کوهیار گودرزی

"کوهيار گودرزی در زندان اوين است"

zamaanehnews — Tue, 25 Oct 2011 04:15:56 +0000

کوهيار گودرزی، فعال حقوق بشر در ايران که سه ماه پيش بازداشت شده بود، هم‌اکنون در زندان اوين به‌سر می‌برد.

به گزارش کميته گزارشگران حقوق بشر، کوهيار گودرزی در سه ماه گذشته در سلول انفرادی در حبس بوده و به تازگی به بند ۲۰۹ در زندان اوين منتقل شده است.

اين کميته اعلام کرد: "گودرزی که در تاريخ ۹ مردادماه (۱۳۹۰) از سوی نيروهای امنيتی در منزل يکی از دوستانش بازداشت شده بود، طی سه ماه گذشته از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده‌اش محروم بوده است و همين موضوع، نگرانی‌ها در خصوص شرايط وی را افزايش داده بود."

چند روز پس از بازداشت این فعال حقوق بشر و مادرش، مارک همريک، رئيس باشگاه ملی مطبوعات آمريکا، بازداشت آن‌ها را «سيلی به گوش جامعه بين‌المللی» توصيف کرد

پروين مخترع مادر اين فعال حقوق بشر نيز که ساکن کرمان است، روز دوشنبه ۱۰ مرداد بازداشت و به زندان مرکزی اين شهر منتقل شد.

چند روز پس از بازداشت این فعال حقوق بشر و مادرش، مارک همريک، رئيس باشگاه ملی مطبوعات آمريکا، بازداشت آن‌ها را «سيلی به گوش جامعه بين‌المللی» توصيف کرد.

کوهيار گودرزی، ۲۹ آذرماه ١٣٨٨، در جريان اعتراضات پس از انتخابات دهمين دوره رياست جمهوری در ايران بازداشت شد و در خردادماه همين سال از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی تهران به اتهام «فعاليت تبليغی عليه نظام از طريق همکاری مؤثر با سايت کميته گزارشگران حقوق بشر و جمع‌آوری و انتشار اخبار جهت‌دار عليه نظام و انتقال اين اخبار به عناصر سازمان تروريستی مستقر در خارج از کشور و مصاحبه با رسانه‌‌های بيگانه و نيز انتشار مقاله در سايت‌ها» به يک سال حبس تعزيری محکوم گرديد.

اين روزنامه‌نگار پس از پايان يافتن يک سال حبس تعزيريش، عصر روز سه‌شنبه، ٢٣ آذرماه ۱۳۸۹ از زندان رجايی‌شهر کرج آزاد شد.

کوهيار گودرزی آبان‌ماه ۱۳۸۹ برنده جايزه آزادی مطبوعات جان ابوشون از سوی باشگاه ملی مطبوعات آمريکا شد.

پانزده اکتبر؛ روزی برای کوهیار گودرزی

Pejman — Mon, 17 Oct 2011 18:24:37 +0000

پژمان اکبرزاده *

از وضعیت کوهیار گودرزی‏، فعال دانشجویی و حقوق بشر، هنوز خبری نیست. او که در سال ۱۳۸۸ از ادامه تحصیل در دانشگاه صنعتی شریف در تهران بازداشته شد، در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، در همان سال بازداشت و به یک سال زندان محکوم شد.

او مدتی پس از آزادی، در مرداد ماه ۱۳۹۰ از نو بازداشت شد و به فاصله‏ی کوتاهی پس از بازداشت کوهیار، مادر وی هم زندانی شد که اکنون در زندانی در کرمان به‏سر می‏برد.

ولی نکته‏ متفاوت در رابطه با کوهیار گودرزی این است که دستگاه‏های امنیتی ایران هنوز مسئولیت بازداشت او را نپذیرفته‌اند و حتا به خانواده او گفته‏ شده که می‏‌توانند در مورد وی، اعلام «آدم‏ربایی» کنند.

شنبه پانزدهم اکتبر ۲۰۱۱، در پانزده شهر بزرگ دنیا گروه‏هایی از جوانان ایرانی تلاش کردند که توجه بیشتری را به وضعیت او جلب کنند، در کمپینی به نام "کوهیار کجاست؟"

وین

آریا خسروی، فعال دانشجویی در وین از جمله فعالان برای برگزاری این برنامه در پایتخت اتریش بوده است. او به رادیو زمانه می‏‌گوید: "این برنامه توسط «کمپین اعتراض سبز» سازماندهی و هماهنگ شده بود. به این شکل که قرار شد روز پانزدهم اکتبر در هر شهری، گروه‏های فعال با هم همکاری کنند و پوسترهای مشابهی که توسط دست‏اندرکاران این کمپین طراحی شده بود را چاپ کنند، در سطح شهر برنامه‏هایی بگذارند و با پخش فلایر اطلاع‌‏رسانی کنند.»

آریا خسروی همچنین می‌افزاید: "در وین حدود ۳۰ نفر در این برنامه شرکت کردند چون هدف ما بیشتر اطلاع‏رسانی به ساکنان کشورهای گوناگون بود. به همین دلیل آن را در سطح خیلی وسیعی پخش نکردیم، ضمن این‏که زمان‏مان هم بسیار کم بود. ولی در هر صورت با استقبال خیلی خوبی مواجه شد و به هدف مطلوب رسیدیم."

این فعال دانشجویی مقیم وین می‌افزاید: "ما در جایی بودیم که توریست‏‌ها هم حضور داشتند. آن‏ها می‌‏آمدند و با ما صحبت می‏‌کردند؛ از مسائل روز، به‌ویژه شرایط ایران باخبر بودند و در مورد وضعیت زندانیان سیاسی ایران از ما می‏‌پرسیدند. به روایتی می‏‌شود گفت که کوهیار گودرزی نمادی برای زندانیان سیاسی است. البته ما در وین تنها به اطلاع‌‏رسانی در مورد کوهیار گودرزی اکتفا نکردیم و از زندانیان دیگر نیز گفتیم. تلاش‏مان این است که دست‌کم در اتریش، این داستان به روز بماند. خیلی‏ها از کنار ما که رد می‏‌شدند، دست‏شان را به علامت پیروزی به ما نشان می‏‌دادند. نوشته‌‏های بزرگی را که روی زمین داشتیم، می‏‌خواندند و تحت تاثیر قرار می‏‌گرفتند. نکته‏‌ی قابل توجه در وین این است که فعالان جوان ارتباط‏شان با دیگر فعالان به گونه‌ای است که آن‏ها به ما می‏‌پیوندند و کمک‏‌های شایسته‏‌ای به این برنامه‏‌ها می‏‌کنند. از جمله گروه «حامیان مادران داغدار» که همیشه در وین برنامه دارند نیز در برنامه‏‌ی روز شنبه شرکت کردند. امیدوارم این هماهنگی و اتحاد در شهرهای دیگر هم بیشتر انجام شود."

لندن

شهر لندن هم در پانزدهم اکتبر، از جمله شهرهایی بود که شاهد حضور گروهی از جوانان ایرانی برای جلب توجه بیشتر به وضعیت کوهیار گودرزی بود. کامیار بهرنگ، فعال سیاسی-اجتماعی و یکی از شرکت کنندگان در این برنامه در گفتگویی به رادیو زمانه گفت:

"این برنامه در لندن از ساعت دو بعدازظهر با حضور حدود ۳۰ نفر برگزار شد. برنامه با همان تِمی که از سوی «کمپین اعتراض سبز» در دیگر شهرها هماهنگ شده بود، برگزار شد و تمرکز اصلی روی وضعیتی بود که برای کوهیار گودرزی پدید آمده است. اما به تبع آن، با گذاشتن عکس سایر زندانیان سیاسی، شعار آزادی زندانیان سیاسی و روشن شدن وضعیت کوهیار گودرزی، به‏صورت متمرکز در این برنامه به‌ ‏چشم می‏‌خورد."

کامیار بهرنگ در رابطه با روند سازماندهی این برنامۀ هماهنگ می‏‌گوید: "کمپین اعتراض سبز، اساساً از مجموعه یک‏ سری تشکل‏‌هایی که در شهرهای گوناگون وجود دارد، شکل می‏‌گیرد. در لندن هم فعالان سبز لندن برگزاری این برنامه را پی‏گیری کردند و آن را مانند برنامه‏‌های گذشته اجرا کردند. با توجه به این‏که همه شهرهایی که در کمپین اعتراض سبز حضور دارند، هرکدام نمایندگی تشکلی را بر عهده دارند، آن تشکل‏ها این امور را پی‏گیری می‏‌کنند."

ولی آیا با توجه به تعداد دانشجویان ایرانی در لندن و یا دهها هزار ایرانی که در این شهر و مناطق پیرامون آن ساکن هستند، استقبال از این برنامه، قابل توجه است؟ کامیار بهرنگ می‌گوید:

"برنامه‏‌های کمپینی وضعیت خاص خود را دارد و جدا از انتظاراتی است که در یک تظاهرات اعتراضی انجام می‏‌گیرد. ولی متأسفانه چنین برداشتی وجود دارد که زمانی که این مبارزه‏‌ها و برنامه‏‌ها به صورت فرسایشی، یعنی طولانی‏‌مدت پی‏گیری می‌‏شود، تعدادی که در تشکل‏ها، گردهمایی‌ها و کمپین‏‌ها شرکت می‏‌کنند، کم است. ولی با توجه به تجربه‏‌ای که ما در دو سال گذشته داشتیم، فکر می‏‌کنم برنامه‏‌ای که در لندن برگزار شد، یکی از بهترین برنامه‏‌هایی بود که در چهارچوب برنامه‏‌های کمپینی برگزار می‏‌شود؛ از بابت کیفیت کار، حضور طیف‏‌های گوناگون و چهره‏‌هایی که تاکنون در هیچ یک از گردهمایی‌ها شرکت نداشتند. توجه داشته باشیم که روز ۱۵ اکتبر، هم‏زمان با یک تظاهرات سراسری در تمام دنیا هم بود و بخشی از نیروها را به ‏صورت خواسته یا ناخواسته به خود جلب می‌‏کرد و خود این باعث شد که بخشی از نیروها درگیر آن قضیه باشند."

* ایمیل تهیه‌کننده:

pejman@radiozamaneh.com

کوهیار فضای غم را می‏شکست

Babak M — Tue, 30 Aug 2011 15:29:58 +0000

سارا روشن

سارا روشن ـ زندان‏های ایران پر از زندانیان سیاسی است. اسم برخی از این زندانیان در تارنماهای اینترنتی، شبکه‏های اجتماعی، رادیوها، تلویزیون‏ها و رسانه‏های اینترنتی مختلف تکرار می‏شوند و اسم بعضی‏ها از یاد می‏روند. ما اما چقدر این زندانیان سیاسی را می‏شناسیم؟ چقدر با آرمان‏ها و آرزوهای آن‏ها آشنا هستیم؟

کوهیار گودرزی، فعال حقوق بشر، وبلاگ‏نویس، روزنامه‏نگار و از دانشجویان دانشکده مهندسی هوافضای دانشگاه صنعتی شریف، یکی از این زندانیان است که بعد از یک‌سال حبس، در ۲۳ آذر ۱۳۸۹ از زندان آزاد شد و مرداد امسال دوباره بازداشت شد.

از جمله فعالیت‏های کوهیار گودرزی، می‏توان به عضویت در انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف، دبیر سابق کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر، از اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر، عضو کمیته حقوق بشر سازمان ادوار تحکیم وحدت و از همکاران رادیو زمانه در بخش حقوق بشر نام برد.
او در دوره اول محکومیت خود، به محاربه، تبلیغ علیه نظام و حضور در گردهمایی‌های غیر قانونی متهم شده بود، ولی تاکنون از دلایل بازداشت دوباره او و اتهام‌های وارده، اطلاعی در دسترس نیست.

دلگرمی مادران زندانیان سیاسی

در سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۰ میلادی) «باشگاه ملی مطبوعات امریکا» جایزه سالانه آزادی مطبوعات خود را به کوهیار گودرزی اهدا کرد.

در مراسم اهدای این جایزه، پروین مخترع، مادر کوهیار، در پیامی اهدای جایزه آزادی مطبوعات به پسرش را مایه افتخار برای خود و دلگرمی برای مادران زندانیان سیاسی ایران دانست و این جایزه را به ملت سبز ایران، مادران آرژانتینی، مادران فلسطینی، مادران صبور ایرانی، به‏ویژه مادر ندا آقاسلطان، مادر سهراب اعرابی، مادر محسن روح‏الامینی، مادر کیانوش آسا و مادران همه زندانیان سیاسی تقدیم کرد.

حسام میثاقی: من نمی‏خواهم بگویم که مثلاً کوهیار می‏خواست دنیا را عوض کند و کار خارق‏العاده‏ای انجام بدهد و آرمان‏ها و آرزوهایش این‏ها بودند. کوهیار هم جوان دانشجویی مانند خیلی دانشجوهای دیگر ایران است. کوهیار هم آدمی است مانند خیلی از آن‏ها که می‏خواست علاوه بر این‏که درس‏اش را می‏خواند، فعالیت اجتماعی هم داشته باشد.

مادر کوهیار در این مراسم گفت: «مایه خرسندی است که به همان اتهاماتی که فرزندان ما در کشور خودشان در بند شده‏اند، مانند فعالیت‏های حقوق بشری، فعالیت در زمینه‏ داشتن حق تحصیل در دانشگاه، آزادی بیان، آزادی مطبوعات، حقوق کودکان کار و کمپین علیه اعدام، حقوق مدنی و شهروندی، در کشورهای دیگر مورد تشویق و تحسین قرار می‏گیرند.»

خانم مخترع خود نیز بعد از رساندن خبر بازداشت دوباره کوهیار به خانواده، بازداشت شده است و در زندان کرمان به‏سر می‏برد.

شکستن فضای غم

با یکی از بستگان کوهیار گودرزی که ترجیح داد ناشناس بماند، در مورد شخصیت کوهیار گفت‏وگویی داشتم. این گفت‏وگوی شیرین، متأسفانه به دلایل امنیتی ضبط نشد و من خلاصه‏ای از آن را برای شما بازگو می‏کنم. او کوهیار را این‏گونه توصیف کرد: «سرشار از عشق، مهربان، قابل اعتماد، همراه، قانع، از خودگذشته، با پشتکار زیاد و کسی که همزیستی با او بسیار آسان است. او دغدغه‏های فلسفی داشت، ماهیت زندگی و هستی برایش جذابیت داشتند و دلیل بودن هر فرد برای او مهم بود و درگیر روزمرگی‏ها نمی‏شد.»

در کنار این گفت‏وگو، با دوتن از دوستان و همکاران کوهیار گفت‏وگویی داشتم. با آرمان میرهاشمی، دوست دوران دبیرستان کوهیار در کرمان و هم‏چنین دوران تحصیل در دانشگاه در تهران و حسام میثاقی، دوست و همکار او در زمینه فعالیت‏های حقوق بشری.

آرمان، شخصیت کوهیار را این‏گونه توصیف می‏کند: «مهم‏ترین چیزهایی که در کوهیار دیدم و در دیگران ندیده‏ام، این است که اطرافیانش برایش مهم بودند. وقتی جوان‏تر بودیم، دبیرستان می‏رفتیم و بچه بودیم، این اطرافیان، دوستان و همین‏‏طور خانواده‏اش بودند. بعدها که بزرگ‏تر شدیم، مردم جامعه‏اش و یک کل بزرگ‏تر برایش مهم‏ شدند.

مادر کوهیار: «مایه خرسندی است که به همان اتهاماتی که فرزندان ما در کشور خودشان در بند شده‏اند، مانند فعالیت‏های حقوق بشری، فعالیت در زمینه‏ داشتن حق تحصیل در دانشگاه، آزادی بیان، آزادی مطبوعات، حقوق کودکان کار و کمپین علیه اعدام، حقوق مدنی و شهروندی، در کشورهای دیگر مورد تشویق و تحسین قرار می‏گیرند.»

سال اول دانشگاه یک‏سری کتاب‏ باهم خریدیم. دو یا سه جلد از این کتاب‏ها متعلق به دانشگاه تهران بودند. اسم آن‏ها را دقیقاً به یاد ندارم، اما در مورد حقوق بشر و فلسفه حقوق بشر بودند. یادم هست که کوهیار این کتاب‏ها را خیلی دوست داشت.»

حسام از کوهیار به عنوان یک همکار چنین می‏گوید: «آدمی بود که دغدغه داشت. یعنی صرفاً درگیر زندگی روزمره و تکراری نبود و نمی‏توانست باشد و می‏خواست فعالیت و حرکتی برای جامعه‏اش انجام بدهد. فوق‏العاده پرانرژی بود. اطرافیانش را دائم به خودشان می‏آورد و باعث می‏شد که شروع کنند. فوق‏العاده هم شاد بود. یعنی واقعاً فضای غم را می‏شکست.»

شما کوهیار را از دوره نوجوانی می‏شناسید. کدام خصوصیت اخلاقی کوهیار در پیوند با دوستان و با محیط‏ اطرافش برای تو برجسته‏تر است؟

آرمان میرهاشمی: از هرکسی که این سئوال را بپرسید، می‏گوید: شوخ‏طبعی‏اش! می‏توانم بگویم او آدم بامزه‏ای بود و در بدترین شرایط هم همیشه بامزه می‏ماند. همیشه می‏خندید و سعی می‏کرد تو را بخنداند.

حتی با وجود این شرایط بد، داشت تلاش خود را می‏کرد. وقتی آدم از کاری که خودش انجام می‏دهد، راضی باشد، به نظر من، شادی هم برایش به ارمغان می‏آورد؛ در هر شرایطی!

حسام میثاقی: کوهیار، وقتی کار حقوق بشری می‏کند، واقعاً کار حقوق بشری انجام می‏دهد. یعنی آدمی است که دارد در ایران کار می‏کند. این کار برایش سود که نه، ضرر هم دارد و همانطور که می‏بینیم، به خاطر آن باید به زندان برود. با این حال کسی است که سعی می‏کند در همه زمینه‏ها به حقوق بشر بپردازد. یعنی از دید او، حقوق بشر فقط حقوق عده خاصی نیست.

کوهیار در هر زمینه‏ای، حتی اگر زمینه خطر بیشتری هم داشته باشد، کار می‏کند و این به نظر من، ویژگی‏ای است که هر فعال اجتماعی‌ای در ایران ندارد، ولی کوهیار آن را دارد.»

در جست‌وجوی آرامش

دوستی که نمی‌خواهد نامش منتشر شود، از آرزوهای کوهیار به زمانه می‌گوید. او قبل از زندان می‏خواسته به هاروارد برود و ادامه تحصیل بدهد، ولی بعد از بازگشت از زندان در دوره اول، تصمیم می‌گیرد به آرامش و تعادل در زندگی برسد. یک خانه ساده‏ در تهران داشته باشد، با یک درآمد متوسط و بیشتر بخواند و بیشتر بداند. آرمان و حسام نیز از وجوهی دیگر به شخصیت کوهیار می‌پردازند.

آرمان: کوهیار در سال‏های‏ آخر دبیرستان کتابی خریده بود که اگر اشتباه نکنم، سرگذشت یکی از سردبیران قبلی روزنامه لوموند را بازگو می‏کرد. یادم هست آن موقع‏ها خیلی دوست داشت که یک روز جای آن آدم باشد و سردبیر روزنامه لوموند بشود.

اما وقتی بزرگ‏تر شدیم، آرزویی که همه ما داشتیم، این بود که در ایرانی آزاد زندگی کنیم که به نظر من، کوهیار دارد جوانی‏اش را به پای آن می‏دهد.

حسام: من نمی‏خواهم بگویم که مثلاً کوهیار می‏خواست دنیا را عوض کند و کار خارق‏العاده‏ای انجام بدهد و آرمان‏ها و آرزوهایش این‏ها بودند. کوهیار هم جوان دانشجویی مانند خیلی دانشجوهای دیگر ایران است. کوهیار هم آدمی است مانند خیلی از آن‏ها که می‏خواست علاوه بر این‏که درس‏اش را می‏خواند، فعالیت اجتماعی هم داشته باشد.

آرمان میر‌هاشمی: کوهیار در سال‏های‏ آخر دبیرستان کتابی خریده بود که اگر اشتباه نکنم، سرگذشت یکی از سردبیران قبلی روزنامه لوموند را بازگو می‏کرد. یادم هست آن موقع‏ها خیلی دوست داشت که یک روز جای آن آدم باشد و سردبیر روزنامه لوموند بشود.

او می‏خواست برای جامعه‏اش مفید باشد. می‏خواست مشکلاتی را که در جامعه وجود دارند، از راه قانونی و با اطلاع‏رسانی از حقوق بشر، بهتر کند. او روزنامه‏نگاری است که دغدغه‏مند است، می‏خواهد صدای خود و صدای یک عده آدم را که صدای‏شان شنیده نمی‏شود، به گوش بقیه برساند، به گوش آدم‏هایی که شاید بتوانند کاری انجام بدهند.

آرمان: یادم می‌آید توی پارک نشسته بودیم. چندتا جوان هم‏سن و سال ما، چند جوان به قول خودمان، بی‏غم به آن‏جا آمده بودند و داشتند با ما در مورد روز زن صحبت می‏کردند. یادم نمی‏آید دقیقاً چی شد که ما چنین بحثی را با آن‏ها شروع کردیم، ولی هرچه بود بحث خیلی مسخره‏ای با آن‏ها داشتیم. بعد که آن‏ها رفتند، گفتم: ببین! برای این‏ها می‏روی زندان؟ البته آن موقع هنوز به زندان نرفته بود. او پاسخ داد: برای همه باید رفت زندان!

این خاطره‏ای است که بعدها وقتی یاد آن می‏افتادیم، خیلی باهم می‏خندیدیم. چون بحثی را که با آن دو، سه‌نفر داشتیم، بسیار برای ما ناامیدکننده‏ بود.

لبخندی که دل برایش تنگ است

حسام میثاقی مدتی با کوهیار همکاری نزدیک داشته است و حال از احساس خود در نبود دوستش برای زمانه می‏گوید.

حسام: کوهیار استاد شکستن فضا بود. یعنی وقتی فضا سرد یا کمی غمناک و خشک می‏شد، خیلی راحت، فضا را می‏شکست و می‏توانست به همه انرژی بدهد. شاید وقتی نیست، این کمبود بیش از همه حس بشود.

چون فوق‏العاده آدم شادی است. آدمی است که لبخندش به همه انرژی می‏دهد. من دلم بیش از همه برای این تنگ شده است.

ترانه مورد علاقه کوهیار

در آخر، به سراغ ترانه‏ای می‏رویم که به گفته حسام، مورد علاقه کوهیار است: «یکی از کارهایی که دوست دارد، آهنگ "شاید من، شاید تو" از گروه اسکورپیونز (Scorpions) است. یادم هست بار اولی هم که بازداشت شد، وقتی این آهنگ را گوش می‏دادم، خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم. یعنی واقعاً برایم ناراحت‌کننده بود.»