شورش‌های انگلستان

چشم‌اندازهای اعتراض‌های لندن

behnam — Tue, 16 Aug 2011 22:47:06 +0000

در گفت‌وگو با علی علی‌زاده، تحلیل‌گر مسائل اجتماعی و مدرس فلسفه

بهنام دارایی‌زاده

بهنام دارایی‌زاده - شورش‌های هفته گذشته در لندن نشان چه بود؟ تا چه اندازه سیاست‌های دولت محافظه‌کار «دیوید‌کامرون»، در شکل‌گیری و گسترش این ناآرامی‌ها موثر بود؟

ناآرامی‌های بریتانیا، منجر به کشته شدن پنج تن و بازداشت بیش از دو هزار و ۷۰۰ نفر شد. این ناآرامی‌ها، هرچند در نوع خود کوتاه بود و تدام خاصی نیافت، اما به طور جدی توانست زنگ خطر را نه تنها برای سیاست‌مدارن بریتانیایی، بلکه برای تمامی دولت‌مردان اروپا به صدا درآورد.

از شامگاه سه‏شنبه (نهم اوت ۲۰۱۱)، ۱۶هزار نیروی پلیس به منظور کنترل اوضاع و برقراری نظم در لندن مستقر شد. دیوید کامرون، نخست‏وزیر بریتانیا، روز پنجشنبه (۱۱ اوت) در مجلس این کشور گفت: « در صورت تکرار این آشوب‏‌ها، این احتمال وجود دارد که از نیروهای ارتش نیز بخواهد با آشوب‏گران و تبهکاران مقابله کنند.»

نخست‏وزیر بریتانیا حتی از احتمال وضع محدودیت‏هایی برای دسترسی افراد به شبکه‏های اجتماعی، نظیر فیس‏بوک و تویتر خبر داد. براساس برخی از گزارش‏‌ها، وی از نمایندگان این دو شرکت و نیز شرکت مخابراتی «بلک‏بری» خواست تا در جلسه‏ای مشترک با مقامات دولت شرکت کنند.

کدام نیروی اجتماعی عامل این ناآرامی‌ها بود؟ پیام معترضین چه بود و چشم‏انداز این رویداد‌ها در میان مدت کدام است؟ این‏‌ها و موضوعاتی نظیر آن، پرسش‌هایی است که با «علی علی‏زاده» تحلیل‏گر مسائل اجتماعی و مدرس فلسفه در دانشگاه «میدلسکس» لندن که از نزدیک رخداد‌های هفته گذشته بریتانیا را دنبال کرده در میان گذاشته‏ایم.

آیا رویداد‌های ‏ هفته‏ گذشته در لندن، آن‏طور که برخی از رسانه‏های رسمی و غالب مطرح می‌‏کنند، «بی‏سابقه» بود؟

علی علی‏زاده: انگلستان با شورش بیگانه نیست. انگلستان در دهه‏های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی پر از شورش بود. بسیاری از دستاوردهای که امروز به عنوان دستاوردهای «حقوق بشری» یا «لیبرالی» شناخته می‌‏شوند، نتیجه حرکت‏هایی است که در زمان خودش، «شورش» نامیده می‌شدند. حتی به مبارزه برای «حق رأی زنان» نیز در سال‌های پیش از آن، «شورش» می‌‏گفتند و آن را یک «مبارزه‏ سیاسی/مدنی» تلقی نمی‌کردند.

در دهه‏ ۱۹۸۰میلادی، زمانی که خانم تاچر به قدرت رسید، تقریباً با زبانی مشابه با آن‏چه که امروز آقای کامرون حرف می‌‏زند، اقدام به اعمال فشار بر طبقات محروم‏ کرد؛ از «مشت آهنین» حرف زد و از این‏که هیچ‏گونه «گستاخی» را از مردم نمی‌‏پذیرد!

پیگیری این قبیل سیاست‌ها در کنار تبعیض‏هایی که در آن زمان به ‏ویژه به سیاهان در محله‏«بریکستون» و سایر محلات لندن اعمال می‌‏شد، موجب شد تا در سال ۱۹۸۱شورش‌های‏ بزرگی راه بیافتد. شورش‌هایی که چه بسا ناآرامی‌های هفته گذشته لندن در برابر آن «بچه‏ایی» بیش نبود. استفاده از بمب‌های آتش‏زا و کوکتل مولوتوف در کل شهر و آن هم نه تنها به مدت سه روز، بلکه به مدت یک ماه، سبب شد که دولت و پلیس بریتانیا در آن هنگام با یک بحران جدی شهری مواجه شود.

در سال‏های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ نیز در همین محله «تاتنهایم»، مجدداً شورش و درگیری‌هایی با پلیس رخ داد. در سال ۱۹۹۰ نیز اعتراض به افزایش مالیات شهری، موجب به راه افتادن شورش‏های گسترده‌ دیگری شد. به‏هرحال تاریخ انگلستان، به‏ویژه در زمانی که محافظه‏کاران بر سر کارند، با شورش خیلی غریبه نیست.

شما در لندن زندگی می‌کنید و از نزدیک شاهد رویدادهای هفته‏ گذشته در این شهر بودید. به‏ باور شما، این حرکت‏‌ها تا چه اندازه با «آگاهی اجتماعی» صورت می‌‏گیرد؟ به یک معنا، آیا نیروهای مترقی و به طور مشخص چپ‌ها، در جهت‏گیری این حرکت‏‌ها مؤثرند؟

نه… واقعاً نه! چون اعمالی از این دست، توسط کسانی صورت می‌‏گیرد که بهترین نام‏گذاری برای‏ آنان، «جان به لب رسیدگان» است. اغلب این‏‌ها تا به‏حال ارتباطی ارگانیک و سازمانی با آن‏چه شما «چپ» می‌‏نامید و احتمالاً نیروهای چپ غیر «حزب کارگر» را مد نظر دارید نداشته‏اند.

این‏‌ها جوانانی‌اند که اگر هم با گفتار «آنارشیستی» یا گفتارهایی که در آن‌ها ایده‌های «عدالت‏خواهی» مطرح هست آشنا باشند، یا از طریق موزیک رپ بوده و یا از طریق برخی از تکه‏های «فرهنگ‌ شهری» که از این‏ور و آن‏ور به گوش‏شان رسیده است. اما اینکه این جوانان «ارتباط سازمانی» با چپ و یا گفتار چپ داشته باشند، نه؛ این طور به نظر نمی‌رسد.

اما باید گفت؛ این نوع از عصبانیت و خشم اساسی‏ که به اعتقاد من ناشی از تبعیض‏های نژادی و طبقاتی است، امکان و فرصت لازم را در اختیار همین «چپ نحیف اروپای غربی» می‌گذارد تا به سمت سازماندهی این افراد بروند.

در همین دو، سه روز گذشته، جلساتی که در لندن درباره‏ شورش برگزار شد، با استقبال خیلی خوبی مواجه شد و توانست تعداد زیادی جمعیت را به خود جلب کرد. جمعیتی ده‏‌ها برابر روزهای عادی.

در حال حاضر فضایی به‏ وجود آمده که امکان گفت‏وگو بین نیروهای چپ و مردمی که مستعد انفجارند فراهم است. البته در حد بضاعت سازمانی گروه‏های چپ که خیلی هم بزرگ نیستند!

از طرفی دیگر، این احتمال هم وجود دارد که نیروهای راست افراطی از این پتانسیل نارضایتی بهره بگیرند. نظر شما در این زمینه چیست؟

سیاست عرصه بزنگاه‏‌ها است. در هر بزنگاهی، هرچقدر هم که شما محاسبه‏گر باشید، ممکن است اتفاق دیگری رخ دهد. برای همین هم خطر پیدایش و رشد فاشیسم و راست افراطی در شرایط فعلی به‏ویژه در انگلستان وجود دارد.

اگر در جریان رویدادهای هفته گذشته، تنها چند خانه آتش گرفت، در ظرف این دو سال، ده‌ها هزار خانه به دلیل ناتوانی مردم در پرداخت وام‌ها، به بازتملک بانک‌ها درآمد.

زمانی که فضا به ‏خاطر بحران‏های اقتصادی وعصبانیت ناشی از آن، به این شکل، دوقطبی شده باشد، ممکن است بخشی از طبقه‏ کارگر هم که به «خودآگاهی طبقاتی» خاصی نرسیده، فریب حرف‌هایی از این دست را بخورند که تمامی این «بحران اقتصادی و مسائل ناشی از آن» محصول حضور مسلمان‌ها و خارجی‌هایی است که آمده‏اند کار‌ها و فرصت‌های شغلی را دزدیده‏اند.

به نظرشما، بازتاب رسانه‏ای یا پوشش خبری رویداد‌های لندن، چگونه بود؟

بی‏بی‏سی و سایر رسانه‏های «رسمی»، از این رویداد‌ها تصویری به‏شدت «یک‏سویه» نمایش دادند. به این معنا که از سه روز شورش در بسیاری از شهرهای انگلستان و اغلب محله‏های فقیرنشین لندن، شما تنها تصویر دزدی آن پسربچه را در خیابان «میراستریت» می‌‏بینید؛ تصویری که به طور مرتب در این رسانه‌ها تکرار و تکرار می‌‏شود. من به واقع نمی‌‏خواهم قیاس مع‏الفارق کنم، ولی فکر کنید از تمامی «جنبش سبز» ایران، فقط صحنه‏ آتش زدن و حمله به دفتر بسیج در روز ۲۵ خرداد را نشان دهند.

با توجه به شرایط موجود، فکر می‌کنید که دولت انگلستان چه سیاستی را در قبال این‏گونه حرکت‏های اعتراضی در پیش بگیرد؟

در دو سال گذشته یک غارت عظیم ملی در انگلستان رخ داد. دولت انگلستان ۸۰۰ میلیارد پوند از منابع ملی مردم را به بانک‏‌ها اختصاص داد. اگر در جریان رویدادهای هفته گذشته، تنها چند خانه آتش گرفت، در ظرف این دو سال، ده‌ها هزار خانه به دلیل ناتوانی مردم در پرداخت وام‌ها، به بازتملک بانک‌ها درآمد و هیچ‏کدام از این گروه‏هایی که ‌اینک نسبت به «غارت» این جوانان اعتراض می‌‏کنند، در آن هنگام صدای‏شان هم درنیامد!

من معتقدم در پس این شورش‏‌ها، یک نوع بازآرایی در «اتحاد‌های طبقاتی» رخ می‌دهد. بازآرایی که آینده آن هم به طور دقیق مشخص نیست. چیزی که در حال حاضر می‌توان گفت این است که در وهله‏ نخست، بدون -هیچ‏گونه خوش‏بینی- آقای کامرون و دولت‏‌اش «مشت آهنین» خودشان را نشان خواهند داد!

دادگاه‏هایی که به طور معمول در ساعت چهار بعدا‏زظهر تعطیل می‌شدند، هم‌اکنون تا نیمه‏‏‌های شب کار می‌کنند تا به فرض پسر ۱۶ ساله‌ای را به خاطر دزدی یک بطری سه و نیم پوندی آب از فروشگاه «لیدل» محاکمه کنند.

این‌ها همه نشان از این دارد که می‌‏خواهند جامعه را به سمت «امنیتی شدن» بیشتر پیش ببرند.
دولت به جای این‏که به علت اصلی این شورش‏‌ها بازگردد، سعی می‌‏کند با ابراز دلایل غیرواقعی، همانند این‏که «خانواده‏‌ها مسئولیت قبول نکرده‏اند»، یا «جامعه‏ ما اخلاق را از یاد برده» و سخنانی دیگر از این دست، علت اصلی که در واقع‌‌ همان فقر و تبعیض وحشتناک در میان این گروه‏های اجتماعی است را نادیده بگیرند.

روز جمعه (دوازدهم اوت) در مقاله‌ای که در گاردین منتشر شد آمده بود: تفاوت «سرمایه و درآمد» بین ۱۰ درصد بالای و ۱۰ درصد پایین ساکنین لندن، ۲۷۳ برابر است. از این نظر، لندن یکی از پرتبعیض‏‌ترین شهرهای بزرگ جهان است. به این معنا لندن در مقایسه با قاهره، تهران یا شهرهای امریکای لاتین نیز پرتبعیض‏تر است.

البته من فکر می‌کنم پیام اصلی این بچه‏‌ها به گوش‏ سیاست‌مداران بریتانیایی رسیده و در ‌‌نهایت هم کارهایی خواهند کرد. حتماً به مناطق خاصی که نقطه‏ شروع این درگیری‏‌ها بود، امکاناتی خواهند داد و دست‌کم سعی خواهند کرد تا اندازه زیادی جلوی تبعیض‌های آشکار پلیس را بگیرند.

ولی این «گفتار رسمی» نخواهد بود. «گفتار رسمی» این است که ما هیچ‏گونه شورشی را تحمل نمی‌‏کنیم و پلیس هم حق دارد هرکاری که خواست انجام بدهد! به این ترتیب، گمان می‌کنم فضا را تا اندازه زیادی به سمت ارعاب پیش‏ ببرند.

به باور من، سیاست‏های اقتصادی محافظه‏کاران، همراه با زبان پلیسی و امنیتی‏ مقامات دولت، مسبب اصلی این شورش‌ها بود. علت و عامل اصلی این شوش‏‌ها، موضوعی نیست که از دید غالب صاحب‏نظران و کسانی که جامعه انگلستان را می‌‏شناسند، پنهان بوده باشد. مسئله اصلی این است که همه تا به حال می‌‏خواستند آن را فراموش کنند و از اینجا به بعد هم می‌‏خواهند بر روی آن سرپوش بگذارند و به نوعی نادیده‌اش بگیرند.

در همین زمینه:

شورش اعتراضی یا دزدی از فروشگاه‌ها در بریتانیا-گفتگو ایرج ادیب‌زاده با رضا تقی زاده

شورش اعتراضی یا دزدی از فروشگاه‌ها در بریتانیا

arezoo — Sat, 13 Aug 2011 17:34:27 +0000

ناآرامی های بریتانیا؛ گفتگو با رضا تقی زاده، استاد دانشگاه و تحلیلگر سیاسی

ایرج ادیب‌زاده

تصاویر دزدی از مغازه‏ها، وارد کردن خسارت‌های بی‏دلیل، آتش زدن اتومبیل‏های مردم، اتوبوس‏های حمل و نقل شهری در لندن و چند شهر دیگر بریتانیا، نه تنها مردم بریتانیا، بلکه سراسر جهان را که از طریق رسانه‌های گروهی، بیننده این صحنه‏ها بودند و شاید هنوز هم هستند، در بهت و حیرت فرو برده است. لندن چنین صحنه‌هایی را هرگز ندیده بود.

همه می‏پرسند: ریشه این شورش‏ کور در کجاست؟ شورشی‌ها در مغازه‏ها را می‏شکستند و بعد در حال حمل تلویزیون‏های صفحه عریض یا وسایل الکترونیکی قابل حمل، لوازم ورزشی و تلفن‏های همراه دیده می‏شدند. بسیاری حتی صورت خود را نپوشانده بودند. عده‏ای حتی با وسایل دزدی خود عکس می‏گرفتند.

در این شورش‏ها، اداره‌های دولتی مورد تهاجم قرار نگرفتند، بلکه به مغازه‏های گرا‏ن‌قیمت و جواهر فروشی‏ها دستبرده زده شد.

برای بررسی بیشتر این ناآرامی‏ها و غارت فروشگاه‏ها، با رضا تقی‏زاده، تحلیل‏گر سیاسی و استاد دانشگاه در گلاسکو گفت‌وگو کرده‌ام.

دلیل یا دلایل این شورش چیست؟ آیا یک شورش اعتراضی است؟ آیا این شورشی‌ها رهبری هم داشته‏اند؟ آیا نوعی گرایش جامعه‌ستیزی در آن نقش داشته یا ریشه در عوامل اقتصادی داشته است؟

رضا تقی‏زاده: دلایل این شورش، مجموعه آن‏چیزهایی است که شما از آن‏ها یاد کردید. برخوردهای تند گروهی از مردم خشن در یک جامعه، به‏خصوص گروه‏های بسیار کم‏سن و سال‏تر و کم‏ مسئولیت‏تر از یک طرف و همین‏طور چپ‏های نظامی‏گرا در درون یک جامعه، چنین شورش‏هایی را پیش از این هم در اروپا شکل داده است.

در دهه‏های ۸۰ و ۹۰، در بریتانیا و فرانسه شاهد این برخوردها بودیم. پنج یا شش سال پیش هم پاریس شاهد نوعی از این برخوردها بود. چنین برخوردهایی شاید در دهه‏های ۶۰ و ۷۰ در آمریکا هم وجود داشته است. ۱۰ سال پیش هم در لس‌آنجلس شکل گرفت.

گروهی که فرصت‌طلب هستند یا به نوعی عصبانی و ناراضی‏اند، یا آن‏طور که گفته می‏شود خیلی امیدواری به آینده ندارند و به هرحال مخالف نظم کنونی جامعه هستند، با استفاده از یک حادثه، به نوعی این خواسته‏ها را بروز می‏دهند. حال وسایل ارتباط جمعی هم به آن‏ها کمک کرده است که بتوانند دور هم جمع بشوند، نیروی کوبنده‏ای را درست کنند و میزان زیان‏هایی را که به جامعه وارد می‏کنند، بیشتر کنند.

در درازمدت، فرصت کافی خواهد بود که به علت تازه‏ترین نوع این شورش‏های خیابانی برسند که در اروپا شکل گرفته است. در کوتاه‏مدت اما، آن‏چه علت ظاهری این قضیه بود، این بود: فردی سیاه‏پوست در درون اتومبیل خود توسط پلیس مورد اصابت گلوله قرار می‏گیرد. در کنار این مرد اسلحه‏ای پیدا می‏شود و برای پلیس این تصور پیش می‌آید که او قصد شلیک دارد و به عنوان دفاع، شخص را مورد هدف قرار می‌دهد. بعد پلیس اعتراف می‌کند که این شخص به طرف پلیس شلیک نکرده بود.

اعضای خانواده این فرد به قتل رسیده، در مقابل اداره پلیس جمع و خواستار توضیح می‌شوند. به این بهانه، عده‏ای که کمترین ارتباطی با این جماعت نداشتند، از طریق فیس‏بوک و توییتر دور هم جمع می‌شوند . این نقطه آغاز حمله به مغازه‏ها، دزدی از واحدهای کسب و تهدید مردم عادی در جامعه بود که آن‏ها را به درون خانه‏های‏شان برد.

علت دیگری که این شورش‏ها را به شب‏های دوم، سوم و چهارم کشاند، مسالمت پلیس و برخورد آرام و دفاعی آن‏ها با این جماعت بود. پلیس حتی با خود باتوم هم حمل نمی‏کرد، چه رسد به اسلحه یا ابزار دیگری. فقط سپرهای پلاستیکی شفاف در دست داشتند تا این گروه‏ها را به عقب برانند یا مانع از تخریب بیشتر بشوند.

شورش‏ها از طرف گروه‏هایی که اکثراً از اقلیت سیاه‏پوست‏های لندن بودند، از محلات تاتنهام و بریستول در جنوب لندن شروع و بعد به منچستر و بیرمنگام و لیورپول هم کشیده شد. در آن‏جا هم گروه‏های آفریقایی- اروپایی هسته مرکزی این شورش‏های خیابانی را تشکیل دادند.

نتیجه این شورش‏ها آن شد که به تعدادی از واحدهای تجاری مردم، بخش خصوصی و املاک خصوصی آن‏ها دستبرد زده شود، این واحدها به آتش کشیده شوند و مقدار زیادی دزدی صورت بگیرد. این حرکت‌ها از سوی همان کسانی صورت گرفت که در ایران، تحت عنوان اراذل و اوباش از آن‌ها یاد می‌شود.

این گروه‏ها درست مصداق همان اراذل و اوباشی هستند که ما در ایران هم می‏بینیم که نظام جمهوری اسلامی هرازگاهی به هر بهانه‌ای، تعدادی از آن‌ها را مورد ضرب و شتم قرار می‏دهد و به‏هرحال وسیله‏ای برای حضور پلیس در خیابان‏ها می‏شود.

تقی زاده: اعتراض‏های خیابانی در ایران و در سوریه، اعتراض‏های سیاسی است. آن‏چه در لندن، منچستر و بیرمنگام روی داد، به‏هیچ‏وجه شکل سیاسی نداشت و تنها عده‏ای اوباش فرصت‏طلب به خیابان ریختند تا به بهانه تلافی آن‏چه در لندن رخ داده بود، مراکز خصوصی متعلق به مردم را مورد حمله قرار بدهند که این به تدریج خشم عمومی مردم را برانگیخت و از پلیس خواستار اقدامات شدید‏تری شدند.

شما شباهتی بین این شورش‌ها، با جنبش اعتراضی مردم ایران پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری یا رویدادهای اعتراضی مردم در سوریه می‌بینید که هر دو نیز با سرکوب خشن دولتی روبه‌رو شدند؟

اولاً اگر شبیه چنین برخوردهایی که این گروه‏های جوان پرخاشجو در لندن و منچستر نشان دادند، در تهران، دمشق یا شهر حما دیده می‏شد، یقیناً ده‏ها و صدها نفر از آن‏ها توسط نیروهای انتظامی و پلیس در همان شب‏های اول و دوم به قتل می‏رسیدند. در حالی‏که در بریتانیا حتی یک نفر از این جماعت، در طول این سه چهار روز زخمی نشده‏ است. اما آن‏ها متقابلاً چهار نفر از مردم عادی انگلیس را در نتیجه همین خشونت‏ها کشته‏اند.

یعنی اقلیت هندی‏ها و پاکستانی‏های بریتانیایی‏ها به علت رفتار مسالمت‏آمیز پلیس و تشویق شدن شورشی‏ها و غارت‏گر‏ها، دور هم جمع شده بودند تا از خانه و محل کار خودشان دفاع کنند، اما این شورشی‏ها شب گذشته با اتومبیل دو برادر مسلمان و شخص دیگری را که برای دفاع از خانه و محله‏ خودشان، در خیابان بودند را زیر گرفتند و کشتند.

با این وجود، پدر جوانی که دو، سه شب پیش به قتل رسید، از اقلیت پاکستانی‏هایی که در شهر بیرمنگام زندگی می‏کنند، درخواست می‏کرد که به عنوان تلافی، به سراغ این گروه‏ها نروند و پلیس هم آن‏ها را دعوت به آرامش می‏کرد. بی‏تردید اگر چنین اتفاقی در تهران یا در دمشق افتاده بود، این گروه‏ها به شدت سرکوب می‏شدند و دولت هم به عنوان این‏که از مردم دفاع کرده، این خونریزی شدید را توجیه می‏کرد.

حال آن‏که اعتراض‏های خیابانی در ایران و در سوریه، اعتراض‏های سیاسی است. آن‏چه در لندن، منچستر و بیرمنگام روی داد، به‏هیچ‏وجه شکل سیاسی نداشت و تنها عده‏ای اوباش فرصت‏طلب به خیابان ریختند تا به بهانه تلافی آن‏چه در لندن رخ داده بود، مراکز خصوصی متعلق به مردم را مورد حمله قرار بدهند که این به تدریج خشم عمومی مردم را برانگیخت و از پلیس خواستار اقدامات شدید‏تری شدند.

در این تقاضای شدت عمل به‏ خرج دادن پلیس که نشانه آن‏، حتی تا روز چهارم این ناآرامی‏ها دیده نشده بود، حزب اقلیت و حزب اکثریت، هردو یک‏زبان بودند.

تمامی مردم، علیه آن‏چه در بریتانیا اتفاق افتاده، تقریباً هم‏رأی به‏نظر می‏رسند. تفاوتی اگر هست، در این است که: آیا دولت باید شدت عمل بیشتری علیه آن‏ها به‏خرج بدهد یا شدت عمل کمتری؟ اگر انتقادی هست، در جهت این نیست که با این گرو‏ه‏های ناراضی و با این آشوب‏‏گرهای خیابانی برخورد تندی شده است. اعتراض به دولت و پلیس این است که چرا با آن‏ها برخورد تندی صورت نگرفته و از اموال و امنیت مردم، به‏صورت جدی دفاع به عمل نیامده است.

به‏هرحال این‏‏جا جامعه دمکراتیک است، دادگاه دارد و پلیس هم دارای مسئولیت است و نه اختیار تام و مطلق و آخرین اسلحه‏ای که به‏کار می‏برند، شاید استفاده از ماشین‏های آبپاش، برای متوقف کردن مردم باشد. پلیس در خیابان انسان‏ها را نمی‏کشد.

این دادگاه است که بایستی حکم صادر کند و اتهام کسی را که دستگیر شده، ثابت کند. جریمه چندتا از اتهام‌هایی که امروز به گروه‏های شورشی دستگیر شده وارد شده است، در حد یک یا دو روز زندان بوده است.

در همین حال، مقام‏های جمهوری اسلامی نسبت به آشوب‏های لندن موضع‏گیری کرده‏اند. خبرگزاری فارس ادعا کرده است که رهبر جمهوری اسلامی آشوب‏های لندن را پیش‏بینی کرده بود. محمود احمدی‏نژاد هم خواسته است که سازمان ملل دخالت کند و به مسئولان انگلیس نصیحت کرده است که رفتار وحشیانه خود را اصلاح کنند. مجلس شورای اسلامی نیز خواسته که یک گروه را برای بررسی وضعیت حقوق بشر به انگلیس بفرستد و خواستار آن شده است که در سفارتخانه جمهوری اسلامی را باز کنند تا معترضین بتوانند وارد آن‏جا بشوند. آقای احمدی‏نژاد به‏خصوص اشاره کرده که نابرابری اجتماعی و فقر و تبعیض عامل شورش‏های بریتانیا بوده است. ارزیابی شما از این گفته‏ها چیست؟

هنوز در مورد ریشه‏یابی این نوع برخوردها در بریتانیا، کسی به نتیجه واحد نرسیده است. یعنی این‏که چطور می‏شود گروهی معترض خشم خود را با غارت اموال مردم، آتش زدن مغازه‏ها و دزدی از مکان‌های عمومی و مکان‌های خصوصی مردم نشان می‏دهند، در دست مطالعه و بررسی است. ولی جای تعجب است که اشخاصی که حتی آشنایی با فرهنگ این جماعت ندارند و در کمترین حد، حتی آشنایی به زبان مردم این کشور ندارند، با آگاهی‏ای بیشتر از مردم محلی این‏جا، به ریشه‏یابی این مشکلات پرداخته‏اند.

رهبران جمهوری اسلامی معمولاً سرنا را از سر گشاد می‏زنند. در این مورد خاص هم این اشتباه، یا به‏صورت دستور حکومتی به بقیه ارگان‏ها، مجلس و وسایل ارتباط جمعی دولت داده شده است یا این‏که مجموعه آن‏ها به عنوان فرصتی برای تبلیغات، دور همدیگر جمع شده‏اند و چنین نظراتی را مطرح می‌کنند.

ایران تنها کشوری است که مسئولان آن در برابر ناآرامی‌های لندن جبهه خاصی را گرفته‏اند و با عدم درک از ریشه‏های این مسئله، قضیه را به صورت بسیار خنده‏داری علیه خودشان جلوه داده‏اند. در داخل این مملکت (بریتانیا) حتی یک گروه شاخص هم پیدا نمی‏شود که در جهت توجیه این ناآرامی‏های خیابانی و نحوه مقابله با این اراذل و کسانی که علیه امنیت عمومی قدم برداشته‏اند، حرف‏هایی شبیه آن‏چه رهبران جمهوری اسلامی به‏زبان می‏آورند، به زبان آورده باشد.

چنین حرف‏هایی یا ناشی از ناآگاهی رهبران جمهوری اسلامی، به علت نداشتن زبان مشترک و عدم آشنایی به زبان مردم اروپاست، یا کسانی که این اطلاعات را به رهبران ایران می‏دهند، با غرض‏ورزی یا ناآگاهی این مسائل را به صورت معکوس منتقل می‏کنند.

در غیر این صورت، رئیس‌جمهور ایران یا رهبر ایران به خودشان جرئت نمی‏دادند که بگویند درهای سفارت یک مملکت را برای پناه دادن به قاتل‏ها و کسانی باز کنید که مکان‌های عمومی را مورد دستبرد قرار داده‏اند و حالا قانون و نظم آن کشور به دنبال آن‏ها می‏گردد. این مسخره‏ترین حرفی است که ممکن است یک دولت خارجی در مورد مسائل داخلی کشور دیگری به‏زبان بیاورد.

این برخوردها، برخوردهای سیاسی نبوده است. تنها ناآرامی‏های ناشی از داشتن خشم نزد گروهی بوده که همه معتقدند گروه‏های کم‏درآمدتر هستند، ولی نداشتن درآمد کافی، دلیل دستبرد و دزدی از اموال دیگران نمی‏شود.

این نابرابری را ما در ایران بسیار بسیار بیشتر می‏بینیم. برای نمونه، آقای عسگر اولادی که یکی از همین وابستگان رژیم است، اعلام می‏کند که نمی‏خواهد سهام مرکز نمایشگاه‏های ایران را بخرد، فقط اگر زمین مجموعه این نمایشگاه‏ها آماده فروش باشد، آماده خریدن است. این جامعه باعدالتی است که در سوی دیگر آن ۵۰درصد مردم جامعه زیر خط فقر زندگی می‏کنند.

اگر همین ناآرامی‏هایی که به علت نابرابری اقتصادی در جامعه، در لندن پیش آمده و عده‏ای به علت نداشتن ثروت کافی، مغازه‏های مردم را مورد دستبرد قرار داده‏اند، در ایران پیش می‏آمد و کسی سراغ آقای عسگراولادی می‏رفت، به یقین یا دست او را می‏بریدند یا اگر در گرو‏ه‏های پنج یا ۱۰ نفره این کار را می‏کردند، آن‏ها را در خیابان به گلوله می‏بستند.

ولی در اروپا جامعه بر مبنای قانون شکل می‏گیرد و قانون است که تصمیم می‏گیرد چگونه نظم را به جامعه برگرداند. اظهارات رهبران جمهوری اسلامی، به یقین نزد مردم عادی ایران هم همان حالت تمسخری را ایجاد خواهد کرد که در صورت جدی گرفتن‏اش در خارج ممکن است باعث مضحکه مردم بشود.

طبیعتاً این نوع شور‏ش‏ها و رفتارها، برخوردهایی است که مانند تیری که به دیوار می‏خورد، به طرف خود این مردم برخواهد گشت و تفسیری که رهبران ایران از این قضیه کرده‏اند، ضمن اشتباه بودن، نحوه برخورد مسخره‏تری را به دنبال داشته که یقیناً نتیجه تبلیغاتی عکس برای آن‏ها به‏بار خواهد آورد. صحنه ای که دنیا را تکان داد، زمانی بود که نوجوانی آسیب دیده و روی زمین افتاده بود. چند نفر به کمک او آمدند تا او را از روی زمین بلند کنند . در این لحظه چندتن از گانگسترهای شورشی در کیف پشتی او را باز کردند و وسایل صوتی او را دزدیدند. نمایش این صحنه روی یوتیوب، سه میلیون و نیم تماشاگر در جهان داشت.