https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/520/all fa https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/01/27/23996 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/01/27/23996" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="130" height="84" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/n7_0.jpg?1359297323" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">میلاد فدایی اصل، دبير سرويس سياسی خبرگزاری کار ايران (ایلنا) و سلیمان محمدی، عضو تحريريه روزنامه بهار روز شنبه هفتم بهمن&zwnj;ماه از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شدند.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بر اساس خبرهای رسیده از ایران٬ اطلاعی از وضعیت این دو روزنامه&zwnj;نگار در دست نیست و اتهامات آنها هنوز اعلام نشده است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به گزارش تارنمای کلمه، میلاد فدایی اصل ساعت هشت شب روز شنبه در هنگام خروج از محل کارش بازداشت شده است.</p> <p> این روزنامه&zwnj;نگار پیش از این نیز در&nbsp; یازدهم آذرماه سال ۸۸ &nbsp;در منزلش بازداشت &nbsp;شده بود. وی که از سوی شعبه&zwnj; ۲۸ دادگاه انقلاب به يک سال حبس تعزيری محکوم شده بود، خردادماه سال ۸۹ از زندان آزاد شد.<br /> &nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">بر اساس خبرهای رسیده از ایران٬ اطلاعی از وضعیت این دو روزنامهنگار در دست نیست و اتهامات آنها هنوز اعلام نشده است.</p> </blockquote> <p dir="RTL">سلیمان محمدی که با حکم دادسرای فرهنگ و رسانه بازداشت شده نیز از دانشجویان محروم از تحصیل است و پیش از این به دلیل فعالیت&zwnj;هایش از ادامه تحصیل محروم شده بود. گفته می&zwnj;شود که این روزنامه&zwnj;نگار به بند ۲۰۹ زندان اوين منتقل شده است.<br /> &nbsp;</p> <p dir="RTL">دادسرای فرهنگ و رسانه از سال گذشته به منظور تعقيب قضايی روزنامه&zwnj;نگاران و نويسندگان فعالیتش را آغاز کرده است. سلیمان محمدی در سال&zwnj;های گذشته در روزنامه&zwnj;های اعتماد، شرق، فرهيختگان، همشهری و فرهنگ آشتی فعالیت داشته است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در سال&zwnj;های اخیر شمار زیادی از روزنامه&zwnj;نگاران بازداشت و به احکام سنگین حبس محکوم شده&zwnj;اند. سازمان گزارشگران بدون مرز ایران را بزرگ&zwnj;ترین زندان روزنامه&zwnj;نگاران در خاورمیانه معرفی کرده و می&zwnj;گوید که در سال ۲۰۱۲ این کشور یکی از سه زندن بزرگ جهان برای روزنامه&zwnj;نگاران و وب&zwnj;نگاران بوده است.</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2013/01/27/23996#comments اخبار ایران اخبار ایران اوین بازداشت رسانه روزنامه نگاران Sun, 27 Jan 2013 14:19:56 +0000 society 23996 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/10/23486 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/10/23486" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> محمدحسین نیری* </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="302" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/mojazateeslami.jpg?1358140545" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">محمدحسین نیری - در چند روز گذشته دوباره بحث برابری دیه زن و مرد در قانون جدید مجازات اسلامی در رسانه&zwnj;ها مطرح شده است.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">روز شنبه ۱۷ دی&zwnj;ماه، جواد طهماسبی، مديرکل تدوين لوايح قوه قضائيه ايران در گفت&zwnj;وگو با خبرگزاری فارس، از &quot;<strong><a href="http://radiozamaneh.com/news/iran/2013/01/06/23371">برابری ديه زن با مرد</a></strong>&quot; به&zwnj;عنوان &quot;نوآوری&zwnj; در لايحه قانون مجازات اسلامی&quot; ياد کرد و افزود: &quot;در قانون جديد مابقی نرخ ديه زن از طريق صندوق تأمين خسارت&zwnj;های بدنی بيمه مرکزی پرداخت می&zwnj;شود<span dir="LTR">.&quot;</span> در پیوند با این خبر اما لازم است چند نکته مطرح شود:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>نخست</strong>: برخلاف آنچه در رسانه&zwnj;ها مطرح شد، بحث پرداخت مابه التفاوت دیه در مواردی که مقتول زن باشد، به هیچوجه موضوعی نیست که در چند روز گذشته اتفاق افتاده باشد و ارتباطی با اصلاحات اخیر شورای نگهبان ندارد. این بحث پیش از این در لایحه قانون جدید مجازات پیش&zwnj;بینی شده و در دی ماه ۱۳۹۰ به تائید شورای نگهبان رسیده بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">&nbsp;مطرح شدن مجدد آن در رسانه&zwnj;ها به عنوان یک تغییر جدید، ناشی از بی&zwnj;دقتی رسانه&zwnj;ای و حقوقی است. نقل قول و مسلم پنداشتن صحبت&zwnj;های یک مسئول دولتی که هدفی جز مطرح کردن نام خود و ایجاد موج تبلیغاتی برای تبرئه نظام حقوقی و قانونگزاری جمهوری اسلامی ندارد، منجر به این موج جدید رسانه&zwnj;ای شد که بیانگر نوعی راحت&zwnj;طلبی و سطحی&zwnj;نگری مزمن در رسانه&zwnj;های این روزهاست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">در مصوبه اول مجلس در سال ۱۳۸۸ مقرر شده بود مابقی دیه قتل زن از بیت&zwnj;المال جبران شود. این ماده در آذرماه سال ۱۳۸۹ مورد ایراد شورای نگهبان قرار گرفت و خلاف موازین شرع و اصل ۷۵ قانون اساسی تشخیص داده شد. کمیسیون حقوقی مجلس راه حل را در این دید که به نحوی این عدم تعادل دیه را با پرداخت مابه التفاوت از صندوق تامین خسارت&zwnj;های بدنی جبران کند. این شاید در دسترس&zwnj;ترین ترفند برای غلبه ظاهری بر مشکل فقهی نابرابری دیه زن و مرد و نیز یافتن محلی برای تامین مالی آن باشد.</p> </blockquote> <p dir="RTL"><strong>دوم</strong>: در مصوبه اول مجلس در سال ۱۳۸۸ مقرر شده بود مابقی دیه قتل زن از بیت&zwnj;المال جبران شود. این ماده در آذرماه سال ۱۳۸۹ مورد ایراد شورای نگهبان قرار گرفت و خلاف موازین شرع و اصل ۷۵ قانون اساسی تشخیص داده شد. کمیسیون حقوقی مجلس راه حل را در این دید که به نحوی این عدم تعادل دیه را با پرداخت مابه التفاوت از صندوق تامین خسارت&zwnj;های بدنی جبران کند. این شاید در دسترس&zwnj;ترین ترفند برای غلبه ظاهری بر مشکل فقهی نابرابری دیه زن و مرد و نیز یافتن محلی برای تامین مالی آن باشد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">صندوق خسارت&zwnj;های بدنی به موجب ماده ۱۰ قانون بیمه اجباری مصوب ۱۳۴۷ تاسیس شده است و خسارت&zwnj;های افرادی را جبران می&zwnj;کند که بر اثر تصادف&zwnj;های رانندگی دچار صدمات بدنی شده&zwnj;اند، ولی به دلایلی ازجمله فرار یا عدم شناسایی راننده متخلف یا بیمه نبودن وسیله نقلیه قادر به دریافت خسارت از روش&zwnj;های معمول نیستند. سرمایه و موجودی این صندوق از حق بیمه وسایل نقلیه تامین می&zwnj;شود و مشخص نیست با چه استدلال و توجیهی می&zwnj;توان وجوه آن را به پرداخت ما به التفاوت دیه زن در جرایم غیر رانندگی تسری داد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>سوم</strong>: علی&zwnj;رغم غیر منطقی و عجیب بودن پیش&zwnj;بینی چنین محلی برای جبران عقب ماندگی احکام فقهی، شاید به نظر برسد با این کار به نوعی این نابرابری جبران شده است و در قانون جدید مجازات، زنان از حق برابر با مردان در زمینه دیه برخوردار شده&zwnj;اند. چنین ادعایی را باید به طور قاطع رد کرد. گرچه نمی&zwnj;توان انکار کرد که گنجاندن این ماده در قانون مجازات جدید دارای جنبه&zwnj;های مثبتی نیز هست، ولی به دلایل زیر ادعای برابری دیه زن و مرد در قانون جدید ادعایی گزاف است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>الف</strong>- ماده ۵۵۴ لایحه قانون جدید مجازات اسلامی به صراحت مقرر داشته است: &laquo;دیه قتل زن نصف دیه مرد است&raquo;. تبصره ماده ۵۵۵ نیز که موجب ذوق&zwnj;زدگی برخی شده است، همچنان بر &laquo;تفاوت&raquo; ماهوی دیه زن و مرد و معیار بودن &laquo;دیه مرد&raquo; تأکید می&zwnj;کند:</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>&laquo;تبصره- در کلیه جنایاتی که مجنی علیه مرد نیست، معادل تفاوت دیه تا سقف دیه مرد از صندوق جبران خسارت&zwnj;های بدنی پرداخت می&zwnj;شود.&raquo;</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTlJWLn6DALSTbk-waKAlLe8Zoueq8RkIIRDIp5qECOuH9qG7PA" style="width: 180px; height: 120px;" /></p> <p dir="RTL">بر اساس قانون فعلی، در مواردی که مقتول مرد باشد، قاتل- در صورتی که قصاص نشود - ملزم به پرداخت دیه بر اساس دیه کامل مرد است، اما اگر مقتول زن باشد، مجرم ملزم به پرداخت نصف دیه است. با تصویب قانون جدید تغییری در این سوی قضیه ایجاد نمی&zwnj;شود و همچنان فردی که زنی را به قتل می&zwnj;رساند این اطمینان خاطر را خواهد داشت که ملزم به پرداخت تنها نصف دیه خواهد بود.</p> </blockquote> <p dir="RTL"><strong>ب</strong>- بر اساس قانون فعلی، در مواردی که مقتول مرد باشد، قاتل- در صورتی که قصاص نشود - ملزم به پرداخت دیه بر اساس دیه کامل مرد است، اما اگر مقتول زن باشد، مجرم ملزم به پرداخت نصف دیه است. با تصویب قانون جدید تغییری در این سوی قضیه ایجاد نمی&zwnj;شود و همچنان فردی که زنی را به قتل می&zwnj;رساند این اطمینان خاطر را خواهد داشت که ملزم به پرداخت تنها نصف دیه خواهد بود. تغییری که ایجاد شده در سوی دیگر قضیه است که خانواده مقتول قادر به دریافت مابه التفاوت و نیمه دیگر دیه از صندوق خسارات بدنی هستند. حال مشخص نیست به چه دلیل بخشی از جامعه، یعنی رانندگان وسایل نقلیه که با پرداخت حق بیمه صندوق خسارات بدنی را تامین مالی می&zwnj;کنند، باید نیمی از مسئولیت قاتلان را تقبل کنند. به طور خلاصه، این تغییر موجب افزایش مسئولیت قاتلی که یک زن را به قتل رسانده نمی&zwnj;شود و با راه حلی حیرت&zwnj;آور مسئولیت قتل و نیز این عقب&zwnj;ماندگی فقهی را بر دوش پرداخت&zwnj;کنندگان حق بیمه رانندگی قرار می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پ</strong>- بر اساس قانون فعلی اگر یک مرد یک زن را به قتل برساند، اولیای دم مقتول در صورتی حق قصاص قاتل را خواهند داشت که نیمی از دیه کامل یک مرد را به او پرداخت کنند. آیا با تصویب قانون جدید تغییری در این قاعده که آشکارا مبتنی بر نابرابری دیه زن و مرد است ایجاد می&zwnj;شود؟ خیر.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>ت</strong>- بر اساس قانون فعلی دیه صدمات و جراحات بدنی کمتر از قتل، با توجه به جنسیت فرد آسیب دیده تعیین می&zwnj;شود. طبق یک قاعده فقهی دیه جراحات بدنی کمتر از قتل برای زن و مرد برابر است، اما اگر میزان دیه از یک سوم میزان دیه کامل فراتر رود، میزان دیه زن به نصف تقلیل می&zwnj;یابد. برای مثال اگر فرد صدمه دیده زن باشد و دیه جراحاتی که به او وارد شده ۸۰ درصد دیه کامل برآورد شود، میزان دیه نصف می&zwnj;شود و او تنها قادر به مطالبه ۴۰ در صد از دیه خواهد بود. این قاعده فقهی در ماده ۳۰۱ قانون مجازات فعلی منعکس و به همین ترتیب در ماده ۵۶۴ لایحه قانون جدید مجازات تکرار شده است. ماده ۵۵۵ لایحه جدید نیز زیر سرفصل دیه نفس آمده و ظاهراً تنها شامل قتل می&zwnj;شود و نابرابری موجود بین زن و مرد در زمینه دیه صدمات بدنی را رفع نمی&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">*وکیل دادگستری</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/01/10/23486#comments دیه زن و مرد رسانه زنان صندوق تأمين خسارت‌های بدنی بيمه مرکزی قتل قوه قضائيه ايران مجازات اسلامی محمدحسین نیری حقوق انسانی ما Thu, 10 Jan 2013 11:25:42 +0000 society 23486 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2012/12/26/22999 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2012/12/26/22999" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> کیانا کریمی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="600" height="388" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/social-networking.jpg?1356977238" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">کیانا کریمی &minus; اولین خبر درباره دستگیری ستار بهشتی بر اساس جستجوی گوگل، در ۹ آبان ۱۳۹۱ در تارنماهای <a href="http://hra-news.org/00/14000-1.html">هرانا</a> و <a href="http://www.rahsanews.com/archives/50380">رهسا</a> <a href="http://www.rahsanews.com/archives/50380">نیوز</a> منتشر می&zwnj;شود. در حالیکه این خبر، و بعدتر، خبر شکنجه ستار در چند تارنمای حقوق بشری و حزبی منعکس می شوند، این موضوع در آن زمان در هیچکدام از رسانه&zwnj;های جریان اصلی (<span dir="LTR">mainstream</span>) پوشش داده نمی&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">خبر فوت ستار بهشتی٬ بر اساس جستجوی گوگل٬ اولین بار شش روز بعد٬ ۱۵ آبان٬ توسط تارنمای <a href="http://sahamnews.org/1391/08/244183/">سحام</a> <a href="http://sahamnews.org/1391/08/244183/">نیوز</a> منتشر می&zwnj;شود. چندین منبع غیر جریان اصلی دیگر نیز این رویداد را منعکس می&zwnj;کنند اما هنوز حساسیت عمومی درباره آن وجود ندارد. یک روز بعد، یعنی ۱۶ آبان ۱۳۹۱، تارنماهای <a href="http://www.kaleme.com/1391/08/16/klm-119025/">کلمه</a>، <a href="http://www.hra-news.org/263/best/14065-1.html">هرانا</a>، و چند منبع دیگر٬ گوشه های جدیدی از رویداد را آشکار می کنند. همان روز این خبر در سیلی از وبلاگ&zwnj;ها و صفحات فیس&zwnj;بوک منعکس می&zwnj;شود٬ در تارنمای بالاترین &quot;داغ&quot; می&zwnj;شود و در فضای آنلاین ایرانی بر سر زبان&zwnj;ها می&zwnj;افتد. اما هنوز یک روز دیگر طول می&zwnj;کشد تا اولین رسانه&zwnj;های جریان اصلی خبر دستگیری تا شکنجه و مرگ ستار بهشتی را پوشش دهند: <a href="http://www.dw.de/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D9%88%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3-%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D8%B4%DA%A9%D9%86%D8%AC%D9%87-%DA%A9%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF/a-16360819">دویچه</a> <a href="http://www.dw.de/%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D9%88%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3-%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D8%B4%DA%A9%D9%86%D8%AC%D9%87-%DA%A9%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF/a-16360819">وله</a> روز ۱۷ آبان از دستگیری ستار توسط پلیس فتا و شکنجه و مرگ او در زندان خبر می&zwnj;دهد و <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/11/121107_l45_sattar_beheshti.shtml">بی</a> <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/11/121107_l45_sattar_beheshti.shtml">بی</a> <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/11/121107_l45_sattar_beheshti.shtml">سی</a> به نقل از تارنماهای کلمه و بازتاب، خبر را پوشش می&zwnj;دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به این ترتیب رویداد مهمی که رسانه<span dir="LTR">&zwnj;</span>های اصلی از آن غافل مانده بودند، با پیگیری جریان<span dir="LTR">&zwnj;</span>های غیراصلی و حساسیت مردم در شبکه&zwnj;های اجتماعی، تبدیل به خبر اول می&zwnj;شود. آنچه این رویداد را حساس و در خور &laquo;خبر سازی&raquo; می&zwnj;کند، سیل بزرگی از کاربران آنلاین است که رویدادی را که تنها در رسانه&zwnj;های کوچک&zwnj;تر از رسانه جریان اصلی پخش شده، حساس بدانند و آن را بازپخش کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>نقش دیدبان</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">شبکه&zwnj;های اجتماعی به دیده&zwnj;بانان رسانه&zwnj;ها بدل گشته&zwnj;اند. هنگامی که موضع یک رسانه و شکل پوشش خبری آن، مورد تأیید قشر فعال جامعه نباشد، این قشر می&zwnj;تواند در این شبکه&zwnj;ها دهان به دهان، جریان&zwnj;های چابکی را شکل بدهد و رسانه را تحت فشار قراردهد که موضوعی را بازتاب دهد، یا شکل بازتاب&zwnj;اش را عوض کند. انتقاد از رسانه موضوع جدیدی نیست، اما شبکه&zwnj;های اجتماعی به خاطر سرعت، سهولت، و همگانی بودن&zwnj;شان می&zwnj;توانند یک وضعیت &quot;مُسری&quot; در برابر یک خبر به جریان درآورند که اعتراض را در زمان مناسب کارا کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما آیا گوش فرادادن به این انتقادها همواره به بهبود کیفیت پوشش رسانه&zwnj;های اصلی کمک می&zwnj;کند؟ یا مواردی هم هست که شکل&zwnj;گیری جریان&zwnj;های انتقادی، خود دستخوش جهت&zwnj;دهی&zwnj;های هدفمند دیگر است؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تصور ما ازکارکرد شبکه&zwnj;های اجتماعی، حرکت&zwnj;های خودجوشی است که صداهای متنوع را بازمی تاباند و از این بابت به توزیع متناسب قدرت کمک می&zwnj;کند. اما آیا این شبکه&zwnj;ها در عمل هم دربرگیرنده صداهای متنوع اند، یا چرخه&zwnj;های تبعیض&zwnj;آمیز قدرت را بازتولید می&zwnj;کنند؟</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>ناظران نامرئی خط تولید خبر</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">شبکه&zwnj;های اجتماعی با دخالت در تعیین آنچه باید &quot;خبر&quot; شود و چگونگی پوشش آن، مانند یک سیستم بازخورد (فیدبک) برای رسانه&zwnj;های جریان اصلی عمل می&zwnj;کنند. اگر در گذشته تنها روزنامه&zwnj;نگار حرفه&zwnj;ای، شاهد عینی و ثبت کننده رویدادی بود، حالا کسانی که با واقعه سروکار داشته&zwnj;اند، خود قدرت خبررسانی دارند و می&zwnj;توانند آن&zwnj;چه را که از نگاه روزنامه&lrm;نگار پنهان مانده یا با گرایش&zwnj;های فکری و الزامات کاری اش به شکلی خاص عرضه شده، با روایتی دیگر منعکس کنند. حضور این روایت&zwnj;های متنوع مردمی، رسانه را به سمت عرضه جامع&zwnj;تر و خنثی&zwnj;تر سوق می&zwnj;دهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">به مدد همین قدرت خبررسانی در مردم، اگر پروسه انتخاب خبر در گذشته پشت پرده اتفاق می&zwnj;افتاد و رویدادهایی بدون پوشش از چرخه خبر خارج می&zwnj;شدند، حالا این پروسه انتخاب تا حدی عریان است. رسانه&zwnj;های جریان اصلی حواس&zwnj;شان هست که قصور در پوشش خبری ممکن است آشکار شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">افزون بر تاثیر مثبت در وفاداری به واقعیت، و شفافیت در انتخاب خبر، شبکه&zwnj;های اجتماعی می&zwnj;توانند شکل پوشش خبر را هم بی&zwnj;درنگ مورد نقد قرار &zwnj;دهند، و تاثیر گرایش فکری و جناحی رسانه&zwnj;ها را بر شکل واگویی&zwnj;شان از واقعیت آشکار &zwnj;کنند. وقتی صفحه فیس&zwnj;بوک بی&zwnj;بی&zwnj;سی انگلیسی در پوشش خبری <a href="https://www.facebook.com/bbcnews/posts/10151103147847217">درگیری</a> <a href="https://www.facebook.com/bbcnews/posts/10151103147847217">در</a> <a href="https://www.facebook.com/bbcnews/posts/10151103147847217">غزه</a>، در مورد فلسطینی&zwnj;ها می&zwnj;گوید &quot;مُردند&quot; و در مورد اسراییلی&zwnj;ها می&zwnj;گوید &quot;کشته شدند&quot;، شبکه&zwnj;های اجتماعی به سرعت این جانب&zwnj;&lrm;داری را منعکس می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به این ترتیب شبکه&zwnj;های اجتماعی با این بازخورد، یک درجه حساسیت و دقت جدید به کار رسانه&zwnj;های سنتی اضافه کرده&zwnj;اند، حساسیتی که در انتخاب خبر، نوع پوشش آن، زبان و طرزفکر پشت آن، و مفروضات پنهان درباره مخاطب آن، تأثیر گذاشته است. انگار ناظری نامرئی به تمام مراحل خط تولید خبر نگاه می&zwnj;کند و به محض مشاهده وضعیت تبعیض آمیز اعتراض می&zwnj;کند. این ناظر نامرئی قشر آگاه تر مردم است که اعتراض اش را از طریق شبکه&zwnj;های اجتماعی تکثیر می&zwnj;کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">همین لزوم حساسیت و تدقیق نشان می&zwnj;دهد که رسانه نمی&zwnj;تواند تنها آینه&zwnj;ای منفعل برای بازتاب خبر باشد. اگر چنین باشد، با تولید آنچه عموم مردم خبر اصلی می&zwnj;پندارند، در قالب تفکر و زبان عمومی، اعتراض قشر آگاه&zwnj;تر را به بازتولید چرخه&zwnj;های تبعیض&zwnj;آمیز، نظیر چرخه&zwnj;های مرد&zwnj;سالار، مرکزگرا، و اکثریت گرا برمی&zwnj;انگیزد. در حقیقت ناظر نامرئی با اعتراض خود رسانه را مسئول می&zwnj;کند که به جای بازتاب اندیشه و زبانی که به رغم کاستی&zwnj;ها و تبعیض&zwnj;هایش در ذهن عمومی مقبول واقع شده است، چند قدم از طرز فکرعمومی جلوتر باشد و فعالانه سعی در قطع این چرخه&zwnj;ها داشته باشد.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">درعین حال فرض اینکه رسانه&zwnj;های اصلی می&zwnj;توانند با گوش فرادادن به این صداها پاسخ بهتری به خواست مردم از رسانه بدهند، ساده انگارانه است. بازخورد عمومی شهروندان به یک رسانه الزاما همیشه سعی در ترقی جریان اصلی ندارد. بازخورد در جایی مانند دیده بان عمل می&zwnj;کند و در جایی دیگر صرفاً خواهان مطلب سریع الفهم است و کیفیت پایین، مجذوب تبلیغات حزبی و گروهی برای یک پوشش یک خبر خاص است، و یا تحت تأثیر گروه&zwnj;های فشاری که هدفمند گفتمان عمومی را به سمتی خاص سوق داده&zwnj;اند. رسانه&zwnj;های جریان اصلی باید با یک ارزیابی سنجیده به این بازخوردها نگاه کنند. آنچه مردمی است الزاماً سازنده نیست. آنچه خود را مردمی می&zwnj;نامد، الزاماً فرا جناحی و فرا حزبی نیست. صداهایی که از طریق شبکه&zwnj;های اجتماعی به گوش می&zwnj;رسند نیازمند الک و سنجش&zwnj;اند.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>هسته&zwnj;های جدید قدرت</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">شبکه&lrm;های اجتماعی قدرت تعیین &quot;خبر&quot; را از انحصار رسانه&zwnj;های اصلی در آورده&zwnj;اند و سهم کوچکی را در تصمیم&zwnj;گیری آنچه باید پوشش داده شود به شهروندان داده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما این به معنای توزیع متناسب قدرت میان جریان اصلی و جریان&zwnj;های پراکنده نیست. قدرت برتر همچنان در دست رسانه&zwnj;های جریان اصلی باقی مانده است و می&zwnj;ماند. آنها &quot;موثق&quot;&zwnj;اند و پایدار، حرفه&zwnj;ای&zwnj;&zwnj;اند و به منابع گوناگون خبر دسترسی دارند، سرمایه دارند و تشکیلات. هر روز صبح می&zwnj;توان به بی بی سی سر زد و دانست که در دنیا چه خبر است، و این امکان را رسانه&zwnj;های پراکنده نمی&zwnj;توانند فراهم کنند. این قدرت حتی اگر از یک رسانه خاص به دیگری محول شود، در باطن قابل تجزیه نیست. از میان رسانه&zwnj;ها همواره آن&zwnj;هایی که به سرمایه&zwnj;های متنوع بیشتری دسترسی دارند، صدایشان بلندتر است.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">تنها کاری که یک رسانه&zwnj; قدرتمند می&zwnj;تواند در قبال این قدرت انجام دهد و حالا به مدد بازخورد قشر حساس جامعه آگاهانه&zwnj;ترانجام می&zwnj;دهد، این است که با وقوف به این قدرت، همواره خودش را از بالا و به نسبت صداهای دیگر نگاه کند، کارکرد خود در انعکاس صداهای متنوع و شنیده نشده را بسنجند، و سعی در توزیع قدرت هنگام انعکاس صداهای مختلف بکند. این تلاشِ فعال و خود-ارزیابی مکرر برای چندصدایی بودن، مسئولیت مهم رسانه&zwnj;های اصلی به التزام قدرت&zwnj;شان است.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">شبکه&zwnj;های اجتماعی به خاطر خصلت آنارشیستی&zwnj;شان، اندیشه عمومی را نسبت به هسته&zwnj;های قدرت حساس&zwnj;تر می&zwnj;کنند و وجود این توزیع نامتناسب را در ذهن عمومی برجسته&zwnj;تر می&zwnj;سازند. این خودبخود رسانه&zwnj;ی اصلی را در جایگاه نقد می&zwnj;نشاند و مسئولیت اش را به نسبت قدرت اش پررنگ تر می&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">به این ترتیب شبکه&zwnj;های اجتماعی در رابطه مردم و رسانه، هم به توزیع قدرت کمک می&zwnj;کنند، و هم به استفاده مسئولانه و خودآگاه از آن.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">اما خود شبکه&zwnj;های اجتماعی هم از این هسته&zwnj;های انحصاری قدرت عاری نیستند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تیر ماه ۱۳۹۱ گروه دانشجویان و دانش&zwnj;آموختگان دانشگاه&zwnj;های ایران در &quot;اعتراض به حجاب اجباری و تاکید بر انتخاب آزادانه&zwnj;ی نوع پوشش&quot; اقدام به راه&zwnj;اندازی کارزاری نمود به نام <a href="https://www.facebook.com/na.be.hejab.ejbari">&quot;</a><a href="https://www.facebook.com/na.be.hejab.ejbari">نه</a> <a href="https://www.facebook.com/na.be.hejab.ejbari">به</a> <a href="https://www.facebook.com/na.be.hejab.ejbari">حجاب</a> <a href="https://www.facebook.com/na.be.hejab.ejbari">اجباری</a><a href="https://www.facebook.com/na.be.hejab.ejbari">&quot;</a>. کارزار در باز کردن بحثی نو درباب حجاب اجباری، و گردهم&zwnj;آوردن صدای مردم در قالب اتحادی نمادین در اعتراض به حجاب اجباری موفق بود، و توجه بسیاری از کاربران را برانگیخت. در همان حال، این کارزار به عقیده برخی از فعالان حقوق زن، در طراحی <a href="https://www.facebook.com/photo.php?fbid=293576327407324&amp;set=a.292462870852003.62990.292424940855796&amp;type=1&amp;theater">پوسترهای</a> خود و منش برخورد با موضوع حجاب اجباری، تا حدی مرد سالار بود. اما این نقدها و اعتراض&zwnj;ها تنها به شکلی پراکنده در صفحات فیس بوک و ایمیل&zwnj;ها بیان شد و هرگز انسجامی در چارچوب یک بیانیه و یا مقاله تحلیلی با بازتاب گسترده را نیافت. از طرفی دیگر، کارزار و حامیان آن، علاوه بر دعوت عمومی، با چهره<span dir="LTR">&zwnj;</span>های سرشناس هم تماس می&zwnj;گرفتند و آنها را به اعتراض به حجاب اجباری و عضویت در کارزار دعوت می&zwnj;کردند. مهرانگیز کار، علی افشاری، کاظم علمداری، فریبا داوودی مهاجر و حسن شریعتمداری از جمله چهره&zwnj;های سرشناس حامی این کارزار بودند. حضور چهره&zwnj;های شاخص، ظرف مدت کوتاهی اعتبار بالایی به این کمپین داد و عملا آن را به &laquo;جریان اصلی&raquo; در شبکه&zwnj;های اجتماعی تبدیل کرد. (هدف این مقاله نقد فمینیستی یا استراتژی کارزار &quot;نه به حجاب اجباری&quot; نیست، تنها نشان دادن شکل گیری قدرت در یک جریان در شبکه اجتماعی است به نحوی که صداهای مخالف آن شنیده نمی&zwnj;شوند.) همچون هر جریان دیگری در شبکه&zwnj;های اجتماعی که وضعیت &laquo;مُسری&raquo; پیدا می&zwnj;کند، حاصل محبوبیت، گستردگی و به کارگیری صداهای معتبر در کارزار این بود که صداهای معترض به آن، هرگز قدرت هم وزنی در بازتاب نقد خود نیافتند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">گروهی شبکه&zwnj;های اجتماعی را بهینه تر به خدمت می&zwnj;گیرد و صدایش در این عرصه انعکاس پردامنه تری دارد. فردی پرطرفدارتر است و نظرات اش با درجه&zwnj;ی سبک تری از انتقاد و سنجش پخش می&zwnj;شود. شبکه&zwnj;های اجتماعی با وجود توزیع قدرت بین رسانه&zwnj;های اصلی و مردم، در جایی دیگر هسته&zwnj;های کوچک&zwnj;تر قدرت را بازتولید می&zwnj;کنند. با این تفاوت که اگر در رسانه&zwnj;های سنتی قدرت با درجات متفاوتی از مسئولیت همراه است، در شبکه&zwnj;های اجتماعی این هسته&zwnj;ها مسئولیت تعریف شده&zwnj;ای در تناسب با قدرت شان ندارند. این هسته&zwnj;های قدرت چون ظاهر و اسم و رسم سازمانی ندارند، تشخیص شان مشکل تر است و سنجش آن با معیارهای معمول سنجش رسانه امکان پذیر نیست. چون به شکل ارگانیک بوجود آمده و نصبی نبوده اند، تعهدی در قبال قدرت&zwnj;شان تبیین نشده است.کاربران این شبکه&zwnj;ها حتی خودآگاهی دقیقی و فکر شده&zwnj;ای به نسبت دینامیک قدرت در شبکه ندارند. این ناخودآگاهی، بالقوه، خطر بازتولید تبعیض&zwnj;ها را با خود حمل می&zwnj;کند. به این ترتیب شبکه&zwnj;های اجتماعی هم مانند جریان&zwnj;های سنتی نسبت به گروه&zwnj;های پرصدا تر و تولید تبعیض آسیب پذیراند. اینجا هم کسی که صدایش بلند تر است می&zwnj;تواند عموم را در خدمت خود بسیج کند و اندیشه&zwnj;ای را &laquo;پذیرفته&raquo; کند، بی آنکه الزاماً مشروعیت آن را داشته باشد.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">شبکه&zwnj;های اجتماعی از این بابت می&zwnj;توانند قدرت را دوباره انحصاری کنند، انحصاری که این بار نهان تر، مبهم تر و ارگانیک تر است و مسئولیت و فشار عمومی کمتری بر دوش مولّدان آن است.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>رسانگی ارگانیک: قدرت بدون مسئولیت</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">تشخیص هسته&zwnj;های نوظهور قدرت در شبکه&zwnj;های اجتماعی و تعامل سنجیده با آنها، بر دوش کاربران شبکه هاست. در واقع شبکه&zwnj;های اجتماعی با به صحنه آوردن صدای مردم و قدرت دادن به آن، مسئولیت جدیدی بر عهده کاربران قرار داده است که بطور سنتی تنها بر دوش رسانه&zwnj;ها بود: نگاه منتقدانه به خود و ارزیابی مکرر در به کارگیری قدرت رسانگی.</p> <p>&nbsp;</p> <p dir="RTL">رسانگی چه در دست جریان&zwnj;های اصلی، چه در جریان&zwnj;های پراکنده و فردی، می&zwnj;تواند دستخوش بازتولید تبعیض و توزیع نامتناسب قدرت باشد. هسته&zwnj;های قدرت غیر مرکزی، کوچک و پراکنده هم باید با سنجش و تلاش مداوم، با تبعیض در انعکاس صدا مبارزه کنند. قصور در این مسئولیت، می&zwnj;تواند شبکه&zwnj;های اجتماعی را به ابزاری دیگر برای تبعیض بدل کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><span dir="RTL">شبکه&zwnj;های اجتماعی توزیع قدرت را وارد معادله جدیدی کرده&zwnj;اند. در این معادله جدید، با وجود اینکه قدرت در مقایسه با شکل سنتی&zwnj;اش کمی توزیع شده است، اما چون این شبکه&zwnj;ها اساساً به انگیزه&zwnj;ی توزیع عادلانه شکل نگرفته و ضمانتی به ادامه استفاده مشروع از قدرت&zwnj; نمی&zwnj;دهند، نمی&zwnj;توانند توزیع متناسب و کمک به منش دموکراتیک را تضمین کنند. می&zwnj;توان گفت شبکه&zwnj;های اجتماعی تنها توانسته&zwnj;اند امپراطوری بزرگ رسانه&zwnj;ها را به امپراطوری&zwnj;های کوچک&zwnj;تر تبدیل کنند. گذر از این امپراطوری&zwnj;های کوچک به یک معادله مردم سالار که در آن صداهای دیگر، حتی با وجود محرومیت از منابع مختلف، فرصت شنیده شدن داشته باشد، تلاش فعال کاربران این شبکه&zwnj;ها را می&zwnj;طلبد.</span></p> https://archive.radiozamaneh.com/reflections/2012/12/26/22999#comments انديشه زمانه رسانه رسانه‌های جریان اصلی شبکه‌های اجتماعی کیانا کریمی Wed, 26 Dec 2012 12:45:54 +0000 politics 22999 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/08/08/18079 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/08/08/18079" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> مریم حسین‌خواه </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="250" height="159" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/nashriyeh.jpg?1344807481" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL">مریم حسین&zwnj;خواه - نگاه حاکم بر دنیای رسانه&zwnj;ها اغلب نگاهی مردانه است. با وجود تلاش&zwnj;هایی که در بسیاری از رسانه&zwnj;ها برای رعایت توازن جنسیتی می&zwnj;شود، این حضور پررنگ مردانه را که از تیترهای یک تا عکس&zwnj;ها&nbsp; و سوتیترهای خبری را دربرمی&zwnj;گیرد، به راحتی می&zwnj;توان در رسانه&zwnj;ها مشاهده کرد.</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در رسانه&zwnj;های فارسی &zwnj;زبان، نبود توازن جنسیتی اغلب به شکل آشکارتری دیده می&zwnj;شود و نیم&zwnj;نگاهی به صفحه اول روزنامه&zwnj;هایی که در کیوسک فروش مطبوعات چیده شده&zwnj;اند، جای خالی زنان و مسائل زنان را به روشنی نشان می&zwnj;دهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کمتر بودن سهم زنان در عرصه های اقتصاد، سیاست، ورزش و جنگ که چهار حوزه مهم خبرساز به حساب می&zwnj;آیند، شاید یکی از مهمترین دلایل توجیه نگاه مردانه حاکم بر رسانه&zwnj;ها باشد. اغلب&nbsp; گفته می&zwnj;شود که رسانه&zwnj;ها برای ادامه حیات&zwnj;شان نیاز به مخاطب دارند و برای مخاطبان مسائل مربوط به قدرت (بخوانید مسائل مردانه) جذاب&zwnj;تر هستند و طبیعتاً نتیجه چنین روندی، حذف زنان و مسائل ویژه مربوط به آنها از صفحه&zwnj;های اصلی و تیترهای مهم رسانه است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در واقع حادثه&zwnj;محور بودن روزنامه&zwnj;نگاری در ایران و نادیده گرفتن اتفاق هایی که گاه به صورت بی&zwnj;سر و صدا در لایه&zwnj;های میانی جامعه رخ می&zwnj;دهد، باعث بی&zwnj;توجهی یا کم توجهی به حوزه&zwnj;هایی همچون زنان&nbsp; می&zwnj;شود و اخبار این حوزه را محدود به تصمیم&zwnj;ها و واکنش&zwnj;های دولتی می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</div> <div dir="RTL">از آنجا که حضور زنان در اخبار دولتی نیز به تبع نقش آنها در مناصب دولتی بسیار محدود است، سهم آنها از رسانه نیز به همان نسبت اندک خواهد بود. در این میان دیدن فعالیت&zwnj;ها و مشکلات زنان فراتر از نقش رسمی که دولت به آنها داده و فراخ&zwnj;تر کردن قالبی که دولت برای مسائل زنان تعیین کرده، راهکاری است که اغلب نادیده گرفته می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>صفحه زنان آری یا نه؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">راه&zwnj;اندازی صفحات و بخش&zwnj;های ویژه زنان یکی از پیشنهادهایی است که برای بیشتر شنیده شدن صدای زنان در رسانه&zwnj;ها توصیه می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">طرفداران این دیدگاه معتقدند نگاه مردانه به اهمیت اخبار، ممکن است منجر به کنار گذاشتن برخی اخبار حوزه زنان شود و از سوی دیگر زنان، هنوز دچار مسائل ویژه&zwnj;ای هستند که دامن&zwnj;گیر مردان نیست و &nbsp;فراتر از پرداختن به آن&zwnj;ها در صفحات و بخش&zwnj;های مختلف هر رسانه&zwnj;ای، وجود یک بخش ویژه برای زنان &nbsp;نیز ضرورت دارد. به عنوان مثال نابرابری&zwnj;های حقوقی، خشونت علیه زنان و تبعیض&zwnj;های جنسیتی در زمینه&zwnj;های مختلف با اینکه قابلیت انتشار در بخش&zwnj;های مختلف هر رسانه&zwnj;ای را دارند، اما اغلب به دلیل نبود حساسیت جنسیتی در رسانه&zwnj;ها و کم بودن تعداد خبرنگاران زن، نادیده گرفته و یا به شکلی بسیار کم رنگ به آنها پرداخته می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img border="10" align="right" width="200" vspace="10" hspace="10" height="186" src="http://radiozamaneh2.vps.redbee.nl/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/zanan.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">حادثه&zwnj;محور بودن روزنامه&zwnj;نگاری در ایران و نادیده گرفتن اتفاقاتی که گاه به صورت بی&zwnj;سر و صدا در لایه&zwnj;های میانی جامعه رخ می&zwnj;دهد، باعث بی&zwnj;توجهی یا کم توجهی به حوزه&zwnj;هایی همچون زنان&nbsp; می&zwnj;شود و اخبار این حوزه را محدود به تصمیم&zwnj;ها و واکنش&zwnj;های دولتی می&zwnj;کند</div> </blockquote> <div dir="RTL">با این حال مخالفان صفحه&zwnj; زنان، با بیان اینکه مسائل &nbsp;این حوزه را باید به جای یک صفحه خاص در تمام صفحات مطرح کرد، معتقدند که متمرکز کردن نوشتن درباره زنان در یک صفحه باعث می&zwnj;شود که شمار زیادی از مخاطبان، با دیدن عنوان صفحه، از آن رد شوند و بگویند &quot;خب، این که مسئله ما نیست&quot; و در نتیجه در چنین صفحاتی، زنان فقط برای زنان بنویسند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به اعتقاد این گروه نوشتن درباره مسائل زنان در صفحه&zwnj;های مختلف روزنامه باعث می&zwnj;شود که مخاطب آن صفحه&zwnj;ها هنگام خواندن مطالب مورد علاقه خود، مطالبی را نیز بخوانند که مثلا درباره نقش سیاسی زنان یا تاثیر اشتغال زنان در اقتصاد، یا فلان مسابقه ورزشی زنان منتشر شده است و از همین رو نوشتن درباره زنان در سرویس&zwnj;های مختلف رسانه ها به اضافه رعایت حساسیت جنسیتی در تمامی مطالب، بهترین راه برای داشتن توازن جنسیتی در رسانه&zwnj;ها است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با وجود اینکه چنین رویکردی به مسئله جنسیت در رسانه ها یک شرایط ایده&zwnj;آل است، اما با توجه به شرایط فعلی روزنامه&zwnj;نگاری در ایران، ترکیب جنسیتی رسانه&zwnj;ها و حساسیت جنسیتی مدیران و سردبیران رسانه&zwnj;ها، همچنان انتشار صفحات ویژه زنان، برای پرداختن &quot;ویژه&quot; به مسائل زنان ضرورت دارد.</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">فارغ از ضرورت یا عدم ضرورت وجود صفحه زنان در یک رسانه، چگونه می&zwnj;توان به شکلی متفاوت از شیوه رایج و با داشتن حساسیت جنسیتی، مسائل حوزه زنان را رسانه&zwnj;ای کرد؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">یکی از مهمترین راهکار&zwnj;ها می&zwnj;تواند &nbsp;توجه به آن بخش از خبرهای مربوط به زنان باشد که اغلب نادیده گرفته یا به صورت بسیار کمرنگ به آنها پرداخته می&zwnj;شود. به عنوان مثال یک خبرنگار پارلمانی، بیشتر توجه خود را معطوف به مباحث بودجه، استیضاح&zwnj;ها، درگیری های مجلس و دولت، سئوال از فلان وزیر و دعوای جناح&zwnj;های مختلف نمایندگان با یکدیگر می&zwnj;کند که طبیعتا مخاطب بیشتری را هم جذب می&zwnj;کنند. در این میان اخباری همچون کاهش ساعات کار زنان، تصویب لایحه حمایت از خانواده و برابری بیمه تصادف برای زنان اغلب در حاشیه قرار می&zwnj;گیرند و تنها در حد چند پاراگراف به آنها پرداخته می&zwnj;شود. در صورت پررنگ بودن حساسیت جنسیتی خبرنگار اما او می&zwnj;تواند با پرداختن مفصل به این موضوعات آنها را حتی تبدیل به تیترهای اصلی روزنامه و حتی تیتر یک آن کند. تمرکز رسانه&zwnj;ای بر&nbsp; لایحه حمایت از خانواده در سال ۱۳۸۶ و در نهایت خروج آن از دستور کار مجلس، یکی از این تجربه&zwnj;های موفق بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نوشتن درباره آن بخش از تجربه&zwnj;های زنانه که کمتر دیده می&zwnj;شود و در چارچوب&zwnj;های رسمی رسانه&zwnj;ای فضایی به آن داده نمی&zwnj;شود نیز شیوه&zwnj;ای دیگر برای زدودن غبار بی&zwnj;توجهی به حوزه زنان است. عادت ماهیانه، بارداری، مادری و سقط جنین از جمله مواردی هستند که فقط زنان آن را تجربه می&zwnj;کنند و با آنکه می&zwnj;توان در صفحات بهداشت، پزشکی و حتی روان&zwnj;شناسی نیز درباره آن نوشت، اما همچنان نیازمند&nbsp; تحلیل و بررسی از دیدگاه فمینیستی و با تمرکز بر تجربه&zwnj;های زنانه هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مدنظر قرار دادن &nbsp;نقش ترویجی رسانه یکی دیگر از گام&zwnj;های مثبت در این حوزه است و این فضا را به خبرنگار می&zwnj;دهد که فراتر از محدوده خبرهای دولتی در حوزه زنان گام بردارد. به عنوان مثال موفقیت یک کارخانه بزرگ ارزش خبری بیشتری در حوزه اقتصاد دارد، اما پرداختن به موفقیت&zwnj;های یک کارگاه کوچک اقتصادی که از سوی زنان اداره می&zwnj;شود با وجود داشتن ارزش خبری کمتر، می&zwnj;تواند نقش ترویجی برای فعالیت اقتصادی زنان داشته باشد و در واقع با نوعی تبعیض مثبت زمینه را برای تغییر در جامعه فراهم کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;رسانه&zwnj;های مستقل، ابزاری برای &nbsp;بلند کردن صدای زنان</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">در دوران اصلاحات، امید می&zwnj;رفت که بخشی از این راهکارها کم کم جامه عمل بپوشد و خلاء رسانه&zwnj;ای موجود در حوزه زنان با گسترش توازن جنسیتی در نشریات مستقل و اختصاص بخش&zwnj;های ویژه به مسائل زنان &nbsp;جبران شود. با روی کار آمدن دولت محمود احمدی&zwnj;نژاد&nbsp; نشریات مستقل زنان و روزنامه&zwnj;هایی که به صورت جدی به &nbsp;این حوزه می&zwnj;پرداختند، یکی پس از دیگری توقیف شدند یا به دلیل محدودیت<span dir="LTR">&lrm;</span>های ایجاد شده از انتشار بازماندند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"> <div dir="RTL">وب&zwnj;سایت&zwnj;های زنان با بهره گیری از شیوه&zwnj;های روزنامه&zwnj;گیری شهروندی تلاش می&zwnj;کنند تا&nbsp;&nbsp;فارغ از چارچوب&zwnj;های دست و پاگیر رسانه&zwnj;های جریان اصلی که اخبار حوزه زنان را واجد اهمیت تیتر یک شدن نمی&zwnj;دانند، برای طرح هرچه بیشتر مسائل زنان در جامعه تلاش کنند&nbsp;</div> </div> </blockquote> <div dir="RTL">در چنین شرایطی رسانه&zwnj;های ویژه زنان که اغلب به صورت اینترنتی و از سوی فعالان حقوق زنان منتشر می&zwnj;شوند، بخش اندکی از بار این خلاء رسانه&zwnj;ای را بر دوش گرفتند، تا مسائل زنان با سکوت کامل یا دیدگاه&zwnj;های کلیشه&zwnj;ای ترویج شده از سوی حاکمیت روبه رو نشود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در حال حاضر، با توقیف ماهنامه زنان و روزنامه&zwnj;های اصلاح&zwnj;طلبی که صفحه زنان داشتند، رسانه&zwnj;های آنلاین حوزه زنان که با تکیه بر روزنامه&zwnj;نگاری شهروند به پیش می&zwnj;روند، تنها رسانه&zwnj;های فعال در حوزه زنان هستند. این رسانه&zwnj;ها در ۱۰سال گذشته حجم انبوهی از مطالب غنی را در این حوزه تولید کرده&zwnj;اند و با وجود محدودیت&zwnj;هایی که هر روز بیشتر می&zwnj;شود، همچنان با استفاده از مزایای روزنامه نگاری شهروندی (فارغ بودن از مشکلات مربوط به مسائل مالی، توقیف، عدم صدور مجوز و جابجایی های تحریریه) به کار خود ادامه می دهند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این رسانه&zwnj;ها از سویی اخبار فعالیت&zwnj;های گروه&zwnj;های مختلف جنبش زنان را منعکس می&zwnj;کنند و از سوی دیگر بازتاب دهنده دیدگاه&zwnj;های کمتر سانسور شده آنان هستند. تبدیل شدن به یک منبع خبری معتبر در حوزه زنان، انعکاس فعالیت&zwnj;های گروه&zwnj;های مختلف جنبش زنان، هماهنگی برای&nbsp; کنش&zwnj;های جمعی در جنبش زنان و سازماندهی اعتراض ها و کمپین&zwnj;های زنان از دیگر نقش&zwnj;هایی است که رسانه&zwnj;های اینترنتی زنان در ایران بر عهده گرفته&zwnj;اند؛ نقشی که بخشی از آن شاید در قالب روزنامه&zwnj;نگاری حرفه&zwnj;ای نگنجد، اما به هر حال یکی از انواع روزنامه&zwnj;نگاری در رسانه&zwnj;های ایران است که ژورنالیست -اکتیوست&zwnj;ها آن را بر عهده گرفته&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در واقع وب&zwnj;سایت&zwnj;های زنان با بهره گیری از شیوه&zwnj;های روزنامه&zwnj;گیری شهروندی تلاش می&zwnj;کنند تا <span dir="LTR">&nbsp;</span>فارغ از چارچوب&zwnj;های دست و پا گیر رسانه&zwnj;های جریان اصلی که اخبار حوزه زنان را واجد اهمیت تیتر یک شدن نمی&zwnj;دانند، برای طرح هرچه بیشتر مسائل زنان در جامعه (به اندازه توان و محدودیت&zwnj;ها خود) تلاش کنند و در مواردی نیز توانسته&zwnj;اند، مطالبات زنان را به رسانه&zwnj;های جریان اصلی نیز بکشانند و &nbsp;تبدیل به &quot;منبع خبری&quot; آنها شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p>در هرحال وجود این وب&zwnj;سایت&zwnj;ها&nbsp; فقط در حد تلنگری برای دیده شدن مسائل زنان است و نمی&zwnj;تواند نبود توازن و حساسیت جنسیتی در رسانه&zwnj;های اصلی را پر کند. این توازن جنسیتی، شاید بیش از هرچیز نیاز به بازنگری شیوه کار رسانه&zwnj;ای دارد و نبود آن به ویژه در رسانه&zwnj;های خارج از ایران و تربیون&zwnj;های خبری به نسبت مستقل داخل، از بی&zwnj;توجهی به این مسئله و نبود آموزش صحیح در این حوزه حکایت می&zwnj;کند.&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/women/2012/08/08/18079#comments توازن جنسیتی رسانه زنان زنان مریم حسین‌خواه نشریات Wed, 08 Aug 2012 12:46:09 +0000 Maryam 18079 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/science/2012/08/01/17789 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/science/2012/08/01/17789" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> ناتالی والشوور (Natalie Walchover) </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-motarjem"> <div class="field-label">برگردان:&nbsp;</div> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> احسان سنایی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="177" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/ehssstc01.jpg?1343848464" /> </div> </div> </div> <p>ناتالی والشوور - با وجود بحث&zwnj;های داغی که این روزها در کمپین&zwnj;های انتخاباتی آمریکا، پیرامون موضوعاتی مانند مراقبت&zwnj;های پزشکی و سیاست&zwnj;های تسلیحاتی کشور در فضای مجازی درگرفته، سخت می&zwnj;شود از سیل تب&zwnj;آلود کامنت&zwnj;ها خلاصی یافت.</p> <!--break--><!--break--><p>اما به&zwnj;گفته روان&zwnj;شناسان، دست&zwnj;کم می&zwnj;&zwnj;توان از اعتیاد این&zwnj;چنینی&zwnj;مان به موضع&zwnj;گیری&zwnj;های لحظه&zwnj;&zwnj;به&zwnj;لحظه، پیشگیری به عمل آورد &ndash; و یا به&zwnj;سادگی دست به سانسور زد &ndash; چراکه پیامدهای آن برای سلامت ذهن فرد و اجتماعی که او در آن زندگی می&zwnj;کند، فوق&zwnj;العاده سخت خواهد بود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>آرت مارکمن (Art Markman)، استاد روان&zwnj;شناسی دانشگاه تگزاس در آستین می&zwnj;گوید این روزها کامنت&zwnj;های اینترنتی &quot;فوق&zwnj;العاده خشونت&zwnj;بارند؛ آن&zwnj;هم بدون اینکه چیزی را حل و فصل کنند. تهِ ته&zwnj;ش هم احیاناً حس می&zwnj;کنید هیچکس حرف&zwnj;تان را نشنیده. اینگونه تجربه&zwnj;های شدیدِ هیجانی که راه به حل هیچ چیزی هم نمی&zwnj;برند؛ از هر زاویه&zwnj;ای که با نظر به سلامت فرد آن را در نظر بگیریم، هیچ سودی ندارند&quot;. اما اگر این رویه تا بدین&zwnj;اندازه نامطلوب و بیمارگونه است، پس چرا باز از آن پرهیز نمی&zwnj;کنیم؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;گفته مارکمن، انبوهی از عوامل مختلف دست به دست هم داده&zwnj;&zwnj; تا موجی از پرخاشگری و خصومت در بخش کامنت&zwnj;های هر وب&zwnj;سایت، به راه افتد. اول آنکه نظردهندگان، اغلب هویت&zwnj;شان را مخفی می&zwnj;کنند و لذا خود را جوابگوی این موضع وحشیانه نمی&zwnj;بینند. ثانیاً خود را از کانون خشونت به دور می&zwnj;بینند &ndash; حالا چه مقاله&zwnj;ای باشد که راجع به آن ابراز عقیده می&zwnj;کنند و چه کامنتی که نسبت به آن واکنش نشان می&zwnj;دهند &ndash; و از این گذشته ، مردم هم اصولاً در رویارویی با مخاطبان مجازی&zwnj;شان، اعتراض بیشتری را به نسبت یک هم&zwnj;صحبت حی و حاضر، ابراز می&zwnj;کنند. ثالثاً اظهار خشونت از طریق نوشتن، آسان&zwnj;تر از گفتن است و این&zwnj;ها همه باعث شده تا چنین سبکی از گفت&zwnj;و&zwnj;گو رایج شود.</p> <p>&nbsp;</p> <blockquote><p><img align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/ehssstc02.jpg" alt="" />&quot;زندگی&zwnj;مان چنان سرعتی گرفته که دشوار می&zwnj;شود لحظه&zwnj;ای برای پیاده شدن پیدا کرد و به شکلی کاملاً عینی دست به انجام کاری زد. همین باعث شده تا &laquo;بیش&zwnj;فعالی پشت میز&raquo; برای&zwnj;مان جذاب جلوه کند.&quot;</p> </blockquote> <p>ضمناً از آنجا که چنین بحث&zwnj;هایی مستقیماً و رودرو اتفاق نمی&zwnj;افتد؛ این نظردهندگان امکان نوشتن تک&zwnj;گویی&zwnj;های عریض و طویل را پیدا می&zwnj;کنند، که همین مسأله غالباً آن&zwnj;ها را به ذکر نقطه&zwnj;نظرات افراطی می&zwnj;کشاند. مارکمن اظهار می&zwnj;کند: &quot;وقتی که شخصاً با کسی حرف می&zwnj;زنید، کی پیدا می&zwnj;شود که مثل بازیگرها مدام تک&zwnj;گویی کند؟ حتی هم اگر عصبانی باشید، صحبت&zwnj;ها به تناوب رد و بدل می&zwnj;شوند و لذا نهایتاً مجبورید آرام شوید و گوش&zwnj;تان به طرف باشد تا بشود گفت&zwnj;وگو را پی گرفت&quot;.</p> <p>&nbsp;</p> <p>اصلاً کامنت گذاشتن انگار برای بعضی&zwnj;ها به معنای یک کار بزرگ &ndash; و البته کاذب &ndash; است. یک وبلاگ&zwnj;نویس وابسته به وب&zwnj;سایت Daily Kos، در مطلبی به تاریخ بیست و سوم جولای، نوشته بود: &quot;زندگی&zwnj;مان چنان سرعتی گرفته که دشوار می&zwnj;شود لحظه&zwnj;ای برای پیاده شدن پیدا کرد و به شکلی کاملاً عینی دست به انجام کاری زد. همین باعث شده تا &laquo;بیش&zwnj;فعالی پشت میز&raquo; برای&zwnj;مان جذاب جلوه کند.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>و بالاخره ادوارد وازرمن (Edward Wasserman)، استاد ممتاز اخلاق رسانه&zwnj;ایِ دانشگاه&zwnj;های واشنگتن و لی، دلیل دیگری را برای این تب و تاب&zwnj;ها برمی&zwnj;شمرد. و از چنین کنش&zwnj;هایی به عنوان &quot;الگوهای نامطلوبی که توسط رسانه&zwnj;های جمعی رایج می&zwnj;شود&quot; یاد می&zwnj;کند. او در مقاله&zwnj;ای که در وب&zwnj;سایتش انتشار داده، می&zwnj;نویسد: &quot;متأسفانه جریان اصلی رسانه، با القای روش&zwnj;های گفت&zwnj;وگوی پرخاشجویانه با همدیگر، از طریق بالا بردن چهره&zwnj;هایی نظیر جری اسپرینگر (Jerry Springer)، کراس&zwnj;فایر (Crossfire) و بیل اوریلی (Bill O&rsquo;Reilly)، برای خودش کسب امتیاز می&zwnj;کند. مردم هم که پیداست اینگونه خشونت را زبان اصلی سیاست تلقی می&zwnj;کنند؛ یعنی زبانی که نقطه&zwnj;نظرات عمومی را رد و بدل می&zwnj;&zwnj;کند. حال&zwnj;آنکه چنین نیست.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;گفته پژوهشگران، ارتباط حقیقی، به&zwnj;معنای صحبت از موضع فرد مقابل، فهمیدن این موضع و در نهایت پاسخ&zwnj; گفتن به آن است. مارکمن می&zwnj;گوید: &quot;آهنگ صدا و ژست&zwnj;تان، تأثیر زیادی بر توانایی&zwnj; شما در درک گفته&zwnj;های فرد مقابل دارد. هرچه بیشتر از گفت&zwnj;وگوهای چهره&zwnj;به&zwnj;چهره و مستقیم فاصله بگیریم، برقراری این ارتباط هم مشکل&zwnj;تر می&zwnj;شود&quot;. وی اعتقاد دارد که مجاریِ رسانه&zwnj;ای باید آن نفرت و خصومتی که در تعاملات فی&zwnj;مابین بازدیدکنندگان یک وب&zwnj;سایت امری متعارف شده است را از ریشه قطع کند. او می&zwnj;گوید: &quot;اینکه بگذاری کل زوایای یک مدعا شناسانده شود، ارزشمند است؛ اما نه دیگر به قیمت دامن زدن به درگیری&zwnj;های شخصی و رد و بدل پیام&zwnj;های فوق&zwnj;العاده خشونت&zwnj;بار. حتی کسی که به رغم بر حق بودن، حرفش را به پرخاش ابراز می&zwnj;کند، ماهیت استدلال خود را دچار تغییر کرده، چرا که دیگران را هم به واکنش&zwnj;های مشابه&zwnj;ای وامی&zwnj;دارد. اگر کامنت&zwnj;هایی که حاوی حملات شخصی و نفرت&zwnj;آلود هستند، حذف شود، مجبورید که رفتاری قابل قبول از خود بروز دهید.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>به&zwnj;گفته مارکمن، هرکسی باید به سهم خود همنشین مخاطبان حی و حاضر باشد و ما هم بهتر است افرادی را به حلقه&zwnj; تعاملات اجتماعی&zwnj;مان راه دهیم که طرز فکرشان با ما متفاوت است. او می&zwnj;گوید: در این&zwnj;صورت &quot;ارتباطی سالم و توأم با احترام را با غیرهم&zwnj;فکران خود ایجاد کرده&zwnj;اید.&quot;</p> <p>&nbsp;</p> <p>طرح راهکارهای قانع&zwnj;کننده برای حل این&zwnj; دست از معضلاتی که در اکثر کامنت&zwnj;های اینترنتی انباشت می&zwnj;شوند، احتیاج به بحث و هم&zwnj;اندیشی دارد. مارکمن می&zwnj;گوید: &quot;تعامل رودرو، طی هم&zwnj;صحبتی با کسی که برخلاف شما فکر می&zwnj;کند، خودش نوعی مهارت است&quot;. و این مهارت، هم در بین رهبران ما و هم اعضای جامعه&zwnj;مان هر دم بیش از پیش کاهش می&zwnj;یابد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>در همین زمینه:<br /> <a href="http://zamaaneh.com/science/2010/07/post_185.html">لایه&zwnj;های خشم </a></p> https://archive.radiozamaneh.com/science/2012/08/01/17789#comments اینترنت دنیای مجازی رسانه روانشناسی ارتباطات روانشناسی خشم دانش Wed, 01 Aug 2012 19:14:25 +0000 17789 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2012/05/21/14588 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2012/05/21/14588" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> صفحه «عکس‌های قدیمی» به کوشش مهران کبیری در فیسبوک </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> لیدا حسینی‌نژاد </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/lidahkab01.jpg?1337971669" /> </div> </div> </div> <p>لیدا حسینی&zwnj;نژاد - حدود دو سال پیش &laquo;مهران کبیری&raquo; در وبلاگ &laquo;عکس&zwnj;های قدیمی&raquo; نوشت: &laquo;این اولین نوشته من برای این بلاگه. قصدم نوشتن نیست. قصدم عکس گذاشتن اینجاست، البته عکسای قدیمی.&raquo;</p> <!--break--><!--break--><p>مهران از آن به بعد تا حالا نه تنها در &zwnj;این وبلاگش، عکس&zwnj;های قدیمی از افراد مختلف و مکان&zwnj;ها و اتفاقات گوناگون را منتشر کرده بلکه حالا چند ماهی&zwnj;ست که عکس&zwnj;ها را در صفحه&zwnj;ای به نام &laquo;عکس&zwnj;های قدیمی&raquo; در فیس&zwnj;بوک هم به اشتراک می&zwnj;گذارد. &zwnj;این صفحه توسط بیش از ۶۶۰۰ کاربر در فیس&zwnj;بوک لایک شده. در گفت&zwnj;وگویی که با مهران کبیری صاحب وبلاگ و صفحه عکس&zwnj;های قدیمی در فیس&zwnj;بوک داشتم در مورد اولین باری که به فکر انتشار عکس&zwnj;های قدیمی افتاد می&zwnj;گوید:</p> <p>&nbsp;</p> <p>مهران کبیری - &laquo;قضیه به تعطیلات نوروزی سال ۸۹ برمی&zwnj;گردد. &zwnj;ایده اولیه اصلا چیزی نبود که الان هست؛ منسجم و با برنامه نبود. یک کار ساده و یک سرگرمی برای خودم بود. بعد به طور تصاعدی مخاطب&zwnj;ها زیاد شدند و به همین دلیل مجبور شدم کار را جدی&zwnj;تر دنبال کنم.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p><img width="200" height="230" align="left" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/lidahkab02.jpg" alt="" />مهران کبیری که هیچ&zwnj;وقت فکر نمی&zwnj;کرده وبلاگش در جاهای مختلف و در مدت زمان کم مخاطب و بازتاب گسترده&zwnj;ای پیدا کند، می&zwnj;گوید: &laquo;فضای مجازی محله&zwnj;های مختلفی دارد. زمانی که من فتوبلاگ را در بلاگفا شروع کردم، هم&zwnj;زمان در گوگل&zwnj;ریدر یا همان گودر خیلی فعال بودم. آن زمان فیدبک زیادی می&zwnj;گرفتم. در ماه&zwnj;های اول در یک هفته ۱۲ هزار بازدید&zwnj;کننده در یک هفته داشتم که برای وبلاگی که تازه راه افتاده بود و تبلیغی هم برای آن نشده بود عجیب بود.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>از او پرسیدم که چطور سعی کرده ارتباط خود را با&zwnj; این همه مخاطب نگاه دارد و آن&zwnj;ها را از دست ندهد.</p> <p>&nbsp;</p> <p>او گفت: &laquo;ارتباط در دنیای مجازی صرفاً از طریق کامنت و تبادل نظر است. اما پیش از آن باید بگویم چون من اصرار داشتم که فضایی که عکس&zwnj;ها را می&zwnj;گذارم با خود &zwnj;این&zwnj;کار سازگار باشد، سعی کردم در کارم ممارست داشته باشم و استایل کار به شکلی که می&zwnj;بینید حفظ شود. برای وبلاگ فضایی تیره انتخاب شده، لینکی در آن فتوبلاگ نمی&zwnj;بینید و جایی بسیار دنج است. چون &zwnj;این محیط یکنواخت بود و چیزی در آن تغییر نکرد، باعث شد هر کس وارد آنجا می&zwnj;شود به دنبال چیزی باشد. مخاطب گذری نداشتم و هر کس آمد، ماند و کم&zwnj;کم هم به تعدادشان اضافه شد.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>او در ادامه می&zwnj;گوید با وجود آ&zwnj;نکه در فتوبلاگش کامنت زیادی دریافت نمی&zwnj;کرده ولی خاطرات جالبی از کامنت&zwnj;ها دارد. اما بیشتر بازخوردها را از محیط گودر دریافت می&zwnj;کرده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><img width="200" height="263" align="right" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/lidahkab03.jpg" alt="" />گاهی در&zwnj;این میان دیده می&zwnj;شود که مهران برای برخی عکس&zwnj;ها منبعی ذکر نکرده است. او در مورد منابع مورد استفاده برای عکس&zwnj;هایی که به اشتراک می&zwnj;گذارد، می&zwnj;گوید: &laquo;منابع انحصاری عکس&zwnj;ها را حتماً ذکر می&zwnj;کنم. ما حتی در فضای مجازی با دوستان گروهی داریم به نام &quot;رعایت قانون کپی&zwnj;رایت&quot;. منتها تعدادی عکس&zwnj;های قدیمی هستند که بسیار پراکنده و زیاد هستند و در جاهای مختلف به قدری منتشر شده&zwnj;اند که پیدا کردن منبع آن&zwnj;ها از توان من خارج است.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>او در ادامه به عکس&zwnj;هایی اشاره می&zwnj;کند که دوستان مجازی&zwnj;اش برایش ارسال می&zwnj;کنند و می&zwnj;گوید حتماً منابع آن&zwnj;ها را ذکر می&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>مهران کبیری زمان زیادی را برای اینکه عکسی به مرحله انتشار برسد صرف می&zwnj;کند. ابتدا عکس جالب را انتخاب می&zwnj;کند، دقت می&zwnj;کند که روی آن نشان یا نوشته&zwnj;ای نباشد و نسخه&zwnj;ای با کیفیت بالا را جست&zwnj;وجو و انتخاب می&zwnj;کند. برای او مهم است عکس&zwnj;هایی با حداقل دستکاری پیدا کند. در مرحله بعد برای آن عکس به دنبال مطلب مناسب می&zwnj;گردد. مهران حتماً از صحتِ عنوان، اطلاعات و تاریخ عکس اطمینان پیدا می&zwnj;کند.</p> <p>&nbsp;</p> <p>منبع اصلی عکس&zwnj;هایی که صاحب فتوبلاگ و صفحه&zwnj;ی فیس&zwnj;بوکی &laquo;عکس&zwnj;های قدیمی&raquo; استفاده می&zwnj;کند، منابع دیجیتالی در اینترنت است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>او درباره معیارش برای انتخاب عکس&zwnj;ها می&zwnj;گوید: &laquo;متأسفانه چیز خاصی در نظر نداشته&zwnj;ام. حتی عکس&zwnj;ها طبقه&zwnj;بندی هم نشده&zwnj;اند. من حتی به کسانی که به دنبال عکس برای موضوع&zwnj;های خاصی مانند پژوهشی، آموزشی و یا هنری بوده&zwnj;اند نتوانسته&zwnj;ام کمک کنم.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p><img width="200" height="276" align="left" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/lidahkab05.jpg" alt="" />مهران در ادامه از تأثیر فضاها و اتفاقات موجود در دنیای مجازی و واقعی در انتخاب عکس&zwnj;هایش می&zwnj;گوید: &laquo;اگر زمانی مناسبت خاصی بوده بنا به آن مناسبت، عکس مرتبط را پیدا کرده&zwnj;ام و منتشر کرده&zwnj;ام. مثل کودتای ۲۸ مرداد یا شروع سال تحصیلی و ...&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>از او می&zwnj;پرسم آیا دلیل خاصی برای انتخاب عکس&zwnj;ها با موضوع ایران دارد؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>مهران کبیری می&zwnj;گوید: &laquo;عکس&zwnj;های خارجی در خارج از ایران و عکاسی سابقه بیشتری از ایران دارد. پوشش داد&zwnj;ن عکس&zwnj;های خارجی برای من امکان ندارد. این مجموعه به&zwnj;قدری بزرگ شده که تا همین&zwnj;جا هم مدیریت آن از توان من خارج است. من سعی کرده&zwnj;ام زیرمجموعه&zwnj;ای از عکس&zwnj;های قدیمی درست کنم. شاید برایت جالب باشد بدانی که علاقه&zwnj; خیلی زیادی به عکس&zwnj;های جنگ جهانی اول در رابطه با انگلستان دارم و یک آرشیو شخصی هم از چنین عکس&zwnj;هایی دارم. شاید روزی اگر وقت پیدا کنم آن&zwnj;ها را هم منتشر کنم.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>او در ادامه صحبت&zwnj;هایش با اشاره به اینکه بحث تمایل به ایران دلیل انتخاب عکس&zwnj;هایش نبوده می&zwnj;گوید: &laquo;البته طبعاً تاریخ ایران برایم خیلی جالب است و به موضوعات تاریخی علاقه داشتم و تاریخ عکس را مستند می&zwnj;دیدم. عکس تقریباً قابل تحریف نیست.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p><img align="middle" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/images/lidahkab06.jpg" alt="" /></p> <p>&nbsp;</p> <p>از مهران کبیری که تا به حال بیش از دو هزار عکس در آرشیو خود جمع&zwnj;آوری کرده می&zwnj;پرسم قصد دارد با این&zwnj;همه عکس چه بکند؟</p> <p>&nbsp;</p> <p>می گوید: &laquo;عکس&zwnj;ها مال من نیستند. من تنها آن ها را جمع&zwnj;آوری کردم. من نسبت به آنها احساس مسئولیت دارم به خصوص در مورد عکس&zwnj;هایی که از آلبوم&zwnj;های شخصی برایم ارسال شده ولی نسبت به عکس&zwnj;ها احساس مالکیت ندارم. تنها کاری که توانستم بکنم جمع&zwnj;آوری بوده تا کسانی که علاقمند هستند بتوانند به آن&zwnj;ها رجوع کنند و ساعت&zwnj;ها در آن فضا گم بشوند!&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>در پایان مهران در پاسخ به این سأال که آیا خودش نیز به&zwnj;صورت حرفه&zwnj;ای عکاسی می&zwnj;کند یا نه می&zwnj;گوید: &laquo;من حتی به صورت آماتور هم با عکاسی آشنایی ندارم. حتی دوربین مناسب برای عکاسی ندارم. به دنبال آن نبودم و تخصصی هم ندارم. علاقه من به عنوان یک مصرف&zwnj;کننده است.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p>این گفت&zwnj;و&zwnj;گو را می&zwnj;توانید از طریق فایل صوتی بشنوید.</p> <p>&nbsp;</p> <p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120520_Lida_akshaye_ghadimi_Link.mp3"><img align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon_14.jpg" alt="" /></a></p> <p>&nbsp;</p> <p>ایمیل گزارشگر:<br /> <a href="mailto:lida@radiozamaneh.com">lida@radiozamaneh.com</a></p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>عکس&zwnj;ها از بالا به پایین:</strong><br /> &nbsp;</p> <p>عکس نخست: دخترکان ایل شاهسون ۱۲۰ سال پیش<br /> احمد شاه قاجار در کودکی<br /> دو درویش یهودی<br /> محافظ دو جهانگرد آلمانی<br /> دستگیری یک مشروب&zwnj;فروش<br /> <a href="http://www.facebook.com/#!/runykey.oldpics">منبع عکس&zwnj;ها: عکس&zwnj;های قدیمی در فیسبوک </a><br /> &nbsp;</p> <p>در همین زمینه:<br /> <a href="http://www.radiozamaneh.com/taxonomy/term/10922"> ::لیدا حسینی&zwnj;نژاد در رادیو زمانه::</a></p> <p><a href="http://runykey.blogfa.com/post-1.aspx">::وبلاگ عکس&zwnj;های قدیمی::</a><br /> <a href="https://www.facebook.com/runykey.oldpics http://runykey.blogfa.com/">::صفحه عکس&zwnj;های قدیمی در فیسبوک::</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2012/05/21/14588#comments رسانه عکس های قدیمی فرهنگ, هنر و ادبيات فیسبوک لیدا حسینی نژاد مهران کبیری Mon, 21 May 2012 11:12:55 +0000 14588 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/10/29/7967 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/10/29/7967" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> فرشاد آریا </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="276" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/van.jpg?1320180731" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL">فرشاد آریا - &quot;هر وقت دل&zwnj;شان بخواهد به آنها سنگ می&zwnj;زنند. یک&zwnj;جوری سربازها را در کوه&zwnj;ها می&zwnj;کشند، انگار دارند پرنده شکار می&zwnj;کنند، اما وقتی کمک نیاز دارند می&zwnj;گویند ارتش بیاید! پلیس بیاید! به نظر من آدم&zwnj;ها باید حد خودشان را بدانند.&quot;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20111027_Media_Turkey_Farshad.mp3"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این بخشی از حرف&zwnj;های مجری <a href="http://youtu.be/Bxkv1IfwoyQ">یک برنامه تلویزیونی</a> است که مدت کوتاهی پس از وقوع زلزله در استان وان، از شبکه &quot;ای.تی.وی&quot; در ترکیه پخش شد. گفته&zwnj;های تندی از این قبیل در بخشی از رسانه&zwnj;ها در ترکیه جنجال برانگیز شده&zwnj;اند و مورد انتقاد گروهی دیگر از رسانه&zwnj;ها قرار گرفته&zwnj;اند. همچنین در روزهای اخیر موضوع جنجالی کرد و ترک و اعتراض&zwnj;ها و طعنه&zwnj;های تلخ به یکدیگر در فضای مجازی و خصوصاً در فیس&zwnj;بوک ادامه پیدا کرده است<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>بروز رفتارهای ناشایست</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><img width="180" height="133" vspace="5" hspace="5" border="5" align="left" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/audio/02969449_400.jpg" />سامان رسول&zwnj;پور، خبرنگار و آگاه به مسائل کرد&zwnj;ها در این زمینه به رادیو زمانه می&zwnj;گوید: &quot;می&zwnj;شود گفت که رفتارهای نژادپرستانه و فاشیستی در برخی از رسانه&zwnj;های ترکیه نمود داشت و این مسئله همزمان با واکنش گسترده در بین فعالان کرد و در جامعه ترکیه هم انعکاس خیلی گسترده&zwnj;ای داشت. مشخصاً بعد از این اتفاق&zwnj;ها بود که احمد هاکان روزنامه&zwnj;نگار سر&zwnj;شناس ترک در روزنامه حریت یک یادداشت خیلی کوتاه و زیبایی را نوشت و تاکید کرد وقتی واکنش&zwnj;های بسیار غیر انسانی و وقیح را در شبکه&zwnj;های مجازی و فیس&zwnj;بوک مشاهده کرده، به حدی متاثر و متاسف شده که فوراً از این شبکه&zwnj;ها فرار کرده و اقدام به نوشتن یادداشتی کرده و هشدار داده است. شاهد این هم بودیم که بعد از این مسئله هم خوب برخی از جریان&zwnj;های سیاسی در ترکیه خیلی سریع جنبیدند و به شکل جدی هشدار دادند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این هشدار&zwnj;ها و گفت&zwnj;و&zwnj;گو&zwnj;ها تنها در رسانه&zwnj;های ترکیه و در فضای جریان&zwnj;های سیاسی این کشور باقی نماند. اینترنت و فضای مجازی نیز عرصه&zwnj;ای شد برای اعتراض&zwnj;ها، گفت&zwnj;وگو&zwnj;ها و طعنه&zwnj;ها.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شیرین قهرمانی، پزشک ساکن هلند که سال&zwnj;های زیادی را در کشور ترکیه گذرانده و یکی از کاربران اینترنتی است که این بحث&zwnj;ها را در فضای مجازی ترک&zwnj;زبان دنبال کرده است به ما می&zwnj;گوید: &quot;دو گروه بودند. یک گروهی که کشته شدن سربازان ترک در اتفاق&zwnj;های اخیر را به واکنش&zwnj;های نژادپرستانه تعبیر کرده بودند و برخوردهای واقعاً ناشایستی داشتند. گروه دیگر نیز از جوانان ترک و روشنفکربودند. کسانی که دوست داشتند جلوی این قضیه را بگیرند و به&zwnj;جای اینکه بخوان قضیه رو به حالت نژادپرستی مطرح کنند، می&zwnj;گفتند اگر گروهی از کردهای ترکیه جدایی&zwnj;طلبند یا فعالیت تروریستی می&zwnj;کنند، این شامل همه کردهایی نمی&zwnj;شود که در ترکیه زندگی می&zwnj;کنند. همه اینطور فکر نمی&zwnj;کنند و اگر اتفاقی افتاده مثل زلزله، این یک فاجعه انسانی است و همه باید در آن شرکت کنند. چون وان و شرق ترکیه هم جزئی از خاک ترکیه محسوب می&zwnj;شود. آن&zwnj;ها هم شهروندهای ترکیه هستند و ساکنان آن حقی مساوی با دیگر شهروندان ترکیه دارند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img width="180" height="120" vspace="5" hspace="5" border="5" align="absMiddle" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/audio/mohajer20110819092344183.jpg" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تنش بین کرد و ترک در کشور ترکیه اتفاق تازه&zwnj;ای نیست. آن&zwnj;چه در حال حاضر این تنش را در رسانه&zwnj;ها و در فضای مجازی داغ&zwnj;تر کرده، حملات متقابل حزب کارگران کردستان &quot;پی.ک.ک&quot; و دولت ترکیه است که پیش از وقوع زلزله در استان وان، آغاز شده بود، اما ادامه آن از سوی دولت ترکیه پس از وقوع زلزله مورد انتقاد شدید کرد&zwnj;ها و فعالان حقوق بشر ترکیه قرار گرفت.</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span dir="LTR">&quot;</span>انشاءالله این بلا بر سر مردم دیار بکر هم بیاد! صحبت&zwnj;های نفرت&zwnj;انگیزی ازاین قبیل که در تلویزیون و اینترنت در مورد زلزله وان منتشر شده، نگرانیاحزاب سیاسی را برانگیخته و سبب اتحاد این احزاب برای مقابله با آن شدهاست. این کمیسیون در اولین قدم خود تصمیم گرفته به این گروه از مردم درسانسانیت بدهد تا یاد بگیرند ارزش انسان&zwnj;ها را بر اساس زبان و دین&zwnj;شاننمی&zwnj;سنجند. در ضمن باید به هموطنانی که در این مدرسه انسانیت فارغ&zwnj;التحصیلمی&zwnj;شوند واکسن وجدان تزریق شود.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سخن یادشده در پاراگراف بالا بخشی از یک <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Bxkv1IfwoyQ&amp;feature=youtu.be">ویدئو</a> است که طی روزهای گذشته در فضای مجازی پخش شد و بسیار بحث&zwnj;برانگیزبود. این طنز تلخ در انتقاد به برنامه&zwnj;هایی است که با لحن تند خود کرد&zwnj;ها را مورد سرزنش قرار می&zwnj;دهند. برنامه&zwnj;هایی از این دست در شبکه&zwnj;های تلویزیونی ترکیه، واکنش انتقادی برخی از جریان&zwnj;های سیاسی و همچنین واکنش فعالان حقوق بشری و روزنامه&zwnj;نگاران در فضای مجازی را می&zwnj;توان حرکتی نامید که برای جلوگیری از دودسته&zwnj;گی ملی در کشور به راه افتاده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>تنش و لزوم اندیشه مسئولانه بر آن</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">سامان رسول&zwnj;زاده می&zwnj;گوید: &quot;برخی از جریان&zwnj;های سیاسی در ترکیه خیلی سریع جنبیدند و به شکل جدی هشدار دادند و این مسئله را درک کردند که خودنمایی فاشیسم بسیار خطرناک است و می&zwnj;تواند عواقب بسیار مخوف و کشنده&zwnj;ای را در جامعه ترکیه به دنبال داشته باشد. همین مسئله نیازبه تجدید نظر، نیاز به مداخله فوری دولت همچنین تدابیر ویژه&zwnj;ای دارد که لازم است روشنفکران، دولت و جامعه ترکیه روی این مسئله بیاندیشند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تنش بین کرد و ترک در کشور ترکیه اتفاق تازه&zwnj;ای نیست. آن&zwnj;چه در حال حاضر این تنش را در رسانه&zwnj;ها و در فضای مجازی داغ&zwnj;تر کرده، حملات متقابل حزب کارگران کردستان &quot;پی.ک.ک&quot; و دولت ترکیه است که پیش از وقوع زلزله در استان وان، آغاز شده بود، اما ادامه آن از سوی دولت ترکیه پس از وقوع زلزله مورد انتقاد شدید کرد&zwnj;ها و فعالان حقوق بشر ترکیه قرار گرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آقای رسول&zwnj;زاده می&zwnj;گوید: &quot;۲۴ ساعت پس از این اتفاق، در شرایطی که همه توقعات و انتظارات از دولت ترکیه این بود که در حجم خیلی گسترده&zwnj;ای به داد دل این مردم برسد و آن&zwnj;ها را از زیر آوار بیرون بیاورد و به افرادی که خانه و کاشانه&zwnj;شان را از دست دادند به شکل موقت یک سرپناهی بدهد و غذا و مواد خوراکی که به&zwnj;شدت کمیاب شده است را برای آنها تهیه کند، خبر رسید دولت تصمیم گرفته است که عملیات برون مرزی انجام بدهد. همه این مسائل را اگر کنار هم بگذاریم، می&zwnj;شود الان خیلی با صراحت و دقت بیشتری قضاوت کرد و به این نتیجه رسید که دولت ترکیه به شدت کم کاری کرده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img width="200" height="136" vspace="5" hspace="5" border="5" align="left" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/audio/pkk.jpg" />خانم قهرمانی در این زمینه می&zwnj;افزاید: &quot;الان دیگر رفته&zwnj;رفته اختلاف بین ارتش و کرد&zwnj;ها دارد بالا&zwnj; می&zwnj;گیرد. من هر دو طرف را می&zwnj;توانم یک&zwnj;مقدار درک کنم. چون از یک&zwnj;طرف وقتی نگاه می&zwnj;کنی می&zwnj;بینی پ.ک.ک، هرچند که می&zwnj;فهمم حق دارند در آنچه می&zwnj;گویند، ولی در کوه&zwnj;ها آدم&zwnj;ها را می&zwnj;کشند؛ یا می&zwnj;روند تو دهات و آدم&zwnj;های بی&zwnj;گناه را می&zwnj;کشند؛ معلم&zwnj;ها را می&zwnj;کشند؛ بیمارستان&zwnj;ها را بمباران می&zwnj;کنند و به مردم خودشان هم آسیب می&zwnj;زنند. یعنی برخورد آن&zwnj;ها به هیچ&zwnj;وجه توجیه نمی&zwnj;شود با این کارهایی که نجام می&zwnj;دهند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">تنش&zwnj; میان کرد و ترک در کشور ترکیه ریشه&zwnj;ای عمیق دارد. از سوی دیگر دو دستگی در مورد چگونگی برخورد با این مسئله در سطح جامعه نیز وجود دارد. بحث و گفتمانی که پس از وقوع زلزله در استان وان و خصوصاً در فضای مجازی، میان این دو گروه جریان پیدا کرده، اگرچه همیشه دوستانه نبوده است، ولی آیا می&zwnj;توان آن را آغازی برای حل مسالمت&zwnj;آمیز این خصومت&zwnj;ها در ترکیه دانست؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آقای رسول&zwnj;زاده می&zwnj;گوید: &quot;خیلی کم بودند تعداد کسانی که رفتار افراطی&zwnj;های ترک را تایید می&zwnj;کردند، اما نمی&zwnj;شود همان مقدار افرادی که این مسئله را توجیه می&zwnj;کردند، انکار کرد. آنها وجود دارند و تنها راهی که وجود دارد این است که در همین فضاهای مجازی با این افراد گفت&zwnj;وگو کرد. من فکر می&zwnj;کنم هیچ راه دیگری وجود ندارد، غیر از این&zwnj;که همه این افراد با تمامی تفاوت&zwnj;ها و نگرش&zwnj;های مختلفی که نسبت به این موضوع دارند، سعی کنند که خود انتقادی داشته باشند و به درک مشترکی برسند. من فکر می&zwnj;کنم این درک مشترک مشخصاً می&zwnj;تواند بر سر حقوق انسانی انسان&zwnj;ها و روایت حقوق بشر باشد و فکر می&zwnj;کنم که می&zwnj;شود فضاهای مجازی را به عنوان یک فرصت تعریف کرد و از این فرصت تعریف کرد، و از این فرصت برای آگاهی&zwnj;رسانی استفاده برد.&quot;<br /> &nbsp;</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/10/29/7967#comments ترک ترکیه رسانه زمانه سامان رسول‌پور شیرین قهرمانی فرشاد آریا فضای مجازی فیس‌بوک کرد حقوق انسانی ما Sat, 29 Oct 2011 18:09:33 +0000 arezoo 7967 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/10/21/7709 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/10/21/7709" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گزارشی از فعالیت پادکست‌ &quot;سرایه&quot; در قلمرو شعر فارسی </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> بهداد بردبار </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="277" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/hbehpod01.jpg?1319183369" /> </div> </div> </div> <p>بهداد بردبار - ایده شکل&zwnj;گیری پادکست برای نخستین بار در سال ۲۰۰۰ میلادی مطرح شد و به عنوان یک روش وبلاگ&zwnj;نویسی توسعه یافت و این روش را به سمت و سوی تازه&zwnj;ای پیش برد. تا جایی که سال ۲۰۰۴ را می&zwnj;توان سال توسعه پادکست در جهان نامید.</p> <!--break--><!--break--><p>طی این جریان حتی بنگاه&zwnj;های خبری از جمله &quot;بی&zwnj;بی سی&quot; نیز به تأسیس پادکست دست زدند و این رسانه تا جایی محبوبیت پیدا کرد که برخی از شرکت&zwnj;های بزرگ از جمله سونی از نظر تکنولوژیکی به حمایت از توسعه آن پرداختند.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p>در این مدت پادکست&zwnj;های متعددی نیز به زبان فارسی راه&zwnj;اندازی شده&zwnj;اند. اما جای خالی پادکست تخصصی شعر در تمام این سال&zwnj;ها خالی بود تا اینکه نخستین پادکست شعر فارسی در سال ۲۰۱۰ راه&zwnj;اندازی شد و پس از آن در سال ۲۰۱۱ نیز شاهد شکل&zwnj;گیری دومین پادکستی بودیم که به صورت اختصاصی به ارائه شعر فارسی می&zwnj;پرداخت.&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p>&quot;سرایه&quot;، نخستین پادکست شعر فارسی بود که توانست بر اساس ایده تلفیق شعر و تکنولوژی در فروردین ۱۳۸۹ راه&zwnj;اندازی شود. یک سال بعد، عرصه شعر فارسی صاحب پادکست دیگری شد به نام &quot;شعروفون&quot;. این در حالی بود که پیش از شکل&zwnj;گیری این دو پادکست، سایت&zwnj;های ادبی فارسی نیز کم و بیش در کنار تولید محتوای مکتوب به ارائه محتوای صوتی نیز می&zwnj;پرداختند. <br /> &nbsp;</p> <p>با این&zwnj;همه دور جدید فعالیت این رسانه&zwnj;های مدرن توانست با اتکاء بر امکانات موجود در شبکه&zwnj;های اجتماعی مجازی به شناخته شدن و گسترش آن&zwnj;ها کمک کند. توسعه این رسانه در بین مخاطبان شعر فارسی تا جایی بود که به گفته پریا کشفی، پدیدآورنده پادکست &quot;سرایه&quot; تا به حال بسیاری از مخاطبان فارسی&zwnj;زبان از کشورهای مختلف دنیا به استفاده از این رسانه توجه و علاقه نشان داده&zwnj;اند. او در یکی از مصاحبه&zwnj;هایش با نشریه الکترونیکی &quot;نواک&quot; گفته بود: &quot;مخاطب&zwnj;های ما تنها از ایران نیستند بلکه فارسی&zwnj;زبانان از سراسر دنیا به پادکست ما دسترسی پیدا می&zwnj;کنند و با ما تماس داشته&zwnj;اند. به ویژه فارسی&zwnj;زبانانی از کشورهایی مثل افعانستان، تاجیکستان، آذربایجان و حتی هند. شعرهای خوبی هم از شاعران فارسی&zwnj;سرای این کشور&zwnj;ها به دست ما رسیده که به&zwnj;تدریج در برنامه&zwnj;های پادکست قرار می&zwnj;گیرد.&quot;&nbsp;<br /> &nbsp;</p> <blockquote><p><img alt="" align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/hbehpod02.jpg" />پریا کشفی، شاعر، نویسنده و دانشجوی دکترای کامپیو&zwnj;تر در دانشگاه چالمرز سوئد. او به همراهی محسن نصرتی&zwnj;نیا، نخستین پادکست شعر و ادبیات ایران و جهان را در فروردین ۱۳۸۹بنیاد نهاد.</p> </blockquote> <p>به نظر می&zwnj;رسد پادکست از پتانسیل بالایی برای نشر آثار ادبی برخوردار باشد. بر همین اساس کشفی معتقد است این رسانه بی&zwnj;شک جایگاه خود را در میان مخاطبان شعر فارسی نیز خواهد یافت.</p> <p>همان&zwnj;گونه که استفاده از کتاب&zwnj;های صوتی و پادکست در حال حاضر در بسیاری از کشورهای جهان رواج دارد و مردم با بهره&zwnj;گیری از ابزارهای کوچک از جمله موبایل به این رسانه دسترسی پیدا می&zwnj;کنند. این اتفاق پیچیده&zwnj;ای نیست. کافی&zwnj;ست شما حتی یک موبایل یا یک کامپیو&zwnj;تر داشته باشید تا با استفاده از نرم افزاری مثل &quot;آیتیونز&quot; به شنیدن این رادیوهای اینترنتی اقدام کنید. حتی مخاطبانی که در ایران هم زندگی می&zwnj;کنند با وجود دسترسی به اینترنت با سرعت پایین می&zwnj;توانند از حجم پایین برنامه&zwnj;ها برای دانلود استفاده کنند. این مسأله&zwnj;ای&zwnj;ست که به گفته کشفی در طراحی و ارائه برنامه از طریق پادکست &quot;سرایه&quot; هم مورد توجه قرار گرفته. <br /> &nbsp;</p> <p><strong>پادکست؛ بر&zwnj;ترین واژه سال<br /> </strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>پادکست بنابر تعریف، نوعی رسانه متکی بر مشارکت مخاطب به شمار می&zwnj;رود و همچون وبلاگ که نمادی از تقویت نقش خبرنگار- شهروندی است، پادکست نیز به عنوان یکی از مظاهر گسترش این نقش شناخته می&zwnj;شود. چرا که این رسانه هم حاصل تلاش خودجوش افرادی است که پیش از این فقط نقش مخاطب رسانه&zwnj;ها را بر عهده داشتند اما با توسعه تکنولوژی و در دسترس بودن امکانات مختلف می&zwnj;توانند خود به تولید محتوای رسانه&zwnj;ای بپردازند. این تولید محتوا از عکاسی و فیلمبرداری رخدادهای مختلف و آپلود آن&zwnj;ها در اینترنت گرفته تا راه&zwnj;اندازی وبلاگ و تأسیس رادیوی اینترنتی را شامل می&zwnj;شود و از نقش فعال مخاطب در بر عهده گرفتن نقش تازه تولیدکننده خبر، گزارش، مقاله و دیگر محتواهای رسانه&zwnj;ای حکایت دارد. اما اهمیت پادکست به گفته کشفی در شرایط فعلی بیش از هر رسانه دیگری که توسط مخاطب راه اندازی و اداره می&zwnj;شود، قابل تأمل است. او در این&zwnj;باره می&zwnj;گوید: &quot;دنیای امروز دنیای سرعت است و زمان&zwnj;های محدود. شما در نظر بگیرید که چطور طی سال&zwnj;های گذشته، کتاب&zwnj;های چاپی جای خودشان را به کتاب&zwnj;های الکترونیکی دادند و حتی یک قدم بعد&zwnj;تر از آن، چطور کتاب&zwnj;های صوتی دارند همه&zwnj;گیر می&zwnj;شوند در دنیا. این&zwnj;ها به نظر من همه بر اساس این ویژگی روزگار ماست. روزگاری که آدمی با زمان محدودش در زندگی شتابزده&zwnj; روزمره، برای برطرف کردن نیاز&zwnj;هایش ملزم است ابزارهای تازه&zwnj;ای به کار بگیرد.&quot; <br /> &nbsp;</p> <p>به اعتقاد او یکی از دلایل اصلی محبوب شدن فن آوری&zwnj;های صوتی این است که مخاطب می&zwnj;تواند به این وسیله از زمان&zwnj;های مختلف خود بهترین بهره را ببرد. می&zwnj;تواند زمانی که توی اتوبوس سرپا ایستاده، هدفونش را توی گوش بگذارد و از روی گوشی &quot;موبایل&quot; و یا &quot;&zwnj;ام پی تی پلیر&quot; یا &quot;آی پاد&quot; به برنامه&zwnj;های صوتی گوش دهد. می&zwnj;تواند هنگام پیاده&zwnj;روی و ورزش و دوچرخه&zwnj;سواری و رانندگی که مطالعه امکان&zwnj;پذیر نیست، &zwnj; شنونده&zwnj; مطالب دلخواهش باشد. شاید زمانی این بازه&zwnj;ها تنها با موسیقی پر می&zwnj;شد، اما امروزه با وجود انواع کتاب&zwnj;های صوتی، و پادکست&zwnj;های آموزشی و فرهنگی، مردم طیف وسیعی برای انتخاب دارند. اهمیت این مسأله تا جایی است که واژه&zwnj;نامه&zwnj; جدید آمریکایی آکسفورد چندی پیش واژه&zwnj; پادکست را بر&zwnj;ترین واژه&zwnj; سال نامید و در سال ۲۰۰۴ نیز کاخ سفید تعدادی از سخنرانی&zwnj;های جرج بوش را به صورت پادکست آماده کرد و بر روی وبگاه رئیس جمهور امریکا قرار داد. <br /> &nbsp;</p> <p>با این&zwnj;حال آنچه که حتی از توسعه پادکست نیز پیشی می&zwnj;گیرد، پیشرفت شتاب آلود تکنولوژی است که بر اثر زمان اتفاق می&zwnj;افتد و بعید نیست حادثه&zwnj;ها را به گونه&zwnj;ای رقم بزند که تا چندی دیگر رسانه دیگری به جای رادیوی اینترنتی به جذب مخاطبان بپردازد و آن&zwnj;ها را وادارد با خلاقیت&zwnj;های دیگری به تولید محتوا در قالب رسانه&zwnj;ای دیگر دست بزنند. در این میان شاید هنوز زود باشد به ارزیابی عملکرد و پیش&zwnj;بینی وضعیت پادکست&zwnj;های شعر فارسی در سال&zwnj;های آینده بپردازیم. چرا که هر دوی این رادیوهای اینترنتی تازه آغاز به کار کرده&zwnj;اند و در آغاز راه هستند. از سوی دیگر تعداد پادکست&zwnj;های شعر فارسی به قدری انگشت&zwnj;شمار است که هنوز بسیاری از مخاطبان شعر از وجود این رسانه&zwnj;ها به طور کامل مطلع نیستند. با این وجود نمی&zwnj;توان ظرفیت بالای پادکست را برای ارائه محتوای مرتبط با شعر فارسی نادیده گرفت همانطور که نمی&zwnj;توان از پتانسیل این رسانه در عرصه تولید محتوای رسانه&zwnj;ای در دوران فعلی در هر زمینه&zwnj;ای سخن نگفت.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>در همین زمینه:</strong></p> <p><a href="http://sorayeh.com/podcast/">::سرایه، پادکست شعر فارسی و جهان::</a></p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/10/21/7709#comments بهداد بردبار رسانه رسانه ادبی سرایه شهروند - خبرنگار فرهنگ, هنر و ادبيات پادکست Fri, 21 Oct 2011 07:49:29 +0000 7709 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2011/09/25/7193 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2011/09/25/7193" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="331" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/485988_2.jpg?1316995496" /> </div> </div> </div> <p>&nbsp;سازمان بسیج رسانه با حضور گروهی از چهره&zwnj;های رسانه&zwnj;ای جریان محافظه کار از امروز (سوم شهریور) فعالیت خود را آغاز کرد.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گزارش پایگاه اینترنتی بسیج، ریاست سازمان بسیج رسانه را مرتضی نبوی، مدیرمسئول روزنامه رسالت به عهده دارد و موضوعاتی چون دشمن شناسی، امام شناسی، معرفت انقلابی وبصیرت افزایی از اهداف این سازمان تعریف شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اسماعیل احمدی، سرپرست سازمان بسیج رسانه، به پایگاه اینترنتی بسیج گفته است &quot;سازمان بسیج رسانه اولین قشر تخصصی از میان اقشار ۱۸ گانه بسیج است که اساسنامه اش را تدوین و مصوب کرده است.&quot; به گفته او &quot;اساسنامه سازمان بسیج رسانه پس از برگزاری ۵ جلسه با حضور اعضای هیئت موسس سازمان بسیج رسانه متشکل از نمایندگان خبرگزاری ها، مطبوعات، شبکه های تلویزیونی و رادیویی تصویب شده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پیشتر نیز خبرگزاری نیمه دولتی &quot;فارس&quot; روز ۲۸ اردیبهشت ماه از برگزاری جلسه هیئت موسس سازمان بسیج رسانه به ریاست رییس سازمان بسیج مستضعفین و با حضور مدیران مسئول روزنامه&zwnj;های رسالت و جوان، مدیر عامل خبرگزاری فارس، چند تن از مسئولان اداری و بسیج رادیو و تلویزیون دولتی ایران و معاون روابط عمومی و تبلیغات سازمان بسیج مستضعفین خبر داده بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اکنون اعلام شده که چهره&zwnj;هایی چون حسین شریعتمداری، مدیر مسئول روزنامه کیهان، مرتضی نبوی، مدیر مسئول روزنامه رسالت، محمد حسین صفار هرندی، وزیر سابق فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمد حسین صوفی، معاون صدای سازمان صدا و سیما، مجید رجبی معمار، مدیر شبکه جام جم، نظام الدین موسوی، مدیرعامل خبرگزاری فارس، حمید شیخ محمدی، مدیر شبکه رادیویی ایران، علی اصغرجعفری، مشاور رئیس سازمان صدا و سیما و مسئول بسیج رسانه ملی، بهروز اثباتی و محمدحسین دینی، معاونان فرهنگی - اجتماعی و فناوری ارتباطات سازمان بسیج مستضعفین، محمد ودود حیدری، مدیر مسئول روزنامه جوان، فریدالدین حدادعادل، فعال رسانه ای و اسماعیل احمدی مدیر روابط عمومی ریاست سازمان بسیج از جمله اعضای شورای عالی سازمان بسیج رسانه را هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سازمان بسیج رسانه در شرایطی فعالیت خود را آغاز می&zwnj;کند که نهادهای بین المللی حامی مطبوعات به طور مستمر از وضعیت نقض آزادی بیان در ایران انتقاد می&zwnj;کنند. سازمان گزارشگران بدون مرز در آخرین اطلاعیه خود که روز ۱۴ شهریور صادر شد آورده بود:&quot; ایران همچنان با ۲۵ روزنامه&zwnj;نگار و ١٧ وب&zwnj;نگار زندانی یکی از بزرگترین زندان&zwnj;های جهان برای حرفه&zwnj;کاران رسانه&zwnj;هاست.&quot;</div> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2011/09/25/7193#comments اخبار ایران اینترنت بسیج دشمن شناسی رسانه Sun, 25 Sep 2011 15:04:19 +0000 Babak M 7193 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2011/09/24/7156 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2011/09/24/7156" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-filefield field-field-article-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_article_image" width="250" height="154" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/n00049655-b.jpg?1316860343" /> </div> </div> </div> <p><span style="font-size:10.0pt;Tahoma&quot;,&quot;sans-serif&quot;">شورای اطلاع رسانی دولت آمريکا (بی بی جی) و بنگاه سخن پراکنی بريتانيا (بی بی سی) با انتشار بيانيه&zwnj;ای مشترک از سازمان ملل خواستند که اقدامات جمهوری اسلامی ایران علیه رسانه&zwnj;های مستقل و ارسال پارازیت را در نشست جاری مجمع عمومی سازمان ملل محکوم کند.</span></p> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>این بیانیه که روز گذشته </span><span>۲۳</span><span> سپتامبر </span><span>۲۰۱۱</span><span> منتشر شد، با اشاره به تلاش&zwnj;های جمهوری اسلامی ایران برای &laquo;ساکت کردن رسانه&zwnj;های مستقل&raquo;، می&zwnj;گوید که بی بی سی و بی بی جی خواهان آن هستند که با استفاده از فرصت برگزاری &nbsp;نشست جاری مجمع عمومی سازمان ملل متحد هستند، اعتراض خود را به اقدامات ایران اعلام کنند.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>بی بی سی و بی بی جی در ادامه این بیانیه با ابراز تاسف از &laquo;رفتارهای خودسرانه &nbsp;ایران از جمله ارسال پارازیت ماهواره&zwnj;ای، اختلال مستمر اینترنت، تهدید روزنامه&zwnj;نگاران منتقدان حکومت و فعالان اینترنتی و هک کردن&zwnj;های گستاخانه&raquo;، اعلام کرده که این تاکتیک&zwnj;ها بر علیه بی بی سی فارسی، رادیو اروپای آزاد، رادیو فردا و شبکه فارسی زبان صدای آمریکا بکار گرفته شده&zwnj;اند.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>این دو رسانه اقدامات حکومت ایران را &laquo;مانع&zwnj;تراشی بر سر راه فعالیت رسانه&zwnj;های مستقل&raquo; دانسته و می&zwnj;گویند که عملکرد جمهوری اسلامی ایران در قبال رسانه&zwnj;ها &laquo;نقض فاحش استانداردهای بین&zwnj;المللی و هنجارهایی است که خود دولت ایران یکی از امضاکنندگان آن است</span><span dir="LTR">.</span><span>&raquo;</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>شورای اطلاع&zwnj;رسانی دولت آمريکا، نظارت بر رسانه&zwnj;هایی همچون راديو اروپای آزاد،رادیو آزادی و صدای آمريکا که برای خارج از آمریکا برنامه پخش می&zwj;&zwj;&zwnj;کنند را بر عهده دارد.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><span>این دو رسانه اقدامات حکومت ایران را &laquo;مانع&zwnj;تراشی بر سر راه فعالیت رسانه&zwnj;های مستقل&raquo; دانسته و می&zwnj;گویند که عملکرد جمهوری اسلامی ایران در قبال رسانه&zwnj;ها &laquo;نقض فاحش استانداردهای بین&zwnj;المللی و هنجارهایی است که خود دولت ایران یکی از امضاکنندگان آن است</span><span dir="LTR">.</span><span>&raquo;</span></div> </blockquote> <p><span>در بخشی از این &nbsp;بیانیه آمده است: &laquo;در چند روز گذشته، ماموران امنیتی ایران چندین مستند ساز مستقل را بر اساس &nbsp;اتهام مبهم همکاری با &nbsp;بی بی سی فارسی دستگیر کردند</span><span dir="LTR">. </span><span>این بازداشت ها با پخش یک مستند تلویزیونی درباره رهبر ایران در تلویزیون فارسی بی بی سی مصادف شد.&raquo;</span></p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ايران هفته گذشته از بازداشت افرادی &laquo;در ارتباط با بخش فارسی بی&zwnj;بی&zwnj;سی&raquo; خبر داد و گفت: &laquo;عوامل يک شبکه&zwnj; غيرقانونی که در پوشش همکاری با بنگاه سخن&zwnj;پراکنی دولتی انگليس، موسوم به بی&zwnj;بی&zwnj;سی در جهت تأمين نيازمندی&zwnj;های اطلاعاتی سرويس جاسوسی استعمارگر فرتوت مشغول بودند و به عنوان تدارکات&zwnj;چی سوژه تبليغاتی برای متخصصان جنگ روانی دشمنان ايران و اسلام فعاليت می&zwnj;نمودند، شناسايی و دستگير گرديدند</span><span dir="LTR">.</span><span>.&raquo;</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><span>&nbsp;بی&zwnj;بی&zwnj;سی طی بيانيه&zwnj;ای اعلام کرد که بازداشت&zwnj;شدگان هيچ&zwnj;گاه کارمندش نبوده&zwnj;اند</span><span dir="LTR">.</span><span> صادق صبا، رئيس بخش فارسی بی&zwnj;بی&zwnj;سی نيز اتهام&zwnj;های مقام&zwnj;های ايران را رد کرد و گفت هيچ کسی در ايران با اين رسانه همکاری ندارد</span><span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL" class="rteright"><span dir="LTR">جمهوری اسلامی ایران در سال&zwnj;های اخیر با ارسال پارازیت در پخش برنامه&zwnj;های رادیویی و تلوزیونی که از خارج از ایران برای مخاطبان فارسی&zwnj;زبان پخش می&zwnj;شود، اختلال ایجادمی&zwnj;کند. </span> <p><span>&nbsp;</span></p></div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/news/iran/2011/09/24/7156#comments اخبار ایران امریکا ایران بریتانیا بی بی جی بی بی سی رسانه پارازیت Sat, 24 Sep 2011 10:31:24 +0000 Maryam 7156 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/25/5690 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/25/5690" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> کامبیز غفوری </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="275" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/6a00d83451e09969e201156f947ca5970c-450wi.jpg?1311960989" /> </div> </div> </div> <p>با اینکه &laquo;کودتا&raquo; پیشینه&zwnj;ای دور و دراز در تاریخ جهان داشته و باعث تغییر حکومت&zwnj;های مختلف از امپراتوری روم باستان تا کشورهای بزرگ و کوچک کنونی شده است، واژه کودتا به معنای &laquo;براندازی یک حکومت به صورت فراقانونی توسط گروهی سیاسی یا نظامی از راه به&zwnj;کارگیری خشونت یا تهدید به آن&raquo;، نخستین&zwnj;بار در سال ۱۶۴۶ از زبان فرانسه وارد ادبیات سیاسی دنیا شد و بیشترین مورد به&zwnj;کارگیری این روش نیز در قرن بیستم، به ویژه سال&zwnj;های جنگ سرد بوده است.</p> <p> از آنجا که کودتا در نفس خود عملی خشونت&zwnj;آمیز است و با توسل به قوه قهریه انجام می&zwnj;پذیرد، وجود ارتش یا یک نیروی شبه&zwnj;نظامی، عاملی مهم در انجام آن بوده است و بیشتر کودتا&zwnj;ها به دست نظامیان یا با حمایت مستقیم آن&zwnj;ها انجام شده&zwnj;اند.</p> <p> اغلب کودتا&zwnj;ها نیز در یک&zwnj;صدسال اخیر در مناطق آفریقا، آمریکای لاتین و آسیا شکل گرفته&zwnj;اند و به همین سبب برخی از کشورهای این مناطق به&zwnj;عنوان کشورهای کودتاخیز شناخته می&zwnj;شوند. به&zwnj;نظر می&zwnj;رسد وقایعی چون کودتا در روزگار کنونی، امکان وقوع کمتری نسبت به دهه&zwnj;های گذشته دارند. یکی از دلایل این امر می&zwnj;تواند افزایش ضریب نفوذ و میزان اثرگذاری رسانه&zwnj;ها باشد.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>وسایل ارتباط جمعی و کودتاچیان</strong></p> <p> مطبوعات آزاد به حق رکن چهارم دموکراسی و چشمان بیدار جامعه نامیده شده&zwnj;اند. روزنامه&zwnj;نگاران آزاد و غیر وابسته، همواره یکی از موانع خودکامگی و رفتارهای فراقانونی بوده&zwnj;اند. از این&zwnj;رو یکی از نخستین اعمالی که کودتاچیان همواره پس از تکیه زدن بر مسند قدرت انجام داده&zwnj;اند، محدود کردن رسانه&zwnj;ها، بازداشت ژورنالیست&zwnj;های مخالف، اعمال سانسور شدید و به دستگیری وسایل ارتباط جمعی به&zwnj;ویژه رادیو و تلویزیون آن کشور بود. این عمل که شاید روزگاری به سادگی انجام می&zwnj;شد، امروزه و در عصر اینترنت و تلویزیون&zwnj;های گوناگون ماهواره&zwnj;ای، چندان آسان به&zwnj;نظر نمی&zwnj;رسد. هم&zwnj;اکنون حتی در کشورهایی که فاقد مطبوعات آزاد هستند، دسترسی مردم به رسانه&zwnj;های مدرن باعث شده است تا هرگونه زمینه&zwnj;سازی و تحرک برای کودتا از چشمان جامعه دور نماند و عاملان کودتا تحت فشار شدید منتقدان و آزادی&zwnj;خواهان در سراسر دنیا قرار بگیرند. برای دولت برآمده از یک کودتا ادامه کار در چنین شرایطی بسیار دشوار خواهد بود. در جهان امروز، کمتر افسر نظامی یا سیاستمدار مطرحی حاضر است نام خود را با کودتا گره بزند. <br /> برقراری ارتباط گسترده اقشار مختلف اجتماعی با یکدیگر و امکان ابراز عقاید گوناگون و در نتیجه، رشد آگاهی&zwnj;های عمومی مردم کشورهای &laquo;توسعه نیافته&raquo; یا &laquo;در حال توسعه&raquo; یکی دیگر از اثرات وسایل مدرن ارتباط جمعی است که باعث شده مردم این کشور&zwnj;ها دیگر به سادگی وقایعی چون کودتا را نپذیرند و از راه&zwnj;های گوناگون با آن مقابله کنند.</p> <p> برای نمونه مردم تایلند با آن&zwnj;که شاهد کودتاهای بسیاری در قرن گذشته بوده&zwnj;اند، اما آخرین آن را در سال ۲۰۰۶ بر نتابیدند و با تظاهرات و نافرمانی مدنی، سرانجام راه را برای انتخاباتی بدون دخالت ارتش گشودند که نتیجه آن پیروزی خانم شیناواترا در هفته&zwnj;های اخیر بود. افکار عمومی ترکیه نیز امروزه نه تنها به ارتش این کشور مجال کودتا نمی&zwnj;دهد، بلکه زمینه تکرار دخالت نظامیان در سیاست، مانند آن&zwnj;چه باعث برکناری نجم&zwnj;الدین اربکان در سال ۱۹۹۷ شده بود را نیز از بین برده است. در سال&zwnj;های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ چهار کودتا در کشورهای گینه بیسائو، اکوادور، ماداگاسکار و جمهوری دموکراتیک کنگو با شکست مواجه شدند و ناکام ماندند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>رسانه&zwnj;ها و سیاست قدرت&zwnj;های جهانی</strong></p> <p> در دوران جنگ سرد، هرگاه منافع یکی از دو قطب جهانی اقتضا می&zwnj;کرد، به حمایت از یک کودتا یا حتی دخالت مستقیم در انجام آن دست می&zwnj;زدند. کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ خورشیدی در ایران و کودتای سپتامبر ۱۹۷۳ شیلی که با حمایت آمریکا انجام شدند و همچنین کودتای هفتم ثور ۱۳۵۷ خورشیدی در افغانستان که تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی صورت گرفت، از نمونه&zwnj;های برجسته تاریخ کودتاهای جهان هستند. <br /> امروزه حتی کشورهای قدرتمند دنیا نیز تحت فشار افکار عمومی مردم خود و دیگر کشور&zwnj;ها از چنان حمایت&zwnj;هایی، دست کم به صورت آشکار خودداری می&zwnj;کنند. همین امر درصد موفقیت دولت&zwnj;های برآمده از کودتا را به سبب عدم مقبولیت جهانی کاهش می&zwnj;دهد. </p> <p><strong>رسانه&zwnj;ها، دهکده جهانی و عدم مرکزیت قدرت</strong></p> <p> در گذشته به دلیل عدم دسترسی مردم بسیاری از کشور&zwnj;ها به اخبار روز، کافی بود در پایتخت یا مرکزیت سیاسی آن کشور و یکی دو شهر بزرگ و مهم آن، کودتایی صورت بگیرد تا خودبهخود قدرت دولت جدید در سراسر آن کشور نفوذ یابد و مردم هم امکان اظهار نظر یا واکنش صریح نداشته باشند. طبعاً عدم حضور رسانه&zwnj;ها باعث می&zwnj;شد تا امکان سرکوب حرکت&zwnj;های اعتراضی در شهرهای کوچک وجود داشته باشد و اخبار هرگونه کشتار، دستگیری یا سرکوب به&zwnj;موقع به اطلاع مردم سایر نقاط نرسد. در حال حاضر شهروندان شهرهای بزرگ و کوچک کشورهای مختلف، از راه&zwnj;های گوناگون مانند تصویربرداری با تلفن&zwnj;های همراه و بهره&zwnj;گیری از شبکه&zwnj;های اجتماعی اینترنتی مانند فیس&zwnj;بوک و تویی&zwnj;تر، چنین امکانی را از کودتاچیان و سرکوبگران گرفته&zwnj;اند و صدای خود را به گوش مردم سایر نقاط می&zwnj;رسانند.</p> <p> <strong>آیا قرن طلایی کودتاگران به سر رسیده؟</strong></p> <p> به دلایلی که پیش&zwnj;تر گفته شد، امکان انجام و موفقیت یک کودتا در سالهای پیش رو، رفته رفته کمتر می&zwnj;شود، اما این بدان معنا نیست که در هیچ نقطه از جهان اقتدارگرایان و تمامیتخواهان به قدرت نخواهند رسید. در قرن بیست و یکم، وقایعی چون کودتا در مفهوم کلاسیک آن قطعاً رو به زوال تدریجی خواهند نهاد ولی دیکتاتوری می&zwnj;تواند در فرم&zwnj;ها و شکلهای جدید&zwnj;تر ظاهر شود. مقابله با چنین امری تنها از راه آگاهی تودههای مردم و مشارکت آن&zwnj;ها در تعیین سرنوشت خود امکانپذیر خواهد شد و بیشک رسانههای مستقل و آزاد، سهم عمدهای در این مهم برعهده خواهند داشت.</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/25/5690#comments دهکده جهانی رسانه کامبیز غفوری کودتا گوی سیاست Mon, 25 Jul 2011 13:29:15 +0000 Babak M 5690 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/21/5591 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/21/5591" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفتوگو با رویا طلوعی، فعال زنان و حقوق بشر </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> سارا روشن </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="294" height="159" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/images-15.jpg?1311440034" /> </div> </div> </div> <p><strong>&nbsp;در دو هفته گذشته، نیروهای نظامی ایران حضور گسترده&rlm;ای در منطقه مرزی ایران و عراق در منطقه کردستان، داشته&rlm;اند و از طریق توپخانه منطقه کردستان عراق را زیر آتش گرفته&rlm;اند. ما از یک طرف با سکوت دولت عراق مواجهیم و از سوی دیگر با سکوت جامعه&rlm;ی جهانی. به&rlm;نظر شما دلیل این سکوت چیست؟</strong></p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110719_Sara_Roya_Tolouie.mp3"><img width="273" height="31" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></p> <p>&nbsp;&nbsp;</p> <p><strong>رویا طلوعی</strong>: در ارتباط با سکوت دولت عراق، یادم می&rlm;آید وقتی بازداشت شده بودم، بازجویم یک&rlm;بار به من گفت: &laquo;دل&zwnj;تان به آمریکا خوش است؟ آمریکا عراق را تصرف کرد و پول خرج کرد برای ما.&raquo; متأسفانه مصادیقی از این صحبت را گاهی می&rlm;توان دید. مثلاً در انتخابات اخیرعراق، ایاد علاوی، رأی بیشتری آورد و انتخاب شد، اما در نهایت پس از ۹ ماه تعلل، نوری المالکی، با همکاری ایران توانست دولت تشکیل بدهد اگرچه برنده انتخابات نبود.</p> <p> ایران به هرنحوی در مسائل عراق دست&rlm;اندازی می&rlm;کند و فکر می&rlm;کند با توجه به این&rlm;که نیروهای آمریکایی به&rlm;زودی از عراق خارج خواهند شد، فرصت مناسبی پیش آمده است برای این&rlm;که منطقه را کاملاً در تسلط خودشان دربیاورند.</p> <p> یادتان باشد پیش از این حمله علیه نیروهای پژاک، حمله&rlm;ای هم به قرارگاه اشرف در خاک عراق صورت گرفت. الان این بحث مطرح است که مجاهدین قرار است شهر اشرف را تخلیه کنند و از عراق خارج شوند. من فکر می&rlm;کنم برنامه ایران این است که در کل عراق را از هر نیروی اپوزیسیون علیه خودش پاکسازی کند و به عنوان یک قدرت مسلط در آن&rlm;جا مطرح باشد.</p> <p> در این ارتباط، نیروی پژاک در میان نیروهای کرد، بزرگ&rlm;ترین دشمن ایران محسوب می&rlm;شود و در عین حال، مسئله فقط نیروهای پژاک نیستند. نگرانی ما فعالان حقوق بشر از این است که در این میان عده زیادی غیر نظامی آواره و قربانی می&rlm;شوند و این خیلی دردناک است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>چرا جامعه جهانی راجع به این موضوع سکوت کرده است؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>این حمله در طی چندروز اخیر صورت گرفته و هنوز تازه است. در ارتباط با جوامع غربی هم معمولاً باید نوعی حساسیت رسانه&rlm;ای ایجاد بشود تا آن&rlm;ها توجه کنند. فکر می&rlm;کنم مسائل دیگری برای&rlm;شان مهم&rlm;تر است. در این&rlm;گونه موارد متاسفانه وقتی سطح کشتارها بالا می&rlm;رود یا فاجعه خیلی عمده می&rlm;شود، یواش یواش افکار حساس می&rlm;شود.</p> <p> البته مقالاتی در واشنگتن تایمز، واشنگتن پست و ... نوشته شده است، ولی من با چنین مقالاتی مشکل دارم، چون فکر می&rlm;کنم یک&rlm;سویه نوشته می&rlm;شوند و نظر کردها در آن منعکس نمی&rlm;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>نقش خودتان به عنوان فعال حقوق بشر و دیگران را در این زمینه چگونه می&rlm;بینید؟ به این اشاره کردید که مدافعان حقوق بشر باید فعال&rlm;تر بشوند. چرا این فعالیت&rlm;ها انجام نمی&rlm;شود و هربار اتفاقی در کردستان عراق، ترکیه و یا ایران می&rlm;افتد، هم در جامعه ایران، بین روشنفکران ایرانی و فعالان حقوق بشر ایران و هم در جاهای دیگر، با نوعی سکوت مواجه هستیم؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>البته سکوت کامل نبوده است و حداقل در این مورد اخیر، بلافاصله یک روز بعد از اتفاقی که افتاد، حدود ۶۰ تن از زنان کردستان بیانیه&rlm;ای تهیه و جنگ را محکوم کردیم. این بیانیه در &laquo;گویانیوز&raquo; منتشر شده است و شمار زیادی از آقایان هم به عنوان پشتیبان و حامی، بیانیه&rlm; ما را امضا کرده&rlm;اند.</p> <blockquote><p> <strong>رویا طلوعی:&nbsp;</strong>ما مخالف جنگ هستیم و معتقدیم که ملت کرد هیچ&rlm;وقت خواهان جنگ نبوده است. ما خواهان آن هستیم که حقوق&rlm;مان، آن&rlm;چه حقوق انسانی&rlm;مان است، اعاده بشود و معتقدیم که جنگ یاری&rlm;دهنده نیست.</p> <p><img width="150 " height="185" align="left" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/dr-r-t.jpg" /></p> <p>&nbsp;</p> </blockquote> <p>ما مخالف جنگ هستیم و معتقدیم که ملت کرد هیچ&rlm;وقت خواهان جنگ نبوده است. ما خواهان آن هستیم که حقوق&rlm;مان، آن&rlm;چه حقوق انسانی&rlm;مان است، اعاده بشود و معتقدیم که جنگ یاری&rlm;دهنده نیست.</p> <p>&nbsp;</p> <p>ما حتی در بیانیه&rlm;مان اشاره کرده&rlm;ایم که الان در کردستان ترکیه، خودمختاری دمکراتیک اعلام شده است و بانویی مانند لیلا زانا و دیگر پارلمانتاریست&rlm;های شجاع&rlm;شان دوباره به پارلمان برگشته&rlm;اند. آن&rlm;ها برای رسیدن به حقوق&rlm;شان راه&rlm;های دمکراتیک را امتحان می&rlm;کنند. کردستان عراق هم یک منطقه فدرال است.</p> <p>&nbsp;</p> <p>با همه مشکلات و کاستی&rlm;&rlm;ها، به&rlm;هرحال کردها خودشان دارند منطقه&rlm; را اداره می&rlm;کنند و کردهای سوریه هم همراه با ملت سوریه، برای سرنگونی رژیم سوریه و مسلماً دستیابی به حقوق&rlm;شان در آینده، به&rlm;پا خواسته&rlm;اند.</p> <p> در چنین شرایطی، متاسفانه می&rlm;بینیم که ایران برمی&rlm;گردد به یک روش ارتجاعی و شروع می&rlm;کند به آتش&rlm;افروزی و جنگ در منطقه. ما چنین روشی را به هیچ&rlm; عنوان قبول نداریم. نه اعدام فرزندان&rlm;مان و نه جنگ&rlm;افروزی&rlm;ها، به هیچ&rlm;وجه به مسئله کرد، نه تنها کمک نمی&rlm;کند، نه&zwnj;تنها سرکوبش نمی&rlm;کند، بلکه آتش خشم او را شعله&rlm;ورتر، راه&rlm;حل&rlm;ها را مشکل&rlm;تر و کینه&rlm;ها را بیشتر می&rlm;کند.</p> <p> وقتی جنگ است، از طرفی فرزندان ما کشته می&rlm;شوند و از طرف دیگر نیروهای ایران. خب نیروهای ایران هم متعلق به همین ملت&rlm;اند. سربازهایی که به این منطقه فرستاده می&rlm;شوند و ناچارند به دستور جمهوری اسلامی در آن&rlm;جا بجنگند، جان&rlm;شان را از دست می&rlm;دهند و این&rlm;ها همه باعث کینه و نفرت می&rlm;شود. در حالی&rlm;که نباید این&rlm;طور باشد. حقوق اصلی یک ملت باید به رسمیت شناخته شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>واکنش&rlm;هایی که به این موضوع نشان داده می&rlm;شود، گستردگی بسیار کمی دارد. حتی اگر به شبکه&rlm;های اجتماعی اینترنتی و یا سایت&rlm;های مختلف نگاه کنید، به صورت خیلی گذرا به این موضوع پرداخته&zwnj;اند. فکر نمی&rlm;کنید بسیاری از فعالان حقوق بشر نمی&rlm;دانند چه موضعی در قبال کردستان بگیرند؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>اتفاقاً شما به یک درد تاریخی اشاره کردید. یعنی دست روی یک نکته دردناک گذاشتید! متأسفانه حداقل ۳۳ سال است که یک سوءتفاهم عمیق (که به رژیم پهلوی نیز برمی&rlm;گردد) بین کردها و سایر ایرانیان وجود دارد.</p> <p> کردها گله&rlm;مند&rlm;ند از این&rlm;که در تمام طول مبارزات&rlm;شان تنها گذاشته شده&rlm;اند، حمایت نمی&rlm;شوند و نادیده گرفته می&rlm;&rlm;شوند. مثلاً اعتصاب غذای اخیر و موارد دیگر با سکوت مواجه می&rlm;شود.</p> <p> از طرف دیگر، بقیه هم&rlm;وطنان&rlm;مان هم سوءتفاهم&rlm;ها و شک&rlm;ها و گمان&rlm;های نادرست نسبت به کردها دارند. در طول این ۳۳ سال، کل تریبون&rlm;ها در اختیار حاکمیت بوده و هرجور که دلش خواسته القاء کرده و هرجور که دل&rlm;اش خواسته، مغزها را شست&rlm;وشو داده است.</p> <p> زدودن این سوءتفاهم&zwnj;ها واقعاً زمان می&rlm;خواهد و این&rlm;که طرفین بتوانند با هم گفت&rlm;وگو و تبادل نظر داشته باشند. این خیلی مهم است که فعالان حقوق بشر واقعاً به حقوق بشر فکر کنند و بشر برای&rlm;شان درجه&rlm;بندی نشود و مثلاً به محض این&rlm;که به کردها رسید، بگویند چون حاکمیت سال&rlm;ها به ما گفته که این&rlm;ها تجزیه&rlm;طلب&rlm;اند، جنایتکارند و ... بنابراین، شامل آنها نمی&rlm;شود. این دید خیلی غلط است. ما باید همه به آن&rlm;چه در ایران برای هر ایرانی و هر نوع ملیتی در ایران دارد اتفاق می&rlm;افتد، حساس باشیم. من فکر می&rlm;کنم رفع این سوءتفاهم&rlm;ها کار زمان&rlm;بری است.</p> <p> از طرف دیگر، حرکاتی دارد انجام می&rlm;شود. بعضی&zwnj;ها کردها را نادیده می&zwnj;گرفتند یا سوءتفاهم&rlm;های عمیقی با کردها دارند و هیچ&rlm;جوری دل&rlm;شان نسبت به آن&rlm;ها پاک نمی&rlm;شود و عده&zwnj;ای هم فقط از یک کانال خاص و با یک حالت دین خاص به کردها نگاه می&rlm;کنند و بازهم واقعیت همه کردها را نمی&rlm;بینند.</p> <p> همه این&rlm;ها اشکال دارد و راجع به این چیزها باید واقعاً کار شود. لازم است بین فعالان تفاهم ایجاد شود و در مورد این مسائل بحث و گفت&rlm;وگو صورت بگیرد.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>چه قدم&rlm;هایی تاکنون برداشته شده است برای این&rlm;که ابهام&rlm;زدایی شود و سوءتفاهم&rlm;ها کمتر بشود؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>می&rlm;توانم بگویم که در دنیای مجازی قدم&rlm;هایی برداشته شده است. در دنیای واقعی سانسور و فشارها بسیار زیادتر است و امکان تبادل کمتر است، اما در دنیای مجازی مقالاتی نوشته و گفت&rlm;وگوهایی بین طرفین ایجاد می&rlm;شود. هرچند کم است و اثرگذاری لازم را هنوز ندارد.</p> <p> در دنیای واقعی هم تا زمانی که دوره اصلاحات بود و فضا کمی بازتر بود، با همه نقد&rlm;هایی که به آن دوره وارد است، امکان تبادل و ارتباطات بین کنشگران مختلف اجتماعی باز فراهم&rlm;تر بود.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>وضعیت اطلاع&rlm;رسانی از منطقه کردستان را چگونه می&rlm;بینید؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>تا زمانی که &laquo;سازمان حقوق بشر کردستان&raquo; فعال بود، به عنوان یک نهاد کاملاً قابل اعتماد شناخته شده بود و به گستردگی می&rlm;توانست مسائل آن&rlm;جا را انعکاس بدهد و در دوره&rlm;ای بسیار شکوفا عمل کرد. متأسفانه با بازداشت یکی از رهبران مدنی کردستان، آقای محمد صدیق کبودوند، فعالیت&rlm;های این سازمان هم بنا به دلایلی، رو به افول گذاشت.</p> <p> در حال حاضر هم بعضی&rlm; گروه&rlm;های مختلف یا بعضی از افراد، سعی می&rlm;کنند مسائل منطقه را انعکاس بدهند، اما مسئله این است که آن&rlm;چه از این کانال&rlm;ها پخش می&rlm;شود، حتماً در سایت&rlm;های فارسی زبان مورد توجه قرار نمی&rlm;گیرد و به آن گستردگی انعکاس داده نمی&rlm;شود. نوعی سانسور و نادیده&rlm; گرفتن را هم گاهی از این طرف می&rlm;بینیم.</p> <p> البته من همه را متهم نمی&rlm;کنم. مثلاً خود من سایت&rlm;های مشخصی را انتخاب کرده&rlm;ام و در آن&rlm;ها قلم می&rlm;زنم.</p> <p>&nbsp;</p> <p>نقش خبرنگاری یا گزارشگری شهروندی را در کردستان چگونه می&rlm;بینید؟ در ابتدای گفت&rlm;وگو، به حمله به اردوگاه اشرف اشاره کردید. در این مورد، هنوز چند ساعتی از حمله&rlm; نیروهای عراقی به اردوگاه اشرف نگذشته بود که کلی فیلم راجع به آن پخش شد. ولی روزانه اتفاق&rlm;های خیلی زیادی به&rlm;طور روزمره در کردستان می&rlm;افتد، اما فیلم، تصویر و یا خبری از آن منطقه پخش نمی&rlm;شود.</p> <p>&nbsp;</p> <p>می&rlm;تواند این مورد هم باشد. من قبول دارم که &laquo;هر شهروندی یک رسانه&raquo;، هنوز در آن&rlm;جا کاملاً جا نیافتاده است. در عین حال، این نکته هم را در نظر بگیریم که اینترنتی که در شهرهای کردستان برقرار است، همان اینترنت پرسرعت و مناسب تهران لزوماً نیست.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>نکته دیگری هست که در آخر گفت&rlm;وگو بخواهید به آن اشاره کنید؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>من فقط درخواستم این است که در مورد حمله اخیری که به نیروهای اپوزیسیون کرد ایرانی می&rlm;شود، سکوت نکنیم. به نظر من، هیچ ایرانی&rlm;ای نباید در این مورد سکوت کند و چسباندن مارک تروریست به فرزندان مبارز ما، کار بسیار اشتباهی است. رژیمی که خودش سرچشمه تروریسم و حامی مالی آن است، از این القاب استفاده می&rlm;کند، برای حق&rlm;طلبی ما.</p> <p> من اصلاً راجع به سران احزاب و گروه&rlm;ها صحبت نمی&rlm;کنم، من به افرادی کار دارم که خالصانه جان&rlm;شان را کف دست&rlm;شان گذاشته&rlm;اند و هیچ راه دیگری برای مبارزه نداشتند. در داخل، همه&rlm; فضاها بسته شده و این افراد جان&rlm;شان را کف دست گذاشته&rlm;اند و خالصانه درخواست احقاق حقوق ملی&rlm;شان را دارند. این بچه&rlm;ها انسان&rlm;های پاکی هستند، آن&rlm;ها تروریست نیستند.</p> <p> ما نباید پیرو سوءتفاهم&zwnj;های دسته&zwnj;بندی&zwnj;ها و منافع حزبی باشیم که حکومت تلقین می&zwnj;کند. باید درک کنیم که ... <br /> درواقع ما باید در دسته&rlm;بندی&rlm;ها و منافع حزبی و گروهی، یا سوءتفاهم&zwnj;های حکومتی نیفتیم و درک کنیم که فرزندان مبارز ما واقعاً احتیاج به کمک دارند. آن&rlm;ها را بفهمیم و ببینیم چه می&rlm;خواهند. این دخترهایی که الان به قندیل رفته&rlm;اند و در آن&rlm;جا دارند مبارزه می&rlm;کنند، دخترانی هستند مانند ما و شما و یا فرزندان ما. این&rlm;ها هیچ&rlm;کدام نه تروریست بوده&rlm;اند و نه تروریست به دنیا آمده&rlm;اند، لطفاَ آن&rlm;ها را نادیده نگیرید، ببینید چه می&rlm;گویند و چه می&rlm;خواهند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>شما راجع به جوان&rlm;هایی مانند ما صحبت می&rlm;کنید که اسلحه به دست گرفته&rlm;اند و وارد یک مبارزه شده&rlm;اند. آن&rlm;ها برای من- یک جوان ایرانی که در پایتخت ایران بزرگ شده&rlm;ام- کاملاً غیر محسوس و دور هستند. چه راهکارهایی را فعالان حقوق بشر و فعالان کرد در کردستان در نظر دارند که این فاصله را بین یک جوان ایرانی- که می&rlm;خواهد بدون خشونت تغییری در جامعه ایجاد کند- با جوان کردی- که در کوهستان&rlm;ها اسلحه به دست گرفته است - کم کند؟</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>البته من از طرف همه فعالان اجتماعی نمی&rlm;توانم حرف بزنم و آن&rlm;چه را که به نظر خودم می&rlm;رسد، مطرح می&rlm;کنم.&nbsp;ولی این مسئله را در نظر بگیرید که شرایط زندگی در پایتخت و شهرهای دیگر با شرایط زندگی در کردستان محروم، زمین تا آسمان متفاوت است.</p> <p> البته هرکدام از گروه&rlm;ها و احزاب کردی برای خودشان تلویزیون&rlm;های ماهواره&rlm;ای دارند و برنامه&rlm;هایی پخش می&rlm;کنند که اگر هموطنان ما مایل باشند، می&rlm;توانند به آن&rlm;ها دسترسی داشته باشند و این برنامه&rlm;ها را نگاه کنند و با آن&rlm;ها آشنا شوند.</p> <p> این بخش سیاسی مسئله است. از دید حقوق بشری، ما فعالان حقوق بشر فقط از راه ارتباط&rlm;&zwnj;گیری با بقیه فعالین حقوق بشر و قلم زدن و تبادل فکر است که می&rlm;توانیم این فاصله&rlm;ها را کمتر کنیم. در حال حاضر، چیزی بیش از این به نظر من نمی&rlm;رسد، جز اضافه کردن این ارتباطات و همدیگر را فهمیدن.</p> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/07/21/5591#comments حقوق بشر حقوق ملی کردستان حمله به نیروهای کرد رسانه رویا طلوعی سارا روشن نوری المالکی پژاک کردستان گوی سیاست Thu, 21 Jul 2011 16:51:53 +0000 arezoo 5591 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/05/26/4247 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/05/26/4247" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌و‌گو پانته‌آ بهرامی با فهیمه فرسایی، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی مهاجر درباره‌ی دشواری‌های روزنامه‌نگاری در آلمان برای مهاجران </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> پانته‌آ بهرامی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="270" height="180" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/farspb01.jpg?1306689383" /> </div> </div> </div> <p>پانته&zwnj;آ بهرامی - اشتغال در رسانه&zwnj;ها از حرفه&zwnj;های جذاب دنیا محسوب می&zwnj;شود. برای مهاجران اما ورود به این عرصه همواره با مشکلات بی&zwnj;شماری همراه بوده است. ناآشنایی با زبان کشور میزبان، عدم داشتن ارتباط برای یافتن شغل، نداشتن آموزش&zwnj;های حرفه&zwnj;ای و تبعیض در گزینش روزنامه&zwnj;نگاران مهاجرتبار ازجمله عواملی است که این راه را پر از سنگلاخ کرده است.</p> <!--break--><!--break--><p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110519_PanteA_Fahmieh_Farasi.mp3"><img align="middle" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon_0_21_1.jpg" /></a></p> <p>در این زمینه آلمان در میان کشورهای اروپایی شاید یکی از محافظه&zwnj;کارترین&zwnj;ها باشد. در این کشور، هر چند که سهمیه&zwnj;بندی پنج درصدی برای دانشجویان خارجی وجود دارد، اما هنوز نمی&zwnj;توان از سهمیه&zwnj;بندی برای روزنامه&zwnj;نگاران مهاجر سخن به&zwnj;میان آورد. این در حالی است که در دیگر کشورهای اروپایی از جمله انگلیس (و مثلاً بی بی سی) سال&zwnj;هاست که به تناسب جمعیت مهاجر، درصد معینی برای اشتغال روزنامه&zwnj;نگاران مهاجر اختصاص داده&zwnj;اند و بودجه&zwnj;هایی را برای آموزش روزنامه&zwnj;نگاران مهاجر (هم در رسانه&zwnj;های نوشتاری و هم الکترونیکی و رادیو و تلویزیون) در نظر گرفته&zwnj;اند. این سیاست نه تنها در عرصه&zwnj;ی مثلاً ۱۰ درصد جمعیت خارجی، پس ۱۰ درصد روزنامه&zwnj;نگار مهاجر و مهاجرتبار در هیأت تحریریه&zwnj;ها اعمال می&zwnj;گردد، بلکه هدف آن است که رسانه&zwnj;&zwnj;پردازان مهاجر و مهاجرتبار به شغل&zwnj;های کلیدی و تصمیم&zwnj;گیرنده نیز هدایت شوند. <br /> &nbsp;</p> <p><img align="left" alt="" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/FARSPB06.jpg" />برای آشنایی با مشکلات روزمره&zwnj;ی رسانه&zwnj;&zwnj;پردازان مهاجر و مهاجرتبار با &laquo;فهیمه فرسایی&raquo; به گفت&zwnj;وگو نشسته&zwnj;ام. فهیمه فرسایی فارغ&zwnj;التحصیل رشته&zwnj;ی حقوق قضایی از دانشکده&zwnj;ی حقوق دانشگاه ملی است. از دوران دانشجویی با نشریات گروه &laquo;فرهنگ کیهان&raquo; همکاری می&zwnj;کرده و پس از اتمام تحصیلاتش، پیش از انقلاب در بخش فرهنگی روزنامه&zwnj;ی &laquo;کیهان&raquo; مشغول به&zwnj;کار شد. انتشار یکی از داستان&zwnj;هایش در مجله&zwnj;ی &laquo;تماشا&raquo; قبل از انقلاب ۵۷ منجر به دستگیری و محکومیتش شد. او پس از انقلاب، ایران را ترک کرد و تحصیلاتش را در رشته&zwnj;ی حقوق در دانشکده&zwnj;ی حقوق دانشگاه کُلن به مرحله&zwnj;ی فوق لیسانس رساند. او بیشتر به&zwnj;عنوان نویسنده&zwnj;ی رمان و داستان&zwnj;کوتاه نام&zwnj;آشناست. از او تاکنون پنج کتاب داستان کوتاه و رمان به زبان آلمانی منتشر شده که برخی از آن&zwnj;ها به زبان فارسی، انگلیسی و اسپانیولی نیز ترجمه شده است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>گوشه&zwnj;ای از مشکلات یک روزنامه&zwnj;نگار مهاجر</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>فهیمه فرسایی با نشریات آلمانی&zwnj;زبان مثل &laquo;تاس&raquo; و &laquo;فرایتاگ&raquo; و رادیوهای مختلف از جمله &laquo;زارلندیشه روندفونک&raquo; و &laquo;فونک&zwnj;هاوس اویروپا&raquo; همکاری کرده است. فهیمه فرسایی از نسل اول روزنامه&zwnj;نگاران خارجی در نیمه&zwnj;ی دهه&zwnj;ی ۸۰ میلادی است که توانسته قدم به عرصه&zwnj;ی پرسنگلاخ روزنامه&zwnj;نگاری در آلمان بگذارد. از او در مورد دشواری&zwnj;های ورود به رسانه&zwnj;های آلمانی زبان پرسیدم. در پاسخ گفت: &laquo;نه، اصلاً ورود به عرصه&zwnj;ی روزنامه&zwnj;نگاری آلمان راحت نبود. استخدام من در روزنامه&zwnj;ی &laquo;ولت در آربایت&raquo; (Welt der Arbeit) یا &laquo;دنیای کار&raquo; که در دوسلدروف بود، باعث شد که من ساختارهای قدیمی رسانه&zwnj;های آلمان را بشناسم. موضوع&zwnj;های مختلفی را که پیشنهاد می&zwnj;کردم، همیشه مورد قبول واقع نمی&zwnj;شد. واقعاً باید دو برابر همکاران آلمانی از خودم ابتکار و فعالیت نشان می&zwnj;دادم. زمانی که من فعالیت روزنامه&zwnj;نگاریم را در آلمان شروع کردم، اواسط دهه&zwnj;ی ۸۰ بود و آن دوره آلمان هنوز از دستاوردهای تلاش&zwnj;هایی که جنبش دانشجویی، جنبش زنان و مهاجران در طی این سال&zwnj;ها انجام داده بود، برخوردار بود. به این دلیل، رسانه&zwnj;هایی هم بودند که می&zwnj;خواستند صدای مهاجران را بازتاب دهند، ازجمله روزنامه&zwnj;ی &laquo;تاس&raquo; (Taz) که در ابتدا من همکاریم را به&zwnj;عنوان همکار آزاد با این روزنامه شروع کردم.&raquo;<br /> &nbsp;</p> <p><img align="left" alt="" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/FARSPB03.jpg" />فرسایی در ادامه می&zwnj;گوید: &laquo;[در آلمان] معمولاً روزنامه&zwnj;نگاران مهاجر را به&zwnj;عنوان کار&zwnj;شناسان امر مهاجرت ارزیابی می&zwnj;کنند و از آنها می&zwnj;خواهند راجع به این موضوع بنویسند. من هم تا جایی که علاقه داشتم، این&zwnj;کار را انجام دادم. ولی بعد از آن می&zwnj;خواستم که در عرصه&zwnj;ی فرهنگی و ادبی مشغول به&zwnj;کار شوم و این هم مزید بر علت شد. یادم می&zwnj;آید که در آن زمان برای بررسی کتاب &laquo;جای خالی سلوچ&raquo; نوشته&zwnj;ی محمود دولت&zwnj;آبادی ساعت&zwnj;ها با سردبیر ادبی &laquo;تاس&raquo; (Taz) بحث کردم و چانه زدم تا سرانجام موافقتش را جلب کردم. یادم می&zwnj;آید وقتی که در رسانه&zwnj;های آلمان شروع به روزنامه&zwnj;نگاری کردم، تعداد ایرانی&zwnj;های روزنامه&zwnj;نگار از تعداد انگشتان یک دست هم تجاوز نمی&zwnj;کرد. شاید بیش از سه نفر نبودند. مثلاً دکتر دانش یکی از روزنامه&zwnj;نگارانی بود که فکر می&zwnj;کنم با هفته&zwnj;نامه&zwnj;ی &laquo;اشپیگل&raquo; (SPIEGEL) همکاری می&zwnj;کرد و موضوع اصلی&zwnj;اش هم افغانستان بود که آن زمان طالبان در آنجا حکومت می&zwnj;کرد و رویدادهای این کشور به&zwnj; هر حال بحث&zwnj;برانگیز بود.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>صرفه&zwnj;جویی&zwnj;های اقتصادی و تأثیر آن بر کار روزنامه&zwnj;نگاران مهاجر</strong></p> <p>&nbsp;</p> <p>صرفه&zwnj;جویی&zwnj;های اقتصادی که از سال ۲۰۰۸ دامن اکثر کشورهای اروپایی را گرفته، شامل آلمان هم شده است. با اینکه رشد اقتصادی در آلمان از سایر کشورهای اروپایی بیشتر است، اما این صرفه&zwnj;جویی&zwnj;ها رسانه&zwnj;های این کشور را نیز نشانه گرفته و اولین گروه&zwnj;هایی که در این تیررس قرار دارند، روزنامه&zwnj;نگاران مهاجرتبارند. از فهیمه فرسایی که تجربه&zwnj;ی روزنامه&zwnj;نگاری در ایران و آلمان را دارد، در این مورد جویا شدم. او درباره&zwnj;ی تأثیر صرفه&zwnj;جویی&zwnj;های اقتصادی در بازار کار روزنامه&zwnj;نگاران گفت: &laquo;صرفه&zwnj;جویی&zwnj;های اقتصادی بخش&zwnj;های دولتی و خصوصی تأثیر منفی مستقیمی بر رسانه&zwnj;ها، به&zwnj;ویژه بر مطبوعات و روزنامه&zwnj;ها گذاشته است. از یک&zwnj;طرف از شمار خواننده&zwnj;های این مطبوعات کم کرده و از طرف دیگر تعداد آگهی&zwnj;هایی که بخش خصوصی به این روزنامه&zwnj;ها می&zwnj;داد، کم شده است. خیلی از ناشران که نه تنها کتاب، بلکه روزنامه هم منتشر می&zwnj;کردند، ورشکست شد&zwnj;ه&zwnj;اند. تحریریه&zwnj;های بسیاری تعطیل شد. از شمار کتاب&zwnj;هایی که منتشر می&zwnj;شدند، کاسته شد. در نتیجه حتی صفحات فرهنگی ـ ادبی روزنامه&zwnj;های معتبر یا ناپدید شدند یا دفعات و شمار آنها به&zwnj;تدریج کمتر و کمتر شد.</p> <p><img align="left" alt="" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/FARSPB02.jpg" />&nbsp;هفته&zwnj;نامه&zwnj;ی &laquo;دی&zwnj;سایت&raquo; (DIE ZEIT)، هفته&zwnj;نامه&zwnj;ی معتبری است که در هامبورگ منتشر می&zwnj;شود. این هفته&zwnj;نامه از تعداد صفحات ادبی ـ فرهنگی خود بسیار کم کرده و بیشتر نقدهای ادبی را به صورت پادکست منتشر می&zwnj;کند. یکی از منتقدان معروف این روزنامه، خانمی به نام &laquo;رادیش&raquo;، بررسی همه&zwnj;جانبه&zwnj;ای از کتاب می&zwnj;کرد. حالا فقط سه دقیقه وقت دارد درباره&zwnj;ی کتاب صحبت کند و هنوز محتوای داستان را نگفته و نویسنده را معرفی نکرده، باید خداحافظی کند و برود. همه&zwnj;ی این تغییرات بر ساختار تحریریه هم تأثیر می&zwnj;گذارد. من برای روزنامه&zwnj;ای به نام &laquo;فرایتاگ&raquo; (FREITAG ) نقد ادبی می&zwnj;نوشتم. سردبیر بخش ادبی این روزنامه حدود ۲۰ سال در این سمت کار می&zwnj;کرد و به دلیل این صرفه&zwnj;جویی&zwnj;های اقتصادی سال پیش از کار برکنار شد؛ چون سردبیر کل یا صاحب امتیاز روزنامه تشخیص داده بود که این بخش دیگر خواننده ندارد و دایر بودنش سودآور نیست. حالا با شرایط نوین این سردبیر پیشین به&zwnj;عنوان همکار آزاد با این روزنامه مشغول به&zwnj;کار است. در واقع می&zwnj;توانم بگویم جای مرا گرفته است. ناگفته پیداست که اول پیشنهادهای او مورد توجه قرار می&zwnj;گیرد و مطالبی که او نوشته است،منتشر می&zwnj;شود. می&zwnj;بینید که صرفه&zwnj;جویی&zwnj;های اقتصادی به طور غیرمستقیم بر کار و فعالیت همکاران آزاد مهاجر تبار هم اثر می&zwnj;گذارد.&raquo; <br /> &nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>نهاد&zwnj;های مستقلِ رسانه&zwnj;پردازان مهاجر <br /> </strong></p> <p>&nbsp;</p> <p><img align="left" alt="" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/FARSPB04.jpg" />بر اساس آماری که در سایت &laquo;رسانه&zwnj;پردازان نوین آلمان&raquo; منتشر شده است، در این کشور از هر پنج نفر یک نفر مهاجرتبار است. ولی از هر ۵۰ روزنامه&zwnj;نگار فقط یکی مهاجرتبار است. بنابراین تعداد رسانه&zwnj;پردازان غیرآلمانی کمتر از دو درصد است. این آمار نشان می&zwnj;دهد که روزنامه&zwnj;نگاران مهاجر&zwnj;تبار در میان سازندگان رسانه&zwnj;ها حضور چشمگیری ندارند. در پاسخ به عدم توازنی که بین جمعیت مهاجر آلمان و تعداد روزنامه&zwnj;نگاران مهاجر تبار در این کشور وجود دارد، روزنامه&zwnj;نگاران آلمانی و مهاجر نهادهای مستقلی را به&zwnj;وجود آورده&zwnj;اند. از آن جمله می&zwnj;توان به &laquo;نویه دویچه مدین ماخر&raquo; (Neue Deutsche Medienmacher) که می&zwnj;توان آن را به &laquo;رسانه&zwnj;پردازان نوین آلمان&raquo; ترجمه کرد، اشاره کرد که اتفاقاً مبتکر و دبیر آن نیز، &laquo;مرجان پروند&raquo; یک روزنامه&zwnj;نگار ایرانی&zwnj;تبار است. <br /> &nbsp;</p> <p>آنان اهداف خود را نه تنها دخالت هرچه بیشتر این همکاران خارجی&zwnj;تبار در همه&zwnj;ی رسانه&zwnj;های نوشتاری، رادیو و تلویزیون، آنلاین، چه پشت و جلوی دوربین و میکرفون و چه در هیأت تحریریه&zwnj;ها از طریق پروژه&zwnj;های مختلف ذکر کرده&zwnj;اند، بلکه مصمم&zwnj;اند که در تصمیم&zwnj;گیری&zwnj;ها، برنامه&zwnj;ریزی&zwnj;ها، هدایت&zwnj;های کلیدی و هیئت&zwnj;های نظارت بر رسانه&zwnj;ها هم شریک شوند. از فهیمه فرسایی درباره&zwnj;ی فعالیت&zwnj;های رسانه&zwnj;پردازان مهاجرتبار در آلمان پرسیدم. او گفت: &laquo;من الان یک ایمیل دریافت کردم که به برگزاری بیست و سومین دوره&zwnj;ی گردهمایی رسانه&zwnj;ها در آلمان ربط داشت. این بزرگ&zwnj;ترین گردهمایی رسانه&zwnj;ای در سطح اروپاست که در ماه ژوئن در شهر کُلن برگزار می&zwnj;شود. بیش از ۷۰ سخنران به این گردهمایی دعوت شده&zwnj;اند. ولی من اسم یک&zwnj; نفر روزنامه&zwnj;نگار مهاجرتبار از آلمان را ندیدم که به&zwnj;عنوان سخنران به این نشست دعوت شده باشد. این موضوع، معضلی است که بخشی از رسانه&zwnj;های آلمان را هم به خود مشغول کرده است.&raquo;</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>دگرگونی سیاست&zwnj;های دولت آلمان نسبت به مهاجران </strong></p> <p>&nbsp;</p> <p><img align="left" alt="" src="http://www.zamaaneh.com/pictures-new/FARSPB05.jpg" />طبق آمار منتشرشده در سایت &laquo;اداره&zwnj;ی آمار آلمان&raquo;، تعداد متولدین در سال ۲۰۰۹ در این کشور، ۶۶۵ هزار نفر بوده که این رقم ۱۷۰ هزار نفر کمتر از متولدین سال قبل از این آمارگیری است. نرخ پایین رشد جمعیت سردمداران اقتصادی را بسیار زود&zwnj;تر از بقیه&zwnj;ی بخش&zwnj;ها به این واقعیت رساند که آلمان کشوری مهاجرپذیر است و به مهاجران نیاز دارد. تا سال&zwnj;ها سیاستمداران آلمانی، این کشور را به&zwnj;عنوان سرزمین مهاجرپذیر به رسمیت نمی&zwnj;شناختند و این رسانه&zwnj;ها نبودند که بالاخره در این عرصه پیشگام شدند، بلکه بخش&zwnj;های اقتصادی و ازجمله رئیس بانک مرکزی بود که برای نخستین بار این واقعیت را در عرصه&zwnj;ی عمومی مطرح کرد.در پایان این گفت&zwnj;و گو، با فهیمه فرسایی که تجربه&zwnj;ا&zwnj;ی طولانی در عرصه&zwnj;ی نویسندگی و روزنامه&zwnj;نگاری دارد، این موضوع را در میان گذاشتم. لازم به یادآوری است که فرسایی در طول فعالیت ادبی&zwnj;اش به دریافت جوایز و بورسیه&zwnj;های ادبی نیز نائل گشته است، از جمله &laquo;جایزه&zwnj;ی داستان تبعیض&raquo; در سوئد و همچنین &laquo;بورس ادبی هاینریش بُل&raquo; و &laquo;فیلمنامه&zwnj;نویسی ایالت نورد راین وست فالن&raquo;. او عضو انجمن قلم بین&zwnj;المللی و کانون نویسندگان آلمان نیز هست. فرسایی درباره&zwnj;ی رویکرد دولت آلمان به مهاجران گفت: &laquo;سیاست دولت&zwnj;های آلمان تا چند سال پیش بر این مبنا گذاشته شده بود که اصولاً جامعه&zwnj;ی آلمان جامعه&zwnj;ای مهاجرپذیر نیست. بخش مهم سیاسی این مملکت بر مبنای سیاست&zwnj;های حزب سوسیال دموکرات&zwnj;های مسیحی (CDU) شکل می&zwnj;گیرد. سوسیال دموکرات&zwnj;های مسیحی (CDU) که یکی از احزاب محافظه&zwnj;کار آلمان هستند، این نظر را نمایندگی می&zwnj;کردند و بسیاری از اقشار جامعه هم از آن استقبال می&zwnj;کردند و احزاب واقع&zwnj;بین مقابل آنها می&zwnj;ایستادند و استدلال می&zwnj;کردند که جامعه از رنگ&zwnj;های مختلف تشکیل شده است. در برخی از رسانه&zwnj;ها هم نهادی شکل گرفته بود که می&zwnj;گفت مهاجران این جامعه به&zwnj;&zwnj; همان اندازه مالیات می&zwnj;دهند که آلمانی&zwnj;ها. ولی آنها با وجود آن&zwnj;که سهم مالیاتشان یکسان است، اما در رسانه&zwnj;ها هنوز حضور ندارند. بخش اقتصادی و بخش خصوصی جامعه اولین قدم&zwnj;ها را برای تغییر این تفکر برداشت و به&zwnj;تدریج در مؤسسات خصوصی، غیردولتی، بانک&zwnj;ها و مطب دکتر&zwnj;ها می&zwnj;توانسیم شاهد ورود مهاجران به&zwnj;عنوان شاغل در این بخش&zwnj;ها باشیم. به&zwnj;هرحال این تفکر کلی که جامعه&zwnj;ی آلمان جامعه&zwnj;ای مهاجرپذیر نیست، باعث شد که روند رشد مهاجران در این جامعه دچار اختلال شود، تا اینکه چند سال پیش حتی حزب &laquo;CDU&raquo; که طرفدار این تفکر بود، در اساسنامه&zwnj;ی خود نوشت که جامعه&zwnj;ی آلمان، جامعه&zwnj;ای مهاجرپذیر است و از آن به بعد فعالیت&zwnj;های سیاسی دولتی هم برای مهاجران در جامعه شروع شد.&raquo;</p> <p><strong>ایمیل گزارشگر:<br /> </strong>pantea. bahrami@yahoo. com<br /> &nbsp;</p> <p><strong>در همین زمینه:<br /> </strong></p> <p><a href="http://www.farsaie.de/">::سایت فهیمه فرسایی::</a><br /> &nbsp;</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>عکس&zwnj;ها (از بالا به پایین):<br /> </strong>روی جلد تازه&zwnj;ترین رمان فهیمه فرسایی: یک روز سه&zwnj;شنبه مادرم تصمیم گرفت آلمانی شود. این رمان بازتاب خوبی در رسانه&zwnj;های آلمانی&zwnj;زبان یافت<br /> روزنامه&zwnj;های تاس، دی سایت و فرایتاگ<br /> پلاکارد تبلیغاتی حزب دموکرات مسیحی با عنوان: آغازی تازه<br /> &nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/05/26/4247#comments دشواری‌های روزنامه‌نگاری در آلمان رسانه فرهنگ, هنر و ادبيات فهیمه فرسایی پانته‌آ بهرامی Thu, 26 May 2011 08:55:12 +0000 4247 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/content/%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/content/%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> شهزاده سمرقندی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="168" height="118" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/k.jpg?1304693485" /> </div> </div> </div> <p>شهزاده سمرقندی - موفق&zwnj;&zwnj;ترین تلویزیون خصوصی در قزاقستان K+ TV است. این تلویزیون در مسکو به ثبت رسیده و دفتر اصلی آن نیز در همین شهر است.</p> <!--break--><!--break--><p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110502_sayhun_ta_sayhan_5_K+mastorat.mp3" target="_blank"><img height="31" width="273" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" alt="" /></a></p> <p> K+ TV برنامه&zwnj;&rlm;های خود را به زبان روسی روی هارت&rlm;&zwnj;برد می&zwnj;&rlm;&zwnj;فرستد و همین&zwnj;&rlm;طور از طریق اینترنت به&zwnj;&zwnj;طور ۲۴ ساعته در دسترس است.</p> <p> این تلویزیون اخبار و مسائل سیاسی- اجتماعی تمام کشورهای سابق اتحاد شوروی را در بر می&zwnj;&zwnj;&rlm;گیرد و یکی از دلایل راه&zwnj;&zwnj;اندازی آن، فراهم کردن میدان بیشتر برای آزادی بیان و هم&rlm;&zwnj;چنین طرح تابوهای اجتماعی است. این تلویزیون تا به&rlm;&zwnj;حال در این&rlm; زمینه&zwnj;&zwnj;ها&rlm; پیش&rlm;&zwnj;قدم و در واقع، در آسیای میانه نخستین تلویزیون بوده است.</p> <p> K+ TV در تمام کشورهای سابق شوروی در دسترس است و از معروف&zwnj;&rlm;&zwnj;ترین برنامه&rlm;&zwnj;های آن، برنامه&rlm;&zwnj;ای است به شکل میان&rlm;&zwnj;&zwnj;پرده که در کوچه و خیابان از مردم نظرخواهی می&zwnj;&rlm;&zwnj;کند. در این برنامه، پرسش مشترکی در میان مردم کشورهای مختلف آسیای میانه مطرح می&zwnj;&zwnj;&rlm;شود و پاسخ&rlm;&zwnj;های مردم، بدون سانسور پخش می&zwnj;&zwnj;&zwnj;&rlm;شود.</p> <p> این برنامه زنده، یکی از برنامه&zwnj;&rlm;های موفق شبکه&zwnj; تلویزیونی K+ TV است. جایی است که مردم می&zwnj;&rlm;&zwnj;توانند حرف خود را بدون هیچ ترس و سانسوری بیان کنند. هرچه به میکروفون K+ TV گفته می&zwnj;&zwnj;&rlm;شود،&zwnj;&zwnj; همان نیز از تلویزیون پخش می&zwnj;&zwnj;&rlm;شود؛ مسئله&rlm;&zwnj;ای که البته مورد پسند دولت&rlm;&zwnj;های آسیای میانه نیست.</p> <p> تاکنون اعتراض&zwnj;&zwnj;&rlm;هایی هم علیه این تلویزیون مطرح شده است. به عنوان نمونه دریافت&rlm; موج&rlm;&zwnj;های آن در کشورهای همسایه ترکمنستان و ازبکستان قطع شده است.</p> <p> نمونه&zwnj;&zwnj;&rlm;ای از میان&rlm;&zwnj;پرده تلویزیون K+ TV را در <a href="http://www.youtube.com/watch?v=aiJ_Ngxs1jQ" target="_blank"><strong>اینجا</strong></a> می&zwnj;&zwnj;توانید ببینید.</p> <p> در این برنامه، رهگذری می&zwnj;&zwnj;&rlm;گوید: &laquo;رهبران را باید عوض کرد. این کشور دزدان و قاتلان است. ما باید خودمان کار کنیم. بس است دست&rlm;&zwnj;نگری، ما باید خودمان بتوانیم کار کنیم و دستمزد خود را کسب کنیم. تا کی باید گدایی کنیم؟&raquo;</p> <p> این&rlm;&zwnj;&zwnj;ها حرف&zwnj;&rlm;هایی است که شنیدن آن&zwnj;&zwnj;ها در دیگر تلویزیون&rlm;&zwnj;های محلی امکان ندارد.<br /> به&rlm;&zwnj;تازگی روشنفکران و مبارزان حقوق بشر در ترکمنستان تصمیم گرفته&zwnj;&rlm;اند برنامه&rlm;&zwnj;های تلویزیونی خود را از طریق این تلویزیون به مخاطبان خود برسانند.</p> <p> آن&zwnj;&rlm;طور که گفته می&zwnj;&zwnj;&rlm;شود، موفقیت تلویزیون K+ TV در این نکته است که برنامه&rlm;&zwnj;های خود را به زبان روسی پخش می&zwnj;&rlm;&zwnj;کند؛ زبانی که ۲۰ سال بعد از فروپاشی شوروی، هنوز برای ۸۰درصد از مردم آسیای میانه قابل فهم است و هم&rlm;&zwnj;چنان به عنوان زبان دوم به&rlm;&zwnj;کار می&zwnj;&zwnj;&rlm;رود.</p> <p> باید تاکید کرد که این تلویزیون دولت قزاقستان را بار&zwnj;ها به دادگاه کشیده و معتقد است که حمله&rlm;های مشکوکی که به امواج این تلویزیون شده، از سوی دولت&rlm;های ترکمنستان و قزاقستان بوده است. این دادگاه&rlm;&rlm;&zwnj;ها به نتیجه روشنی نرسیده&rlm;اند اما فعالیت K+ TV هنوز ادامه دارد و طرفدار آزادی بیان است.<br /> استاندارد پخش برنامه&rlm;های این تلویزیون، چه از لحاظ محتوایی و چه از لحاظ گرافیکی و آرایش صحنه، هم&rlm;پا با استانداردهای جهانی است.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>مدارک دانشگاهی خارجی در ترکمنستان</strong></p> <p> در سال ۲۰۰۴ قانونی در ترکمنستان تصویب شد مبنی بر آن که مدرک&rlm;های تحصیلی صادر شده از مراکز آموزشی کشورهای خارجی به هیچ عنوان در این کشور پذیرفته نشود. این قانون پس از گذشت شش سال، به تازگی در این کشور لغو شد.</p> <p> <img hspace="8" height="178" width="283" vspace="8" align="left" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/ktv_shahzoda.jpg" alt="" />جوانان ترکمنی که در کشورهای اروپایی یا آمریکایی تحصیل کرده بودند و صاحب مدرک دانشگاهی شده بودند، نمی&zwnj;&rlm;توانستند به ترکمنستان، وطن خودشان، برگردند و صاحب کار در رشته تحصیلی&rlm; خودشان بشوند. مشکل&rlm; آن&zwnj;ها داشتن مدرکی بود که خارج از ترکمنستان به&rlm;دست آورده بودند.</p> <p> این قانون یکی از دلایل بیکاری و همین&rlm;طور مهاجرت دائمی نسل جوان از کشور ترکمنستان شده بود. حالا با تلاش&rlm;های سازمان&rlm;های مدافع حقوق بشر، این مسئله برطرف شده و جوانان با مدارک خارجی نیز می&zwnj;&rlm;توانند به کشور خودشان برگردند و صاحب کار در رشته مورد علاقه&rlm;شان بشوند.</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>جماعت مستوران</strong></p> <p> در تاجیکستان بحث و نگرانی پیرامون گروه مخفی و غیر قانونی&rlm;ای که به&rlm;تازگی به&rlm;وجود آمده و مروج پوشش حجاب است هم&rlm;چنان ادامه دارد.</p> <p> به گزارش بی&rlm;بی&rlm;سی تاجیکی، منابع امنیتی کشور تاجیکستان از فعال بودن چنین گروهی خبر داده&rlm;اند. هم&rlm;چنین تأیید کرده&rlm;اند که این گروه به رسمیت شناخته نشده و به ثبت نرسیده است. همین نشان از غیر قانونی بودن این گروه می&zwnj;&rlm;دهد.</p> <p> گروه مورد نظر منابع امنیتی تاجیکستان چندین سال است که در شمال کشور تاجیکستان فعالیت دارد. کار آن&rlm;&zwnj;ها تشویق زنان تاجیک به پوشاندن چهر&rlm;ه&rlm;های خود و استفاده از روسری و دیگر حجاب&rlm;های اسلامی است.</p> <p> بر اساس تحقیقات انجام شده کسانی که این گروه را تأسیس کرده&rlm;اند، همسران مردانی هستند که در زندان&rlm;های تاجیکستان به&rlm;سر می&zwnj;&rlm;برند و جرم آن&rlm;&zwnj;ها تبلیغ دین اسلام بوده است. همسران این مردان مذهبی، برای اثبات وفاداری خود به همسران&rlm;شان، آرام آرام این گروه را شکل داده&rlm;اند و باورهای همسران&rlm;شان را در محل زندگی خود ترویج می&zwnj;کنند.</p> <p> آن&rlm;طور که گفته می&zwnj;&rlm;شود، این گروه با نام &laquo;جماعت مستوران&raquo; در شمال تاجیکستان به حدی فعال است که شمار زنان با حجاب را به شکل قابل ملاحظه&zwnj;ای بالا برده است. این نشان می&zwnj;دهد که این گروه تا به&rlm;حال موفق عمل کرده و به خواسته&rlm;های خود نیز رسیده است؛ چیزی که دولت تاجیکستان علیه آن مبارزه می&zwnj;&rlm;کند.</p> <p> تاجیکستان از سنتی&rlm;&zwnj;ترین کشورهای سابق اتحاد شوروی است. گفته می&zwnj;&rlm;شود علت این مسئله، فعالیت&rlm;های دولت&rlm;های هم&rlm;زبان ایران و افغانستان است که همواره موازی با بده&rlm;بستان&rlm;های سیاسی و فرهنگی خود، اسلام را نیز به تاجیکستان صادر می&zwnj;کنند.</p> <p> هنوز روشن نشده که گروه &laquo;جماعت مستوران&raquo; از کجا سرچشمه گرفته است، اما گفته می&zwnj;&rlm;شود آن&rlm;&zwnj;ها در جدا کردن جامعه تاجیک به زنانه و مردانه سخت می&zwnj;&rlm;کوشند و تا حدودی هم موفق شده&rlm;اند. آن&rlm;&zwnj;ها با آمیخته بودن کلاس&rlm;های دختران و پسران تاجیک در مدارس و دانشگاه&rlm;&zwnj;ها نیز مخالفت دارند.<br /> دولت تاجیکستان بین دیگر کشورهای آسیای میانه بیشترین تلاش&rlm;&zwnj;ها را داشته تا از اسلامی&rlm;&zwnj;تر شدن جامعه جلوگیری کند، اما مذهبیون در واکنش به این رفتار دولت، بر ضد آن عمل کرده&rlm;اند و بیشتر رو به اسلام و مذهب آورده&rlm;اند.</p> <p> دولت تاجیکستان ورود زنان محجبه به بناهای دولتی، مانند وزارتخانه&rlm;&zwnj;ها و همین&rlm;طور دانشگاه&rlm;&zwnj;ها را ممنوع کرده است؛ قانونی که بسیاری از زنان مذهبی را مجبور به خانه&rlm;نشینی کرده و در نتیجه، تاثیری منفی در پی داشته است.</p> <p> زنان فعال تاجیک، از جمله آنان که برای برابری حق و حقوق زنان در جامعه مبارزه می&zwnj;&rlm;کنند و برای به&rlm;دست آوردن جایگاه بیشتر برای زنان در پارلمان و سازمان&rlm;های مهم دولتی کوشا هستند، متأسفانه تربیت و تدریس روسی دارند. این موضوع آنان را از زنان محلی دور کرده و گفتمان مستقیمی بین زنان روشنفکر و زنان عادی جامعه وجود ندارد.</p> <p> این مسئله&rlm;ای است که دولت تاجیکستان تاکنون نتوانسته آن را از بین ببرد یا میدان بیشتری به زنان فعال این کشور بدهد که خود این مشکل را حل و فصل کنند.</p> <p> در نتیجه، زنان خانه&rlm;نشین بیشتر رو به مذهب آورده&rlm;اند. چون زنان مذهبی با توجه به این&rlm;که وقت بیشتری برای تبلیغ و ترویج دین اسلام دارند، موفق&rlm;&zwnj;تر از زنان روشنفکر بوده&zwnj;اند که دمکراسی&zwnj;خواه هستند و اهدافی چون رسیدن به حق و حقوق برابر اجتماعی دارند.</p> https://archive.radiozamaneh.com/content/%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87#comments جامعه رسانه رسانه‌های خارج از ایران Tue, 03 May 2011 15:26:17 +0000 3736 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/04/29/3619 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/04/29/3619" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> شهزاده شمرقندی در گفت‌وگو با دیوید میسون درباره‌‌ی «زنگ تفریح»، رادیو کودکان در افغانستان </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> شهزاده سمرقندی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="266" height="173" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/shahz01_1.jpg?1304184368" /> </div> </div> </div> <p>شهزاده سمرقندی - در برنامه&rlm;&zwnj;ی امروز &laquo;با همسایگان&raquo; شما را با یک رادیوی تازه آشنا خواهم کرد. رادیویی به نام &laquo;زنگ تفریح&raquo; که رادیوی کودکان افغانستان است. این رادیو یک هفته&rlm; است که وب&zwnj;&rlm;سایت خود را راه&rlm;&zwnj;اندازی کرده و برنامه&rlm;&zwnj;های رادیویی&rlm;&zwnj;اش را که ۱۰ دقیقه در روز است، از این طریق در دسترس عموم گذاشته است.</p> <!--break--><!--break--><p><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110422_Hamsaygan_Radio_Afghan_David_Mason_shahzoda.mp3" target="_blank"><img width="273" height="31" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" alt="" /></a></p> <p> دیوید میسون، یکی از مدیران اجرایی این رادیوست که سال&rlm;&zwnj;هاست در سازمان غیردولتی &laquo;سیرک کوچک سیار&raquo; در افغانستان فعال است. دیوید میسون اصلاً دانمارکی است، ولی فارسی را بسیار خوب و روان صحبت می&rlm;&zwnj;کند. با او گفت&zwnj;&zwnj;و&zwnj;گویی انجام داده&zwnj;&zwnj;ام:</p> <p><strong><br /> </strong></p> <p><strong>این علاقه&rlm;&zwnj;ی عمیق به افغانستان در شما چگونه به&rlm;&zwnj;وجود آمد؟ و چطور شد که کار با کودکان را انتخاب کردید؟</strong></p> <p> فکر نمی&zwnj;&rlm;کنم هیچ&rlm;&zwnj;جایی بهتر از افغانستان می&rlm;توانستم پیدا کنم که با چشمان خودم ببینم و هر روز تجربه کنم که چطور انرژی&zwnj;&rlm;های مثبت می&rlm;&zwnj;توانند بسیج بشوند و نتایج بسیار خوبی به&rlm;&zwnj;بار بیاورند. غرب به آهستگی ساختاری پیدا کرده که از شیوه&rlm;&zwnj;ای که موجب شناسایی انرژی&rlm;&zwnj;های مثبت، خصوصاً در کودکان می&rlm;&zwnj;شود، تا اندازه&rlm;&zwnj;ای دور مانده و بیشتر متوجه آکادمیک بودن، اجرای دستورالعمل&zwnj;&zwnj;ها و تکیه بر علم و دانشی&zwnj;&zwnj;ست که شاید حتی به بیراهه رفته باشد. در اینجا من و همکارم (Berit M&uuml;hlhausen) بریت موهل&zwnj;هاوزن و تعداد بسیار زیادی از داوطلبان، این شانس خیلی خوب را داریم که می&rlm;&zwnj;توانیم با کودکانی که تجربه&rlm;&zwnj;ای از مکاتب و امکاناتی که در غرب هست نداشته&rlm;&zwnj;اند، از پایه کار کنیم و بر اساس انرژی&rlm;&zwnj;های مثبتی که این کودکان دارند، راهی پیدا کنیم که کودکان آموزش ببینند، خوش باشند و تجربه&rlm;&zwnj;ی مثبتی به&rlm;&zwnj;دست بیاورند که بعدها طبعاً یک سرمایه&rlm;&zwnj;ی خیلی بزرگ روحی - روانی&rlm; خواهند داشت و می&zwnj;&zwnj;توانند بر آن اساس زندگی&zwnj;&zwnj;شان را تشکیل بدهند.</p> <p><strong><br /> سال&rlm;&zwnj;هاست با همین برنامه&zwnj;&rlm;ها&rlm;ی آموزشی&rlm; که در افغانستان دارید، با کودکان همکاری می&rlm;&zwnj;کنید. در فیس&rlm;&zwnj;بوک و اینترنت هم بسیار فعال هستید و تلاش می&rlm;کنید برنامه&rlm;ها و کارهایتان را تبلیغ کنید و همکاران دیگر را به این&zwnj;کار تشویق کنید. اما ایده&rlm;&zwnj;ی رادیو از کجا شروع شد؟</strong></p> <p> <img width="250" vspace="8" hspace="8" height="215" align="left" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/circus1.jpg" alt="" />این ششمین سال است که رادیوی ما در این&zwnj;&rlm;جا فعالیت می&rlm;&zwnj;کند؛ البته داخل مرکز ما و برای کودکانی که اینجا هستند. اما این اولین بار است که ما از هفته&rlm;ی گذشته این رادیو را از چهاردیواری مرکزی که اینجا داریم بیرون کشیده&rlm;&zwnj;ایم و اجازه داده&rlm;&zwnj;ایم تمام مردم دنیا &rlm;&rlm;آن را بشنوند.</p> <p> <strong>کودکانی را که صدای&zwnj;&rlm;شان را در برنامه&rlm;&zwnj;های رادیویی&rlm;&zwnj;ای که روی اینترنت موجود هستند می&rlm;&zwnj;شنویم، چطور انتخاب کرده&rlm;&zwnj;اید؟ استعدادهای &rlm;آن&rlm;&zwnj;ها را از چه طریقی کشف کرده&rlm;&zwnj;اید؟ با این کودکان از قبل همکاری داشتید؟ یا پدرو مادرها آن&rlm;ها را به شما معرفی کرده&rlm;&zwnj;اند؟</strong></p> <p> فعالیت&zwnj;&rlm;های سازمان ما در ۹ سال گذشته بسیار زیاد بوده است و در ۲۸ ولایت افغانستان، برای جمعاً دو میلیون کودکان افغان، در مکاتب و مدارس کشور برنامه&rlm;ها و نمایش&rlm;هایی برگزار کرده&rlm;ایم. کلاً کار ما شناخته شده است و خود این کودکان به ما مراجعه می&rlm;کنند. خصوصاً در زمستان که ۴۰۰ کودک به اینجا می&rlm;&rlm;آیند، در ۵۰ کلاس مختلف شرکت می&rlm;کنند و انواع مختلف هنرها را یاد می&rlm;گیرند. در پایان زمستان، کودکانی که استعداد دارند و علاقه&rlm;ی بیشتری نشان می&rlm;دهند، در اینجا می&rlm;مانند و به جمع ۱۲۰ نفری که گروه اصلی هنرمندان ما را تشکیل می&rlm;دهد، می&rlm;پیوندند. این ۱۲۰ نفر کسانی هستند که هر کدام در رشته&rlm;&rlm;هایی مانند ترانه، آکروبات، ساختن رادیو و دیگر هنرها شرکت دارند و علاوه بر این بسیار استعداد دارند. آنها در اینجا یاد می&rlm;گیرند که عملاً چه کاری را انجام بدهند. خصوصیتی که کار ما دارد، این است که ما بزرگان از تجربه&rlm;ی خود استفاده می&rlm;کنیم و برای آن&rlm;ها امکانات رشد ایجاد می&rlm;کنیم، ولی برنامه&rlm;ها را به کودکان دیکته نمی&rlm;کنیم که بگوییم شما اینطور بگو و یا از روی این کاغذ بخوان. کار ما این است که این&rlm;ها بازی می&rlm;کنند و استعداد و ذوق و شوق و تخیل خود را به&rlm;کار می&rlm;گیرند و برنامه&rlm;های رادیو را خلق می&rlm;کنند.</p> <p><strong><br /> گفتید این رادیوی شما شش سال است که فعالیت می&rlm;کند، اما تازه روی اینترنت آمده. شش سال پیش نیز برنامه&rlm;ی خود را با عنوان &laquo;زنگ تفریح&raquo; شروع کردید یا این&rlm;که عنوان دیگری داشت؟</strong></p> <p> شاید نام نهادن این برنامه&rlm;&zwnj;ی ما به عنوان برنامه&rlm;&zwnj;ی رادیویی در ابتدا صحیح نباشد. چون شش سال پیش، رادیوی ما در دسترس همگان قرار نداشت؛ رادیویی بود که ۳۰۰-۴۰۰ نفری که در اینجا بودند، آن را می&zwnj;&rlm;شنیدند. برای اینکه رادیو بود، ولی بردکاست نداشت. نام &laquo;زنگ تفریح&raquo; را بر اساس فعالیت&rlm;های تازه&zwnj;ای که اخیراً در افغانستان شروع کرد&rlm;ه&rlm;ایم و این فعالیت&zwnj;ها بیشتر متوجه زنگ تفریح در مدارس افغانستان است، انتخاب کرده&zwnj;ایم. با همین نام یک مجله&rlm;ی کودکان هم منتشر می&zwnj;کنیم. کارهای انتشار این مجله را هم مانند رادیو، از طراحی تا ویرایش با برنامه&rlm;های کامپیوتری، خود بچه&rlm;ها از سنین کوچک انجام می&rlm;دهند.</p> <p><img width="234" vspace="8" hspace="8" height="332" align="right" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/shahz02_1.jpg" alt="" /><br /> <strong>برنامه&zwnj;&rlm;های شما، هم عکس&zwnj;&rlm;هایی که منتشر می&rlm;کنید و هم ویدئو کلیپ&rlm;&zwnj;هایی که در برنامه&rlm;ی سیرک سیارتان روی اینترنت گذاشته&rlm;اید، چهره&rlm;&rlm;ی شادترین کودکان افغان را نشان می&rlm;دهند. برعکس آن&rlm;چه م</strong><strong>ا در رسانه&rlm;های دیگر و در خبرها می&rlm;بینیم که کودکان یا کشته شده&rlm;اند، یا زخمی&rlm;اند و یا اسلحه به&rlm;دست دارند. آیا برنامه&rlm;هایتان، تصویرهای زیبایی که از کودکان افغان دارید را در داخل افغانستان، با رسانه&rlm;های محلی هم در میان می&rlm;گذارید؟ در آنجا منتشر می&rlm;شوند یا محدود می&rlm;شوند به همان ۱۲۰ کودکی که گفتید در سازمان&rlm;تان دارید؟</strong></p> <p> این ۱۲۰ کودکی که ما در اینجا داریم، اگرچه خودشان هنرمندهای فوق&rlm;العاده قوی&rlm;ای هستند و حتی هنرنمایی&rlm;هایی هم در کشورهای خارجی داشته&rlm;اند، ولی آن&rlm;ها بیشتر وسیله&rlm;ای هستند که خوشی، زیبایی و طرز تلقی مثبت از زندگی را به بچه&rlm;های دیگر، و نه تنها به بچه&rlm;های دیگر، بلکه به بزرگسالان هم معرفی کنند و به همه نشان بدهند که می&rlm;توانند خوب باشند&hellip;</p> <p> <strong>از چه راهی؟ از طریق رسانه&rlm;های محلی، رادیو تلویزیون و یا راه&rlm;های دیگری را هم در نظر دارید؟</strong></p> <p> این بچه&rlm;ها هر هفته سه نمایش دارند. به این معنا که در کابل به&rlm;طور متوسط هر هفته، هفت، هشت هزار شاگردهای مدارس، به&rlm;طور زنده، نمایش&rlm;های ۱۰-۱۵ نفر از این دخترها و پسرها را در مدارس مختلف می&rlm;بینند. این نمایش&rlm;ها شامل ترانه، آکروبات و اجزای بسیار دیگری هستند. این برنامه&rlm;ها در هرات و ولایات دیگر هم اجرا می&rlm;شوند. در کنار این نمایش&zwnj;ها، هنرمندان بزرگسال نیز در استان&rlm;های دوردست، در پشت&rlm; کوه&rlm;ها و جاهای دیگر برنامه&rlm;هایی اجرا می&rlm;کنند. در کنار این نمایش&rlm;ها که تا به&rlm;حال دومیلیون کودک افغان به&rlm;طور زنده آن&rlm;ها را دیده&rlm;اند، کارگاه&rlm;های آموزشی نیز برای آموزگاران و دانش&rlm;آموزان درست کرده&rlm;ایم که عملاً نقاشی و زیباسازی مدارس را یاد بگیرند.گرچه فعالیت&rlm;های ما نسبتاً زیاد بوده، ولی در رسانه&rlm;ها مطرح نشده&rlm;ایم. برای این&rlm;که رسانه&rlm;ها بیشتر جنبه&rlm;ی تجارتی در افغانستان دارند، ولی کاری که ما انجام می&rlm;دهیم، غیرانتفاعی است و اگر حتی بهترین برنامه را برای تلویزیون یا رادیو ارائه کنیم و بگوییم که آن را صرفاً به&rlm;خاطر کودکان افغانستان نمایش بدهید، از ما پول می&rlm;خواهند. برای اینکه رادیو و تلویزیون در افغانستان، جنبه&rlm;ی تجاری دارد.</p> <p> <strong><img width="252" vspace="8" hspace="8" height="333" align="left" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/shahz03_2.jpg" alt="" />آیا بودجه&rlm;&zwnj;ی خاصی برای کارهای&rlm;&zwnj;تان دارید؟ از کجا کمک می&rlm;&zwnj;گیرید؟</strong></p> <p> ما در چهارچوب تضمین ارتقای توانایی&rlm;&zwnj;های تعلیمی و تربیتی افغان&zwnj;&rlm;ها، چه هنری و چه آموزشی و پرورشی، از کشورهای مختلف کمک می&rlm;&zwnj;گیریم. در کنار آن، پروژه&rlm;&zwnj;هایی برای سازمان ملل داریم. در این پروژه&zwnj;&zwnj;ها برای مثال، به کودکان در باره&zwnj;&zwnj;&rlm;&rlm;ی مین&zwnj;&rlm;&zwnj;های زمینی و خطرات آن و اینکه چگونه از جان خودشان در برابر آن محافظت کنند، آموزش داده می&rlm;&zwnj;شود. در این جهت، در حین یک برنامه&rlm;ی یک ساعته، این موضوع را با سرود، ترانه، شعر و یا سیرک، به شکل بسیار خوشایند به کودکان می&rlm;فهمانیم که طی آن، آن&rlm;ها هم از برنامه&rlm;ها لذت می&rlm;برند و هم اینکه به&rlm;طور دقیق، از موضوع مورد نظر آگاهی پیدا می&rlm;کنند؛ موضوعاتی مانند خطرات مین، مالاریا و یا مسائل بهداشتی دیگر که به سلامتی آن&rlm;ها ارتباط دارد. این موضوعات که بسیار برای کودکان افغانستان مهم است، به صورت بسیار زیبا، هنری و خوشایند به آن&rlm;ها معرفی می&rlm;شوند. مؤسسات یا سازمان&rlm;هایی که بودجه&rlm;ای برای این کارها دارند، مخارج این فعالیت&rlm;ها را تأمین می&rlm;کنند. همان&rlm;طور که می&rlm;دانید در افغانستان مین&rlm;های زمینی زیادی کاشته شده&rlm;اند که موجب کشته شدن کودکانی می&rlm;شود که در حال بازی هستند و مثلاً دارند فوتبال بازی می&rlm;کنند. یکی از پروژه&rlm;های ما با همکاری سازمان ملل در زمینه&rlm;ی آگاه&rlm;سازی کودکان از این مین&rlm;ها و خطرات آن است.</p> <p> <strong>در همین زمینه:</strong></p> <p> <a href="http://www.afghanmmcc.org/Radio/" target="_blank">::رادیو زنگ تفریح::</a><br /> <a href="http://www.afghanmmcc.org/pages/contact.htm" target="_blank">::سیرک کوچک سیار::</a></p> https://archive.radiozamaneh.com/culture/goonagoon/2011/04/29/3619#comments افغانستان رسانه فرهنگ, هنر و ادبيات کودکان Fri, 29 Apr 2011 12:11:07 +0000 3619 at https://archive.radiozamaneh.com