تجاوز

هفت نفر در ايران اعدام شدند

news-zamaneh — Thu, 28 Feb 2013 08:30:07 +0000

هفت نفر در ايران به اتهام "قاچاق مواد مخدر" و "تجاوز" در شهرهای گچساران، سمنان، ساری و کاشان اعدام شدند. چهار نفر از آنان در برابر ديدگان مردم به دار آويخته شدند.

خبرگزاری فارس به نقل از افشين نارکی، رئيس اداره زندان گچساران اعلام کرد صبح امروز پنج‌شنبه ۱۰ اسفندماه طی مراسمی در محوطه زندان اين شهرستان، چهار نفر به جرم تجاوز در برابر ديدگان مردم به دار آويخته شدند.

رئيس اداره زندان گچساران گفت اين افراد جرم خود را در سال ۷۶ خورشيدی مرتکب شده بودند.

همچنين همين خبرگزاری به نقل از روابط عمومی دادگستری کل استان سمنان نوشت يک قاچاقچی مواد مخدر اهل تربت جام، به جرم حمل و نگهداری يک کيلو و ۱۶۳ گرم مواد مخدر از نوع کراک، امروز در زندان مرکزی شهرستان سمنان به دار آويخته شد.

روابط عمومی دادگستری استان سمنان گفته است تقاضای عفو اين متهم در دو مرحله مطرح شده بود که پس از انجام بررسی‏های لازم و عدم احراز شرايط، توسط کميسيون مرکزی عفو و بخشودگی رد شد.

شمار اعدام‌شدگان دو هفته اخير در ايران به ۴۳ مورد رسيده است

به گزارش واحد مرکزی خبر (وابسته به صدا و سيما)، سرهنگ کريمی، معاون اجتماعی فرماندهی انتظامی استان اصفهان گفت: "قاچاقچی سه کيلوگرم هروئين سحرگاه امروز (چهارشنبه ۹ اسفند) در زندان مرکزی کاشان به دار مجازات آويخته شد."

به گفته وی "اين قاچاقچی ۳۱ ساله، سال ۸۹ به جرم حمل بيش از سه کيلوگرم هروئين دستگير شده بود. اين متهم در دادگاه عمومی و انقلاب کاشان به اعدام محکوم و اين حکم در زندان مرکزی کاشان اجرا شد."

همچنين يک نفر ديگر با اتهام مشابهی روز چهارشنبه در زندان ساری اعدام شد.

اسدالله جعفری، دادستان عمومی و انقلاب ساری گفت: "اين فرد دارای سوابق متعدد کيفری در امر خريد و فروش مواد مخدر بوده که پرونده اخير پس از رسيدگی و طی مراحل مختلف قضايی، منجر به صدور حکم اعدام شد و اين حکم در محوطه زندان مرکز استان به اجرا در آمد."

اوايل هفته جاری نيز چهار نفر در ايران به اتهام "قاچاق مواد مخدر" در قزوين و بهبهان اعدام شدند.

شمار اعدام‌شدگان دو هفته اخير در ايران به ۴۳ مورد رسيده است.

در دو هفته گذشته در شهرهای ساری، کاشان، شيراز، زاهدان، اراک، سنندج، کرمانشاه، قزوين، بهبهان و اهواز حکم اعدام اجرا شده است.

شمار بالای اعدام‌ها در ايران همواره مورد اعتراض نهادهای بين‌المللی حقوق بشری قرار دارد اما مقام‌های اين کشور می‌گويند مجازات اعدام يک مسئله داخلی و بر اساس "قوانين اسلام" است. ايران بالاترين آمار اعدام در جهان را پس از چين دارد.

جرايمی مانند قتل، حمل، نگهداری و خريد و فروش مواد مخدر، تجاوز به عنف و محاربه از جمله جرايمی هستند که مجازات مرگ را در ايران در پی دارند.

چهار نفر ديگر در ايران اعدام شدند

news-zamaneh — Thu, 21 Feb 2013 05:41:42 +0000

چهار نفر ديگر روز چهارشنبه دوم اسفند در ايران اعدام شدند. با اعدام اين چهار نفر، شمار کسانی که در ۱۰ روز اخير در ايران اعدام شده‌اند به ۳۲ نفر رسيد.

به گزارش تارنمای شبکه تلويزيونی محلی کرمانشاه، "سه قاچاقچی" سحرگاه روز چهارشنبه دوم اسفند ۱۳۹۱ در زندان ديزل‌آباد کرمانشاه اعدام شدند.

به گفته مجتبی ملکی دادستان عمومی و انقلاب کرمانشاه "اين افراد که به جرم تهيه و توزيع کراک و شيشه در سطح استان و برخی نقاط کشور دستگير شده بودند، با حکم دادگاه در زندان ديزل‌آباد کرمانشاه به دار مجازات آويخته شدند."

در همين حال دادگستری استان مرکزی نيز اعلام کرد صبح روز چهارشنبه، فردی به اتهام "تجاوز به يک نوجوان ۱۵ ساله"‌ در برابر ديدگان مردم اعدام شد.

دادگستری استان مرکزی نيز اعلام کرد صبح روز چهارشنبه، فردی به اتهام "تجاوز به يک نوجوان ۱۵ ساله"‌ در برابر ديدگان مردم اعدام شد

دادگستری استان مرکزی افزوده است اين جوان ۲۳ ساله "در ارديبهشت‌ماه سال جاری با استفاده از خودروی شخصی و با هم‌دستی دونفر ديگر اقدام به ربودن نوجوان ۱۵ساله نموده و او را با ضرب و جرح و تهديد با چاقو به باغ‌های اطراف اراک برده و با وی عمل منافی عفت توأم با آزار و اذيت صورت داده که پس از شکايت شاکی، محکوم‌عليه دستگير و طی تشريفات قانونی دادرسی، نامبرده به مجازات اعدام در ملاءعام محکوم که حکم صادره به تأييد ديوان عالی کشور رسيد."

در يک هفته اخير پنج نفر ديگر نيز به اتهام "قاچاق موادر مخدر"‌ در اراک اعدام شده بودند.

روز سه‌شنبه اول اسفند نيز هشت نفر در شيراز به اتهام "قاچاق مواد مخدر"‌اعدام شدند که يکی از از آن‌ها زن بوده است. دادگستری استان فارس نام وی را "پريناز. م" اعلام کرده است. اين هشت نفر در زندان عادل‌آباد شيراز اعدام شدند.

در ۱۰ روز اخير در شهرهای زاهدان، اراک، سنندج، شيراز، کرمانشاه و اهواز حکم اعدام اجرا شده است.

همچنين دادگستری کرج نيز خبر داد چهار نفر نيز در اين شهر به اتهام "تجاوز به يک دختر جوان"‌ به‌زودی در برابر ديدگان مردم اعدام خواهند شد.

شمار بالای اعدام‌ها در ايران همواره مورد اعتراض نهادهای بين‌المللی حقوق بشری قرار دارد اما مقام‌های اين کشور می‌گويند مجازات اعدام يک مسئله داخلی و بر اساس "قوانين اسلام" است.

انتقال پیکر زن قربانی تجاوز به هند

Maryam — Sun, 30 Dec 2012 10:09:29 +0000

پیکر زن جوان هندی که در یک اتوبوس مورد تجاوز گروهی قرارگرفته بود٬ روز یک‌شنبه٬ ۳۰ دسامبر(۱۰ دی‌ماه) از بیمارستانی در سنگاپور به دهلی‌نو انتقال یافت.

وی که به سبب شدت جراحات وارده سه بار در دهلی‌نو مورد عمل جراحی قرار گرفته بود٬ روز شنبه۲۹٬ دسامبر پس از انتقال به بیمارستان اونت الیزابت در سنگاپور درگذشت.

این زن ۲۳ ساله که نام او اعلام نشده دانشجوی رشته پزشکی بو و در روز ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲ در یک اتوبوس مورد تجاوز گروهی قرار گرفت. مردانی که به مدت یک ساعت به این زن تجاوز کرده بودند٬ او و دوستش را با یک میله آهنی مجروح کرده و آنها را ازاتوبوس در حال حرکت بیرون انداخته‌ بودند. این دو زن جوان برای رفتن به یک مرکز خرید در جنوب دهلی سوار اتوبوس شده بودند.

خبرگزاری رویترز به نقل از شاهدان عینی گزارش داده است که مانموهان سینگ، نخست وزیر هند و سونیا گاندی، رهبر حزب کنگره در هنگام انتقال پیکر این زن جوان به دهلی‌نو در فرودگاه حضور داشتند.

تجمع‌کنندگان با روشن کردن شمع به یاد این زن جوان خواهان اعدام متجاوزان شدند. پلیس هند تا کنون شش نفر را به اتهام شرکت در این تجاوز بازداشت کرده است

به گفته شاهدان عینی خانواده این زن جوان پیکرش را از فرودگاه به محل سکونت وی در محله جانکپوری منتقل کرده و آن را بر اساس رسومات هندی سوزانده و خاکستر کردند.

به گزارش رويترز،‌ مقامات پليس هند می گويند که شش نفر را در ارتباط با تجاوز به اين زن بازداشت کرده‌اند.

از روز گذشته هم‌زمان با اعلام خبر درگذشت این زن جوان که هنوز هویت او اعلام نشده٬ هزاران نفر در پایتخت و شهرهای دیگر هند به خیابان آمده و خواستار مجازات عاملان این تجاوز و محافظت بیشتر از زنان شدند.

تجمع‌کنندگان با روشن کردن شمع به یاد این زن جوان خواهان اعدام متجاوزان شدند. پلیس هند تا کنون شش نفر را به اتهام شرکت در این تجاوز بازداشت کرده است.

اعمال اقدامات محافظتی بیشتر برای تامین امنیت زنان از سوی دولت از جمله خواسته‌های تظاهرکنندگان هندی در روزهای اخیر بود. مانموهان سینگ، نخست وزیر هند روز گذشته در واکنش به این اعتراضات، اظهار امیدواری کرد که مقامات سیاسی و جامعه مدنی در کنار یکدیگر هند را به مکانی امن تر برای زنان تبدیل کنند.

یکی از فعالان اجتماعی که معتقد است اقدامات دولت برای حفظ امنیت زنان بسیار اندک است٬ به رویترز گفته است: "اغلب جرایم جنسی در هند گزارش نمی‌شوند٬ شمار زیادی افرادی که به زنان تجاوز کرده‌اند مجازات نمی‌شوند و چرخه عدالت در این زمینه به کندی می‌چرخد."

تظاهرات‌های اعتراضی در هند از اوایل هفته گذشته هم‌زمان با انتشار خبر تجاوز به این زن جوان آغاز شده بود. روز ۲۲ دسامبر هزاران نفر از معترضان در برابر کاخ ریاست‌جمهوری هند تجمع کردند.

در این جریان این تجمعات پلیس برای متفرق کردن تظاهرکنندگان از گاز اشک‌آور و باتوم استفاده کرد و برخی خیابان‌ها را مسدود کرد. پلیس هند با تشدید تدابیر امنیتی در پایتخت هند٬ از مردم خواسته است که خویشتن‌داری و آرامش خود را حفظ کنند.

گزارش‌های رسمی پلیس هند نشان می‌دهد که در شهر دهلی به طور متوسط هر ۱۸ ساعت یک زن مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرد. بر اساس آمار رسمی این کشور در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ آمار تجاوز در ۱۷ درصد بیشتر شده است. بر اساس برخی گزارش‌ها آمار تجاوز در هند سال گذشته به دست‌کم ۲۴ هزار مورد رسیده است.

برزخیان روی زمین

politics — Thu, 27 Dec 2012 20:24:51 +0000

عباس مؤدب

عباس مؤدب - زمانی که در ماه مه ۲۰۱۰ به‌عنوان روانشناس در درمانگاه ویژه مداوای پناهندگان مبتلا به "تروما[1] کارم را شروع کردم، هیچ تصور واقعی از عمق فاجعه نداشتم. دانمارک یکی از اولین کشورهائی بود که به موضوع یاری به قربانیان شکنجه و تلاش برای درمان اثرات روحی و جسمی به ‌جا‌ مانده از شکنجه توجه ویژه کرد[2] و بودجه خاصی به این مساله اختصاص داد.

پس از گشایش رسمی مرکز توانبخشی قربانیان شکنجه، تعداد مراجعه‌کنندگان نشان داد که تنها یک مرکز با امکانات محدود نمی‌تواند پاسخگوی نیاز موجود باشد. فقط شکنجه‌شدگان نبودند که نیاز به درمان داشتند، بلکه بخش بزرگی از پناهندگان از عارضه "تروما" رنج می‌بردند که هیچ مرکز تخصصی برای درمان آنان وجود نداشت. با توجه به این موضوع بود که بیمارستان‌ها مراکز ویژه‌ای برای این گروه از آسیب‌دیدگان روحی گشودند تا با ارائه روش‌های مدرن، آن‌ها را درمان کنند.

من از روز اول ماه مه ۲۰۱۰ در "درمانگاه ویژه پناهندگان مبتلا به تروما"[3] درجنوب جزیره شیلاند مشغول به کار شدم. تصورم این بود که با اتکا به پیشینه شخصی خود و آشنایی با فرهنگ‌های مختلف، خواهم توانست مرهمی بر زخم‌های انسان‌هائی بگذارم که روح‌شان مورد هجوم قرار گرفته است. دیری نپائید که زیر لب زمزمه کردم " که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها".

بگذارید موضوع را با تعریف واژه " تروما" در روانشناسی آغاز کنیم. تروما واژه‌ای است یونانی به معنی جای زخم. در واقع هر عمل جراحی اثری از خود بر جای می‌گذارد که یادآور آن پس از بهبودی خواهد بود. این واژه را روانشناسی در واقع از جراحی امانت گرفته و در مفهومی دیگر به کار می‌برد. تروما در روانشناسی آسیبی است که از یک ضربه ناخواسته روحی به جای می‌ماند. برای مثال می‌توان از عوارض بعد از یک تصادف، تجاوز یا حمله افراد ناشناس به‌عنوان تروما نام برد. البته اتفاق‌های طبیعی مثل زلزله و یا سونامی هم می‌توانند سبب شکل‌گیری تروما در افراد شوند. بدون شک هیچ نیروئی در جهان توان تغییر آنچه روی داده است را ندارد. اما پرسش این است که روانشناسی چه می‌تواند انجام دهد؟

در نگاه نظری به این مساله ،هدف روانشناسی درمان نیست بلکه جلوگیری از مسلط شدن تروما بر روح فرد است. در این حالت فرد از یک زندگی عادی محروم خواهد شد و تروما همچون بختکی بر زندگی او چیره می‌شود. . فردی که اسیر این بختک شود همواره با هراس و کابوس زندگی می‌کند، دچار بی‌خوابی مفرط می‌شود و توان تمرکز بر زندگی روزمره را از دست می‌دهد. در یک کلام زندگی فرد فلج می‌شود.

روانشناس در روند گفتگو با فرد دچار تروما تلاش می‌کند او را بر این عارضه مسلط گرداند و جلوی تسخیر جان وی توسط این بختک را بگیرد. فرد باید فرا بگیرد که با گذشته و آنچه که بر وی رفته، زندگی کند بی‌آنکه گذشته مانع زندگی امروز او شود. بدون شک در نگاه نظری همه چیز آسان به نظر می‌رسد ولی مساله در واقعیت پیچیده‌تر از آن است که تصور می‌شود. گرچه هر انسانی از نظر زیست‌شناسی همانند انسان‌های دیگر است، ولی زندگی از او شخصیتی یگانه ساخته که تنها متعلق به اوست و همین یگانه بودن است که کار را پیچیده می‌کند.

هیچ انسانی محل و زمان تولد خود را انتخاب نمی‌کند، این یک اتفاق است که زهرا در سال ۱۹۷۹ در شهر بصره چشم به این جهان می‌گشاید و در همان زمان دختری در بیمارستان کپنهاک به دنیا می‌آید. دو جامعه متفاوت، دو امکان متفاوت در پیش پای هریک از این دو نفر می‌گذارد. زهرا در خانواده‌ای سنتی و جامعه‌ای مستبد زندگی را آغاز می‌کند. جامعه‌ای که گروهی خاص قدرت سیاسی را قبضه کرده‌اند و مردم را چون افرادی صغیر تحت قیمومیت خود گرفته‌اند، در این جامعه زهرا هیچ وقت از حقوق شهروندی برخوردار نمی‌شود. او به عنوان یک زن باید مطیع سنت‌های خانوادگی نیز باشد و بپذیرد که پدر و برادرانش قیم او هستند و حق دارند برای آینده‌اش تصمیم بگیرند. شرایط اجتماعی حاکم بر زندگی زهرا، امکان رشد فردیت او را در نطفه خفه می‌کند. دختر دیگری که هم‌زمان با زهرا در کپنهاک چشم به جهان می‌گشاید، تمامی آنچه را که زهرا از آن محروم است در اختیار دارد. رشد شخصیتی هر یک از آنها در محیط فرهنگی زادگاه‌شان شکل می‌گیرد.

فرهنگ واژه کلیدی حل معمای روابط انسانی است. انسان موجودی است تاریخی ـ فرهنگی. او هم‌زمان ساخته فرهنگ و سازنده فرهنگ است. انسان از همان لحظه ‌که قدم به جهان می‌گذارد، وارث آن فرهنگی است که پیشینیان برایش ساخته‌اند. در چارچوب این فرهنگ به او امکان می‌دهند که رشد و زندگی کند و آن شود که جامعه از او انتظار دارد. هسته مرکزی هر فرهنگی، جهان‌بینی حاکم در آن فرهنگ است که حهان را تبیین می‌کند و روابط اجتماعی حاکم در جامعه بر مبنای آن هسته مرکزی تعریف می‌شوند.

در جامعه‌ای که فرعون قادر مطلق است و اطاعت از او بر تمامی بندگان واجب است، جهان این گونه تبیین شده که فرعون به مقام الوهیت رسیده باشد و وجود دیگران تنها در رابطه با بندگی او معنا پیدا کند. در چنین جامعه‌ای صحبت از آزادی فردی به گفتاری مالیخولیائی شبیه خواهد بود که بدون شک به مرگ خواهد انجامید.

یکی از کارکردهای عمده هر فرهنگی، تعریف روابط انسانی است. این فرهنگ است که تعیین کرده پدر و برادران زهرا حق تصمیم‌گیری برای او را داشته باشند. حقوق شهروندی برای زهرا واژه‌ای ناشناخته است. حقوق فردی و داشتن عقیده شخصی در ذهن او جائی ندارند. در چنین فرهنگی، فردیت به رسمیت شناخته نمی‌شود و کودکان با این هدف تربیت می‌شوند که پاسدار نظام موجود باشند.

این که من دیگری را فارغ از جنسیت، موقعیت اجتماعی و اعتقاداتش هم نوع خود بدانم، آموزه‌ای است فرهنگی که به من آموخته می‌شود و این آموزه زائیده یک فرهنگ استبدادی نیست، بلکه آموزه‌ای است که یک فرهنگ روادار به ما می‌آموزد. در یک فرهنگ استبدادی، دایره مدارا و پذیرش دیگرگونی افراد به شکل‌های مختلف محدود می‌شود. افراد به خودی و غیرخودی تقسیم می‌شوند و این تقسیم‌بندی می‌تواند بر مبنای نژاد، مذهب، ایدئولوژی و یا وابستگی طبقاتی باشد. فاجعه‌ای که در طول تاریخ شکل گرفته است و همچنان ادامه دارد، حذف انسانیت انسان است.

در تاریخ معاصر جهان، برپائی کوره‌های آدم‌سوزی با به‌کارگیری همین مکانیسم ساده روانشناسی شکل گرفت. با تعریف کمونیست‌ها به عنوان خائن و یهودیان به عنوان یهودی، انسان بودن آنها را حذف کردند و همین مساله هر جنایتی علیه آنها را مشروعیت بخشید. جنایتی عظیم با یک تقسیم‌بندی ساده آغاز شد، روشی به ظاهر پیش‌پا افتاده ولی فاجعه‌بار که همچنان در گوشه کنار دنیا به کار گرفته می‌شود. هوتوها در رواندا در طول چند ماه یک میلیون توتسی را می‌کشند، مسیحیان، شیعیان، فالانژها، دست راستی‌ها... در لبنان یکدیگر را قتل‌عام می‌کنند. طالبان هر کسی را که کافر تشخیص دهند از دم تیغ می‌گذرانند.

تمامی این جنایت ها با یک کج‌فهمی کوچک آغاز می‌شود و آن این‌که من به خود اجازه می‌دهم که خودم معیار انسان بودن باشم و دیگرانی که در تعریف من از انسان جای نمی‌گیرند، حق زیستن ندارند چرا که انسان نیستند. این به من اجازه می‌دهد که انجام هر جنایتی علیه آنان را برای خود وظیفه‌ای "انسانی" بدانم. این جنایات قربانیان فراوانی می‌گیرد، تعداد زیادی کشته می‌شوند و گروهی از مهلکه می‌گریزند و جان خود را نجات می‌دهند.

در میان بازماندگان کم نیستند، زنانی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند، کودکانی که شاهد قتل عزیزان خود بوده‌اند و یا زندانیانی که شکنجه جسمی و روحی را تحمل کرده‌اند. بخشی از بازماندگان با هزار مشقت خود را به کشور امنی می‌رسانند تا به دور از وحشت زندگی را ادامه دهند. این بازماندگان شاهدان زنده مرگ انسانیت هستند. هر یک با روایت خود، داستان به قتل رسیدن انسانیت را بازگو می‌کند. این راویان در برزخی به سر می‌برند که ساخته انسان‌های دیگر است. این راویان برزخیان روی زمین‌اند. آنها در برزخی به سر می‌برند که انسان‌های دیگر برایشان ساخته‌اند؛ برزخی که روانشناسی به آن نام "تروما" داده است.

برزخی به نام تروما

از جمله رفتگان این راه دراز

باز آمده‌ای کو که به ما گوید راز؟

خیام چون شاهدی از زندگی پس از مرگ ندارد در چند و چون آن زندگی شک می‌کند، اما در وجود برزخ تراوما و چگونگی زندگی در آن جای شک نیست، چرا که ساکنان این برزخ زنده‌اند وبسیاری از آنان روایت‌های خود را چندین و چند بار بیان کرده‌اند.

روبروی من زنی نشسته است که اولین باری است که او را می‌بینم، زنی با رنگی پریده در سالهای نخست پنجاه سالگی؛ هیچ گونه آرایشی بر چهره ندارد و رگه‌های خاکستری موهایش، شاهدان رنجهائی هستند که متحمل شده است. از فرارش به ایران میگوید و اینکه چگونه توانست فرزندانش را از چنگال نیروهای ددمنش متعصب نجات دهد. او که زمانی دختر یکی یک دانه پدرش بوده است، اینک مادری است درد کشیده، که سالهای زیادی را در وحشت فرود بمب‌ها بر روی آشیانه اش در میهن خود با این امید زندگی کرده است که روزی صلح پیروز خواهد شد. این دختر یکی یک دانه پدر که از معدود زنانی بوده است که دوران دبیرستان را به پایان رسانده بوده است با این امید که بتواند به میهنش و مردمش خدمت کند، اینک زنی است در آغاز نیمه دوم زندگیش و پناهنده در کشوری که هزاران کیلومتر از میهنش فاصله دارد. او سالهای زیادی در ایران برای تامین زندگی فرزندانش در خانه خیاطی و گلدوزی کرده است. او مسیر پر رنجی را طی کرده است تا فرزندانش را به سرزمینی امن برساند و اینک که از آینده فرزندانش آسوده خاطر شده است، خوابش به کابوس تبدیل شده است. اگر چه نگران جان فرزندانش نیست ولی ارواحی مرموز زندگی را به کامش زهر کرده‌اند. او زنی است که هر شب از وحشت دیدار مجدد با مردانی با ریشهای سیاه بلند که برادرش را در برابر چشمان او میکشند نمی‌تواند بخوابد، وحشت از مردانی متعصب که "در رؤیای‌شان هر شب زنی در وحشتِ مرگ از جگر بر می‌کشد فریاد"(شاملو). هر چند امروز او در سرزمینی زندگی می‌کند که امنیت او در آن تامین است، ولی نه مغز و نه جسم او هنوز نپذیرفته‌اند که زندگی می‌تواند بدون وحشت از کشته شدن نیز وجود داشته باشد. مهمانان ناخوانده و نا خواسته‌ای بی اذن ورود، به حریم خانه او وارد می‌شوند، آنها هر موقع که می‌خواهند وارد می‌شوند و آرامش او را به هم میریزند، مردانی با ریش‌های بلند و چهره‌های کریه که بوی گند پاهایشان تمامی اتاق نشیمن را پر می‌کند، در برابر او رژه می‌روند. آنان اشباحی هستند که به چشم دیگران نمی‌آیند ولی برای او آنان آنقدر واقعی هستند که حتی بوی گند دهانشان را نیز حس می‌کند. برای او مفهوم زمان و مکان در هم ریخته است و زندگی در یک پیوستگی زمانی پیش نمی‌رود. گذشته بختکی است که بر حال چنگ انداخته است تا آرامش را بزداید. یک چهره، یک شئی، یک حرکت، یک بو، یک صدا و یا یک کلام می‌تواند رابطه او را با زمان حال قطع کند و ذهن را نه در شکلی اختیاری که در حالتی هذیانی و پریشان گونه به گذشته ببرد. برای او که یکی یک دانه پدرش بوده و در خانواده‌ای بزرگ شده است که احترام به دیگران و محبت به انسانها بنیان‌های اخلاقی خانواده بوده اند، واقعیت‌های زندگی تمامی زیربنای فکری اش را در هم ریخته است. هجوم غار نشینان به تمدن آنچنان وحشت آفرین بوده است که او دیگر به هیچ ارزشی باور ندارد.

هر انسانی می‌تواند گرگ دیگری باشد. زندگی شاید می‌توانست امید بخش تر از این باشد اگر این فاجعه به یک منطقه کوچک جغرافیائی محدود می‌شد. در عراق، لبنان و جمهوری سابق یوگوسلاوی فاجعه به شکلهای دیگری تکرار شده است. زنی که برای نجات فرزندش تجاوز سربازان را به جان خریده است و هرگز نتوانسته است دردش را با کسی تقسیم کند. مردی که در نوجوانی در جنگهای داخلی اسیر شده است بی آنکه طرفدار هیچ گروهی باشد و تنها به خاطر وابستگی قومی اش مورد تجاوز قرار گرفته است و همچنان مبهوت است و درک نمی‌کند که چرا دنیا جای امنی نیست. برای او پذیرفتن مسئولیت پدر شدن به کابوسی همیشگی تبدیل شده است.

مادری در آغاز چهل سالگی، به یاد پدرش می‌گرید. آخرین تصویری که از پدرش در ذهن او مانده است نگاه مردی است که نیمه شب توسط مامورین دیکتاتور حاکم، به سمت در خروجی خانه برده می‌شود و او چشم از فرزندان خود بر نمی‌گیرد، سعی می‌کند با نگاهش فرزندانش را که به صف ایستاده‌اند دلداری دهد. پدر هرگز به خانه باز نگشت و آن دختر پنج ساله امروز در آغاز چهل سالگی پذیرفته است که پدرش دیگر زنده نیست، چرا که اگر زنده بود بدون شک پس از سقوط دیکتاتور برای یافتن فرزندانش از هیچ کوششی دریغ نمی‌کرد. او تمام دوران کودکی اش را با این رویا زندگی کرده است که روزی پدرش باز خواهد گشت. او همچنان آخرین نگاه پدر را به یاد دارد که گوئی به او امید می‌داد که به زودی باز می‌گردد. پدر هرگز بازنگشت و دختر خردسال در محیطی رشد کرد که اعتماد به انسانها می‌توانست مرگ آور باشد. او که همیشه آرزو داشت که معلم بشود از کلاس پنجم ناچار شد که مدرسه را ترک کند، چرا که او فرزند یک "خائن" بود.هیچ کس جرات نداشت که با خانواده آنها رفت و آمد کند، آنها همچون جزامیان مطرود شده بودند و حتی نزدیک‌ترین وابستگان آنها نیز مخفیانه با آنها دیدار می‌کردند. کودکی او با وحشتِ از دیگر آدمها آغاز شد و با این وحشت بزرگ شد، که انسانها می‌توانند انسانهای دیگر را نابود کنند.

زن جوان دیگری که بیشترین سالهای جوانی اش را در اسکاندیناوی به سر برده است، از اعتماد به نفس عاری است. او خود را ناتوان و کوچک حس می‌کند. تا هفت سالگی در یکی از کشورهای بالکان زندگی کرده است، جایی که پدر هر از چند گاهی مادر را در زیر ضربات کمر بند سیاه می‌کرد و بچه‌ها نظاره گران ثابت این خشونت بودند، و گاهی پدر آنها را وادار می‌کرد که در جرم او شریک شوند.

مردی زندگی زناشویی‌اش را از دست داده است، چرا که پس از گذشت سالها اشباحی با خنده‌های وقیح به اتاق خواب او هجوم آوردند تا او فراموش نکند که زمانی که در نو جوانی زندانی آنان بود، چگونه از جسم او برای ارضای شهوت خود استفاده کردند. جنگجوی دیگری که بازمانده جنگهای داخلی است، هر شب با کابوس جسدهایی که در زیر پایش افتاده‌اند واو بی توجه به آنها، پای بر سرهاشان می‌گذارد و می‌گریزد از خواب می‌پرد و تا صبح با فرو دادن نیکوتین در ریه‌های خود تلاش می‌کند از این کابوس رهایی یابد. چهره تکیده مردی که ده سال از سن واقعی اش بزرگتر به نظر می‌رسد، در واقع چهره پدری است که خستگی از کار را بهانه می‌کند که از وظیفه بازی با تنها پسرش شانه خالی کند.او چندین سال با انتخاب کار شبانه توانسته است خود را از چشم خانواده و دیگران پنهان کند، تا اینکه کارش را از دست می‌دهد و به ناچار خانه نشین می‌شود. بیکاری آغاز هجوم اشباح را به ارمغان می‌آورد، او که با پنهان کردن خود در سنگر کار شبانه توانسته بود سالها این اشباح را از خود براند، اینک تنها و بی دفاع مورد هجوم آنها قرار گرفته است. در پشت جبهه، او و چند تن دیگر از دانش آموزان را در تعطیلات تابستان جهت جمع آوری اجساد کشته شدگان اعزام کرده بودند. بوی جنازه ها، صدای گوش خراش شلیک توپ‌ها و تانکها، بدنهای مثله شده و جنازه‌های تلنبار شده در بیابان، با تاریک شدن هوا وجود او را تسخیر می‌کنند. افسر مسئول، او را به دلیل کوتاهی در انجام وظیفه به باد کتک می‌گیرد. ضرب و شتم افسر برایش کمر بند پدر را تداعی می‌کند که هفته‌ای چند بار بر جانش می‌نشست و کمر بند پدر دستهای سنگین صاحب دکانی را که در کودکی در آنجا کار می‌کرد به خاطرش می‌آورد، دستهایی که برای کوچکترین خطا صورت کودکانه او را سرخ می‌کرد و آنگاه سکوت و اشکی که نمی‌توان پنهانش کرد، اشکی که نه به خاطر تنبیه جسمی، که به خاطر وقاحت صاحب دکان در سوء استفاده جنسی از کودک بر گونه مرد جاری می‌شود، مردی که برای بازی با پسر خود به خودش اعتماد ندارد.

در بیشتر موارد این زخم آنچنان چرکین شده که با اولین نیشتر چرک وخون از آن جاری می‌شود. اگر با دقت به پیرامون خود بنگریم شاید باشند کسانی که با این بختک کریه دست به گریبانند. باشد روزی فرا رسد که انسان دیگر گرگ انسان نباشد.

پانویس‌ها

[1] در اینجا واژه "تروما" (بنابر تلفظ و کتابتی دیگر: "تراما") در واقع جایگزین Posttraumatic stress disorder (PTSD) شده است.

[2] در سال ۱۹۸۵ مرکز بین المللی توان بخشی قربانیان شکنجه(IRCT) رسما در دانمارک آغاز به کار کرد.

[3] Klinik For Traumatiserede Flygtninge

تجاوز به محارم

society — Thu, 13 Dec 2012 14:57:00 +0000

در گفت‌وگو با محسن مالجو، کار‌شناس ارشد مطالعات زنان و مدرس دانشگاه در ایران- بخش دوم

اسماعیل جلیلوند - پژوهش در مورد معضلات اجتماعی و اعلام آمارهای مربوط به این مسائل در برخی از کشور‌ها در محدوده خط قرمز قرار می‌گیرند. به عبارت دیگر برخی حکومت‌ها، اعلام آمار بالای اعتیاد یا تجاوز را به معنای پذیرش ناکارآمدی خود می‌دانند و اهمیت این خطوط قرمز برای آن‌ها، بسیار بیشتر از سرنوشت قربانیان است.

یکی از این آسیب‌ها، تجاوزهای خانگی به کودکان و حوادثی است که در پی وقوع تجاوز‌ در زندگی این قربانیان اتفاق می افتد. «تجاوز جنسی خانگی» نیز تنها به معنای تجاوز به زن یا دختر بچه نیست. تجاوز جنسی - و در اینجا تجاوز جنسی خانگی - به هر جنسیتی و به هر سنی ممکن است. پس کودکان پسر نیز در معرض احتمال وقوع تجاوز جنسی توسط اعضای خانواده خود، قرار دارند.

در بخش دوم گفت و گو با محسن مالجو، کار‌شناس ارشد مطالعات زنان و مدرس دانشگاه در ایران که به شکل اختصاصی پژوهش‌هایی را در مورد تجاوزهای خانگی به کودکان دختر انجام داده‌ است، به موانع حمایت از دختران آسیب دیده و قربانی تجاوز‌های خانگی در ایران پرداخته‌ایم. در گفت‌و‌گویی دیگر، دامنه این بحث بازتر و به مردانی اشاره خواهد شد که در کودکی مورد آزار جنسی قرار گرفته‌اند.

آیا آمار مشخصی درباره افرادی که مورد آزار جنسی خانواده و محارم خود در ایران قرار گرفته‌اند، وجود دارد؟

محسن مالجو: خیر؛ به دلایل مختلف، هیچ آمار درستی درباره تجاوز جنسی به محارم در ایران وجود ندارد. یک دلیل آن، سیاست پنهان نگهداشتن آمار آسیب‌های اجتماعی با این استدلال است که به هر حال ما در یک جامعه اسلامی زندگی می‌کنیم و تقدس هر چند ظاهری خانواده نباید مخدوش شود.

دلیل مهم‌تر آن اما ثبت سلیقه‌ای، بی‌قاعده و بدون آموزش موارد گزارش شده در نیروی انتظامی و قوه قضائیه هست، به طوری که به عنوان مثال، رابطه مادر و پسر یا پدر و دختر یا خواهر و برادر به عنوان زنا و رابطه پدر با پسر یا دایی با خواهر‌زاده به عنوان لواط ثبت می‌شود. حالا در این بی‌قاعدگی و بی‌نظمی، واقعاً دشوار است که بتوان آمار گیری کرد؛ من خودم خیلی از پرونده‌ها را از طریق شباهت فامیلی پیدا می‌کردم که قاعده خاصی برای آن وجود ندارد و گرفتن آمار، در این مورد کار بسیار بسیار دشواری است

تحقیقات شما به شکل دقیق مربوط به چه مواردی بوده است؟

کاری که من انجام دادم، مربوط به تجاوز پدر به دختر یا برادر به خواهر بود. بنابراین تمام افرادی که در این تحقیق با آنها به گفت‌وگو نشستم، مورد تجاوز پدر یا برادر خود قرار گرفته بودند.

بیشتر موارد، مربوط به تجاوز پدر به دختر بود یا برادر به خواهر؟

قبل از اینکه به این سئوال پاسخ دهم، باید بگویم لازم است بین دو مسئله، یکی میزان رخداد یک آسیب اجتماعی و دوم میزان گزارش دهی آن آسیب اجتماعی، تفاوت قائل شد. چرا که اگر تفاوت این دو در نظر گرفته نشود، امکان سوء تفاهم وجود دارد.

محسن مالجو: میزان رخداد تجاوز جنسی برادر به خواهر بیشتر از تجاوز پدر به دختر است، ولی میزان گزارش‌دهی تجاوز جنسی پدر به دختر، بیشتر از تجاوز برادر به خواهر است. رابطه جنسی برادر با خواهر کمتر گزارش می‌شود، چراکه معمولاً در سنین نوجوانی و بلوغ شکل می‌گیرد، خواهر و برادر همسن و سال هستند، رابطه ممتد و همیشگی نیست و رابطه به خاطر کنجکاوی‌ها و محدودیت‌های جنسی به وجود می‌آید، به همین دلیل هم معمولاً راحت‌تر فراموش می‌شود و شاید مورد بخشش قرار می‌گیرد.

پس با توجه به این نکته، معتقد هستم که میزان رخداد تجاوز جنسی برادر به خواهر بیشتر از تجاوز پدر به دختر است، ولی میزان گزارش‌دهی تجاوز جنسی پدر به دختر، بیشتر از تجاوز برادر به خواهر است. رابطه جنسی برادر با خواهر کمتر گزارش می‌شود، چراکه معمولاً در سنین نوجوانی و بلوغ شکل می‌گیرد، خواهر و برادر همسن و سال هستند، رابطه ممتد و همیشگی نیست و رابطه به خاطر کنجکاوی‌ها و محدودیت‌های جنسی به وجود می‌آید، به همین دلیل هم معمولاً راحت‌تر فراموش می‌شود و شاید مورد بخشش قرار می‌گیرد. در ضمن خانواده هم اگر مطلع شود، به دلیل ترس از مجازات فرزندان، می‌کوشد در درون خود قضیه را حل و فصل کند. بنابراین با وجود این دلایل، امکان گزارش‌دهی رابطه جنسی برادر با خواهر، کمتر از پدر با دختر است.

آیا بیشتر قربانیان متعلق به گروه یا طبقه اجتماعی خاصی هستند؟

نه، به هیچ وجه. یقینأ معتقدم تجاوز جنسی به زنان در خانواده، در تمام طبقات اجتماعی و گروه‌های شغلی می‌تواند امکان‌پذیر باشد، ولی در اینجا هم بین الگوی میزان گزارش‌دهی و هم الگوی شکلی تجاوز جنسی، تفاوت‌هایی وجود دارد.

اینطور که احتمالاً میزان گزارش‌دهی در طبقات فرودست جامعه بیشتر از طبقات فرادست هست، من در تجربه خودم چند مورد از طبقات بالای جامعه داشتم، مثل کسی که پدرش پزشک بود و در ‌‌نهایت نتوانستم با آن فرد مصاحبه کنم. به هر حال در طبقات بالای جامعه، آبرو تابوی قوی‌تری هست تا طبقات پایین جامعه، اما از جهت الگوی شکلی تجاوز، فکر می‌کنم در طبقات بالای جامعه، رابطه جنسی برادر با خواهر، نسبت به طبقات پایین جامعه کمتر باشد، به دلیل اینکه در طبقات فرادست جامعه با محدودیت و محرومیت جنسی کمتری روبه‌رو هستیم، اما به هر حال اگر از نظر آماری بخواهیم صحبت کنیم، باید گفت در طبقات پایین جامعه، احتمالا تجاوز جنسی به محارم بیشتر اتفاق می‌افتد.

قربانیان بیشتر در چه گروه سنی قرار دارند؟

برای پاسخ به این سئوال هم باید بگویم دو الگوی متفاوت در ارتباط با تجاوز جنسی پدر به دختر و برادر به خواهر وجود دارد؛ اینطور که قربانیانی که از سوی پدرشان مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرند، معمولأ از حدود سنی ۱۰ تا ۱۲ سال و خواهرانی که از سوی برادر خود مورد تجاوز قرار می‌گیرند، از حدود سنی ۱۵ تا ۱۶ سال آزار جنسی‌شان آغاز می‌شود، البته این به معنای قرار گرفتن قربانیان در این محدوده سنی خاص نیست.

من با موردی برخورد کردم که در سن ۳۵ سالگی و پس از ازدواج هم مورد تجاوز پدرش قرار می‌گرفت. بد نیست در مورد فرآیند آزار جنسی هم توضیحی بدهم. تجاوز جنسی توسط پدر، فرآیندی مرحله به مرحله است. در واقع آزار جنسی اغلب به شکل رفتارهای خفیف، همچون دستمالی بدن و بوسیدن‌های غیر عادی شروع می‌شود و کم کم به شکل دستمالی مقعد، آلت تناسلی با دست و یا مالش آلت مردانه در اطراف دستگاه تناسلی زنانه صورت می‌گیرد و در بعضی موارد هم در همین حد باقی می‌ماند، ولی در اکثر مواقع به دلیل سکوت و ترس دختر، معمولاً پدر‌ها جسور‌تر می‌شوند و آزار جنسی به شکل تجاوز و دخول کامل تغییر شکل پیدا می‌کند که در تحقیق من هم اکثر موارد به شکل تجاوز و همراه با دخول کامل و حاملگی صورت گرفته است. بد نیست یکسری مثال بزنم. مثلا مینا می‌گفت: اوایل شب‌ها که می‌خوابیدیم، مدام دستش را می‌مالید به من. هی خودم را جابه‌جا می‌کردم، اما باز این کار را می‌کرد. پای من را می‌گذاشت اونجاش [منظورش آلت تناسلی‌اش است] و فشار می‌داد. من هم می‌ترسیدم که بخواهم حرفی بزنم.

شقایق می‌گفت: آزار جنسی من وقتی ۱۲-۱۳ سالم بود شروع شد. اوایل در حد کمی بود. وقتی در خانه تنها بودیم و کسی نبود، می‌گفت بنشین کنار من. بعد نوازشم می‌کرد. مو‌هایم را شانه می‌کرد. مرا می‌بوسید و یک دفعه مهربان می‌شد، یا از من می‌خواست کنارش دراز بکشم و بدنم را دست می‌مالید. اوایل فکر می‌کردم برای محبت است. خیلی اذیت می‌شدم، اما برایم دیگر عادی شده بود و ترسم ریخته بود، ولی کم‌کم جاهای خاصی از بدنم را لمس می‌کرد و پس از مدتی شدت کار‌هایش بیشتر شد و از پشت با من رابطه برقرار می‌کرد. شب‌ها موقع خواب خیلی اذیت می‌شدم، واقعا وحشتناک بود.

پریسا می‌گفت: آزار جنسی من از حدود سن ۱۲ سالگی بود. همه در اتاق می‌خوابیدیم. آن موقع برادرم خیلی بچه بود. حواس مادرم به برادرم بود. بعد شب‌ها که می‌خوابیدیم، پدرم دستش را می‌گذاشت و پشتم را می‌مالید. بعد کم‌کم که گذشت، دستش را می‌کرد در شلوارم و پشتم را می‌مالید. من هم از ترسم جیکم در نمی‌آمد. هی بیشتر شد تا جایی که انگشتش را کامل می‌کرد در پشتم. به سینه‌هایم هم دست می‌زد. اولین‌بار هم که من را از حالت طبیعی خارج کرد، [منظورش ازاله بکارت است] با انگشت این کار را کرد و من هم خیلی گریه کردم.

با توجه به تحقیقات صورت گرفته، کسانی که اقدام به تجاوز به محارم خود کرده‌اند، تا چه حد از سلامت روانی برخوردار بودند؟

اگر بخواهم از نظر روانی یک‌سری ویژگی برای پدرانی که دختر خود را مورد تجاوز قرار می‌دهند بگویم، تحمل پایین در برابر ناکامی، مشکل در کنترل خشم، مشکل در توانایی برقراری رابطه عاطفی با اعضای خانواده، پرخاشگری کلامی و جسمی، سوء مصرف مواد مخدر و الکل، احساس اضطراب برای برقراری رابطه جنسی با بزرگسالان و پدوفیلیا یا تمایل به رابطه جنسی با کودکان است و از همه مهم‌تر اینکه خیلی از آن‌ها در کودکی از طرف پدربزرگ، صاحب کار و یا پدر خود مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و در واقع قربانی آزارهای جنسی بوده‌اند.

مطمئنأ کسی که چنین شاه آسیب اجتماعی را به وجود می‌آورد [می‌گویم شاه آسیب اجتماعی، چون معتقدم در بین آسیب‌های اجتماعی، تجاوز جنسی به محارم بیشترین پیامد را برای آزاردیده و همچنین بیشتری همدلی مردمی را به همراه خود دارد]، نمی‌تواند از سلامت روانی برخوردار باشد، اما اشتباه بزرگی است اگر علت اصلی این آسیب را فقط روانی ببینیم، چون فکر می‌کنم تجاوز جنسی به محارم، بیش از آنکه مسئله‌ای روانی باشد، مسئله‌ای اجتماعی است.

اگر بخواهم از نظر روانی یک‌سری ویژگی برای پدرانی که دختر خود را مورد تجاوز قرار می‌دهند بگویم، تحمل پایین در برابر ناکامی، مشکل در کنترل خشم، مشکل در توانایی برقراری رابطه عاطفی با اعضای خانواده، پرخاشگری کلامی و جسمی، سوء مصرف مواد مخدر و الکل، احساس اضطراب برای برقراری رابطه جنسی با بزرگسالان و پدوفیلیا یا تمایل به رابطه جنسی با کودکان است و از همه مهم‌تر اینکه خیلی از آن‌ها در کودکی از طرف پدربزرگ، صاحب کار و یا پدر خود مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و در واقع قربانی آزارهای جنسی بوده‌اند.

در مورد برادرانی که خواهر خود را مورد تجاوز جنسی قرار می‌دهند نیز، علاوه بر سوء مصرف مواد مخدر و الکل، محرومیت جنسی بارز‌ترین ویژگی آنهاست. اگر از محرومیت جنسی برادران متجاوز بگذریم، ویژگی‌های روانی نسبت به زمینه‌های اجتماعی از سهم کمتری در رویداد تجاوز جنسی برخوردار هستند.

درباره زمینه‌های خانوادگی تجاوز جنسی پدر به دختر، به جرئت می‌توانم بگویم هر چه از ساختار خانواده دموکرات و مساوات‌طلب به سوی ساختار خانواده خودکامه و بی‌بندبار و نابه‌سامان پیش می‌رویم، امکان تجاوز جنسی به کودکان بیشتر می‌شود.

در واقع تجاوز جنسی پدر به دختر، مخصوصاً بیشتر در خانواده‌هایی اتفاق می‌افتد که دارای انزوای اجتماعی هستند؛ ساختاری سنتی مبتنی بر مرد نان‌آور و زن خانه‌دار دارند؛ میزان ارتباط اعضای خانواده و روابط عاطفی بین آنان کمترین میزان اهمیت را دارد؛ مشاجره و خشونت‌های خانگی میان والدین همیشه وجود دارد؛ برای تربیت فرزندان هیچ منطق و تعادلی وجود ندارد و یا کاملاً سختگیرانه است یا کاملاً سهل‌گیرانه؛ مردسالاری در این خانواده‌ها حرف اول را می‌زند و تصمیم‌گیری در آن کاملاً یکجانبه و از سوی پدر است.

مهم‌ترین مسئله اما حاکمیت انگاره‌های مالکانه در روابط میان پدر و فرزندان در این خانواده‌هاست. مثلاً پدر به دخترش می‌گوید: من پدر تو هستم و می‌توانم این کار را با تو بکنم. تو سر سفره من غذا می‌خوری یا من که پدرتم می‌توانم این کار را با تو بکنم، غریبه‌ها نباید این کار را بکنند.

می‌توانم بگویم این خانواده‌ها از نظر سطح سواد، سابقه کیفری، تعداد فرزندان یا طلاق و جدایی و یا از همه مهم‌تر تعلقات مذهبی، می‌توانند بسیار متفاوت باشند و در سطوح متفاوت شکل بگیرند، همانطور که قبلاً گفتم در تجاوز جنسی برادر به خواهر، وضع کمی متفاوت است و این اتفاق لزوماً در خانواده‌های نابه‌سامان رخ نمی‌دهد و بیشتر در اینجا با مسئله محرومیت جنسی مواجه هستیم.

بیشتر به چه دلایلی قربانیان تجاوزهای خانگی از بازگو کردن این مسئله اجتناب می‌کنند؟

بسیاری از آزاردیدگان جنسی توسط محارم، برای مدت زمان زیادی این مسئله را مخفی نگه می‌دارند و درباره آن با کسی صحبت نمی‌کنند. مخصوصاً وقتی آزارهای جنسی به صورت خفیف است، به این معنی که در حد دستمالی کردن باشد، واکنش سکوت بیشتر امکان دارد. سکوت گاهی به دلیل خجالت کشیدن و گاهی هم واکنشی است. حاصل از سردرگمی که چه باید کرد؟ مثلاً مژگان که از دوازده سالگی مورد آزارهای جنسی پدرش بوده، می‌گفت: بعضی وقت‌ها که می‌دانستم امشب پدرم می‌خواهد اذیتم کند، شب آنقدر قرص‌های قوی خواب می‌خوردم تا بی‌حال باشم و چیزی نفهمم یا منگ باشم و کمتر بفهمم. خیلی با من رابطه داشت، خیلی این کار را کرده، شاید صدبار. سپیده هم می‌گفت: یک بار خواب بودم پدرم شب آمد سراغم، به پهلو خوابیده بودم، حالم بد شده بود، اما به روی خودم نیاوردم اصلاً جرئت حرف زدن نداشتم.

گاهی هم سکوت به این دلیل است که آزاردیده امیدی به رهایی و راهی جز قبول کردن آن ندارد، مثلاً عاطفه می‌گفت: من از‌‌ همان اول می‌دانستم که کار پدرم بد است، اما هیچ کاری نمی‌توانستم بکنم، از او می‌ترسیدم. وقتی هم که این کار‌ها را می‌کرد، بیشتر از او می‌ترسیدم و اینکه اگر من می‌گفتم نکن، فایده‌ای نداشت، فقط آرزو می‌کردم زود‌تر کارش تمام شود. وقتی از من می‌خواست، آنقدر می‌ترسیدم و خشک می‌شدم که وقتی کارش تمام می‌شد و من می‌ماندم در حمام و او می‌رفت، انگار نه انگار که چیزی شده است.

سازمان‌ها با توجه به امکانات و قدرتی که دارند، می‌توانند امکان وقوع و یا وقوع مجدد آسیب‌های اجتماعی را کاهش دهند و امکان وقوع مجدد تجاوز را کم کنند، اما متأسفانه در این ارتباط مشکلاتی وجود دارد. هم چنین مراجع دولتی در برخورد با پرونده‌های تجاوز جنسی دچار چالش‌های فراوانی هستند، چون از یک سو غالباً با رؤسا و مدیران مرد مواجه هستیم که اعتقاد راسخی به عدم دخالت در حریم خصوصی خانواده دارند و از این بابت برای آن‌ها چندان مهم نیست در داخل این حریم چه می‌گذرد و آیا کودکی قربانی می‌شود یا نه؟

شقایق هم می‌گفت: «خیلی وقت‌ها موقع آن کار‌ها خجالت می‌کشیدم. انگار نمی‌توانستم نه بگویم. جرئتش را هم نداشتم، البته فایده‌ای هم نداشت. او کار خودش را می‌کرد.»

گاهی هم سکوت به دلیل تهدید‌ها و ترس‌هایی است که آزارگر برای آزاردیده ایجاد می‌کند. لیلی ۱۲ ساله می‌گفت: «به پدرم می‌گفتم به مادرم می‌گویم. او هم می‌گفت اگر به کسی بگویی تو را می‌کشم و به همه می‌گویم گم شدی. یا می‌گفت کاری می‌کنم که شبیه میمون بشوی که این کار را هم یک بار کرد، چون یک بار فهمید که می‌خواهم به مادرم بگویم، با تیغ ابرو‌ها و مو‌هایم را تراشید و من خجالت می‌کشیدم که از خانه بیرون بروم. تابستان بود و مدارس هم تعطیل بودند.»

گاهی هم سکوت به این دلیل است که آزاردیده نه تنها می‌ترسد که خودش آسیب ببیند، بلکه نگران است که با فاش ساختن این راز، شیرازه زندگی خانوادگی‌اش از هم گسسته شود. در واقع وفاداری به خانواده، نیروی قدرتمندی است که مانع از افشای حقایق در این زمینه می‌شود. مثلاً در مواردی پدر متجاوز، دختر خود را تهدید به‌‌ رها کردن خواهر یا برادر و مادر مریضش می‌کند. از همه مهم‌تر ترس از انگ خوردن در جامعه‌ای که قربانی را مقصر می‌داند، می‌تواند یکی دیگر از دلایل سکوت باشد؛ مخصوصاً در موارد تجاوز جنسی برادر به خواهر، دختر به خاطر ترس از غیرت پدر و صدمه دیدن از جانب خانواده، معمولاً این جریان را با کسی در میان نمی‌گذارد. مثلاً در یکی از موارد، دختری به نام فاطمه که مورد آزار برادرش قرار گرفته بود و پدری به شدت متعصب و ضد دختر داشت، به دلیل ترس از واکنش پدرش، سکوت می‌کرد و فکر می‌کرد اگر به پدرش این مسئله را بگوید، او می‌گوید که حتماً تو خودت کاری کردی که برادرت با تو این کار را بکند.

آیا قوانین حمایتی کارآمدی برای پیشگیری از این مسئله، یا حمایت از آسیب‌دیدگان وجود دارد؟

متاسفانه جواب منفی است. ببینید من زنانی که مورد تجاوز جنسی محارم خود قرار گرفتند را «افراد ناتوانمند نابرخوردار» می‌نامم.

این گروه مجموعه‌ای از افراد منفرد هستندکه اول، مسائل مشترکی با هم دارند؛ دوم، بر این امر واقف نیستند که باهم منافع و مسائل مشترک دارند و سوم، هیچ متولی سیاسی یا اجتماعی ندارند که زمینه‌های لازم، برای تأمین مشکلات مشترک‌شان را فراهم آورد.

بنابراین با توجه به این نکته و همچنین نوع جرم تجاوز جنسی که در خانواده و به شکل پنهانی صورت می‌گیرد، می‌توان پذیرفت که این افراد برای حمایت از خودشان به شدت نیازمند خدمات نهادهای قدرتمند جامعه هستند. بنابراین نوع رویکرد سازمان‌ها به چنین مسئله‌ای بسیار مهم است. سازمان‌ها با توجه به امکانات و قدرتی که دارند، می‌توانند امکان وقوع و یا وقوع مجدد آسیب‌های اجتماعی را کاهش دهند و امکان وقوع مجدد تجاوز را کم کنند، اما متأسفانه در این ارتباط مشکلاتی وجود دارد. هم چنین مراجع دولتی در برخورد با پرونده‌های تجاوز جنسی دچار چالش‌های فراوانی هستند، چون از یک سو غالباً با رؤسا و مدیران مرد مواجه هستیم که اعتقاد راسخی به عدم دخالت در حریم خصوصی خانواده دارند و از این بابت برای آن‌ها چندان مهم نیست در داخل این حریم چه می‌گذرد و آیا کودکی قربانی می‌شود یا نه و از سوی دیگر، در مواردی که واکنش نشان می‌دهند، این اقدام آنقدر محتاطانه صورت می‌گیرد که غالباً موجب پشیمانی مراجعه کننده می‌شود.

برای اینکه بتوان نقش سازمان‌ها را در جلوگیری از وقوع آسیب‌های اجتماعی به روشنی مشاهده کرد، نمونه شقایق را مثال می‌زنم. شقایق که پدرش فروشنده مواد مخدر بوده است و چندبار هم به این دلیل به زندان رفته، سال‌ها از طرف پدر مورد تجاوز جنسی قرار می‌گرفته. فوت مادر، اعتیاد پدر، زندان رفتن پدر، اعتیاد عمو، فقر مالی شدید، سرطان مادربزرگ و... که هر کدام می‌تواند بالقوه، امکان وجود یک آسیب اجتماعی در خانواده باشد اما باعث نشده است تا از سوی یکی از نهادهای دولتی از این خانواده بازدید صورت گیرد و مددکاران با دو دختر خانواده صحبت کنند. لازم به ذکر است که در بسیاری از کشورهای دیگر در ارتباط با خانواده‌هایی که بالقوه آسیب‌پذیر هستند، معمولاً برنامه‌های بازدید از منزل وجود دارد. به هرحال بعد از مدتی که شقایق مورد تجاوز جنسی پدرش بوده، دوبار به دلیل رابطه جنسی دچار عفونت می‌شود و به پزشک مراجعه می‌کند. پزشک که مشکل شقایق را می‌فهمد، به هیچ مرجعی گزارش نمی‌دهد و جز اقدامات مربوط به درمان، اقدام دیگری برای جلوگیری از آزاردیدگی مجدد او انجام نمی‌دهد و حتی این مسئله را با مادربزرگ شقایق هم مطرح نمی‌کند. همچنین در این مدت، شقایق در مدرسه مشکل خود را با یکی از دوستانش مطرح می‌کند و بدون اشاره به پدرش می‌گوید فردی او را مجبور به برقراری روابط جنسی می‌کند. دوستش هم در خانه داستان را برای مادرش بازگو می‌کند و در ‌‌نهایت مسئله به مدیر مدرسه اطلاع داده می‌شود، اما به جای مشاوره به شقایق و کمک به او، از مدرسه اخراجش می‌کنند.

در اینجا هم به نوعی با عملکردی ضعیف مواجه هستیم، نه تنها به مشکل شقایق رسیدگی نمی‌شود، که مشکلاتش را بیشتر هم می‌کنند. در ‌‌نهایت شقایق از خانه به همراه پسری فرار می‌کند و بعد از مدتی هم دستگیر و به کانون اصلاح و تربیت و نهایتاً به بهزیستی فرستاده می‌شود. بهزیستی هم به دلایل مختلف، بعد از مدتی حاضر به نگهداری از شقایق نمی‌شود و از آنجا به خانه برمی‌گردد. نهایتاً با شکایت، کار به دادگاه می‌رسد و به دلیل مشکل در اثبات اتهام زنای با محارم، پدر در دادگاه تبرئه می‌شود و شقایق بازهم به همراه پدر به‌‌ همان خانه برمی‌گردد. ما اینجا بهزیستی، وزارت بهداشت، آموزش و پرورش و قوه قضائیه را داشتیم و می‌بینیم که در زمینه کمک به شقایق چگونه برخورد کردند،‌‌ همانطور که مشخص است، در مراحل مختلفی در زندگی شقایق، این شانس برای او وجود داشت که جلوی تجاوزهای جنسی پدرش گرفته شود، اما به دلیل مشکلات ساختاری و قانونی در سازمان‌های مختلف این اتفاق رخ نداد.

بنابراین شناخت وظایف سازمان‌ها و خلاء‌های موجود، می‌تواند یکی از مهم‌ترین حمایت‌ها را برای افراد آزاردیده به وجود آورد. من همه این سازمان‌ها را در کارم مورد مطالعه قرار دادم و امیدوارم روزی برسد که مسئولان عزمشان برای استفاده از داده‌های تحقیقاتی تابوشکن از این دست، جزم شود.

تایید حکم ۱۲ بار اعدام برای سه مرد در ایران

Maryam — Sun, 23 Sep 2012 07:37:50 +0000

ديوان عالی کشور، بالاترين مرجع قضايی ايران با تایید حکم اعدام سه عضو گروه موسوم به "باند شياطين"، سه متهم این پرونده را در مجموع به ۱۲ بار قصاص محکوم کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، این پرونده از ۲۹ مهر ۱۳۸۸ در پی انتقال پیکر نیمه‌جان یک زن جوان به بیمارستانی در شهرستان پاکدشت استان تهران آغاز شده بود و اتهام اين افراد "ربودن زنان و تجاوز به آن‌ها" بوده است.

"سياوش ۲۷ ساله متهم به پنج فقره تجاوز به عنف و معاونت در قتل عمدی زنی به نام محبوبه، محمود ۲۵ ساله متهم به چهار فقره تجاوز،‌ علی ۲۶ ساله - متهم به سه فقره تجاوز و کريم ۳۱ ساله متهم به يک فقره تجاوز و مباشرت در قتل عمدی محبوبه" سه مردی هستند که به اعدام محکوم شده‌اند.

روز شنبه اول مهر ماه جاری سه مرد به اتهام "قاچاق مواد مخدر" در شاهرود به دارآویخته شدند.حکم اعدام این افراد پس از رد تقاضای عفو آنها در" کمیسیون مرکزی عفو و بخشودگی" به اجرا درآمد

بر اساس رای صادر شده از سوی شعبه ۷۱ دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی نورالله عزیز محمدی، "سياوش به به پنج بار اعدام، ۲۵ سال حبس و تحمل ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. محمود به به چهار بار اعدام، ۲۵ سال حبس و تحمل ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد و علی به سه بار اعدام، ۲۵ سال حبس و تحمل ۷۴ ضربه شلاق" محکوم شده‌اند.

بر پايه اين گزارش کريم،متهم چهارم این پرونده نيز به اتهام يک فقره تجاوز، مباشرت در قتل و مشارکت در سرقت و آدم‌ربايی، به يک بار قصاص،‌ هفت سال حبس و ۷۴ شربه شلاق محکوم شده بود اما پس از "توبه" وی، قاضی‌های دادگاه از رئيس قوه قضائيه برای او درخواست عفو کردند و حکم قصاص وی از سوی قوه قضائيه نقض شده است.

روز شنبه اول مهر ماه جاری نیز سه مرد به اتهام "قاچاق مواد مخدر" در شاهرود به دارآویخته شدند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) این سه متهم که با مشخصات م.م و آ.م اهل بوکان و م.ر اهل خرم آباد از آنها نام‌ برده شده به خاطر "حمل و نگهداری مقادیر زیادی از مواد مخدر از نوع هروئین فشرده (کراک)" به اعدام محکوم شده بودند.

حکم اعدام این افراد پس از رد تقاضای عفو آنها در" کمیسیون مرکزی عفو و بخشودگی" به اجرا درآمد.

در قوانين ايران برای جرم‌هايی همچون قتل، آدم‌ربايی، قاچاق مواد مخدر، سرقت مسلحانه و محاربه مجازات اعدام تعيين شده است.

ايران، آمريکا، چين و عربستان از جمله کشورهايی هستند که مجازات اعدام در آن‌ها هنوز انجام می‌شود.

سازمان عفو بين‌الملل در گزارش سالانه خود که هشتم فروردين‌ماه امسال منتشر شد اعلام کرد در سال ۲۰۱۱ دست‌کم ۳۶۰ نفر در ايران اعدام شده‌اند. اين تعداد اعدام پس از چين بالاترين رقم اعدام در جهان است.

شمار بالای اعدام‌ها و اعمال اين مجازات در ايران همواره مورد اعتراض فعالان و نهادهای حقوق بشری قرار می‌گيرد اما مقام‌های جمهوری اسلامی تعيين نوع مجازات برای متهمان را "مسئله داخلی" اين کشور اعلام می‌کنند.

اعزام هیاتی ازافغانستان برای بررسی رویداد شهر یزد

Maryam — Sun, 01 Jul 2012 16:51:35 +0000

وزارت امور خارجه افغانستان اعلام کرد هیئتی را برای بررسی تلفات احتمالی و خسارات ناشی از حمله شماری از مردم یزد به خانه‌های مهاجرین افغان، به این شهر اعزام می‌کند.

سفارت ایران درکابل سه روز پیش گفته بود که دو مهاجر افغان بعد از تجاوز به یک دختر ۱۸ ساله ایرانی، او را به قتل رسانده که در پی آن شماری از مردم شهر یزد به این رویداد واکنش نشان داده‌اند.

برخی رسانه‌های افغانستان به نقل از پناهندگان افغان مقیم یزد، اعلام کردند که در پی این رویداد پناهندگان مورد هجوم قرار گرفته و بعضی از خانه‌ها نیز به آتش کشیده شده است.

فرامرز تمنا، از سخنگویان وزارت امور خارجه افغانستان، روز یک شنبه ۱۱ تیرماه، در یک نشست خبری در کابل گفت که با تلاش دولت افغانستان، پلیس ایران وارد عمل شده و آزار و اذیت پناهندگان افغان در شهر یزد به پایان رسیده است

فرامرز تمنا، از سخنگویان وزارت امور خارجه افغانستان، روز یک شنبه ۱۱ تیرماه، در یک نشست خبری در کابل گفت که با تلاش دولت افغانستان، پلیس ایران وارد عمل شده و آزار و اذیت پناهندگان افغان در شهر یزد به پایان رسیده است.

وی گفت: "تا اکنون جزئیات تلفات و یا خسارات به مهاجران افغان مقیم این شهر مشخص نشده است اما هیئتی از سوی سفارت افغانستان برای بررسی این موضوع به این شهر اعزام می‌شود."

اما هم‌زمان وزارت امور خارجه ایران، شاه مردان قل، کاردار سفارت افغانستان در تهران را در ارتباط به این موضوع احضار کرده است.

خبرگزاری کار ایران (ایلنا) نوشته است که این احضار در اعتراض "به فضا سازی منفی برخی رسانه‌ای افغانستان درباره نحوه برخورد با مهاجران افغان در ایران و قتل یک دختر ایرانی جوان توسط مهاجران افغان"، صورت گرفته است.

محسن پاک آیین، رییس ستاد افغانستان وزارت امور خارجه ایران در این دیدار با محکومیت قتل این دختر جوان، خواهان رعایت قوانین و مقررات از سوی اتباع افغان مقیم ایران شده و از دولت و سفارت افغانستان در تهران خواست تا به مسئولیت خود در توجیه اتباع این کشور در ایران عمل کنند.

به پایه گزارش ایلنا، کاردار افغانستان نیز در این دیدار از بروز این حادثه ابراز تاسف کرده است و ضمن سپاس‌گزاری از برخورد ایران با اتباع افغانستان، خواستار برخورد قانونی این کشور با افراد متخلف شده است.

"تجاوز يک پزشک عراقی به ۷۸ بيمار ايرانی"

zamaanehnews — Sun, 29 Apr 2012 04:45:47 +0000

يک داندانپزشک عراقی متهم شده که به ۷۸ زن بيمار ايرانی تجاوز کرده است.

روزنامه شرق در شماره يکشنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۱ نوشت: "مرد دندانپزشکی که متهم است ۷۸ زن را مورد تعرض قرار داده است پس از گذشت ۱۰ سال از تشکيل پرونده، در دادگاه کيفری‌ استان تهران محاکمه می‌شود."

بر پايه اين گزارش "اين دندانپزشک عراقی‌الاصل متهم است در مطبش در ولنجک تهران زنان را مورد تعرض قرار داده و از برخی از آن‌ها فيلمبرداری کرده است." نام اين دانپزشک اعلام نشده است.

شرق در اين باره نوشته است: " اوايل سال ۱۳۸۱ مرد دندانپزشکی به مأموران پليس مراجعه کرد و مدعی شد خانه‌اش مورد سرقت قرار گرفته ‌است. او ادعا کرد برخی از اسنادش به سرقت رفته ‌است و حدس می‌زند سارق کيست. او گفت فکر می‌کند سارق زنی باشد که چندبار به خانه‌اش رفت و آمد کرده و از آنجايی که او به زن جوان گفته قصد ازدواج با او را ندارد آن زن با اين شيوه انتقام گرفته است."

اين دندانپزشک عراقی‌الاصل متهم است در مطبش در ولنجک تهران زنان را مورد تعرض قرار داده و از برخی از آن‌ها فيلمبرداری کرده است

شرق ادامه داده است: "پليس زن جوان را شناسايی و بازداشت کرد. او اعتراف کرد سارقی را اجير کرد تا به خانه دکتر جوان برود و از آنجا سرقت کند. اين زن گفت من هيچ چيز از خانه دکتر جوان ندزديدم و فقط فيلم‌هايی را که او از من داشت از داخل کمدش برداشتم."

به گفته اين زن "هنگامی که برای ترميم دندان به مطب دندانپزشکی اين دکتر رفته، وقتی دارو به دهانش تزريق شده، بی‌هوش شده و زمانی که به هوش امده متوجه شده که مورد تجاوز قرار گرفته است.

اين زن گفته است: "اين مرد را تهديد کردم و گفتم از او شکايت می‌کنم اما بعد متوجه شدم در مطبش دوربين کار گذاشته و از صحنه تعرض به من فيلمبرداری کرده‌ است. با اين حال دوباره تهديدش کردم که او را به دادگاه می‌کشم. اين‌بار از در ديگری وارد شد و گفت قصد دارد با من ازدواج کند و از من خوشش آمده ‌است."

وی افزوده است: "او با اين ترفند چندبار مرا به خانه‌اش کشاند و رابطه برقرار کرد بعد از مدتی متوجه شدم قصد سوءاستفاده دارد. از او خواستم فيلم‌ها را پس دهد اما از اين کار خودداری کرد. من هم سارقی اجاره کردم تا فيلم‌ها را از خانه مرد دندانپزشک بدزدد."

شرق می‌نويسد اين دانپزشک اعتراف کرده که به ۷۸ زن تجاوز کرده است که ۵۸ نفر از آن‌ها از وی شکايت کرده اند.

اين زنان گفته‌اند: "دندانپزشک جوان به بهانه ترميم دندان‌شان به آن‌ها داروی بی‌حسی تزريق می‌کرد و بعد از اينکه آن‌ها را مورد تعرض قرار می‌داد با وعده ازدواج آن‌ها را ساکت می‌کرد."

اين دانپزشک بعد از تشکيل دادگاه به ۹ سال حبس محکوم شد اما اين آيت‌اله محمود هاشمی شاهرودی، رئيس وقت قوه قضائيه ايران با نقض اين رأی اعلام کرد اين فرد بايد با اتهام "افساد فی‌الارض" محاکمه شود. اين اتهام می‌تواند مجازات اعدام را به دبنال داشته باشد.

بر پايه تصميم ديوان عالی ايران اين دانپزشک خرداد سال جاری خورشيدی در دادگاه کيفری محاکمه خواهد شد.

تعریف جدید "تجاوز جنسی" پلیس فدرال آمریکا

Maryam — Thu, 26 Jan 2012 15:02:46 +0000

سوده راد

سوده راد - روز ششم ژانویه ۲۰۱۲، کاخ سفید اعلام کرد که رئیس پلیس فدرال آمریکا رابرت مولر، به‌طور رسمی با تغییر تعریف تجاوز جنسی به پیشنهاد شماری از کمیته‌های جنایی، قضایی و اطلاعاتی FBI موافقت کرده است.

تعریف جدید، همانطور که در سایت FBI آمده است به "دخول به هر مقدار، در واژن یا مقعد با هر عضو بدن یا هر جسمی، یا دخول دهانی با آلت جنسی شخص دیگری، بدون رضایت قربانی"[۱] اطلاق می‌شود. این تغییر در تعریف تجاوز جنسی یکی از پیروزی‌های زنان و فمینیست‌ها در ایالات متحده به شمار می‌آید.

تعریف قضایی و جنایی پدیده‌هایی چون خشونت یا تجاوز جنسی، جدا از تأثیر بر نوع و میزان محکومیت عاملان آن در هر جامعه، تأثیر مستقیمی نیز بر فرهنگ و پیشگیری بروز این جنایت‌ها در جامعه دارد (اگرچه کافی نیست). عدم وجود یک تعریف مشترک بین‌المللی برای تجاوز جنسی که همه کشور‌ها آن را پذیرفته باشند موجب می‌شود با قربانیان تجاوز در هر کشور بنا به معیارهای قانونی آن کشور برخورد شود. در کشوری همین که زن از تجاوز شکایت کند، فردی که متهم به تجاوز است بازداشت می‌شود و در کشوری دیگر تا سال‌ها نمی‌توان مجرم متجاوز را به زندان انداخت. خشونت جنسی و به‌خصوص تجاوز بیشترین آمار عدم گزارش را به خود اختصاص می‌دهد. درصد گزارش، تعقیب قضایی و مجازات به طرز قابل ملاحظه‌ای در سیستم‌های قضایی گوناگون تفاوت دارد.

تعاریف و آمار تجاوزات جنسی

در سطح بین‌الملل، شمار موارد تجاوز که توسط پلیس در سال ۲۰۰۸ گزارش شده است، به ازای صدهزار نفر از ۰/۱ در مصر به عنوان کمینه، ۹۱/۶ در لسوتو به عنوان بیشینه و پنج در روسیه به عنوان میانه متغیر بود. دایره آمار قضایی آمریکا در سال ۱۹۹۹ تخمین زد که ۹۱ درصد از قربانیان تجاوز زن و نه درصد مرد هستند ولی ۹۹درصد متجاوزان را مردان تشکیل می‌دهند. معمولاً تجاوز توسط افراد آشنای قربانی صورت می‌گیرد و تعداد متجاوزانی که قربانی آن‌ها را نمی‌شناسد بسیار کمتر است.

تعریف قضایی و جنایی پدیده‌هایی چون خشونت یا تجاوز جنسی، جدا از تأثیر بر نوع و میزان محکومیت عاملان آن در هر جامعه، تأثیر مستقیمی نیز بر فرهنگ و پیشگیری بروز این جنایت‌ها در جامعه دارد

تعریف تجاوز، در بسیاری متون قضایی، آمیزش (مقاربت) جنسی یا انواع دیگر روابط جنسی است که بدون رضایت فرد قربانی، از سوی شخص متجاوز براو تحمیل می‌شود. سازمان ملل، آن را تحت عنوان "مقاربت جنسی بدون رضایت" تعریف می‌کند و سازمان جهانی سلامت، در سال ۲۰۰۲ تعریف "نفوذ به مقعد یا وولوا [۲] همراه با اعمال زور و تحت اجبار، به وسیله آلت جنسی مردانه، سایر اندام‌های بدن یا یک جسم" را ارائه داده است.

بعضی کشورها همچون آلمان، تعاریف جامع‌تری را به رسمیت شناخته‌اند که در آن‌ها، الزامی برای مقاربت در تجاوز نیست. در بعضی متون قضایی، اصطلاح تجاوز با اصطلاحاتی همچون "رفتار خشونت‌آمیز جنسی" یا "رفتار جنایت‌آمیز جنسی"، جایگزین شده‌است، اما بعضی متون قضایی، تجاوز را هم چنان آن دسته از اعمالی می‌دانند که شامل نفوذ آلت مردانه به واژن و سایر رفتارهای جنسی مرتبط، همراه با اعمال خشونت جنسی باشد. به‌عنوان مثال در برزیل قانون تجاوز جنسی را "سکس واژینال بدون رضایت فرد" تعریف می‌کند. بنابراین، تجاوز به مرد، تجاوز آنال (مقعدی) و تجاوز اورال (دهانی)، مشمول این تعریف نمی‌شوند.

تعریف تجاوز جنسی در آمریکا

تعریف قبلی تجاوز جنسی در سیستم قضایی آمریکا، یعنی "ارضای جنسی زن با اعمال زور و برخلاف میل او"، حدود ۸۰ سال قبل تصویب شده بود. در این تعریف، تجاوز، تنها مقاربت واژینال (شامل نفوذ یا دخول به واژن توسط آلت تناسلی مرد)، با اجبار و عدم رضایت زن تفسیر می‌شود و تجاوزهایی از نوع مقاربت تحت زور از مقعد یا مقاربت‌های دهانی، تجاوز با یک جسم حتی اگر منجر به جراحات جدی هم می‌شد، تجاوز به مردان را پوشش نمی‌داد و در بسیاری از موارد حوزه‌های قضایی در صورتی که قربانی تحت تأثیر الکل یا مواد مخدر بود یا نمی‌توانست مدارک کافی ارائه کند، شکایت را تحت تجاوز ثبت نمی‌کردند. این تعریف قدیمی بسیاری از موارد تجاوز به زنان و کلیه موارد تجاوز به مردان را به رسمیت نمی‌‌شناخت و از همین رو هم به صورت گسترده‌ای به خاطر کمتر نشان دادن آمار واقعی تجاوزات جنسی مورد انتقاد قرار می‌گرفت.

در تصویب این تعریف جدید، گروه‌های دولتی و کارگزاران دولتی پابه‌پای هم نقش مهمی ایفا کرده‌اند. النور سمیل[۳]، رئیس بنیاد فمینیست مجارتی [۴] در این‌ زمینه می‌گوید: "این پیروزی بزرگی برای زنان است. ما حمایت‌های دولت اوباما، معاون اول جو بایدن و لین روزنتال مشاور کاخ سفید در خشونت علیه زنان، هان سوزان کربن مدیر اداره خشونت علیه زنان در وزارت دادگستری و همچینین پلیس فدرال آمریکا را تحسین می‌کنیم."

او ادامه می‌دهد: "با یک مرجع مشترک جدید در مورد گزارش‌های FBI می‌توان آمار دقیق و واقعی و اوج وحشی‌گری این خشونت که زندگی بسیاری از زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد به دست آورد. گروه‌های زنان تأیید می‌کنند که این داده‌های کامل و درست به آن‌ها در تأمین منابع بیشتر برای مبارزه و کاهش تجاوز یاری می‌رساند."

کارزار "تجاوز تجاوز است" [۵] که به ابتکار بنیاد فمینیست مجارتی و مجله خانم [۶] راه‌اندازی شد، موجب شد بیش از صد و شصت هزار ایمیل خواهان این تغییر به FBI و وزارت دادگستری سرازیر شود. در قوانین جزایی کنونی جمهوری اسلامی ایران، هرگونه مقاربت خارج از ازدواج، در صورت رضایت طرفین زنا و در صورت عدم رضایت قربانی تجاوز به عنف شناخته می‌شود.

زیرنویس:

(۱)

Penetration، no matter how slight، of the vagina or anus with any body part or object، or oral penetration by a sex organ of another person، without the consent of the victim.

(۲)

Vulva

(۳)

Eleanor Smeal

(۴)

Feminist Majority Foundation

(۵)

Rape is Rape

(۶)

Ms. Magazine

۱۲ نفر در شیراز اعدام شدند

Maryam — Sun, 15 Jan 2012 11:49:04 +0000

حکم اعدام ۱۲ نفر امروز، یکشنبه، ۲۵دی ماه در شیراز اجرا شد و پنج نفر از آنها در ملاء‌عام به دار آویخته شدند.

به گزارش خبرگزاری مهر، اتهام این افراد " آدم‌ربایی، تجاوز به عنف، قتل، سرقت مسلحانه و قاچاق مواد مخدر" اعلام شده است.

هفت نفری که متهم به قاچاق مواد مخدر بودند در زندان شیراز و پنج نفر دیگر در ملاء‌عام اعدام شدند.

بنا به این گزارش، ر-ح یکی از پنج نفری که در ملاء‌عام به دارآویخته شد، متهم به "آدم‌ربایی و قتل یک کودک ۱۱ ساله، دو فقره سرقت مسلحانه خودرو و قتل راننده، دو فقره سرقت به عنف از زنان شیراز و حمل و نگهداری سلاح غیر مجاز" بود.

هفت نفری که متهم به قاچاق مواد مخدر بودند در زندان شیراز و پنج نفر دیگر در ملاء‌عام اعدام شدند

اتهامات م-ت و ر- د دو مرد دیگر اعدام شده در ملاءعام نیز "تجاوز به عنف و شش فقره آدم ربایی در پوشش خودروی مسافرکش شخصی" اعلام شده است.

دادگاه همچنین حکم اعدام در ملاء‌عام الف –ح و ع- ه را به خاطر "سرقت مسلحانه از بانک تجارت شعبه قدوسی شیراز در سال ۸۷، سرقت مسلحانه از بانک سپه شعبه مطهری شیراز در سال ۸۸، سرقت مسلحانه از بانک صادرات شعبه رجایی شیراز در سال ۸۹، سرقت مسلحانه از بانک مسکن شعبه قصردشت شیراز در سال۸۹، تیراندازی منجر به جرح در سال ۸۷، سه فقره سرقت مسحلانه خودرو طی سالهای ۸۷ و ۸۹ " صادر کرده است.

آيت‌الله صادق لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران ۳۰ آذرماه جاری اعدام در ملاء‌عام ر ا "عین قوانین اسلام" دانست و گفت که مخالفت با اعدام در ملاء عام، مخالفت با اسلام است.

از سوی دیگر، سرتيپ پاسدار نبی الله حيدری، ييس پليس فرودگاه‌های ايران روز شنبه اعلام کرد که طی سال جاری ۹ نفر، به اتهام حمل موادمخدر در فرودگاه‌های ایران، محکوم به اعدام شده‎اند.

وی گفت که این افراد به جرم حمل بیشتر از ۳۰ گرم موادمخدر صنعتی از نوع هروئين، کراک، شيشه، مرفين و کوکائين به‌ دار آویخته خواهند شد.

ایران پس از چین بیشترین آمار اعدام در جهان را دارد و با در نظر گرفتن جمعیت ایران، این کشور بالاترین درصد اعدام در جهان را به خود اختصاص داده است. به گزارش سازمان عفوبین‌الملل در سال ۲۰۱۱، دست‌کم ۶۰۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند. شمار زیادی از اعدام‌شدگان در ایران به خاطر جرائم مربوط به مواد مخدر به پای چوبه دار می‌روند.

زن ستیزی، خشونت و سنگسار

arezoo — Fri, 25 Nov 2011 20:52:52 +0000

ایرج ادیب‌زاده

در آستانه‌ی ۲۵ نوامبر (۴ آذر ۱۳۹۰)، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، گروه‌های مختلف زنان در سراسر جهان اعتراض‌شان را به حضور پررنگ خشونت در عرصه‌های مختلف زندگی زنان نشان می‌دهند.

در ایران که نیمی از جمعیت آن به دلیل زن بودن با تبعیض‌های جنسی، جداسازی جنسی، سنگسار، تجاوز و تهدیدهای جنسی در زندان‌ها، چند همسری، رواج فحشا تحت عنوان شرعی صیغه و البته حجاب اجباری حکومتی روبه‌رو هستند، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، اهمیت بیشتری نزد فعالان جنبش زنان دارد. ازجمله تشکل مادران پارک لاله، مادرانی که فرزندان‌شان را طی ۳۲ سال حکومت جمهوری اسلامی از دست داده‌‌اند، در قتل عام زندانیان یا اعدام‌ها و به‌ویژه مادران کشته‌شدگان رویدادهای پس از انتخابات ایران، در فراخوانی اعلام کرده‌اند این روز را به روز دفاع از زندانیان سیاسی‌ـ عقیدتی زن تبدیل می‌کنند و خواستار رفع هرگونه خشونت علیه زنان شده‌اند.

در پاریس در یکی از تالارهای مجلس ملی فرانسه، در پاریس هفتم، روز ویژه‌ای به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان برپا شد. در این جلسه شهلا شفیق، جامعه‌شناس، نویسنده و فعال حقوق بشر و نویسنده‌ کتاب "اسلام، سیاست، سکس، جنسیت و جامعه" حضور داشتند و درباره گونه‌های مختلف خشونت بر زنان در ایران سخنرانی کردند. درباره آن چه در این جلسه گذشت با ایشان گفت‌وگو کرده‌ام.

چه مسائلی در این روز در جلسه‌ مجلس ملی فرانسه عنوان شد؟

شهلا شفیق- این جلسه که در مجلس ملی فرانسه بر پا شد، البته به همت نمایندگان مجلس مثل خانم ماری ژرژ بوفه و برخی نمایندگان دیگر، سمیناری بود در مورد مسئله‌ زن‌کشی و به‌خصوص سنگسار و اعدام زنان و همچنین ویژگی‌هایش. برگزارکنندگان این جلسه اتحادیه زنان آزاد بود که یک اتحادیه ی بین‌المللی است که در هلند به‌خصوص بسیار فعال است و در فرانسه نیز شاخه دارد که انجمن‌های فعال زنان کرد در آن نقش بسیار مهمی داشته‌اند. البته باید اشاره کنم که انجمن زنان فرانسوی، "زنان همبسته" هم که فعالیت‌هایش در فرانسه بسیار وسیع است، آن‌ها هم در این موضوع مشارکت بسیاری داشته‌اند. یعنی هم انجمن‌های زنانی بودند که از کشورهای اروپایی آمده بودند و هم انجمن زنان هم‌بسته‌ که در فرانسه است و هم انجمن‌های دیگری که بین‌المللی هستند.

سخنرانی شما با چه عنوانی بود؟

من دعوت شده بودم که در مورد مسئله دخالت مذهب در سیاست و نقش‌اش در خشونت‌های جنسی صحبت کنم، همچنین در مورد زن‌کشی و ازجمله سنگسار و اعدام زنان. البته تجربه ایران در این زمینه بسیار قابل فکر و قابل تأمل است و من در این زمینه صحبت کردم.

در این جلسه در مورد ابعاد مختلف زن‌‌ستیزی و زن‌کشی صحبت شد. این کشتار زنان چه ویژگی‌ای دارد؛ به‌ویژه در جاهایی که اسلام افراطی قدرت دارد و در کشورهایی که مذهب به صورت حکومت درآمده است؟

شهلا شفیق: تا زمانی که این برابری و آزادی نیست، ستم جنسی خود یک وسیله است که مشکلات مردها هم از این طریق حل شود. یعنی در واقع زن‌ها تبدیل می‌شوند به قربانیان خشونت‌های وسیعی که خود مردها را هم دربرمی‌گیرد.

این همان نکته‌ای بود که من در بحث بسیار گسترده‌ای که در گرفت به آن اشاره کردم. ببینید، مذهب می‌تواند یک امر شخصی و انتخاب شخصی آدم‌ها باشد و تا زمانی که مذهب یک اعتقاد شخصی است، ما با چنین پدیده‌ای می‌توانیم مواجه نشویم. ولی وقتی مذهب تبدیل به ایدئولوژی می‌شود، هر مذهبی که امروزه ما می‌بینیم در مورد اسلام سیاسی نیز همینطور است، نابرابری و تبعیض‌های جنسی و خشونت‌های جنسی مشروعیت پیدا می‌‌کند.

در دوره‌ انگیزاسیون، در دوره‌ حکومت کلیسا، ما می‌دیدیم که زن‌ها را به جرم جادوگری می‌سوزاندند و زن‌ها به‌عنوان جادوگر مطرح می‌شدند. امروز هم می‌بینیم که با بالاگرفتن اسلام سیاسی که مثال بارزش در مملکت خودمان است، نوعی زن ستیزی مشروعیت پیدا کرده و خشونت قانونی شده است و ما در مورد مسئله‌ سنگسار به شکل کامل تبلورش را می‌بینیم.

در واقع این جنایتی‌ است که به اسم مذهب صورت می‌گیرد و در این جنایت که شامل هم زنها و هم مردها می‌شود، زن‌ها نقش ویژه‌ای دارند. چون در آن یک بعد زن‌کشی وجود دارد. توضیحی که من مطرح کردم این بود که حتی در مورد همین قانون که ظاهراً برابر هم هست، در مورد همین جنایت که ظاهراً به طور برابر صورت می‌گیرد، طبعاً زنها بیشتر مورد ستم و مورد این جنایت قرار می‌گیرند.

چون از یکسو قانون شریعت برای مردها زمینه‌‌ آزادی جنسی را از طریق چندهمسری و صیغه، به ویژه برای مردان شیعه‌ باز می‌کند و در عین حال برای زن‌ها هیچ حقی در این زمینه قائل نیست و اگر تخطی کنند، مجازات می‌شوند. از سوی دیگر حتی در نحوه انجام این جنایت برای زن‌ها هیچ راه فراری باقی نگذاشته‌ است. از این‌رو که مردها را تا کمر در خاک می‌کنند و زن‌ها را تا گلو، تا هیچ امکان نجاتی نباشد.

همانطور که خودتان می‌دانید، طبق این قانون بربر و وحشیانه، اگر مجرم نجات پیدا کند و بتواند خودش را نجات دهد، می‌تواند خلاص شود. یعنی حکمش باطل شود. پس در این اشکال ما می‌بینیم که نوعی جهان‌بینی زن‌ستیز است که به زن‌کشی منجر می‌شود. نکته‌ دیگری که به آن اشاره کردم این بود که اگر ما سرگذشت این زنان را بخوانیم که به همت روزنامه‌نگاران فمینیست و وکلای زن و مرد به آن‌ها دسترسی پیدا کرده‌ایم، می‌بینیم زن‌هایی که در انتظار این حکم هستند یا بسیاری از زن‌هایی که مثلاً فرض کنید به نام فحشا یا مواد مخدر در ایران اعدام می‌شوند، این‌ها سرگذشت‌هایی دارند سراسر آمیخته با خشونت‌های جنسی.

در حقیقت این‌ها قربانیان خشونت‌های جنسی هستند. به‌عنوان مثال بسیاری از آن‌ها به زور ازدواج کرده‌اند که بعضی‌هاشان بعدها حتی به شوهرکشی هم روی آورده‌اند یا برخی با همکاری معشوقان‌شان شوهر خود را کشته‌اند. خود این پدیده‌ها نشان می‌دهد که چگونه خشونت، خشونت می‌آفریند و چگونه زن‌کشی و زن‌ستیزی، زن‌ها را به خشونت سوق می‌دهد. یعنی عکس‌العمل‌های خشن می‌‌آفریند که این هم یکی از مسائلی است که باید به آن توجه و دقت کرد.

غیر از شما چه کسان دیگری از ایران بودند یا مسائل ایران را در این جلسه ملی فرانسه مطرح کردند؟

خانم سرور کمانگر فعال کرد آنجا بودند، از اقوام و نزدیکان آقای فرزاد کمانگر، معلم کرد هستند که رژیم اسلامی اعدامش کرد. خانم کمانگر الان مدتی است در فرانسه هستند. ایشان هم در مورد مسائلی که زنان در ایران با آن مواجه هستند، مسائلی که زنان کرد نیز با آن مواجه هستند، صحبت کردند. مثل ستم جنسی، ازدواج‌های زودرس، مسئله ختنه زنان و مسئله‌ خشونت هر روزه و این که به‌هرحال بدن زنان تبدیل شده به محلی برای انتقام؛ نه تنها از سوی حکومت، بلکه از کل جامعه‌ای که خودش از خشونت‌های بسیار و از بی‌حقوقی رنج می‌برد. ایشان هم در رابطه با این موارد صحبت کردند. برای ترجمه یا در بخش پاسخ و پرسش من سعی کردم کمک کنم که در این بخش مباحث زیادی به‌وجود آمد که جالب بود. سپس یک خانم وکیل در بعدازظهر جلسه در مورد مسئله قوانین بین‌المللی صحبت کرد. در مورد مسئله ایران هم خیلی صحبت شد، چون در این سال‌ها رژیم اسلامی، یکی از مثال‌های بارز این ماجرای زن کشی است.

بیانیه‌ای هم بعد از این جلسه صبح و بعدازظهر در مجلس ملی فرانسه صادر شد؟

من در آخرین لحظات نبودم. ولی فکر می‌کنم که قصد این بود بیانیه‌ای صادر شود. روی اصول و نکات اساسی‌اش البته در طول روز و در طول سمینار بحث شد. ازجمله نکاتی که مطرح شد این که این مفهوم زن کشی چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد. البته از ستم جنسی صحبت می‌شود، ولی ما به این نکته به اندازه‌ کافی توجه نداریم. یعنی جوامع حقوق بشری، فعالان حقوق بشر به این نکته توجه ندارند که زن کشی ویژگی‌های خاصی دارد و باید برآن تأکید شود و باید یک مبارزه‌ جهانی علیه آن صورت گیرد. یعنی اتحاد جهانی بین مدافعان حقوق بشر و زنان در سراسر دنیا صورت گیرد، با تأکید براین مسئله زن کشی؛ و از مجامع بین‌المللی تقاضا شود که این مفهوم را به رسمیت شناسند.

شما جامعه‌شناس، نویسنده، فعال حقوق بشر و فعال حقوق زنان هستید. به‌عنوان پرسش پایانی می‌خواهم نگاه‌تان را به روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان بدانم.

الان در فرانسه و شاید در همه دنیا ماه نوامبر تبدیل شده است به ماه مبارزه با خشونت علیه زنان. در واقع روز مبارزه با خشونت‌های جنسیتی، که تنها یک روز بوده، حالا تبدیل شده به یک‌ماه. چرا؟ چون دامنه‌ این خشونت‌های جنسی آن قدر وسیع شده که در خود فرانسه بحث‌ها و سمینار و گردهمایی‌های بسیاری اتفاق می‌افتد. البته من فکر می‌کنم همه جا همینطور است. دامنه‌ وسیعی‌ای که این خشونت‌ها دارد، باید ما را بسیار به فکر وادارد. این که چرا به زنان این گونه خشونت می‌رود، ما را باید به این نتیجه برساند.

من فکر می‌کنم نهایتاً اگر بخواهیم روی این موضوع فکر کنیم و از محدوده‌ شعار خارج شویم که این مسئله‌ خشونت بر زنان فقط خشونت بر زنان نیست، بلکه بازتابی است از مجموعه‌ خشونت‌ها و مثل آیینه‌ای است که تمام خشونت‌ها را بازتاب می‌دهد‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌، وقتی ما به تحلیل این خشونت‌ها می‌رسیم، می‌بینیم برای این که این‌ها پایان پیدا کنند، ما باید یک مدل اجتماعی داشته باشیم که در آن برابری و آزادی وجود داشته باشد.

تا زمانی که این برابری و آزادی نیست، ستم جنسی خود یک وسیله است که مشکلات مردها هم از این طریق حل شود. یعنی در واقع زن‌ها تبدیل می‌شوند به قربانیان خشونت‌های وسیعی که خود مردها را هم دربرمی‌گیرد. من فکر می‌کنم تا زمانی که مردها به این نکته آگاه نشوند و تا زمانی که مردها علیه این خشونت‌ها حرکت نکنند و تا زمانی که مسئله‌ زنان فقط مسئله‌ زنان محسوب شود و مردها واقعاً فعالانه مشارکت نکنند، البته ما در این زمینه حرکت و رشد می‌کنیم، ولی نه آن طور که باید و شاید.

تصاویر:

۱ - برگرفته از پوستر مبارزه با خشونت علیه زنان سازمان عفو بین‌المل

۲ - نقاشی از مینا انوشه، منبع: اینجا

۳ - نقاشی از مینا انوشه، منبع: اینجا

وقوع قتل ‌در تهران سه و هشت دهم درصد افزايش يافته است

Sun, 13 Nov 2011 08:47:27 +0000

رئيس پليس آگاهی تهران اعلام کرد که ميزان وقوع قتل در سال ‌جاری نسبت به مدت مشابه سال پيش، سه و هشت دهم درصد افزايش يافته است.

به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، سرهنگ عباس‌علی محمديان، رئيس پليس آگاهی تهران افزود: "۳۴درصد از قتل‌ها به‌وسيله سلاح سرد رخ داده و ۸۱ و هفت دهم درصد قتل‌ها در هفت ‌ماهه نخست سال‌جاری کشف شده است."

وی گفت خرداد، تير و شهريورماه سال‌جاری به ترتيب بيشترين آمار وقوع قتل در سال ۹۰ را داشته‌اند در حالی که در سال ۸۹ در تيرماه بيشترين رقم وقوع قتل به ثبت رسيده است.

سرهنگ محمديان گفت: "۲۴درصد از قتل‌ها در هفت‌ ماهه نخست سال‌جاری در جريان نزاع رخ داده است."

به گفته رئيس پليس آگاهی تهران ۲۳ درصد از قتل‌های سال‌ جاری به علت اختلافات خانوادگی رخ داده است که در آن‌ها قتل "شوهر‌ ـ زن"، "پدر ـ فرزند"، "برادر ـ برادر" و بستگان درجه دو به چشم می‌خورد.

به گفته رئيس پليس آگاهی تهران ۲۳ درصد از قتل‌های سال‌ جاری به علت اختلافات خانوادگی رخ داده است که در آن‌ها قتل "شوهر‌ ـ زن"، "پدر ـ فرزند"، "برادر ـ برادر" و بستگان درجه دو به چشم می‌خورد

وی "نزاع، سرقت و اختلافات مالی" را انگيزه قتل‌های رخ داده در هفت‌ ماهه نخست سال ‌جاری در تهران دانست.

رئيس پليس آگاهی تهران همچنين از کاهش شش و پنج دهم درصدی ميزان تجاوز در هفت‌ ماهه نخست امسال خبر داد.

احمدرضا رادان، جانشين فرمانده نيروی انتظامی ایران مهرماه گذشته گفته بود آمار قتل در ایران افزایشی نداشته و وقوع "جرايم خشن" نیز نسبت به چند سال گذشته كاهش یافته است.

همچنين سردار حسین ساجدی‌نیا، رئیس پلیس تهران، نیز چندی پيش گفته بود: "جرایم خشن همانند قتل، درگیری و چاقوکشی نسبت به مدت مشابه سال قبل ۱۸ درصد کاهش یافته و بیش از ۹۰ درصد قتل‌ها در پایتخت توسط پلیس کشف می‌شود."

اين در حالی است که پزشکی قانونی ایران اعلام کرد که در سال گذشته، ۱۰۳۹ نفر با سلاح سرد جان خود را از دست داده‌اند و این رقم در مقایسه با ۹۷۶ نفری که در سال ۱۳۸۸ کشته شدند، رشدی ۱۲ درصدی نشان می‌دهد.

تارنمای پزشکی قانونی ایران نوشت سال گذشته پنج میلیون و ۸۰۰ هزار پرونده نزاع با سلاح سرد در پزشکی قانونی مورد بررسی قرار گرفته که در ۱۰ سال گذشته بی‌‌سابقه است.

در ماه‌های گذشته خبرهای مختلفی در مورد تجاوزهای گروهی، چاقوکشی و درگیری‌های خشونت‌آمیز در ایران منتشر شده است که نشان از افزایش خشونت در کشور دارد. اين موضوع چنان حاد شد که بررسی علت‌های این وضعیت و یافتن راه‌هایی برای مقابله با آن به مجلس ايران نیز کشیده شد.

در اين جلسه مجلس، "دشمنان انقلاب" و "انتشار بی‌رويه اخبار در رسانه‌ها" عامل اصلی گسترش بزه‌کاری در ايران قلمداد شدند.

قتل يک کودک‌ کار توسط ۱۱ مرد متجاوز

Mon, 24 Oct 2011 09:13:13 +0000

۱۱ کارگر ساختمان يک کودک کار را ربوده و با تجاوز دسته‌جمعی او را به قتل رساندند.

روزنامه شرق چاپ تهران در گزارشی که امروز دوشنبه دوم آبان‌ماه منتشر کرده، نوشته است نوجوان ۱۵ ساله‌ای به نام سعيد در پی تجاوز دسته‌جمعی ۱۱ کارگر ساختمان در منطقه پرديس استان تهران کشته شد.

اين جنايت روز شنبه ۳۰ مهرماه کشف شد و ۱۰ متهم در اين رابطه دستگير شده‌اند.

اين گزارش می‌افزايد کارگرانی که به اين کودک کار تجاوز کرده‌اند افغانی بوده‌اند و جنازه اين نوجوان در زيرزمين ساختمانی نيمه‌کاره به يک تيرک چوبی بسته شده بود.

در اين زيرزمين چند لباس زنانه نيز پيدا شده اما هنوز جنايتی در مورد يک زن احتمالی کشف نشده است.
مأموران فهميده‌اند نگهبان اين ساختمان نيمه‌کاره مردی افغان به نام غدير است که فراری شده است و تلاش‌ها برای دستگيری وی آغاز شد.

اين گزارش می‌افزايد در پی جست‌وجوهای کارآگاهان جنايی معلوم گرديد که سعيد چهار روز پيش از جنايت گم شده بود.

پدر نوجوان به قتل رسيده: به‌خاطر مشکلات مالی، پسرم به من در تأمين هزينه‌های زندگی کمک می‌کرد و معمولأ هر روز وقتی از دبيرستان به خانه برمی‌گشت، بساطش را برمی‌داشت و در خيابان‌ها سبزی می‌فروخت

پدر سعيد در تحقيقات پليس گفت: "به‌خاطر مشکلات مالی، پسرم به من در تأمين هزينه‌های زندگی کمک می‌کرد و معمولأ هر روز وقتی از دبيرستان به خانه برمی‌گشت، بساطش را برمی‌داشت و در خيابان‌ها سبزی می‌فروخت."

پدر نوجوان به قتل رسيده افزود: "هيچ‌وقت هم مشکلی پيش نيامده بود تا اين‌که سه‌شنبه‌شب هر چه منتظر شديم، سعيد به خانه برنگشت. برای همين از پليس و بسيج کمک خواستيم و مأموران دنبال پسرم گشتند، ولی نتوانستند او را پيدا کنند و از آن به بعد از سعيد خبری نبود تا اين‌که فردی با تلفن همراهم تماس گرفت و با دادن نشانی ساختمان نيمه‌کاره گفت جسد سعيد آن‌جاست."

فردی که شامگاه سه‌شنبه سعيد را مشاهده کرده بود به پليس گفت پسر نوجوان را در حال مشاجره با چند مرد ديده و مشاهده کرده است آن‌ها او را به زور به ساختمانی نيمه‌کاره بردند، اما مأموران ساختمان مورد نظر را اشتباه گرفتند و به مکانی ديگر رفتند.

کارآگاهان توانستند ۱۰ نفر را در اين رابطه دستگير کنند، اما از غدير ردپايی به دست نيامد. اين گزارش می‌افزايد ۱۰ افغانی بازداشت‌شده از کارگران غيرمجاز هستند و در بازجويی‌ها به تجاوز و قتل سعيد اعتراف کرده‌اند. متهمان گفته‌اند جسد را در يک پتو پيچيدند و در زيرزمين خانه پنهان کردند.

پزشکی قانونی با انجام معاينه و آزمايش‌های تخصصی علت مرگ سعيد را تجاوز دسته‌جمعی اعلام کرد.

در سال‌های اخير تجاوز جنسی در ايران افزايش يافته است. خرداد‌ماه امسال در خمينی‌شهر استان اصفهان نيز چندين مرد با ورود به يک باغ و حبس کردن مردان، به زنان و دختران آن‌ها تجاوز کردند.

چهار متهم اين پرونده صبح چهارشنبه ۲۰ مهرماه در پارک بهشت خمينی‌شهر در ملاءعام اعدام شدند.

بر پايه آمار منتشر شده در ايران استان قم با ميانگين بيش از ۱۷۴ مورد جرائم جنسی در هر صد هزار نفر جمعيت، بالاترين ميانگين جرائم جنسی را در ايران دارد.

در تهران به طور ميانگين هر سال يک هزار و ۶۵۰ جرم جنسی رخ می‌دهد. نزديکی آمار جرائم جنسی در استان تهران و قم در حالی است که جمعيت تهران حدود ۱۰ برابر جمعيت استان قم است.

استان قم هر ساله شاهد وقوع بيش از يک هزار و ۵۵۶ مورد جرم جنسی است. همچنين استان لرستان با ۱۳ مورد در هر صدهزار نفر جمعيت، پايين‌ترين آمار تجاوزهای جنسی در سراسر ايران را دارد.

اين آمارها تنها شامل موارد گزارش شده به دادگاه‌ها و نيروهای انتظامی است و ارقام واقعی فراتر از گزارش‌های ارائه شده وزارت کشور است.

گفت‌وگو با شادی امین: تجاوز و آزار جنسی، "جنایت بی‌عقوبت"

Maryam — Sun, 09 Oct 2011 14:29:26 +0000

سوده راد

سوده راد- در سه دهه حیات جمهوری اسلامی ایران، فرهنگ سنتی جامعه و سیاست کلی نظام حاکم، مبتنی بر تلاش برای پنهان کردن تجاوز و خشونت‌های جنسی علیه زنان بوده است. این در حالی است که موضوع شکنجه‌های جنسی همواره در پس‌زمینه اذهان حضور داشته و گویا چنین آزاردهنده است که خواسته یا ناخواسته مهر سکوت بر آن زده می‌شود. آن‌چه در ادامه می‌آید گفت‌وگو با شادی امین، فعال حقوق زنان است که به همراه شادی صدر، وکیل دادگستری و فعال حقوق زنان در حال انجام طرحی به نام "جنایت بی‌عقوبت"هستند که به موضوع تجاوز و آزار جنسی در زندان‌های جمهوری اسلامی می‌پردازد.

سوده راد: خانم امین، شما در چهارمین گردهمایی سراسری درباره کشتار زندانیان سیاسی در ایران که از نهم تا یازدهم سپتامبر در سوئد برگزار شد، راجع به تحقیقیصحبت کردید که به‌طور مشترک با شادی صدر در دست کار دارید. این طرح را "جنایت بی‌عقوبت"نامگذاری کرده‌اید و در واقع به بررسی، پیگیری و مستندسازی شکنجه‌ها و آزار جنسی در زندان‌های جمهوری اسلامی ایران می‌پردازید. این پروژه از کجا سرچشمه گرفت و چطور به این نتیجه رسیدید که انجام چنین پروژه‌ای جای کار دارد؟

شادی امین: بعد از اعتراضاتی که پس از به اصطلاح انتخابات و در طی دو سال و نیم گذشته در ایران آغاز شد، بحث بر سر تجاوز در زندان‌ها و مواردی که علنی شد بالا گرفت، تا جایی که به نظر ما برای اولین‌بار یک گفتمان اجتماعی پیرامون مسئله تجاوز در زندان‌ها شروع شد. این بحث از طرف یکی از نامزدهای ریاست جمهوری، یعنی آقای کروبی مطرح شد و ایشان حتی کمیته‌ای هم برای بررسی این مسئله تشکیل دادند،اما چیزی که برای ما مهم بود این بود که اولاً این بحث به شکلی در حال مطرح شدن بود که گویا این مسئله صرفاً در دو سال و نیم گذشته مطرح بوده و گویا چیز جدیدی است.دوماً اینکه به یک گفتمان دولتی تبدیل می‌شد و نقش و جایگاه سازمان‌های دفاع از حقوق بشر و اپوزیسیون در این مسئله خالی بود. به نظر ما در عرض ۳۰سال گذشته و در زمانی که خود این آقایان سرکار بوده‌اند، روی آن‌چه در زندان‌های جمهوری اسلامی رخ داده و آنچه بر زندانیان سیاسی اعمال شده خاک پاشیده می‌شد.تلاش کردیم یک سری سئوالات را درباره دهه‌های مختلف حیات جمهوری اسلامی و در رابطه با مسئله تجاوز به زندانیان سیاسی پاسخ بدهیم. طبیعتاً ما به دلیل محدودیت‌هایی که داریم نمی‌توانستیم به کلیه موارد بپردازیم و از این‌رو بین همه زندانیان سیاسی، زندانیان سیاسی زن را انتخاب کردیم و به بررسی شرایط آن‌ها اولویت دادیم. تلاش ما این بوده است که حتی به مواردی هم که بار‌ها توسط اپوزیسیون یا سازمان‌های سیاسی به آن‌ها اشاره شده و بدون اینکه مستنداتش ارائه شود به عنوان مسائلی ثابت شده در موردشان صحبت شده است، هم بپردازیم.

همانطور که گفته‌شد، این کار پروژه‌ای از سوی سازمان عدالت برای ایران و همراه با شادی صدر است و البته دوستان زیادی هم با ما همکاری دارند و کار ما این بوده که با گردآوری اسناد و مصاحبه با زندانیان سیاسی، گرفتن شهادت‌های معتبر، در حقیقت مدارک غیر قابل انکاری را در باب وجود یا عدم وجود شکنجه و آزار جنسی سیستماتیک و مسئله تجاوز در دهه شصت ارائه بدهیم.

شما گفتید که قصد دارید در دهه‌های مختلف حضور جمهوری اسلامی به عنوان نظام حاکم بر ایران موضوع شکنجه‌های جنسی را بررسی کنید و الآن هم به دهه ۶۰اشاره کردید. آیا برای دهه‌های آینده هم برنامه‌ای دارید و دیگر اینکه این زنانی که ایشان صحبت کرده‌اید، چه تعدادی هستند، چه میانگین سنی‌ایدارند، بیشتر در کجا زندگی می‌کنند و به‌طور کلی چه تصویری از نسلی که زندان‌های دهه ۶۰جمهوری اسلامی و به‌طور خاص شکنجه‌های جنسی را تجربه کرده‌اند، می‌توانید به ما بدهید؟

در پاسخ به سئوال اول، بله، ما قصد داریم هر سه دهه را بررسی کنیم. الآن مشغول دهه ۶۰هستیم و امیدوارم که تا پایان ماه اکتبر گزارش و مستندات ما به دو زبان انگلیسی و فارسی منتشر شود. سپس به دهه ۷۰و دهه ۸۰ خواهیم پرداخت که در مورد دهه ۸۰عمدتاً به اعتراضات پس از انتخابات توجه خواهیم داشت. آنچه که به مصاحبه‌شوندگان و کسانی که ما با ایشان گفت‌وگو داشتیم برمی‌گردد، در مورد میانگین سنی، بدیهی است بیشتر دستگیرشدگان آن زمان که امروز مورد سئوال قرارگرفته‌اند، در زمان دستگیری بین ۱۶تا ۲۵سال سن داشته‌اند و این روز‌ها که ۲۰تا ۳۰ سال از دستگیری آن‌ها می‌گذرد بین ۴۵تا ۵۵سال سن دارند. البته کسانی هم بوده‌اند که جوان‌تر بوده‌اند یا یکی دو سال مسن‌تر بوده‌اند و این میانگین حدودی است ولی به هرحال این‌ها زندانیان سیاسی دهه اول جمهوری اسلامی محسوب می‌شوند.

مسئله عمده‌ای که باعث می‌شود ما به سراغ شکنجه و آزار جنسی زنان برویم این است که در جامعه ایران موضوع تجاوز به دختران باکره پیش از اعدام مطرح بود و بحث تجاوز در زندان‌ها اساساً در دهه ۶۰ بسیار مطرح بود و حتی عاملی بود برای این‌که خانواده‌ها به دلیل نگرانی از آن‌چه در زندان‌ها می‌گذرد و چه بلایی سر دختران‌شان می‌آورد، از فعالیت سیاسی دختران خود جلوگیری کنند

در مورد کشورهای محل اقامت افراد و گرایش‌هایسیاسی آن‌ها و یا زندان‌هایی که در ایران تجربه کرده‌اند، تلاش ما این بوده که بیشترین تنوع را پوشش بدهیم. در مورد محل زندگی در خارج از کشور، ما به همه جهان سر زدیم و هیچ محدودیتی نداشتیمکه فرد در آلمان، انگلیس، فرانسه و غیره زندگی کند، اروپا باشد یا آمریکا، کانادا باشد یا ایران، به همه جا سر زدیم و با همه تماس گرفتیم. خوشبختانه از اعتماد این دوستان برخوردار شدیم و توانستیم پای صحبت‌هاشان بنشینیم و به حرف‌هاشان گوش بدهیم.

آن‌ها تجربیات خود را با ما تقسیم کردند.بسیاری بر ضرورت چنین تحقیقی واقف بودند و با کمال میل در پیدا کردن مستندات دیگر ما را یاری کردند که من همین جا، جا دارد از همه دوستانی که با ما در این رابطه همکاری کردند تشکر کنم. در مورد گرایش‌هایسیاسی هم باز ما سراغ تنوع بسیار وسیعی رفتیم، یعنی معیار ما این نبوده است که یک فرد در چه رابطه‌ای دستگیر شده‌است، بلکه پس از اینکه به گفت‌وگو نشسته‌ایم مشخص شدهکه اتهام هرکس در زمان دستگیری چه بوده است و به دلیل همین عدم وجود محدودیت توانستیم طیف وسیعی از زندانیان سیاسی را پوشش بدهیم، از هواداران سازمان مجاهدین خلق در آن زمان تا هواداران سازمان پیکار، سازمان فداییان اقلیت تا حزب توده، اکثریت، فرقان، راه کارگر، رزمندگان، اتحادیه کمونیست‌ها، اتحاد مبارزان، هواداران کومله و غیره و در کل جریان‌هاییکه در آن دوره فعال بودند،مورد خشم رژیم واقع شدند، هواداران‌شان دستگیر شدند و به زندان افتادند. در حقیقت تلاش کردیم تنوع موجود در زندان‌های ایران را پوشش بدهیم.

در رابطه با خود زندان‌های ایران ما سعی کردیم کمی از این مرکزمحوری که در رابطه با زندان‌ها متأسفانه موجود است و عمدتاً در خاطره‌نویسی‌ها یا بحث‌هایی که هست، به زندان‌های استان تهران، یعنی گوهردشت، قزل حصار و اوین توجه شده است مقداری فرا‌تر برویم. علی‌رغم اهمیت این زندان‌ها در بررسی سیاست رژیم در آن دوره، ما به تربت حیدریه سر زدیم، به مرند، خوی، آستارا، سنندج، تبریز، شیراز، مشهد، اصفهان، مسجدسلیمان، ماهشهر، گچساران و هرجایی که شما فکر کنید. سعی کردیم زندانیان سیاسی زنی را که در آنجا در بند بوده‌اند پیدا کنیم. البته من توجه شما را به این موضوع جلب می‌کنم که مواردی هست که ما هنوز به آن نپرداخته‌ایم و باید در این تحقیق بیشتر به آن پرداخته شود و مورد بررسی قرار گیرد. امیدوارم دیگران این کار را ادامه بدهند و یا خود ما در فرصت‌های دیگر این کار را بکنیم. به هر شکل تنوعی که ما سعی کرده‌ایم پوشش بدهیم، بسیار وسیع است.امیدواریم این کار کمک کند تا نقاط ناروشن زندان‌ها درجمهوری اسلامی در تاریخ این دهه هرچه بیشتر مشخص شود.

چراشما فقط تأکید بر زنان زندانی سیاسی داشتید و آیا دلیل آن تعداد زیاد آن‌ها بود یا کیفیت این آزار‌ها و شکنجه‌های جنسی بود که شما ترجیح دادید به‌طور خاص روی زنان کار کنید؟

من فکر می‌کنم پاسخ این سئوال خیلی واضح است. اصولاً مسئله شکنجه و آزار جنسی به‌طور عمده در رابطه با زنان اساساً معنی پیدا کرده است و فشار بیشتری را هم با توجه به تابو‌ها، فرهنگ و اخلاق حاکم در جامعه بر زنان موجب می‌شود،اما علاوه بر این، مسئله عمده‌ای که باعث می‌شود ما به سراغ زنان برویم این است که در جامعه ایران موضوع تجاوز به دختران باکره پیش از اعدام مطرح بود و بحث تجاوز در زندان‌ها اساساً در دهه ۶۰ بسیار مطرح بود و حتی عاملی بود برای این‌که خانواده‌ها به دلیل نگرانی از آن‌چه در زندان‌ها می‌گذرد و چه بلایی سر دختران‌شان می‌آورد، از فعالیت سیاسی دختران خود جلوگیری کنند. خود زنان زندانی هم به‌طور عمده دائماً در نگرانی تجاوز و نگرانی آزارهای جنسی به‌سر می‌برده‌اند. به همین دلیل وسعت اعمال آزار جنسی بر زندانیان سیاسی زن با زندانیان سیاسی مرد قابل مقایسه نیست.

شادی صدر و شادی امین، دو فعال حقوق زنان فعال در پروژه "جنایت بی‌عقوبت"

حتی اگر بپذیریم که واقعیت تجاوز و آزار جنسی برای زندانیان سیاسی مرد هم وجود داشته‌است، به دلایلی که گفته شد، زنان به خاطر زن بودن‌شان بیشتر در معرض آسیب اعمال این نوع آزار‌ها قرار داشته‌اند. ما هم به همین دلیل به سراغ زندانیان زن رفتیم چون پاسخ بسیاری از سئوالات ما اساساً در مورد زنان معنی پیدا می‌کرده ‌است. از جنبه دیگر هم باید بگویم که تأکید ما بر زندانیان زن به این معنی نیست که کار مشخص و مستند روی زندانیان مرد ضرورتی ندارد. البته که این ضرورت وجود دارد و امیدوارم دوستان دیگری که این امکان را دارند به این موضوع بپردازند چرا که توان ما برای آغاز کار در همین حد بوده‌ است و بسیار امیدواریم دیگران به جنبه‌های دیگر تجاوز و آزار جنسی در زندان بپردازند.

آیا در مورد نحوه انتشار این سند فکرکرده‌اید یا آنرا موکول به آیندهمی‌کنید؟ اساساً مخاطبان این سند چه کسانی خواهند بود؟

در رابطه با نحوه انتشار اجازه بدهید جواب ندهم و سورپرایز ما باقی بماند و امیدواریم که بتوانیم به بهترین شکلی این کار را ارائه دهیم. مخاطبان ما طیف وسیعی هستند. از افکار عمومی جهانی گرفته تا دولت‌ها و سازمان‌های حقوق بشری،سازمان‌هایی که در کشورهای مختلف، در آمریکای لاتین یا آسیا، خود تجربه‌های مشابهی داشته‌اند و مورد سرکوب واقع شده‌اند؛تا تشکل‌ها و نهادهایی که در پیوندبا شکنجه‌های جنسی کار می‌کنند، سازمان‌های زنان که در این زمینه فعالیت می‌‍‌کنند، همه و همه مخاطبان ما هستند. جامعه ایرانی هم به همین ترتیب.یکی از اهداف انتشاراین سند رساندن آگاهی به نسل‌های بعدی و تقویت حافظه تاریخی است. به همین دلیل است که هم‌زمان این سند را به دو زبان فارسی و انگلیسی منتشر خواهیم کرد. این یک سند صرفاً تخصصی نخواهد بود، ولی تلاش ما این است که این سند به عنوان یک سند مکتوب تنها در قفسه‌های کتاب جا نگیرد، بلکه در پی انتشار این سند ما قصد داریم یک عمل اجتماعی را سازمان بدهیم که بیش از پیش حول این مسئله بحث و جدل صورت بگیرد. تا بتوانیم در مورد ناقضان حقوق زندانیان سیاسی و عاملان جنایت‌ها و تجاوز‌ها یک عملی جمعی را پیش ببریم.

چرا نام این پروژه را "جنایت بی‌عقوبت"انتخاب کردید؟

انتخاب این نام برمی‌گردد به این موضوع که از طرفی مجازات مجرمین و از طرفی تبلیغ مسئولیت‌پذیری برای ما بسیار مهم بود. ما می‌خواهیم مسئولیت هر فردی در هر جایگاهی به او گوشزد شود و این مسئولیت‌پذیری را مطالبه کنیم، به خصوص در مورد افرادی که عاملین و آمرین این بحث بوده‌اند. معتقدیم که جنایتی صورت گرفته و حقوق انسان‌هایی نقض شده و به حقوق‌شان تجاوز شده، ولی کسی تاکنون در این رابطه پاسخگو نبوده ‌است. در حقیقت دهه ۶۰ جزو دهه‌هایی است که خیلی از مسائلش همچنان پشت پرده مانده است. به دلیل عدم دسترسی به آرشیوهای حکومتی و اسنادی که بتوانند این جنایات را باز کنند وبرای جهان آن‌چه را گذشته مشخص کنند، و همچنین از بین رفتن بسیاری از افرادی که این تجربه را داشته‌اند و در حقیقت اعدام و کشته شدن آن‌ها، و سکوت اجتماعی که حول این مسئله موجود بوده است، ما فکر می‌کنیم که این جنایت، واقعاً جنایتی بی‌عقوبت است. جنایتی که رخ داده و هیچ کسی به عنوان آمر و عاملاین جنایت طرح نشده و رژیم جمهوری اسلامی نیز پاسخی نداده است. از همین روی نام این پروژه را "جنایت بی‌عقوبت"گذاشتیم و امیدواریم این‌طور نماند و با کارهای این‌چنین و کارهای وسیعی که زندانیان جان به دربرده طی این سال‌ها کرده‌اند، بتوان بیش از پیش به این مسئله پرداخت و با آن برخورد کرد.

حکم اعدام چهار متهم حادثه خمينی‌شهر تأييد شد

Thu, 06 Oct 2011 09:02:38 +0000

حکم اعدام چهار متهم حادثه خمينی‌شهر در ديوان عالی کشور تأييد شد.

به گزارش واحد مرکزی خبر، غلام‌رضا انصاری، رئيس کل دادگستری استان اصفهان اعلام کرد حکم اعدام متهم رديف اول تا چهارم اين پرونده در يکی از ميدان‌های اصلی خمينی‌‌شهر و در ملاء عام اجرا خواهد شد.

حکم اعدام اين چهار نفر به اتهام "زنای به عنف" (تجاوز جنسی خارج از چارچوب ازدواج همراه با زور و اجبار) روز پنج‌شنبه ۲۰ مرداد ۱۳۹۰ صادر شده بود و متهمان و شاکيان اين پرونده ۲۰ روز مهلت داشتند تا به اين آرا اعتراض کنند.

سه متهم ديگر اين پرونده به حبس و شلاق محکوم گرديدند و يک متهم نيز تبرئه شد. نام متهمان این پرونده اعلام نشده است.

محکوم‌شدگان این پرونده، متهم شده‌اند که نيمه‌شب ۱۱خردادماه سال جاری در خمينی‌شهر اصفهان با ورود به يک باغ و زندانی کردن مردان، به زنان و دختران آن‌ها تجاوز کردند

۲۱ شهريورماه رئيس کل دادگستری استان اصفهان اعلام کرد حکم متهمان رويداد خمينی‌شهر پس از پايان مهلت ۲۰ روزه اعتراض برای تائيد به ديوان عالی کشور ارسال شده است.

به گفته وی براساس دستور آيت‌الله صادق آملی لاريجانی، رئيس قوه قضائيه ايران، پرونده بلافاصله در ديوان عالی کشور بررسی و نتيجه آن اعلام می‌شود که پس از تأييد حکم اعدام به شکل فوری در يکی از ميدان‌های اصلی خمينی‌شهر اجرا خواهد شد.

محکوم‌شدگان این پرونده، متهم شده‌اند که نيمه‌شب ۱۱خردادماه سال جاری در خمينی‌شهر اصفهان با ورود به يک باغ و زندانی کردن مردان، به زنان و دختران آن‌ها تجاوز کردند.

فريد صلواتی، روزنامه‌نگار اصفهانی که ماجرای "تجاوز گروهی" به شماری از زنان و دختران در خمينی‌شهر را افشا کرده بود، ۲۲ خرداد ۱۳۹۰ بازداشت شد و پس از يک هفته بازجويی توسط مأموران امنيتی آزاد شد.

ايران از جمله کشورهايی است که مجازات اعدام در آن هنوز رايج است. قتل، فروش مواد مخدر، تجاوز، آدم‌ربايی و سرقت مسلحانه از جمله جرم‌هايی هستند که مجازات آن‌ها بر اساس قوانين ايران اعدام است.

سازمان عفو بين‌الملل نيز در گزارش سالانه خود اعلام کرده ايران پس از چين، بيش‌ترين اعدام‌های سال ۲۰۱۰ ميلادی را به خود اختصاص داده است.

عفو بين‌الملل در ژانويه ۲۰۱۱ خبر داد که در سال جديد ميلادی هر هفته به طور ميانگين ۲۰ نفر در ايران اعدام شده‌اند.

هم اکنون دو سوم کشورهای عضو سازمان ملل، يعنی ۱۳۰ کشور، حکم اعدام را کنار گذاشته‌اند، اما در ۶۲ کشور همچنان مجازات اعدام اجرا می‌شود که جمهوری اسلامی ايران يکی از اين کشور‌ها است.