳۷ میلادی یعنی نزدیک به حدود دو دهه پیش از انتشار مجموعه کتاب‌های «ارباب حلقه‌ها» منتشر شد و مورد استقبال مخاطبان و منتقدان قرار گرفت. منتقدان روزنامه و مجلات معتبری چون «تایمز» و «نیویورک پست» کتاب را ستودند و همچنین کتاب نامزد دریافت مدال کارنگی شد و جایزه بهترین کتاب نوجوانان روزنامه «نیویورک هرالد تریبون» در سال ۱۹۳۸ میلادی را هم به‌دست آورد.

پیتر جکسون، فیلمساز نیوزلندی که پس از ساخت سه‌گانه «ارباب حلقه‌ها» علاوه بر موفقیت چشمگیر در جذب تماشاگر و فروشی میلیاردی موفق شده بود در سال ۲۰۰۴ میلادی سه جایزه اسکار بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه اقتباسی و بهترین کارگردانی را به دست آورد، در تازه‌ترین پروژه‌اش سراغ کتاب دیگری از تالکین رفته، با این امید که بتواند بار دیگر موفقیت مجموعه «ارباب حلقه‌ها» را تکرار کند. البته جکسون پیش از ساخت مجموعه فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» قصد داشت که این سه‌گانه را جلوی دوربین ببرد، اما در آن زمان حقوق سینمایی این کتاب‌ در اختیار کمپانی فیلمسازی «یونایتد آرتیستز» بود و جکسون موفق نشد که با این کمپانی به توافق برسد و به ناچار به سراغ ساخت سه‌گانه «ارباب حلقه‌ها» رفت. موفقیت او در ساخت این سه‌گانه راه را برای او هموار کرد و در سال ۲۰۰۶ میلادی کمپانی فیلمسازی «متروگلدوین مایر» که مالکیت کمپانی «یونایتد آرتیستز» را خریداری کرده بود ابراز تمایل کرد که این پروژه را با همکاری جکسون به مرحله تولید برساند.

نخست قرار بود جکسون تنها مسئولیت تهیه‌کنندگی فیلم را بر عهده داشته باشد و گیلرمو دل‌تورو، کارگردان مکزیکی که برای ساختن فیلم تحسین‌شده «هزارتوی پن» شناخته می‌شود آن را کارگردانی کند. جکسون به همراه دل‌تورو و فران والش و فیلیپا بوینس، دو فیلمنامه‌نویسی که پیش‌تر در مجموعه فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» و فیلم «کینگ کونگ» با او همکاری کرده بودند کار بر روی فیلمنامه را آغاز کردند. نوشتن فیلمنامه اما بیشتر از آنچه برای آن مقرر شده بود به درازا کشید و به گفته گروه، بار‌ها ساختار و شکل فیلمنامه تغییر کرد. جکسون درباره چگونگی نوشتن فیلمنامه و تغییراتی که در مقایسه با کتاب در فیلمنامه اعمال شد می‌گوید: «یکی از چیزهایی که ما را در هنگام تبدیل کتاب تالکین به فیلمنامه نگران می‌کرد، سیزده کوتوله داستان هستند. چرا که شخصیت آن‌ها مهم است. در کتاب تاکلین یعنی «هابیت» به جز چند مورد استثنایی، نویسنده به شخصیت‌پردازی چندان اهمیت نداده است. البته بعضی از کوتوله‌ها در این داستان شخصیت ویژه‌ای دارند، اما بیشترشان در داستان تشخص پیدا نکرده‌اند. در اینجا ما با داستانی روبرو بودیم که قرار بود در سه فیلم گسترش یابد و هر کدام از این شخصیت‌ها نقش ویژه‌ای در داستان ما دارند. برای همین برای ما مهم بود که بتوانیم به هر کدام از آن‌ها شخصیتی ویژه ببخشیم.»

سرانجام در سال ۲۰۱۰ میلادی فیلمنامه فیلم آماده شد اما در همین زمان دل‌تورو به علت طولانی شدن پروژه از آن کناره گرفت و سرانجام قرار شد خود جکسون فیلم را کارگردانی کند. فیلمبرداری فیلم در ماه مارس ۲۰۱۱ میلادی در استودیویی در نیوزلند آغاز شد و پس از چند هفته فیلمبرداری در استودیو، صحنه‌های خارجی فیلم نیز در مناطق طبیعی نیوزلند فیلمبرداری شدند. همزمان با فیلمبرداری جکسون و گروهش در ویدئو بلاگ‌هایی گزارش‌هایی از تولید و پشت صحنه فیلم را منتشر می‌کردند. گفتنی است که قسمت اول و دوم فیلم همزمان فیلمبرداری شدند.

«هابیت» تا امروز پرهزینه‌ترین فیلمی است که با دوربین‌های دیجیتال «رد اپیک» (Red Epic) فیلمبرداری شده است. همچنین این مجموعه فیلم‌ها از نظر تکنیکی نسبت به دیگر فیلم‌های مشابه از پیشرفت‌های بسیاری برخوردار هستند. بر خلاف روش رایج در سینما، یعنی فیلمبرداری و نمایش با سرعت ۲۴ فریم در ثانیه، «هابیت» با سرعت ۴۸ فریم در ثانیه فیلمبرداری شده و قرار است به شکل ویژه، یعنی با همین سرعت نیز به نمایش درآید. به گفته سازندگان فیلم استفاده از این روش به‌ویژه در شکل سه‌بعدی باعث می‌شود که تصویر شفاف‌تر و طبیعی‌تر به نظر آید و از مشکلات تاری تصویر به‌ویژه در صحنه‌های درگیری و هنگام حرکت‌های سریع دوربین کاسته شود. همچنین صدای فیلم با آخرین تکنولوژی «دالبی اتموس» (Dolby Atmos) کار شده است که به صداگذار فیلم اجازه می‌دهد که تا ۱۲۸ صدای مختلف را بر روی فیلم قرار داده و از طریق ۶۴ بلندگو در سالن پخش کند. این سیستم پخش صدای جدید از ماه آوریل امسال معرفی شده است و «هابیت» هشتمین فیلمی است که از این فن‌آوری تازه استفاده می‌کند و قرار است که در حدود ۸۰ تا ۱۰۰ سینمای جهان که به این سیستم پخش صدا مجهز شده‌اند به نمایش درآید.

از نظر جلوه‌های ویژه کامپیوتری نیز مجموعه «هابیت» از حجم جلوه‌های بیشتری برخوردار است و در این سری از فیلم‌ها تماشاگران شخصیت‌های ساخته شده توسط کامپیو‌تر بیشتری را بر پرده مشاهده خواهند کرد. پیتر جکسون، کارگردان فیلم درباره این پیشرفت‌های تکنیکی در این مجموعه فیلم‌ها می‌گوید: «بدون شک جلوه‌های ویژه استفاده شده در فیلم «هابیت» بسیار پیشرفته‌ترند از فیلم‌های "ارباب حلقه‌ها" که ده سال پیش ساخته شدند. در زمان ساخت فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» من خیلی علاقه داشتم که شخصیت‌هایی مانند «ارکز‌ها» و «گابلین‌ها» را به شکل دیجیتالی بسازم، اما در آن زمان این امکان وجود نداشت و ما تنها توانستیم شخصیت «گولوم» را به این شیوه خلق کنیم که در زمان خودش کار بزرگی بود. اما در این ده سال گذشته همه چیز به سرعت تغییر کرده است و ما الان می‌توانیم شخصیت‌های دیجیتالی را در همه ‌جای فیلم به‌کار بگیریم.»

جکسون در این مجموعه فیلم‌ها علاوه بر استفاده دوباره از بازیگرانی چون ایان مک‌کلن در نقش گاندولف، کیت بلانشت و کریستوفر لی، نقش اصلی فیلم یعنی نقش بیلبو باگینز را به مارتین فریمن سپرده است. اندرو لزنی، فیلمبرداری که پیش‌تر در سه‌گانه «ارباب حلقه‌ها» نیز با جکسون کار کرده و موفق به بردن جایزه اسکار شده بود مدیریت فیلمبرداری و هوارد شور آهنگساز آن مجموعه فیلم‌ها و برنده سه جایزه اسکار ساخت موسیقی این مجموعه از فیلم‌ها را بر عهده داشته‌اند.

«هابیت: یک سفر غیرمنتظره» نظرات متفاوتی هم از منتقدان دریافت کرده و در مجموع موفق بوده است. برخی چون تاد مک‌کارتی، منتقد «هالیوود ریپور‌تر» اگرچه از نظر تصویری فیلم را به اندازه فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» دیدنی و زیبا می‌داند اما اعتقاد دارد فیلم به‌ویژه در صحنه‌های آغازین آن خسته‌کننده و یکنواخت است. از سوی دیگر متیو لی‌لند، منتقد «توتال فیلم» پنج ستاره کامل به فیلم داده و آن را اثری جذاب، تماشایی و از نظر تکنیکی بلندپروازانه و بی‌پروا و تمام آنچه از فیلمسازی چون پیتر جکسون با سابقه ساختن مجموعه «ارباب حلقه‌ها» می‌تون انتظار داشت توصیف می‌کند.
«هابیت: یک سفر غیرمنتظره» با زمان ۱۶۶ دقیقه محصول سال ۲۰۱۲ کشورهای آمریکا و نیوزلند است.

مشخصات فیلم

هابیت: یک سفر غیرمنتظره
The Hobbit: An Unexpected Journy
نویسندگان: فران والش، فیلیپا بوینس، پیتر جکسون، گولرمو دل‌تورو بر اساس کتابی از جی آر آر تالکین
Fran Walsh, Philippa Boyens, Peter Jackson, Guillermo Del Toro, J. R. R. Tolkien
کارگردان: پیتر جکسون
Peter Jackson
بازیگران: ایان مک‌کلن، مارتین فریمن، ریچارد آرمیتاژ، کیست بلانشت
Ian McKllen, Martin Freeman, Richard Armitage, Cate Blanchett

در همین زمینه:

برنامه «اکران» در رادیو زمانه

ویدئو: پیش‌پرده فیلم «هابیت: یک سفر غیر منتظره» ساخته پیتر جکسون