بسیج

پژوهش؛ قربانی نظامی‌گری حکومت

politics — Tue, 19 Feb 2013 08:45:45 +0000

حمید مافی

حمید مافی - سال گذشته هنگامی که احمدی‌نژاد لایحه بودجه را پس از دو ماه تاخیر به دست نمایندگان مجلس رساند، یکی از ویژگی‌های بارز لایحه را افزایش بودجه دفاعی کشور عنوان کرد. او‌‌ همان زمان گفت: «دولت بودجه دفاعی را ۱۲۷ درصد افزایش داده است تا به تقویت بنیه دفاعی کشور کمک کند.»

این اقدام دولت با همراهی نمایندگان مجلس روبرو شد و اعتبارهای مربوط به بخش نظامی کشور از بازبینی نمایندگان مجلس مصون ماند. محمد خوش چهره نماینده وقت تهران در مجلس هشتم، همان زمان از ارقام پنهان و مخفی در لایحه بودجه انتقاد کرد. او ارقام پنهان بودجه را مربوط به بخش دفاعی کشور دانست و خواستار نظارت بیشتر نمایندگان بر لایحه بودجه و ارقام پنهان آن شد.

بر خلاف این انتقاد‌ها، نمایندگان در ‌‌نهایت اعتبار ۴۳ هزار میلیارد تومانی بخش دفاعی کشور را تصویب کردند. اما آنچه که در لایحه بودجه به عنوان اعتبار بخش دفاعی کشور در نظر گرفته شد، تنها بخش نمایان و غیرمحرمانه اعتبار دفاعی کشور بود. چرا که به گفته حشمت‌الله فلاحت پیشه، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس هشتم، «بودجه دفاعی کشور محرمانه است و بخشی از آن در قانون بودجه نمی‌آید.»

دانشگاه در خدمت نهادهای نظامی

دولت برای پیشبرد اهداف و برنامه‌های نظامی خود نه تنها اعتبار مربوط به بخش نظامی را بیشتر کرد، بلکه بخشی از بودجه سایر نهاد‌ها را نیز به امور دفاعی اختصاص داد.

دولت علاوه بر این‌که در فصل اشخاص کمک بگیران حقیقی و حقوقی اعتبارهای ویژه‌ای برای بسیج در نظر گرفت، اعلام کرد؛ بخشی از بودجه پژوهشی کشور نیز به امور دفاعی و تحقیقات نظامی اختصاص می‌یابد.

در همین راستا، معاون وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در هنگام بررسی لایحه بودجه اعلام کرد ۴۰ طرح کلان پژوهشی با رویکرد هسته‌ای و نظامی تدوین و تامین اعتبار شده است.

دولت برای پیشبرد اهداف و برنامه‌های نظامی خود نه تنها اعتبار مربوط به بخش نظامی را بیشتر کرد، بلکه بخشی از بودجه سایر نهاد‌ها را نیز به امور دفاعی اختصاص داد. ۵۷ میلیارد تومان از اعتبار پژوهشی کشور به صورت اختصاصی به پژوهش‌های دفاعی اختصاص یافته است.

بر اساس گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، اعتبار دولت برای پژوهش در مجموع ۳۰۴۹ میلیارد تومان است که یک هزار و ۳۴ میلیارد تومان آن در اختیار وزارت علوم، ۳۸۱ میلیارد تومان در اختیار نهاد ریاست جمهوری، ۶۷۷ میلیارد تومان آن در اختیار سایر دستگاه‌ها و ۱۰۲ میلیارد تومان هم در اختیار وزارت دفاع قرار گرفته است.

مابقی اعتبار پژوهش کشور نیز به وزارت جهاد و کشاورزی اختصاص یافته است.

مجموع اعتبار دولتی برای تحقیقات دانشگاهی نیز ۴۳۵ میلیارد تومان اعلام شده که ۱۶۲ میلیارد تومان آن در اختیار دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی وابسته به وزارت دفاع و نهادهای نظامی قرار گرفته است. همچنین ۴۶ میلیارد تومان از اعتبار پژوهشی دانشگاه‌ها به فناوری نانو و ۷. ۵ میلیارد تومان نیز به پژوهش‌های مرتبط با انرژی‌های نو اختصاص یافته است.

اعتبار ویژه برای برنامه‌های نظامی

دولت علاوه بر این‌که بخشی از بودجه پژوهشی دانشگاه‌ها را برای پروژه‌های نظامی به کار گرفته، اعتبار‌های ویژه‌ای نیز برای پژوهش در صنایع دفاعی کشور در نظر گرفته است. ۵۷ میلیارد تومان از اعتبار پژوهشی کشور به صورت اختصاصی به پژوهش‌های دفاعی اختصاص یافته است.

همچنین دولت ۳۱ میلیارد تومان اعتبار هم برای پژوهش‌های کاربردی هسته‌ای در نظر گرفته و ۷۱ میلیارد تومان اعتبار هم به سازمان انرژی اتمی اختصاص داده است. ۷۴ میلیارد تومان اعتبار ویژه برای توسعه فناوری و کاربردهای فضایی از دیگر اعتبار‌های دولت برای بخش نظامی کشور به شمار می‌آید.

۲۴ میلیارد تومان اعتبار برای توسعه فناوری‌های خاص و ۷. ۵ میلیارد تومان اعتبار برای تحقیق و توسعه صنایع میکرو الکترونیک در کنار ۷۹ میلیارد تومان اعتبار ویژه برای توسعه علوم و فناوری‌های نوین از دیگر اعتبارهای دولت است که به نظر می‌رسد در برنامه‌های نظامی ایران به کار گرفته می‌شود.

با این حال، معاون پژوهشی وزارت علوم در گفت‌و‌گو با روزنامه شرق گفته است: «دو هزار پروژه پژوهشی در دانشگاه‌ها به صنایع دفاعی کشور اختصاص یافته است.» وزیر علوم، تحقیقات و فناوری کشور سال گذشته اعلام کرده بود که بخشی از ظرفیت پژوهشی دانشگاه‌ها به برنامه‌های تحقیقات دفاعی اختصاص می‌یابد.

ایران تنها یک سال توانست که رتبه نخست تولید علم در منطقه را به خود اختصاص دهد. طبق رتبه‌بندی مجله فیچر، عربستان سعودی در سال گذشته میلادی جایگاه نخست تولید علم در منطقه خاورمیانه را به خود اختصاص داده و ایران به رتبه سوم سقوط کرده است.

کامران دانشجو گفته بود: «دانشگاه‌ها را موظف کرده است که نیمی از پروژه‌های پژوهشی خود را به برنامه‌های دفاعی کشور اختصاص دهند.»

پس از این اظهار نظر، وزارت علوم در تفاهم‌نامه‌ای با وزارت دفاع، وزات نفت و سپاه پاسداران اعلام کرد که سی پروژه تحقیقات دفاعی در دانشگاه‌های کشور تدوین و پیگیری می‌شود.

معاون وزیر علوم در حالی از افزایش پژوهش‌های مرتبط با امور دفاعی و نظامی در دانشگاه‌های کشور خبر داده است که چندی پیش، معاونان پژوهشی دانشگاه از عدم تامین اعتبار پژوهشی دانشگاه انتقاد کردند. رئیس نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه‌ها نیز آبان ماه امسال نسبت به کاهش اعتبار پژوهشی دانشگاه‌ها هشدار داد.

کاهش رتبه علمی ایران

ایران تنها یک سال توانست که رتبه نخست تولید علم در منطقه را به خود اختصاص دهد. بر اساس

رتبه‌بندی مجله فیچر، عربستان سعودی در سال گذشته میلادی جایگاه نخست تولید علم در منطقه خاورمیانه را به خود اختصاص داده و ایران به رتبه سوم سقوط کرده است.

اگر چه جعفر مهراد، سرپرست پایگاه استنادی علوم جهان اسلام گفته است که این کاهش رتبه ایران به خاطر غرض ورزی‌های جهان غرب علیه ایران است، اما مرکز پژوهش‌های مجلس در یک بررسی کار‌شناسی، تحریم‌های علمی را در کاهش رتبه ایران موثر دانسته است.

آن گونه که »فیچر» گزارش داده است، ایران همچنان از نظر تعداد مقالات تولیدی در رتبه نخست قرار دارد اما مقاله‌های علمی تولید شده از سوی عربستان با کیفیت‌تر و قابل استناد‌تر هستند.

افزون بر این، پایگاه علمی «الزویر» نیز به دلیل آنچه که فعالیت‌های هسته‌ای و نظامی خوانده، سه دانشگاه مالک اشتر، شهید بهشتی و امام حسین ایران را تحریم کرده است. دانشگاه صنعتی شریف نیز پیش از این در لیست تحریم‌های اتحادیه اروپا و امریکا قرار گرفته بود.

مقام‌های غربی، علت این تحریم‌ها را هماهنگی و همکاری میان دانشگاه‌ها و نهادهای نظامی ایران برای دست‌یابی به سلاح‌های هسته‌ای عنوان کرده‌اند. معاون وزیر علوم ایران سال گذشته اعلام کرد که میانگین تولید مقالات علمی مرتبط با فناوری هسته‌ای ایران ۱۰۰ برابر میانگین جهانی است.

سپاه و احمدی‌نژاد

politics — Mon, 03 Dec 2012 12:01:08 +0000

حمید مافی

حمید مافی - بازی مهره‌ها در درون حاکمیت، توصیف فضای حاکم بر سیاست ایران در روزهای گذشته است. تنها دو روز پس از این که سپاه پاسداران، معاون سیاسی این نهاد نظامی را تغییر داد، در درون دولت نیز، اسفندیار رحیم مشایی از هیات دولت بیرون رفت تا به تعبیر ارگان رسمی دولت، عهده دار یک ماموریت جهانی شود. انتقال اسفندیار رحیم مشایی از دفتر رئیس دولت به دبیرخانه جنبش عدم تعهد و همزمان با آن برکناری وزیر ارتباطات و فناوری و جایگزینی وزیر مسکن به جای او، شائبه سازماندهی نیروهای درون حاکمیت برای انتخابات سال آینده را بیش از پیش تقویت کرد.

احمدی‌نژاد نتیجه فرایند پیچیده سپاه برای تسخیر هیات دولت و انتخاب یک رئیس دولت فرمانبردار و مطمئن به منظور یکدست سازی حکومت بوده است. نظریه‌پردازان نزدیک به حاکمیت، حاکمیت دوگانه و تضاد میان نهادهای انتخابی و انتصابی در سال‌های گذشته را مهم‌ترین عامل بروز تنش در فضای سیاسی کشور دانسته و تلاش کرده‌اند که به سمت یکسان سازی حاکمیت پیش بروند.

حال اما نتیجه تلاش‌های سپاه برای به قدرت رساندن محمود احمدی‌نژاد رضایت بخش نبوده و فرماندهان سپاه به صورت علنی، نارضایتی و گلایه‌مندی خود از او را بیان می‌کنند. فرماندهان ارشد این نهاد، تصمیم گرفته‌اند که طرحی نو برای انتخابات سال ۹۲ دراندازند. علی سعیدی، نماینده رهبر جمهوری اسلامی در سپاه گفته است که این نهاد به خاطر حمایت از احمدی‌نژاد در سال ۸۴ و ۸۸ پشیمان نیست، اما گلایه‌مندی خود و نهاد متبوعش از رئیس دولت فعلی ایران را هم پنهان نکرده است.

فرماندهان سپاه پس از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۸۸ از دخالت مستقیم خود در هدایت آرا به سمت محمود احمدی‌نژاد پرده برداشتند. سجاد صفار هرندی، فرمانده پیشین بسیج دانشجویی دانشگاه تهران و فرزند محمد حسن صفار هرندی، مشاور فرهنگی فرمانده سپاه، نیز سال گذشته پس از قهر ۱۱ روزه احمدی‌نژاد، پرده از سازماندهی آرا در پایگاه‌های بسیج در سراسر ایران برداشت و مدعی شد؛ اگر این شبکه سازی‌ها نبود، احمدی‌نژاد در انتخابات پیروز نمی‌شد.

او پیش‌تر در گفت‌و‌گو با روزنامه اعتماد، «نظر مثبت رهبر جمهوری اسلامی به احمدی‌نژاد» را اصلی‌ترین دلیل حمایت خود و سپاه از او عنوان کرده و گفته بود: «ما علم غیب نداشتیم که بدانیم در ذهن احمدی‌نژاد چه می‌گذرد.» علی سعیدی در این گفت‌و‌گو خواستار این شده است که برای انتخابات بعدی فکری اساسی شود، چرا که «گاهی ائمه معصوم هم به افراد اعتماد می‌کردند و زمانی که منحرف می‌شدند نظر ائمه هم تغییر می‌کرد» اما «مشکل اینجا است که دست شورای نگهبان بسته است» و «سقف اداره نظام، متاسفانه سقف کوتاهی در نظر گرفته شده در حالی که این سقف خیلی بلند است و آدم‌هایی که می‌خواهند بیایند اینجا باید از استانداردهای دیگری برخوردار باشند.»

خیز بلند سپاه برای کسب قدرت

سپاه پاسدارن انقلاب اسلامی، بیش از دو دهه است که از قامت یک نهاد نظامی صرف بیرون آمده و در قامت یک حزب سیاسی در همه امور ایران نقش بازی می‌کند و سهم می‌خواهد. این نهاد نظامی که پس از پایان جنگ، امکان حضور در پروژه‌های عمرانی و اقتصادی را یافت، از ابتدای دهه ۸۰، چشم به قدرت سیاسی و اداره همه امور دوخته است.

مصطفی تاج‌زاده، از اعضای ارشد حزب مشارکت ایران که پس از انتخابات سال ۱۳۸۸ در زندان به سر می‌برد، سپاه پاسداران را حزبی پادگانی خوانده که در پوشش دفاع از ارزش‌های انقلاب، قانون منع دخالت نظامیان در سیاست را کنار گذاشته و به صورت عیان برای کسب قدرت تلاش می‌کند.

دخالت سپاه در امور سیاسی ایران تا پیش از دوران حضور اصلاح‌طلبان در قدرت، پنهان و زیرپوستی بود اما در آغاز دهه ۸۰ و پس از تغییر ساختار در این نهاد نظامی – انقلابی، سپاه به صورت عیان پا در عرصه سیاسی گذاشت و در پاسخ مخالفان حضور نهادهای نظامی در عرصه سیاسی، مدعی شد که وظیفه سپاه دفاع از ارزش‌های انقلاب اسلامی و حفظ دستاوردهای آن است و هر کجا که احساس کند این ارزش‌ها نادیده انگاشته می‌شوند، پای در میدان می‌گذارد.

فرماندهان ارشد این نهاد، تصمیم گرفته‌اند که طرحی نو برای انتخابات سال ۹۲ دراندازند. علی سعیدی، نماینده رهبر جمهوری اسلامی در سپاه گفته است که این نهاد به خاطر حمایت از احمدی‌نژاد در سال ۸۴ و ۸۸ پشیمان نیست، اما گلایه‌مندی خود و نهاد متبوعش از رئیس دولت فعلی ایران را هم پنهان نکرده است.

بر اساس همین تعریف و کارویژه است که سپاه در یک دهه گذشته، هادیان سیاسی را در بسیج سازمان داده و فرماندهان سپاه به صورت علنی از دخالت این نهاد در انتخابات دفاع می‌کنند. فرماندهان سپاه پس از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۸۸ نیز از دخالت مستقیم خود در هدایت آرا به سمت محمود احمدی‌نژاد پرده برداشتند. سجاد صفار هرندی، فرمانده پیشین بسیج دانشجویی دانشگاه تهران و فرزند محمد حسن صفار هرندی، مشاور فرهنگی فرمانده سپاه، نیز سال گذشته پس از قهر ۱۱ روزه احمدی‌نژاد، پرده از سازماندهی آرا در پایگاه‌های بسیج در سراسر ایران برداشت و مدعی شد؛ اگر این شبکه سازی‌ها نبود، احمدی‌نژاد در انتخابات پیروز نمی‌شد.

انحراف احمدی‌نژاد

واقعیت این است که احمدی‌نژاد در سال‌های گذشته پاسخ حمایت‌های سپاه پاسداران را داده است. در کابینه نخست او، بسیاری از نظامیان به مقام وزیر و معاون وزیر رسیدند و فرماندهان سپاه در استان‌ها، اداره استانداری‌ها و فرمانداری‌ها را در اختیار گرفتند. او وزارت نفت را به عنوان یکی از اصلی‌ترین وزارت‌خانه‌های دولت به فرمانده پیشین قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء، از نهادهای اقتصادی وابسته به سپاه، سپرد و این قرارگاه به اصلی‌ترین شریک اقتصادی دولت تبدیل شد.

بودجه دولتی سپاه و نهادهای وابسته به آن نیز در دولت احمدی‌نژاد از رشد چشمگیری برخوردار شد. حسین طائب رئیس سازمان اطلاعات سپاه پاسدارن، پیش از این از افزایش ۲۰۰ درصدی بودجه بسیج در دوره احمدی‌نژاد خبر داده بود.

با همه این حمایت‌ها اما دو سال است که رابطه رئیس دولت و سپاه همچون گذشته گرم نیست. فرماندهان سپاه معتقدند که احمدی‌نژاد از مسیر اصلی منحرف شده و باید او را همچون استخوان لای زخم تحمل کرد تا چند ماه باقی مانده از دوران حضورش در راس قوه مجریه نیز بگذرد.

حمایت‌های احمدی‌نژاد از اسفندیار رحیم مشایی که در سال‌های گذشته با اظهارنظرهای "مسئله دار"، خشم بسیاری از شخصیت‌های مذهبی و نظامی در ایران را برانگیخته، سبب شده که حامیان پیشین او، از انحراف رئیس دولت خبر بدهند. هر چند که آن‌ها همواره تلاش کرده‌اند تا حساب احمدی‌نژاد را از اطرافیانش جدا کنند اما قهر ۱۱ روزه رئیس دولت در سال گذشته در ماجرای برکناری حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات و حمایت او از مذاکره مستقیم ایران و امریکا شکاف میان رئیس دولت و حامیان سابق را عمیق‌تر کرده است. به گونه‌ای که علی سعیدی در‌‌ همان گفت‌و‌گو با روزنامه اعتماد گفته است: «نمی‌دانم این کوفتی، ارتباط با آمریکا، چه هست که آقایان می‌خواهند مدالش را بر گردن خودشان بیندازند. من واقعا نمی‌دانم الان در ذهن احمدی‌نژاد چه می‌گذرد که بحث ارتباط با آمریکا را مطرح می‌کند.»

همین تغییر پیش‌بینی نشده در احمدی‌نژاد سبب شده است که سپاه پاسداران در فاصله شش ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری سال آینده، به دنبال راهکار اساسی باشد. راهکاری که به نظر می‌رسد با تغییر معاون سیاسی سپاه پاسدارن، اصلاح قانون انتخابات ریاست جمهوری و احزاب در مجلس آغاز شده باشد.

انحراف‌شناس در مقام معاون سیاسی سپاه

آن گونه که روابط عمومی سپاه پاسداران خبر داده است، رسول سنایی‌راد جایگزین علی اشرف نوری در مقام معاونت سیاسی سپاه پاسداران شده است. این در حالی است که علی اشرف نوری کمتر از یک سال پیش جایگزین یدالله جوانی در این مقام شده بود.

شبکه ایران که نقش وب سایت موازی روزنامه ایران را بر عهده دارد، در واکنش به این تغییر در معاونت سیاسی سپاه، او را از اصلی‌ترین مخالفان رئیس دولت در سپاه معرفی کرده و نوشته است: «به نظر می‌رسد که برکناری زودهنگام آقای نوری بی‌ارتباط با انتظارت آقای سعیدی از کارکرد معاونت سیاسی سپاه نباشد.» این وب سایت نزدیک به دولت، انتصاب سنایی‌راد در آستانه انتخابات را تامل برانگیز و قابل توجه دانسته است.

تغییرات پیش‌بینی نشده در احمدی‌نژاد سبب شده است که سپاه پاسداران در فاصله شش ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری سال آینده، به دنبال راهکار اساسی باشد. راهکاری که به نظر می‌رسد با تغییر معاون سیاسی سپاه پاسدارن، اصلاح قانون انتخابات ریاست جمهوری و احزاب در مجلس آغاز شده باشد.

رسول سنایی‌راد در هنگام تبلیغات انتخابات مجلس نهم، به نامزدهای مورد حمایت و نزدیک به دولت حمله کرده و آن‌ها را حلقه‌های انحرافی وابسته به باندهای ثروت و قدرت خوانده بود. او پیش از این هم در مقاله‌ای که در هفته نامه صبح صادق، ارگان رسمی سپاه پاسداران منتشر شد، حلقه نزدیک به دولت را نو حجتیه‌ای خوانده بود. او این جریان را متهم به تضعیف ولی فقیه و فشار بر او برای مصادره نظام جمهوری اسلامی کرده و خواستار توقف مسامحه با این جریان انحرافی در درون دولت شده بود.

سنایی‌راد که بر اساس اطلاعات منتشر شده در وب سایت سپاه پاسداران ایران، دارای دکترای علوم سیاسی و درجه سرهنگی در سپاه پاسداران است، پیش از این به عنوان جانشین معاون سیاسی سپاه فعالیت کرده است.

او همچنین از نویسندگان ثابت هفته نامه صبح صادق و سایت بصیرت نیوز وابسته به سپاه پاسداران است که در نوشته‌هایش همواره اصلاح‌طلبان را مورد حمله قرار می‌دهد. سنایی‌راد چندی پیش در یادداشتی که برای وب سایت بصیرت نیوز نوشت؛ تنها راه حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات را عذرخواهی آنان از رهبر جمهوری اسلامی و اعلام برائت از نامزدهای انتخابات سال ۸۸ اعلام کرد.

نقشه راه انتخابات

رهبر جمهوری اسلامی سال گذشته گفته بود که انتخابات نباید به دغدغه امنیتی نظام تبدیل شود. در همین راستا نهادهای امنیتی و نظارتی همه تلاش خود را برای برگزاری کم هزینه انتخابات مجلس به کار گرفتند و سال آینده، انتخابات ریاست جمهوری نیز باید به همین صورت برگزار شود تا رئیس دولتی مطیع و گوش به فرمان و قابل اعتماد به قدرت برسد.

به نظر می‌رسد این نقشه راهی است که سنایی‌راد باید در پیش بگیرد. اگر امکان حذف اصلاح‌طلبان و میانه‌رو‌ها به وسیله نهادهای نظارتی وجود دارد، حذف و از میدان به در کردن نامزد مورد حمایت دولت کم هزینه نخواهد بود. چرا که احمدی‌نژاد و تیم رسانه‌ای او نشان داده‌اند هر کجا که لازم ببیند از افشاگری و پرده دری هراسی ندارند و پای عالی‌ترین مقام نظام را نیز به میان می‌کشند. آن گونه که در فردای انتصاب سنایی‌راد حمله به او را در دستور کار قرار داده‌اند و در ماجرای سوال از رئیس دولت در ‌‌نهایت با حکم حکومتی رهبر جمهوری اسلامی، پیروز از میدان خارج شدند. از همین رو می‌توان در شش ماه باقی مانده به انتخابات روزهای پرتنشی را میان سپاه و احمدی‌نژاد تصور کرد.

اوباما بازهم در کاخ سفید؛ نیمه دوم بازی ایران – آمریکا

arezoo — Fri, 09 Nov 2012 01:21:14 +0000

فرهمند علیپور

فرهمند علیپور- پایان رقابت چندماهه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، راه‌یابی مجدد باراک اوباما به کاخ سفید بود. رقابتی که در هفته‌های منتهی به روز انتخابات در ۶ نوامبر، شانه به شانه بود و نظرسنجی‌ها از نزدیکی آرای دو رقیب خبر می‌داد. اکنون اما با پایان یافتن فصل انتخابات آمریکا و شکست "میت رامنی" کاندیدای ثروتمند جمهوری‌خواه، نگاه‌ها به افق دور دوم دولت اوباما دوخته شده است.

چهار سال پیش گرچه خبر پیروزی "باراک حسین اوباما" موجی از شور و شعف را در سرزمین‌های خاورمیانه موجب شد. اما گذشت زمان و عملکرد دولت اوباما، باعث شد تا خبر پیروزی مجدد او، آن شور و شوق چهار سال پیش را در خاورمیانه ایجاد نکند. گرچه ترجیح و تمایل آشکار مردم این منطقه پیروزی دوباره اوباما بود.

برای بسیاری، سیاست‌های خارجی دولت اوباما خصوصا در منطقه مهم خاورمیانه ادامه سیاست‌های دولت جمهوری‌خواه جورج بوش بود و اگر تفاوتی میان این دو به چشم می‌خورد، تنها در کلام و پوسته سیاست‌ها بود. در اساس نگاه واشنگتن به خاورمیانه تغییر معناداری رخ نداد.

تشدید جنگ در افغانستان، ادامه کار بازداشتگاه بدنام "گوانتانامو"، استفاده گسترده از هواپیماهای بدون سرنشین، حمایت از دیکتاتورهای ساقط شده عربی تا آخرین روزهای حکومت آنها، تبعیض در حمایت از قیام‌های عربی و نادیده گرفتن تظاهرات‌و قیام‌های مردمی علیه دولت‌های متحد واشنگتن و حتی در برخی از کشورها همچون بحرین، حمایت از دولت برای سرکوب مخالفان، حمایت بی دریغ از اسرائیل به خصوص در دو سال اخیر، از مهم‌ترین محورهای انتقاد از دولت اوباما و اشتراکات دولت دمکرات او با دولت جمهوری‌خواه جرج بوش است.

ایالات متحده که در زمان جرج بوش نتوانسته بود اروپائی‌ها را علیه برنامه هسته‌ای ایران بسیج کند، به کوشش دولت اوباما و به لطف برنامه‌ها و سخنان رهبران جمهوری اسلامی توانست آنها را زیر چتر مخالفت جدی با برنامه هسته‌ای ایران گرد آورد. ظاهرا موفقیت‌های باراک اوباما در بسیج جهانی علیه برنامه‌های اتمی ایران بود که برخی از اصول‌گرایان را در داخل ایران به این نظریه رساند که "میت رامنی" تندرو می‌تواند بیشتر در جهت منافع ایران قدم بردارد.

اشتراکی که بیش از هر چیز در مناظره سوم اوباما – میت رامنی خود را نشان داد. نزدیکی دیدگاه‌های دو طرف بر سر مسائل خارجی ایالات متحده آن‌چنان بارز بود که " آرون دیوید میلر" از پژوهشگران سیاست خارجی آمریکا در روزنامه نیویورک تایمز اینگونه می‌نویسد :« از زمان پایان جنگ سرد تاکنون چنین میزانی از هم‌سوئی بین این دو حزب وجود نداشته‌است و این نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها هر چقدر هم که بر سر مسایل داخلی اختلاف نظر داشته باشند در مورد آنچه که به سیاست‌های کشور در جهان خارج مربوط می‌شود کاملا متحد هستند.»

وی همچنین در بخشی دیگری از مطلب خود به سیاست‌های جمهوری‌خواهان و دمکرات‌ها در قبال کشورهای خاورمیانه اشاره می‌کند و می‌نویسد :« دو نامزد ریاست جمهوری تقریبا در تمامی مسائل مهم سیاست خارجی، از رابطه با اسرائیل گرفته تا نحوه برخورد با ایران، از جنگ عراق گرفته تا موضوع کشتن بن لادن ممکن است تمایزهایی داشته باشند ولی اختلاف نظر محسوسی ندارند.»

گذشته از نگاه کلی به سیاست‌های ایالات متحده در خاورمیانه، در مورد ایران می‌توان مرزهای تفاوت بیشتر و روشن‌تری میان باراک اوباما و رقبای جمهوری‌خواه وی دید.

در سال‌های اخیر فعالیت‌های هسته‌ای ایران به مهم‌ترین دل‌مشغولی سیاست خارجی ایران و کشورهای غربی در تعامل با ایران تبدیل شده است. دولت باراک اوباما طی این سال‌ها کوشش فراوان داشت تا بتواند اجماعی گسترده و جهانی علیه برنامه‌های هسته‌ا‌‌ی ایران پی‌ریزی کند. واشنگتن هم در این زمینه و هم در زمینه اعمال تحریم‌های به گفته مقامات آمریکایی "فلج کننده" موفق بوده است. کارزاری که بهای پول ملی، صادرات نفت، سیستم بانکی، صادرات و واردات و حتی لوازم دارویی و پزشکی ایران را نشانه گرفت و در فرصت بسیار کوتاهی آشفتگی بازار ایران و اجتماع ایران را سبب شد.

اکنون و با مشخص شدن این نکته که سکان رهبری ایالات متحده برای چهار سال دیگر در دست اوباما باقی خواهد ماند و در صورت عدم چرخش و اخذ تصمیمی ناگهانی از سوی تهران (در قبال برنامه‌های اتمی)، ایالات متحده احتمالا کماکان در انتظار به ثمر رسیدن سیاست‌های "چماقی" خود علیه ایران به خواهد نشست. این انتظار تا زمانی طول خواهد کشید که به گفته یک دیپلمات آمریکایی، ایران با زانوهایی خونین به میز مذاکره (مصالحه) برگردد.

ایالات متحده که در زمان جرج بوش نتوانسته بود اروپائی‌ها را علیه برنامه هسته‌ای ایران بسیج کند، به کوشش دولت اوباما و به لطف برنامه‌ها و سخنان رهبران جمهوری اسلامی توانست آنها را زیر چتر مخالفت جدی با برنامه هسته‌ای ایران گرد آورد. اتحادیه اروپا در این زمینه آنقدر با واشنگتن همراه شد که حتی مستقلانه تحریم‌های سنگینی را در هفته‌ها و روزهای اخیر نسبت به ایران اعمال کرد.

ظاهرا همین موفقیت‌های باراک اوباما در بسیج جهانی علیه برنامه‌های اتمی ایران بود که برخی از اصول‌گرایان را در داخل ایران به این نظریه رساند که "میت رامنی" تندرو می‌تواند بیشتر در جهت منافع ایران قدم بردارد.

آن‌گونه که پرویز سروری به سایت اصول‌گرای جهان نیوز می گوید: «این تحلیل متاسفانه در کشور وجود دارد که باید کاری کنیم که اوباما پیروز انتخابات شود. در شرایط موجود میت رامنی به نفع ماست و همیشه نشان دادند که جمهوری‌خواهان وقتی سر کار آمدند رفتار جنگ‌طلبانه داشتند و با اروپا، چین و روسیه واگرا شدند. در این شرایط همیشه جمهوری اسلامی توانسته است امکان تعامل بیشتری با اروپا، چین، روسیه و کشورهای دیگر داشته باشد... اتفاقا بیشترین هجمه‌ها و فشارها علیه ایران در زمان دمکرات‌ها بوده است.»

اکنون و با مشخص شدن این نکته که سکان رهبری ایالات متحده برای چهار سال دیگر در دست اوباما باقی خواهد ماند و در صورت عدم چرخش و اخذ تصمیمی ناگهانی از سوی تهران (در قبال برنامه‌های اتمی)، ایالات متحده احتمالا کماکان در انتظار به ثمر رسیدن سیاست‌های "چماقی" خود علیه ایران به خواهد نشست. این انتظار تا زمانی طول خواهد کشید که به گفته یک دیپلمات آمریکایی، ایران با زانوهایی خونین به میز مذاکره (مصالحه) برگردد.

پیروزی اوباما به معنای ادامه سیاست‌های وی در قبال ایران و بقیه مناطق خاورمیانه در سال‌های آتی خواهد بود و مهم‌ترین محورها وضعیت سوریه، ثبات و آینده مصر، پاسداری از امنیت اسرائیل، نزدیکی بیشتر به کشورهای مستبد اما بسیار ثروتمند خلیج فارس، خروج از افغانستان در ۲۰۱۴، تلاش برای ایجاد ثبات بیشتر در عراق و احتمالا مسئله کردها خواهد بود. گروهی که در عراق قدرتمندتر و

ثروتمندتر ظاهر می‌شوند، در سوریه به حدی از خودگردانی رسیده‌اند و در ترکیه بر فعالیت‌های خود افزوده‌اند. در بسیاری از این مشغولیت‌های ذهنی آمریکا، ایران نقش پررنگی ایفا می‌کند.

در تهران اما عمیق شدن اختلافات میان دولت محمود احمد‌ی‌نژاد و نهادهای وابسته به رهبری از یکسو و پایان کار دولت احمدی‌نژاد در ظرف چند ماه آینده ، احتمالا موجب می‌شود که ایران در این مقطع زمانی، تلاشی چشم‌گیر برای بهبود رابطه با غرب به خصوص آمریکا از خود نشان ندهد. چنانچه آمریکا نیز تمایلی برای آغاز گفتگو با دولت مستعجل محمود‌احمدی نژاد ندارد.

در سوریه، لبنان، عراق، افغانستان، یمن و بحرین، رقابت‌های سرسختانه ایران و عربستان – بزرگ‌ترین تولید کننده نفت و از مهم‌ترین نزدیکان آمریکا در منطقه - موضوع کردها و از همه مهمتر احتمال وقوع درگیری نظامی میان اسرائیل و ایران موجب شده تا ایران نقشی محوری و کلیدی در سیاست خارجی دولت اوباما در قبال خاورمیانه داشته باشد.

در تهران اما عمیق شدن اختلافات میان دولت محمود احمد‌ی‌نژاد و نهادهای وابسته به رهبری از یکسو و پایان کار دولت احمدی‌نژاد در ظرف چند ماه آینده ، احتمالا موجب می‌شود که ایران در این مقطع زمانی، تلاشی چشم‌گیر برای بهبود رابطه با غرب به خصوص آمریکا از خود نشان ندهد. چنانچه آمریکا نیز تمایلی برای آغاز گفتگو با دولت مستعجل محمود‌احمدی نژاد ندارد.

اگر اتفاق خاصی در میانه مثلث ایران، اسرئیل و آمریکا نیفند، باید در خصوص تعامل ایران - آمریکا تا زمان انتخابات ایران صبر کرد تا با مشخص شدن رئیس جمهور آتی، بتوان به درک بهتری از نحوه تعامل ایران و دولت دوم اوباما دست یافت. گرچه از هم اکنون و با پدیدار شدن آثار تحریم‌ها، زمزمه‌هایی برای گشایش باب مذاکره میان ایران با دولت اوباما شنیده می‌شود.

جواد لاریجانی در روز ۱۷ آبان گفته بود که اگر منافع ما ایجاد کند با دشمنان‌مان در قعر جهنم هم مذاکره می‌کنیم. و برادر او صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه نیز در سخنانی قابل تامل که حاکی از نوعی آمادگی برای باز شدن درهای گفتگو میان آمریکا و ایران است گفت: «ما فکر می‌کنیم که آمریکا هر زمان جلوی ضرر را بگیرد به نفع خود عمل کرده است و اگر در مقابل عظمت ملت ایران سر تعظیم فرود آورد و بتواند اعتماد مردم را کسب کند آن‌وقت تازه به سر عقل آمده است.»

این در حالی است که محمدرضا نقدی، فرمانده بسیج روز ۱۵ آبان از مداحان خواست تا به مردم بگویند که جمهوری اسلامی تحت فشار تحریم‌ها «سازش نخواهد کرد» و علی سعیدی نماینده آیت‌الله خامنه‌ای در سپاه نیز در همان روز گفت که جمهوری اسلامی " در آستانه فتح خیمه معاویه" است و در صورت عقب‌نشینی زحمات نظام به "هدر" خواهد رفت.

گروگان‌ها ، مامورین امنیتی یا طعمه‌های مهار حکومت ایران؟

Thu, 09 Aug 2012 21:35:20 +0000

علی افشاری

علی افشاری − اظهارات علی اکبر صالحی در خصوص هویت گروگان‌های ایرانی در سوریه وضعیت آنها را وارد مرحله جدیدی نمود. وی تایید کرد گروگان‌ها از بازنشستگان سپاه و ارتش بوده‌اند. او با توجه به درگیری‌های نظامی سنگین در سوریه اظهار داشت به دلیل نا امنی اجازه سفر به کاروان‌های زیارتی برای مدتی متوقف شد، اما به خاطر تقاضای زیاد برای زیارت دولت تصمیم گرفته است تا ابتدا بازنشستگان ارتش و سپاه (!) به سفر زیارتی بروند، و سپس کارمندان دیگر وزارتخانه‌ها.

صالحی همچنین گفت هیچ یک از گروگان‌ها در حال حاضر فعالیتی در مجموعه‌های امنیتی و نظامی ایران ندارند و ماموریتی نیز در دمشق نداشته‌اند. بدین ترتیب وی صحت کارت‌های شناسایی را تایید کرد که توسط یکی از اعضای گردان برا از مخالفین مسلح سوری چندی پیش نشان داده شد و بر اساس همین کارت‌ها برخی از گروگان‌ها منتسب به سپاه پاسداران گشتند.

زایر یا مأمور؟

از آنجایی که افراد نظامی تجربه شرایط بحرانی و رویارویی نظامی را دارند و بیشتر از شهروندان عادی نسبت به خطرات پیش رو آگاه هستند، دشوار بتوان ادعای صالحی را باور کرد که آنها فقط با انگیزه زیارت دست به چنین مخاطره‌ای زده‌اند. بخصوص که از نیرو‌های سپاهی ولو بازنشسته انتظار می‌رود متوجه حساسیت و موضع منفی جنبش اعتراضی سوریه نسبت به نیرو‌های سپاهی ایران باشند. همچنین باید توجه داشت هر ایرانی می‌تواند بدون ویزا تا 90 روز به سوریه سفر بکند بنابراین زائران ایرانی نیازی به گرفتن ویزا ندارند.

تا پیش از اظهارات صالحی به مراتب احتمال اینکه افراد فوق زائر باشند بیشتر بود. تصور می‌شد که جمعی از افراد که در بین آنها برخی از اعضاء سپاه بوده‌اند به سفر زیارتی رفته‌اند و متوجه وضعیت نا امن سوریه نبودند.

وقتی جمهوری اسلامی از خشونت روزی حکومت سوریه دفاع می‌کند و بابی اعتنایی به مطالبات مخالفان راهی برای تعامل و مصالحه با آنها باقی نمی‌گذارد ، طبیعی است نیروهای مخالف و بخصوص ارتش آزاد سوریه نسبت به حکومت ایران حساس شوند. اما این مسئله، انتقام‌گیری ، شتابزدگی و عدول از موازین دادرسی منصفانه و عدالت قضایی را توجیه نمی‌کند.

نوع تبلیغات رسانه‌های حکومتی و صدا و سیما به گونه‌ای است که وانمود می‌شود در سوریه نا آرامی اندکی وجود دارد و حکومت بر همه چیز مسلط است و زندگی به صورت عادی در شهر‌های سوریه در جریان است. طبیعی است برخی افراد مذهبی سنتی که معمولا فقط اخبار رسانه‌های دولتی را تعقیب می‌کنند، تصور تبلیغاتی حکومت را باور کنند. معمولا در هیات‌های مذهبی و مساجد بخصوص در شهرستان‌ها مرسوم است که مردان به صورت دسته جمعی به سفر زیارتی بروند.

مجتبی بیدقی، برادر "مصطفی بیدقی" که مدیریت کاروان ایرانیان گروگان گرفته شده را برعهده داشته، اظهار داشته که زنان این کاروان در اتوبوس دیگری قرار داشتند و از این رو به دام نیروهای مخالف مسلح نیفتاده‌اند.

علی القاعده نیروهای اطلاعاتی و نظامی، اگر ماموریت در یک کشور خارجی داشته باشند، اوراق هویت و مجوز حمل سلاح با خود به همراه نمی‌برند. همچنین منطقی نیست 48 نیروی امنیتی یک جا همراه با هم به مسافرت بپردازند .

روال معمول در کشور‌ها و بخصوص رابطه نزدیک بین ایران و سوریه نیز حضور نیرو‌های محافظ و فراهم کردن فضای امن برای هیات ایرانی را ضروری می‌سازد. بنابراین دشوار بتوان باور کرد افرادی که از ناحیه ایران برای همکاری اطلاعاتی با ارتش سوریه اعزام شده‌اند این چنین تنها و بدون پوشش حفاظتی به حال خود رها شوند.

ولی کسانی که تجربه نظامی دارند بعید به نظر می‌رسد که چنین برخورد‌های ساده اندیشانه‌ای داشته باشند و به راحتی خود را در معرض خطر قرار دهند. آنگونه که چند منبع گزارش داده‌اند راننده اتوبوس گروگانها آنها را به مخالفین مسلح معرفی کرده است. در حالی که این افراد بر اسا تجربه نباید به سادگی حرف‌های راننده و تغییر مسیر را باور می‌کردند.

البته این حالت در عین حال رد کننده ماموریت امنیتی این افراد نیز می‌تواند تفسیر شود. چون آنها می‌توانستند با کانال ارتباطی شان در حکومت سوریه تماس گرفته و درستی تغییر مسیر را جویا شوند.

با فرض پذیرش حرف‌های صالحی ، مسئولیت حکومت ایران حتی اگر این افراد ماموریت نداشته‌اند باز به دلیل سهل انگاری و بی مبالاتی بیشتر می‌شود که براحتی برخی بازنشستگان نظامی ایرانی را با ارزیابی‌های غلط خود به دل حادثه پرتاب کرده‌اند.

داوری در خصوص هویت واقعی ایرانیان گروگان گرفته شده دشوار است. اطلاعات موجود به نتیجه گیری‌های متضادی می‌انجامد.

دو فرضیه در مورد هویت گروگان‌ها

اما با قرار دادن مجموعه قرائن می‌توان دو فرضیه را در نظر گرفت:

− نخست حالتی می‌تواند تصور شود که این افراد واقعا زائر بوده‌اند و در میان آنها چند عنصر سپاهی و بسیجی نیز بوده‌اند که بصورت انفرادی شرکت کرده و ماموریت نداشته‌اند. همچنین از عناصر پایین نیرو‌های نظامی ایران بوده‌اند.

− اما فرضیه دوم بر عکس این تحلیل ساده بر طراحی پیچیده‌ای مبتنی است. از آنجایی که مقامات حکومت ایران به صراحت عنوان کرده‌اند تا جایی که در توان دارند از بقای حکومت اسد حمایت می‌کنند و گزارش‌های متعددی نیز از همکاری‌های امنیتی و آموزشی بین سپاه ایران و ارتش سوریه منتشر شده است . لذا می‌توان فرض کرد حکومت ایران در راستای ارزیابی مستقیم و دست اول از صحنه‌های درگیری و ارائه مشاوره برای راهبرد موثر مقابله عده‌ای از نیرو‌های زبده امنیتی خود را در داخل یک جمع از بازنشستگان نظامی راهی سوریه کرده است. برخی از آنها هم کارت عضویت در سپاه و مجوز حمل سلاح ر ا همراه خود برده‌اند تا پس از گرفتاری این عامل دلیلی منطقی بر عدم ماموریت اطلاعاتی آنها قلمداد شود .

بسیج زیارتی

در کنا ر فرضیه دوم ، دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که ایرانیان گرفتار شده را اعضای بسیج می‌داند که حکومت برای مانور سیاسی و افزایش شمار حامیان بشار اسد آنها ر ا به صورت رایگان به سوریه اعزام می‌کند؛ در اصل آنها وظیفه امنیتی و نظامی نداشتند اما قرار بوده حمایت خود را از حکومت سوریه اعلام کنند. ولی از آنجایی که نزاع در سوریه از حالت مانور حمایت‌های سیاسی ونمایش قدرت در خیابان‌ها گذشته وبه جنگی تمام عیار تبدیل شده است، لذا این عامل، همراه با توجه به تمایز چهره‌های آنها با سوری‌ها، این تصور را تقویت می‌کند که کارکرد اصلی حضور نیرو‌های بسیج (در صورت واقعیت ) در سوریه ، بستر سازی برای اختفای فعالیت مامورین امنیتی جمهوری اسلامی باشد.

هویت گروگان‌ها هر چه باشد حقوق آنها و به خصوص حق حیات آنها باید به رسمیت شناخته شود و این مسئله در چهارچوب روال‌های متعارف عدالت قضایی ، ساز و کار حل و فصل مشکلات امنیتی بین کشور‌ها و روش‌های دیپلماتیک حل گردد.

سایت رادیو زمانه در مطلبی تحت عنوان "زیارت رایگان زینبیه با "خدمات بسیار عالی"" گزارش می‌دهد: « خبرهای متعددی که یکدیگر را تکمیل کرده و احتمال صحت خود راتقویت می‌کنند، اما امکان مستقیمی برای راستی‌آزمایی آنها وجود ندارد، حاکی از آن است که جمهوری اسلامی ایران از آغاز بحران سوریه تا کنون در حال سازماندهی نیروهای فعال بسیج برای اعزام به سوریه است و این روند در حال حاضر نیز ادامه دارد. اعضای فعال بسیج پی در پی به زیارت رایگان قبر حضرت زینب در سوریه با "خدمات بسیار عالی" دعوت می‌شوند و این اطمینان به آنهاداده می‌شود که در برابر این سفر رایگان انتظار فعالیت نظامی از آنان نمی‌رود و فقط باید در تجمعات نیروهای حامی بشار اسد شرکت کنند.»

حقوق انسانی گروگان‌ها

با توجه به اطلاعاتی که تا کنون در دست است نمی‌توان هیچیک از این فرضیه‌ها را به صورت قطعی درست دانست و یا آنها را به نحو قانع کننده‌ای رد کرد.

اما هر کدام از این فرضیه‌ها درست باشد ، جان این افراد باید مصون از تعرض نیرو‌های مخالف سوریه باشد. قوانین جنگ ، موازین حقوق بشری و اصول انسانی حکم می‌کند که این افراد حتی اگر مامور امنیتی جمهوری اسلامی بوده باشند ، با آنها مطابق اسراء جنگی برخورد شود. همچنین از شتابزدگی در برخورد با آنها اجتناب گردد.

وقتی جمهوری اسلامی از خشونت روزی حکومت سوریه دفاع می‌کند و بابی اعتنایی به مطالبات مخالفان راهی برای تعامل و مصالحه با آنها باقی نمی‌گذارد ، طبیعی است نیروهای مخالف و بخصوص ارتش آزاد سوریه نسبت به حکومت ایران حساس شوند. اما این مسئله، انتقام‌گیری ، شتابزدگی و عدول از موازین دادرسی منصفانه و عدالت قضایی را توجیه نمی‌کند.

مصطفی الاحمد سخنگوی گروه گروگانگیر پس از ایکه خبر می‌دهد سه تن از گروگان‌های ایرانی در بمبارانی که ارتش سوریه در مواضع مخالفان انجام داد ، کشته شدند ، بلافاصله تهدید می‌کند که اگر حکومت ایران از اقدامات خود بر علیه مخالفان بشار اسد دست بر ندارد بقیه گروگان‌ها را خواهند کشت. تعارض بین سخنان وی که از یک طرف حکومت سوریه را مسبب قتل کشته شدگان ایرانی معرفی می‌کند و سپس تهدید به قتل دیگران می‌نماید ، گروگانگیر‌ها را در مظان اتهام کشتار ادعایی فوق قرار می‌دهد!

هر گونه دست اندازی و تعرض به جان گروگان‌های ایرانی ضمن اینکه مصداق بارز جنایت جنگی است به اعتبار ارتش آزاد سوریه و مخالفین مسلح نیز لطمه می‌زند.

به نظر می‌رسد بخشی از نیرو‌های مخالف مسلح و بخصوص سلفی‌ها تمایل دارند تا فضای سوریه را به سمت تقابل با ایران ببرند. البته عملکرد جانبدارانه و منفی حکومت ایران در اصل فضا را برای چنینی رویکردی مساعده ساخته است . بنابراین در این چهارچوب گروگان‌ها طعمه ایی برای مهار حکومت ایران و قرار دادن آن در موضع دفاعی خواهند بود.

در عین حال ارتش آزاد سوریه و نیرو‌های انقلابی این کشور اکثرا اعلام کرده‌اند هیچ مشکلی با مردم و کشور ایران ندارند.

به هر حال هویت گروگان‌ها هر چه باشد حقوق آنها و به خصوص حق حیات آنها باید به رسمیت شناخته شود و این مسئله در چهارچوب روال‌های متعارف عدالت قضایی ، ساز و کار حل و فصل مشکلات امنیتی بین کشور‌ها و روش‌های دیپلماتیک حل گردد.

زیارت رایگان زینبیه با "خدمات بسیار عالی"

Thu, 09 Aug 2012 12:03:19 +0000

علی ناهید

علی ناهید − در روز شنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۱ تعداد ۴۸ از ایرانیانی که ظاهراً قصد زیارت مقبره دختر اولین امام شیعیان را که در حومه شهر دمشق قرار دارد، داشتند، توسط شورشیان مخالف حکومت بشار اسد ربوده شدند. در پی این گروگانگیری اخبار ضد و نقیض زیادی درباره ماهیت بازداشت شدگان در رسانه‌های مختلف جهان منتشر شد.

شبکه العربيه روز يکشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۱ فيلمی از اين افراد ربوده شده را پخش کرد که در آن دو فرد نظامی که از افسران نیروهای مخالف اسد هستند، ایرانیان بازداشت شده را نیروهای لباس شخصی طرفدار رژیم سوریه نامید. به گفته این نظامیان مخالف اسد، ايرانيان ربوده‌شده از افسران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ايران هستند که در سرکوب‌های مخالفان توسط حکومت اين کشور شرکت گسترده‌ای دارند.

در یکی از نخستین واکنش ها، حکومت ایران، مرتبط بودن افراد ربوده شده با سپاه پاسداران را بی پایه اساس خواند، اما به ناگاه چند روز بعد در ۱۸ مرداد ۱۳۹۱ حکومت که تا پيش از اين، افراد ربوده شده را زائر معرفی می‌کرد، اعلام کرد شماری از ربوده‌شدگان از بازنشستگان سپاه پاسداران و ارتش هستند.

زیارت و سیاست

خبرهای متعددی که یکدیگر را تکمیل کرده و احتمال صحت خود راتقویت می‌کنند، اما امکان مستقیمی برای راستی‌آزمایی آنها وجود ندارد، حاکی از آن است که جمهوری اسلامی ایران از آغاز بحران سوریه تا کنون در حال سازماندهی نیروهای فعال بسیج برای اعزام به سوریه است و این روند در حال حاضر نیز ادامه دارد. اعضای فعال بسیج پی در پی به زیارت رایگان قبر حضرت زینب در سوریه با "خدمات بسیار عالی" دعوت می‌شوند و این اطمینان به آنهاداده می‌شود که در برابر این سفر رایگان انتظار فعالیت نظامی از آنان نمی‌رود و فقط باید در تجمعات نیروهای حامی بشار اسد شرکت کنند.

تا پیش از به گروگان گرفته شدن ۴۸ ایرانی در سوریه، بیشتر اعضای فعال بسیج در شهرهای کوچک و روستاها از این سفر رایگان استقبال کرده‌اند اما با پخش خبر گروگانگیری ایرانیان در دمشق، بستگان متقاضیان جدید با سفر اعضای خانواده خود به سوریه مخالفت کرده‌اند. پایگاه‌های بسیج نیز بدون مقاومت یا برخورد درخواست‌های انصراف را پذیرفته‌اند چرا که فرماندهان بسیج بیم دارند با سخت‌گیری درباره انصراف‌ها، اخبار گسیل نیروهای بسیج از ایران به سوریه بیشتر به بیرون درز کند.

یکی از اعضای فعال بسیج که زیر فشار خانواده درخواست اعزام به سوریه را پس گرفته می‌گویدکه طبق اطلاعاتی که از اعزام شدگان قبلی به دست آورده، پیشنهاد شرکت در عملیات نظامی در مقابل پاداش‌های مالی در سوریه با نیروهای بسیج در میان گذاشته شده و برای آنان در این رابطه جلسات توجیهی برگزار می‌شود.

منایع خبری بسیاری از وابستگی ایرانیان ربوده شده به سپاه قدس ایران می‌گویند. اما با توجه به سن‌و سال و وضعیت جسمی ۴۸ ایرانی بازداشت شده، بیشتر این گمان تقویت می‌شود که بازداشت شدگان سیاهی لشگرهای تجمعات حامیان بشار اسد باشند، یعنی از گروهی که برای استفاده از امکانات رایگان گردشگری عازم سوریه شده‌اند. حضور کادرهای سپاه قدس در سوریه با نظر به طبعیت کار آنها، مسلما با برنامه ریزی و طرح‌های جدی‌تری از سوی حکومت ایران دنبال می‌شود.

عکس‌ها:

۱− زینبیه (دمشق)، پرچم سوریه و تمثال رهبر حکومت اسلام ایران

۲− نمایش گروگان‌های ایرانی توسط "ارتش آزاد سوریه"

تشدید بحران اقتصادی یا تجهیز دستگاه سرکوب

behnam — Wed, 15 Feb 2012 16:46:36 +0000

بهروز فراهانی

بهروز فراهانی - اقتصاد ایران دستخوش تحولاتی است که دامنه آن به مراتب از محدوده تاثیر تحریم‌های گسترده از سوی کشورهای اروپایی و ایالات متحده فرا‌تر می‌رود.

سیاست‌های اقتصادی نئولیبرالی که از زمان ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی زیر عنوان "تعدیل اقتصادی" آغاز شد، بدون هیچ توقفی در طول دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی و نیز محمود احمدی‌نژاد ادامه داشته است.

این سیاست‌ها تا آنجا پیش رفت که مورد تایید و تشویق صندوق بین‌المللی پول نیز قرار گرفت. صندوق بین‌المللی پول، در ماه اوت سال ۲۰۱۱ تلاش‌های خستگی‌ناپذیر دولت‌های پی‌در‌پی جمهوری اسلامی را برای پی‌گیری سیاست‌ درهای باز و آزاد‌سازی قیمت‌ها مورد تقدیر قرار داد.

در ایران نیز بحران شدید اقتصادی، کاهش بی‌سابقه قدرت خرید کارگران و حقوق‌بگیران ثابت، بیکاری گسترده، نابودی شاخه‌های مشخصی از فعالیت اقتصادی، به‌ویژه صنعتی به مانند همه کشورهایی که این سیاست‌های خانه خراب کن در آنها پیاده شده است (از اندونزی و آرژانتین گرفته تا روسیه و مکزیک در دهه ۹۰ و اوایل قرن ۲۱) در تجربه شدن است.

واقعیت این است که استفاده از ظرفیت تولیدی در مناطقی که نیروی کار ارزان است، فشار بی‌سابقه‌ای را بر دستمزد‌ها در سایر نقاط جهان ایجاد کرده است. نتیجه چنین امری تسخیر روزافزون بازار‌ها توسط کشورهایی نظیر چین است. برای نمونه در ایران، واردات کالا‌ به خصوص کالاهای کشاورزی در طول سال‌های اخیر به حدی گسترده بوده که بسیاری از تولیدات و محصولات داخلی، روی دست کشاورزان ایرانی باقی مانده است. کافی است اشاره شود که در ظرف چهارسال گذشته، واردات محصولات کشاورزی در ایران دو برابر شده است.

بنابر گزارش سال ۱۳۸۵ واردات کالاهای کشاورزی حدود سه میلیارد و ۱۶۶ میلیون دلار بوده است، اما این رقم در سال گذشته خورشیدی به شش میلیارد دلار رسیده است. نتیجه چنین روندی، نابودی بیش از ۷۵۰ هزار شغل در بخش کشاورزی ایران است.

این دیگر دانسته‌ای همگانی است که بخش‌هایی از صنعت در ایران همچون نساجی و تولید قطعات الکتریکی به‌ کلی نابود شده‌ است. این‌همه به معنای ایجاد روزافزون ارتش بیکاران در ایران است. این‌طور به نظر می‌رسد که ایجاد بیکاری ساختاری، جزئی از قوانین حرکت سرمایه در ایران به شمار می‌رود.

عمق و پیامد‌های بحران

اگر بحران سراسری سرمایه‌داری جهانی را که موج‌های آن به ایران نیز رسیده است، در کنار آثار مخرب تحریم‌های دولت‌های امپریالیستی قرار دهیم، با در نظر داشتن واقعیت‌های حاکم بر سرمایه‌داری نئولیبرال وطنی، به راحتی متوجه ابعاد ژرف و سراسری بحران اقتصادی در ایران خواهیم شد. این امر البته از چشم دولتمردان جمهوری اسلامی نیز پنهان نمانده، اما چاره آنها برای برخورد با چنین بحرانی، تنها و تنها خودداری از انتشار آمار یا پخش آمارهای دروغین است.

به سبب وجود درگیری میان "بالایی‌ها" - که به‌ویژه به شکل درگیری بین مجلس و دولت خود را نشان می‌دهد- هنگامی که طرفین در "افشاگری" از یکدیگر، اطلاعاتی به دست می‌دهند، این امکان و فرصت پیش می‌آید تا روزنه‌ای به دوزخ بیکاری و فقر انبوه در ایران باز شود.

به عنوان مثال، در همایش "اقتصاد سلامت، چشم‌انداز و چالش‌‌ها" از قول دست‌اندرکاران دولتی گفته شد: "۵۰ درصد شهروندان ایرانی توان تامین کالری مورد نیاز خودشان را ندارند."

یک ماه بعد از این سخنان، سرانجام مرکز آمار ایران میزان درآمد‌ها و هزینه‌‌های خانوارهای شهری و روستایی را منتشر کرد. اطلاعات و آماری که بیش از هر گزارش و خبر دیگری نشان‌دهنده افزایش "عدم تعادل میان هزینه‌‌ها و درآمدهای" خانوار ایرانی است. بر اساس اعلام مرکز آمار ایران، در سال ۱۳۸۹به‌طور متوسط هر خانوار شهری، ماهیانه ۱۱۴ هزار و ۳۱۶ تومان و هر خانوار روستایی ۷۹ هزار تومان برای تامین هزینه‌‌هایش کسری داشته است.

در آذرماه گذشته که سمینارهای مختلفی درباره پیامدهای هدفمندی یارانه‌‌ها برگزار شد، مدیرکل دفتر بهبود تغذیه وزارت بهداشت و درمان در یک برنامه رادیویی اعلام کرد: ۲۳ درصد از شهروندان ایرانی زیر خط بقا قرار دارند.

در قرن بیستم، استفاده فاشیست‌ها از جوانان بیکار و بی‌آینده در ایجاد گروه‌های ضربت قهوه‌ای‌پوشان و اس‌اس‌ها، برجسته‌ترین نمونه این پدیده و جریان خطرناک اجتماعی هستند. در ایران نیز "بسیج ملی" شعبان بی‌مخ‌ها در کودتای ۲۸ مرداد توسط رژیم سلطنتی نمونه بارزی از این نوع سازماندهی ارتجاعی است. خود جمهوری اسلامی نیز ید طولایی در به کارگیری از این ظرفیت مخرب دارد.

رئیس مرکز آمار ایران در بهار سال جاری خورشیدی گفته بود که ۴۰ میلیون نفر از ایرانیان در زیر خط فقر قرار دارند. بر اساس گفته‌‌های عادل آذر، ۳۰ میلیون نفر از جمعیت کشور زیر خط نسبی فقر و ده میلیون نفر هم زیر خط مطلق فقر قرار دارند. این در حالی است که هیچ یک از "برنامه‌های ایجاد اشتغال" دولت، نتیجه‌ای در بر نداشته است و تنها و تنها در چهارچوب برنامه‌های تبلیغاتی حکومت توجیه می‌شود.

حتی اگر ما همین آمار را نیز جدی تلقی کنیم که به گفته کار‌شناسان اقتصادی مستقل از حاکمیت، همه جناح‌ها آمار دستکاری و "خفیف" شده ارائه می‌‌دهند، به راحتی می‌توان به عمق بحران معیشت و گذران زندگی روزمره در زیر حاکمیت جمهوری اسلامی پی برد.

همه این آمار‌ها و همه آن واقعیت‌هایی که در پشت این اعداد و ارقام نهفته است به روشنی نشان‌ می‌دهد که فقر، سوء تغذیه و بیکاری، به پدیده‌های "عادی" و "روزمره" در زندگی کارگران و حقوق بگیران ثابت جامعه تبدیل شده‌ است.

فقر و لمپنیسم در خدمت استبداد

در حالیکه بخش آگاه طبقه کارگر، مبارزه جانانه و نابرابری را در مقابل سیاست‌های جمهوری اسلامی سازماندهی می‌کند ( و طبعاً به خاطرهمین مبارزه نیز با بیکاری و زندان و سایر محدودیت‌ها مواجه است)، بخشی از بیکاران و بی‌چیزان جامعه می‌توانند به سطح "لمپن پرولتاریا" سقوط کنند. در تاریخ، نمونه‌های بسیاری از سوء استفاده بورژوازی و دولت‌های سرمایه‌داری، از فقر و فلاکتی که خود عامل ایجاد آن هستند دیده شده است.

در قرن نوزدهم، لویی ناپلئون با جمع‌آوری لمپن‌ها در "جمعیت ده دسامبر"، زمینه کودتای خود را فراهم کرد. مارکس در کتاب "هجدهم برومر لوئی بناپارت" به این نکته توجه ویژه‌ای کرده و تحلیلی داهیانه از به‌کارگیری دسته‌های اراذل و اوباش در چنین دولت‌هایی ارائه داده است.

در قرن بیستم، استفاده فاشیست‌ها از جوانان بیکار و بی‌آینده در ایجاد گروه‌های ضربت قهوه‌ای‌پوشان و اس‌اس‌ها، برجسته‌ترین نمونه این پدیده و جریان خطرناک اجتماعی هستند. در ایران نیز "بسیج ملی" شعبان بی‌مخ‌ها در کودتای ۲۸ مرداد توسط رژیم سلطنتی نمونه بارزی از این نوع سازماندهی ارتجاعی است. خود جمهوری اسلامی نیز ید طولایی در به کارگیری این ظرفیت مخرب دارد.

سرکوب سیستماتیک فعالان کارگری سازمان‌دهنده کمیته‌ها و شوراهای کارگری، کارمندی و روستایی در دوسال نخست پس از قیام بهمن و جایگزینی آنان با اراذل و اوباش طرفدار حاکمیت با نام "نمایندگان مستضعفان" هنوز در حافظه تاریخی فعالان کارگری و سایر فعالان جنبش‌های اجتماعی ایران زنده است.

در شرایط کنونی ایران، تشکیلات بسیج اسلامی، مهم‌ترین اهرم جذب عناصر بی‌آینده است. تشکیلات بسیج اسلامی در همه سطوح جامعه حضور دارند؛ تشکیلاتی که خود، نمایش‌دهنده یکی از شباهت‌های بارز رژیم جمهوری اسلامی با رژیم‌های فاشیستی قرن بیستم است. بسیج می‌تواند بازوی اصلی جمع‌آوری و سازمان‌دهی جوانان و کارگران بی‌کار در دستگاه سرکوب باشد.

عدم توجه به این قابلیت جمهوری اسلامی، نتایج مهلکی را برای جنبش کارگری و اعتراضی مردم ایران در پی خواهد داشت. تنها با آگاهی‌دهی و سازماندهی جوانان و کارگران بیکار است که می‌توان در برابر این گرایش جدی مقاومت کرد و در نهایت تلاش‌های نهادهای حکومتی را برای سامان‌دهی دستگاه سرکوب خنثی کرد.

جنبش‌های کارگری در کشورهایی که دولت‌های فاشیستی یا نیمه فاشیستی داشته‌اند دارای تجربه‌های مهمی برای خنثی‌سازی این تمهیدات هستند؛ تمهیداتی که با هدف تجهیز دستگاه سرکوب به کار گرفته می‌شوند. به نظر می‌رسد در شرایط فعلی جامعه ایران که فشار بر طبقه کارگر و بی‌چیزان جامعه سنگین است، جمع‌آوری و انتقال این تجربه‌ها به فعالان جنبش‌های اجتماعی در داخل، یکی از وظایف و ضرورت‌های فعالان سیاسی- اجتماعی در خارج از کشور باشد.

در همین زمینه:

مصائب ملتِ در تحریم
ضربه‌های تحریم نفتی بر اقتصاد ایران
همزیستی دشوار مردم و تحریم

کورسوی دموکراسی یا دروازه‌ای روی به جنگ

دوسیه ویژه "بحران و تحریم" رادیو زمانه

دو بسیجی در سیستان و بلوچستان کشته شدند

Mon, 05 Dec 2011 14:57:34 +0000

بنا به گزارش‌های منتشر شده، دو تن از اعضای سازمان بسيج در جنوب استان سیستان و بلوچستان کشته شدند.

یک مسئول آگاه در گفت‌وگو با خبرگزاری جمهوری اسلامی ايران (ایرنا) ضمن تائید این خبر گفته است، این دو نفر از "اعضای کادر و فعال بسیج سیستان و بلوچستان" بوده و در جنوب استان و "برای حفظ امنیت مردم منطقه" کشته شده‌اند.

این مسئول آگاه جزئیات بیشتر این رویداد را مشخص نکرده است.

در سال‌های گذشته مناطق سیستان و بلوچستان شاهد رویدادهای خشونت‌باری بوده و مسئولیت برخی از انفجار‌ها را گروه جندالله به عهده گرفته است.

اوایل سال جاری مصطفی محمد نجار، وزیر کشور اعلام کرده بود که بودجه تأمین امنیت مرزی در دولت دهم ۱۷ برابر شده است و برای جلوگیری از اقدامات تروریستی و قاچاق مواد مخدر استفاده خواهد شد

جندالله یا "جنبش مقاومت مردمی ایران"، گروه شبه‌نظامی سنی مذهب بلوچ است که با جمهوری اسلامی ایران به مبارزه مسلحانه می‌پردازد و در طول سال‌های گذشته در این استان چندین عملیات بمب‌گذاری و گروگان‌گیری انجام داده‌ است.

جندالله خود را مدافع حقوق ملی و مذهبی قوم بلوچ و اهل سنت در استان سیستان و بلوچستان اعلام کرده و می‌گوید قصد جدایی‌ از ایران را ندارد.

رهبر این گروه، عبدالمالک ریگی بود که در اسفند ۱۳۸۸ توسط وزارت اطلاعات ایران دستگیر شد و روز۳۰ خرداد ۱۳۸۹ به دار آویخته شد.

تاکنون چندین تن از اعضای گروه جندالله توسط دستگاه قضایی جمهوری اسلامی اعدام شده‌اند.

اوایل سال جاری مصطفی محمد نجار، وزیر کشور جمهوری اسلامی ایران اعلام کرده بود که محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور این کشور توجه ویژه‌ای به مسائل امنیتی در مرزهای شرق و شمال غرب دارد.

وی افزوده بود، بودجه تأمین امنیت مرزی در دولت دهم ۱۷ برابر شده است و به‌منظور جلوگیری از اقدامات تروریستی و قاچاق مواد مخدر برای انسداد مرز‌ها از احداث دیوار بتنی، حفر کانال و نیز کشیدن سیم خاردار به تناسب استفاده خواهد شد.

طلایه‌داران جنگ، در سفارت بریتانیا

Wed, 30 Nov 2011 02:14:07 +0000

آسیه امینی

در حاشیه یک گفت‌و‌گوی فرهنگی که از سوی برنامه آی کورن (وابسته به انجمن جهانی قلم) در سوئد تدارک دیده شده بود، یک نویسنده سوئدی از من پرسید: " اشغال سفارت سوئد چه نفعی برای اشغال کنندگان دارد؟" سوالی ساده بود و احتمالا پرسنده آن فکر می‌کرد باید منتظر جوابی ساده و روشن باشد. درحالی‌که تنها پاسخ من به او این بود که "کاش می دانستم!"

سی و یک سال پس از اشغال سفارت امریکا توسط انقلابیون ایران، هنوز در بسیاری از محافل غربی ، این اقدام، شرم آورترین اقدام انقلابیون ایران در سال 1980 توصیف می‌شود. اما بین انقلابیون دیروز و حمله کنندگان امروز به سفارت بریتانیا در ایران، چه تفاوتی وجود دارد؟ چه‌چیزی پس از سی‌و‌یک‌سال، دوباره ما را به این پله نشیب رسانده است؟ شعارها و نشانه های این دو اتفاق، چه تفاوتهایی کرده است؟

مبارزه ایدئولوژیک

یکی از مهترین هدفهای انقلابیون در سال 57، مقصر قلمداد‌کردن امریکا در تحولات آخرین سالهای حکومت شاه و نقش داشتن این سفارت، در سرکوب مردم ایران از 28 مرداد32 تا پیروزی انقلاب بود. حمله به سفارت بزرگترین قدرت جهانی، که انقلابیون آن روز، در سیطره ترکیبی از اندیشه های ضدامپریالیستی چپ‌گرایانه و گرایشات دینی، مذهبی(پیروان خط امام)، آن را اقدامی متهورانه می‌دانستند، جدا از هر بهانه انقلابی-اطلاعاتی ، یک ارزش ایدئولوژیک محسوب می‌شد.

دربین اشغال‌کنندگان آن‌روز سفارت امریکا، افرادی قرار داشتند که در همان زمان نیز در مرکز تصمیم‌گیری انقلابی‌های خط‌ ‌امامی قرارداشتند. همان‌ها که کمی بعدتر در صدر فرصتهای سیاسی نشستند و تا همین چند سال پیش، بخشی از سکان حاکمیت ایران را در اصلی ترین نهادهای حکومت به‌عهده‌داشتند. اشغال کنندگان سفارت امریکا تصمیم‌گیر اتفاق‌های نیامده سیاسی بودند. اما امروز سوال این است که چه کسی یا کسانی سفارت بریتانیا در ایران را اشغال کرده اند و چرا؟

آیا اشغال کنندگان سفارت بریتانیا نیز همچون اشغال کنندگان سفارت امریکا در مرکز تصمیماتی از این دست قرار دارند یا بازی‌گردان این میدان، جای دیگری است؟ چه کسی تصمیم به این تظاهرات و تخریب بخشی از اموال و اسناد سفارت گرفته‌است و چه سودی از این زیان می‌برد؟

روابط دو کشور

شواهد سیاسی دلیلی بر تیره شدن روابط سیاسی و دیپلماتیک ایران و برخی کشورهای غربی از جمله بریتانیا دارد. پس از کاهش قابل توجه روابط اقتصادی با تحریم بانک مرکزی ایران، کاهش روابط دیپلماتیک بین دو کشور، تهدیدهایی را از سوی مقامهای ایرانی از جمله رئیس مجلس ایران به دنبال داشت.

اما آیا حمله کنندگان به سفارت انگلیس، همچون حمله‌کنندگان به سفارت امریکا درپی تسویه‌حسابهای ایدئولوژیک خود با کشور بریتانیا بوده‌اند؟ در این صورت آنان که هستند و نشانه های این اراده آنان را در کجا باید جست؟ ‌

چرا شکوفا شدن احساسات انقلابی و ملی‌دوستانه معترضان در حمایت از دانشمندان فیزیک، یک سال به‌درازا کشید؟

تهران‌نشینانی که در حوالی پل رومی و قلهک مسکن دارند، نیک می‌دانند که رفت‌و‌آمد به منطقه باغ قلهک، و وارد شدن یک گروه به این منطقه خوش‌آب‌وهوای ممنوعه، به‌صورت عادی و بدون پشتوانه امنیتی امکان‌پذیر نیست. این اتفاق، نه تنها به دلایل امنیتی سفارت انگلیس، که به دلیل سکنا گرفتن برخی از مقامهای ارشد امنیتی در حوالی قلهک نیز بوده است.

بنابراین باور کردن اینکه عده‌ای جوان پرشور، بر اثر احساسات ملی یا ایدئولوژیک، سر از باغ قلهک و اشغال سفارت انگلیس درآورده باشند، بیش از خوش بینی به ساده‌لوحی و حماقت نیازمند است.

شعارها و نشانه‌ها

حمله‌کنندگان به سفارت انگلیس با در دست داشتن عکسهایی از دو فیزیکدان کشته شده در یک سال اخیر و نیز یکی از سرداران سپاه قدس، به طور مشخصی سعی در نشان دادن دلایل حضور خود در اعتراض به سفارت بریتانیا داشته‌اند.

اما سوال اینجاست که اولا چرا شکوفا شدن احساسات انقلابی و ملی‌دوستانه معترضان در حمایت از دانشمندان فیزیک، یک سال به‌درازا کشید؟ آنهم در‌حالی‌که در طول این یک سال حتا خبری از روند حقوقی و قضایی این جنایت گزارش نشد و امروز بناگاه عده ای مدعی خون‌خواهی آنها، آن‌هم در سفارت انگلیس شده اند؟ به عنوان یک ایرانی جا دارد از خودمان بپرسیم که حتا اگر انگشت اتهام به سمت کشوری بلند می شود، چرا پیش از این، سندی مبنی بر دست داشتن عاملان این کشورها در چنین جنایتی به افکار عمومی ارائه نشده است؟

سوال دوم این است که اگر طبق گفته برخی مقامهای سپاهی مانند سرتیپ مسعود جزایری معاون فرهنگی و تبلیغات دفاعی ستاد کل نیروهای مسلح ، پس از حادثه انفجار در انبار موشکی سپاه در بیدگنه، " مقامهای اسرائیلی باید گریان از انفجارهای ناگهانی در مناطق مختلف اسرائیل باشند"، چرا مدعیان خون سردار حسن تهرانی‌مقدم و دیگر کشته‌شدگان، مسیر حمله‌هایشان را از تلاویو، به لندن تغییر داده‌اند؟

اگر دلیلی بر ارتباط داشتن سفارت بریتانیا در هر یک از اتفاقات نام برده که نشانه‌های آن در تجمع روز گذشته وجود داشت، هست، چرا اراده ملی معترضان، در روند یک سال اخیر، با مماشات همراه بود و درست پس از تحریم بانک مرکزی و افزایش برخی تحریمها علیه افراد و ارگانهای ایرانی، این اراده ملی بر مبنای خونخواهی از سفارت بریتانیا شکل گرفت؟

بهای نیم درصد از پول نفت

گاهی اتفاقات به طرز خنده‌آوری ساده‌اند. اما این اتفاقهای ساده می‌توانند سرنوشت یک ملت را تغییر بدهند. اختصاص نیم درصد از بهای نفت به بسیج، به همین سادگی می‌تواند هیجانات فروخفته آنان را در پای دیوارهای باغ قلهک بیدار کند. هیجاناتی که بهای آن، کاملا نقدی و با مکانیزمی قانونی، پرداخت می‌شود.

با توجه به مخالفت نماینده دولت در رای‌گیری مجلس برای کاهش روابط دیپلماتیک با انگلیس، به نظر می‌رسد رهبر ایران و اتاق فرمان رهبری اصلی‌ترین مرکز تصمیم‌گیری در مورد اتفاقات اخیر و به‌ویژه حمله به سفارت بریتانیا است

حکومت ایران نیک می‌داند که آتش اعتراضات مردم زیر خاکستر است. خاکستری که تندباد بحرانهای اقتصادی در پی افزایش تحریمها می‌تواند اعتراضات را دوباره شعله‌ور کند.

در این میان داشتن و باج دادن به نیروهای حمایتگر در بین مردم که هم در بینابین این بحران، نگران معیشت خویش نباشند و هم فرمانبردار و گوش‌به‌فرمان امر رهبر نظام باشند، شاید تنها راه برای تحکیم پایه‌های متزلزل قدرتی است که اختلافات داخلی بین قوا نیز آب به زیر خاک آن دوانده است. درواقع این نخستین نشانه فرمانبرداری بسیج پس از این جایزه بزرگ بوده است. نشانه ای که در ان نمی توان شباهت ایدئولوژیک با اشغال سفارت امریکا پیدا کرد اما تا بخواهی بی تدبیری و خلاف امنیت ملی گام برداشتن، در هردو، بسیار است.

عسس مرا بگیر!

با توجه به مخالفت نماینده دولت در رای‌گیری مجلس برای کاهش روابط دیپلماتیک با انگلیس، به نظر می‌رسد رهبر ایران و اتاق فرمان رهبری اصلی‌ترین مرکز تصمیم‌گیری در مورد اتفاقات اخیر و به‌ویژه حمله به سفارت بریتانیا است. آنها می‌دانند که این اقدام ممکن است منجر به اقدامات تهدیدآمیزی از سوی کشورهای غربی علیه ایران شود. آنها سرنوشت صدام و مبارک و قذافی را پیش‌چشم دارند. آنها می‌دانند که خطر نزدیک است. می‌دانند که حسابهای بی‌شمارشان در کشورهای دور‌و‌نزدیک، در معرض تهدید و تحریم قرار دارد. با این همه دست در لانه زنبور می برند. چرا؟

آیا سردمداران ایران می‌پندارند که جنگ، هنوز هم می‌تواند به آنها مشروعیت ببخشد و مردم را پشت حکومت نگه دارد؟ یا اینکه سپاه به تسلیحات هسته ‌ای دست یافته‌ و به این امید، ایران، را به سمت تبدیل‌شدن به نمونه‌ای از کره شمالی، جزیره‌ای در کهکشان دور، پیش می‌برد؟

آیا کشتی سرگشته جمهوری اسلامی که این روزها نه بر ساحل حزب‌اله می‌تواند لنگر بیندازد و نه دل بر پشتیبانی سوریه ببندد و نه امید به پول بادآورده نفت داشته‌باشد، دست پیش گرفته است تا ابتکارعمل دعوا با دنیای بیرون را به‌دست بگیرد؟ این همه اطمینان و اعتماد به‌خود از کجا می‌آید؟ آیا ایران به راستی یک قدرت هسته‌ای است، یا دیوانه‌ای زنجیری که خود را به در و دیوار می‌کوبد و همچنان امیدوار است تا با تهدید یا تطمیع دنیا را با ذخایر زیرزمینی‌اش به زانو درآورد؟

به‌گمانم کسی این روزها پاسخ روشنی برای این پرسشها ندارد. تنها صدایی که از حاکمان تهران به‌گوش می‌رسد رجزخوانی جنگ‌طلبانی است که برای بسیج کردن نیروهایشان نیازمند نیمدرصد بهای فروش نفتند.

راه اندازی سازمان "بسیج رسانه" با هدف دشمن شناسی

Babak M — Sun, 25 Sep 2011 15:04:19 +0000

سازمان بسیج رسانه با حضور گروهی از چهره‌های رسانه‌ای جریان محافظه کار از امروز (سوم شهریور) فعالیت خود را آغاز کرد.

به گزارش پایگاه اینترنتی بسیج، ریاست سازمان بسیج رسانه را مرتضی نبوی، مدیرمسئول روزنامه رسالت به عهده دارد و موضوعاتی چون دشمن شناسی، امام شناسی، معرفت انقلابی وبصیرت افزایی از اهداف این سازمان تعریف شده است.

اسماعیل احمدی، سرپرست سازمان بسیج رسانه، به پایگاه اینترنتی بسیج گفته است "سازمان بسیج رسانه اولین قشر تخصصی از میان اقشار ۱۸ گانه بسیج است که اساسنامه اش را تدوین و مصوب کرده است." به گفته او "اساسنامه سازمان بسیج رسانه پس از برگزاری ۵ جلسه با حضور اعضای هیئت موسس سازمان بسیج رسانه متشکل از نمایندگان خبرگزاری ها، مطبوعات، شبکه های تلویزیونی و رادیویی تصویب شده است."

پیشتر نیز خبرگزاری نیمه دولتی "فارس" روز ۲۸ اردیبهشت ماه از برگزاری جلسه هیئت موسس سازمان بسیج رسانه به ریاست رییس سازمان بسیج مستضعفین و با حضور مدیران مسئول روزنامه‌های رسالت و جوان، مدیر عامل خبرگزاری فارس، چند تن از مسئولان اداری و بسیج رادیو و تلویزیون دولتی ایران و معاون روابط عمومی و تبلیغات سازمان بسیج مستضعفین خبر داده بود.

اکنون اعلام شده که چهره‌هایی چون حسین شریعتمداری، مدیر مسئول روزنامه کیهان، مرتضی نبوی، مدیر مسئول روزنامه رسالت، محمد حسین صفار هرندی، وزیر سابق فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمد حسین صوفی، معاون صدای سازمان صدا و سیما، مجید رجبی معمار، مدیر شبکه جام جم، نظام الدین موسوی، مدیرعامل خبرگزاری فارس، حمید شیخ محمدی، مدیر شبکه رادیویی ایران، علی اصغرجعفری، مشاور رئیس سازمان صدا و سیما و مسئول بسیج رسانه ملی، بهروز اثباتی و محمدحسین دینی، معاونان فرهنگی - اجتماعی و فناوری ارتباطات سازمان بسیج مستضعفین، محمد ودود حیدری، مدیر مسئول روزنامه جوان، فریدالدین حدادعادل، فعال رسانه ای و اسماعیل احمدی مدیر روابط عمومی ریاست سازمان بسیج از جمله اعضای شورای عالی سازمان بسیج رسانه را هستند.

سازمان بسیج رسانه در شرایطی فعالیت خود را آغاز می‌کند که نهادهای بین المللی حامی مطبوعات به طور مستمر از وضعیت نقض آزادی بیان در ایران انتقاد می‌کنند. سازمان گزارشگران بدون مرز در آخرین اطلاعیه خود که روز ۱۴ شهریور صادر شد آورده بود:" ایران همچنان با ۲۵ روزنامه‌نگار و ١٧ وب‌نگار زندانی یکی از بزرگترین زندان‌های جهان برای حرفه‌کاران رسانه‌هاست."

انتقاد شديد رئيس سازمان بسيج ايران از اصلاح‌طلبان

zamaanehnews — Sat, 20 Aug 2011 07:51:59 +0000

محمدرضا نقدی، رئيس سازمان بسيج مستضعفين، اصلاح‌طلبان ايران را از «تروريست‌های سال ۶۰»، «منافق‌تر» توصيف کرد.

خبرگزاری فارس، روز شنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۰ خبر داد نقدی که در مراسم «گراميداشت شهدای مبارزه با ترور»، سخنرانی می‌کرد، در توضيح اين گفته خود افزود «منافقين» سال ۱۳۶۰ «هر چه قدر هم که نفاق داشتند، سرانجام کفر خود را رو کردند و دست به اسلحه بردند. اما اين منافقين (اصلاح‌طلبان) در اين سال‌ها بارها با آمريکا و صهيونيست‌ها هم‌دستی کردند ولی هنوز هم تلاش می‌کنند چهره خود را موجه نشان دهند و هنوز هم از راه امام‌ (آيت‌الله خمينی، رهبر پيشين ايران) و انقلاب دم می‌زنند.»

مقامات حکومت ايران از سازمان مجاهدين خلق، يکی از گروه‌های مخالف که در سال ۱۳۶۰ دست به اقدام مسلحانه عليه حکومت اين کشور زد، به عنوان «گروهک تروريستی منافقين» نام می‌برند.

رئيس سازمان بسيج، اصلاح‌طلبان را «آدم‌های فاسدی» ناميد که تلاش می‌کنند خود را به راه امام (آیت‌الله خمینی) منتسب کنند

محمدرضا نقدی گفت: «وقتی رأس منافقين ملعون امروز، با شاه جنايتکار بحرين می‌نشيند و رئيس دفتر خود را پيش او می‌فرستد تا از آن‌ها کمک مالی بگيرد و يا وقتی که با وليعهد و شاه عربستان هم‌نشينی می‌کند و از او پول، رهنمود و خط می‌گيرد ولی در مقابل مردم حرفی ديگر می‌زند، بايد بداند که مردم آن‌ها را شناخته‌اند.»

برخی منابع خبری اعلام کرده‌اند اين بخش از سخنان محمدرضا نقدی به محمد خاتمی، رئيس‌جمهور پيشين ايران اشاره دارد.

به گفته رئيس سازمان بسيج، «آن‌ها پول از اين افراد می‌گيرند، فتنه می‌کنند ولی خجالت نمی‌کشند. اين افراد در فتنه ۸۸ رسوا شدند ولی باز امروز هم هنوز مدعی هستند و هر شب افطار می‌دهند و جلسه می‌گيرند و نقشه می‌کشند برای روزهای آينده که چه آشوبی به پا کنند و چه طور به صحنه بيايند و يا خدای ناکرده گروهی از مردم را فريب دهند.»

حکومت ايران از اعتراضات پس از انتخابات جنجالی رياست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ به عنوان «فتنه» نام می‌برد.

نقدی افزود: «وقتی به اين منافقين می‌گوييم اين چه کارهايی است که می‌کنيد، می‌گويند ما اصلاح‌طلبيم.»

رئيس سازمان بسيج، اصلاح‌طلبان را «آدم‌های فاسدی» ناميد که «تلاش می‌کنند خود را به راه امام منتسب کنند.»

از دوم خرداد ۱۳۷۶ که محمد خاتمی به عنوان رئيس‌جمهور ايران انتخاب شد، طرفداران او به عنوان «اصلاح‌طلب» نام گرفتند.

محمد خاتمی يکی از چهره‌های اصلاح‌طلب است که در دو سال گذشته انتقاداتی را عليه فضای امنيتی ايران مطرح کرده و خواهان آزادی‌ زندانيان سياسی و آزادی احزاب و مطبوعات شده است.

شماری از حاميان حکومت ايران، علاوه بر ميرحسين موسوی و مهدی کروبی، دو تن از رهبران مخالفان که هم‌اکنون در بازداشت خانگی به‌سر می‌برند، از محمد خاتمی نيز در کنار اين دو به‌عنوان «سران فتنه» نام می‌برند و خواهان محاکمه وی نيز هستند.

با اين حال شمار ديگری از اصول‌گرايان که به اصول‌گرای «ميانه و معتدل» مشهور هستند، محمد خاتمی را در «چارچوب نظام جمهوری اسلامی» می‌دانند.