اصفهان

مدیریت آب در زاینده رود، یک دشواری تاریخی

arezoo — Fri, 08 Mar 2013 06:54:48 +0000

بیژن روحانی

بیژن روحانی - اختلاف بر سر آب زاینده رود بالا گرفته است. با آن که کمتر کسی می‌توانست تصور کند که اعتراض کشاورزان اصفهانی در اسفندماه ۱۳۹۱ منجر به تخریب تاسیسات آب‌رسانی به یزد شود و سپس به خشونت‌های بیشتر بینجامد، اما از مدت‌ها پیش بسیاری نسبت به بحران مدیریت آب در ایران هشدار داده بودند.

بحرانی که هر روز خود را به شکل‌های گوناگون نشان می‌دهد. روزی باعث خشک شدن دریاچه ارومیه می‌شود، و روزی دیگر تالاب‌هایی در استان فارس یا سیستان و بلوچستان را تهدید می‌کند. طرح‌‌هایی مانند انتقال آب از دریای خزر به استان‌های کم آب را هم بسیاری از کارشناسان محیط زیست غیرعملی و آسیب‌رسان به محیط زیست و منابع آبی توصیف کرده‌اند. با این‌حال هستند کسانی که همچنان معتقدند بحران آب تنها یک علت دارد که همان خشکسالی است.

کم‌آبی در زاینده رود بحرانی می‌شود

رودخانه‌ای خروشان که با سرچشمه گرفتن از کوه‌های بختیاری برای سده‌ها اصفهان و دشت‌های آن را آبیاری می‌کرد، اکنون چند سالی است که در اکثر روزهای سال به یک گذرگاه خشک و خاکی تبدیل شده است.

سابقه نظام تقسیم آب زاینده رود به زمان ساسانی یا حتا پیش‌تر از آن می‌رسد. از آن زمان به بعد بارها «نظم و نسق»‌ها یا نظام تقسیم آب برای زاینده رود تدوین شده که آخرین مورد تاریخی آن به نام طومار شیخ بهایی مشهور است. بر اساس این طومار آب زاینده رود به ۳۳ سهم کلی و ۲۷۵ سهام جزیی بین هفت واحد آب‌خور تقسیم می‌شود که در فاصله هفتاد کیلومتری اصفهان تا ۱۲۰ کیلومتری شرق این شهر قرار دارند.

پل‌های تاریخی اصفهان که زمانی برای عبور از زاینده‌رود ساخته شده‌بودند اکنون بر بستری خشک و ترک خورده ایستاده‌اند. فراتر از این، کشاورزان اصفهانی نیز ضررهای هنگفتی متحمل شده و بخش مهمی از درآمد خود را از دست داده‌اند. ریشه اعتراضات این کشاورزان را باید در مسائل عمیقی دید که به طور مستقیم حیات اقتصادی و اجتماعی آن‌ها را نشانه گرفته است. در سال‌های گذشته نیز شکایت‌هایی به قوه قضاییه در خصوص برداشت بی‌رویه از منابع آبی زاینده رود ارسال شده بود، اما آن شکایت‌ها به جایی نرسید. به عنوان مثال شهرداری اصفهان ابتدا در سال ۱۳۸۸ و پس از آن جمعی از استادان دانشگاه از این امر به دادگاه شکایت بردند. پس از آن نیز شکایت دیگری از سوی جمعی از کشاورزان اصفهان و به وکالت محمد‌علی دادخواه تقدیم دادگاه شد. محور این شکایت‌‌ها بر برداشت غیر مجاز آب و حفر غیرقانونی چاه در بالادست زاینده رود استوار بود.

ماجرای خشک شدن زاینده رود پرده‌ای دیگر را از بحران مدیریت منابع آبی در ایران نشان داد. در حالی که در استان اصفهان، بسیاری از مسئولان استان و کشاورزان بر این اعتقاد هستند که دلیل کم‌آبی‌های فراوان، انتقال آب از اصفهان به مناطق دیگر از جمله به یزد و برداشت‌های غیرقانونی است، اما یزدی‌ها انگشت اتهام را به سوی مدیریت نادرست آب در خود اصفهان دراز می‌کنند.

تقسیم آب زاینده رود، یک طرح کهن

در طرحی به نام بهشت آباد، قرار است باز هم آب از استان چهار محل و بختیاری به اصفهان انتقال پیدا کند. طرح بهشت‌آباد که مخالفان زیادی داشت در نهایت به تصویب مجلس ایران رسید. مخالفان که از یک سو کارشناسان محیط زیست و از سوی دیگر کشاورزان چهارمحال و بختیاری و خوزستان هستند معتقدند این طرح باعث تولید مشکلاتی جدید در استان‌های همجوار که منشاء و سرچشمه این آب‌ها هستند می‌شود.

زاینده رود، رودخانه‌ای آب شیرین و دائمی است که در منطقه خشکی مانند اصفهان که دارای اقلیمی ناپایداراست جاریست. به همین دلیل در طی سده‌ها، همواره مساله مدیریت و تقسیم آب زاینده رود مساله‌ای مهم بوده است و طی تاریخ تلاش‌های متفاوتی برای بهر‌ه‌مند ساختن کشاورزان از آب این رودخانه صورت گرفته.

طبق برخی اسناد تاریخی سابقه نظام تقسیم آب زاینده رود به زمان ساسانی یا حتا پیش‌تر از آن می‌رسد. از آن زمان به بعد بارها «نظم و نسق»‌ها یا نظام تقسیم آب برای زاینده رود تدوین شده که آخرین مورد تاریخی آن به نام طومار شیخ بهایی مشهور است. بر اساس این طومار آب زاینده رود به ۳۳ سهم کلی و ۲۷۵ سهام جزیی بین هفت واحد آب‌خور تقسیم می‌شود که در فاصله هفتاد کیلومتری اصفهان تا ۱۲۰ کیلومتری شرق این شهر قرار دارند. این تقسیم بندی از اواسط بهار تا آخر آبان ماه و به مدت ۱۶۰ روز اجرا می‌شود و پس از آن در ماه‌های سرد سال که نیاز به آبیاری وجود ندارد، رودخانه آزاد است و هرکس می‌تواند به میزان نیاز از آن برداشت کند. با آن‌که این طومار به طور عمومی به شیخ بهایی نسبت داده می‌شود، اما برخی محققان از جمله سید حسن حسینی ابری معتقدند این طومار و این نظام تقسیم آب در حقیقت تکامل یافته یک نظام بسیار کهن تقسیم آب در جغرافیای اصفهان است که سابقه آن به حدود دو هزار سال می‌رسد.

افزودن بر آب زاینده رود

در سده حاضر طرح‌هایی برای افزایش آب زاینده رود به اجرا درآمده است. از آن‌جا که یکی از منابع اصلی آب زاینده رود، کوهرنگ است، از زمان صفوی نقشه‌ای برای به هم پیوستن سرچشمه کوهرنگ به سرچشمه زاینده در دست بود، طرحی که البته نه در زمان شاه طهماسب و نه در زمان شاه عباس عملی نشد. اما سرانجام در سال ۱۳۳۲، تونل شماره یک کوهرنگ برای پیوستن این دو سرچشمه به یکدیگر افتتاح شد. تونل شماره دو نیز در سال ۱۳۶۴ به بهره‌برداری رسید. اما کار احداث تونل شماره سه با گذشت چندین سال هنوز به پایان نرسیده است.

در طرح دیگری به نام بهشت آباد، قرار است باز هم آب از استان چهار محل و بختیاری به اصفهان انتقال پیدا کند. طرح بهشت‌آباد که مخالفان زیادی داشت در نهایت به تصویب مجلس ایران رسید. مخالفان که از یک سو کارشناسان محیط زیست و از سوی دیگر کشاورزان چهارمحال و بختیاری و خوزستان هستند معتقدند این طرح باعث تولید مشکلاتی جدید در استان‌های همجوار که منشاء و سرچشمه این آب‌ها هستند می‌شود.

ریشه مشکلات در کجاست؟

گرچه اکنون جدال بر سر انتقال آب از زاینده رود به یزد بالا گرفته است، و این انتقال آب نیز بی‌تردید در کاهش آب در اصفهان نقش مهمی داشته، اما نمی‌توان از عوامل دیگر غفلت کرد و آن‌ها را در شمار نیاورد. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات مدیریت آب در ایران، مدیریت نکردن چگونگی مصرف آن و فشار وارد آوردن بر منابع آبی است. به عنوان مثال بسیاری از صنایعی که به آب فراوان نیاز دارند در مناطقی مستقر می‌شوند که مانند اصفهان مناطق خشک و کم آبی هستند. احداث کارخانه ذوب آهن، فولاد و سپس صنایع پتروشیمی، گرچه به رونق اقتصادی در این استان منجر شده است اما حجم عظیمی از آب را برای تولیدات خود می‌بلعد. این صنایع باید در حقیقت در کنار دریا و یا منابع بزرگ آبی احداث شوند. در سال‌های گذشته نیز به طور روز افزون بر تعداد صنایعی که به آب فراوان نیاز دارند در شهرهای مختلف استان اصفهان افزوده شده است.

اما مشکل دیگر نیز به کشاورزی باز می‌گردد. میزان کشاورزی در استان اصفهان بسیار افزایش یافته است اما بخش زیادی از این کشاورزی مختص محصولاتی است که به آب بسیار زیاد نیاز دارند. کاشت گسترده برنج و ذرت علوفه‌ای و همچنین برداشت آب از رودخانه و انتقال آن به دامنه‌ها برای کاشت و آبیاری درختان در پارک‌ها نیز فشار زیادی بر منابع آبی وارد کرده است. حفر چاه در اطراف رودخانه و به خصوص در بالادست نیز سبب نرسیدن آب به مناطق پایین دست رودخانه شده است. در سال ۱۳۸۴ با تصویب قانونی در مورد استقلال مدیریت آب در استان‌ها، در عمل استان‌ها در چارچوب خطوط و تقسیمات استانی به مدیریت آب پرداختند و از توجه به یک‌پارچگی و به هم پیوستگی این موضوع غفلت کردند.

به طور خلاصه می‌توان گفت که یکی از مهمترین و اصلی‌ترین دلایل کمبود آب در استان اصفهان و مناطق مرکزی ایران برداشت آب بیش از ظرفیت موجود و نبودن یک نگرش کلی برای مدیریت منابع آبی فراتر از مقاصد استانی است.

ایران که به لحاظ جغرافیایی در منطقه‌ای خشک و کم آب واقع شده است، برای عبور از بحران‌هایی این چنین که می‌تواند به معضلات عمیق اجتماعی نیز منجر شود نیازمند بازنگری در سیاست‌های زیست محیطی و همچنین نحوه استفاده از منابع کمیاب آبی است.

در همین زمینه:

جشن فرخنده زاینده رود

بحران آلودگی هوا و خودروهای غیر استاندارد

arezoo — Fri, 07 Dec 2012 05:53:07 +0000

بیژن روحانی

بیژن روحانی - زنگ خطر آلودگی هوا در تهران و در چند شهر بزرگ دیگر از جمله اصفهان بار دیگر به صدا درآمده است. تعطیلی تهران و خروج بخشی از شهروندان از شهر، شاید راه حل موقتی باشد که در روزهای به اوج رسیدن میزان آلودگی اندکی از میزان تاثیر آن بر شهروندان بکاهد. راه حل‌های دیگر مانند افزایش محدودیت برای تردد خودروها یا توقف فروش آرم‌های روزانه طرح ترافیک نیز فقط می‌تواند درصد ناچیزی در این زمان موثر باشد.

اما گویا این روند آرام آرام به سنتی تبدیل شده است که هرسال تکرار می‌شود. هربار مقداری توصیه‌های ایمنی برای کمتر از خانه خارج شدن، یا نوشیدن مایعات و استفاده از ماسک در رسانه‌ها‌ منتشر می‌شود و تا تکرار وضعیت بحرانی بعدی، مساله فراموش می‌شود. وضعیت ناسالم هوا در تهران معمولا تا زمانی ادامه دارد که تغییر شرایط جوی باعث کم شدن میزان آلودگی‌ها شود. بارش باران یا ورود جبهه‌های هوای ناپایدار باعث تغییر شرایط از ناسالم به سالم می‌شود.

آلودگی هوا: بمبی که آهسته می‌کشد

حقیقت تلخ آن است که آلودگی هوا، سلامت انسان‌‌ها را در تعدادی از بزرگ‌ترین و پر جمعیت‌ترین شهرهای ایران به مخاطره جدی انداخته است.

در شهرهایی مانند تهران یا اصفهان، عامل اصلی تولید کننده آلودگی همان عوامل انسانی است. بسیاری از کارشناسان براین عقیده هستند که خودروهای تولید داخل و همچنین خودروهای فرسوده نقش اصلی را در این میان برعهده دارند. خودروهای تولید ایران در هر ۱۰۰ کیلومتر ۱۸ لیتر بنزین مصرف می‌کنند و این در حالی است که این میزان باید به هشت لیتر کاهش پیدا کند.

تاثیرات این بحران در کوتاه مدت و بلند مدت شامل تبعات منفی متعددی در حوزه‌های سلامت و بهداشت، محیط زیست، اقتصاد و حتی امنیت اجتماعی و روانی است. به گفته اکثر کارشناسان محیط زیست، تعطیل کردن شهرها تنها می‌تواند یک اقدام بسیار کوتاه مدت برای فرار از شرایط بحرانی باشد، اما هرگز نمی‌تواند به عنوان یک راه حل اساسی در کاهش آلودگی در نظر گرفته شود.

طبق آماری که در سال ۲۰۱۱ توسط سازمان بهداشت جهانی اعلام شد، مجموع مرگ و میر در جهان براثر آلودگی هوا به طور کلی حدود سه میلیون و سیصد هزار نفر در سال است. از این میان حدود یک میلیون و سیصد هزار نفر سالانه براثر آلودگی هوای محیط‌های شهری جان خود را از دست می‌دهند.

در مورد میزان مرگ و میر در شهرهای بزرگ ایران از جمله تهران بر اثر آلودگی هوا، آمارهای متفاوت و متناقضی وجود دارد. به تازگی مسئولان «پژوهشکده سل و بیماری‌های ریوی» از مرگ حداقل سالانه ۱۳ هزار نفر در تهران بر اثر آلودگی هوا سخن گفته‌اند.

خودروها و سوخت غیر استاندارد

عوامل موثر در بحرانی شدن وضعیت آلودگی هوای تهران و شهرهای بزرگ را می‌توان به دو دسته عوامل انسانی و طبیعی تقسیم کرد. در بخش عوامل انسانی وجود صنایع و کارخانه‌های آلوده کننده در شهرها یا حاشیه آن‌ها، تردد وسایل نقلیه آلوده کننده و همچنین استفاده از سوخت‌های بی‌کیفیت و غیر استاندارد جزو دلایل مهم بحرانی شدن وضعیت آلودگی هواست. این وضعیت می‌تواند توسط برخی عوامل طبیعی نیز تشدید شود. مثلا بروز پدیده وارونگی هوا در فصل زمستان باعث تشدید آلودگی می‌شود. همچنین موقعیت جغرافیایی شهرها و نحوه گردش هوا و وزش باد نیز در تشدید میزان آلودگی یا برجای ماندن آن می‌تواند بسیار موثر باشد.

در مورد میزان مرگ و میر در شهرهای بزرگ ایران از جمله تهران بر اثر آلودگی هوا، آمارهای متفاوت و متناقضی وجود دارد. به تازگی مسئولان «پژوهشکده سل و بیماری‌های ریوی» از مرگ حداقل سالانه ۱۳ هزار نفر در تهران بر اثر آلودگی هوا سخن گفته‌اند.

اما نمی‌توان انکار کرد که در شهرهایی مانند تهران یا اصفهان، عامل اصلی تولید کننده آلودگی همان عوامل انسانی است. بسیاری از کارشناسان براین عقیده هستند که خودروهای تولید داخل و همچنین خودروهای فرسوده نقش اصلی را در این میان برعهده دارند. به گفته اسکندر مومنی، رییس پلیس راهنمایی و رانندگی، خودروهای تولید ایران در هر ۱۰۰ کیلومتر ۱۸ لیتر بنزین مصرف می‌کنند و این در حالی است که این میزان باید به هشت لیتر کاهش پیدا کند. او همچنین مساله خروج خودروهای فرسوده را یکی از گره‌های مهم در بحث آلودگی هوا دانسته است.

محمد جواد‌ نظری‌مهر، عضو هیئت رییسه فراکسیون محیط زیست در مجلس نیز خودروهای تولید ایران را عامل اصلی تشدید آلودگی هوا می‌داند. او با انتقاد از عملکرد دولت در زمینه توسعه حمل و نقل عمومی اعلام کرده است هم اکنون دولت برنامه و مدیریت مناسبی برای توسعه ناوگان حمل و نقل عمومی و توسعه فضای سبز در کشور ندارد. به گزارش خبرگزاری خانه ملت، این نماینده مجلس می‌گوید حتا اگر خودروهای فرسوده با خودروهای جدید جایگیزین شوند، باز هم آلودگی هوا تشدید می‌شود، زیرا خوردوهای ساخت ایران بی‌کیفیت هستند.

طبق آمارها در حدود پنج میلیون خودرو در شهر تهران تردد می‌کنند. به گفته پلیس راهنمایی و رانندگی، تعداد خودروهای موجود در تهران ۸ برابر معابر موجود در آن است. به گفته ستاد معاینه فنی خودروها، سالانه بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار خودروی جدید به خودروهای موجود در تهران اضافه می‌شود. به غیر از این‌ها حدود سه میلیون متورسیکلت نیز در تهران تردد می‌کنند. مرکز معاینه فنی خودروها در تهران اعلام کرده است حدود ۲۷ درصد از خودروهایی که برای معاینه فنی مراجعه می‌کنند در کسب استانداردهای گاز خروجی مردود می‌شوند.

اما به جز سهم بسیار پررنگ خودروهای تولید داخل در آلوده کردن هوا، بنزین غیراستاندارد نیز جزو متهمان این پرونده است. پس از اعمال تحریم‌‌های جدید علیه ایران از سوی آمریکا، تولید بنزین در داخل ایران افزایش یافت. گرچه برخی مقامات دولتی از جمله رییس سازمان محیط زیست ایران، غیر‌استاندارد بودن بنزین ایرانی را به شدت تکذیب کرده‌اند، اما تعدادی از نمایندگان مجلس معتقدهستند بی‌کیفیت بودن و استاندارد نبودن بنزین نیز در بحث آلودگی هوا باید در نظر گرفته شود.

پیش‌تر، انوشیروان محسنی، رییس فراکسیون سلامت در مجلس اعلام کرده بود بنزین و گازوییل تولید داخل ایران از استاندردهای لازم برخوردار نیست. به گفته این نماینده مجلس، گرچه در سال ۱۳۷۹ قرار شد ارتقای دانش فنی تولید خودرو و همچنین استاندارد کردن سوخت جدی گرفته شود، اما هنوز سوخت تولید داخل به استاندارد لازم دست نیافته است. عضو فراکسیون بهداشت مجلس حذف سرب از بنزین و جایگزین کردن آن را با ماده آلاینده بنزن خطرناک دانسته است.

در همین زمینه:

بنزین ایرانی و آلودگی هوا

احتمال حذف مسجد جامع اصفهان از فهرست جهانی يونسکو

Tue, 24 Jul 2012 15:19:44 +0000

کارشناسان احتمال داده‌اند به دليل از بين رفتن بناهای تاريخی و ساخت‌وسازهای بی‌رويه در حريم مسجد جامع عتيق اصفهان، اين اثر از فهرست ميراث جهانی يونسکو حذف شود.

خبرگزاری ميراث‌فرهنگی (سی‌اچ‌ان)، امروز سه‌شنبه سوم مردادماه گزارش داد، اگرچه مسجد جامع عتيق اصفهان روز ۱۰ تيرماه سال جاری در فهرست ميراث جهانی يونسکو ثبت شده است اما کارشناسان احتمال داده اند به دليل از بين رفتن بناهای تاريخی و ساخت‌وسازهای بی‌رويه در حريم اين اثر جهانی ازجمله اجرای طرح ساخت دانشگاه علوم قرآن و حديث، با مساحت ٣٠ هزار متر در شمال مسجد جامع عتيق بدون در نظر گرفتن ضوابط ميراث فرهنگی و يونسکو، اين اثر از فهرست ميراث جهانی يونسکو خارج شود.

به دستور مديران اجرايی شهر اصفهان و باهماهنگی سازمان مسکن و شهرسازی محدوده وسيعی از بافت تاريخی شمال مسجد جامع اصفهان شامل مجموعه خانه‌های تاريخی بافت شمالی مسجد عتيق، خانه امام جمعه و خانه بهرامی به "دانشگاه علوم قرآنی و حديث" تبديل می‌شوند.

محدوده وسيعی از بافت تاريخی شمال مسجد جامع اصفهان شامل مجموعه خانه‌های تاريخی بافت شمالی مسجد عتيق، خانه امام جمعه و خانه بهرامی به "دانشگاه علوم قرآنی و حديث" تبديل می‌شوند

هم‌اکنون طرح ساخت دانشگاه علوم قرآنی و حديث در حريم اين اثر جهانی اجرا می‌شود با اين وجود مسئولان سازمان ميراث فرهنگی از چگونگی اين طرح ابراز بی‌اطلاعی می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری رسا، آيت‌الله يوسف طباطبائی‌نژاد، مدير حوزه علميه و امام جمعه اصفهان، بهمن‌ماه سال گذشته پيرامون ساخت اين دانشگاه گفته بود: "ساخت چنين دانشکده‌ای با وجود مفاخری چون علامه مجلسی در قلب اصفهان و نيز در کنار مسجد قديمی جامع، کار بسيار با ارزشی است."

وی با اشاره به تأکيد و حمايت‌های آيت‌الله مکارم شيرازی، يکی از مراجع تقليد شيعيان، برای ساخت اين دانشگاه گفته بود: "بايد در سفر آينده هيئت دولت به اصفهان اعتبار ساخت اين دانشکده مطرح و مصوبه آن از سوی استانداری از رئيس جمهور مطالبه شود."

ازسوی ديگر، کميته حفظ ميراث جهانی يونسکو با ثبت مسجد جامع اصفهان در فهرست ميراث جهانی از ايران خواسته بود برای مرمت و حفاظت محوطه شمالی ميدان عتيق در کنار مسجد جامع، پروژه‌ای طراحی کند.

عمليات احيای ميدان عتيق (ميدان امام علی) هم‌اکنون با شتاب پيش می‌رود اما با اجرای اين پروژه که به پروژه ميدان امام علی معروف شده و به‌گونه‌ای مدعی ارتقابخشی به بناهای تاريخی پيرامون شده بود، اکنون اين بافت تاريخی و حريم جنوبی مسجد جامع اصفهان را درگير ساخت‌وسازهای تجاری به همراه ايجاد پاساژها و پارکينگ‌ها کرده است.

برپايه نقشه ميدان امام علی که از سوی سازمان نوسازی و بهسازی شهرداری اصفهان در برابر ديد شهروندان اصفهانی قرار گرفته، بخش‌هايی از اين محوطه به "بازار امام علی" تبديل می‌شود.

از سوی ديگر، به‌تازگی، اين سازمان به بهانه کف‌سازی، کف گذر هارونيه را با وجود بناهای تاريخی برجسته هارونيه، از جمله مسجد و مناره علی، مدرسه حاج‌حسن، خانه‌های تاريخی وصيق انصاری و چرمی که در آن قرار داشتند، کنده است.

همچنين هم‌اکنون بخش جنوبی حريم مسجد جامع عتيق تبديل به ميدان، پارکينگ و زيرگذر شده و تغيير کاربری تجاری يافته است.

روز جمعه ۹ تيرماه سال جاری يک روز پيش از ثبت مسجد جامع اصفهان در فهرست ميراث جهانی يونسکو، شهرداری اصفهان، خانه و حمامی را که احتمالاً متعلق به دوره قاجار بود از بين برد.

مترو در نقش جهان

Tue, 19 Jun 2012 07:09:17 +0000

بیژن روحانی

بیژن روحانی - متروی اصفهان باز هم برای چندمین بار در سال‌های اخیر خبرساز شده است. اما این‌بار مسأله عبور آن از زیر سی و سه پل یا محور چهارباغ نیست که آن را بر سر زبان‌ها انداخته، بلکه بحث بر سر امکان عبور مترو از زیر میدان نقش جهان اصفهان تمام نگاه‌ها را دوباره متوجه آن کرده است.

در این میان بازار شایعات نیز داغ شده است. اکنون در کمال حیرت تعدادی از خبرگزاری‌ها خبر حذف قطعی میدان نقش جهان اصفهان را از فهرست میراث جهانی سازمان یونسکو مخابره کرده‌ و برخی نمایندگان مجلس شورای اسلامی نیز در این مورد موضع‌گیری کرده‌ و خواهان رسیدگی به آن شده‌‌اند.

اما حقیقت آن است که هنوز در این مورد هیچ تصمیم رسمی از سوی سازمان یونسکو گرفته نشده است.

تنها مرجعی که می‌تواند نسبت به ثبت یک اثر در فهرست میراث جهانی و یا حذف آن از این فهرست اقدام کند، «کمیته میراث جهانی» سازمان یونسکو است. این کمیته تنها سالی یک‌بار نشست بین‌المللی خود را در یکی از شهرهای جهان برگزار می‌کند و در آن نشست با حضور نمایندگان کشورها به بررسی پرونده‌های جدید و همچنین وضعیت آثار ثبت شده قبلی می‌پردازد. نشست امسال این کمیته از روز بیست و چهارم ماه ژوئن تا ششم ماه جولای برابر با چهارم تا شانزدهم تیرماه در شهر سن پترزبورگ در کشور روسیه برگزار می‌شود. بنابراین هنوز نشستی برگزار نشده است که در آن نسبت به ثبت یا خروج اثری، از جمله میدان نقش جهان اصفهان، تصمیم‌گیری شود.

اما مبنای اصلی این خبر در حقیقت مصاحبه مسعود علویان صدر، معاون سازمان میراث فرهنگی، با خبرگزاری ایسنا در ایران و اعلام هشدار در این زمینه بوده است. در این مصاحبه معاون میراث فرهنگی گفته است اگر خط مترو از زیر میدان نقش جهان اصفهان عبور کند، آن‌گاه خطر خروج میدان نقش جهان جدی خواهد بود. بر اساس گفته‌های علویان صدر، طبق صحبت‌های انجام شده قرار بوده است مسیر عبور قطار شهری در محور شرقی غربی اصفهان تغییر کند، ولی اکنون مسئولان مربوطه بر اجرای همین مسیر تأکید دارند.

سازمان میراث فرهنگی، کارشناسان مستقل و نهادهای مردمی تاکنون به شکل‌های مختلف نگرانی خود را از عبور مترو از زیر آثار تاریخی اصفهان بیان کرده و خواستار تغییر مسیر آن و یا انجام مطالعات کافی برای اطمینان یافتن از بی‌خطر بودن این پروژه شده‌اند. این در حالی است که تاکنون اطلاع رسانی درستی از این‌که عبور مترو از زیر میدان نقش جهان چه تأثیری بر آثار تاریخی آن خواهد گذاشت منتشر نشده است و پرسش‌ها و ابهام‌های زیادی در این خصوص وجود دارد.

برخی کارشناسان میراث فرهنگی معتقدند عبور مترو و لرزش‌های پی در پی آن می‌تواند باعث سست شدن بنیان ساختمان‌های تاریخی شود. همچنین با توجه به آن که بخشی از بافت تاریخی و قدیمی اصفهان در این مسیر قرار دارد و تاکنون کاوش نشده است، باستان‌شناسان می‌گویند عبور خط مترو از این منطقه می‌تواند امکان مطالعه در مورد آن را از میان ببرد.

پس از سخنان معاون میراث فرهنگی، عباس حاج رسولی‌ها، رییس شورای شهر اصفهان، اعلام کرد مصوبه‌ شورای شهر برای عبور مترو از زیر میدان نقش جهان در پنج سال آینده اجرا می‌شود. او همچنین تأکید کرده است در آن زمان نیز نظر سازمان یونسکو و سازمان میراث فرهنگی ایران کسب خواهد شد و اگر آن‌ها مخالف باشند، مترو از زیر میدان عبور نخواهد کرد. با این حال مسئولان میراث فرهنگی بارها و بارها مخالفت خود را با عبور مترو از زیر منطقه تاریخی نقش جهان و چهارباغ اعلام کرده‌‌اند.

سخنان رییس شورای شهر اصفهان مبنی بر قبول نظرات میراث فرهنگی در حالی است که قبلاً نیز قرار بود مترو از زیر محور چهارباغ اصفهان عبور نکند، اما در کمال تعجب و حیرت کارشناسان میراث فرهنگی بخشی از این پروژه به محور چهارباغ نیز وارد شد. همچنین انحراف دستگاه حفار مترو در نزدیکی سی و سه پل در سال ۱۳۸۸ بحث‌ها و نگرانی‌های فراوانی را در خصوص احتمال آسیب دیدن این سازه تاریخی بر اثر برخورد با دستگاه برانگیخت.

میدان نقش جهان اصفهان که دارای آثار معماری دوران صفوی است در سال ۱۳۵۸ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. در ابتدای دهه ۸۰ خورشیدی، سازمان یونسکو به دلیل احداث یک برج مدرن و مرتفع به نام «برج جهان‌نما» در حریم میدان نقش جهان به ایران اخطار داده و خواستار تعدیل ارتفاع آن شده بود. بعد از چند سال کشمکش میان سازمان میراث فرهنگی و مسئولان شهری در اصفهان، سرانجام بخش‌هایی از این برج تخریب شد تا میدان نقش جهان در «فهرست میراث در خطر» قرار نگیرد.

در همین زمینه:

انحراف دستگاه حفار مترو در نزدیکی سی و سه پل
شورای شهر: مترو وارد چهارباغ می‌شود
میدان‌های اصفهان و مدیریت شهری
مترو در مواجهه با شهرهای تاریخی

آنچه از اصفهان نمی‌بینیم

Tue, 08 May 2012 05:59:46 +0000

بیژن روحانی

بیژن روحانی - اصفهان هنوز پر است از خانه‌ها و آثار ناشناخته و یا فراموش‌شده‌ی بسیار. شهری که به نظر می‌رسد به دلیل جایگاهش در هنر و معماری ایران، باید بیشتر آثار تاریخی‌اش شناسایی شده و تحت مراقبت و حفاظت باشد.

اما هر از چند گاهی خبر می‌رسد که یکی دیگر از آخرین بازماندگان خانه‌های صفوی در حال تخریب است و یا سرایی کمتر شناخته شده در محله‌ای کهن، رو به ویرانی رفته است. سرایی که برخی می‌گویند به احتمال در محوطه‌ای ساخته شده که روزگاری آثاری کهن‌تر و از دوران سلجوقی و یا حتی ساسانی در آنجا بوده است؛ و این اکنون هشداری است که فعالان میراث فرهنگی در اصفهان در خصوص چند اثر کمتر شناخته‌ی این شهر می‌دهند.

پایگاه اطلاع رسانی «ایران‌نامه» که توسط شاهین سپنتا فعال میراث فرهنگی در اصفهان اداره می‌شود به تازگی گزارشی در مورد یکی از سراهای تاریخی اما فراموش‌شده‌ی این شهر منتشر کرده است.(+)

«سرای چنبلان» که به «قصر جمیلان» نیز مشهور است در محله‌ی کهن چنبلان یا سنبلان و یا سنبلستان اصفهان قرار دارد. آنچه که امروز در این محل دیده می‌شود بقایای یک سرای مربوط به دوران صفوی است. اما پژوهشگران در اصفهان می‌گویند که به احتمال زیاد این سرا یا کاروانسرای درون‌شهری، در محدوده‌ای ساخته شده که روزگاری یک قصر و باغ دوران سلجوقی بوده است. اما برخی دیگر از پژوهشگران تاریخ اصفهان از این نیز فراتر رفته و می‌گویند احتمال دارد آن قصر و باغ سلجوقی نیز به جای یک کاخ یا بنای ساسانی ساخته شده باشد.

پایگاه «ایران‌نامه» به نوشته‌های محمد مهریار و لطف‌الله هنرفر در این خصوص استناد می‌کند. محمد مهریار، پژوهشگر و اصفهان‌شناس، در کتاب خود با نام «فرهنگ جامع نام‌ها و آبادی‌های کهن اصفهان»، ضمن اشاره به ساختمانی که در جنوب غربی بیمارستان امین یا شفاخانه‌ی سنبلستان وجود دارد، نوشته که این همان محلی‌ست که با نام سنبلان در منابع کهن‌تر نیز آمده است.

لطف‌الله هنرفر، مورخ و باستان‌شناس، نیز در کتاب «گنجینه‌ی آثار تاریخی اصفهان»، با بررسی متن‌هایی قدیمی از جمله «جغرافیای اصفهان» اثر میرزا حسین خان تحویل‌دار اصفهانی، به برخی از راهرو‌های زیرزمینی در این محل اشاره می‌کند که احتمال دارد بعداً بر اثر ساختن آثاری جدید مانند خیابان ابن‌سینا و بیمارستان امین از بین رفته باشد.

محله‌ای که امروز این سرای دوران صفوی در آن قرار دارد در پیش از اسلام جزو روستاهای منطقه سپاهان بوده است. اما پس از شکل‌گیری و توسعه اصفهان در دوران پس از اسلام، این روستا نیز در محدوده حصار شهر قرار گرفت. پایگاه «ایران‌نامه» با اشاره به داستان‌هایی که در خصوص قصری که خسرو پرویز برای همسر خود، شکر، در سپاهان ساخت، و شرح آن در منظومه‌ی نظامی گنجه‌ای نیز آمده، این نظر را دوباره مطرح می‌کند که در این محدوده یک بنای ساسانی وجود داشته، که بعدها در دوره سلجوقی در آن باغ و قصر دیگری ساخته‌اند و در نهایت در دوره صفوی با تفکیک آن زمین و باغ بر جای مانده، در بخشی از آن یک سرا ساخته شده و بخش‌های دیگر نیز خانه و مغازه شده است. ظاهراً بخش کوچکی از ساختمان دوران سلجوقی در گوشه‌ای از این بنا باقی مانده است.

سرای موجود که قدمتش حداقل به چند سده می‌رسد، بسیار آسیب دیده و بخش‌هایی از آن از بین رفته است. به گزارش این پایگاه اطلاع‌رسانی، سرای جمیلان در گذشته دارای دو طبقه یا دو اشکوب بوده که اکنون طبقه بالای آن به طور کامل از بین رفته است. خود ساختمان نیز اکنون در اختیار انبارهای چوب و الوار و کارگاه‌های نجاری است. مرمت غیر اصولی، تغییرات فراوان در حجره‌ها و کارهای ساختمانی نامتناسب به اصالت این ساختمان به شدت آسیب وارد کرده است به طوری که چهره‌ی تاریخی آن در پشت پلکان‌های فلزی، سنگ‌های مرمر، سیم‌کشی و دیگر اقدامات نادرست پنهان شده است.

در کنار این گزارش، پایگاه «ایران‌نامه» از سرنوشت کاملاً متفاوت دو خانه‌ی تاریخی در اصفهان نیز یاد می‌کند. خانه‌ی اول که به نام خانه‌ی قزوینی‌ها شناخته می‌شود اکنون محل اداره کل میراث فرهنگی اصفهان است. این خانه که مربوط به دوران قاجار است تا دهه‌ی پنجاه خورشیدی در اختیار مالکان آن قرار داشته اما سپس توسط دولت وقت خریداری می‌شود و پس از انجام مرمت درست و اصولی در اختیار وزارت فرهنگ و هنر قرار می‌گیرد. این خانه که در محله تاریخی شهشهان قرار دارد به درستی حفاظت شده و با ‌آن که اکنون کاربری اداری دارد اما مورد بازدید علاقه‌مندان و دانشجویان نیز قرار می‌گیرد. اما در سمت دیگری از شهر و در نزدیکی میدان مشهور نقش جهان، خانه‌ی دیگری قرار دارد که جز سقف‌های فروریخته و پنجره‌های شکسته، چیز دیگری از آن باقی نمانده است. خانه متین پوربا اتاق‌های متعدد، حیاط مرکزی و تزیینات خود اگر همانند خانه‌ی قزوینی‌ها مورد توجه قرار گرفته بود اکنون می‌توانست جاذبه‌ای دیگر در این شهر تاریخی باشد.

مسافری که اینک به اصفهان می‌رسد، اگر پس از دیدن میدان باشکوه نقش جهان و بازار پرهیاهوی اصفهان، بخواهد قدمی در کوچه‌های پشتی و محله‌های قدیمی بزند، ظاهرا هنوز از دیدن آثار کمتر شناخته شده اما رو به ویرانی این شهر شگفت زده و البته متاسف خواهد شد.

عکس‌ها:
عکس نخست: بنای نیمه‌ویران متین‌پور در اصفهان
عکس دوم و سوم: بقایای سرای جمیلان در اصفهان
عکس چهارم و پنجم: بنای نیمه‌ویران متین‌پور در اصفهان
منبع عکس: پایگاه اطلاع‌رسانی «ایران‌نامه»

در همین زمینه:

::بیژن روحانی در رادیو زمانه::
::پایگاه اطلاع‌رسانی ایران‌نامه::

فرصتی جهانی در يونسکو که از کف ایران رفت

Sat, 04 Feb 2012 11:04:33 +0000

فرصت استثنايی ثبت جهانی محور تاريخی فرهنگی اصفهان، بلندترين محور تاريخی جهان به طول شش کيلومتر و ثبت ۳۹۹ اثر تاريخی از کف ايران رفت.

به گزارش خبرگزاری ميراث فرهنگی، پرونده ثبت محور تاريخی فرهنگی اصفهان در حالی که بنا به گفته معاون سازمان ميراث فرهنگی بيش از ۹۰ درصد آن تکميل شده بود در زمان تعيين شده به يونسکو فرستاده نشد.

به گفته شاهين سپنتا؛ فعال حوزه ميراث فرهنگی در اصفهان، گويا پرونده‌ ديگری جای خود را به اين پرونده داده است چرا که برخی از نهادها و سازمان‌ها برای تکميل پنج درصد باقی‌‌مانده اين پرونده همکاری نکرده‌اند.

گفته می‌شود تغيير ناگهانی مديريت ميراث فرهنگی در اصفهان،‌ در شرايط حساس آماده شدن پرونده‌، نقش به‌سزايی در تکميل نشدن آن داشته است.

گفته می‌شود تغيير ناگهانی مديريت ميراث فرهنگی در اصفهان،‌ در شرايط حساس آماده شدن پرونده‌، نقش به‌سزايی در تکميل نشدن آن داشته است

علی‌رضا ذاکر اصفهانی، استاندار اصفهان در اين‌باره در گفت‌وگو با روزنامه شرق گفت: "مدير جديد يا هر فرد ديگری در اين بخش بايد با ديدی فرااستانی، ملی و بين‌المللی به اين موضوع نگاه کند."

پيش از اين خبرگزاری مهر نيز گزارش داده بود که از مدت‌ها پيش موضوع ثبت جهانی اين محور تاريخی و فرهنگی مطرح شده بود تا اين‌که اداره ميراث فرهنگی استان اصفهان که فقط تا ۲۵ دی‌ماه فرصت داشت پرونده را تکميل کند در اقدامی ديرهنگام سرانجام پرونده ثبتی اين محور را با وجود کاستی‌هايی در بخش اطلاعات مديريتی به سازمان ميراث فرهنگی فرستاد. بنابراين به نظر نمی رسد که اين پرونده تا ۱۲ بهمن برای فرستادن به يونسکو آماده شود.

همشهری آنلاين نوشته است، سال گذشته در چهارمين همايش ملی شورای سياست‌گذاری ميراث فرهنگی، بخش شمالی و محور طبيعی اصفهان ثبت ملی شد. امسال نيز ثبت ملی بخش جنوبی و در مجموع محور فرهنگی تاريخی اصفهان به‌طول تقريبی شش‌ کيلومتر انجام شد.

با ثبت جهانی اين محور فرهنگی تاريخی بايد مراقب بود تا نه تنها از ارزش‌های اين محور کاسته نشود بلکه بسياری از ارزش‌های به اشتباه از بين رفته اين محور دوباره احيا شوند.

بخش شمالی محور فرهنگی تاريخی اصفهان از دروازه طوقچی آغاز و پس از گذشتن از محله جويباره، بازار، ميدان نقش جهان، دولتخانه صفوی، خيابان چهارباغ و سی‌وسه پل، بازارچه حسن‌آباد، تا چهارباغ خواجو و پل خواجو ادامه می‌يابد.

بخش جنوبی اين محور فرهنگی تاريخی از امتداد خيابان چهارباغ تا باغ هزار جريب، آرامستان ارامنه، محله تاريخی جلفا و گورستان تاريخی تخت فولاد ادامه دارد.

محور طبيعی اصفهان نيز از پل مارون تا پل شهرستان ادامه دارد.

مسافت شش کيلومتری، اين محور را به بلندترين محور تاريخی فرهنگی جهان تبديل کرده و محورهای ايتاليا و ازبکستان را در رده‌های بعدی قرار داده است.

دو پرونده در انتظار صعود به سکوی ميراث جهانی

Fri, 27 Jan 2012 09:36:04 +0000

براساس اولويت‌بندی شورای سياست‌گذاری سازمان ميراث فرهنگی، دو پرونده از بين پرونده‌های کاخ گلستان، محور فرهنگی ـ تاريخی اصفهان، ميمند، يزد و محوطه‌ تاريخی شوش انتخاب و برای ثبت در فهرست ميراث جهانی به يونسکو ارسال می‌شوند.

مسعود علويان‌‌صدر، معاون ميراث فرهنگی سازمان ميراث فرهنگی به خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) در اصفهان گفت: "براساس اولويت‌بندی شورای سياست‌گذاری سازمان ميراث فرهنگی، پرونده‌هايی که از نظر محتوا، کيفيت و پلان مديريت کامل‌تر باشند برای ارسال در اولويت قرار خواهند گرفت."

مسعود علويان‌صدر با اشاره به اين‌که برای انتخاب يک پرونده، آماده بودن اسناد، مدارک و مباحث مربوط به پلان مديريت بسيار مورد توجه است افزود: "در بحث پلان مديريت نيز فقط سازمان ميراث فرهنگی مطرح نيست، بلکه مجموعه‌ سيستم‌های اداری شهر در شکل‌گيری اين پلان مديريت مؤثر است."

سازمان ميراث فرهنگی کشور بايد در مدت زمان باقی‌مانده يعنی تا ۱۲ بهمن‌ماه اين پرونده را نهايی و برای بررسی به يونسکو ارسال کند

معاون ميراث فرهنگی سازمان ميراث فرهنگی و گردشگری درباره‌ پرونده‌ محور فرهنگی ـ تاريخی اصفهان، اظهار داشت: "تقريبأ آن‌چه درباره‌ اين پرونده لازم بود از سوی اداره‌ ميراث فرهنگی اصفهان تهيه و به تهران فرستاده شده است. اکنون گروه کارشناسی در حال بازخوانی اطلاعات ارسالی است تا براساس الگوی مورد نظر يونسکو اطلاعات را دسته‌بندی و آماده کند."

خبرگزاری مهر نيز گزارش داد که سازمان ميراث فرهنگی کشور بايد در مدت زمان باقی‌مانده يعنی تا ۱۲ بهمن‌ماه اين پرونده را نهايی و برای بررسی به يونسکو ارسال کند.

بنا به اين گزارش غفلت از اين کار باعث می‌شود شهر تاريخی اصفهان بزرگ‌ترين بخت خود را برای ثبت بلندترين محور فرهنگی، تاريخی، طبيعی جهان به طول شش کيلومتر با دربرگرفتن ۳۹۹ اثر ارزشمند تاريخی ـ فرهنگی به نام ايران در فهرست ميراث جهانی يونسکو از دست بدهد."

علويان‌صدر درباره‌ پرونده‌هايی که امسال به يونسکو فرستاده نخواهند شد گفت: "با توجه به اين‌که هر سال می‌توانيم فقط دو پرونده را برای ثبت جهانی به يونسکو ارائه کنيم، سازمان ميراث فرهنگی فهرستی به نام «فهرست موقت» شامل آثار دارای شرايط ثبت در فهرست آثار جهانی آماده کرده و به يونسکو فرستاده است. "

وی افزود: "پرونده‌هايی که امسال به يونسکو فرستاده نمی‌شوند در اين فهرست قرار می‌گيرند و سال بعد، اقدامات لازم برای تکميل آن‌ها انجام می‌شود."

متهمان پرونده تجاوز گروهی "خمينی‌شهر" اعدام شدند

zamaanehnews — Wed, 12 Oct 2011 05:07:11 +0000

چهار متهم پرونده تجاوز گروهی به زنان در خمينی‌شهر اصفهان، صبح امروز در پارک بهشت اين شهر و در ملاءعام اعدام شدند.

به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، "عباس (۲۴ ساله)، رجب‌علی (۲۳ ساله)، اصغر (۲۰ ساله) و منصور (۲۵ ساله)" چهار متهمی بودند که چهارشنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۰ اعدام شدند.

اعدام‌شدگان متهم شده بودند که خرداد‌ماه امسال در خمينی‌شهر استان اصفهان با ورود به يک باغ و حبس کردن مردان، به زنان و دختران آن‌ها تجاوز کرده‌اند.

محمدرضا حبيبی، دادستان اصفهان چند روز پيش گفته بود هنوز تعدادی از متهمان اين پرونده فراری هستند و اجرای حکم برای ديگر متهمان در حالت تعليق قرار دارد و بايد بررسی‌های بيشتری برای اين متهمان صورت گيرد."

اتحاديه اروپا در نشستی در بروکسل پايتخت بلژيک که روز دوشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۰ برگزار شد، از ايران خواست تا مجازات اعدام را به حال تعليق در آورد

ايران از جمله کشورهايی است که مجازات اعدام در آن هنوز رايج است. قتل، فروش مواد مخدر، تجاوز، آدم‌ربايی و سرقت مسلحانه از جمله جرم‌هايی هستند که مجازات آن‌ها بر اساس قوانين ايران اعدام است.

هم اکنون دو سوم کشورهای عضو سازمان ملل، يعنی ۱۳۰ کشور، حکم اعدام را کنار گذاشته‌اند، اما در ۶۲ کشور همچنان مجازات اعدام اجرا می‌شود که جمهوری اسلامی ايران يکی از اين کشور‌ها است.

اتحاديه اروپا در نشستی در بروکسل پايتخت بلژيک که روز دوشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۰ برگزار شد، از ايران خواست تا مجازات اعدام را به حال تعليق در آورد.

دو روز پيش "کميته ضد اعدام و مجازات مرگ" اعلام کرد از ابتدای سال ۱۳۹۰ تاکنون (تا روز دوشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۰) ۱۷۳ نفر در ايران اعدام شده‌اند.

در اين گزارش از استان‌های کرمان، فارس، خوزستان و اصفهان به عنوان چهار استانی نام برده شده که در رتبه اول تا چهارم اعدام در ايران قرار دارند.

سازمان عفو بين‌الملل نيز در گزارش سالانه خود اعلام کرده ايران پس از چين، بيش‌ترين اعدام‌های سال ۲۰۱۰ ميلادی را به خود اختصاص داده است.

عفو بين‌الملل در ژانويه ۲۰۱۱ خبر داد در سال جاری ميلادی هر هفته به طور ميانگين ۲۰ نفر در ايران اعدام شده‌اند.

یک اعدام و چهار قطع دست در اصفهان

Maryam — Sun, 09 Oct 2011 13:58:33 +0000

حکم اعدام یک مرد ۶۷ ساله و قطع دست چهار مرد دیگر، روز گذشته، شنبه ۱۶ مهر ماه جاری در اصفهان اجرا شد.

به گزارش خبرگزاری کار ایران (ایلنا) محمدرضا حبیبی، دادستان عمومی و انقلاب اصفهان اتهام افرادی که دست آن‌ها قطع شده را سرقت اعلام کرد و گفت که مرد اعدام شده متهم به تجاوز به بیش از ۳۷ زن بود.

به گفته وی یکی از این متهمان در شهر بادورد استان اصفهان اقدام به بیش از ۱۰۰ فقره سرقت احشام کرده بود، متهم دوم در شهرهای تیران و کرون با بیش از ۱۰ مورد سابقه کیفری، سرقت احشام را نیز در پرونده خود داشت.

سومین فرد قطع دست شده، مبادرت به ۳۰ فقره سرقت کرده بود که یکی از این سرقت‌ها همراه با "آزار" بوده است و فرد چهارم به دلیل انجام ۱۰۰ فقره سرقت از منزل به قطع دست محکوم شده است. بنا به این گزارش افراد قطع دست شده به حبس و شلاق نیز محکوم شده‌اند.

هفتم مهر ماه جاری نیز دو مرد در زندان زابل به پای چوبه دار رفتند

دادستان عمومی و انقلاب اصفهان می‌گوید که فرد اعدام شده، پنج‌سال قبل دستگیر شده‌بود و در منزل مسکونی خود با نصب دوربین مدار بسته از تجاوز به زنان فیلم می‌گرفته است.

هفتم مهر ماه جاری نیز دو مرد در زندان زابل به پای چوبه دار رفتند.

به گزارش واحد مرکزی خبر دادستان عمومی و انقلاب شهرستان زابل اتهام این سه زندانی را حمل ۶۹ کیلو و ۵۰۰ کیلوگرم هروئین اعلام کرده است. فرد سومی که قرار بود به همین اتهام اعدام شود، شب قبل از اجرای حکم دچار سکته قلبی شد و حکم اعدام وی به تعویق افتاد.

به گزارش سازمان عفو بین‌الملل ایران پس از چین، بیشترین اعدام‌های سال ۲۰۱۰ میلادی را به خود اختصاص داده است. این سازمان مدافع حقوق بشر در ژانویه ۲۰۱۱ خبر داد که در سال جدید میلادی هر هفته به طور میانگین ۲۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند.

آزادی سه فعال سیاسی، محکومیت سه فعال مدنی

Maryam — Wed, 31 Aug 2011 14:25:34 +0000

مصطفی تاج‌زاده، قربانعلی بهزادیان‌نژاد و جواد امام، سه تن از زندانیان سیاسی رخ‌دادهای پس از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری در ایران، روز گذشته، سه‌شنبه از زندان اوین تهران مرخص شدند.

بنا به گزارش‌های منتشر شده این سه زندانی سیاسی به مدت سه روز به مرخصی آمده‌اند و پس از آن باید خود را به زندان معرفی کنند.

مصطفی تاج‌زاده، عضو ارشد جبهه مشارکت ایران اسلامی که به شش سال زندان محکوم شده است، در بند متادون زندان اوین مدت محکومیت خود را سپری می‌کند.

قربانعلی بهزادیان‌نژاد و جواد امام نیز در حال سپری کردن دوران محکومیت خود در بند ۳۵۰ اوین هستند.
قربانعلی بهزادیان‌نژاد، مشاور میر حسین موسوی به پنج سال حبس تعزیری وجواد امام، رئیس ستاد میرحسین موسوی در تهران نیز به یک سال حبس محکوم شده‌اند.

در دو سال گذشته هزاران نفر از مخالفان دولت بازداشت و صد‌ها نفر از آن‌ها به حبس محکوم شده‌اند.

ده‌ها نفر از زندانیان سیاسی وقایع پس از انتخابات در چند روز اخیر آزاد شده‌اند. آرش علایی، فعال مبارزه با بیماری ایدز، علی ملیحی، میلاد اسدی، مهدی وطن‌خواه، کیارش کامرانی، امید اسماعیل‌زاده، آرش ترابی، احسان عبده تبریزی، لاله حسن‌پور، زهرا جباری، کیوان فرزین، امیراصلانی، محسن غمین، محمد پورعبدالله، ارسلان ابدی و نازنین حسن‌نیا از جمله زندانیانی بودند که آزاد شده‌اند.

محکومیت سه فعال مدنی به زندان

از سوی دیگر، سایت تغییر برای برابری از محکومیت دو نفر از فعالان حقوق زنان در اصفهان خبر داده است.

بنا به این گزارش مهرنوش اعتمادی و هایده تابش، از فعالان کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز، هر کدام به ۹ ماه حبس که به مدت سه سال به حالت تعلیق درآمده است، محکوم شده‌اند.
قاضی شعبه ۱۱ دادگاه انقلاب اصفهان، دفاعیات این دو فعال مدنی را «خالی از حقیقت» عنوان کرد و آن‌ها را به «تبلیغ علیه نظام» متهم کرد.

مهرنوش اعتمادی آذر ماه ۸۸ در منزل خود دستگیر شد. وی پس از ۱۵ روز بازداشت به قید وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. هایده تابش نیز آذر ماه‌‌‌ همان سال بازداشت شد و پس از دو روز حبس به قید وکالت آزاد شد.

کمیته گزارشگران حقوق بشر نیز از محکومیت سعید جلالی‌فر، فعال حقوق بشر و دانشجویی به سه سال حبس تعزیری خبر داده است.

مینا جعفری، وکیل سعید جلالی‌فر، می‌گوید که این حکم طی تماس تلفنی به وی اعلام شده و حکم کتبی هنوز ابلاغ نشده است.

وی از سوی دادگاه به «فعالیت تبلیغی علیه نظام» از طریق عضویت در کمیته گزارشگران حقوق بشر و مصاحبه با رسانه‌های فارسی زبان غیر ایرانی و «اجتماع و تبانی» متهم شده است.

سعید جلالی‌فر پیش از این در آذرماه سال ۸۸ بازداشت شد و در تاریخ ۲۵ اسفندماه‌‌ همان سال با قرار وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. این فعال مدنی هشتم مرداد سال جاری در پی به اجرا گذاشته شدن وثیقه یکصد میلیون تومانی‌اش در دادگاه انقلاب بازداشت شد.