نیویورک تایمز

فوتبال، ایتالیا و نژادپرستی

Sun, 01 Jul 2012 07:40:21 +0000

در مرور چند رسانه: تایم، نیویورک تایمز، بریتیش فیوچر و گاردین

رسانه‌ها درباره ماریو بالوتلی- روزنامه‌ها و مجلات معتبر اروپا و آمریکا در نوشته‌های متعددی به اقدام بالوتلی در بازی بین آلمان و ایتالیا در بازی نیمه نهایی جام ملت‌های اروپا پرداختند. او بعد از زدن گل دوم به آلمان شادی غیر معمولی از خود نشان داد.

رابطه گل‌های بالوتلی و خوشحالی بعد از گل‌اش با مسئله نژادپرستی در اروپا موضوعی بود که این رسانه‌ها روی آن دست گذاشتند. در اینجا به مرور مختصربرخی از این نوشته‌ها می‌پردازیم.

مجله تایم در نوشته‌ای تحت عنوان "گل‌هایی که آلمان راغرق کرد: بالوتلی با صدای بلند گفت که او یک سیاه ایتالیایی مغرور است"، به قلم تونی کارون می‌نویسد: "بالوتلی پیراهن خودرا درآورد؛ کاری که در قواعد بازی یک کارت زرد را به همراه دارد. او عضلات پیچیده خود را به شکل یک بدنساز نمایش داد و گفت که این پوست سیاه ایتالیایی من است.

بالوتلی پیراهن خودرا درآورد؛ کاری که در قواعد بازی یک کارت زرد را به همراه دارد. او عضلات پیچیده خود را به شکل یک بدنساز نمایش داد و گفت که این پوست سیاه ایتالیایی من است. به نظر می‌رسد که خطاب او به کشوری بود که او را به مثابه یک شهروند پذیرفته است، اما مردمش او را نپذیرفته‌اند.

به نظر می‌رسد که خطاب او به کشوری بود که او را به مثابه یک شهروند پذیرفته است، اما مردمش او را نپذیرفته‌اند؛ کشوری که در چنبره تبعیض است و کرامت او را نفی می‌کند. او آنجا به عنوان یک ایتالیایی قهرمان سیاه و مغرور ایستاد وهم تیمی‌ها و تمام ایتالیا را فراخواند که در آغوشش بگیرند. همراه با این، مفهوم متفاوتی از محدوده‌های هویت ایتالیایی ساخته شد."

آیا بالوتلی می‌تواند یک جامعه ضد راسیست بسازد؟

نیویورک تایمز در مقاله‌ای تحت عنوان "آیا بالوتلی می‌تواند یک جامعه ضد راسیست بسازد؟ " نوشته است: "پس ازدوگل بالوتلی در روز پنجشنبه ایتالیایی‌ها با شمایل یک قهرمان جدید روبه‌رو شدند. بالوتلی کسی است که زندگینامه‌اش گویای همه تغییرات و تضادهایی است که جامعه ایتالیا از سر گذرانده است. جامعه‌ای که لازم نیست یک ستاره فوتبال باشید که راسیسم را در آن درک کنید. هر فرد سیاهی که در ایتالیاست این تجربه را درک کرده است و محدود به استادیوم‌ها نیست.

انداختن موز و میمون خطاب کردن سیاهان در آمریکای دهه 60 رواج داشت. امروزه آمریکا در تغییر این وضعیت به گونه‌ای فرهنگی موفقیت‌های بسیاری را به دست آورده و هیچگاه در مسابقات بسکتبال این چیزها را نمی‌بینیم. اروپا لازم دارد که تجربه آمریکا را از سر بگذراند."

نیویورک تایمز نقل می‌کند که "خبرنگارهای ایتالیایی گفته‌اند که بالوتلی می‌تواند سمبل یک ایتالیای متنوع از لحاظ نژادی باشد. قبل از رفتن به منچستر او کسی بود که بر ضدش نژادپرستی بسیاری اعمال می‌شد. چند هفته پیش روزنامه‌های ایتالیایی گزارش کرده‌اند که پدر ومادرش که او را از غنا به عنوان فرزند خوانده به ایتالیا آورده‌اند، یهودی‌اند و همین مسئله باعث شده است که افراطی‌ها از دو سو او را مورد حمله نژادپرستانه قرار دهند.

در سال گذشته 59مورد راسیستی در ورزشگاه‌های ایتالیا گزارش شده که همگی مربوط به سیاهپوستان است." نویسنده این مقاله پرسیده است: "فکر می‌کنید بالوتلی می‌تواند با کارهای سمبلیکش به ایتالیا برای رسیدن به ایتالیایی کمتر راسیست کمک کند؟"

تاثیر نمادهای ورزشی در تغییر گفتمان‌های عمومی

در مجله انگلیسی "بریتیش فیوچر" مقاله‌ای منتشر شده به قلم ساندر کت والا با عنوان:" آیا بالوتلی می‌تواند نسل را در ایتالیا تغییر بدهد؟" این استاد دانشگاه می‌نویسد: "نمادهای ورزشی در تغییر گفتمان‌های عمومی که به ما می‌گوید چه کسی هستیم اهمیت دارند.

بریتیش فیوچر: حتی استفاده از کلمه مهاجر برای توصیف ایتالیایی‌هایی که ازمناطق سیاهپوست جهان به آنجا آمده‌اند، نشان می‌دهد هنوز راه طولانی‌ای برای جامعه‌ای مانده که با قومیت‌ها و زبان‌های مختلف کنار نیامده است.

اریک هابزباوم در کتاب ملت و ناسیونالیسم بعد از1870 می‌نویسد که اجتماع تخیل شده میلیون‌ها نفر همانقدر واقعی است که یک تیم یازده نفره (تیم یازده نفره مثالی است از کل جامعه).

تعداد زیادی از اعضای تیم فرانسه را (که قهرمان جام جهانی 98 شدند) بچه‌های مهاجران تشکیل داده بودند، اما حتی همین موفقیت بزرگ برای فرانسه را لوپن به عنوان پسرفت فرانسه تفسیر کرد و گفت که تیمی به نام فرانسه قهرمان جهان شده که اصیل نیست. کاری که ورزش می‌تواند انجام دهد همانطور که برای لندن در المپیک پیش رو رخ خواهد داد ایجاد سویه‌های امید برای کشوری چند نژادی است تا نژادها پذیرفته شوند."

کت والا اضافه می‌کند: "نجواهای نسل بالوتلی در حالی که ایتالیا در خصوص سهم بچه‌های مهاجر در پیشرفت جامعه متفاوت فکر می‌کند، می‌تواند امیدآفرین باشد. حتی استفاده از کلمه "مهاجر" برای غیرسفید پوستان به دنیا آمده در ایتالیا از والدین مهاجر نشان می‌دهد که هنوز راه طولانی‌ای برای جامعه‌ای که با قومیت‌ها و زبان‌های مختلف کنار نیامده، باقی مانده است."

وی پرسیده است: "آیا این دوگل بالوتلی و خوشحالی‌اش می‌تواند باعث تغییر در این ایده بشود که ایتالیایی واقعی کیست؟ مسئله نژادپرستی در ایتالیا تنها پدیده‌ای متعلق به راست افراطی نیست ودر کل جامعه کم و بیش وجود دارد. آن روزنامه ایتالیایی‌ای که کارتونی درباره بالوتلی چاپ کرد تا پیش از این هیچ کاریکاتور اینچنینی را از بازیکنان فوتبال چاپ نکرده بود. همین که مسئولان این روزنامه گفته‌اند که کارتون‌شان راسیستی نیست نشان می‌دهد که این جامعه هنوز درک درستی از راسیسم ندارد."

آیا بالوتلی، قهرمان ملی سیاهپوست ایتالیایی است؟

روزنامه گاردین نیز در مقاله‌ای تحت عنوان "آیا بالوتلی را می‌توان یک قهرمان ملی سیاهپوست ایتالیایی دانست؟" نوشته جان فوت به این موضوع پرداخته است.

گاردین: بالوتلی نشانگر حقیقت چندنژادی بودن ایتالیاست. درایتالیا معمولاً مهاجران خوبند تا موقعی که ناپیدا هستند. آنها با شما کاری ندارند و حقوق‌شان هم مهم نیست و در آشپزخانه‌ها و توالت‌ها کار می‌کنند.

وی می‌نویسد: "مجموعه آن دوتا گلی که دیشب بالوتلی زد کشف حجابی است از تناقض میان شادی‌ها با شعارهای نژادپرستانه‌ای که علیه او سر داده می‌شود. آیا راسیست‌ها بعد از دو گل غمگین شدند؟ نه آنها هم بی‌شک مثل بقیه خوشحالی کردند."

جان فوت اضافه می‌کند: "شادی‌های بعد از گل توسط بالوتلی معناهای سمبلیک بسیار زیادی پیدا کردند. آنها نمادی از این‌ هستند که سیاهان ایتالیا هم ایتالیایی‌اند و این چیزی است که هنوز در اروپا به سختی پذیرفته می‌شود. بالوتلی نشانگر حقیقت چندنژادی بودن ایتالیاست. درایتالیا معمولاً مهاجران خوبند تا موقعی که ناپیدا هستند. آنها با شما کاری ندارند و حقوق‌شان هم مهم نیست و در آشپزخانه‌ها و توالت‌ها کار می‌کنند. بسیاری از کسانی که در زلزله اخیر ایتالیا کشته شدند مهاجرانی بودند که به اجبار در کارخانه‌های ناامن مرکزی کار می‌کردند.

تجربه زندگی سیاهان در ایتالیا خیلی سخت است. قرار نیست آنها مشهور باشند، قرارنیست پولدار و موفق باشند. قرار نیست یکی از ما باشند.

حتی همین امروز یک روزنامه ایتالیایی تیتر زده که ما آلمان‌ها را سیاه کردیم. در زبان محاوره سیاه کردن یعنی داغون‌شان کردیم. سیاه یعنی اینکه تحقیرشان کردیم."

منابع:

تایم، نیویورک تایمز، بریتیش فیوچر، گاردین

اسلامگرایان در آزمون دمکراسی و ایمان تونس

Fri, 24 Feb 2012 12:08:39 +0000

آنتونی شدید

برگردان:

فرهمند علیپور

گزارشی که در زیر می‌خوانید یکی از آخرین گزرش‌هایی است که توسط "آنتونی شدید" خبرنگار معروف آمریکایی – لبنانی نوشته شده است. این گزارش اکنون و پس از درگذشت "شدید" در روزنامه نیویرک تایمز منتشر شد.

ظهور "سعید فرجانی" پس از آن بود که او دوران کودکی فقیرانه و شهر مذهبی خود را ترک کرد. پس از یک رنسانس مذهبی، که ذهن او را متحول کرده بود. پس از آنکه طرح یک کودتا در تونس را ریخت و شکنجه‌گری کمر او را شکست. و بالاخره پس از آنکه او به لندن فرار کرد تا به دیگر دوستان اسلام‌گرایش بپیوند و مهر پناهندگی در گذرنامه اش بخورد، گذرنامه ای که در واقع تقلبی و متعلق به یکی از دوستانش بود.

بیست‌و‌دو سال بعد، زمانی "فرجانی" به خانه برگشت که ماموریت بزرگی برای او تدارک دیده شده بود؛ بنا گذاشتن یک دمکراسی به رهبری اسلام‌گرایان؛ چیزی که قرار است الگویی برای جهان عرب باشد. فرجانی می گوید : "این آزمون ماست."

اگر قیام‌های عربی از سوی "جوانان" با اراده‌ای بود که می‌خواستند طرحی تازه و متفاوت برای آینده جهان عرب پی‌ریزی کنند، انتخابات در تونس و مصر( و با چشم‌انداز قطعی نفوذ اسلام‌گرایان در مراکش، لیبی و شاید سوریه) اما نشان داد که بهارعربی فرصتی است برای نسل قدیمی است و نه هنگامه جوانان!

انتخابات در تونس و مصر، با چشم‌انداز قطعی نفوذ اسلام‌گرایان در مراکش، لیبی و شاید سوریه، نشان داد که بهارعربی فرصتی است برای نسل قدیمی است و نه هنگامه جوانان

این روزها کسی نمی‌داند که چگونه بهار عربی، به عنوان یکی از حساس‌ترین فصل‌ها در تاریخ مدرن عربی، به پایان خواهد رسید. همانگونه که کسی انتظار نداشت جنبشی علیه دیکتاتوری‌ها به جنبشی برای دست یابی به "چیزی مبهم "چرخش کند.

اما نسلی که آقای فرجانی نمایندگی می کند، نسلی که با زندان، تبعید، سرکوب و محدودیت در ایمان شکل گرفته است، امروز چیزهای زیادی برای گفتن دارند. درس‌هایی که از سالهای زندان و محرومیت فرا گرفته اند.

صعود این نسل به خط مقدم سیاست عربی نموداری است طولانی از توان فکری و سازماندهی اخوان المسلمین، یک جنبش احیاگر مذهبی که توسط معلم یک مکتب در سال ۱۹۲۸در شهری در اطراف کانال سوئز مصر بنیان گذاشته شد. تفکری که یکبار در مصر طلوع کرد اما امروزه به عنوان جریانی اصلی در بسیاری از مناطق دیگر نیز به راه افتاده و محققان و فعالان را حتی در حاشیه جهان عرب، در مراکش و مغرب، به تکاپو واداشته و البته بر روی جهان غرب هم بی‌تاثیر نبوده است.

تفکری که مهمترین کارش ارائه ایده‌هایی است برای سازگاری اسلام و دمکراسی؛ ایده‌هایی در تلاش برای یافتن پیوندهایی میان رادیکال‌ترین گروه‌های اسلامگرا از یکسو و مهمترین منتقدین آنها در غرب. دو گروهی که معتقدند میان ایمان و دمکراسی تنها جدال و تضاد است که حکمفرماست.

اخوان المسلمین این روز‌ها از مردم جوامع خود می‌خواهد تا به آن‌ها اعتماد کنند و آن‌ها را برگزینند. اما تجربه انقلاب ۱۹۷۹ در ایران و یا کودتای ۱۹۸۹ در سودان، رغبت‌ها به الگوی اخوانی‌ها را کم می‌کند..

آقای فرجانی ۵۷ ساله، مردی خودساخته است.

به همان اندازه که او مردی روشنفکر است به همان میزان هم مردی است با تقوا. او همچنین جایگاه "شک و تردید" را به رسمیت می شناسد. در یکی از مصاحبه‌هایش تصریح می‌کند که تاریخ – واژه‌ای که زیاد به کار می‌برد – نسل خود را نه بر اساس توانایی برای کسب قدرت، بلکه بر اساس آنچه که با استفاده از قدرت انجام می‌دهند قضاوت خواهد کرد؛ ذهنیتی که برآمده از چهار دهه فعالیت و تلاش‌ها و البته تجربه‌های اوست.

اخوان المسلمین این روز‌ها از مردم جوامع خود می‌خواهد تا به آن‌ها اعتماد کنند و آن‌ها را برگزینند. اما تجربه انقلاب ۱۹۷۹ در ایران و یا کودتای ۱۹۸۹ در سودان، رغبت‌ها به الگوی اخوانی‌ها را کم می‌کند

او در حالی که لبخندی به لب دارد می‌گوید: " ما اکنون یک فرصت طلایی در اختیار داریم (دولت و پارلمان). در این فرصت طلایی هیچ علاقه‌ای به شرکت و کنترل قدرت ندارم. می‌خواهم بهترین نظام کاریزماتیک را ارئه دهم؛ یک نظام دمکراتیک. این رویای من است."

احتمال یک مواجهه

به دوران کودکی او که می‌نگریم هیچ چیزی نمی‌بینیم که او را در مسیر تحقق بلندپروازی‌هایش یاری کند. در "قیروان"، شهری که از سوی برخی مسلمانان به چهارمین شهر مقدس معروف است به دنیا آمد. پدرش یک مغازه‌دار نه چندان موفق بود. او به یاد می‌اورد که یکبار سه روز متوالی بدون غذا به مدرسه می‌رفت، با ارزان‌قیمت‌ترین صندل‌ها: "فقر؛ آه، ما آن را چشیده‌ایم."

می‌گوید که تا ۱۶ سالگی غیر قابل کنترل و سرکش بود. در آن سال "راشد غنوشی" از یک عرب ناسیونالیست به یک اسلام‌گرا تغییر وجهه داده بود. غنوشی پیش از آنکه به تونس بازگردد و کار تدریس زبان عربی را در "قیروان" آغاز کند در مصر و سوریه مشغول به تحصیل بود.

فرجانی هم یکی از دانش آموزانی بود که در کلاس‌های درس عربی غنوشی شرکت می‌کرد او می‌گوید :" غنوشی همواره درباره جهان و سیاست صحبت می‌کرد. چرا ما مسلمانان عقب هستیم؟ چه چیزی ما را عقب نگاه داشته است؟ آیا واقعا سرنوشت ما این‌گونه رقم خورده است؟"

پرسش‌های غنوشی همواره تکرار شده است. این مضمون در کارهای حسن البنا، بنیانگذار اخوان المسلمین هم دیده می شود، کسی که مبلغان اندیشه‌اش در جهان اسلام برای ۵۰ سال بسیار موفق ظاهر شدند.

و البته در کارهای "سید قطب" هم دیده می‌شود، فردی که طنین نوشته‌هایش سال‌ها پس از به دار آویختن او در ۱۹۶۶ به خیزش اسلام‌گرایی ستیزه‌جو در خاورمیانه خونین کمک کرد. خیزش‌هایی که به نوشته جزوه "وظیفه پنهانی" و البته ترور انورسادات رئیس جمهوری مصر در ۱۹۸۱ انجامید. پس این‌ها را آقای غنوشی می‌داند، حتی می‌داند سرانجام افراط در انقلابی‌گری ایران را.

غنوشی همواره درباره جهان و سیاست صحبت می‌کرد. چرا ما مسلمانان عقب هستیم؟ چه چیزی ما را عقب نگاه داشته است؟ آیا واقعا سرنوشت ما این‌گونه رقم خورده است؟

در "قیران" دوران استعمار، فرجانی و صد‌ها جوان دیگر در مسجدی گردهم می‌آمدند تا همه آن اندیشه را مطالعه کنند. فرنجانی می‌گوید: "خواندن، خواندن، خواندن، خواندن، حتی زمانی که راه می‌رفتم می‌خواندم."

او نهایتا به پایتخت رفت، به شهر تونس، جایی که او به گروه قدیمی معلم عربی‌اش پیوست. تونس در آن زمان تحت حکومت "حبیب بورقیبه" بود؛ فردی که سکولار بود و حتی یک‌بار در یک برنامه تلویزیونی که در ماه رمضان پخش می‌شد یک لیوان آب پرتقال سر کشید. در حالی که مسلمانان در روزه به‌سر می‌بردند. بورقیبه که از سال ۱۹۵۷ در قدرت بود، دست به سرکوب پیروان غنوشی زد.

در ادامه این سرکوب‌ها و با پیش‌بینی اعدام بسیاری از آنها بود که آقای فرجانی طرحی برای یک کودتا ریخت. او تعداد زیادی را که از پیش سازماندهی کرده بود در مغازه نوار فروشی‌اش، جایی در نزدیکی‌های پارلمان ملاقات می‌کرد.

تنها ۱۷ساعت قبل از اینکه آنها عملیات خود را آغاز کنند، "زین العابدین بن علی" وزیر کشور، کودتای خود را علیه بورقیبه انجام داد و روز بعد در ۱۷نوامبر ۱۹۸۷ فرجانی دستگیر شد و برای ۱۸ماه به زندان افتاد. جایی که بازجویانش او را با تسمه می‌زدند و شکنجه می‌کردند. او را به میله‌ای می‌بستند که خود آن‌را "جوجه‌گردان" می‌نامد و سپس استخوانهایش را با یک میله آهنی می‌شکستند.

او برای مدتها قادر به راه رفتن نبود، یک درد جانکاه، زندانیان دیگر او را بر روی پشت خود به این سو و آن‌سو می‌بردند. او به یاد می‌آورد :" آنها کارشناسانی خبره بودند می‌دانستند که تاثیر هر شکنجه در هر بخش بدن چگونه احساس می‌شود. تا پنج صبح خود را بیدار نگاه می‌داشتم که تا زمان طلوع آفتاب، نماز صبح بخوانم. بعد بی‌هوش خواب می‌شدم."

تا پنج ماه پس از آزادی هم او همچنان از صندلی چرخ‌دار استفاده می‌کرد.تا اینکه خود شروع به تمرین دوباره راه رفتن کرد. به‌گونه ای که بتواند در فرودگاه راه برود و نهادهای امنیتی متوجه موضوع نشوند. ریشش را تراشیده بود و با گذرنامه دوستش، خود را به لندن رسانید و تقاضای پناهندگی کرد.

فرجانی می‌گوید که آیا واقعا می شود مشکلات ۵۰ ساله یک کشور را در کمتر از یک ماه حل کرد؟ آنهم دولتی که هنوز یک ماه بیشتر عمر ندارد؟

لندن در دهه ۹۰ به قطب انواع گروه‌های مسلمان تبدیل شده بود. غنوشی هم به سرعت خود را به لندن رساند و به فرجانی پیوست. سلفی‌هایی که از عربستان می‌آمدند. شیعیانی که از بحرین می‌آمدند و سایر گروه‌هایی که از سایر کشورهای اسلامی به لندن می‌آمدند.

فرصت و مجال برای پیدا کردن زمینه‌های اشتراک میان این مسلمانان تبعیدی در لندن راحت‌تر از سرزمین‌هایشان بود.

احمد یوسف یک محقق و از رهبران حماس در نوار غزه نیز مشابه چنین محیطی را در واشنگتن به یاد می‌آورد؛ زمانی که او با بسیاری در تماس و هم‌نشین بود. افرادی چون سعدالدین عثمانی پژوهشگر و سیاستمداری از مراکش، علی صدرالدین بیانونی از رهبران اخوان المسلمین سوریه، عبدالطیف عربیات از رهبران اسلامگرای اردن و عبدالاله بنکیران که امروز نخست وزیر مراکش است.

محیطی که بعد از بمب گذاری سال ۱۹۹۳در مرکز تجارت جهانی نیویورک، آن مجال و فرصت آزاد سابق را از دست داد. احمد یوسف می‌گوید "اما تا قبل از آن، آنجا برای ما بهشت بود."

"در تبعید انسانها بیشتراحساس می‌کنند که به وجود یکدیگر نیاز دارند." اینها را عزام تمیمی، یک محقق و فعال فلسطینی ساکن لندن می‌گوید، کسی که زندگی نامه راشد غنوشی را نوشته است.

آقای فرجانی امروز در کنار همسر و پنج فرزندش ایستاده است و سالهایی را که در لندن بود را با سالهای بیداری فکری‌اش در دهه ۱۹۷۰ "قیروان" مقایسه می‌کند. او اکنون افق دیدش گسترش پیدا کرده و از بحث در مورد القاعده و اسامه بن لادن به شرکت در کلاس های تاریخ اروپا، محیط و تغییرلت اجتماعی و دمکراسی بسط داده است.

می‌گوید که آقای تمیمی را درک می‌کند که از "ریشه‌ها و زمینه‌های مشترک فعالان اسلام‌گرا" سخن می‌گوید، اما معتقد است "دانستن یک چیز است انجام دادن کارها چیز دیگری است. روش‌های کار متفاوت است."

در آغوش کشیدن دمکراسی

در تمام سالهایی که آقای فرجانی در لندن بود تصور اسلام سیاسی، سابقه خونین شورش ها در دهه ۱۹۷۰ مصر بود، جنگ داخلی الجزایر و یا پا گرفتن اسامه بن لادن بود.

درآن سالها، تغییر و تحولاتی که در درون جریان‌های مختلف الهام گرفته از اخوان المسلمین رخ می‌داد کمتر به چشم می‌آمد. افکار غنوشی در حال تکامل بود و او به اسلامی فراگیرتر و سهل گیرتر رسیده بود.

اسلامی که برخلاف نسل پیشن او اختلاف و تضادی با دمکراسی نداشت. در اولین گام به حمایت از افزایش سهمیه زنان در کرسی‌های مجلس پرداخت، چیزی خلاف آموزه‌هایی که تاکنون از اخوان المسلمین ارائه داده می‌شد.

فرجانی می‌گوید : "بی‌پرده بگویم، آنکه دمکراسی را وارد اندیشه جنبش‌های اسلام‌گرا کرد غنوشی بود." همان‌گونه که خود غنوشی سال گذشته در حاشیه یک کنفرانس با حضور فعالان تونسی و فلسطینی در استانبول، سیمایی از این اندیشه را عرضه کرد و گفت : "ابزار خشونت بیش از آنکه در خدمت مخالفان و مبارزان باشد به حاکمان خدمت می‌کند."

در بحث‌هایی که در سراسر جهان عرب در سالهای ۱۹۹۰ در جریان بود ، پرسش‌هایی در خصوص سازش‌پذیری اسلام و دمکراسی در جریان بود. مباحثی که معمولا از سوی جهان غرب نادیده گرفته می‌شد.

فرجانی معتقد است غنوشی دمکراسی را وارد اندیشه جنبش‌های اسلام‌گرا کرد. غنوشی در کنفرانسی با حضور فعالان تونسی و فلسطینی در استانبول گفت که ابزار خشونت بیش از آنکه در خدمت مخالفان و مبارزان باشد به حاکمان خدمت می‌کند

در اواسط این دهه بود که یک جوان مصری به نام "ابوعلا معادی" از اخوان المسلمین مصر جدا شد و حزب تازه‌ای پایه‌گذاری کرد. در مانیفست حزب تازه، برگردش قدرت و انتخابات تاکید شده بود و البته ضرورت همپیمانی و ائتلاف با گروه‌های غیراسلام‌گرا.

گرچه اخوان المسلیمن هنوز از اقدام معادی و انشعاب او رنجیده خاطر است اما به نظر می‌رسد که اکنون بسیاری از ایده‌های او را پذیرفته است ، ایده‌هایی که در ۱۹۹۶ تازه و بدیع به نظر می‌رسید.آن ایده‌ها اما امروز در منطقه طنین‌انداز شده است.

در لیبی، علی صلابی که زمانی در زندانهای معمر قذافی با جهادی‌ها هم بحث بود می‌گوید که از اندیشه‌های راشد غنوشی و شیخ قرضاوی الهام گرفته است. شیخ قرضاوی از روحانیون بلند پایه مصری است که اکنون در قطر اقامت دارد و تفکراتش بیشتر به نوگرایان مسلمان نزدیکی دارد.

امروز منتقدین نه تنها شاهد تغییرات تاکتیکی اسلامگرایان جدید هستند بلکه این تغیرات را در حوزه کلام و نحوه بیان آنها نیز به‌خوبی مشاهده می‌کنند. امروز برای اخوان المسلمینی‌ها "شنیدن و اطاعت"، دیگر به یک شعار کهنه و قدیمی تبدیل شده است.

"آن زمان ها گذشت" این را طارق رمضان یک محقق برجسته مسلمان که ساکن لندن و یکی از نوه‌های حسن البنا بنیان گذار اخوان المسلمین است می‌گوید و می افزاید :" نسل جدید به راحتی موضوعات را نمی‌پذیرد، می‌گویند که اگر این‌گونه باشد ما نیستیم. این است که باید با فهمی تازه و یک انرژی تازه با آنها روبه‌رو شد."

امروز این اندیشه‌ها مسلمانان اندیشمند تبعیدی در اروپا را فراگرفته است و یا در شمال آفریقا، مانند آقای غنوشی و حزب النهضه در تونس، یا حزب عدالت و توسعه آقای بینکرانی در مراکش.

به کار بستن نظریه‌ها

در یک روز سرد زمستانی آقای فرجانی درساختمان پنج طبقه دفتر النهضه در تونس مستقر شده است. اکنون نزدیک به یکسال است که او به تونس بازگشته است. پرچم‌های قرمز کشورش برافراشته است و او می‌تواند بدون دردسر در فرودگاه راه برود. او اکنون گذرنامه‌ای در دست دارد که متعلق به خودش است.

لندن در دهه ۹۰ به قطب انواع گروه‌های مسلمان تبدیل شده بود. سلفی‌هایی عربستان و شیعیان بحرین و سایر گروه‌های اسلامی به لندن می‌آمدند. فرصت و مجال برای پیدا کردن زمینه‌های اشتراک میان این مسلمانان تبعیدی در لندن راحت‌تر از سرزمین‌هایشان بود

وارد شهر "قیروان" می‌شود جایی که ۲۰۰ تن از جوانان شهر برای استقبال از او به ترمینال فرودگاه آمده‌اند و شعار می‌دهند: "دوران خائنان در تونس به پایان رسید، نوبت خدمتکاران وطن است " او به جمعیت می‌پیوندد در حالی که جوانان سرود ملی را می‌خوانند :" ما عاشق میهنمان هستیم و برای کشورمان وفادارانه می‌میریم."

این روزها خلق و خوی او اما محزون‌تر است. جوانان و حامیان سکولار در خیابانها علیه آنها شعار می‌دهند و می‌گویند که با پیروزی النهضه در انتخابات اکتبر آنها قصد دارند تا "خلافتی اسلامی" به پا دارند.

روزنامه‌های مخالف پر از داستانهایی است در انتقاد از "خشکه مقدس" بودن النهضه و دیگر گروه‌های اسلامی. بحث های فرهنگی داغ است اما آنچه همه بر آن توافق دارند تلاش بیشتر برای خروج از شرایط کنونی اقتصاد است.

فرجانی می‌گوید:" آیا واقعا می شود مشکلات ۵۰ ساله یک کشور را در کمتر از یک ماه حل کرد؟ آنهم دولتی که هنوز یک ماه بیشتر عمر ندارد؟" اینها را می گوید در حالی که در دفتر اصلی النهضه نشسته است و کنارش پشته‌ای از روزنامه‌های مخالف دولت و حزب اوست.

یکی از آنها از "ضد انقلاب‌ها" نوشته و دیگری از "توطه‌ای در شب" و روزنامه‌ای دیگر که تیتر زده :" مجلس نمی‌خواهد تا به مطلبات مردم گوش دهد."

فرجانی می‌گوید " ما از آزادی بیان نمی‌ترسیم، اما با اختلال و آشوب هم مخالفیم. مردم باید مسئولیت‌پذیر باشند و بدانند که نظم و قانون وجود دارد."

او پشنهاد می کند که معترضین برای برگزاری تظاهرات از پلیس مجوز بگیرند نگران است که رسانه های خبری بیش از حد بی ملاحضه کاری کنند و اشاره می کند که هنوز برخی نیروهای وابسته به رژیم سابق درصدد توطئه هستند.

فرجانی می گوید : همه باید مراقب باشیم تا غریزه دیکتاتوری موجود در نهاد ما انسانها، ما را به سمتی که می خواهد سوق ندهد. "مهم نیست که چه پیش می آید ، ما نمی توانیم روح انقلابیمان را از دست بدهیم. " و می افزاید " این آزمون ماست".

منبع : نیویرک تایمز

حلقه محاصره تنگ‌تر می‌شود

Tue, 10 Jan 2012 02:45:03 +0000

نیویورک تایمز از کاهش خرید نفت ایران گزارش می‌دهد

سها عابدینی

گسترده‌تر شدن دامنه تحریم‌های ایران، قدرت‌های بزرگ اقتصادی آسیا را ناگزیر از یافتن گزینه‌ای دیگر برای تامین نفت مصرفی خود کرده‌است.

نشریه پرتیراژ نیویورک تایمز در گزارشی از عقب‌نشینی شرکای آسیایی ایران در برابر خواست آمریکا و اتحادیه اروپا و همراهی آنان با تحریم‌های جدید علیه ایران می‌نویسد.

بر اساس این گزارش، کشورهای ژاپن، کره‌جنوبی و هند در جست‌وجوی راهکاری برای کاهش خرید نفت از ایران هستند. حتی چین که در این سال‌ها روابط سیاسی و تجاری خوبی با ایران داشته‌، مدتی است که کمتر از گذشته نفت ایران را وارد می‌کند.

این چهار کشور روی هم رفته خریدار شصت درصد از نفت صادراتی ایران هستند و همگی نیز به خاطر واردات کلان نفت و گاز طبیعی، به ایران و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس وابستگی دارند. از این رو تنش‌های اخیر در خلیج فارس و تهدیدهای ایران مبنی بر بستن تنگه هرمز نیز انگیزه مضاعفی به آنان بخشیده‌است که بخواهند بیشتر نفت مورد نیاز خود را از سرزمین‌هایی دیگر چون روسیه، ویتنام، آفریقای غربی و خاصه عربستان سعودی وارد کنند.

چین نسبت به اقدامات غرب در قبال ایران، انتقادهایی دارد و نگران آن است که مبادا در جریان انتقال نفت از تنگه هرمز اختلالی ایجاد شود

به نوشته نیویورک تایمز، رخ‌دادها حکایت از یک فشار همه جانبه اقتصادی بر ایران دارد که غرب درصدد اعمال آن است، چنان‌چه اتحادیه اروپا گام به گام به سمت تحریم نفت ایران حرکت می‌کند. از سویی قانون تحریم بانک مرکزی ایران نیز اواخر دسامبر گذشته در کنگره آمریکا به تصویب رسید که کار را برای دولت‌ها و کمپانی‌هایی که خواهان خرید نفت ایران هستند، بسیار دشوار می‌کند.

در ادامه، نویسنده نیویورک تایمز به سفر قریب‌الوقوع تیموتی گایتنر، وزیر خزانه‌داری آمریکا به شرق آسیا اشاره می‌کند که با هدف تشویق توکیو و پکن برای همراهی بیشتر با تحریم‌ها علیه ایران انجام می‌گیرد. مقامات رسمی ایالات متحده اعلام کرده‌اند که آقای گایتنر در این سفر میزبانان خود را قانع خواهد کرد که خرید نفت از ایران را کم و کمتر کنند.

دغدغه‌های نفتی آسیا

اما در مجموع، این ماجرا نگرانی‌هایی را برای برخی از دولت‌های آسیایی به همراه داشته‌است، مانند ژاپن و کره‌جنوبی. آنها با آن‌که موافقت خود را با طرح‌های غرب علیه فعالیت‌های هسته‌ای ایران اعلام کرده‌اند، باز می‌ترسند که تحریم نفت ایران به اقتصاد آنان نیز لطمه بزند.

ژاپن دومین خریدار عمده نفت ایران است. آنها به نفت کشورهای خلیج فارس وابسته هستند، به طوری که چهار پنجم از نفت وارداتی ژاپن از تنگه هرمز می‌گذرد.

ژاپن و کره‌جنوبی با آن‌که موافقت خود را با طرح‌های غرب علیه فعالیت‌های هسته‌ای ایران اعلام کرده‌اند، باز می‌ترسند که تحریم نفت ایران به اقتصاد آنان نیز لطمه بزند

پیش از این اوسامو فوجیمورا، وزیر کابینه ژاپن نگرانی‌های کشور خود را در این مورد با آمریکا در میان گذاشته بود. به گفته فوجیمورا، محدود کردن صادرات نفت ایران برای اقتصاد جهانی و بالطبع اقتصاد ژاپن زیان‌بار خواهد بود.

کارشناسان نفت نیز هشدار داده‌اند که هرگونه اختلالی در امور خاورمیانه می‌تواند به افزایش شدید قیمت‌ نفت منجر شود که در حکم آسیبی جدی به اقتصاد جهانی خواهد بود.

اما دولت‌مردان عربستان سعودی جور دیگری فکر می‌کنند. آنها سخت در تلاش هستند تا نگرانی‌ها را در این مورد از میان ببرند و وعده‌های بسیاری نیز می‌دهند. عربستان بارها تاکید کرده‌است که اگر کاهش صادرات نفت ایران تاثیری منفی بر اقتصاد جهانی داشته باشد، آنها حاضر هستند که تولید نفت خود را افزایش دهند.

سعداد ابراهیم الحسینی، رئیس سابق شرکت تحقیقاتی و تولیدی نفت آرامکو در عربستان می‌گوید: "عربستان سعودی و اپک، همیشه تقاضای بازار را اجابت کرده‌اند. کشورهای عضو اپک آن‌قدر ذخیره نفتی دارند که کاهش صادرات نفت ایران را جبران کنند."

او معتقد است که بازار نفت خاورمیانه فعلا از بحران به دور است و نرخ بیمه نفت‌کش‌ها هنوز هیچ افزایشی پیدا نکرده‌، چرا که حداقل یک ماه زمان لازم است تا تحریم‌های اروپا تاثیر خود را نشان دهد و از سوی دیگر، بستن تنگه هرمز نیز امری نامحتمل به نظر می‌آید.

بازی دوگانه چین

گزارش‌گر نیویورک تایمز اما چین را هم در این میان از نظر دورنمی‌دارد که با ایران مشغول بازی است. چین در این سال‌ها یازده درصد از نفت موردنیاز خود را از ایران وارد کرده‌، اما اکنون خرید روزانه نفت خام ایران را کاهش داده‌است، اگرچه این کاهش خرید تنها به اندازه پانزده هزار بشکه در روز است که چیزی معادل سه درصد از صادرات نفت ایران به چین می‌شود. دشوار بتوان فهمید که چین از این کار مقصودی سیاسی دارد یا این که تنها می‌خواهد نفت مورد نیاز خود را با شرایط بهتری خریداری کند.

کارشناسان نفت هشدار داده‌اند که هرگونه اختلالی در امور خاورمیانه می‌تواند به افزایش شدید قیمت‌ نفت منجر شود که در حکم آسیبی جدی به اقتصاد جهانی خواهد بود.اما دولت‌مردان عربستان سعودی سخت در تلاش هستند تا نگرانی‌ها را در این مورد از میان ببرند

اندی لیپو، کارشناس پالایشگاه هوستون و از تحلیل‌گران بازار می‌گوید: "چین به طور قطعی قراردادهای طولانی مدت خود با ایران را کاهش داده‌، ولی ما دقیقا نمی‌دانیم که به چه علت چنین کاری کرده‌است. آنها شاید احساس می‌کنند که اگر ایران مشتری‌های اروپایی خود را از دست بدهد، بتوانند در کوتاه مدت نفت ایران را به قیمت ارزان‌تر بخرند."

در عین حال چین نسبت به اقدامات غرب در قبال ایران، انتقادهایی دارد. در هفته‌ای که گذشت، وزارت امور خارجه چین بار دیگر به تحریم‌ها علیه ایران اعتراض کرد و تاکید کرد که این تحریم‌ها هنوز به تصویب سازمان ملل متحد نرسیده‌است. آنها همچنین اظهار امیدواری کردند که کار به تقابل نظامی نیانجامد. هانگ لی، سخنگوی وزارت امور خارجه چین گفت: "ما امیدوارم که صلح و ثبات در منطقه خلیج فارس همچنان حفظ شود."

در واقع چین نگران آن است که مبادا در جریان انتقال نفت از تنگه هرمز اختلالی ایجاد شود، چنان‌چه پاتریک هو، مدیر اجرایی و دبیر کل صندوق سرمایه‌گذاری انرژی چین می‌گوید: "تامین انرژی دغدغه همیشگی چین است."

^{منبع عکس: "پرس تی وی"}

بالاترین نشان افتخار اینترنتی

arezoo — Thu, 11 Aug 2011 18:36:08 +0000

شهزاده سمرقندی

شهزاده سمرقندی - جایزه «وبی آواردز» (Webby Awards)، جایزه‌ای است که «نیویورک تایمز» از آن به عنوان «بالاترین نشان افتخار اینترنتی» نام می‌برد.

وبی آواردز اولین‌بار در ماه اوت سال 1995 در کالیفرنیا برگزار شد و از آن زمان تا به حال هرسال در همین ماه مراسم اهدای آن برگزار می‌شود، اما با بخش‌هایی به مراتب بیشتر از دورانی که فعالیت خود را آغاز کرده بود. در آن موقع 15 بخش داشت و حالا دارای بیش از صد بخش است که هرکدام برای خود حال و هوایی خاص دارد. از بهترین طراحی گرفته تا بهترین و راحت‌ترین کاربری بخشی را به خود اختصاص داده‌اند تا هیچ‌کدام از خلاقیت‌هایی که در رسانه‌های اینترنتی صورت می‌گیرد از این جایزه بی‌بهره نمانند و حتماً برای خود بخش مناسبی پیدا کنند و افراد بتواندد در بخش‌های مختلف برای به دست آوردن این جایزه شرکت کنند.

وبی آواردز یکی از قدیمی‌ترین جوایزی‌ است که به فعالیت‌های اینترنتی می‌پردازد. این جایزه را «اسکار اینترنتی» نیز می‌گویند. چون تا به امروز بالاتر از این نشان، جایزه دیگری برای فعالیت‌های اینترنتی وجود ندارد.

از سال 2005 تا به امروز جشن‌های تشریفاتی این جایزه در شهر نیویورک برگزار می‌شود. نکته جالب این جشن‌ها در این است که برندگان جوایز باید سخنرانی‌های خود را به پنج کلمه محدود کنند؛ پنج کلمه‌ای که گاهی به جوک تبدل می‌شود و گاهی تنها کلید‌واژه‌هایی از افراد سرخوش از قدردانی در خود دارند. برای مثال، «چه کسی می‌تواند کامپیوتر مرا درست کند؟» از بیستی بایز، «به هر چیزی که فکر می‌کنید حقیقت دارد» از پرینس، «آیا واقعاً هولوکاست اتفاق افتاد؟ بله!» از سره سیلورمن و «رئیس‌جمهور اوباما! خوب صدا می‌دهد نه!» از اریانا هافینگتون...

مراسم اهدای این جایزه را می‌توانید در تارنمای‌ رسمی وبی آواردز ببینید. با این که جشن‌های وبی آواردز روی تارنمای رسمی، قابل دسترس است، اما برای حضور در مراسم باید همه حق ورود بپردازند. حتی برندگان جایزه! این چیزی بود که بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی از آن انتقاد داشتند، اما دیوید میشل دیویس، رئیس جایزه وبی آواردز در جواب به این انتقاد گفت، این راهی ا‌ست برای مستقل بودن و نیاز نداشتن به پشتیبانان مالی که گاهی تلاش می‌کنند در قبال کمک مالی خود نفعی هم ببرند.

ازجمله تارنما‌هایی که تا به حال این جایزه را به دست آورده‌اند، این‌ها هستند: آمازون دات‌کام، ایبی، یاهو، فیدکس، بی‌بی‌سی نیوز، سی‌ان‌ان، نیویورک تایمز، فیس‌بوک، ویکی‌پدیا، فلیکر و غیره.

شیوه درخواست شرکت در این جایزه در تارنمای آن ارائه شده است. این جایزه به چندین بخش تقسیم شده است و یک تارنما می‌تواند در چندین بخش ثبت نام کند.

امسال پانزدهمین دوره وبی آواردز، جوایز خود را اعلام کرد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها «جایزه صدای مردم» است. این جایزه امسال به وب‌سایت ویمیو vimeo اهدا شد. همین‌طور جایزه‌های «بهترین شبکه اجتماعی اینترنتی» و بهترین «طراحی بصری» نیز به ویمیو تعلق یافت که روی تارنمای رسمی ویمیا منتشر شد.

نشان این جایزه یک موج مارپیچ نقره‌ای است. فیلم برگزاری این جشنواره را می‌توانید روی یوتیوب ببینید که تمام مراسم را در بر گرفته است و شبیه مراسم دیگر جوایز فرهنگی- اجتماعی نیست. گروه جوان جایزه وبی آواردز همیشه در برگزاری مراسم اهدای جوایز خود خلاقیت بی‌حد به کار برده است.

پیوند: صفحه «وبی آواردز» در یوتیوب