تجاوز جنسی

افزایش تعداد پرونده‌های جرائم جنسی در ایران

Maryam — Mon, 31 Dec 2012 17:24:25 +0000

معاون مبارزه با جرایم جنایی پلیس آگاهی نیروی انتظامی از افزایش تعداد پرونده‌های مربوط به جرائم جنسی در ایران خبر داد.

به گزارش تارنمای پایگاه اطلاع رسانی پلیس ایران امروز دوشنبه ۱۱ دی ماه هادی مصطفائی، معاون مبارزه با جرایم جنایی پلیس آگاهی نیروی انتظامی(ناجا) پیرامون جرائم جنسی در ایران گفت: “ترغیب به طرح شکایت توسط قربانیان و بهره‌گیری از پلیس زن برای انجام تحقیقات به منظور حفظ هویت قربانیان منجر شد تا تعداد پرونده‌های ارجاعی طی ۹ ماهه گذشته در مقایسه با مدت مشابه در سال قبل ٢/ ١ درصد افزایش یابد. “

وی در عین حال اضافه کرد که هنوز افرادی هستند که به منظور "حفظ آبروی خود" از طرح شکایت به پلیس خودداری می‌کنند.

مصطفایی: “ترغیب به طرح شکایت توسط قربانیان و بهره‌گیری از پلیس زن برای انجام تحقیقات به منظور حفظ هویت قربانیان منجر شد تا تعداد پرونده‌های ارجاعی طی ۹ ماهه گذشته در مقایسه با مدت مشابه در سال قبل ٢/ ١ درصد افزایش یابد “

مصطفائی با اشاره به این‌که ۹٣ درصد از پرونده‌های تعرض جنسی منجر به کشف شده است، گفت: “تخلفات در این حوزه تنها محدود به تجاوز نشده بلکه سوء‌استفاده‌های اخلاقی نیز در دایره این جرم وارد شده است.”

به گزارش خبرگزاری مهر خرداد ماه سال گذشته احمدرضا رادان، جانشین فرماندهی نیروی انتظامی ایران از کشف ٩٠درصدی پرونده‌های تجاوز خبر داده بود.

وی افزوده بود: “ سال ۱۳٨۹ پلیس موفق شد بیش از ٣/ ٩٠ درصد از پرونده‌های متجاوزان را کشف و متهمان آنها را دستگیر کند.”

رادان با انتقاد از انتشار اخبار مربوط به پرونده‌های تجاوز به عنف در رسانه‌های ایران تأکید کرده بود: “برخی از احکام باید اعلام شوند اما باید بازتاب منطقه‌ای را نیز سنجید و بعد عملیات روانی را نیز در نظر گرفت. “

یک ماه پس از انتشار این خبر تارنمای خبرآن‌لاین نیز به نقل از اسماعیل احمدی‌مقدم، فرمانده نیروی انتظامی ایران نوشت، “جرمی مثل تجاوز به علت اعتقادات دینی در کشور درصد کمی را به خود اختصاص می‌دهد، اما انعکاس آن باعث کاهش احساس امنیت در افکار عمومی و حتی مخاطراتی برای زندگی عادی قربانیان این جرم در بردارد.”

وی همچنین با تأکید بر این‌که “آبرو و حفظ امنیت قربانی برای نیروی انتظامی از اهمیت بالایی برخوردار است،”افزوده بود: “انتشار اخبار نباید به نوعی باشد که شاهد و قربانیان متحمل هزینه‌ای شوند.”

احمدی مقدم، سال۱۳۸۷ نیز در اين باره گفته بود: “اگر آمار تجاوزات جنسی را بدهيم، ذهن جامعه مشوش می‌شود.”

سال گذشته اخبار متعددی مربوط به تجاوز به عنف از جمله تجاوز گروهی ۱۰ تا ۱۵ تن به زنی در زمین‌های اطراف روستای قوژد از توابع بخش مرکزی شهرستان کاشمر، تجاوز گروهی به شش زن در خمینی‌شهر، تجاوز چهار مرد به یک زن روستایی در شهرستان لیوان استان گلستان و تجاوز گروهی شش مرد به یک زن در ملارد کرج در رسانه‌های ایران منتشر شد.

بر اساس قانون مجازات اسلامی، حکم متجاوزان به عنف اعدام است و جمهوری اسلامی در چند سال اخیر چندین تن را به اتهام تجاوز به عنف اعدام کرده است.

تجاوز در روابط زناشویی

arezoo — Sat, 24 Nov 2012 17:11:09 +0000

گفت‌وگو با محسن مالجو، پژوهشگر اجتماعی- بخش نخست

اسماعیل جلیلوند

اسماعیل جلیلوند - امروزه ضرورت بررسی علمی و دقیق آسیب‌های اجتماعی در ایران، غیر قابل انکار به نظر می‌رسد؛ آن هم زمانی که بسیاری از پژوهشگران اجتماعی کشور، بر این باورند که جامعه با موجی از آسیب‌های پیچیده و رو به گسترش روبه‌رو شده است و برای کاستن از شدت خسارت‌های اجتماعی و انسانی این آسیب‌ها، چاره‌ای جز پذیرفتن این مسئله از سوی جامعه و حکومت و انتقال ضرورت مهار آن به خودآگاه جمعی جامعه وجود ندارد.

در این میان شاید دشواری بررسی معضلات رخ داده در حریم خانواده، از سایر آسیب‌های اجتماعی بیشتر هم باشد. در همین زمینه در پیوند با دو موضوع "تجاوز جنسی شوهر به همسر خود" و دیدگاه قانون و جامعه در این زمینه و همینطور "تجاوزهای جنسی خانگی به کودکان دختر"، گفت‌وگویی با محسن مالجو، پژوهشگر مسائل زنان در ایران انجام داده‌ایم که در دو قسمت منتشر می‌شود.

تجاوز جنسی مرد به زن چه تعریفی در قوانین کیفری ایران دارد؟ آیا اصلاً تجاوز مرد به همسرش در قوانین کیفری ایران مجازاتی دارد؟

محسن مالجو: قبل از هر نکته‌ای لازم است بگویم در شرایط فعلی، اصولاً ایران فاقد هرگونه قانون مجازات است. چون در حال حاضر بیشتر از یک سال است که مدت اجرای آزمایشی قانون مجازات اسلامی به پایان رسیده و هنوز هم قانونی به عنوان قانون مجازات به تصویب نرسیده است.

از این نکته که بگذریم باید بگویم ما اصلاً در قانون واژه‌ای به عنوان تجاوز جنسی نداریم و این عبارت در قانون، زنای به عنف معنی شده و گفته شده که زنا، عبارت است از جماع مرد و زنی که علقه زوجیت بین آن‌ها نبوده و از موارد وطی به شبهه نیز نباشد. درواقع زنا رابطه بین زن و مردی است که باهم ازدواج نکرده‌اند و باز در قانون آمده که زنای به عنف که با قهر و غلبه زانی صورت بگیرد، مجازاتش اعدام است. در واقع، هیچ موردی در قانون ما درباره رابطه جنسی اجباری بین زن و مردی که باهم ازدواج کرده‌اند، وجود ندارد.

بنابراین چیزی که شما با عنوان تجاوز در بستر زناشویی از آن یاد می‌کنید، چه معنایی دارید؟

خیلی جا‌ها وقتی من درباره تجاوز جنسی شوهر به زن صحبت می‌کنم، اکثر افراد با شک و تردید به این مسئله می‌نگرند: «چی؟ تجاوز شوهر به همسر خودش؟ یعنی چی؟ مگه می‌شه؟»

محسن مالجو: اگر ما تجاوز را اجبار در برقراری رابطه جنسی علی‌رغم مخالفت فرد مقابل می‌دانیم، چرا باید بین مرد به عنوان شوهر و مرد به عنوان بیگانه تفاوتی قائل باشیم؟ اگر مسئله حرمت جسمانی و کنترل فرد بر بدن خود است، نباید تعرض جسمانی از جانب شوهر یا مردی دیگر فرق داشته باشد، مگر اینکه هدف از این قوانین، بیش از حفظ حرمت جسمانی زنان، دفاع از حق مالکیت مردان باشد. من فکر نمی‌کنم شوهری که حرمت جسمانی همسرش را نادیده گرفته و باعث فروپاشی روانی او می‌شود، کمتر از مرد غریبه‌ای که این اعمال را در محیط خارج از خانه انجام می‌دهد، قابل سرزنش باشد.

میزان پذیرش یا عدم پذیرش این موضوع، به تعریفی که در ذهن افراد جامعه از واژه تجاوز وجود دارد، برمی‌گردد. اگر تجاوز اینگونه تعریف شود که هرگونه برقراری رابطه جنسی با کاربرد زور یا بدون آن، و بدون رضایت طرف مقابل، تجاوز است، دیگر فرقی ندارد که آن مرد یک غریبه باشد یا شوهر یک زن.

اینجا تجاوز در رابطه زناشویی معنا پیدا می‌کند. اما وقتی در اذهان عموم و حتی بسیاری از متخصصان علوم اجتماعی، تجاوز جنسی تنها به رابطه جنسی و مبتنی بر زور یک مرد با زنی گفته می شود که همسرش نیست، در واقع احتمال وقوع تجاوز از سوی شوهر نسبت به همسر منتفی قلمداد می‌شود. بنابراین می‌بینیم که میزان قبول یا رد تجاوز در بستر زناشویی به عنوان یکی از اقسام خشونت خانوادگی، به فرهنگ روابط جنسی زن و شوهر در جوامع برمی‌گردد.

فکر می‌کنم بد نباشد که توضیحی هم درباره مسئله رضایت در رابطه جنسی بدهم که معنای آن مربوط به زمانی است که دو نفر با اراده و توافق برابر با تماس جنسی موافق باشند، پس برای جلوگیری از اطلاق تجاوز جنسی، لازم است که اصولاً در هر مرحله از برقراری رابطه، طرفینی که وارد عمل جنسی می‌شوند از انجام آن رضایت داشته باشند. رضایت باید آزادانه، بدون فشار، زور، تهدید یا ترس باشد و همچنین طرفین باید احساس کنند هر وقت که بخواهند، می‌توانند آن رابطه را ترک کنند. بنابراین تسلیم شدن به‌خاطر ترس، یا به خاطر گریز از بروز احساسات بد در مرد و همچنین به واسطه زور و اجبار روانی و ... نشان می‌دهد رضایت از رابطه جنسی وجود ندارد. این حالت مخصوصاً زمانی که طرفین دارای قدرت برابر نیستند بیشتر وجود دارد.

به نظر شما تجاوز جنسی یک مرد به همسرش بیشتر ناشی از روان‌پریشی مرد است، یا باید آن را ناشی از نوع نگاه جامعه به حقوق مرد و زن در رابطه زناشویی بدانیم؟

بخشی از موضوع به مسائل روانی برمی‌گردد، اما بخش اصلی آن به نظر من اجتماعی است. در واقع این تفکر وجود دارد که وقتی زن در موقع ازدواج رضایت خودش را اعلام کرده، خود را برای تمام عمر در اختیار شوهرش قرار داده است.

از طرف دیگر مسئله احساس مالکیت مرد نسبت به همسرش نیز در این زمینه مطرح است. دقیقآ نکته‌ای که در ارتباط با تجاوز جنسی پدر به دختر هم وجود دارد. مگر خیلی از شوهر‌ها همسرشان را در جمع، منزل صدا نمی‌کنند؟ یا چیزی که خیلی شنیدیم: چار دیواری، اختیاری. یعنی هر آن چیزی که در چارچوب خانه هست، به من تعلق دارد، از جمله همسرم، پس اختیار هرگونه رفتار با او را دارم و رفتار من با همسرم ارتباطی به شخص دیگر ندارد. بنابراین تا زمانی که همسر جزو اموال شخصی مردان محسوب شود، تجاوز شوهر به زن نیز می‌تواند برای مردان بی‌معنی باشد.

در قوانین کیفری ایران، مرد تا کجا مجاز به انجام خشونت جنسی بدون کیفر علیه همسر خود است؟

تجاوز در روابط زناشویی می‌تواند طیفی از پیامدهای روانی، جسمانی و اجتماعی را برای زنان به همراه داشته باشد. مهم‌ترین پیامدش هم برای زن‌ها و هم برای مرد‌ها می‌تواند کاهش میل جنسی و بیزاری از رابطه جنسی و به تبع آن بی‌علاقه شدن به همسر باشد. خود این مسئله می‌تواند در ‌‌نهایت منجر به خیانت روحی یا جنسی زن به مرد، افسردگی، خودکشی، اعتیاد، درد در آلت تناسلی، تهوع مداوم، ایجاد جراحت در ناحیه باسن، اختلال در خواب یا خوراک و پرخاشگری و خیلی از موارد دیگر برای زن باشد.

مسئله بر سر اختلاف نظر درباره خشونت و تجاوز جنسی است و مطمئنأ قانون و قانونگذاران خواهان خشونت علیه زنان نیستند، اما چیزی که من و شما آن را خشونت جنسی و تجاوز جنسی می‌دانیم، از نظر قانون اصلأ خشونت نیست.

برای من اقدام به رابطه جنسی با یک فرد مرده، یک بیماری فوق‌العاده خطرناک است و فردی که مرتکب آن می‌شود باید تحت درمان قرار بگیرد، اما در قانون آمده که جماع با میت زناست، مگر جماع زوج با زوجه متوفای خود که زنا نیست، ولی موجب شلاق تا ۷۴ ضربه می‌شود. در ارتباط با خشونت فیزیکی قانون داریم، اما در ارتباط با تجاوز جنسی و خشونت‌های جنسی شوهر به همسر در قانون ما، هیچ حد و مرزی وجود ندارد و مرد با «کشتزار» خودش هرکاری که بخواهد می‌تواند انجام دهد.

مرد رئیس خانواده است و زن از نظر قانونی موظف است در هر شرایطی از او تمکین کند. طبق قانون مرد می‌تواند در صورت عدم تمکین زن، نفقه او را پرداخت نکند.

از نظر خیلی از قضات و افراد دیگر، برقراری رابطه جنسی انحرافی با همسر حتی منع شرعی هم ندارد و اگر زنی شوهری منحرف داشته باشد، باید در بستر زناشویی تن به هر نوع رابطه‌ای بدهد و چنین زنی نمی‌تواند به دادگاه مراجعه کند و علیه شوهرش به اتهام اینکه او را وادار به رابطه جنسی اجباری به هر شکلی کرده شکایت کند.

بنابراین زن ایرانی به موجب قانون باید همواره برای تامین نیاز‌ها و تمایلات جنسی شوهر در دسترس باشد و آمادگی داشته باشد. به نظرمن تا زمانی که قانونی به اسم تمکین وجود دارد، مفاهیمی مثل رابطه جنسی برابر، خود مختاری جنسی یا حرمت جسمانی که از حقوق اولیه هر انسانی است، معنا پیدا نمی‌کند، اما اگر همین عمل تجاوز از سوی مردی غیر از همسر باشد، مجازات سختی هم در دین و هم در قانون برایش تعیین شده است. در واقع اگر ما تجاوز را اجبار در برقراری رابطه جنسی علی‌رغم مخالفت فرد مقابل می‌دانیم، چرا باید بین مرد به عنوان شوهر و مرد به عنوان بیگانه تفاوتی قائل باشیم؟ اگر مسئله حرمت جسمانی و کنترل فرد بر بدن خود است، نباید تعرض جسمانی از جانب شوهر یا مردی دیگر فرق داشته باشد، مگر اینکه هدف از این قوانین، بیش از حفظ حرمت جسمانی زنان، دفاع از حق مالکیت مردان باشد. من فکر نمی‌کنم شوهری که حرمت جسمانی همسرش را نادیده گرفته و باعث فروپاشی روانی او می‌شود، کمتر از مرد غریبه‌ای که این اعمال را در محیط خارج از خانه انجام می‌دهد، قابل سرزنش باشد.

آیا خود قربانیان این تجاوز‌ها معتقد به این هستند که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند؟

از سوی دیگر سنت و عرف هم از خصوصی بودن روابط زناشویی حمایت کرده است. اینکه بین زن و مرد در اتاق خواب‌شان چه رخ می‌دهد، به کسی مربوط نمی‌داند و به همین خاطر خیلی از زن‌ها که تجربه مشترک تلخی در این زمینه دارند در برابر آن سکوت می‌کنند.

این عقاید فرهنگی آن چنان در زندگی سنتی افراد ریشه کرده است که حتی خود زنان هم اسیر چنین باورهایی می‌شوند، به هر حال زنان هم به همین شکل جامعه‌پذیر شده‌اند و خیلی وقت‌ها خود آن‌ها هستند که نابرابری را باز تولید می‌کنند و خیلی از کلیشه‌ها را به نسل بعد آموزش می‌دهند، در واقع همه قربانی هستیم، قربانی کلیشه‌های جنسیتی.

زنی که باور دارد کامجویی جنسی از او تحت هر شرایطی حق شوهرش است و وقتی شوهرش با خشونت و به شدید‌ترین نوع به او تجاوز می‌کند، احساس نمی‌کند که تجاوزی صورت گرفته و اگر هم حس بدی داشته باشد، آن را تجاوز نمی‌داند، به چه دلیل است؟ به این دلیل است که فکر می‌کند وظیفه خود را در برابر شوهرش انجام داده است.

از سوی دیگر سنت و عرف هم از خصوصی بودن روابط زناشویی حمایت کرده است. یعنی اینکه بین زن و مرد در اتاق خواب‌شان چه رخ می‌دهد را به کسی مربوط نمی‌داند و به همین خاطر خیلی از زن‌ها که تجربه مشترک و تلخی در این زمینه دارند در برابر آن سکوت می‌کنند. بار‌ها شده وقتی با خانمی صحبت کردم و بین بحث پرسیدم که آیا تا به حال مورد تجاوز شوهر خودت قرار گرفته‌ای؟ سریع می‌گوید: نه، تجاوز نکرده، ولی مثلاً یکبار که من اصلاً در شرایط درستی نبودم، مرا کتک زده و بعد با من همخوابگی کرده است.

این تجاوز از طرف همسر چه تبعاتی برای زنان و خانواده دارد؟

تجاوز در روابط زناشویی می‌تواند طیفی از پیامدهای روانی، جسمانی و اجتماعی را برای زنان به همراه داشته باشد. مهم‌ترین پیامدش هم برای زن‌ها و هم برای مرد‌ها می‌تواند کاهش میل جنسی و بیزاری از رابطه جنسی و به تبع آن بی‌علاقه شدن به همسر باشد. خود این مسئله می‌تواند در ‌‌نهایت منجر به خیانت روحی یا جنسی زن به مرد، افسردگی، خودکشی، اعتیاد، درد در آلت تناسلی، تهوع مداوم، ایجاد جراحت در ناحیه باسن، اختلال در خواب یا خوراک و پرخاشگری و خیلی از موارد دیگر برای زن باشد.

آیا تا به امروز در میان تشکل‌های مختلف زنان، حمایتی از زنان آسیب‌دیده از این نوع خشونت خاص در ایران شده است؟

مطمئنأ جواب منفی است. ما حتی نهاد حمایتی مناسبی برای زنانی که مورد تجاوز یک مرد غریبه یا حتی پدر خودشان قرار می‌گیرند و قانون برای آنها مجازات اعدام هم مشخص کرده است نداریم، چه برسد به زنی که شوهرش او را مورد تجاوز قرار داده است. از دیده قانون و شرع مرد از اموالش بهره برده است و مرد هم اجازه نمی‌دهد کسی او را در رابطه با ضایع کردن مالی که برای خودش است، بازخواست کند. نه! هیچ نهاد حمایتی برای پشتیبانی از این زنان وجود ندارد.

برخوردهای خشونت‌آمیز با مهاجران افغان در ایران

Mon, 02 Jul 2012 09:59:36 +0000

در گفت‌وگو با فرزین وحدت، جامعه‌شناس

پانته‌آ بهرامی

پانته‌آ بهرامی - شدت برخوردهای خشونت‌آمیز با مهاجران افغان در ایران طی چند سال اخیر روندی روبه افزایش داشته است.

هفته گذشته، جسد یک زن جوان ۱۸ ساله ایرانی که به گفته محمد دهقانی، سخنگوی سفارت ایران در کابل، توسط دو مهاجر افغان‌ مورد تجاوز قرار گرفته بود، در چاهی در اطراف شهر یزد کشف می‌شود.

انتشار خبر یادشده، سرآغاز یک انتقام‌گیری گسترده می‌شود: شماری از شهروندان ایرانی در شهر یزد، به محل سکونت افغان‌ها، در محله «کشتارگاه» این شهر حمله می‌کنند، با شماری از مهاجران افغان منطقه درگیر می‌شوند و خانه‌های آنها را آتش می‌زنند. این در حالی است که دولت ایران بر اساس تعهدات بین‌المللی، مسئول حفظ جان و مال افغان‌های مقیم این کشور است.

مهاجران افغان به‌ویژه در سه دهه اخیر با مشکلات عدیده‌ای در حکومت اسلامی روبه‌رو بوده‌اند، تا آنجا که در حال حاضر برای سکونت در ۲۰ استان ایران با ممنوعیت روبه‌رو هستند. به همین بهانه فرزین وحدت، جامعه‌شناس، پیشینه تاریخی برخورد ایرانیان با خارجی‌تباران را در گفت‌وگو با زمانه ترسیم کرده است.

فرزین وحدت: قبل از انقلاب نسبت به خارجی‌های اروپایی یا آمریکایی نوعی حس تحسین، ستایش و حتی حقارت وجود داشت که به نظر من موجب احساس پیچیده‌ای می‌شد که با شروع انقلاب و انقلابی شدن توده‌های مردم بیشتر خودش را نشان داد.

اروپایی‌ستیزی، آمریکایی‌ستیزی و غرب‌ستیزی خیلی زیاد و چندسال بعد از انقلاب هم خیلی شدیدتر شد. احساسات آدم‌ها به‌خصوص در جوامع و حتی در فرد، پدیده‌ای یکدست و یکپارچه و در یک خط مستقیم نیست. این نوع احساسات خیلی پیچیده و لایه لایه هستند و من فکر می‌کنم حس ستایش و حقارت هر دو توامان نسبت به خارجی‌ها و به طور مشخص نسبت به غربی‌ها وجود داشت و قبل از انقلاب بیشتر حس ستایش خود را بروز می‌داد و بعد از انقلاب‌ همان احساس توامان حقارت و ستایش، البته بیشتر در وجه حقارت خودش را بروز داد.

وقتی این حس در انسان به وجود می‌آید، به نظر من بیشتر با خارجی‌ستیزی خودش را نشان می‌دهد و فکر می‌کنم در ده‌سال بعد از انقلاب، این حس غرب‌ستیزی که دولت هم به آن کمک می‌کرد، خیلی قوی شده بود.

در ۱۵ـ ۱۰ سال اخیر دوباره در این زمینه یک‌مقدار تغییر پیدا شده است. به نظر من حس حقارت نسبت به اروپایی‌ها شاید مقداری تخفیف پیدا کرده است، به خاطر اینکه ایران به‌هرحال غرب را به چالش کشید و حداقل در نظر برخی ایرانی‌ها این چالش به نسبت موفق بوده است. یعنی اگر شما مثلاً به قضایای قرن بیستم ایران نگاه کنید، ایرانی‌ها در مقابل غربی‌ها همیشه توسری‌خور بودند و چنین حسی داشتند، ولی بعد از انقلاب همین گرفتن گروگان‌ها یک حس غرور را در ایرانی‌ها به‌وجود می‌آورد و این حس حقارت به نظر من نسبت به غربی‌ها کمتر شده و حس ستایش بیشتر شده است. به خاطر اینکه هر وقت دولتی بیآید و تبلیغات منفی در پیوند با غربی‌ها صورت دهد و خود هم مورد علاقه مردم نباشد، به صورت خیلی منطقی این حس در مردم به‌وجود می‌آید که آن خارجی می‌تواند خیلی هم خوب و مورد ستایش باشد.

همین حس در مورد شوروی به‌وجود آمده بود. قبل از اینکه حکومت شوروی فروپاشی کند و هر کاری در آمریکا و اروپا انجام می‌شد، مردمی که در شوروی زندگی می‌کردند، با چشم ستایش به آن‌ها نگاه می‌کردند. من فکر می‌کنم تا مقداری این حس در ایرانی‌ها الان به‌وجود آمده است. البته این‌ها هیچ وقت یکسو نیست و هر دو وجود دارند، ولی کفه ترازو به نظر من به طرف حس ستایش بیشتر کشیده شده است. البته آن طرف قضیه هم تا حدی وجود دارد.

نفی دیگری و نقش رسانه‌ها

هویت‌یابی با سرکوب قومیت‌ها موضوع جدیدی نیست. در جنگ جهانی دوم نازی‌ها خود را با سرکوب یهودی‌ها تعریف می‌کردند. این پدیده به نقصان تعریف از خود در روان‌شناسی اجتماعی برمی‌گردد.

دولت در ایران از اقبال عمومی و مشروعیت خیلی کمی برخوردار است و از این حس ناسیونالیسم ایرانی که در بین مردم خیلی شدید شده و بالا رفته است، استفاده و سوءاستفاده برای خرید مشروعیت ازدست رفته نظام، رژیم و دولت کنونی می‌کند.

دکتر فرزین وحدت بر این باور است که تعریف هویت در پیوند با غیر خودی‌ها در ایران امروز به افغانی‌ها چرخش پیدا کرده است و می‌افزاید: «ملت‌هایی که در حال مدرن شدن هستند و می‌خواهند شخصیتی از خودشان به صورت جمعی دربیاورند، اصولاً یک دیگری یا یک غیر را لازم دارند. برای به‌وجود آمدن خود، خودی، شخصیت ملی و هویت ملی مدرن همیشه یک دیگری در مقابل خود قرار می‌گیرد، یک غیر در مقابل خود قرار می‌گیرد و این پدیده را ما در تمام جوامعی که از مراحل مدرن شدن گذشته‌اند، متأسفانه شاهدیم. بد‌ترین مثال آن آلمان نازی است که تمام دیگران را به دیگری تبدیل می‌کند، به موجودی که باید به آن دشمنی ورزید و خود را ساخت.

این پدیده‌ای است به نسبت شناخته شده در جامعه‌شناسی، ولی متأسفانه در ایران هم همین حالت وجود دارد. پیچی که این قضیه می‌تواند پیدا کند این است که مثلاً در اوایل انقلاب این دیگری غرب بود و یک‌نوع مقابله و ستیز با این غرب توانمند وجود داشت. این خود انقلابی که ایرانی‌ها می‌خواستند به‌وجود بیاورند، در مقابله با غرب توانمند و زورگو بود. در اینجا یک خود خارجی، یک دیگری خارجی برای خودسازی به وجود می‌آورد، ولی گاهی نیز دیگری داخلی و درون‌مرزی به‌وجود می‌آورند. نمونه بارز آن مسئله فاشیسم در اروپا است که دیگری برون‌مرزی را مثلاً در یهودی‌ها، کولی‌ها یا کسان دیگری که مورد تجاوز نازی‌ها قرار گرفتند، تعریف می‌کنند. از این دیگری داخلی همیشه در این فرایند برای ساختن خود سوء استفاده شده است که متأسفانه در ایران نیز شاهد آن هستیم.

نقش این دیگری داخلی را اکنون افغان‌ها برعهده گرفته‌اند. البته مثلاً در تمام طول انقلاب ایران این نقش به بهایی‌ها محول شده بود و از آنها سوءاستفاده می‌شد. حال مثل اینکه افغان‌ها هم به این فهرست اضافه شده‌اند که متأسفانه شمارشان خیلی بیشتر از بهایی‌ها در ایران است. ولی این غیرسازی و از غیر دیگری برای خودسازی استفاده کردن یا سوءاستفاده کردن، متأسفانه در ایران اتفاق می‌افتد. دلیل روان‌شناسی و اجتماعی‌اش این است که به‌هرحال خود و هویت خود همیشه در مقابل با دیگری تعریف می‌شود.

به‌عنوان ایده‌آل می‌شود تصور کرد ملتی که هویت خودش را می‌سازد، به این مرحله و به این نقصانی که شما می‌گویید واقف شود و این خیلی مهم است که رسانه‌ها این مسائل را به گوش مردم برسانند و آگاه‌شان کنند و موضوع را به چالش بکشند. به نظر می‌رسد این پدیده، پدیده‌ای خیلی اساسی است و در دنیای مدرن اتفاق افتاده است و می‌افتد. البته الان چون این رسانه‌ها وجود دارند و نقش رسانه‌ها در به چالش کشیدن این پدیده و آگاه کردن مردم مهم است، می‌تواند خود به خود اتفاق نیفتد. این پدیده که مشکلات را به تقصیر افغانی‌ها یا تقصیر یهودی‌ها و یا تقصیر تمام دیگری‌هایی که در دنیا وجود دارند بیاندازند، همیشه وجود داشته و از آن سوءاستفاده شده است.

الان می‌توانیم امیدوار باشیم که به علت آگاهی‌رسانی این موضوع در ایران به آن صورت حاد که در جاهای دیگر اتفاق می‌افتد اتفاق نیفتد. یک بعد دیگر قضیه هم هست که دولت‌ها و ازجمله دولت کنونی ایران، از این مسائل بیشتر برای مقاصد خودش سوءاستفاده می‌کند. برای اینکه دولت در ایران از اقبال عمومی و مشروعیت خیلی کمی برخوردار است و از این حس ناسیونالیسم ایرانی که در بین مردم خیلی شدید شده و بالا رفته است، استفاده و سوءاستفاده برای خرید مشروعیت ازدست رفته نظام، رژیم و دولت کنونی می‌کند. برای خرید مشروعیت از دست رفته نیز افراد و گروه‌های دیگری را همیشه قربانی این مقاصد و مطامع می‌کند. این هم یک بُعد دیگر سیاسی آن است. آن وجه اولی که صحبت کردیم، آن وجه جهانی و عمیق این مسئله است، ولی تنها وجه آن نیست و وجوه سیاسی و دیگری هم دارد.

نقش دولت‌ها

دولت‌ها نیز در تائید و تاکید بر هویت‌یابی و فرهنگ ضعیف‌ستیزی نقش مهمی بازی می‌کنند. به‌ویژه در غرب معضل بیکاری را به گردن خارجی‌ها انداختن و از آن به‌عنوان وسیله‌ای برای کسب آرای بیشتر در کمپین‌های انتخاباتی استفاده کردن به پدیده‌ای آشنا از سوی احزاب دست راستی در بسیاری از کشورهای غربی مثل آمریکا، آلمان، فرانسه، هلند، نروژ و دیگران تبدیل شده است.

ملت‌هایی که در حال مدرن شدن هستند و می‌خواهند شخصیتی از خودشان به صورت جمعی دربیاورند، اصولاً یک دیگری یا یک غیر را لازم دارند. برای به‌وجود آمدن خود، خودی، شخصیت ملی و هویت ملی مدرن همیشه یک دیگری در مقابل خود قرار می‌گیرد، یک غیر در مقابل خود قرار می‌گیرد و متاسفانه این پدیده را ما در تمام جوامعی که از مراحل مدرن شدن گذشته‌اند، شاهدیم.

اکنون شاهد آن هستیم که در ایران نیز بخشی از موضوع بیکاری به گردن مهاجران افغان انداخته می‌شود و استانداری مازندران در عمل بهانه ترک مهاجران افغان را به کمبود اشتغال در این استان نسبت می‌دهند. در ایران نزدیک به نهصدهزار افغان به صورت قانونی زندگی می‌کنند که معمولاً زیر استانداردهای قانون کار حقوق می‌گیرند و کارهای سخت انجام می‌دهند.

فرزین وحدت می‌گوید: «دولت‌ها برای اینکه مشروعیت خودشان را از دست داده‌اند و وضع اقتصادی خراب است، تقصیر‌ها را به گردن افرادی می‌اندازند که با نازل‌ترین حقوق‌ها و دستمزد‌ها کارهای بسیار کثیفی را انجام می‌دهند که مثلاً ایرانی‌ها یا آلمانی‌ها حاضر نیستند به‌هیچ وجه به آن دست بزنند. حقوق‌ها و مزدهای بسیار ناچیز می‌گیرند و همیشه در ترس و لرز هستند؛ یا مثلاً مهاجران آمریکای جنوبی در آمریکا. این‌ها به‌هیچ وجه شغل کسی را از او نمی‌دزدند. حداقل در کشورهای دیگر که ما در آنجا زندگی کردیم، هیچکس حاضر نیست کارهای کثیفی را که مثلاً مکزیکی‌ها در آمریکا انجام می‌دهند انجام دهد، ولی تمام مدت علیه این افراد که خیلی دست راستی هستند تبلیغ می‌کنند. در واقع کسی نیست که کارهای این‌ها را انجام دهد. بنابراین وجه اقتصادی مسلماً وجود دارد، ولی به نظر من بیشتر این موارد بیشتر یک بهانه است و دولت‌ها هم سعی می‌کنند از این نوع مسائل به نفع خودشان استفاده و مسائل اقتصادی را هم که در ایران خیلی حاد شده است، به این وسیله توجیه کنند.»

حمایت از افراد خارجی

در غرب معمولاً اولین گروه هایی که به حمایت از خارجی‌ها و تبعیض‌هایی که برآن‌ها روا می‌رود می‌شتابند و به آن اعتراض می‌کنند، روشنفکران و کنشگران اجتماعی هستند.

در ایران نیز بخشی از موضوع بیکاری به گردن مهاجران افغان انداخته می‌شود و استانداری مازندران در عمل بهانه ترک مهاجران افغان را به کمبود اشتغال در این استان نسبت می‌دهند. در ایران نزدیک به نهصدهزار افغان به صورت قانونی زندگی می‌کنند که معمولاً زیر استانداردهای قانون کار حقوق می‌گیرند و کارهای سخت انجام می‌دهند.

اولین گروهی که زبان به اعتراض در مورد حرکت تبعیض‌آمیز دولت اسلامی ایران در مورد افغان‌ها گشود، سینماگران بودند. آنان تصمیم گرفتند به مازندران بروند و این حرکت را محکوم کنند. شاید سینماگران به خاطر نمایش فیلم‌هایشان در ورای مرز‌ها و رفت و آمد بیشتر به برون مرز‌، با تبعیضی که با ایرانیان در کشورهای میزبان وجود دارد بیشتر آشنا هستند و می‌توانند این تبعیض را با برخوردی که در ایران با افغان‌ها می‌شود، مقایسه کنند. این واکنش به هر دلیلی که باشد، آگاهی‌رسانی اولین گامی است که در پیوند با رفع تبعیض نژادی می‌توان برداشت.

فرزین وحدت، علت این همبستگی با افغان‌ها را از زاویه نگاه سینماگران اینگونه ترسیم می‌کند: «به نظر من اکنون سینماگران در ایران تبدیل به روشنفکران همگانی و روشنفکران عمومی شده‌اند. کسانی که نبض جامعه را در دست دارند و ایده‌های مختلف را به جامعه تزریق می‌کنند. سینما در ایران بسیار محبوب است و نقش سینماگر تبدیل شده به نقشی که روشنفکران در جاهای دیگر بازی می‌کردند. الان این سینماگران هستند که مسائل اجتماع را به صحنه می‌آورند و آن‌ها را مطرح می‌کنند. البته تمام این‌ها دلایل مختلفی دارد. بخشی از آن شاید به این برگردد که سینماگران تا حدودی با جهان خارج هم بیشتر تماس دارند و اینجور مسائل را در جاهای دیگر هم دیده‌اند و می‌توانند ببینند که‌‌همان نوع نژادگرایی که مثلاً در آلمان وجود دارد یا در آمریکا، در ایران هم هست و از این نظر دیدشان باز‌تر است. تاریخ‌نگاران و گروه‌های دیگر روشنفکری شاید آن پیوند تنگاتنگ مثل سینماگران با مردم را ندارند. سینماگر‌ها الان تبدیل به مهم‌ترین عامل فکری و فرهنگی در ایران شده‌اند. برد سینما خیلی زیاد است. به‌خصوص در این دو دهه اخیر که سینما در ایران توسعه پیدا کرده و سینماگران خوبی هم پیدا شده‌اند و در کل هنر سینما بسیار محبوب شده است. اکنون آنان‌‌همان نقشی را بازی می‌کنند که مثلاً روشنفکرهای چهار دهه پیش در ایران بازی می‌کردند و با مردم در تماس هستند.»

ضعیف ستیزی

ضعیف‌ستیزی یکی از انواع مقابله با دیگری است. فرد معمولاً سعی می‌کند با کسی بستیزد که خطرش کمتر باشد. این اصل حتی در خانواده هم دیده می‌شود.

در سطح مردم و دولت‌ها گروه‌های اجتماعی به ستیز با گروه‌های اجتماعی ضعیف‌تر برمی‌خیزند. در آلمان نازی، یهودی‌ها، کولی‌ها و همجنسگرا‌ها جزو گروه‌های اجتماعی ضعیف بودند. در ایران امروز ضعیف‌ستیزی بیشتر در رویارویی با افغان‌ها خود را نشان می‌دهد که گروه اجتماعی ضعیف‌تری هستند و نمی‌توانند از خود دفاع کنند. مثلا در ایران امروز فرانسوی ستیزی یا آلمانی ستیزی دیده نمی‌شود.

فرزین وحدت می‌گوید: «مایه تأسف است که برای خودساختن و هویت‌یابی ضعیف ستیزی شود. به‌هرحال خودسازی خیلی وقت‌ها لازمه‌اش این است که با دیگری مقابله شود، ولی آن دیگری مثلاً آن موقع غرب بود. ایران ابتدا با غرب قدرتمند به چالش برخاست. البته چالش با قدرتمند خطرات زیادی دارد، ولی ضعیف ستیزی خیلی بی خطر است. یکی از دلایلش هم شاید این باشد و دولت هم این مسئله را به جلو می‌برد. ضعیف ستیزی خیلی چیز ساده‌ای است. شما چالشی ندارید با آدم یا با یک گروه قدرتمند، ولی با یک گروه ضعیف که شما با این‌ها به این صورت رفتار می‌کنید، خیلی ساده است و به تعبیری خیلی ناجوانمردانه است و این را دولت‌ها هم می‌فهمند. شاید آن مردمی هم که به این کار دست می‌یازند، به صورت نیمه ناخودآگاه دریافته‌اند که ضعیف ستیزی بدون عواقب چندانی است و این از روحیه جوانمردی که ایرانی‌ها حداقل تا این چند دهه اخیر داشتند، بسیار دور است.»

تعریف جدید "تجاوز جنسی" پلیس فدرال آمریکا

Maryam — Thu, 26 Jan 2012 15:02:46 +0000

سوده راد

سوده راد - روز ششم ژانویه ۲۰۱۲، کاخ سفید اعلام کرد که رئیس پلیس فدرال آمریکا رابرت مولر، به‌طور رسمی با تغییر تعریف تجاوز جنسی به پیشنهاد شماری از کمیته‌های جنایی، قضایی و اطلاعاتی FBI موافقت کرده است.

تعریف جدید، همانطور که در سایت FBI آمده است به "دخول به هر مقدار، در واژن یا مقعد با هر عضو بدن یا هر جسمی، یا دخول دهانی با آلت جنسی شخص دیگری، بدون رضایت قربانی"[۱] اطلاق می‌شود. این تغییر در تعریف تجاوز جنسی یکی از پیروزی‌های زنان و فمینیست‌ها در ایالات متحده به شمار می‌آید.

تعریف قضایی و جنایی پدیده‌هایی چون خشونت یا تجاوز جنسی، جدا از تأثیر بر نوع و میزان محکومیت عاملان آن در هر جامعه، تأثیر مستقیمی نیز بر فرهنگ و پیشگیری بروز این جنایت‌ها در جامعه دارد (اگرچه کافی نیست). عدم وجود یک تعریف مشترک بین‌المللی برای تجاوز جنسی که همه کشور‌ها آن را پذیرفته باشند موجب می‌شود با قربانیان تجاوز در هر کشور بنا به معیارهای قانونی آن کشور برخورد شود. در کشوری همین که زن از تجاوز شکایت کند، فردی که متهم به تجاوز است بازداشت می‌شود و در کشوری دیگر تا سال‌ها نمی‌توان مجرم متجاوز را به زندان انداخت. خشونت جنسی و به‌خصوص تجاوز بیشترین آمار عدم گزارش را به خود اختصاص می‌دهد. درصد گزارش، تعقیب قضایی و مجازات به طرز قابل ملاحظه‌ای در سیستم‌های قضایی گوناگون تفاوت دارد.

تعاریف و آمار تجاوزات جنسی

در سطح بین‌الملل، شمار موارد تجاوز که توسط پلیس در سال ۲۰۰۸ گزارش شده است، به ازای صدهزار نفر از ۰/۱ در مصر به عنوان کمینه، ۹۱/۶ در لسوتو به عنوان بیشینه و پنج در روسیه به عنوان میانه متغیر بود. دایره آمار قضایی آمریکا در سال ۱۹۹۹ تخمین زد که ۹۱ درصد از قربانیان تجاوز زن و نه درصد مرد هستند ولی ۹۹درصد متجاوزان را مردان تشکیل می‌دهند. معمولاً تجاوز توسط افراد آشنای قربانی صورت می‌گیرد و تعداد متجاوزانی که قربانی آن‌ها را نمی‌شناسد بسیار کمتر است.

تعریف قضایی و جنایی پدیده‌هایی چون خشونت یا تجاوز جنسی، جدا از تأثیر بر نوع و میزان محکومیت عاملان آن در هر جامعه، تأثیر مستقیمی نیز بر فرهنگ و پیشگیری بروز این جنایت‌ها در جامعه دارد

تعریف تجاوز، در بسیاری متون قضایی، آمیزش (مقاربت) جنسی یا انواع دیگر روابط جنسی است که بدون رضایت فرد قربانی، از سوی شخص متجاوز براو تحمیل می‌شود. سازمان ملل، آن را تحت عنوان "مقاربت جنسی بدون رضایت" تعریف می‌کند و سازمان جهانی سلامت، در سال ۲۰۰۲ تعریف "نفوذ به مقعد یا وولوا [۲] همراه با اعمال زور و تحت اجبار، به وسیله آلت جنسی مردانه، سایر اندام‌های بدن یا یک جسم" را ارائه داده است.

بعضی کشورها همچون آلمان، تعاریف جامع‌تری را به رسمیت شناخته‌اند که در آن‌ها، الزامی برای مقاربت در تجاوز نیست. در بعضی متون قضایی، اصطلاح تجاوز با اصطلاحاتی همچون "رفتار خشونت‌آمیز جنسی" یا "رفتار جنایت‌آمیز جنسی"، جایگزین شده‌است، اما بعضی متون قضایی، تجاوز را هم چنان آن دسته از اعمالی می‌دانند که شامل نفوذ آلت مردانه به واژن و سایر رفتارهای جنسی مرتبط، همراه با اعمال خشونت جنسی باشد. به‌عنوان مثال در برزیل قانون تجاوز جنسی را "سکس واژینال بدون رضایت فرد" تعریف می‌کند. بنابراین، تجاوز به مرد، تجاوز آنال (مقعدی) و تجاوز اورال (دهانی)، مشمول این تعریف نمی‌شوند.

تعریف تجاوز جنسی در آمریکا

تعریف قبلی تجاوز جنسی در سیستم قضایی آمریکا، یعنی "ارضای جنسی زن با اعمال زور و برخلاف میل او"، حدود ۸۰ سال قبل تصویب شده بود. در این تعریف، تجاوز، تنها مقاربت واژینال (شامل نفوذ یا دخول به واژن توسط آلت تناسلی مرد)، با اجبار و عدم رضایت زن تفسیر می‌شود و تجاوزهایی از نوع مقاربت تحت زور از مقعد یا مقاربت‌های دهانی، تجاوز با یک جسم حتی اگر منجر به جراحات جدی هم می‌شد، تجاوز به مردان را پوشش نمی‌داد و در بسیاری از موارد حوزه‌های قضایی در صورتی که قربانی تحت تأثیر الکل یا مواد مخدر بود یا نمی‌توانست مدارک کافی ارائه کند، شکایت را تحت تجاوز ثبت نمی‌کردند. این تعریف قدیمی بسیاری از موارد تجاوز به زنان و کلیه موارد تجاوز به مردان را به رسمیت نمی‌‌شناخت و از همین رو هم به صورت گسترده‌ای به خاطر کمتر نشان دادن آمار واقعی تجاوزات جنسی مورد انتقاد قرار می‌گرفت.

در تصویب این تعریف جدید، گروه‌های دولتی و کارگزاران دولتی پابه‌پای هم نقش مهمی ایفا کرده‌اند. النور سمیل[۳]، رئیس بنیاد فمینیست مجارتی [۴] در این‌ زمینه می‌گوید: "این پیروزی بزرگی برای زنان است. ما حمایت‌های دولت اوباما، معاون اول جو بایدن و لین روزنتال مشاور کاخ سفید در خشونت علیه زنان، هان سوزان کربن مدیر اداره خشونت علیه زنان در وزارت دادگستری و همچینین پلیس فدرال آمریکا را تحسین می‌کنیم."

او ادامه می‌دهد: "با یک مرجع مشترک جدید در مورد گزارش‌های FBI می‌توان آمار دقیق و واقعی و اوج وحشی‌گری این خشونت که زندگی بسیاری از زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد به دست آورد. گروه‌های زنان تأیید می‌کنند که این داده‌های کامل و درست به آن‌ها در تأمین منابع بیشتر برای مبارزه و کاهش تجاوز یاری می‌رساند."

کارزار "تجاوز تجاوز است" [۵] که به ابتکار بنیاد فمینیست مجارتی و مجله خانم [۶] راه‌اندازی شد، موجب شد بیش از صد و شصت هزار ایمیل خواهان این تغییر به FBI و وزارت دادگستری سرازیر شود. در قوانین جزایی کنونی جمهوری اسلامی ایران، هرگونه مقاربت خارج از ازدواج، در صورت رضایت طرفین زنا و در صورت عدم رضایت قربانی تجاوز به عنف شناخته می‌شود.

زیرنویس:

(۱)

Penetration، no matter how slight، of the vagina or anus with any body part or object، or oral penetration by a sex organ of another person، without the consent of the victim.

(۲)

Vulva

(۳)

Eleanor Smeal

(۴)

Feminist Majority Foundation

(۵)

Rape is Rape

(۶)

Ms. Magazine

رسيدگی قوه قضائيه ايران به ۱۰۰ پرونده تجاوز جنسی در مهر ۱۳۹۰

zamaanehnews — Wed, 26 Oct 2011 03:34:54 +0000

آيت‌الله احمد محسنی گرکانی، رئيس ديوان عالی جمهوری اسلامی ايران از رسيدگی و صدور حکم برای ۱۰۰ پرونده تجاوز جنسی در مهر ۱۳۹۰ خبر داد.

به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، آيت‌الله محسنی گرکانی روز سه‌شنبه سوم آبان ۱۳۹۰ در نشست هيأت عمومی ديوان عالی کشور گفت در مهر ماه "۵۶ فقره قصاص در ديوان عالی کشور ابرام(تأييد) شده، ۱۲ فقره اعدام به دليل تجاوز به عنف ابرام و حکم اعدام ۱۱ فقره نيز نقض شده است."

وی افزود: "ائمه ما خودشان حد را اجرا می‌کردند و اجرای حدود الهی يک وظيفه و عبادت است و مطمئناً اگر اين احکام اجرا نشود، کشور دچار هرج و مرج خواهد شد و نظم و امنيت کشور دچار مشکل جدی می‌شود."

روزنامه شرق: به طور ميانگين هر ساله در کشور بيش از ۷۲ هزار مورد جرم جنسی رخ می‌دهد که از اين نظر ايران يکی از پرآمارترين کشورها در اين زمينه محسوب می‌شود

هنوز قوه قضائيه و نيروی انتظامی اعلام نکرده‌اند که شمار تجاوز جنسی در ايران نسبت به سال‌های گذشته در چه وضعيتی قرار دارد.

با این حال اسماعيل احمدی مقدم، فرمانده نيروی انتظامی ايران سال۱۳۸۷ در اين باره گفته بود: "اگر آمار تجاوزات جنسی را بدهيم، ذهن جامعه مشوش می‌شود."

وی افزوده بود: "خوشبختانه آمار ثبت پرونده‌های جرايم تجاوز به عنف در جامعه رو به افزايش است."

به گفته احمدی مقدم "افزايش ثبت و گزارش جرايم تجاوز به عنف به دليل آن است که مردم به خاطر آبروی خود به پليس مراجعه نمی‌کردند ولی در حال حاضر نيز اگر برخورد بيشتری با اين مجرمين صورت می‌گيرد به دليل اعتمادی است که پس از اجرای طرح امنيت اجتماعی به‌وجود آمده و مراجعه به پليس بيشتر شده است."

بر پايه آماری که سال ۱۳۸۳ در روزنامه شرق منتشر شد و مربوط به سال ۱۳۸۱ می‌شد، استان قم با ميانگين بيش از ۱۷۴ مورد جرائم جنسی در هر صد هزار نفر جمعيت، بالاترين ميانگين جرائم جنسی را در ايران داشت. استان قم هر ساله شاهد وقوع بيش از يک هزار و ۵۵۶ مورد جرم جنسی است.

بر اساس اين آمار در تهران به طور ميانگين هر سال يک هزار و ۶۵۰ جرم جنسی رخ می‌دهد. نزديکی آمار جرائم جنسی در استان تهران و قم در حالی است که جمعيت تهران حدود ۱۰ برابر جمعيت استان قم است.

استان خراسان و مازندران به طور مشترک پله سوم اين جايگاه را به خود اختصاص داده‌اند. همچنين استان لرستان با ۱۳ مورد در هر صدهزار نفر جمعيت، پايين‌ترين آمار تجاوزهای جنسی در سراسر ايران را دارد.

به نوشته روزنامه شرق " براساس تحقيقات پايگاه داده‌های اجتماعی وزارت کشور ميانگين رخداد جرم جنسی در خلال سال های ۷۵ تا ۸۱ در سراسر کشور ۴۲/۸۱ در هر صد هزار نفر جمعيت کشور بوده است که با توجه به اين اطلاعات به طور ميانگين هر ساله در کشور بيش از ۷۲ هزار مورد جرم جنسی رخ می‌دهد که از اين نظر ايران يکی از پرآمارترين کشورها در اين زمينه محسوب می‌شود."

متهمان خمينی‌شهر چهارشنبه اعدام می‌شوند

zamaanehnews — Sun, 09 Oct 2011 09:11:58 +0000

متهمان تجاوز گروهی به زنان در يک باغ در "خمينی‌شهر" اصفهان، چهارشنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۰ اعدام می‌شوند.

محمدرضا حبيبی، دادستان اصفهان، ۱۷ مهر به خبرگزاری فارس گفت حکم اين متهمان در ديوان عالی کشور تأييد شده است.

به گفته اين مقام قضايی چهار نفر از متهمان اين پرونده در يکی از ميدان‌های خمينی‌شهر و در ملاءعام اعدام می‌شوند. نام اين چهار متهم اعلام نشده است.

دادگاه پيشتر چهار متهم اين پرونده را به اتهام "زنای به عنف" (تجاوز جنسی همراه با زور و اجبار) به اعدام به صورت دار آويختن در ملاء عام محکوم کرده بود.

به گفته دادستان اصفهان، متهمان در يکی از ميدان‌های خمينی‌شهر و در ملاءعام اعدام می‌شوند

فريد صلواتی، روزنامه‌نگار اصفهانی که ماجرای "تجاوز گروهی" به شماری از زنان و دختران در خمينی‌شهر را افشا کرده بود، ۲۲ خرداد ۱۳۹۰ بازداشت شد و پس از يک هفته بازجويی توسط مأموران امنيتی آزاد شد.

محکوم‌شدگان اين پرونده، متهم شده‌اند که خرداد‌ماه امسال در خمينی‌شهر استان اصفهان با ورود به يک باغ و حبس کردن مردان، به زنان و دختران آن‌ها تجاوز کردند.

محمدرضا حبيبی همچنين گفت: " هنوز تعدادی از متهمان اين پرونده فراری هستند و اجرای حکم برای ديگر متهمان در حالت تعليق قرار دارد و بايد بررسی‌های بيشتری برای اين متهمان صورت گيرد."

ايران از جمله کشورهايی است که مجازات اعدام در آن هنوز رايج است. قتل، فروش مواد مخدر، تجاوز، آدم‌ربايی و سرقت مسلحانه از جمله جرم‌هايی هستند که مجازات آن‌ها بر اساس قوانين ايران اعدام است.

سازمان عفو بين‌الملل نيز در گزارش سالانه خود اعلام کرده ايران پس از چين، بيش‌ترين اعدام‌های سال ۲۰۱۰ ميلادی را به خود اختصاص داده است.

عفو بين‌الملل در ژانويه ۲۰۱۱ خبر داد که در سال جديد ميلادی هر هفته به طور ميانگين ۲۰ نفر در ايران اعدام شده‌اند.

هم اکنون دو سوم کشورهای عضو سازمان ملل، يعنی ۱۳۰ کشور، حکم اعدام را کنار گذاشته‌اند، اما در ۶۲ کشور همچنان مجازات اعدام اجرا می‌شود که جمهوری اسلامی ايران يکی از اين کشور‌ها است.

کلیسای کاتولیک و رسوایی‌ جنسی

behnam — Mon, 26 Sep 2011 10:49:31 +0000

هنری مکدونالد

برگردان:

نادیا پارسا

هنری مکدونالد - روحانیون کلیسای کاتولیک در منطقه دونگال ایرلند (Donegal) برای سال‌ها کودکان این منطقه را مورد آزار و اذیت جنسی قرار داده‌اند. انتشار همین اخبار و گزارش‌ها بود که موجب شد منطقه دونگال، تصویر ساده‌ روستایی خود را آرام آرام از دست بدهد.

تحقیقی که هم‌اکنون مراحل نهایی خود را می‌گذراند و در مورد آزار جنسی کودکان از سوی اسقف‌نشین "رافو" است، نتایج خوشایندی را نوید نمی‌دهد. شواهد تازه‌ای هم از شمار قربانیان حلقه موسوم به "متجاوزان ایرلندی‌زبان" به دست آمده است.

شماری از این قربانیان به روزنامه گاردین گفته‌اند: اعضای غیر روحانی کلیسا نیز همانند کشیش‌ها برای سال‌ها به آنان تجاوز کرده‌اند. اینها نکاتی است که انتظار می‌رود در گزارش "رافو" نیز به آن اشاره شود. قربانیان اعتقاد دارند که پلیس در مخفی کردن این ماجرا دست داشته و همین مسئله نیز باعث شده است عاملان به سوءاستفاده‌ از کودکان ادامه دهند.

روایت قربانیان

جان ادنل یکی از همین کودکان است که برای سال‌ها مجبور به مخفی کردن ماجرای خود شده بود. او می‌گوید از زمانی که ۹ سالش بوده، یکی از اعضای غیر روحانی کلیسا در گروه کر به او تجاوز می‌کرده است.

جان می‌گوید: " آن مرد از ۹ تا ۱۵سالگی مرا مورد آزار و اذیت جنسی قرار داد، تا وقتی که من آنقدر بزرگ شدم که متوجه شدم این رفتار اشتباه است. من یتیم بودم و خانواده‌ای مرا به فرزندخواندگی قبول کرده بود. این مسئله باعث شده بود که آن مرد از موقعیت من سوءاستفاده کند، چرا که به نظر می‌رسید نسبت به سایر کودکان همسن و سال خودم از حمایت و ارزش کمتری برخوردارم. او به من در منزل و یا مغازه‌اش تجاوز می‌کرد. این روند از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۲ ادامه داشت."

جان می‌گوید در سال ۱۹۷۳ به دفتر پلیس محلی می‌رود تا موضوع تجاوز به خودش را به مقامات پلیس گزارش دهد، اما با واکنش خشونت‌آمیز پلیس مواجه می‌شود. او در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید: "پلیس محلی به شدت از من به خاطر این‌که عضو شرافتمندی از کلیسا را به داشتن رابطه جنسی با کودکان متهم کرده‌ام خشمگین شد. افسر پلیس زد توی گوشم و به من گفت که برو گمشو! او هم‌چنین به من گفت که تو یتیمی و به همین دلیل برای حرف‌هایت ارزشی قایل نیستم! از آن زمان به بعد، من هیچ‌ وقت نتوانستم به پلیس اعتماد کنم!"

جان برای سال‌ها این ماجرا را از همگان پنهان می‌کند. چند سال بعد ازدواج می‌کند و تشکیل خانواده می‌دهد، ولی هیچ‌گاه در مورد این موضوع، حتی با آنهایی که دوست‌شان دارد صحبت نمی‌کند. تقریباً در اواخر سال ۱۹۹۰، افشاگری‌هایی در مورد سوءاستفاده‌های جنسی گسترده از کودکان، کلیسای کاتولیک ایرلند را در شوک فرو می‌برد.

در آن زمان جان تصمیم می‌گیرد با آنچه بر او گذشته است بار دیگر مواجه شود. او می‌گوید: "من متوجه شدم آن مردی که در کودکی از من سوءاستفاده می‌کرد همچنان در گروه کر کلیسا فعال است. چیزی که بیشتر باعث عصبانیت من شد این بود که او هنوز با کودکان کار می‌کرد! من به خانه کشیش وقت رفتم و سعی کردم راجع به این موضوع با او صحبت کنم. در آن زمان بالاخره توانستم پلیس را متقاعد کنم که این مرد احضار شود تا سئوالاتی از او بپرسند."

انکار کشیش‌ها و همکاری پلیس

"من تلاش کردم تا کشیش بخش را هم از این ماجرا‌ها مطلع کنم، ولی او حاضر به شنیدن صحبت‌های من نبود و حتی مرا به داخل دفترش راه نمی‌داد. او مدام تکرار می‌کرد: نه... نه... نه، من با تو راجع به این موضوع صحبت نخواهم کرد! او نمی‌خواست چیزی راجع به این موضوع بداند. به خاطر داشته باشید که این ماجرا مربوط به سال ۲۰۰۵ است."

جان می‌گوید در سال ۱۹۷۳ به دفتر پلیس محلی می‌رود تا موضوع تجاوز به خودش را به مقامات پلیس گزارش دهد، اما با واکنش خشونت‌آمیز پلیس مواجه می‌شود. او در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید: "پلیس محلی به شدت از من به خاطر این‌که عضو شرافتمندی از کلیسا را به داشتن رابطه جنسی با کودکان متهم کرده‌ام خشمگین شد.

جان ادنل باور دارد قربانیان دیگر این ماجرا نیز آرام آرام جلو خواهند آمد و به‌تدریج تصویری از حلقه‌ای که به‌طور پی‌درپی کودکان را مورد آزار و اذیت جنسی قرار می‌دادند، شکل خواهد گرفت. در حال حاضر پلیس در حال بررسی ادعاهای این افراد است. روزنامه گاردین، گفت‌وگو‌های دیگری هم با افرادی که ادعاهایی مشابه داشتند و معتقدند حلقه‌ای به‌طور مخفیانه و نظام‌مند به آزار و اذیت جنسی کودکان می‌پرداخته انجام داده است.

در تمامی این سال‌هایی که تجاوز به کودکان نادیده گرفته شد، مردان جوانی که در کودکی، چه در داخل و چه در خارج از کلیسا از آنان سوءاستفاده شده بود، یک قهرمان داشتند؛ یک افسر پلیس بازنشسته به نام "مارتین ریج".

مارتین ریج در سال‌های پایانی خدمتش در پلیس، به منطقه "دونگال" آمد و بی‌تفاوتی‌ها و سهل‌انگار‌ی‌های مقامات پلیس محلی نسبت به آزار و اذیت جنسی کودکان به نظرش بسیار آزاردهنده آمد. در نتیجه سکوت خود را شکست و کتابی نوشت که موضوع اصلی آن، تجربه‌های تلخ کودکان در پیوند با آزار جنسی بود.
او عقیده داشت که گزارش "رافو" به سبب فرهنگ پنهان‌کاری حاکم در کلیساهای منطقه به هیچ نتیجه‌ خاصی نخواهد رسید و نیروی پلیسی که در تمامی این سال‌ها در آن خدمت ‌کرده است، در این گزارش مورد انتقاد قرار نخواهد گرفت.

دوسال پیش، گزارش مورفی در خصوص سوءاستفاده گسترده روحانیون از کودکان در دوبلین-بزرگ‌ترین اسقف‌نشین کاتولیک ایرلند- فاش کرد که افسرانی از گارد ارشد با چهارتا از روحانیون بلند‌پایه کلیسا در پنهان کردن موارد زیادی از جرایم جنسی کشیش‌ها، تبانی و همکاری داشته‌اند.

او می‌گوید: "سه نفر به‌طور جداگانه به ۴۵ قربانی تجاوز کرده بودند. از این میان، یکی از آنها کشیش بود و دیگری یک معلم مدرسه. هیچ یک از این ۴۵ قربانی، حاضر نشدند با پلیس صحبت کنند." پرسشی که در این‌جا مطرح می‌شود این است: چرا این افراد به نیروی پلیس محلی اعتماد ندارند؟

جان در ‌‌نهایت تصمیم گرفت به‌رغم فضای ترس و دلهره، در همان دونگال بماند و زندگی کند. این مرد ۵۵ ساله درحالی‌ که در طبیعت زیبا با کوه‌های خیره‌کننده و سواحلی چشم‌نواز قدم می‌زند، می‌گوید: "درسته، این منطقه خیلی زیباست؛ با مناظری خیره‌کننده و دل‌ربا اما می‌توانست از این زیبا‌تر باشد، اگر این‌ها اینجا زندگی نمی‌کردند!"

ابراز تأسف استراوس کان از «شکست اخلاقی»

zamaanehnews — Mon, 19 Sep 2011 10:41:02 +0000

دومينيک استراوس کان، رئيس پيشين صندوق بين‌المللی با ابراز تأسف از رابطه جنسی‌اش با يک خدمتکار هتل در نيويورک گفت اين حادثه را «شکست اخلاقی» برای خود می‌داند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، استراوس کان يکشنبه ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۷ شهريور ۱۳۹۰) در يک گفت‌وگوی تلويزيونی با شبکه TF۱ فرانسه گفت: «رابطه جنسی با نفيساتو ديالو برای من يک شکست اخلاقی بود و به آن افتخار نمی‌کنم.»
وی افزود: «من در چهار ماه گذشته هر روز تأسف خورده‌ام و به نظرم هنوز کافی نيست.»
استرواس کان اين رابطه جنسی را فراتر از يک «رابطه نادرست» ناميد و گفت اين اقدامش يک اشتباه و شکست در برابر همسر، فرزندان، دوستان و فرانسوی‌هايی بود که به او برای انتخابات آينده رياست‌جمهوری در اين کشور اميد داشتند.
وی افزود اکنون من ديگر کانديدای هيچ‌ چيزی نيستم و می‌خواهم استراحت کنم.

استراوس کان ۱۴ فوريه ۲۰۱۱ هنگامی که قصد خروج از آمريکا را داشت، در فرودگاه بازداشت شد. تا پيش از بازداشت استراوس کان، از وی به‌عنوان رئيس‌جمهور احتمالی آینده فرانسه ياد می‌شد.
استراوس کان همچنين گفت دادستان نيويورک «دروغ بودن» سخنان ديالو را تأييد کرده است.

استرواس کان رابطه جنسی‌اش را با یک خدمتکار هتل، فراتر از يک «رابطه نادرست» ناميده و گفته اين اقدامش يک اشتباه و شکست در برابر همسر، فرزندان، دوستان و فرانسوی‌هايی بود که به او برای انتخابات آينده رياست‌جمهوری در اين کشور اميد داشتند

ديالو در شکايت‌اش استراوس کان را متهم کرده بود که با «زور» به او تجاوز کرده است. اما استرواس کان «زور و اجبار» را در اين رابطه جنسی رد می‌کند و می‌گوید این رابطه جنسی با رضایت بوده است.
استراوس کان که پس از مطرح شدن اين شکايت بازداشت شده بود از رياست صندوق بين‌المللی پول نیز کناره‌گيری کرد.
در پی چند جلسه رسيدگی به شکايت ديالو، قاضی مايکل اوباس، اوت ۲۰۱۱ (شهريور ۱۳۹۰)، استراوس کان را از اتهام تجاوز به خدمتکار هتل تبرئه کرد.
دادستان نيويورک اعلام کرد: «شاکی (ديالو) حقيقت را کامل بيان نکرده و در مورد شرح حال گذشته و حال خود بازپرسان را به گمراهی کشانده است.»
استراوس کان رأی دادگاه را درباره رفع اتهامی که عليه وی مطرح شده بود، «پايان يک کابوس وحشتناک» توصيف کرد.
در همين حال تريستان بانو، روزنامه‌نگار فرانسوی نيز استرواس کان را متهم کرده که هشت سال پيش قصد داشته به او تجاوز کند اما استرواس کان اين اظهارات وی را « توهم‌آميز و دروغ» ناميده است.

استراوس کان تبرئه شد

zamaanehnews — Wed, 24 Aug 2011 03:12:31 +0000

يک قاضی در ايالات متحده آمريکا، همه اتهامات عليه دومينيک استراوس کان، رئيس پيشين صندوق بين‌المللی پول را رد کرد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، قاضی مايکل اوباس، روز سه شنبه ۲۳ اوت ۲۰۱۱ (اول شهريور ۱۳۹۰)، استراوس کان را از اتهام تجاوز به خدمتکار هتل تبرئه کرد.

استراوس کان متهم شده بود که فيساتو ديالو، خدمتکار هتل سوفيتل در منطقه منهتن آمريکا را مورد «تجاوز جنسی» قرار داده است.
اما وکلای استراوس کان، اتهام «تجاوز» را رد کرده‌اند و گفته‌اند ارتباط اين دو با رضايت بوده است.
پس از طرح شکايت از سوی خانم ديالو، استرواس کان ۱۴ فوريه ۲۰۱۱ هنگامی که قصد خروج از آمريکا را داشت، در فرودگاه بازداشت شد.

دادگاه به اين دليل استراوس کان را از اتهام تجاوز جنسی تبرئه کرده است که «معتبر بودن» گفته‌های خانم ديالو به دليل «تناقض‌گويی‌هايش» به چالش کشيده شده بود

استراوس کان پس از بازداشت، از رياست صندوق بين‌المللی پول کناره‌گيری کرد.
وی تا پيش از تبرئه‌شدن، در بازداشت خانگی بود.
دادگاه به اين دليل استراوس کان را از اتهام تجاوز جنسی تبرئه کرده است که «معتبر بودن» گفته‌های خانم ديالو به دليل «تناقض‌گويی‌هايش» به چالش کشيده شده بود.
دادستان اعلام کرده: «شاکی حقيقت را کامل بيان نکرده و در مورد شرح حال گذشته و حال خود بازپرسان را به گمراهی کشانده است.»
استراوس کان، رأی دادگاه را درباره رفع اتهامی که عليه وی مطرح شده بود، «پايان يک کابوس وحشتناک» توصيف کرد و افزود: «اکنون من رها هستم.»

وی گفت «مشتاق» است که به فرانسه برگردد اما پيش از ترک آمريکا بايد کارهايی را انجام دهد.

تا پيش از بازداشت استراوس کان، از وی به‌عنوان رئيس‌جمهور احتمالی آينده فرانسه ياد می‌شد.
در همين حال کنت تامپسون، وکيل خانم ديالو، با انتقاد از رأی دادگاه گفته دستگاه قضايی يک «زن بی‌گناه» را به حال خود رها کرده است.

پس از تبرئه استراوس کان، همچنين ده‌ها نفر از هواداران خانم ديالو با حضور در برابر دادگاه، «خشم» خود را از اين تصميم اعلام کردند.
وکلای خانم ديالو گفته‌اند شکايت خود را عليه استراوس کان در فرانسه پيگيری می‌کنند.

احتمال تبرئه رئيس پيشين صندوق بين‌المللی پول از اتهام تجاوز جنسی

zamaanehnews — Mon, 22 Aug 2011 08:16:41 +0000

دومينيک استراوس کان، مدير پيشين صندوق بين‌المللی پول ممکن است در جلسه روز سه‌شنبه دادگاه ( ۲۳ اوت ۲۰۱۱-اول شهريور ۱۳۹۰) از اتهام «تجاوز جنسی» تبرئه شود.

به گزارش رويترز، روزنامه نيويورک ‌پست نوشته دادستان منطقه منهتن آمريکا اتهام «تجاوز جنسی» را که عليه استرواس کان مطرح شده، غير قابل اثبات می‌داند.

استراوس کان چند ماه پيش متهم شد که به خدمتکار يک هتل در محله منهتن نيويورک «تعرض جنسی» کرده است.

وی ۱۴ فوريه ۲۰۱۱ هنگامی که قصد خروج از آمريکا را داشت، در فرودگاه بازداشت شد.

تا پيش از بازداشت استراوس کان، از وی به‌عنوان رئيس‌جمهور احتمالی آینده فرانسه ياد می‌شد.

استراوس کان چند ماه پيش متهم شد که به خدمتکار يک هتل در محله منهتن نيويورک «تعرض جنسی» کرده است

استرواس کان که هم‌اکنون در آمريکا و در بازداشت خانگی به‌سر می‌برد تا پيش از پايان دادرسی و صدور حکم نمی‌تواند خاک اين کشور را ترک کند.

در صورتی که اتهام «تجاوز جنسی» استراوس کان ثابت شود، ممکن است به ۲۵ سال حبس محکوم گردد.

استراوس کان پس از بازداشت، از رياست صندوق بين‌المللی پول کناره‌گيری کرد. با استعفای وی، کريستين لاگارد، وزير دارايی فرانسه به عنوان رئيس جديد صندوق بين‌المللی پول منصوب شد.

برای نخستين بار است که يک زن به عنوان رئيس صندوق بين‌المللی پول منصوب شده است.

شورای اداری صندوق بين‌المللی پول که دارای ۲۴ عضو است، ژوئن ۲۰۱۱ اعلام کرد کريستين لاگارد و اگوستين کارستنز، رئيس بانک مرکزی مکزيک، هر دو نامزدهای شايسته‌ای برای تصدی رياست اين نهاد مالی بين‌المللی بودند اما اعضا در نهايت لاگارد را انتخاب کردند.

حمايت آمريکا، چين، برزيل، هند و روسيه نقش موثری در انتخاب خانم لاگارد داشته است.

لاگارد پنجمين فرانسوی است که به عنوان رئيس صندوق بين‌المللی پول منصوب شده است.

صندوق بين‌المللی پول که يکی از ارگان‌های سازمان ملل است در سال ۱۹۴۶ تأسيس شد و بيش از نيمی از اين زمان را فرانسوی‌ها در رأس اين نهاد مالی بوده‌اند.

«گسترش همکاری‌های پولی بين‌المللی و تسهيل رشد متوازن تجارت بين‌الملل، ايجاد سامانه باثبات ارزی بين اعضا و پرهيز از رقابت در کاهش نرخ ارزها و تهيه منابع لازم از طريق منابع عمومی صندوق برای کمک به کشورهای عضو دارای کسری تراز پرداخت‌ها» از اهداف تشکيل اين صندوق بين‌المللی است.

گزارشی تکان‌دهنده از «بازماندگان تجاوز در زندان‌های ایران»

Pejman — Wed, 13 Jul 2011 15:07:11 +0000

پژمان اکبرزاده *

«مرکز اسناد حقوق بشر ایران» در نیویورک، گزارشی منتشر کرده است و در آن، تجاوز در زندان‌های جمهوری اسلامی از زمان انقلاب را بررسی کرده است. این گزارش در پنجاه صفحه و به دو زبان پارسی و انگلیسی منتشر شده است.

پیشینه تجاوز در زندان‌های ایران از سال ۱۳۵۷، جنبه‌های حقوقی تجاوز در ایران و سخنان زندانیانی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند از بخش‌های اصلی این گزارش است.

«مرکز اسناد حقوق بشر ایران» که کارهای پژوهشی و نشر این گزارش را انجام داده، بر پایه اطلاعات در تارنمای رسمی‌اش، مرکزی «مستقل و غیر انتفاعی است که در سال ۱۳۸۳ توسط پژوهشگران و وکلای حقوق بشر تأسیس شده است.»

مراد مختاری، از پژوهشگران «مرکز اسناد حقوق بشر ایران» است. در گفتگویی با او، ابتدا از دوره‏‌ای می‌پرسم که گزارش «بازماندگان تجاوز در ایران» پوشش داده است: از زمان انقلاب اسلامی تا کنون.

- در سال‏های دهه ۱۹۷۰ میلادی نیز در نشریات جهانی و همچنین در گزارش‏‌های سازمان‏‌های حقوق بشری، نقض حقوق بشر در ایران، به‌ویژه در مورد زندانیان سیاسی، مطرح می‌شد اما گزارش شما تنها به سال‌های پس از انقلاب می‌پردازد...

مراد مختاری: درست است. نقض حقوق بشر پیش از انقلاب هم صورت می‌گرفت و نه تنها در ایران که در کشورهای دیگر هم چنین شرایطی وجود داشته است. اما موضوع این‏جاست که در داخل ایران، نهادها و سازما‏ن‏‏‌هایی هستند که به فراوانی در مورد نقض حقوق بشر در ایران - پیش از انقلاب - کار کرده‏ و این گزارش‌ها را منتشر کرده‏‌اند. اما در رابطه با پس از انقلاب، چنین گزارش‌هایی کم‏تر تهیه شده است. علاوه بر این، در داخل ایران، سازمانی که متولی این کار باشد و بخواهد مسائل را پی‏گیری کند، وجود نداشته است. به همین دلیل بود که ما این دوره‏ء زمانی را برای بررسی در نظر گرفتیم.

منابع اصلی شما در تهیه گزارش «بازماندگان تجاوز در ایران» چه بوده است؟

ما در درجه‏ء اول سعی می‏‌کردیم با خود شاهدان و قربانیان شکنجه و تجاوز در تماس باشیم اما این موضوع در ایران یک تابو است. برای بیشتر ایرانی‏‌ها، به‏‌خاطر حجب و حیایی که دارند، صحبت کردن درباره‏ این موضوع خیلی آسان نیست. به‏‌هرحال ما در تلاشی که داشتیم، در درجه‏ اول با خود قربانیان گفت‏‌وگو کردیم؛ چه تلفنی و چه حضوری و گفته‌هایشان را ثبت کردیم.

همچنین به خبرگزاری‏‌ها و منابع معتبر از جمله، گزارش‏‌های سازمان ملل در اینباره، به‌ویژه در نخستین سال‏های انقلاب مراجعه کردیم و همهء آن‏ها را در گزارش‏مان گنجاندیم. از هر منبعی که قابل استناد بود استفاده کردیم.

فکر می‏‌کنید گردآوری و سازماندهی این اطلاعات یک گزارش دو زبانه، چه تأثیری بر شرایطی که در زندان‏های ایران وجود دارد، خواهد گذاشت؟

پس از انتخابات ۸۸ که موضوع تجاوز در زندان‏ها بسیار چشم‏گیر شد و افرادی در داخل ایران، فعالیت برای مستندسازی این مسایل را آغاز کردند. اما بیشتر آن‏ها بازداشت و شکنجه شدند.

بنابراین چون ما در خارج از ایران بودیم به این نتیجه رسیدیم که این‏ گزارش‌ها را دنبال و آن‏ها را مستند کنیم. خیلی خوب می‏‌شد که این کار در داخل ایران انجام می‏‌گرفت، اما به‏‌خاطر محدودیت‏‌هایی که وجود داشت، میسر نبود. در درجه‏‌ی اول، هدف ما این است که افرادی که تحت شکنجه یا مورد تجاوز قرار گرفته‏‌اند، بتوانند این وقایع را برای دیگران باز کنند تا از این راه ممانعتی ایجاد بشود برای تجاوزهای احتمالی بعدی در زندان‏‌ها.

آیا برنامه‏‌ای دارید که این گزارش را به نهادهای خاصی در عرصه‏ء بین‏‌الملل ارسال کنید؟ یا این‏که تنها اطلاعات را به صورت آماده در اینترنت قرار می‌‏دهید؟

ما از همهء گزارش‏‌ها، ‏نسخه انگلیسی را هم به صورت جزوه‏‌هایی تهیه و برای بسیاری از افرادی که در این زمینه‏‌ها پژوهش می‌کنند یا فعال حقوق بشر هستند می‏‌فرستیم. در عین حال، یک نسخه از این گزارش‏ها به هر دو زبان، روی تارنمای مرکز موجود است تا افراد علاقه‏‌مند به آن مراجعه کنند.

در این گزارش به این نکته اشاره شده که تجاوز در زندان‏‌های ایران، علاوه بر نقض قوانین جهانی، قوانین داخل ایران را هم نقض می‏‌کند. با توجه به این موضوع، فکر می‏‌کنید چطور می‏‌توان این مسئله را در ایران پی‏گیری کرد؟ چون روز به‏‌روز هم موارد تازه‏‌ای از این مسئله در ایران افشا می‏‌شود.

درست است ولی مسئله‏‌ای که در داخل ایران وجود دارد، این است که همانطور که اشاره شد، بیشتر افرادی که مورد تجاوز قرار می‏‌گیرند، به خاطر حجب و حیای‏شان مایل نیستند این موضوع را علنی کنند و با رسانه‏‌ها در میان بگذارند.

مسئله‏‌ی دوم این است که حتی اگر این افراد مایل باشند که موضوع را باز و به دادگاه رجوع کنند، اثبات آن‏چه بر آن‏ها گذشته، برای‏شان بسیار مشکل است. بر پایه قوانین ایران، آن‏ها به دست‌کم چهار شاهد نیاز دارند که بتوانند آن‏چه را ادعا می‏‌کنند بر آن‏ها گذشته، در دادگاه به اثبات برسانند. حال اگر این واقعه در زندان اتفاق افتاده باشد، شرایط به مراتب سخت‏‌تر خواهد بود. چه در میثاق بین‏‌المللی و چه در قانون اساسی ایران، شکنجه منع شده و جمهوری اسلامی هم آن را پذیرفته است، ولی اغلب این اتفاق می‏‌افتد.

با این حال، امید ما این است که تابوها شکسته شوند و افرادی که قربانی تجاوز هستند، پیش‏قدم و حاضر شوند آن‏چه بر آن‏ها گذشته را مطرح کنند؛ به این امید که در آینده با چنین وضعیتی روبرو نباشیم.

ولی با توجه به مسائلی که خود شما هم مطرح کردید، اگر هم افراد بخواهند این مسئله را مطرح کنند، قوانین ایران به‏‌شدت دست و پای آن‏ها را می‏‌بندد و نمی‌توانند موضوع را ثابت کنند...

تلاش ما این است که قوانینی که در ایران وجود دارد، به مرور زمان با قوانین بین‏‌المللی تطبیق داده شود و افرادی که در زمینهء حقوقی، به‌ویژه حقوق بین‏‌الملل تلاش می‏‌کنند و هم‏چنین سازمان‏‌های جهانی بتوانند با فشاری که بر ایران می‏‌آورند، دولت را مجاب کنند که قوانین بین‏‌المللی را بپذیرد؛ قوانین داخلی خود، در قانون مجازات اسلامی و دیگر قوانینی که در کشور اعمال می‏شود را تصحیح کند و مطابق با قوانین بین‏‌المللی حرکت کند.

در حال حاضر، بسیاری از فعالان حقوق بشر، چه ایرانی و چه غیرایرانی در تلاش هستند که در قوانین جمهوری اسلامی اصلاحات به‏‌وجود بیاورند. مهم این است که ما بتوانیم این‏ها را منعکس کنیم و سپس راهکاری پیدا کنیم برای این‏که جمهوری اسلامی حاضر به تغییر قوانین خودش شود.

* ایمیل تهیه‌کننده: pejman@radiozamaneh.com

کودک‌آزاری و تجاوز جنسی در اجتماع و ادبیات

Sat, 25 Jun 2011 14:07:48 +0000

گزارش زندگی ما- شماره ٢۴

شهرنوش پارسی‌پور

شهرنوش پارسی‌پور - نامه‌ی دردناک علی باعث شد تا دوستی لینک برنامه‌ی اپرا وینفری را در کامنت‌های زیر مقاله بگذارد. همین توفیقی اجباری برای من بود که این برنامه به شدت قابل تأمل و عبرت‌انگیز را ببینم.

۲۰۰ مرد جوان و پیر، در حالی که عکس دوران کودکی خود را به دست داشتند در دایره‌ای به دور اپرا ایستاده بودند تا با شهامت کامل، همانند علی اعتراف بکنند که در کودکی مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. این مسئله مرا به یاد کتاب تحقیقی The Corrage to Heal انداخت که به وسیله‌ی «الن باس» و «لورا دیویس» نوشته شده است. این کتاب که وقف بررسی زندگی زنانی‌ست که در کودکی مورد تجاوز قرار گرفته‌اند روشن می‌کند که در آمریکا از هر سه دختر یکی و از هر هفت پسر یک نفر در کودکی مورد تجاوز پدر یا پدربزرگ خود قرار می‌گیرند. هنگامی که چند سال پیش این آمار را خواندم بسیار وحشت کردم. بعد در عمل متوجه شدم که این آمار بایستی در سطح جهانی اعتبار داشته باشد. فقط مسئله این است که آمریکائیان شهامت آن را دارند که از مسائل و مشکلات خود حرف بزنند. لورا دیویس، یکی از دو نویسنده‌ی کتاب که در عین حال همجنس‌گراست، خود قربانی تجاوز در کودکی‌ست.

اما آماری که در برنامه‌ی اپرا به دست داده شد اندکی با این آمار متفاوت بود. روشن شد که از هر شش پسر یکی در کودکی مورد تجاوز قرار می‌گیرد. این مردان که اغلب چهره‌ی بسیار متأثری داشتند شرح می‌دادند که چگونه از طریق خویشاوندان، پدران، کشیشان و یا همسایگان مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. بر این پندارم که اگر مسئله‌ی این تجاوزات به‌دقت مورد بررسی قرار گیرد، روشن خواهد شد که رسم به بردگی کشاندن مردم از بسیار قدیم از طریق همین تجاوزات انجام می‌گرفته است. در تاریخ مغول می‌خوانیم که چنگیز خان بر هر خانی که غلبه می‌کرد طی تشریفاتی با او در چادر خلوت می‌کرد، و خان مغلوب از آن پس همسر او محسوب می‌شد. می‌توان باور داشت که سربازان خان مغلوب نیز به وسیله‌ی مردان جنگی چنگیز مورد تجاوز قرار می‌گرفتند. اما این رسم به قبایل مغول محدود نمی‌شد بلکه میدان گسترده‌ای داشت. در منطق‌الطیر داستان بسیار دردناکی شرح می‌شود که کاملاً واقعی‌ست. عطار می‌گوید که این پادشاه که در اصل خان فاتحی بوده به شدت به پسر وزیر خود دل می‌بندد که اصلاً و ابداً همجنس‌گرا نیست، اما اگر از فرمان خان اطاعت نکند، جان پدرش به خطر می‌افتد. پس به بستر خان می‌رود، اما این رابطه پسر نوجوان را به شدت خسته و پریشان‌احوال کرده است. او که دل در گرو عشق دختری دارد در یک شب از مستی خان استفاده کرده و با محبوب خود خلوت می‌کند. خبر به خان می‌رسد. ایشان که از بی‌وفایی معشوق بسیار خشمگین است، فرمان می‌دهد تا پوست پسر را زنده زنده از تن او بکنند و جسدش را از پا آویزان کنند تا مورد عبرت بقیه‌ی معشوقگان خاطی قرار گیرد.

شهرنوش پارسی‌پور: در تاریخ مغول می‌خوانیم که چنگیز خان بر هر خانی که غلبه می‌کرد طی تشریفاتی با او در چادر خلوت می‌کرد، و خان مغلوب از آن پس همسر او محسوب می‌شد. می‌توان باور داشت که سربازان خان مغلوب نیز به وسیله‌ی مردان جنگی چنگیز مورد تجاوز قرار می‌گرفتند

وزیر پریشان احوال نمی‌داند چه باید بکند. مسئله تنها این نیست که جان پسرش به این وضع فجیع در خطر است، بلکه اما فردا که عقل خان به سرش بازگشت کند، چون بسیار عاشق پسر است ممکن است دستور قتل عام بدهد. چنین می‌شود که آن‌ها مردی را که باید اعدام می‌شده می‌آورند، و حالا نمی‌دانم زنده یا مرده، پوست از تنش می‌کنند و از پا آویزانش می‌کنند. فردا روز که جناب خان از مستی شبانه به‌در می‌آید مواجه با مرگ معشوق می‌شود و به شدت دچار رنج و تعب می‌گردد. روزهای متوالی به گریه و زاری می‌گذراند و از کرده‌ی خود ابراز پشیمانی می‌کند. عاقبت به جایی می‌رسد که می‌خواهد کشندگان پسر را به‌سزای اعمالشان برساند، که وزیر پیش‌دستی کرده و خبر زنده بودن پسر را به او می‌دهد. حالا چه می‌شود؟ هیچ. آقای خان دوباره مشغول زندگی با پسر بدبختی می‌شود که از اساس این‌کاره نیست. این داستان خود به تنهایی می‌تواند ابعاد هیولائی تجاوز به مردان را روشن کند.

علی در نامه‌اش به من نوشته بود که اینک در سن بیست و سه سالگی دارای احساس شدید جنسی و عاطفی‌ست، اما نمی‌داند چه باید بکند. فشار روانی که بر دوش اوست به‌گونه‌ای‌ست که توان زندگی عادی را از او گرفته است. او نمی‌تواند همانند یک مرد عادی به خواستگاری دختری رفته و با او ازدواج کند. مسئله‌ی تجاوز در کودکی همیشه در ته ذهن او جا خوش کرده و بیرون نمی‌رود. او خود را موظف می‌بیند تا به دختر یا زنی که می‌خواهد با او ازدواج کند حقیقت را بگوید، اما به‌راستی کدام دختر یا زنی‌ست که بتواند شنونده‌ی چنین اعترافی باشد؟ به‌راستی درک اینکه این مردان مورد تجاوز قرار گرفته جه عذابی را تحمل می‌کنند بسیار مشکل است؛ و به‌راستی در اینجا این پرسش پیش می‌آید که نقش ما زنان در این میانه چیست؟ آیا تحمل و ظرفیت آن را داریم که اعتراف یک مرد را بشنویم و باز او را دوست بداریم و از همه مهم‌تر به او احترام بگذاریم؟ در برنامه‌ی اپرا دیده می‌شد که مادران، همسران و دوستان دختر بسیاری از قربانیان تجاوز در کودکی حضور داشتند و با صمیمیت از مردانشان حمایت می‌کردند. واقعیتی‌ست که تا این مردان قادر نباشند به حالت عادی زندگی کنند جامعه هرگز روی آزادی را نخواهد دید. سیستم رعیت‌پروری از طریق تجاوز به کودکان به حیات خود ادامه می‌دهد.

و در اینجا یک پرسش بسیار مهم پیش می‌آید: با متجاوز چه باید کرد؟ اخیرا مورد اعدامی در جمهوری اسلامی رخ داد. مأمور اعدام از پسر سیزده‌ساله‌ای خواسته بود تا چهارپایه را از زیر پای محکوم به اعدام بیرون بکشد. روشن است که در اینجا ما با یک مورد تجاوز روبرو هستیم، اما اگر بنا باشد تمامی متجاوزان را اعدام کنیم معنی‌اش این است که رقم قابل ملاحظه‌ای از مردان متجاوز را باید اعدام کرد. بسیاری از این متجاوزان نباید آدم‌های بدی باشند. این‌ها به نظر می‌رسد که از اشتهای جنسی بسیار بالایی برخوردار هستند و نمی‌دانند چه باید بکنند. یادم هست چند سال پیش یک پلیس آلمانی خود به دستگاه قضایی مراجعه کرد و درخواست نمود تا او را اخته کنند. این پلیس در حالتی غیر قابل مهار به دختر خود نیز تجاوز کرده بود.

شهرنوش پارسی‌پور:رسم تجاوز جنسی به مردان میدان گسترده‌ای داشت. در منطق‌الطیر داستان دردناکی شرح داده می‌شود که کاملاض واقعی‌ست. در این داستان یک خان فاتح به پسر وزیرش که ابداً همجنس‌گرا نیست دل می‌بندد. این پسر عاشق دختری‌ست و وقتی که با محبوبش خلوت می‌کند، پادشاه حکم به قتل او می‌دهد.

منظور من از طرح این مسئله این است که امر تجاوز به کودکان باید با دقت و تأمل بسیار زیادی مورد بررسی قرار گیرد. یک جای کار خراب است که اینهمه نسبت تجاوز به کودکان بالاست. بدون شک متخصصان این مسائل دارای نظریات باارزشی هستند که اگر لطف کرده و در این برنامه کامنت بگذارند بسیار اسباب شادی خواهد بود. ما در ایران نیازمند آن هستیم که افرادی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند تا می‌توانند بنویسند و مشکل خود را مطرح کنند. مردانی که در کودکی مورد تجاوز قرار گرفته‌اند باید انجمن‌هایی تشکیل بدهند. این انجمن‌ها نباید مخفی باشد. آن‌ها باید با سربلندی و با اقتدار زندگی کنند. جامعه موظف است به این مردان احترام بگذارد. جامعه باید مراقب فرزندانش باشد که مورد تجاوز قرار نگیرند، اما اگر مورد تجاوز قرار گرفتند نباید از شخصیت تهی شوند.

سیستم‌های اجتماعی جداکننده‌ی زنان و مردان یکی دیگر از عوامل تشدید تجاوزات جنسی نسبت به کودکان است. هر جایی که شماری مرد یا زن را جدا از بدنه‌ی اصلی اجتماع کنار هم بگذارند مسئله‌ی تجاوز هم امکان‌پذیر می‌شود. من در اینجا یک‌بار دیگر از علی سپاسگزاری می‌کنم که باعث شد این مسئله مورد بحث قرار گیرد؛ و به زنان و دختران به ویژه تأکید می‌کنم که نقش بسیار مهمی در این میانه دارند. یک زن حقیقی هرگز اجازه نمی‌دهد که یک مرد به دلیل مورد تجاوز قرار گرفتن در کودکی شخصیت خود را گم کند. جامعه‌ی سالم در تمامی ابعاد خود را بررسی می‌کند. ما هرقدر دقیق و وسواسی باشیم باز نمی‌توانیم در یک جامعه‌ی گسترده جلوی تجاوزات را بگیریم، اما می‌توانیم برای آن کس که مورد تجاوز قرار گرفته درمانی داشته باشیم. این دارو نامش «احترام متقابل» است.

در همین زمینه:
::برنامه‌ی کامل اپرا وینفری درباره‌ی دویست مرد تجاوزدیده، ویدیو::
::سرگذشت دردناک علی، گزارش زندگی شهرنوش پارسی‌پور با موضوع تجاوز جنسی::

فريد صلواتی آزاد شد

zamaanehnews — Mon, 20 Jun 2011 04:31:02 +0000

فريد صلواتی، روزنامه‌نگار اصفهانی که ماجرای «تجاوز گروهی» به شماری از زنان و دختران در خمينی‌شهر را افشا کرده بود، آزاد شد.

به گزارش تارنمای ندای سبز آزادی، اين روزنامه‌نگار ۲۲ خرداد ۱۳۹۰ توسط مأموران امنيتی بازداشت شده بود و در يک هفته اخير تحت بازجويی بوده است.

چند هفته پيش در خمينی‌شهر اصفهان چند مرد با ورود به يک باغ و حبس کردن مردان، به زنان و دختران آن‌ها تجاوز کردند.

سرهنگ حسين حسين‌زاده، رئيس پليس آگاهی استان اصفهان به خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) گفته است: ‌«پليس اعتقاد دارد که بسياری از بزه‌ديدگان، خود موجب بروز پديده مجرمانه می‌شوند، به طوری که اگر در اين حادثه خانم‌ها حداقل حجاب را در اين باغ رعايت کرده بودند، شايد مورد آزار و اذيت قرار نمی‌گرفتند.»

اين سخنان واکنش تند فعالان حقوق زنان را به دنبال داشت.

آيت‌الله صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران نيز دستور داده تا به پرونده اين تجاوز به طور ويژه رسيدگی شود.

مرخصی يک روزنامه‌نگار
هنگامی شهيدی، روزنامه‌نگاری که پس از حوادث انتخابات جنجالی رياست‌جمهوری ايران بازداشت شده بود، يکشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۰ به‌طور موقت از زندان آزاد شد.

اين روزنامه‌نگار به اتهام «تبليغ عليه نظام، اجتماع و اقدام عليه امنيت کشور و توهين به رييس‌جمهور» به شش سال حبس محکوم شده است.

پس از انتخابات رياست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ ده‌ها روزنامه‌نگار مخالف و منتقد دولت در ايران بازداشت شدند.

سازمان گزارشگران بدون مرز که درباره آزادی روزنامه‌نگاران و رسانه‌ها فعاليت می‌کند، می‌گويد ايران «بزرگ‌ترين» زندان روزنامه‌نگاران خاورميانه است.

به گفته اين انجمن غيردولتی، در دو سال گذشته صدها روزنامه‌نگار نيز به دليل «شرايط امنيتی» حاکم بر ايران، اين کشور را ترک کرده‌‌اند.

انتشار فيلمی از يک دختر قربانی تجاوز در زندان‌های ايران

zamaanehnews — Sat, 11 Jun 2011 07:45:58 +0000

کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران فيلمی را منتشر کرده که در آن دختری می‌گويد پس از حوادث انتخابات بحث‌برانگيز رياست‌جمهوری ايران بازداشت شده و مورد «تجاوز جنسی» قرار گرفته است.

اين ويدئوی ۲۸ دقيقه‌ای بخشی از مصاحبه ۱۰۰ دقيقه‌ای با اين دختر است که به دلايل امنيتی نامش فاش نشده است.

پس از انتخابات رياست‌جمهوری ۱۳۸۸ در ايران صدها نفر از مخالفان بازداشت و ده‌ها نفر نيز کشته شدند.

وی در اين مصاحبه ويدئويی گفته است در هنگام بازداشت مورد تجاوز جنسی يک جوان قرار گرفته که در خدمت نيروهای امنيتی بوده است.

این خبر هنوز از سوی منابع دیگر تأیید نشده است.

اين دختر می‌گويد: «اين جوان گفتش يک کاری می‌کنم که نتونی برای کسی تعريف کنی، يک کاری می‌کنم باهات که تا مدت‌ها تو خونه بمونی، يک کاری می‌کنم ديوانه بشوی ... و به من تجاوز کرد.»

به گفته وی «مدتی بعد يک مأمور امنيتی دست‌ها، زانوها و سينه‌اش را با آتش سيگار سوزانده و به شکمش لگد زده، به نحوی که در دهانش خون جمع شده است.»

کمپين بين‌المللی حقوق بشر: تجاوز به اين قربانی برای چندين هفته، تا زمان آزادی‌اش ادامه يافت. بعد از آزادی، او دچار عفونت مجاری ادرار و چندين جراحت عفونی ديگر شده بود

اين دختر در توصيف هفته‌های بعد از اولين تجاوز و آزارش توسط مأموران به کمپين گفته است: «بوی خون توی دماغم بود، سرم گيج می‌رفت. حالم خوب نبود، دوباره مرا منتقل کردند به سلولم. نمی‌دانم چه زمانی طی شد. يک هفته شد، دو هفته شد. هر چند روز يک‌بار اين مسأله تکرار می‌شد. من را می‌بردند توی آن اتاق می‌زدند، تجاوز می‌کردند...»

کمپين بين‌المللی حقوق بشر می‌گويد «تجاوز به اين قربانی برای چندين هفته، تا زمان آزادی‌اش ادامه يافت. بعد از آزادی، او دچار عفونت مجاری ادرار و چندين جراحت عفونی ديگر شده بود.»

نخستين بار مهدی کروبی يکی از رهبران مخالفان که هم‌اکنون در بازداشت خانگی به سر می‌برد در سال ۸۸ از «نجاوز جنسی» عليه بازداشت‌شدگان حواث پس از انتخابات پرده برداشت اما مقامات حکومت ايران اين گفته مهدی کروبی را رد و وی را به «تبليغ عليه نظام» متهم کردند.

ابراهيم مهتری و ابراهيم شريفی، دو قربانی ديگر تجاوز جنسی در زندان‌های ايران هستند که پس از خروج از ايران اين موضوع را فاش کردند.

پيش از اين فيلم‌های ديگری از چند زندانی سياسی زن در دهه ۶۰ خورشيدی منتشر شده بود که آن‌ها نيز گفته بودند در آن زمان مورد تجاوز مأموران حکومتی ايران قرار گرفته‌اند.

هادی قائمی، سخنگوی کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران گفته است: «هرچقدر مقامات ايرانی تلاش در پنهان کردن حقيقت می‌کنند، نمی‌توانند موفق شوند.»

هادی قائمی افزود: «ماهيت غم‌انگيز پرونده اين زن جوان، عدم پاسخگويی و بی‌توجهی کامل به حداقل تضمين‌های آيين دادرسی، شواهد تکان‌دهنده‌ای از سيستم قضايی در حال متلاشی ايران است.»

کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران همچنين اعلام کرد از گزارشگر ويژه سازمان ملل متحد که برای رسيدگی به وضعيت حقوق بشر در ايران منصوب می‌شود، می‌خواهد به «کليه ادعاهای شکنجه، با توجه ويژه نسبت به ادعاهای تجاوز توسط بازجويان» رسيدگی کند.

این فیلم را از اینجا می‌توانید ببینید.

سرگذشت دردناک علی

Sat, 04 Jun 2011 10:06:01 +0000

برنامه «گزارش زندگی ما»– شماره ٢١

شهرنوش پارسی‌پور

شهرنوش پارسی‌پور - علی از جنوب ایران برای من نامه‌ای نوشته که شرح دردناک یک زندگی‌ست. او که اغلب از طریق رادیو زمانه با من تماس می‌گیرد این‌بار اما به زندگی خودش پرداخته است. البته این را می‌دانستم که در جنوب ایران همجنس‌گرایی آداب ویژه‌ای دارد و به کرات دیده می‌شود مردی به عقد مرد دیگر درمی‌آید.

اگر این رابطه بر اساس خواست هر دو نفر باشد اشکالی ندارد، اما اغلب دیده می‌شود که مردان، به‌ویژه پسربچه‌ها به‌زور مورد تجاوز قرار می‌گیرند. این نکته‌ای‌ست که جامعه‌ی ما به آن بی‌اعتنایی می‌کند، و ابن بی‌اعتنایی دو دلیل دارد. دلیل نخست آن‌که گفت‌وگو از مسائل جنسی یک تابوی بزرگ در جامعه ماست. مردم موظف‌اند درد‌ها و رنج‌های جنسی خودشان را در اعماق وجود خود مخفی کنند. این مخفی‌کاری نتیجه‌ی ترسناکی به بار می‌آورد: بسیاری از مردم در این حالت دچار یک غوز روحی می‌شوند؛ در خودشان فرومی‌ریزند و شخصیتشان می‌شکند. در این حالت این آمادگی را پیدا می‌کنند که به هر زورگویی باج بدهند. راز بردگان بدون زنجیر در ایران در همین نکته نهفته است. ظاهراً صاحبان مقامات به این نتیجه رسیده‌اند که برای آنکه مردم از خود شخصیت نشان ندهند به آنها تجاوز کن.

شهرنوش پارسی‌پور: به‌راستی چند درصد مردان جامعه ما در کودکی مورد تجاوز قرار می‌گیرند؟ تا آنجایی که ذهن من کار می‌کند هیچ کتابی در این زمینه در ایران منتشر نشده است. شاید هم شده و من خبر ندارم. در آمریکا اطلاع دارم که کتاب‌های زیادی نوشته می‌شود. اغلب جلوگیری از این تجاوزات غیر ممکن است. پسربچه‌ای که مجبور است به شاگردی برود اغلب مورد تجاوز قرار می‌گیرد.‌‌

تجاوز در مورد زنان با خرد کردن روحیه‌ی آن‌ها و تبدیل کردنشان به اندام جنسی ممکن می‌شود. به آن‌ها می‌گویند «عورت»، و بعد از تمام صفت‌های انسانی تخلیه‌شان می‌کنند. در مورد مردان اما وضع اسفناک‌تر است. آن‌ها در کودکی اغلب مورد تجاوز قرار می‌گیرند. این تجاوز اغلب به‌زور انجام می‌گیرد.
علی می‌نویسد در هنگامی که پنج ساله بوده در خیابان‌های اطراف زیارتگاه شاه‌چراغ در شیراز گم می‌شود. وحشت این گم‌شدگی چنان شدید بوده که علی بر این پندار است که دلیل لکنت‌زبانش باید همین حادثه باشد. زنی او را که به شدت گریه می‌کرده پیدا می‌کند و تحویل نگهبان زیارتگاه می‌دهد. کمی بعد اقوام او وی را پیدا می‌کنند، اما علی برای همیشه خاطره‌ی این گم شدن را در ذهن خود نگه می‌دارد. هنگامی که او به هفت سالگی می‌رسد، بچه‌های بزرگ‌تر اقوام و دوستان از سادگی او استفاده می‌کنند و عملاً او را مورد تجاوز قرار می‌دهند. این کار بار‌ها انجام می‌شود و او خود به نوبه‌ی خود دست به همین عمل می‌زند، بی‌آنکه بداند بعد‌ها همین خاطرات در بزرگسالی باعث عذاب روحی او خواهد شد. در پانزده‌سالگی، هنگامی که مشروب خورده بوده، دوباره درگیر این رفتار می‌شود و از پدرش کتک می‌خورد. کمی بعد که این حادثه تکرار شده برادرش وحشیانه او را کتک می‌زند. رفتار افراد خانواده با او همانند یک مجرم بوده است. علی به این ترتیب دچار انزوا می‌شود و در همین انزواست که بار‌ها مورد حمله قرار می‌گیرد و متجاوزان چند بار موفق می‌شوند از او بهره کشی جنسی کنند.
علی از مسیری در جریان خواندن کتاب‌های ممنوعه قرار می‌گیرد و از فضای تنگ رفتارهای جنسی با ضرب و زور خارج می‌شود. اندیشه‌اش به‌کار می‌افتد و موفق می‌شود به رغم لکنت زبان، خود را به دانشگاه برساند.

در دانشگاه است که علی با دختری آشنا می‌شود که کمی از او بزرگ‌تر است. این رابطه به شکل ناقص باقی می‌ماند. ظاهراً علی نمی‌داند چگونه باید با یک دختر کنار آمد. البته می‌دانیم این کار مشکلی‌ست. سنت چنان مردان و زنان را از یکدیگر ترسانده است که رابطه‌هایی از این دست همیشه با وحشت و ندانم‌کاری توأم می‌شود. در مورد علی و این دختر نیز وضع برهمین منوال است. آن‌ها قادر نیستند رابطه‌ی خود را ادامه دهند و از یکدیگر جدا می‌شوند. امروز علی در حالی که نیازهای شدید عاطفی دارد نمی‌داند چکار باید بکند. او که بیست و سه ساله است و به اندازه‌ی کافی خوش قیافه، تنها مانده است. من البته روان‌شناس نیستم، اما براین پندارم که شخصیت علی به دلیل تجاوزات دوران کودکی و کتک‌های شدیدی که از افراد خانواده‌اش و دیگران خورده است چند تکه شده. نکته مهم این است که علی به این حالت خود اشراف کامل دارد. او با دقت تمام موارد تجاوز را در ذهن خود ثبت کرده است. روشن است که از این بابت به شدت صدمه خورده است.

به‌راستی چند درصد مردان جامعه ما در کودکی مورد تجاوز قرار می‌گیرند؟ تا آنجایی که ذهن من کار می‌کند هیچ کتابی در این زمینه در ایران منتشر نشده است. شاید هم شده و من خبر ندارم. در آمریکا اطلاع دارم که کتاب‌های زیادی نوشته می‌شود. اغلب جلوگیری از این تجاوزات غیر ممکن است. پسربچه‌ای که مجبور است به شاگردی برود اغلب مورد تجاوز قرار می‌گیرد.‌‌ همان‌طور که گفتم به‌نظر می‌رسد این مسئله به صورت رسمی زشت در جامعه جا افتاده است. سابقه تاریخی و ماقبل تاریخی آن به هزاران سال پیش بازگشت می‌کند. بسا که رسم بردگی در ارتباط تنگاتنگ باشد با همین مسئله‌‌ی تجاوز. لزومی ندارد که به پای برده زنجیر ببندیم. به او تجاوز می‌کنیم و او از آن پس پشتش خم است.

آنچه که در اینجا من به علی و دیگرانی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند می‌توام بگویم این است که دوستان! گرچه رفتار جنسی یکی از مهم‌ترین رویدادهای زندگی ماست، اما تنها رفتار نیست. میدان بسیار گسترده‌ای فراوری ماست برای حرکت علمی، فنی و هنری. خود علی نمونه‌ی بارز این رفتار است. او که از نظر روانی خرد و خراب و خسته بوده است و از لکنت زبان رنج می‌برده موفق شده خود را به دانشگاه برساند. زندان رفتن پدر او به دلیل مشکلات خانوادگی نیز با اینکه باعث وحشت شدید او شده، چرا که همه او را متهم کرده‌اند که سهل‌انگاری او موجب دستگیری پدر شده، اما باعث نشده که علی از پای بیفتد. امروز اما این مسئله مطرح است که او چگونه بتواند بر تنهایی خود غلبه کند و دوستی برای خود بجوید. روشن است که علی به رغم تمام سوابق زندگی‌اش تمایلی به همجنس نداشته و بیشتر در جست‌وجوی جنس مخالف است. باور دارم بسیاری از کسانی که ادعای همجنس‌گرایی دارند، اغلب محصول تجاوزات دوران کودکی هستند، که چون نمی‌توانند راهی پیدا کنند برای غلبه بر این گرفتاری و چون راه نزدیک شدن به دختران و زنان را نمی‌دانند به همجنس خود روی می‌آورند.

در اینجا پیشنهاد یک بحث باز را دارم. این مسئله باید از حالت راز بودن خارج شود. شخصی که مورد تجاوز قرار گرفته باید بتواند حرف خود را بزند. «اپرا وینفری»، بانوی برگزیده و بیلیاردر آمریکایی یکی از کسانی‌ست که در کودکی وحشیانه مورد تجاوز قرار گرفته است. او نیز هنانند علی موفق به بازسازی شخصیت خود شده. منتهی تفاوت مطلب در این است که جامعه باز امریکا به او اجازه داده است تا حرف بزند و مشکلات خود را بگوید. البته کار مشکلی ست اما من به علی پیشنهاد می‌کنم زندگی خود را بنویسد. البته نه آن طور که خام برای من نوشته بود. بلکه بنشیند و در این خلوت ناخواسته به این بیندیشد که چه عواملی باعث شده تا افراد به خود اجازه دهند به او تجاوز کنند. علی ممکن است راه حل‌هایی برای این مسئله داشته باشد؛ می‌توان انجمنی درست کرد از افرادی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. باید جلوی بهره‌کشی جنسی گرفته شود. باید کاری کرد تا انسانی که مورد تجاوز قرار گرفته با سربلندی در جامعه زندگی کند. به علی تبریک می‌گویم که شهامت اعتراف کردن داشته است. به او تبریک می‌گویم که به این نکته نیز اعتراف می‌کند که خودش نیز چند باری با دیگران ارتباط برقرار کرده است. روشن است که او مظلوم‌نمایی نمی‌کند. آماده است که بار هر مسئولیتی را به گردن بگیرد. علی باید بداند که این حق اوست که همسری برای خود انتخاب کند، و صمیمانه آرزو دارم دختری در سر راه او قرار گیرد که موقعیت او را درک کند. از حالا می‌دانم علی پیری شادی خواهد داشت چون از دروغ متنفر است.

در همین زمینه:
::گزارشی از سوءاستفاده‌ی جنسی از یکی از نویسندگان مهم آلمانی زبان در کودکی توسط کشیش‌ها در اشپیگل آن‌لاین::
:: کتاب‌هایی برای خوددرمانی لکنت‌زبان::

::داستان تکراری تجاوز جنسی با نگاهی به «شب هول» به مناسبت روز جهانی کودکان قربانی تجاوز، رادیو زمانه، برنامه رادیویی خاک::