نسرین ستوده

بررسی اعتصاب غذای نسرین ستوده در کميسیون امنیت ملی مجلس

Maryam — Sun, 02 Dec 2012 13:06:37 +0000

یک عضو كميسيون امنيت ملي مجلس امروز، ۱۲ آذر ماه ۱۳۹۱ گفت که این کمیسیون اخبار مطرح شده درباره نسرین ستوده را پیگیری خواهد کرد.

به گزارش سایت آفتاب، محمدحسن آصفری، نماينده اراك در مجلس به خبرنگاران گفت: "در صورتي كه موضوعات مطرح شده در وبلاگ‌ها و سایت‌ها درباره نسرین ستوده صحت داشته باشد کمیسیون امنیت ملی صد در صد وزیر دادگستری و رئیس سازمان زندان‌ها را به مجلس فرا خواهد خواند."

نسرين ستوده در اعتراض به اجرا نشدن آئين‌نامه اداره امور زندان‌ها و محروميت از حقوق يک زندانی از جمله دسترسی نداشتن به تلفن و ايجاد انواع محدوديت‌ها برای ملاقات با فرزندان خردسال خود و همچنين به‌ دليل تشکيل پرونده کيفری و صدور قرار ممنوعيت خروج از کشور برای همسر و دختر ۱۲ ساله‌اش از روز ۲۶ مهرماه (۱۷ اکتبر) دست به اعتصاب غذا زده است.

عضو کمسیون امنیت ملی مجلس:"در صورتي كه موضوعات مطرح شده در وبلاگ‌ها و سایت‌ها درباره نسرین ستوده صحت داشته باشد کمیسیون امنیت ملی صد در صد وزیر دادگستری و رئیس سازمان زندان‌ها را به مجلس فرا خواهد خواند "

محمدحسن آصفری با بیان اینکه اعضای كميسيون امنیت ملی قصد بازدید از زندان اوین را دارند، اضافه کرد: "در جلسه امروز کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مصوب شد که هیئتی تعیین شود تا بازدیدی از زندان اوین صورت گیرد و وضعیت آنجا را رسیدگی کند و مطمئنا اگر مساله‌ای خلاف قانون و ضوابط باشد قابل رصد است."

آصفری با اشاره به اینکه نمایندگان مجلس از بند زنان زندان اوین نیز بازدید خواهند کرد، گفت که سرپل مجلس با قوه قضائیه وزیر دادگستری است و اگر "پیرامون نسرین ستوده صحت داشته باشد" وزیر دادگستری برای ارائه توضیح به مجلس فراخوانده خواهد شد.

این نماینده مجلس ادامه داد: "اگر اعتصاب غذایی نسرین ستوده اعتراض به یک موضوع خلاف قانون است مطمئنا جلوی این خلاف را خواهیم گرفت اما اگر موضوع، خواسته‌ای خصوصی باشد ما به این قبیل جنجال‌آفرینی‌ها کاری نخواهیم داشت."

رضا خندان٬ همسر نسرین ستوده گفته است در حال حاضر همسرش شکستن اعتصاب غذای خود را به رفع ممنوعيت خروج دختر‌شان مهراوه از کشور منوط کرده است. وی روز چهارشنبه هشتم آذر ماه به کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران گفت که همسرش به وضعيت خطرناکی رسيده است و در آخرین ملاقات وزنش به ۴۳ کیلو رسیده بود.

نسرین ستوده ۱۳ شهريورماه ۱۳۸۹ بازداشت شد و به ۱۱ حبس تعزيری، ۲۰ سال محروميت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعيت از خروج از کشور، محکوم شد. زندان او در دادگاه تجديدنظر به شش سال کاهش يافت.

در همین زمینه:

آمريکا خواهان آزادی فوری نسرين ستوده شد

"نسرين ستوده به وضعيت خطرناکی رسيده است"

حمایت وکلای هلندی از نسرین ستوده

آمريکا خواهان آزادی فوری نسرين ستوده شد

Maryam — Sat, 01 Dec 2012 11:19:29 +0000

ايالات متحده آمريکا خواهان آزادی فوری نسرين ستوده، فعال حقوق بشر زندانی در ايران شد که بيش از شش هفته است در اعتصاب غذا به سر می‌برد.

به گزارش رويترز، ويکتوريا نولند، سخنگوی وزارت امور خارجه آمريکا روز جمعه ۱۰ آذر ۱۳۹۱ گفت: "گزارش‌ها درباره نسرين ستوده عميقا نگران‌کننده است. او از مراقبت‌های پزشکی محروم است و در سلول انفرادی به سر می‌برد."

نولاند در اين بيانيه از دولت ايران خواسته است تا به "بدرفتاری غيرقابل تحمل" را عليه ستوده پايان دهد و فورا اين فعال حقوق بشر و بيش از ۳۰ تن از زندانيان سياسی زن را که در زندان اوين هستند، آزاد کند.

رضا خندان٬ همسر نسرین ستوده گفته است در حال حاضر همسرش شکستن اعتصاب غذای خود را به رفع ممنوعيت خروج دختر‌شان مهراوه از کشور منوط کرده است

رضا خندان٬ همسر نسرین ستوده گفته است در حال حاضر همسرش شکستن اعتصاب غذای خود را به رفع ممنوعيت خروج دختر‌شان مهراوه از کشور منوط کرده است.

اين وکيل دادگستری ۱۳ شهريورماه ۱۳۸۹ بازداشت شد و به ۱۱ حبس تعزيری، ۲۰ سال محروميت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعيت از خروج از کشور، محکوم شد. زندان او در دادگاه تجديدنظر به شش سال کاهش يافت.

در همين حال ۳۰۰ فعال مدنی ايران در بيانيه‌ای از نسرين ستوده‌ درخواست کرده‌اند که به اعتصاب غذايش پايان دهد.

اين فعالان در بيانيه خود نوشته‌اند: "ما به عنوان کسانی که هر کدام قربانی بی‌عدالتی و نابرابری و يا معترض بە حق‌کشی‌های موجوداند، يا روزی به نوعی اسير چنگال بيداد بوده و يا خود سابقه اعتصاب غذا در پشت ميله‌های زندان را دارند، سخت از انتهای راهی که شما در پيش گرفته‌ايد، می‌ترسيم. نه مرگ، که فردای ايران بی نسرين ستوده سخت هراسانمان کرده است."

در اين بيانيه همچنين مسئولان زندان اوين و قوه قضائيه ايران، مسئول هرگونه اتفاق برای نسرين ستوده قلمداد شده‌اند.

رضا خندان همسر ستوده هفته گذشته از "کوچک شدن بيش از حد صورت و تورفتگی چشمانش" گفت و افزود: "از ديروز (سه‌شنبه هفتم آذر) که او را ملاقات کرديم متوجه شدم به وضعيت خطرناکی رسيده است."

محمدجواد لاريجانی، دبير ستاد حقوق بشر قوه قضائيه ايران نيز هفته گذشته در نشست خبری خود به خبرنگاران گفت: "[نسرين ستوده] با خانواده‌اش اخيرا ملاقات خوبی داشته و وضع مزاجی‌اش هم کاملا خوب است."

لاريجانی افزود نسرين ستوده عليه نظام فعاليت نموده و از حرفه وکالت "سوء استفاده" کرده است.

حمایت وکلای هلندی از نسرین ستوده

society — Tue, 27 Nov 2012 17:44:15 +0000

گفت‌وگو با فون فان‌دن‌بیسن، مدیر سازمان وکلا برای وکلا

لیدا حسینی‌نژاد - روز گذشته ۲۶ نوامبر (ششم آذر) چند تن از وکلای هلندی به منظور حمایت از نسرین ستوده، به نشانه اعتراض در مقابل سفارت ایران در شهر لاهه گرد هم جمع شدند.

نسرین ستوده،وکیل دادگستری، از ۲۶ مهرماه، یعنی از حدود چهل روز پیش، در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد و دلیل اعتصاب غذای خود در زندان را عدم اجرای آئین‌نامه اداره امور زندان‌ها و محرومیت از حقوق یک زندانی عنوان کرده است.

سازمان «وکلا برای وکلا» که در سال ۱۹۸۴ میلادی با هدف دفاع از آزادی و استقلال وکلا در سراسر جهان تشکیل شده، به دلیل نگرانی از وضعیت این وکیل زندانی طوماری را به امضای شماری از وکلای عضو این سازمان رسانده و قرار بود روز گذشته آن را به دست سفیر ایران در کشور هلند برساند. در این زمینه با فون فان‌دن‌بیسن، مدیر این سازمان گفت‌وگویی کرده‌ایم.

نخست کمی در مورد این تجمع و حرکت اعتراضی توضیح دهید.

فون فان‌دن‌بیسن: ما اعتراض خودمان را به گوش سفارت ایران در لاهه رساندیم. به این دلیل که ما بسیار نگران وضعیت همکارمان نسرین ستوده هستیم.

فون فان‌دن‌بیسن: اگر ما تنها سازمانی باشیم که چنین حرکتی را برنامه‌ریزی می‌کند، تاثیر زیادی نخواهد داشت ولی همانطوری که شما هم می‌دانید افراد و سازمان‌های بسیاری هستند که سعی می‌کنند اعتراض خودشان را به شکل‌های مختلف نشان بدهند. ما همکاران دیگرمان در دیگر نقاط اروپا را هم تشویق می‌کنیم تا چنین حرکت‌هایی را انجام بدهند.

از نظر ما با او در زندان، بسیار ناعادلانه و بی‌انصافانه رفتار می‌شود. ما معتقدیم که اصلا جای یک وکیلِ و فعال حقوق بشر، در زندان نیست. در ضمن از او حق ملاقات با فرزندان و همسرش گرفته شده است. به این ترتیب با محدود کردن حق ملاقات او و فشار روی خانواده‌اش، او را مشمول مجازات بیشتر کرده‌اند.

ما تلاش کردیم در این زمینه با سفیر ایران در هلند گفت‌وگو کنیم، اما موفق نشدیم. چون به ما گفته شد که سرش بسیار شلوغ است. به همین دلیل تصمیم گرفتیم با گروهی از وکلای سازمان «وکلا برای وکلا»، مقابل سفارت ایران تجمع کنیم تا نشان دهیم که به نحوه‌ رفتار با نسرین ستوده در زندان اعتراض داریم.

در همین زمینه یک طومار هم تهیه کردیم و قصد داریم آن را به دست سفیر برسانیم تا به مقامات ایران این پیام را بدهیم که فورا باید این شرایط ناعادلانه علیه نسرین ستوده متوقف شود و او هم مثل هر زندانی دیگری، از حقوق یک زندانی برخوردار شود و فشارها از روی خانواده او برداشته شوند.

شما خودتان هم اشاره کردید که قصد داشتید که این طومار رو به دست سفیر ایران در هلند برسانید. آیا موفق شدید؟

خیر. به این دلیل که سفارت به ما گفت که هیچ وقت طوماری را از هیچکس و در هیچ زمانی قبول و دریافت نمی‌کند. به ما گفته شد که باید طومار را در صندوق پست بیندازیم. بسیار تاسفبار است. ما فکر کردیم حداقل یک نفر به بیرون از سفارت می‌آید و این طومار را از ما قبول می‌کند و حرف‌های ما را می‌شنود و با ما گفتگو می‌کند ولی این اتفاق ممکن نشد. در نتیجه ما هم پاکت طومار را در صندوق پست انداختیم.

آیا فکر می‌کنید این حرکت‌ها و طومارها در شرایط نسرین ستوده یا افرادی نظیر او و در شرایط مشابه او تاثیری داشته باشد؟

من فکر می‌کنم اگر ما تنها سازمانی باشیم که چنین حرکتی را برنامه‌ریزی می‌کند، تاثیر زیادی نخواهد داشت ولی همانطوری که شما هم می‌دانید افراد و سازمان‌های بسیاری هستند که سعی می‌کنند اعتراض خودشان را به شکل‌های مختلف نشان بدهند. ما همکاران دیگرمان در دیگر نقاط اروپا را هم تشویق می‌کنیم تا چنین حرکت‌هایی را انجام بدهند و صدای خودشان را به گوش مقامات ایرانی برسانند و اعتراض خودشان را نسبت به رفتاری که با نسرین ستوده می‌شود نشان بدهند.

ما فکر می‌کنیم هر‌چه صداهای مختلف و بیشتری به تهران رسانده شود احتمال تغییر در این وضعیت هم بیشتر می‌شود.

آیا شما با رضا خندان، همسر نسرین ستوده در تماس هستید؟ آیا ایشان از این حرکت شما با خبر هستند؟

بگذارید اینطور بگویم که تلاش می‌کنیم که به همسرش اطلاع‌رسانی بشود.

آیا برنامه ای برای ادامه‌ این حرکت اعتراضی در هلند دارید؟

در این لحظه قصد داریم تا همکارانمان را از حرکت اعتراضی که انجام دادیم مطلع کنیم و همانطور که گفتم تمرکز ما بر این است که همکاران دیگرمان در کشورهای اروپایی را تشویق کنیم تا آنها هم حرکت مشابهی انجام بدهند. اولویت ما در درجه اول این است.

وضعیت مبهم نسرین ستوده در زندان اوین

society — Sun, 18 Nov 2012 11:01:28 +0000

در گفت‌وگو با رضا خندان، همسر نسرین ستوده

لیدا حسینی‌نژاد - رضا خندان، همسر نسرین ستوده - وکیل دادگستری و مدافع حقوق بشر - می گوید: با وجود اینکه نسرین از ۱۵ روز قبل به یکی از سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اطلاعات منتقل شده است، ولی مسئولان این بند به ما اعلام می‌کنند که او زندانی ما نیست. مسئولان زندان اوین هم می‌گویند که ایشان در اختیار بند ۲۰۹ هستند.

رضا خندان، روز پنجشنبه هفته گذشته (۱۵ آبان) در صفحه فیس‌بوک خود نوشت: «وقتی هیچکدام از نهادهای صاحب بازداشتگاه یعنی زندان اوین و بند ۲۰۹ خود را مسئول این زندانی نمی‌دانند در واقع می‌شود گفت که از نظر قضائی نسرین ستوده ناپدید شده است.»

رضا خندان: «با وجود اینکه نسرین از ۱۵ روز قبل به یکی از سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اطلاعات منتقل شده است، ولی آن‌ها به ما اعلام می‌کنند که او زندانی ما نیست. مسئولان زندان اوین هم می‌گویند که ایشان در اختیار ۲۰۹ هستند. وقتی که هیچکدام از نهادهای صاحب بازداشتگاه یعنی زندان اوین و بند ۲۰۹ خود را مسئول این زندانی نمی‌دانند در واقع می‌شود گفت که از نظر قضائی نسرین ستوده ناپدید شده است.»

نسرین ستوده، از روز ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ خورشیدی در بازداشت به‌سر می‌برد. این فعال اجتماعی که از روز ۲۶ مهرماه، یعنی حدود یک ماه پیش در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد، دلیل اعتصاب غذای خود را عدم اجرای آئین‌نامه اداره امور زندان‌ها و محرومیت از حقوق یک زندانی ازجمله عدم دسترسی به تلفن و وجود انواع محدودیت‌ها برای ملاقات با فرزندانش و همچنین صدور قرار ممنوعیت خروج از کشور برای همسرش، «رضا خندان» و دختر ۱۲ ساله‌اش «مهراوه» اعلام کرده است.

خانم ستوده روز اول آبان‌ماه در پی اعتصاب غذا، به دلیل وخامت حال جسمانی خود به بهداری زندان منتقل شد. چند روز بعد، در روز سیزدهم آبان موفق شد فرزندان خود مهراوه و نیما را ببیند. با این حال او هنوز در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد. درباره وضعیت این وکیل زندانی در زندان اوین، با رضا خندان، گفت‌وگویی کرده‌ایم.

شما روز سه شنبه ۱۳ آبان با مهراوه و نیما توانستید با نسرین ستوده ملاقات داشته باشید. لطفاً برای ما توضیح دهید این ملاقات در چه شرایطی صورت گرفت؟

رضا خندان: این ملاقات متأسفانه در سالن ملاقات نبود. با اینکه هیچ قرار ممنوع‌الملاقاتی برای خانم من، تا آنجا که من متوجه شده‌ام، صادر نشده است. ایشان تنها قرار انتقال به سلول انفرادی داشتند، ولی قرار ممنوع‌الملاقاتی نه.

درواقع ایشان را به طور غیر قانونی ممنوع‌الملاقات کرده‌اند. منتهی این ملاقات یک ملاقات استثنایی بود که برای بچه‌ها داده بودند و در سالن ملاقات هم نبود، در قسمتی از سالن‌های داخل خود زندان بود؛ احتمالاً در قسمت اداری یا در سالن ملاقات با وکلا یا در چنین جاهایی. من هم در این ملاقات حضور نداشتم و به همین دلیل بچه‌ها هم درست نمی‌دانند ملاقات در کجا بوده و بدتر از همه این است که آنها از در اصلی زندان که زندانی‌ها از آنجا عبور می‌کنند، به داخل برده شدند. حتی ما پافشاری کردیم که تا محوطه زندان همراهی‌شان کنیم، ولی اجازه ندادند و آماده بودند که ملاقات را برای دومین روز متوالی قطع کنند. از آنجا که می‌دانم همسرم منتظر این ملاقات بوده است و بچه‌ها هم دو روزی بود که جلوی زندان معطل شده بودند، مجبور شدم آنها را به داخل بفرستم.

با توجه به اینکه نسرین ستوده همچنان در اعتصاب غذا به‌ سر می‌برد، تأثیر این ملاقات بر فرزندان شما چطور بود و شرایط روحی فرزندان‌ شما الان چگونه است؟

متأسفانه معمولاً بچه‌ها بسیاری از اتفاق‌های روحی‌ای که برایشان می‌افتد و مشکلات و ناراحتی‌هایی را که دارند، بروز نمی‌دهند.

طبیعی‌ است وقتی مادرشان را در آن شرایط می‌بینند، تحمل آن برای‌شان خیلی راحت نیست. بروز نمی‌دهند، ولی مهراوه می‌گفت که مامان خیلی ضعیف و لاغر شده بود، ولی ضعف عمومی را بچه‌ها چندان تشخیص نمی‌دهند، فقط ضعف ظاهری را می‌توانند تشخیص دهند. اینکه آیا فقط لاغری ا‌ست و این لاغری چقدر در توانایی و قوای حرکتی او تأثیر گذاشته یا اینکه وضعیت‌اش در سلول چگونه بوده است و چقدر از نظر پزشکی و بهداری به او رسیدگی می‌شود را من نمی‌دانم. ملاقات او با بچه ها بیشتر یک ملاقات عاطفی بوده است تا اینکه بتوانیم اطلاعات بیشتری از وضعیت او کسب کنیم.

شما روز پنجشنبه، ۱۵ آبان نوشتید که برای دومین هفته‌ متوالی به سالن ملاقات مراجعه کردید، ولی به شما اعلام کردند که نسرین ستوده در بند ۲۰۹ نیست. می‌توانید بیشتر توضیح دهید که این برخورد چه معنایی می‌تواند باشد؟

رضا خندان: مسئولان زندان اوین به ما نگفتند که نسرین در بند ۲۰۹ نیست، بلکه از نظر سازمانی گفتند که ایشان زندانی ما نیستند؛ ولی کسی این را انکار نمی‌کند که او را به بند ۲۰۹ منتقل کرده‌اند و این خیلی بدتر است. به خاطر اینکه وقتی کسی را به بندی می‌برند که مسئولیت سازمانی آن زندانی را نمی‌پذیرند، هر اتفاقی در مورد آن زندانی بیافتد، به عهده‌ آن‌ها نخواهد بود و تقصیر را به گردن نخواهند گرفت. حال من نمی‌دانم که اگر نسرین زندانی آن‌ها نیست، پس اصلاً در زندان اوین چه می‌کند؟

البته من این نکته را باید توضیح بدهم. مسئولان زندان اوین به ما نگفتند که نسرین در بند ۲۰۹ نیست، بلکه از نظر سازمانی گفتند که ایشان زندانی ما نیستند؛ ولی کسی این را انکار نمی‌کند که او را به بند ۲۰۹ منتقل کرده‌اند و این خیلی بدتر است. به خاطر اینکه وقتی کسی را به بندی می‌برند که مسئولیت سازمانی آن زندانی را نمی‌پذیرند، هر اتفاقی در مورد آن زندانی بیافتد، به عهده‌ آن‌ها نخواهد بود و تقصیر را به گردن نخواهند گرفت. حال من نمی‌دانم که اگر نسرین زندانی آن‌ها نیست، پس اصلاً در زندان اوین چه می‌کند؟

زندان اوین که در واقع خودش را جدا از ۲۰۹ اطلاعات می‌داند، می‌گوید که ایشان در اختیار ۲۰۹ قرار داده شده و اگر در اختیار بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات قرار داده شده، پس باید مسئولیت سلامت و امنیت ایشان هم به عهده آن‌ها باشد و ملاقات‌ها و تمام برنامه‌های مربوط به زندانی را باید در مورد ایشان مراعات کنند. در حالی که در عمل هیچ مسئولیتی را قبول نمی‌کنند، ولی می‌گویند او در بند ۲۰۹ است. این خیلی بد است.

الان اگر خدای ناکرده اتفاقی برای ایشان بیافتد، زندان (منظورم سازمان زندان‌هاست) هیچ مسئولیتی را نخواهد ‌پذیرفت و بند ۲۰۹ هم علی‌رغم این که همسر من الان در یکی از سلول‌های آنجاست، مسئولیت سازمانی نمی‌پذیرد و ادعا می‌کند که او زندانی ما نیست.

یک ماه از اعتصاب غذای نسرین ستوده می‌گذرد و در این مدت ایشان یکبار هم به دلیل وخامت حال‌شان به بهداری زندان منتقل شدند. آیا احتمال می‌دهید که دلیل عدم پاسخگویی روشن زندان اوین و بند ۲۰۹ اطلاعات این باشد که خانم ستوده بازهم به بهداری زندان منتقل شده باشند؟

البته این توضیح را باید بدهم که در ۱۲ـ ۱۰ روز اولی که من با نسرین در ارتباط بودم و ایشان در بند عمومی بودند، سه بار به خاطر این که حال‌شان بد شده بود، به بهداری زندان اوین منتقل شده بودند، ولی بند ۲۰۹ بندی ا‌ست که خودش بهداری مستقلی دارد و زندانیانی که در آن بند هستند را به بهداری بند عمومی منتقل نمی‌کند. بنابراین او داخل همان محوطه ۲۰۹ به بهداری منتقل می‌شود و اگرهم آنجا چنین اتفاقی بیفتد، به هیچ وجه ما خبردار نخواهیم شد.

انتظار شما از جوامع بین‌المللی یا سازمان‌های مختلف ازجمله سازمان مدافع حقوق بشر چیست؟ فکر می‌کنید در این مرحله چه کاری از دست این سازمان‌ها برمی‌آید؟

همسر من بی‌گناه در زندان است؛ ۲۶ ماه است، بدون اینکه هیچ جرمی منتقل شده باشد و پرونده ایشان هم کاملاً این را نشان می‌دهد. من در وهله‌ اول خواستار آزادی ایشان هستم بدون قید و شرط. دوم با شرایطی که الان برای ایشان به‌وجود آمده، قبل از همه باید ایشان از سلول انفرادی خارج شود تا به این مسئله رسیدگی شود. لازم است ایشان در اختیار سازمان زندان‌ها و در بند عمومی که پیش از این بودند قرار بگیرند. تا این شرایط عادی نشود، نمی‌شود کار دیگری روی این قضیه کرد.

یعنی به نظر شما در شرایط فعلی کاری از دست جوامع بین‌المللی یا سازمان‌های حقوق بشر برنمی‌آید؟

آن‌ها می‌توانند خواست‌های خود را در حد تقاضا از قوه قضائیه ایران مصراً مطرح کنند. من نمی‌دانم که اختیارات و تعامل آن‌ها با قوه قضائیه به چه شکلی ا‌ست، ولی شاید تنها کاری که بشود کرد، همین است که از قوه قضائیه و دولت ایران بخواهند که شرایط ایشان را تغییر دهند و آزادی بی‌قید و شرط ایشان را بخواهند.

ماموران زندان مانع ملاقات نسرین ستوده با فرزندانش شدند

Maryam — Sun, 11 Nov 2012 18:07:39 +0000

رضا خندان، همسر نسرین ستوده، وکیل دادگستری زندانی می‌گوید که با وجود تماس دادستانی و دادن نامه ملاقات حضوری خانم ستوده با فرزندانش و چند ساعت انتظار در مقابل زندان اوین، اجازه ملاقات به آنها داده نشده است.

رضا خندان در صفحه فیس بوک شخصی خود نوشته است: "از دادستانی تماس گرفتند و گفتند بچه‌ها نامه‌ ملاقات حضوری دارند. ظرف یك ساعت باید خودم را به دادستانی كه در بازار تهران است می‌رساندم، مهراوه را از مدرسه و نیما را كه سرما خورده است از خانه بر می‌داشتم و سر ساعت در سالن ملاقات حاضر می‌شدیم. درست سه ساعت و نیم ما را مقابل زندان منتظر گذاشتند٬ بخش اداری زندان تعطیل شد و یك ساعت پس از تعطیلی زندان دست از پا درازتر برگشتیم. سه ساعت و نیم چشم بچه‌ها به در زندان بود و با هردفعه باز و بسته شدن منتظر بودند كه آنها را برای ملاقات صدا می‌كنند. اما هیچ‌وقت این اتفاق نیفتاد."

به نوشته وی در حالی که همیشه سالن ملاقات با نامه دادستانی اجازه ملاقات حضوری می‌دهد، این بار اعلام کردند که ملاقات باید از در اصلی زندان و محلی كه زندانیان رفت و آمد می‌كنند باید صورت بگیرد، اما ئس از مراجعه به در اصلی زندان نیز اجازه ملاقات به فرزندان نسرین ستوده داده نشد. فرزندان نسرین ستوده چهار ماه است که از ملاقات حضوری با مادرشان محروم هستند.

رضا خندان: "از دادستانی تماس گرفتند و گفتند بچه‌ها نامه‌ ملاقات حضوری دارند. ظرف یك ساعت باید خودم را به دادستانی كه در بازار تهران است می‌رساندم، مهراوه را از مدرسه و نیما را كه سرما خورده است از خانه بر می‌داشتم و سر ساعت در سالن ملاقات حاضر می‌شدیم. درست سه ساعت و نیم ما را مقابل زندان منتظر گذاشتند و یك ساعت پس از تعطیلی زندان دست از پا درازتر برگشتیم"

نسرين ستوده در اعتراض به عدم اجرای آئين‌نامه اداره امور زندان‌ها و محروميت از حقوق يک زندانی از جمله عدم دسترسی به تلفن و ايجاد انواع محدوديت‌ها برای ملاقات با فرزندان خردسال خود و همچنين به مناسبت تشکيل پرونده کيفری و صدور قرار ممنوعيت خروج از کشور برای همسر و دختر ۱۲ساله‌اش از روز ۲۶ مهرماه (۱۷ اکتبر) دست به اعتصاب غذا زده است.وی از ۱۱ آبان ماه جاری به سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ منتقل و ممنوع‌الملاقات شده است.

رضا خندان در رابطه با وضعیت فعلی همسرش نوشته است که هیچ خبری از وضعیت سلامت وی ندارد. وی با بیان اینکه نسرین ستوده ۱۸ ماه است که اجازه استفاده از تلفن را ندارد و هم اکنون هم در سلول انفرادی و بدون هم سلولی است،افزوده: "از آنجا كه درمانگاه بند اطلاعات با درمانگاه زندان فرق می كند اگر هم به درمانگاه رفته باشد هیچكس خبردار نخواهد شد."

به گفته رضا خندان: "بودن او در سلول انفرادی و نداشتن ملاقات هفتگی باعث خواهد شد كه هیچ كس نتواند با او صحبت كند و حتی تشویق به پایان دادن به اعتصاب غذا. پیغام‌ افراد و یا گروه‌های مختلف برای پایان دادن به اعتصاب غذا به او نمی‌رسد."

رضا خندان با ابراز نگرانی از اینکه از بند ۲۰۹ اطلاعات هیچ خبری بیرون نمی‌آید، نوشته است: "بودن او در ۲۰۹ اطلاعات كاملا غیر قانونی است. ۲۰۹ در مرحله بازجویی است نه برای كسی كه حكم‌اش را می‌گذراند.قرار تنبیهی هم كه به او داده‌اند سلول انفرادی است ولی به طور غیر قانونی ممنوع الملاقات هم كرده‌اند."

وی ادامه داده است: "۲۰۹بندی است كه زندانی برای استفاده از دستشویی هم باید چشم‌بند داشته باشد.مسولین زندان باید پاسخگو باشند چرا زندانی‌ای كه در حال سپری كردن حكم‌اش است اكنون به دست بند امنیتی ۲۰۹ سپرده شده است."

نسرين ستوده، ۱۳ شهريورماه ۱۳۸۹ بازداشت شد و به ۱۱ حبس تعزيری، ۲۰ سال محروميت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعيت از خروج از کشور، محکوم شد. زندان او در دادگاه تجديدنظر به شش سال کاهش يافت.

در همین زمینه:

کارشناسان سازمان ملل: نسرين ستوده و جعفر پناهی آزاد شوند

نسرين ستوده به مدت سه هفته ممنوع‌الملاقات شد

"مسئولان خواهان خطرناک شدن وضعيت نسرين ستوده هستند"

حسین رونقی در نامه به نسرین ستوده: ما نیز در کنار تو ایستاده‌ایم

news-zamaneh — Fri, 26 Oct 2012 11:09:56 +0000

حسین رونقی ملکی، فعال حقوق بشر زندانی در بند ۳۵۰ زندان اوین، با انتشار نامه‌ای خطاب به نسرین ستوده از وکلای زندانی که در بند زنان همین زندان در اعتصاب غذا به‌سر می‌برد نوشته است: "ما نیز در کنار تو ایستاده‌ایم و به هدف‌مان ایمان داریم."

به گزارش تارنمای "کلمه"، رونقی ملکی در نامه خود که از زندان اوین ارسال شده است خطاب به نسرین ستوده می‌نویسد: "آری همه خسته‌دل و رنجوریم، اما واقعیت دیگری نیز هست؛ این واقعیت که به زندان افتادن، اگر برای دفاع از حقوق دیگران، برای حفاظت از شأن و منزلت مردم، و برای صیانت از آزادی، منافع ملی و پیشرفت سرزمین‌مان باشد، هر چند ظلم است و رنج، افتخار نیز هست؛ از این روست که ما به وجود تو و هم‌بندیانی چون تو، مفتخریم."

این فعال حقوق بشر که در شهریورماه گذشته در کمپ سرند به هنگام کمک به زلزله‌زدگان آذربايجان بازداشت و به زندان اوین منتقل شد، در ادامه نامه خود نوشته است: "امروز، من نیز تصمیم گرفته‌ام برای دستیابی به حقوق خود و مخالفت با ظلم و ستم حاکم و اتفاقات ناگواری که زیر سایه قانون‌شکنی و قانون‌گریزی، تبدیل به رویه و عادت شده است، اعتراض کنم."

رونقی ملکی به دیدار پیشین خود با نسرین ستوده در زندان اوین اشاره کرده و نوشته است: "روزی در همین زندان به من گفتی که ایمان دارم کارمان بیهوده نیست؛ راهمان درست است و بی‌انجام نیست؛ و تمامی رنج‌های ما ثمر خواهد داشت؛ گفتی در این زمانه تراکم ارتباطات که هیچ رازی سرپوشیده نمی‌ماند، پیروزی با ماست؛ و برایم از آنگ سان سوچی و دیگر مبارزان راه آزادی مثال آوردی، همه آنان که دیر زمانی رنج کشیدند و ایستادگی کردند اما ایمان‌شان را در کوران ناکامی‌ها از کف ندادند."

رونقی ملکی: آن‌چه مسلم است دیگر حربه فریب، تزویر، دروغ و سرکوب کند شده و شناخت و آگاهی مردم، سلاح تهدید، تطمیع و تزویر را از کار انداخته است. سرانجام و ناگریز، بنیادهای ستم فرو می‌ریزد، ظلم به پایان می‌رسد و آزادی طلوع می‌کند

وی در پایان نامه خود می‌گوید: "آن‌چه مسلم است دیگر حربه فریب، تزویر، دروغ و سرکوب کند شده و شناخت و آگاهی مردم، سلاح تهدید، تطمیع و تزویر را از کار انداخته است. سرانجام و ناگریز، بنیادهای ستم فرو می‌ریزد، ظلم به پایان می‌رسد و آزادی طلوع می‌کند."

تارنمای "کلمه" روز گذشته خبر داد که نسرین ستوده، فعال حقوق بشر و وکیل زندانی در بند زنان زندان اوین که از هفته پیش دست به اعتصاب غذا زده بود دو روز پیش در پی وخامت حالش به بهداری این زندان منتقل شده است.

نسرین ستوده از ۱۳ شهریور ۱۳۸۹ در بازداشت است و در دادگاه به جرم “اقدام علیه امنیت ملی، تبانی و تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر” به تحمل شش سال حبس تعزیری، ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور و به جرم تظاهر به بی‌حجابی به ۵۰ هزار تومان جریمه نقدی محکوم شده است.

پارلمان اروپا امروز نسرين ستوده را به‌همراه جعفر پناهی، فيلمساز مطرح ايران که وی نيز به زندان و محروميت از فعاليت سينمايی محکوم شده است، برندگان جايزه حقوق بشری ساخاروف امسال اعلام کرد.

حسين رونقی ملکی نیز که پیش از انتخابات بحث برانگیز خرداد ۸۸ با نام مستعار "بابک خرمدين" وبلاگ می‌نوشت در تاريخ ۲۲ آذرماه ۱۳۸۸ در شهر ملکان استان آذربايجان شرقی بازداشت و از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۵ سال حبس تعزيری محکوم شد.

رونقی ملکی ۱۲ تيرماه سال جاری خورشيدی پس از ٣٢ ماه حبس و با پشت سر گذاشتن چندين اعتصاب غذا سرانجام با وثيقه يک ميليارد تومانی به مرخصی آمده بود.

اما در دوم شهريورماه سال جاری در کمپ سرند به هنگام کمک به زلزله‌زدگان آذربايجان به همراه تعداد دیگری از امدادرسانان توسط اداره اطلاعات تبريز بازداشت و بار دیگر به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شد.

تصاویر ستوده و محمدی در شهرداری بولزانو- ایتالیا

Maryam — Wed, 06 Jun 2012 12:24:17 +0000

مریم حسین‌خواه

مریم حسین‌خواه - تصاویر نرگس محمدی و نسرین ستوده، دو فعال حقوق بشر زندانی در ایران، روز سه شنبه پنجم ژوئن سال جاری (۲۰۱۲) از بالکن شهرداری شهر بولزانو ایتالیا آویخته شد و قرار است به مدت سه ماه در این مکان باقی بماند.

این حرکت نمادین برای اعلام اعتراض نسبت به بازداشت این دو زن زندانی در ایران و جلب توجه افکار عمومی به وضعیت آنها طراحی شده است. صبری نجفی، از اعضای "حامیان مادران پارک لاله در ایتالیا" که این برنامه با درخواست و پیگیری آنها انجام شده، به رادیو زمانه می‌گوید: "بنیاد الکساندر لانگر در ایتالیا نیز پیگیر بازداشت نرگس محمدی و نسرین ستوده است و با صدور فراخوانی برای آزادی این دو فعال حقوق بشری، حمایت بسیاری از مقامات ایتالیایی از جمله نمایندگان سنا و مجلس این کشور را برای امضای بیانیه جلب کرده است."

خانم نجفی پیرامون اینکه ایده برگزاری این برنامه و آویزان کردن تصاویر این دو زندانی سیاسی از ساختمان شهردای شهر بولزانو از کجا آمده است، می‌گوید: "من این ایده را از مدت‌ها قبل برای نسرین ستوده داشتم و با زندانی شدن نرگس محمدی این فکر بیشتر با من بود تا اینکه در یک برنامه که بنیاد الکساندرلانگر برای معرفی کتاب جدید پرستو فروهر، در شهر بولزانو برگزار کرده بود، این ایده را با مقامات شهرداری این شهر مطرح کردم. از آنجا که مقامات شهر بولزانو از سال ۲۰۰۸ در پی اهدای جایزه حقوق بشر بین‌الملل شهر بولزانو به نسرین ستوده و همچنین جایزه بنیاد الکساندر لانگر در سال ۲۰۰۹ به نرگس محمدی ، با این دو فعال حقوق بشر آشنا بودند، از این ایده استقبال کردند و قرار اجرای آن گذاشته شد."

وی با اشاره به اینکه برنامه نصب این تصاویر بر ساختمان شهرداری از تلویزیون بولزانو نیز پخش شد، اضافه می‌کند: " این مراسم ساعت ساعت ۱۸ روز پنجم ژوئن با تصویب شورای شهر و حضور اعضای این شورا و مسئولان مختلف شهر برگزار شد و در سه ماهی که این تصاویر از شهرداری آویزان است حتما گفت‌وگو و بحث درباره وضعیت حقوق بشر ایران در این شهر بیشتر خواهد شد."

به گفته وی پیش از این نیز زندانی شدن نسرین ستوده و نرگس محمدی در شهر بولزانو به سکوت نگذشته بود و بارها در مورد هردوی آنها برنامه‌هایی به همت حامیان مادران پارک لاله و بنیاد الکساندر لانگر برگزار شده است.

بیانیه‌ای برای آزادی نرگس محمدی

رئیس کمیسیون حقوق بشر سنای ایتالیا پنجم ماه ژوئن به دیدار سفیر ایران در ایتالیا رفته و بعد از نشان دادن امضاهای جمع‌آوری شده برای آزادی نرگس محمدی خواستار آزادی وی برای معالجه شده است

بنیاد الکساندر لانگر در سال ۲۰۰۹ جایزه خود را به نرگس محمدی تقدیم کرده بود که با ممنوع الخروج شدن وی از سوی نیروهای امنیتی، شیرین عبادی، رئیس کانون مدافعان حقوق بشر این جایزه را به نیابت از وی دریافت کرد.

پس از دستگیری نرگس محمدی این بنیاد طی یک کنفرانس مطبوعاتی، تقاضای آزادی او را مطرح کرد و در پی اعلام وخامت وضعیت جسمی این فعال حقوق بشر، با صدور بیانیه‌ای از مردم ایتالیا و نمایندگان مجلس و سنای این کشور خواست که آن را برای درخواست آزادی نرگس محمدی امضا کنند.

بیانیه بنیاد الکساندر لانگر برای بسیاری از سازمان‌های مدافع حقوق بشر نیز ارسال شده و همچنین خواستار آزادی نسرین ستوده شده است. بر اساس آنچه صبری نجفی می‌گوید علاوه بر شمار زیادی از مردم عادی و نمایندگان مجلس و سنای ایتالیا، استانداری، فرمانداری و شهرداری شهرهای بولزانو، ترنتو، مرانو و فلورانس نیز بیانیه یادشده را امضا کرده‌اند.

نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر شهریورماه ۱۳۸۹ بازداشت شد و دادگاه انقلاب وی را به شش سال حبس و ۲۰ سال محرومیت از حرفه وکالت محکوم کرد. وی در حال حاضر در زندان اوین در تهران به‌سر می‌برد.

به گفته صبری نجفی، کانون وکلای شهر بولزانو نیز بعد از فراخوان شیرین عبادی در دسامبر ۲۰۱۰، طی بیانیه‌ای که به امضای کانون وکلای شهرهای مختلف ایتالیا و تائید کانون وکلای مرکزی این کشور رسید، تقاضای آزادی نسرین ستوده را مطرح کرد. از سوی دیگر پیش از بازداشت مجدد نرگس محمدی و انتقال وی به زندان برای اجرای حکم شش سال حبس، این بنیاد در صدد دعوت از او به ایتالیا برای پیگیری معالجه‌اش بود که به دلیل ممنوع‌الخروجی این فعال اجتماعی امکان آن فراهم نشد.

نرگس محمدی، نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر از دوران بازداشت‌اش در سال ۱۳۸۹ دچار بیماری فلج ادواری عضلانی شده است. به گفته پزشکان معالجش، بیماری او با شرایط عصبی و تنش‌های محیطی ارتباط مستقیم دارد و در صورت ادامه نگهداری‌ وی در شرایط زندان و به دور از مراقبت پزشکی، خطرات جانی نیز وی را تهدید می‌کند.

تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی سیزدهم خردادماه سال جاری اعلام کرد، همسرش که در حال حاضر در بند زنان زندان زنجان دوران محکومیت شش ساله خود را طی می کند، دوباره دچار فلج عضلانی شده است. او در آخرین ملاقات، نشسته بر صندلی چرخدار با خانواده‌ا‌ش رو‌به‌رو شده است.

تاثیر فشارهای بین‌المللی بر حکومت ایران

بیانیه بنیاد الکساندر لانگر برای آزادی نسرین ستوده و نرگس محمدی از سوی شمار زیادی از مردم عادی ایتالیا، نمایندگان مجلس و سنای ایتالیا، استانداری، فرمانداری و شهرداری شهرهای بولزانو و ترنتو و مرانو و فلورانس امضا شده است

صبری نجفی درباره میزان نتایج برگزاری چنین برنامه‌‎هایی در خارج از ایران، می‌گوید: "این‌گونه برنامه‌ها حتما تائیر خواهد داشت، یکی از تاثیراتش شاید این باشد که آقای پیترو مارچنارو، رئیس کمیسیون حقوق بشر سنای ایتالیا که فراخوان بنیاد را امضا کرده بود، روزسه شنبه پنجم ماه ژوئن به دیدار سفیر ایران در ایتالیا رفته و بعد از نشان دادن امضا ها خواسته است که نرگس محمدی برای معالجه، آزاد شود. سفیر هم قول داده است که این مطلب را به مقامات مربوطه خواهد رساند. مارچنارو طی دو ساعت گفت‌وگو با سفیر درباره افزایش صدور و اجرای حکم‌های اعدام و دیگر موارد نقض حقوق بشر در ایران نیز با سفیر گفت‌وگو داشته و شکل‌گیری اینگونه مذاکرات تنها به دلیل پشتکار و فشاری است که مدافعان حقوق بشر و فعالان ایرانی درکشورهای مختلف انجام می‌دهند."

این فعال حقوق بشر با بیان اینکه فعالان ایرانی مقیم ایتالیا تلاش می‌کنند که مسائل مربوط به نقض حقوق بشر در ایران را هرچه بیشتر در جامعه ایتالیا مطرح کنند و از امکانات آنجا برای کمک به فعالان مقیم ایران کمک بگیرند، ادامه می‌دهد: "مردم ایتالیا روز ‌به‌روز بیشتر با مسائل ایران آشنا می‌شوند و امروز هم با محبت و حمایت همراه ما بودند."

وی در توضیح چگونگی راه‌اندازی و برنامه‌های "حامیان مادران پارک لاله در ایتالیا" می‌گوید: "این گروه با فراخوان شیرین عبادی در پی رخدادهای پس از انتخابات رئیس جمهوری ایران در سال ۲۰۰۹ و کشته شدن شماری از معترضان در خیابان‌ها و تجمع مادران در پارک لاله آغاز به کار کرد و سعی می‌کند که ایتالیایی‌ها را هرچه بیشتر به موارد نقض حقوق بشر که در ایران رخ می‌دهد، آشنا کند. به همین دلیل برنامه‌های مختلفی در شهرهای مختلف ایتالیا با کمک گروه‌های ایتالیایی همچون زنان سیاهپوش و دیگر سازمان‌ها انجام می‌دهد که آویزان کردن عکس فعالان حقوق بشر یکی از این فعالیت‌ها است."

پنج چهره سیاسی خبرساز در سال ۹۰

Thu, 22 Mar 2012 08:27:06 +0000

بهروز صمدبیگی

انتخاب چهره‌های خبرساز سال، عادتی مرسوم در میان رسانه‌هاست. گاهی این انتخاب با نظرسنجی عمومی انجام می‌شود و گاهی از سوی هیات تحریریه .

در نخستین روزهای سال نو، تنها با مروری به اخبار سال پیش، پنج چهره خبرسازسال گذشته را که در عرصه سیاسی وقایع مربوط به ایران، تاثیرگذار بوده‌اند، با اتکا به منابع خبری ، انتخاب کرده‌ایم. به‌یقین این انتخاب، جنبه علمی و تحقیقی ندارد. نیز، به‌یقین بوده‌اند چهره‌های سیاسی خبرساز دیگری که جایشان در این گزارش خالی است. اما محدودیت فضای رسانه‌ای ایجاب کرد که در بین اخبار و چهره‌ها دست به انتخاب بزنیم.

در این گزارش، این پنج چهره ایران در سال ۹۰، به ترتیب حروف الفبایی فهرست شده‌اند.

رضا پهلوی

سن: ۵۱ سال

تحصیلات: کارشناسی علوم سیاسی

سمت: ولیعهد پیشین ایران بر طبق قانون اساسی وقت

آذر ماه سال ۹۰، رضا پهلوی خواستار محاکمه علی خامنه‌ای، به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت در دیوان بین‌المللی کیفری شد.

او با حضور در یک نشست خبری اعلام کرد رهبر جمهوری اسلامی را "مسئول بسیاری از اعدام‌ها و حبس و شکنجه مخالفان سیاسی در ایران" می‌داند و از ارسال شکایت‌نامه علیه آیت‌الله خامنه‌ای به شورای امنیت سازمان ملل خبر داد. او همچنین برای تشکیل "یک شورای ملی برای هماهنگی نیروهای مبارز" فراخوان داد.

به باور او به دلیل "یتیم شدن جنبش سبز" و این که "عملا هیچ‌کس در داخل ایران نمی‌تواند کاری انجام دهد" اهمیت تشکیل این شورا و نقش آن محرزتر شده است:

"این شورا می‌تواند دری باشد برای ملحق شدن بسیاری از نیروها، حتی نیروهایی که زمانی به‌عنوان نیروهای اصلاح‌طلب شناخته می‌شدند، و شاید دیگر به این نتیجه رسیده‌اند که اصلاحات فایده‌ای ندارند و می‌توانند راهی پیدا کنند با کسانی که اعتقاد به یک آلترناتیو سکولار دارند؛ یعنی جدایی کامل دین از دولت.

رضا پهلوی با حضور در یک نشست خبری اعلام کرد از ارسال شکایت‌نامه علیه آیت‌الله خامنه‌ای به شورای امنیت سازمان ملل خبر داد. او همچنین برای تشکیل "یک شورای ملی برای هماهنگی نیروهای مبارز" فراخوان داد

براین مبنا شاید بتوانیم یک توافق اساسی به دست آوریم. توافقی بر مبنای حقوق بشر، بر مبنای تمامیت ارضی ایران، بر مبنای حق برگزاری انتخابات آزاد و البته با هدف یک نظام مبتنی بر جدایی دین از دولت."

رضا پهلوی در سالی که گذشت حضور رسانه‌ای پررنگی داشت و با بسیاری از رسانه‌های فارسی زبان و غیرفارسی گفت‌وگو کرد. او همچنین از معدود فعالان سیاسی است که حضور در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی را بسیار جدی می‌گیرد و در مورد اتفاقات و مناسبت‌های مختلف موضع‌گیری می‌کند؛ از اسکار گرفتن اصغر فرهادی گرفته تا اعتصاب غذای مهدی خزعلی و از روز دانشجو گرفته تا مراسم چهارشنبه سوری.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- محمدرضا یزدان پناه – روزنامه‌نگار: او تاکنون بارها و به‌صراحت از نقض حقوق بشر شامل مواردی مانند زندانی کردن مخالفان و منتقدان، شکنجه و قتل آنها در دوران حکومت پدرش انتقاد کرده اما به علت بایکوت خبری ایجاد شده برای او توسط بسیاری از رسانه ها، نتوانسته در رساندن صدای خود به داخل کشور موفق باشد.

جالب اینجاست که بسیاری از فعالان سیاسی و رسانه‌ای اپوزیسیون اگرچه با تخطئه رضا پهلوی –عمدتا به علت نسبتش با محمدرضا پهلوی– می‌خواهند تا به‌صراحت علیه موارد نقض حقوق بشر در دوران پهلوی اول و دوم موضع بگیرد اما هنگامی که او این مهم را انجام می دهد، سخنان و موضع‌گیری‌هایش را بایکوت رسانه‌ای می‌کنند. {...}

تعداد افرادی که به هر دلیل، هم برای قشر زیادی از ایرانیان شناخته شده و مورد وثوق باشند و هم به سه اصل بسیار مهم و اساسی برقراری نظام دموکراتیک، رعایت حقوق بشر و حفظ تمامیت ارضی ایران اعتقاد داشته باشند، به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسد و تخریب این افراد توسط اپوزیسیون، چیزی جز تف سر بالا نیست. رضا پهلوی بی‌شک در زمره همین افراد انگشت‌شمار است.

۲- علی تیزقدم – تحلیل‌گر: آقای پهلوی در مقاطع مختلف مدعی شده‌اند که با ایرانیان داخل کشور در تماس هستند و از زبان مردم ایران سخن می‌گویند ولی هیچ‌وقت نگفته‌اند که از کجا اطمینان پیدا می‌کنند که از لحاظ آماری جامعه مرتبط با ایشان نماینده واقعی اقشار مختلف ایران و نشان‌دهنده تکثر آن است؟

تاکید آقای پهلوی بر فضای مجازی این تصور را تقویت می‌کند که ایشان روی هواخواهان اینترنتی (مثلا در جوامع مجازی مانند فیس‌بوک) حساب می‌کنند و شاید تعداد "لایک‌ها" به مطالب ایشان جامعه‌ای آماری را در ذهن ایشان ایجاد کرده است.

اگر چنین باشد بسیار ناامید کننده است اما من مطمئن هستم آقای پهلوی باهوش‌تر از آن هستند که به چنین جامعه آماری برای گرفتن فیدبک از ایران اعتماد کنند. لذا بسیار شایسته است که ایشان برای افکار عمومی توضیح دهند چگونه به این نتیجه رسیده‌اند که از افکار ایرانیان داخل کشور با آن تنوع فراوان اطلاع دارند و چطور استنتاج کرده‌اند که اکثریت ایرانیان داخل کشور حامی ایشان هستند وایشان را نماینده و سخنگوی خود می‌دانند؟ {...}

اصولا اگر آقای موسوی آزاد بود آیا آقای پهلوی حرفی از شورای اپوزیسیون به میان می‌آوردند؟ ایشان مقبولیت مردمی خود را در مقابل مقبولیت آقایان موسوی و کروبی چگونه ارزیابی می‌کنند؟ آیا با توجه به آن حمایت عظیم و بی‌سابقه مردم از آقای موسوی کمی زیاده روی نیست که بگوییم حاضریم آنان را هم در شورا بپذیریم؟

سید محمد خاتمی

سن: ۶۸ سال

تحصیلات: کارشناسی ارشد علوم تربیتی

سمت: رییس جمهوری پیشین، رییس بنیاد باران

رییس جمهوری پیشین ایران سال پر تنشی را پشت سر گذاشت. پس از آغاز سال و در حالی که میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رهبران جنبش سبز در خانه‌هایشان زندانی شدند انتظارها از خاتمی برای پی‌گیری مطالبات معترضان و ایفای نقش رهبری بالا رفت.

خاتمی با شرکت در انتخابات به‌صراحت راه خود را از نیروهای اپوزیسیون جدا کرد اما تلاش کرد که موسوی و کروبی را نیز همراه و هم‌رای خود نشان دهد، هرچند موسوی و رهنورد در تماس با فرزندانشان تاکید کردند که در انتخابات شرکت نکرده‌اند

اما رییس جمهوری اصلاح‌طلب سال‌های ۷۶ تا ۸۴ ضمن حفظ ارتباط با نیروهای معترض، دیدار با خانواده‌های زندانیان، برگزاری جلسات با گروه‌های مختلف صنفی و فعالان سیاسی و تعیین شروط حداقلی برای شرکت اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس نهم، با رای دادن غیرمنتظره خود در حوزه انتخابیه دماوند، یکی از بزرگترین جنجال‌های سال را رقم زد.

او که پیش از این هم بارها اعلام کرده بود از معتقدان به "نظام" و پی‌گیر اصلاح آن از طریق اصلاحات در چارچوب قانونی است، شرکت نکردن در انتخابات را با تحریم یکسان ندانست و در روز انتخابات بر روی برگه رای - به گفته خودش- عبارت "جمهوری اسلامی" را نوشت.

انتشار خبر حضور خاتمی در انتخابات از سوی خبرگزاری فارس ابتدا با تشکیک و تکذیب رسانه‌های اپوزیسیون و حامیان خاتمی مواجه، اما خیلی زود از سوی دوستان و نزدیکان خاتمی تایید شد و در دفاع از آن سخن گفتند.

اما انتقادات وارد شده آنقدر زیاد و شدید بود که خاتمی مجبور به انتشار توضیح در سایت شخصی‌اش شد: " من براساس راهبرد اصلاح‌طلبانه به آشتی ملی و بازگشت به آرمان‌های اصیل انقلاب و قانون اساسی و ایجاد فضای هم‌دلی و مشارکت همگان دعوت کرده و می‌کنم و انتظار داشته و دارم که همه با اسیر نماندن در گذشته و با نگاه به آینده روند تازه‌ای را در کشور آغاز کنند.

{...} مصالح بزرگ‌تر کشور و اصلاحات مقدم بر ملاحظات شخصی است و اقتضائات خاص خود را دارد. تعیین استراتژی عدم معرفی نامزد و ارائه لیست هیچ‌گاه به معنی تحریم انتخابات نبود و می‌بایست این امر را در عمل اثبات کنیم تا با گرفتن هرگونه بهانه‌ای از بدخواهان روزنه‌ای برای امکان مفاهمه بیشتر با تکیه بر حقوق و مصلحت مردم و پیشرفت واقعی کشور باز شود."

و پس از آن در دیدار با جمعی دیگر توضیح داد: " ما هیچ‌گاه انتخابات را تحریم نكردیم بلكه به صراحت گفته شد كه ندادن لیست و عدم معرفی نامزد به معنی تحریم انتخابات نیست ولی از دو سو این طور القا شد كه اصلاح‌طلبان تحریم كننده انتخابات هستند به‌ویژه از سوی بعضی محافل تندرو و انحصارطلب در درون كشور كه می‌خواستند بهانه‌ای پیدا كنند و مدعی شوند كه اصلاح‌طلبان براندازند و از این راه تنگناهای جدیدی را ایجاد كنند.

من اطلاع دارم كه خط تحریم از درون القاء می‌شد و جریانهایی قصد داشتند با جاانداختن این دروغ ، نظام را به رویارویی مجدد با همه افراد و جریان‌ها و نهادهایی بكشانند كه انتقاد و اعتراض دارند.

گرچه محدودیت زیاد است. ولی اگر این ادعا جا می‌افتاد می‌توانست موجب خسارت فراوان شود و آن وقت همه معترض بودند كه چرا جلو آن گرفته نشد و اگر خدای ناخواسته چنین اموری اتفاق می‌افتاد بزرگترین خسارت نصیب نظام و كشور و مردم می‌شد به‌ویژه اكنون كه فشار و توطئه از بیرون نیز متوجه كشور است."

ابراهیم نبوی : مطمئنم حکومتی‌ها دوست داشتند خاتمی و هاشمی رای نمی‌دادند تا با اخراج‌تان از حکومت خیال‌شان برای هر دیوانگی راحت شود

به این ترتیب خاتمی به‌صراحت راه خود را از نیروهای اپوزیسیون جدا کرد اما تلاش کرد که موسوی و کروبی را نیز همراه و هم‌رای خود نشان دهد، هرچند موسوی و رهنورد در تماس با فرزندانشان تاکید کردند که در انتخابات شرکت نکرده‌اند.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- ابراهیم نبوی – روزنامه‌نگار: روزهای سختی است. ایران روزهای سیاهی را پیش‌رو دارد.

کسانی که غیرمسوولانه، ناآگاهانه، و بی‌آنکه به آینده کشور فکر کنند، وقتی دهانشان را باز می کنند و قلمشان را رها می‌کنند و هر چه می‌خواهند می نویسند و فحاشی می‌کنند، اینها نمی‌دانند فردا باید کسی باشد تا بتواند در این نظام بی‌دروپیکر که از رهبر تا رییس جمهورش همه با شتاب کشتی‌ای که ایرانیان در آن ساکنند و در دریای بلا موجاموج خطر احاطه‌اش کرده، کسانی را می‌خواهد تا اگر بنا نباشد ایران زیر بمب ها و موشک ها ویران شود، لااقل ده نفر باید مانده باشند که قدرت ایجاد سازش را داشته باشند.

{...} مطمئنم حکومتی‌ها دوست داشتند شما و هاشمی رای نمی‌دادید تا با اخراج‌تان از حکومت خیال‌شان برای هر دیوانگی راحت شود، ولی حالا خیالم راحت است که آن طرف کسی هست که می‌توان هنوز به وجودش امیدوار بود.

آبرویی که شما با هشت سال اصلاحات به دست آوردید، حتی اگر اشتباه کرده بودید، برای همچون منی که تا چشمم کار می‌کند بی‌معرفت و نادان و کج‌فهم و بی‌کفایت در سیاست این کشور می‌بینم، باز هم چیزی نبود که بشود به اعتبار یک اشتباه از عمری خدمت گذشت، اینک که به دقت می‌نگرم، به همه آنها که در ایران تلاش می‌کنند تا روزنه امید را باز بگذارند، وقتی نگاه می‌کنم، می بینم که دادن این رای تا چه حد در دانایی سیاسی ما، اگر بخواهیم بفهمیم، چقدر نقش داشته است.

۲- نوشابه امیری – روزنامه‌نگار: شما روزگاری در جمع دانشجویان دانشگاه، آنان را از کسانی که قرار بود از پس شما بیایند، ترساندید. حق با شما بود؛ اینان که آمدند هراسناک‌اند. سئوال اما این است: آن روز که به هر روی رئیس جمهوری بودید، تقلب انتخاباتی را "بداخلاقی" خواندید و حکومت اینان با تایید وزارت کشور شما بر سرکار آمد، کاری نکردید، امروز که با تهدید کشتن یاران زندانی‌تان، شما را به پای صندوق رای می‌برند، از شما چه کاری بر می‌آید؟

نوشابه امیری: آن روز که تقلب انتخاباتی را "بداخلاقی" خواندید و حکومت اینان با تایید وزارت کشور شما بر سرکار آمد، کاری نکردید، امروز که با تهدید کشتن یاران زندانی‌تان، شما را به پای صندوق رای می‌برند، از شما چه کاری بر می‌آید؟

اگر فردا با همین حربه کسانی نزد شما فرستادند و امریه آوردند که نظام قضایی جمهوری اسلامی را نیز تطهیر کنید، و سعید مرتضوی را "مدیر نمونه" بخوانید، تا فلان‌کس را نکشیم، چه خواهید کرد؟

نسرین ستوده

سن: ۴۸ سال

تحصیلات: کارشناسی حقوق بین الملل

سمت: وکیل دادگستری

نسرین ستوده از تابستان سال ۸۹ در زندان به سر می‌برد و در دی‌ماه‌‌ همان سال به ۱۱ سال حبس تعزیری و ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوع‌الخروجی از کشور محکوم شد.

حبس این حقوق‌دان و فعال حقوق بشر و زنان که وکالت شمار زیادی از فعالان سیاسی و مدنی ایران را برعهده داشته است با واکنش‌های جهانی مواجه شد. او در سال ۹۰هم به دادگاه بررسی ابطال پروانه وکالتش رفت و عکس‌های منتشر شده از او با دستبند و در حالی که دست دور گردن همسرش انداخته بود در رسانه‌ها و محیط مجازی با استقبال فراوانی مواجه شد و از آن به عنوان یکی از عکس‌های برتر سال ۲۰۱۱ یاد کردند.

ستوده در طول مدت زندان با سخت‌گیری‌های غیرقانونی مسوولان زندان مواجه بوده و همسر و دو فرزند خردسالش برای ملاقات با او با مشکلات فراوانی مواجه شده‌اند، ضمن این که این چهره شناخته شده بین‌المللی از حق مرخصی نیز محروم است.

صاحب چندین جایزه بین‌المللی است در سال ۹۰ هم برنده جایزه انجمن قلم آمریکا شد.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- محمدرضا تابش - نماینده اردکان در مجلس: تصاویرمتاثرکننده و منعکس شده در رسانه‌ها از چگونگی محاکمه خانم نسرین ستوده در دادگاه انتظامی وکلا در حالی‌که دستبند به دست دارد قلب هر انسان منصف و دلبسته به انقلاب اسلامی و سربلندی ایران را جریحه‌دار کرد. چرا برخی دوستان نادان عملکردشان باید به نحوی باشد که اسباب وهن و تضعیف نظام را فراهم سازد.

ستوده در طول مدت زندان با سخت‌گیری‌های غیرقانونی مسوولان زندان مواجه بوده و همسر و دو فرزند خردسالش برای ملاقات با او با مشکلات فراوانی مواجه شده‌اند

آیا انتشار این تصاویر در رسانه‌های دنیا بهانه‌ای به دست مجامع حقوق بشری برای حکومت ایران در این موقعیت حساس فراهم نخواهد کرد. اگر دست‌بند به دست خانم ستوده ضعیف الجثه که در زندان نیز با کاهش شدید وزن مواجه بوده نمی‌بستند نظام با چه تهدید و خطر غیرقابل‌جبرانی روبه‌رو می‌شد!

این که یک بانوی تحصیل‌کرده حقوق‌دان و یک مادر دور از فرزندان خردسالش را ولو مجرم، با این وضعیت به دادگاه منتقل کنیم با رحمانیت دین و عطوفت نظامی که برخاسته از آمال و آرزوهای ملت بود، سازگار است؟

هدی صابر

فوت در ۲۱ خرداد ۱۳۹۰ (۵۲ سالگی)

سمت: فعال سیاسی، روزنامه‌نگار

هدی صابر از سال ۱۳۷۹ چندین بار دستگیر و زندانی شد و در حالی که حکم ۱۰ سال زندان و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی برایش صادر شده بود در ‌‌نهایت به پنج سال‌ونیم زندان محکوم شد.

این فعال ملی- مذهبی که در تحریریه ماهنامه توقیف شده "ایران فردا" نیز حضور داشت، پس از انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ و در جریان دستگیری‌های گسترده روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی بازداشت شد. اما خرداد ماه سال ۹۰ و در پی مرگ مشکوک هاله سحابی در مراسم تشییع عزت‌الله سحابی، هدی صابر قدم در راهی گذاشت که در ‌‌نهایت به مرگ وی منجر شد.

صابر به همراه امیرخسرو دلیرثانی در ۱۲ خرداد با انتشار نامه‌ای اعلام کردند که دست به اعتصاب غذای‌ تر خواهند زد : "شاید این اقدام ما به سهم خود در شرایط وانفسای وطن مصدق – سحابی، مانع از تکرار این بیدادگری‌ها علیه انسان‌های بی‌دفاع شود." این نامه که عبارت "سلام به دو عزیز از دست رفته" را در کنار امضای این دو فعال ملی- مذهبی داشت، ۹ روز بعد باعث شد تا صابر نیز به جمع ازدست‌رفتگان ملی-مذهبی بپیوندد.

هدی صابر به دلیل ایست قلبی ناشی از اعتصاب غذا و سهل‌انگاری مسوولان زندان برای انتقال سریع وی به بیمارستان درگذشت. ۶۴ زندانی سیاسی شهادت دادند که " صابر در هشتمین روز اعتصاب غذای خود در بهداری زندان اوین از سوی مامورانی که حدس می‌زنند ماموران امنیتی و اطلاعاتی بوده‌اند، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود."

تا یک روز بعد، خبر مرگ هدی صابر به خانواده‌اش اطلاع داده نشد و حتی از تحویل پیکر او به خانواده جلوگیری کردند تا در میان تدابیر شدید امنیتی به خاک سپرده شود.

۶۴ زندانی سیاسی شهادت دادند که " صابر در هشتمین روز اعتصاب غذای خود در بهداری زندان اوین از سوی مامورانی که حدس می‌زنند ماموران امنیتی و اطلاعاتی بوده‌اند، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود

مرگ هدی صابر در پی اعتصاب غذای اعتراضی جزو موارد نادر رخ داده از این دست در تاریخ سیاسی ایران بود اما با بایکوت شدید خبری در کشور و واکنش‌های خنثی چهره‌هایی مانند سید محمد خاتمی و سایر اصلاح‌طلبان چندان به چشم نیامد و تنها در فضای مجازی، آن‌هم برای مدتی کوتاه، جنجالی شد.

از سویی مرگ هدی صابر تکمیل سه‌گانه تراژیکی برای فعالان ملی- مذهبی در سال ۹۰ بود و از سوی دیگر بیش از پیش فعالان سیاسی و مدنی را نسبت به رفتار جمهوری اسلامی با زندانیان سیاسی نگران کرد.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- روایت زندانیان بند ۳۵۰: هدی رفتارهایی داشت که آنها را یاد مبارزانی می‌انداخت که در دهه چهل و پنجاه در دوران شاه مبارزه می‌کردند، او در زندان با کمترین رفاه‌طلبی مخالف بود، گاهی اگر پول‌دارهای زندان به مناسبت اعیاد غذای متفاوت نذری می‌دادند، او این غذا را نمی‌پذیرفت و به همان غذای ساده و بدون کیفیبت زندان بسنده می‌كرد.

غذای زندان همیشه خیلی بد و بدون کیفیت است و مدتهاست به جای گوشت درغذاها فقط از سویا استفاده می‌شود و به‌همین‌دلیل برخی از زندانیان از فروشگاه زندان برای خودشان غذا تهیه می‌کنند. اما هدی با وجود دارا بودن امکان مالی حتی یک‌بار هم این کار را نکرد ، می‌گفت پس زندانی‌هایی که پول ندارند از فروشگاه غذا بخرند چی؟

۲- رضا علیجانی – روزنامه‌نگار و فعال ملی- مذهبی: آنها خواستند از شر هدی خلاص شوند.همچنین از شر اعتصاب‌غذاکنندگان که نمونه عبرتی باشد برای‌شان.

دفعه آخری که پس از دوسال می‌خواستند آزادمان کنند سربازجو به ما گفته بود این تهدید را. او گفت از نظر دوستان ما شماها سیاه شده‌اید (اصلاح‌ناپذیر) این دفعه دیگر بازداشتتان نمی‌کنیم. همان بیرون با شما برخورد می‌کنیم. ما هرسه، از این جمله پیام تهدید به مرگ را فهمیده بودیم وفکر می‌کردیم باز زندان برایمان شاید جای امن‌تری باشد.اما این حادثه نشان داد که آن تهدید حالا به اجرا درآمده است. اعدامی نامرئی با واگذاشتن زندانی به خودش و نبردنش به بهداری.

مدتی پیش هم هدی می‌خواست اعتصاب کند. مهندس سحابی گفت بگویید نکند . من هدی را می‌شناسم می‌رود تا آخر خط . آنها هم رسیدگی نمی‌کنند و هدی خواهد مرد. وحالا که پدرمان نبود ، این پیش‌بینی او اتفاق افتاد. ماموران امنیتی نه تنها ازاو مراقبت نکردند ، بلکه از رسیدن پیام شخصیت‌های سیاسی هم‌فکرمان که از هدی خواهان پایان دادن اعتصابش بودند ، به وی خودداری کردند."

علی مطهری

سن: ۵۴ سال

تحصیلات: دکترای فلسفه و کلام اسلامی

سمت: نماینده مجلس شورای اسلامی

مطهری چهره شاخص منتقد دولت در دو سال گذشته است و البته نقدهای تند و تیزش در دوران دولت خاتمی و نسبت به سیاست‌های اصلاح‌طلبانه دولت و مجلس سابقه‌دار است. او در سال ۹۰به‌طور یک‌نفره از اصول‌گرایان انشعاب کرد و به‌سختی به سیاست‌های دولت و شخص احمدی‌نژاد تاخت.

او از معدود اصول‌گرایانی بود که بارها به بحث جنبش سبز ورود کرد و سیاست‌های حاکمیت را در قبال معترضان به نقد کشید. جایگاه فرزندی مرتضی مطهری روحانی و تئوری‌پرداز انقلاب اسلامی و رقابت‌ها و اختلافات داخلی اصول‌گرایان این فرصت و امکان را به او داد تا در سال ۹۰ یکی از خبرسازان چهره‌های سیاست ایران باشد.

او که معتقد است در انتخابات تقلب نشده، احمدی‌نژاد را به دلیل مواضع مغرورانه و توهین‌هایش در مناظره‌های انتخاباتی به اندازه موسوی و کروبی مقصر می‌داند.

مطهری: عده زیادی اعتراض داشتند، آنها را باید چه كار می‌كردیم؟ آیا باید با باتوم می‌زدیم؟... باید به‌ آنها مجوز تجمع می‌دادند تا مثلا به مصلی بیایند و شعار دهند. آن وقت باید از آنها سئوال می‌شد كه حرف حساب شما چیست و تلویزیون هم آن را پخش می‌كرد

نماینده تهران در مجلس هشتم مرداد ماه مصاحبه‌ای مفصل با خبرگزاری فارس داشت و بسیاری از موارد مگو را مطرح کرد: "۲ـ۳ میلیون از مردم عادی در تهران گفتند كه تقلب شده و اكثر آنها كاری به موسوی و كروبی نداشتند.

عده زیادی اعتراض داشتند، آنها را باید چه كار می‌كردیم؟ آیا باید با باتوم می‌زدیم؟... باید به‌ آنها مجوز تجمع می‌دادند تا مثلا به مصلی بیایند و شعار دهند. آن وقت باید از آنها سئوال می‌شد كه حرف حساب شما چیست و تلویزیون هم آن را پخش می‌كرد.

حتی باید موسوی و كروبی را هم به تلویزیون می‌آوردند تا حرف خود را درباره تقلب ثابت كنند و در مقابل، پاسخ داده می‌شد. اگر چندبار اجازه تجمع داده می‌شد، آنها ریزش می‌كردند و در آخر مثلا صد هزار نفر باقی می‌ماند كه قصدشان تخریب و آتش زدن بود، آن وقت با آنها برخورد جدی می‌شد.

اما من از روز اول دیدم كه با باتوم مردم را می‌زدند. ما به موضوع، امنیتی و اطلاعاتی نگاه كردیم نه سیاسی و اجتماعی، و براساس شنودها برخورد كردیم. در حالی كه باید مردم عادی را آرام می‌كردیم تا آنها كنار بروند. در واقع حساب مردم عادی را از حساب سران بحران جدا نكردیم."

او از رویه حاکمیت در برابر کسانی که " ممكن است انتقاداتی به عملكرد ما و حتی به اصل ولایت فقیه داشته باشند" و این تصور که " شما فكر كرده‌اید چون این افراد مخالف هستند پس دیگر باید بروند بمیرند" به شدت انتقاد کرد.

مطهری در آستانه انتخابات مجلس نهم و با کنارگذاشته‌شدن از لیست مشترک اصول‌گرایان مواضع تندتری اتخاذ کرد و حتی به‌صراحت اعلام کرد که نباید از اشخاصی همچون امام خمینی ، رهبر انقلاب، شهید مطهری و روسای جمهوری بت بسازیم. او البته ابتدا به دلیل " عدم التزام به قانون اساسی، اسلام و ولایت فقیه" رد صلاحیت شد اما با رایزنی‌های انجام شده امکان شرکت در انتخابات را پیدا کرد.

همچنین علی مطهری در جریان یک مناظره انتخاباتی عنوان کرد که جمهوری اسلامی باعث شده در جریان ناآرامی‌های پس از انتخابات ۳۰ تا ۵۰ نفر کشته شوند.

این گفته او با اعتراض شدید چهره‌های اصول‌گرا مواجه شد چرا که پیش‌تر مقام‌های جمهوری اسلامی اعلام کرده بودند در جریان کل این ناآرامی‌ها حدود ۳۰ تن کشته شدند که بسیاری از آن‌ها "بسیجی" بودند. دادن لقب "ساندیس‌خور" به دانشجویان بسیجی – که در میان مخالفان جمهوری اسلامی رایج است - یکی دیگر از جنجال‌های او در جریان تبلیغات انتخاباتی‌اش بود.

برادرزن علی لاریجانی، رییس مجلس هشتم سعی فراوانی در طرح سوال از محمود احمدی‌نژاد داشت و در اجرای آن تا استعفا هم پیش رفت. در نهایت او و سایر امضاکنندگان طرح سوال از رییس جمهوری توانستند در آخرین روزهای اسفند ۱۳۹۰ با فراخواندن رییس‌جمهوری به مجلس، بدعت‌گذار شوند.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- فاطمه رجبی – مدیر سایت رجانیوز: علی مطهری تا پیش از بسته شدن لیست انتخابات مجلس هشتم، که بود؟ و کجا بود؟ ای کاش اشتباه احمدی نژاد یا نمایندگانش باعث نمی‌شد که این آقازاده مرفه بی‌درد که وجه اشتراکش با "موسوی" بیست‌سال یا بیشتر سکوت است و عافیت‌طلبی، مطرح شود و با نام پدر، آری فقط با نام پدر، به مجلس راه یابد.

فاطمه رجبی: علی مطهری تا پیش از بسته شدن لیست انتخابات مجلس هشتم، که بود؟ و کجا بود؟ ای کاش اشتباه احمدی نژاد یا نمایندگانش باعث نمی‌شد که این آقازاده مرفه بی‌درد مطرح شود

از آن پس به عنوان مأمور هاشمی رفسنجانی، هم با آبروی پدر بازی کند، و هم "هر روز به رنگی درآمدن" را شاید به لحاظ "فلسفی" تفسیر و تبیین نماید.{...} او عشق به موسوی دارد و خاتمی و کروبی.

حتما می‌گوید من زمان خاتمی، یکی دو مقاله در کیهان راجع به مسایل فرهنگی نوشتم! می گویم، ممنون! اما شیفتگی امروزت که بالاخره "سرِت را بر دامان هاشمی به نمایش درآورد"، دارای یک علت است: آقازادگی!

۲- نامه شاخه‌های جوانان احزاب اصلاح‌طلب: مدتی است رفتار حاکمیت و شرایط کشور شما را نیز بر آن داشته است که فریاد اعتراض و انتقاد سردهید و مسوولان را به عقلانیت، عدالت و منطق دعوت کنید.

از اعتراض به رد صلاحیت غیرقانونی و اعتراض به خفه کردن منتقدان تا اعتراض به تحدید آزادی بیان و اعتراض به هموار کردن راه استبداد تا اعتراض به قانون‌شکنی و قانون‌گریزی. اینک اما می‌پرسیم آیا تمام انتقادهای دلسوزان نظام و اعتراضات مردمی سال ۸۸ به اعلام نتیجه انتخابات جزء همین انتقادها نبود؟

آیا در آن روزگار جز بازگشت به روش‌های برگزاری انتخابات سالم، خواسته دیگری بود؟ مگر جز این نبود که اعتراض‌کنندگان جز برای بازپس‌گرفتن آرای نادیده‌انگاشته‌شان (حتی با فرض غلط بودن این تصور) و تخلف گسترده در انتخابات از پخش پول نقد در روستاها و شهرهای کوچک در هفته‌های منتهی به ایام تبلیغات تا دفاع تمام قد صدا و سیما و سپاه و بسیج و اعضای شورای نگهبان از کاندیدای مقابل و رفتار غیرشرعی و غیراخلاقی أقای احمدی نژاد در مناظره‌ها، به خیابان‌ها آمده بودند؟

آیا کسانی که آن روز چنین انتقاداتی سرمی‌دادند بازداشت و روانه زندان‌ها نشدند؟ آیا امروز زندان‌های کشور مملو از معترضان به همین رفتارها و سیاست‌های انحصارطلبانه نیست؟ آیا معترضان به براندازی متهم نشدند؟

اعتراف نماینده جمهوری اسلامی در سازمان ملل

arezoo — Fri, 21 Oct 2011 18:04:15 +0000

ایرج ادیب‌زاده

کمیته حقوق بشر سازمان ملل، در نشست تازه خود در ژنو، از جمهوری اسلامی خواسته است پاسخ دهد، چرا با وجود امضای میثاق‌های بین‌المللی حقوق بشر و کمیته‌های آن، به آن‌ها عمل نمی‌کند و به نقض گسترده حقوق شهروندان ایرانی ادامه می‌دهد؟

ایران سال ۱۳۵۴ -۳۶ سال پیش- در زمان محمدرضاشاه پهلوی، با تصویب مجلس شورای ملی میثاق‌های بین‌المللی حقوق بشر و کمیته‌های آن را امضا کرده است. در روزهای دوشنبه ۱۷ و سه‌شنبه ۱۸ اکتبر کمیته حقوق بشر در ژنو با حضور نمایندگان جمهوری اسلامی و نیز نمایندگان چهار سازمان حقوق بشری و دایان علايی نماینده جامعه بهاییان در سازمان ملل تشکیل شد.

به همین مناسبت از کریم لاهیجی، رئیس جامعه دفاع از حقوق بشر ایران و نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های دفاع از حقوق بشر درباره آن‌چه در این نشست‌های کمیته‌ حقوق بشر سازمان ملل گذشت، پرسیده‌ایم.

کریم لاهیجی: اجازه دهید نخست درباره ترکیب کمیته بگویم. این کمیته مرکب از ۱۸ کارشناس بین‌المللی حقوقی‌ است. بیشتر آن‌ها استادان دانشگاه و حقوقدان از کشورهای گوناگون هستند که با معرفی دبیرکل سازمان ملل و توسط مجمع عمومی سازمان ملل هر چهار سال یک‌بار انتخاب می‌شوند. ترکیب کمیته به صورتی است که باید از هر قاره‌ای چند عضو در آن باشند. بنابراین فقط کشورهای غربی نیستند و بعد هم این‌ها نماینده کشورهاشان نیستند و باید از هر جهت از دولت‌‌شان مستقل باشند و خدمات گذشته‌شان باید نشان دهد که این‌ها افرادی هستند که به‌عنوان کارشناس حقوقی، کاملاً مستقل هستند. بنابراین در این کمیته از مصر، تونس و چند کشور آفریقایی عضویت داشته‌اند، همچنان که رئیس کمیته خانمی‌ است از آفریقای جنوبی، هم از کشورهای اروپایی مثل ایرلند، رومانی و فرانسه. بنابراین این کمیته کمیته‌ا‌ی مستقل است و به آن صورتی نیست که در شورای حقوق بشر یا در مجمع عمومی هست. می‌دانید آنجا نماینده دولت‌ها هستند.

لاهیجی: در مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو، رئیس هیئت یعنی معاون محمد جواد لاریجانی هم بود. شخصی به اسم خسرو حکیمی که می‌گفتند قاضی دادگستری هم بوده است. ولی همانطور که گفتم، به هیچ یک از پرسش‌ها پاسخ ندادند.

از سوی دیگر آخرین‌باری که جمهوری اسلامی گزارش داده بود، کمیته پرسش‌های بسیاری از جمهوری اسلامی کرده بود، به‌ویژه با توجه به قانون اساسی ایران که در بسیاری از مواد مربوط به حقوق و آزادی‌ها، همانطور که اطلاع‌ دارید، همواره گفته است به شرطی که با موازین اسلام مخالف نباشد.

در سال ۱۳۷۲ کمیته حقوق بشر، به جمهوری اسلامی اخطار کرده بود که شما باید در قانونی که به تصویب مجلس ایران برسد، بگویید که منظورتان از موازین اسلامی چیست که اجرای حقوق و آزادی‌های مردم را معلق به رعایت آن کرده‌اید. جمهوری اسلامی ۱۸ سال طول داد که به این سئوال و بسیاری از سئوال‌های دیگر پاسخ دهد، ولی به‌هیچ‌وجه پاسخی به این پرسش نداد و گزارش کتبی‌‌شان هم، حاوی این پاسخ‌ها نبود.

کمیته روز نخست ابتدا اجلاسی با نمایندگان سازمان‌های حقوق بشری گذاشت و ما توضیحات خودمان را دادیم. با توجه به وضعیت حقوق بشر، همانطور که به درستی گفتید و با توجه به گزارش بسیار نارسا و واقعاً مملو از شعار و دروغ هیئت نمایندگی جمهوری اسلامی، این اجلاس که روز دوشنبه بعدازظهر آغاز شد، به سه اجلاس طول کشید. در صورتی که قرار بود در دو اجلاس هیئت نمایندگی جمهوری اسلامی به تمام پرسش‌های کارشناسان سازمان ملل و عضو کمیته پاسخ دهد.

آن‌ها یک هیئت بزرگ آورده بودند و با ۱۶، ۱۷ نفر عضو که علاوه بر سفیر جمهوری اسلامی در مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو، رئیس هیئت یعنی معاون محمد جواد لاریجانی هم بود. شخصی به اسم خسرو حکیمی که می‌گفتند قاضی دادگستری هم بوده است. ولی همانطور که گفتم، به هیچ یک از پرسش‌ها پاسخ ندادند. مثلاً درباره مجازات اعدام. نمایندگان یعنی اعضای کمیته بارها و بارها گفتند که در ماده‌ ششم میثاق وقتی می‌گوید که مجازات اعدام در کشورهایی که لغو نشده، فقط برای جنایت بزرگ امکان‌پذیر است، اولاً شما باید بگویید که جنایت بزرگ در قاموس جمهوری اسلامی چیست که شما در قانون‌تان برای ۲۰ جرم مجازات اعدام گذاشته‌اید، ازجمله نوشیدن مشروب الکلی برای چهارمین‌بار یا رابطه آزاد بین زن و مرد یا بین دو همجنس و این‌ها اعمالی نیست که در حقوق جزایی کنونی جرم باشد. شما مجازات این‌ها را هم اعدام گذاشته‌اید. حتی گفتند که مجازات قاچاق مواد مخدر هم نمی‌تواند اعدام باشد.

به این پرسش‌ها اما پاسخ ندادند. یک مورد دیگر درباره کشتارهای پس از انتخابات ریاست جمهوری بود. جالب بود که هرکدام از این‌ها پاسخ پرسش‌ مربوط به وزارتخانه خودش را به‌عهده گرفته بود، اما شخصی که به‌عنوان نماینده وزارت فرهنگ و ارشاد خود را معرفی کرد، که من مطمئن هستم که نماینده وزارت اطلاعات بود و جالب بود که همه‌شان هم چه زن چه مرد عنوان دکترا را یدک می‌کشیدند، ناگزیر شد بگوید که در تظاهرات پس از انتخابات ۴۰ تن کشته شدند. البته بلافاصله گفت که ۱۰ یا ۱۱ نفر از آنها از مأموران انتظامی بودند و بعد به دروغ گفت که عاملان آن‌ها هم دستگیر و محاکمه شدند و سه تن‌شان محکوم به اعدام شدند. یعنی قضیه کشتار مردم را با داستان کهریزک قاطی کرد. با توجه به این که گزارش‌هایی که ما قبلاً داده بودیم، همه مشخص بود. راجع به وقایع پس از انتخابات، این‌ها فکر می‌کردند که با این نوع تبلیغات بتوانند جو کمیته را عوض کنند، ولی بالاخره دیروز عصر ناگزیر شدند. چون کمیته گفت ما به این صورت نمی‌توانیم این کلی‌گویی‌ها و این طفره‌ رفتن‌ها را تحمل کنیم. آن‌ها هم مهلت خواستند که ظرف روزهای آینده به قول خودشان گزارشی تکمیلی به کمیته دهند، ولی پاسخی ندادند، به لحاظ این که بارها و بارها در پرسش‌‌هایی که اعضای کمیته مطرح کردند، گفته شد که قوانین جمهوری اسلامی یا بیشتر این قوانین و رفتار و عملکرد جمهوری اسلامی دراساس با میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی مباینت و تضاد دارد.

نمایندگان سازمان‌های حقوق بشری، ازجمله شما و خانم علایی که نماینده بهاییان در سازمان ملل هستند، آیا به‌عنوان کارشناس شرکت کرده بودند؟

چه در شورای حقوق بشر چه کمیته‌ حقوق بشر، سازمان‌های حقوق بشری که مورد تأیید سازمان ملل قرار می‌گیرند، مثل فدراسیون جامعه‌های حقوق بشر، جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران، عفو بین‌الملل و دیده‌بان حقوق بشر هم حق حضور در اجلاس شورای حقوق بشر یا کمیته حقوق بشر را دارند و هم آنجا حق اظهار نظر دارند. یعنی نوعی اعتباری است که سازمان ملل و نهادهای سازمان ملل برای این نهادهای حقوق بشری قائلند. برای همین هم پیش از شروع اجلاس نشستی بین نمایندگان سازمان‌های حقوق بشر و اعضای کمیته تشکیل شد و ما توضیحات خودمان را دادیم.

با توجه به این که پاسخ جمهوری اسلامی مدت‌ها پیش رسیده بود و ما هم به آن دسترسی داشتیم و با توجه به این که ما هم گزارش‌های کامل خودمان را از وضع کنونی حقوق بشر داده بودیم، در ارتباط با مواد گوناگون میثاق، به‌عنوان مثال در مورد ماده‌ ششم درباره اعدام، ما گفته بودیم که وضع اعدام به چه گونه است.

مواد ناظر به محاکمه عادلانه، با توضیحاتی که من دادم، باعث شد که یکی از اعضای کمیته که مصری هم بود، از وضعیت وکلای دادگستری بپرسد و ازجمله اسم نسرین ستوده را ببرد که چطور است در کشوری که شما هیئت نمایندگی آن دولت را تشکیل می‌دهید، یک وکیل عدلیه را تنها و تنها به خاطر دفاع از موکلش، آن هم متهم سیاسی، به ۱۱ سال زندان محکوم می‌کنند؟ او گفت وکلای زیادی هستند و ازجمله خانم نسرین ستوده. طبیعتاً در مقابل این همه سئوال‌های دقیق هیئت نمایندگی جمهوری اسلامی پاسخی نداشت.

شما فکر می‌کنید جمهوری اسلامی چطور تا به‌حال هیچ‌گاه جرأت نکرده و یا قصد این را نکرده است که ازسوی خود پیمان بین‌المللی حقوق بشر را لغو کند؟

عهدنامه‌های بین‌المللی به تصویب سازمان ملل می‌رسد و دولت‌ها می‌توانند به عضویت آن پیمان‌ها درآیند یا درنیایند. چرا به عضویت آن‌ها درمی‌آیند؟ چون این سند اعتبار و حیثیت بین‌المللی یک کشور است.

مثال: یکی از پرسش‌هایی که شد در ارتباط با کنوانسیون منع هرگونه تبعیض درباره زنان بود. عضو کمیته سئوال‌کننده گفت شما اینجا آمده‌اید و مدام از وضع زنان ایران تعریف می‌کنید. چندتا خانم هم بین‌شان بودند و مدام می‌گفتند وضع زنان در ایران چگونه است. یعنی خیلی هم ما از وضع خودمان نه فقط راضی هستیم که مفتخر هستیم و تعداد دانشجویان زن در دانشگاه‌ها بیشتر از مردان است و ... بعد نمایندگان کمیته می‌گفتند پس چطور در مجلس شورای اسلامی تنها هفت‌تا زن هست؟ به‌هرحال در میان این پاسخ و پرسش‌ها یکی از اعضای کمیته پرسید، در دنیا فقط هفت کشور هستند که عضو این کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض از زن نشده‌اند. یکی از این هفت کشور هم جمهوری اسلامی ایران است. اگر در ایران هیچ تبعیضی وجود ندارد، پس چگونه است که شما به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض از زنان نپیوستید؟ حتی یکی از خانم‌ها که وکیل مجلس هم بود می‌گفت ما تبعیض مثبت هم داریم و در بسیاری از موارد حقوق ما از مردها هم بیشتر است.

منظورم همین است. یعنی پیوستن به این کنوانسیون‌ها برای یک کشور اعتبار در عرصه‌ی بین‌المللی می‌آورد. از این نظر است که جمهوری اسلامی دچار یک چنین تضادی در عملکرد خود طی ۳۰ سال گذشته شده است. از یک‌سو نمی‌خواهند بگویند که ما از پیمان منصرف شده‌ایم به لحاظ این که قوانین ما و علاوه بر آن عملکرد ما مخالف موازین حقوق بشر است. از سوی دیگر فکر می‌کنند که با نهایت بی‌آزرمی می‌توانند بیایند آنجا و با تبلیغات دروغین همچنان هم عضو یک پیمان باشند و هم آن را لغو کنند. ولی همانطور که گفتم الان به حدی حلقه محاصره تنگ شده است که جمهوری اسلامی باید تکلیف خود را معلوم کند و ما هم البته منتظر گزارش تکمیلی‌شان خواهیم شد. مسلم است که کمیته پیش از پایان امسال گزارش خودش را به دبیرکل سازمان ملل خواهد داد؛ با توجه به این که دبیر کل سازمان ملل هم هفته گذشته گزارشی بسیار منفی که از گزارش سال پیش به مراتب بدتر بود به مجمع عمومی آینده داده است. بنابراین باید منتظر ماند. مجمع عمومی پرونده ایران را مورد رسیدگی قرار می‌دهد، تمام این مسائل ازجمله گزارش احمد شهید، گزارش کمیته‌، گزارش دبیرکل سازمان ملل، گزارش‌هایی که ما سازمان‌های حقوق بشر داده‌ایم، تمام این‌ها در پرونده قطور جمهوری اسلامی جمع شده است و همین باعث می‌شود که قطعنامه‌ای به مراتب محکم‌تر و قوی‌تر از قطعنامه سال گذشته درباره وضع حقوق بشر در ایران صادر شود.

لاهیجی: خانم نسرین ستوده دادگاه هم که می‌رفته، با روسری می‌رفته و آن‌ها می‌دانند که خانم نسرین ستوده و بسیاری از زنان ایران چادری نیستند. ... بنابراین وقتی یک وکیل دادگستری را ناگزیر کنند چادری را که همه سرشان می‌کنند، سرش کند، فقط برای تحقیر اوست. همانطور که بارها دیده‌اید زندانیان را با لباس زندانی می‌آورند به دادگاه برای محاکمه، حتی زندانیان سیاسی را.

پرسش پایانی من درباره نسرین ستوده است، وکیلی که در اعتراض به چادر اجباری ممنوع‌الملاقات شده است. شما خودتان هم وکیل هستید. آیا زندانیان سیاسی را براساس قانون می‌توانند مجبور به حجاب اجباری یا حتی پوشیدن لباس فرم یا زندان کنند؟

مسئله این است که می‌توانند کسی را مجبور کنند یا نمی‌توانند. یعنی در چهارچوب همان قوانین جمهوری اسلامی که یکی از سئوال‌ها هم همین بود که چرا برای زن‌ها شما لباس فرم درست کرده‌اید و برای مردها نکرده‌اید؟ اصل بر برابری است. ماده دو میثاق درباره‌ برابری حقوقی است. خانم نسرین ستوده با توجه به این که در ایران زندگی می‌کند و زندانی‌ هم هست، مسلم است که سر برهنه نیست و یک روسری دارد، ولی او را ناگزیر می‌کنند که چادر زندان را، که هر زندانی به سرش می‌کند، سرش کند. در هرحال می‌دانید از نظر بهداشتی هیچکسی دلش نمی‌خواهد، چه مرد چه زن، لباس دیگری را به تن کند.

این‌ها فقط برای تحقیر انسان‌ها است. برای تحقیر یک زندانی است. وگرنه خانم نسرین ستوده دادگاه هم که می‌رفته، با روسری می‌رفته و آن‌ها می‌دانند که خانم نسرین ستوده و بسیاری از زنان ایران چادری نیستند. چون می‌دانید که در بند زنان فقط زندانیان سیاسی نیستند، زندانیان عادی هم هستند. از زندانیان متهم به مواد مخدر بگیرید تا زندانیان دیگر. بنابراین وقتی یک وکیل دادگستری را ناگزیر کنند چادری را که همه سرشان می‌کنند، سرش کند، فقط برای تحقیر اوست. همانطور که بارها دیده‌اید زندانیان را با لباس زندانی می‌آورند به دادگاه برای محاکمه، حتی زندانیان سیاسی را. این هم برخلاف موازین حقوق بشر و حتی برخلاف آیین‌نامه زندان‌ها در اکثر کشورهای دنیاست. ولی چون منظور درهم شکستن شخصیت زندانی است، بنابراین به چنین اعمال واقعاً خلاف وجدان و خلاف اخلاق هم متوسل می‌شوند. همانطور که گفتم این برای شکستن مقاومت و روحیه‌ زن است. خوشبختانه همکار عزیز ما خانم نسرین ستوده به قدری مقاوم است که ترجیح داده از ملاقات همسر و فرزندانش محروم شود، تا بخواهد تن به این ذلت دهد و آن چادر واقعاً ننگین را سرش کند.

ابراز نگرانی اتحاديه اروپا درباره حقوق بشر در ايران

zamaanehnews — Sun, 18 Sep 2011 03:13:04 +0000

اتحاديه اروپا درباره وضعيت حقوق بشر در ايران و ادامه محکومیت و بازداشت فعالان حقوق بشر ابراز نگرانی کرده است.

کاترين اشتون، رئيس سياست خارجی اتحاديه اروپا در بيانيه‌ای نسبت به محکوميت نسرين ستوده، وکيل زندانی در ايران و بازداست عبدالفتاح سلطانی از اعضای کانون مدافعان حقوق بشر «ابراز نگرانی» کرد.
نسرين ستوده چند روز پيش از سوی شعبه ۵۴ دادگاه تجديدنظر تهران به شش سال حبس تعزيری و ۱۰ سال محروميت از حرفه وکالت محکوم شد.
ستوده پيشتر از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به ۱۱ سال حبس، ۲۰ سال محروميت از شغل وکالت و ۲۰ سال ممنوعيت خروج از کشور محکوم شده بود.

کاترين اشتون، رئيس سياست خارجی اتحاديه اروپا در بيانيه‌ای نسبت به محکوميت نسرين ستوده، وکيل زندانی در ايران و بازداست عبدالفتاح سلطانی از اعضای کانون مدافعان حقوق بشر «ابراز نگرانی» کرده است

عبدالفتاح سلطانی نيز ۱۹ شهريور ۱۳۹۰ بازداشت شد و هنوز از دليل دستگيری اين وکيل دادگستری و محل بازداشت وی خبری منتشر نشده است.
عبدالفتاح سلطانی يک بار نيز در ۲۷ خردادماه سال ۱۳۸۸ در جريان رويدادهای پس از دهمين دوره انتخابات رياست جمهوری در دفتر کار خود بازداشت شد. وی سرانجام پس از مدت بيش از ۷۰ روز بازداشت که ۱۷ روز را آن را در زندان انفرادی به سر برد، با قرار وثيقه ۱۰۰ ميليون تومانی آزاد شد.
مقامات قضايی وی را متهم به «تشکيک در انتخابات، تبليغ عليه نظام و تشکيل گروه برای اقدام عليه امنيت ملی» کرده‌ بودند.
رئيس سياست خارجی اتحاديه اروپا از آزادی آرش علايی، پزشک متخصص ايدز که از سال ۲۰۰۸ در زندان بود، استقبال کرد اما افزود: «من نگران ۱۲۰۰ زندانی سياسی ديگری هستم که همچنيان در ايران در بازداشت هستند.»

آرش علايی ، کارشناس بين‌المللی شناخته‌شده در پيشگيری و درمان اچ‌آی‌وی و ايدز بود که چهار سال را در زندان به سر برد. وی به «همکاری با دولت متخاصم» متهم شده بود.
اشتون ادامه بازداشت‌ها و محکوميت‌ها را نشانگر «کاهش آزادی‌های مدنی و سياسی» و «شرايط دشوار فعالان حقوق بشر» در ايران دانسته است.
هفته گذشته نيز شيرين عبادی، رئيس کانون مدافعان حقوق بشر در ايران در نامه‌ای خطاب به احمد شهيد، گزارشگر ويژه حقوق بشر سازمان ملل در ايران گفته مدافعان حقوق بشر در اين کشور «امنيت جانی و شغلی» ندارند.
عبادی از احمد شهيد خواسته تا به «نقض حقوق بشر» در ايران اعتراض کند و دولت ايران را به رعايت و تضمين حقوق بشر فرا بخواند و برای اصلاح وضع موجود در اين کشور از «کليه امکانات بين‌المللی» استفاده کند.
ايران از سوی شورای حقوق بشر سازمان ملل و انجمن‌های غيردولتی مدافع حقوق بشر به «نقض مستمر حقوق بشر» متهم می‌شود اما مقامات جمهوری اسلامی اين اظهارنظرها را «دخالت در امور داخلی» خود توصيف می‌کنند.
مقامات ارشد ايران همچنين اعلام کرده‌اند اجازه نخواهند داد احمد شهيد برای بررسی وضع حقوق بشر به اين کشور سفر کند.

دادگاه رسیدگی به ابطال پروانه وکالت نسرین ستوده برگزار شد

Maryam — Mon, 30 May 2011 10:16:16 +0000

نسرین ستوده، وکیل دادگستری زندانی، روز یک‌شنبه هشتم خردادماه بنا به درخواست مقامات قضایی برای تعویق پرونده وکالتش، از زندان اوین به دادگاه انتظامی کانون وکلا اعزام شد.

به گزارش وب‌سایت تغییر برای برابری، اولین جلسه دادگاه رسیدگی به پرونده ابطال پروانه وکالت نسرین ستوده در یکی از اتاق‌های کانون وکلا برگزار شد.

خانم کیهانی، عضو هیات رییسه کانون و چند تن دیگر از وکلا قضاوت در این دادگاه را بر عهده داشت و نتیجه نهایی به دادگاه تجدید نظر و زمان دیگری موکول گرديد.

روز گذشته عکسی از نسرين ستوده که دستان دست‌بند زده‌اش را بالای سر گرفته و لبخند بر لب دارد، در بسياری از وب‌سايت‌ها و شبکه‌های اجتماعی اينترنتی منتشر شد

نسرین ستوده که پس از تحمل چندین ماه زندان انفرادی، به‌تازگی به بند عمومی زندان اوین منتقل شده در نامه‌ای خطاب به رضا خندان، همسرش، آورده است: «می‌خواهند دادگاهی برپا کنند تا پروانه وکالت‌ام را ابطال کنند، من بی‌پروانه وکالت یا با پروانه، به این احکام معترضم. اعتراض به احکام ناعادلانه نیاز به پروانه وکالت ندارد.»

این وکیل دادگستری در وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸، وکالت شمار زیادی از معترضان را برعهده داشته است و برخی از موکلان وی به حبس‌های طولانی مدت محکوم شده‌اند.

نسرین ستوده پیش از وقایع انتخابات نیز دفاع از بسیاری از فعالان مدنی، اعضای جنبش زنان و همچنین کودکان زیر حکم اعدام را بر عهده گرفته بود.

این وکیل دادگستری شهریورماه گذشته بازداشت شد و دادگاه انقلاب وی را به ۱۱سال حبس و ۲۰ سال محرومیت از حرفه وکالت محکوم کرده است.

در پی انتشار خبر برگزاری دادگاه نسرین ستوده، در کانون وکلا، شماری از فعالان جنبش زنان و موکلان وی با حضور در محل کانون وکلا، برای لحظاتی کوتاه با این فعال حقوق بشر دیدار کردند.

روز گذشته عکسی از نسرین ستوده که دستان دست‌بند زده‌اش را بالای سر گرفته و لبخند بر لب دارد به همراه تصاویری از در آغوش کشیدن نسرین ستوده و همسرش رضا خندان در محل دادگاه و با دستانی قفل شده، در بسیاری از وب‌سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی اینترنتی منتشر شد.

مأموران امنیتی در مدت بازداشت نسرین ستوده از دیدار حضوری وی با همسرش ممانعت کرده و تنها دقایقی کوتاه به فرزندان سه و ۱۱ ساله وی اجازه ملاقات حضوری داده‌اند.

این وکیل دادگستری در طی دوره بازداشت خود چندین بار در اعتراض به رعایت نشدن حقوق‌اش به عنوان یک زندانی، دست به اعتصاب غذا زده است.

نسرین ستوده برنده جایزه انجمن قلم آمریکا شد

zamaanehnews — Wed, 13 Apr 2011 16:42:32 +0000

نسرين ستوده، وکيل دادگستری و فعال حقوق بشر زندانی در ايران، برنده جايزه ۲۰۱۱ انجمن قلم آمريکا شد.

به گزارش تارنمای کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران، اين جايزه در برنامه سالانه انجمن قلم در تاريخ ششم ارديبهشت ۱۳۹۰ در موزه تاريخ طبيعی شهر نيويورک اهدا می‌شود.

بنا بر این گزارش، این جایزه را شیرین عبادی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل به نمایندگی از خانم ستوده دریافت می‌کند.

کوآمه آنتونی آپيا، رييس انجمن قلم آمريکا گفته است: «نسرين ستوده نه تنها مظهر روح جايزه انجمن قلم/جايزه آزادی برای نوشتن باربارا گلداسميت است، بلکه مظهر روح اين سال استثنايی نيز هست.»

وی افزود: «به عنوان يک نويسنده، به عنوان يک فعال و به عنوان يک وکيل، او خود را وقف يک ايده ساده و نيرومند کرده است؛ اين اصل که حقوق تضمين‌شده توسط قانون مطلق هستند و متعلق به همگان می‌باشند. با تقديم اين جايزه، ما احترام خود را به او ادا می‌کنيم و همراه با ميليون‌ها ايرانی که وی از حقوق آن‌ها دفاع می‌کند، از افراد و دولت‌های سراسر جهان می‌خواهيم تا در درخواست برای آزادی فوری وی به ما بپيوندند.»

جايزه انجمن قلم امريکا (جايزه جايزۀ آزادی برای نوشتن) هر سال به یک چهره بين‌المللی که به دليل استفاده و يا دفاع از حق آزادی بيان مورد آزار قرارگرفته و يا زندانی شده، اهدا می‌شود.

مرکز انجمن قلم در آمريکا، بزرگ‌ترين مرکز از ۱۴۵ مرکز انجمن قلم بين‌المللی است و قديمی‌ترين سازمان حقوق بشری جهان و قديمی‌ترين سازمان بين‌المللی ادبی محسوب می‌شود.

لاری سيمز، مدير برنامۀ آزادی برای نوشتن، امروز در زمان اعلام جايزه در نيويورک «روحیه سازش‌ناپذير نسرين ستوده را در مبارزه برای عدالت، تساوی و حکومت قانون در ايران» ستود.

نسرين ستوده از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۱سال زندان تعزيری، ۲۰ سال ممنوعيت خروج از کشور و ۲۰ سال محروميت از وکالت محکوم شده است

لاری سيمز از دولت اوباما خواست تا مقامات ايرانی را تحت فشار بگذارد تا کشور خويش را با انقلاب حقوق بشری که سراسر خاورميانه را در بر گرفته است، همگام کنند و ستوده، يکی از «بارزترين سمبل‌های اين ارزش‌های جهانی در ايران را آزاد کنند.»

نسرين ستوده، وکيل حقوق بشر، هشتم شهريور ۸۹ پس از تفتيش منزل و دريافت اخطاريه به اتهام اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنيت کشور و تبليغ عليه نظام ملزم به معرفی خود به دادسرای اوين شد. وی در تاريخ ۱۳شهريور ۸۹ به اتهام اقدام عليه امنيت ملی در ايران، بازداشت شد و در طی مدت بازداشت خود به خاطر روند غيرقانونی بازداشت و رسيدگی به پرونده‌اش چندين بار دست به اعتصاب غذای بلند مدت زد.

نسرين ستوده پيش از بازداشت، بار‌ها به‌خاطر فعاليت‌های حقوقی‌اش مورد تهديد قرار گرفته بود. وی از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۱سال زندان تعزيری، ۲۰ سال ممنوعيت خروج از کشور و ۲۰ سال محروميت از وکالت محکوم شده است.

با وجود گذشت هفت ماه از بازداشت وی و صدور حکم قضايی از سوی دادگاه، اين فعال حقوق بشر همچنان در بند ۲۰۹ زندان اوين است و به بند عمومی منتقل نشده است.

نسرين ستوده علاوه بر وکالت، در زمينه حقوق کودکان، با انجمن حمايت کودکان همکاری داشته و به مدت دوسال عضو هيئت مديريه اين انجمن بوده است. وی همچنين از فعالان کمپين يک ميليون امضا برای تغيير قوانين تبعيض‌آميز است.

ستوده همچنین دو هفته پیش برنده جايزه سال ۲۰۱۰ زنبق طلايی شهرفلورانس شد.

به گزارش سايت تغيير برای برابری، اين جايزه از سوی شورای شهر فلورانس به طور مشترک به نسرين ستوده و پدرماريوبارتولينی، فعال حقوق بشر در پرو اهدا شده است.

شورای شهر فلورانس در اطلاعيه‌ای با اشاره به فعاليت‌های نسرين ستوده در «مخالفت با تبعيض قانونی عليه زنان، پذيرفتن وکالت کودکان زير ۱۸ سال محکوم به اعدام و تلاش برای برابری حقوقی زن و مرد در ايران»، اين فعاليت‌ها را دليل اهدای جايزه زنبق طلايی به وی اعلام کرده است.

جايزه زنبق طلايی هر دو سال يک بار به به افراد يا سازمان‌هايی اهدا می‌شود که «گام‌هايی شايسته در پيشبرد و برقراری صلح و دفاع از حقوق بشر برداشته‌اند و در اين راه با آسيب و آزار هم رو به رو بوده‌اند.»

اهدای جایزه زنبق طلایی فلورانس به نسرین ستوده

Maryam — Sat, 26 Mar 2011 11:24:53 +0000

نسرین ستوده، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر، برنده جایزه سال ۲۰۱۰ زنبق طلایی شهرفلورانس شد.

به گزارش سایت تغییر برای برابری، این جایزه از سوی شورای شهر فلورانس به طور مشترک به نسرین ستوده و پدرماریوبارتولینی، فعال حقوق بشر در پرو اهدا شده است.

شورای شهر فلورانس در اطلاعیه‌ای با اشاره به فعالیت‌های نسرین ستوده در «مخالفت با تبعیض قانونی علیه زنان، پذیرفتن وکالت کودکان زیر ۱۸ سال محکوم به اعدام و تلاش برای برابری حقوقی زن و مرد در ایران»، این فعالیت‌ها را دلیل اهدای جایزه زنبق طلایی به وی اعلام کرده است.

جایزه زنبق طلایی هر دو سال یک بار به به افراد یا سازمان‌هایی اهدا می‌شود که «گام‌هایی شایسته در پیشبرد و برقراری صلح و دفاع از حقوق بشر برداشته‌اند و در این راه با آسیب و آزار هم رو به رو بوده‌اند.»

نسرین ستوده، وکیل حقوق بشر، ۸ شهریور ۸۹ پس از تفتیش منزل و دریافت اخطاریه به اتهام اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام ملزم به معرفی خود به دادسرای اوین شد. وی در تاریخ ۱۳شهریور ۸۹ به اتهام اقدام علیه امنیت ملی در ایران، بازداشت شد و در طی مدت بازداشت خود به خاطر روند غیرقانونی بازداشت و رسیدگی به پرونده‌اش چندین بار دست به اعتصاب غذای بلند مدت زد.

نسرین ستوده پیش از بازداشت، بار‌ها به‌خاطر فعالیت‌های حقوقی‌اش مورد تهدید قرار گرفته بود. وی از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۱سال زندان تعزیری، ۲۰ سال ممنوعیت خروج از کشور و ۲۰ سال محرومیت از وکالت محکوم شده است.

با وجود گذشت هفت ماه از بازداشت وی و صدور حکم قضایی از سوی دادگاه، این فعال حقوق بشر همچنان در بند ۲۰۹ زندان اوین است و به بند عمومی منتقل نشده است.

نسرین ستوده علاوه بر وکالت، در زمینه حقوق کودکان، با انجمن حمایت کودکان همکاری داشته و به مدت دوسال عضو هیئت مدیریه این انجمن بوده است. وی همچنین از فعالان کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز است.

وی فارغ التحصیل کار‌شناسی ارشد حقوق بین‌الملل از دانشگاه شهید بهشتی است و پس از اخذ پرونده وکالت، دفاع از بسیاری از فعالان سیاسی و اجتماعی را به صورت رایگان بر عهده گرفت. شیرین عبادی، محمد صدیق کبودوند، امید معماریان، رویا طلوعی، فرناز سیفی، منصوره شجاعی، طلعت تقی‌نیا، پروین اردلان، نوشین احمدی خراسانی، خدیجه مقدم، علی اکبر خسرو شاهی، مریم حسین خواه، جلوه جواهری، ناهید کشاورز، راحله عسگری‌زاده، نسیم خسروی، محبوبه حسین‌زاده، امیر یعقوبعلی، دلارام علی، مارل فرخی، ناهید جعفری و سمیه فرید از جمله موکلان وی هستند.

این وکیل دادگستری در سال ۲۰۰۸ نیز برنده جایزه کمیته بین‌المللی حقوق بشر ایتالیا شد. نسرین ستوده به دلیل ممانعت نیروهای امنیتی، موفق به حضور در مراسم اهدای جایزه نشد.

وی همچنین در ۲۳ خرداد سال ۱۳۸۷ هنگامی که به منظور دفاع از موکلان خود و در حین انجام وظیفه

وکالتی‌اش به محل بازداشت آن‌ها رفته بود، از سوی پلیس دستگیر شد و یک روز در بازداشتگاه وزرا به سر برد. دادگاهی که در تاریخ ۲۶ بهمن ماه ۱۳۸۷ تشکیل شد وی را به اخلال در نظم عمومی و تمرد در برابر پلیس متهم کرد.

پدر ماریو بارتولینی، دیگر برنده جایزه زنبق طلایی سال ۲۰۱۰ به خاطر ۳۰ سال فعالیت در پرو و حمایت از حقوق بومیان پرویی در برابر سلطه شرکت‌های چندملیتی به تحریک بومیان منطقه متهم و بار‌ها بازداشت شده است.

نسرین ستوده، نماد مقاومت زنان ایران در برابر تبعیض قانونی

Maryam — Mon, 24 Jan 2011 17:26:23 +0000

پروین اردلان

پروین اردلان - سال ۲۰۰۷ وقتی که منتخب جایزه اولاف پالمه شدم، نسرین ستوده برایم نوشت: «از اینکه در پاسخ به ندای وجدان مجروحمان در کنار هم ایستاده‌ایم احساس افتخار و غرورمی کنم.»

یک سال بعد وقتی خودش برنده جایزه سازمان حقوق بشر ایتالیا و سپس ممنوع الخروج شد، به او گفتم «همچنان در کنار هم ایستاده‌ایم. به خاطر وجود مسئولیت‌پذیرت احساس غرور می‌کنم» و اکنون قرار است نسرین به اتهام اقدام علیه امنیت، تبلیغ علیه نظام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر پس از ۱۱ سال زندان، ۲۰ سال هم از وکالت محروم و ممنوع الخروج بماند. او به اتهاماتی متهم شده است که برای برائت بسیاری چون من پله‌های دادگاه را بالا و پایین رفته بود.

نسرین که بود این چنین بر او خشم گرفته‌اند؟ او را نخستین بار با مقاله‌هایش شناختم. تقریبا هم سن بودیم. در حالی که من در مجلات فرهنگی اجتماعی می‌نوشتم او در مجله دریچه گفتگو، و بعد‌ها در نشریات اصلاح‌طلب درباره حقوق مجرمان سیاسی می‌نوشت. من که فارغ‌التحصیل رشته روزنامه‌نگاری بودم از دریافت مجوز نشریه محروم شدم، او که در آزمون وکالت کانون وکلا پذیرفته شده بود به مدت ۸ سال از دریافت پروانه وکالت محروم شد. در آن زمان هر دو در مسائل زنان با هم تلاقی کردیم و همراه شدیم. تنها دو سال از دریافت پروانه وکالتش گذشته بود که سیل اتفاقات در جنبش زنان و دیگر جنبش‌ها حجم بالایی از پرونده‌ها را برایش تشکیل داد و وکیلی که مدافع حقوق زنان و خواهان برابری جنسیتی و تغییر قوانین نابرابر نیز بود. وکالت حدود ۴۰ نفر از فعالان زن، فعالان کارگری، دانشجویی، سیاسی، کودکان زیر ۱۸ سال محکوم به اعدام، اقلیت‌های مذهبی، و برخی زنانی که مرتکب قتل شده بودند را برعهده داشت.

ما با وکلایی چون نسرین ستوده با حقوق متهم آشنا شدیم. این وکلا با قبول وکالت رایگان و آموزش حقوق متهم به ما، حس اعتماد به نفس‌مان را به هنگام حضور در دادگاه افزایش داده و به شدت فضای دادگاه‌ها را متاثر کرده بودند. وقتی نخستین بار در دادگاه با زهره ارزنی یکی از وکلای مسئول و مدافع حقوق زنان در دادگاه حاضر شدم هنوز حضور وکلای مدافع حقوق بشر چندان ملموس نبود و بازار کار دادگاه امنیت هم کساد بود. اما سال بعد که تعداد متهمان جنبش‌های مدنی و برخوردار از وکیل افرایش یافت، دادگاه امنیت دادگاه انقلاب در تهران ناچار به بسط فعالیت، اتاق‌ها و بازپرس‌های خود شده بود.

در جریان دادرسی یکی از پرونده‎هایم ، هنگامی که با نسرین در دادگاه بودم، به او گفتم «وجود شما وکلا برای دادگاه امنیت هم بازار کار درست کرده است!» گفت: «وقتی متهمی حقوقش را بشناسد کار دادگاه سخت‌تر می‌شود.» گفتم: «وکیل چه؟ وقتی وکیلی هم زن باشد و هم خودش مدافع برابری حقوقی باشد چه؟» خندید و گفت: «یا به جلسه دادگاه راهم نمی‌دهند، یا مرا هم کنار تو می‌نشانند!» و ما هر دو را تجربه کردیم.

نسرین صدای کسانی است که بی‌صدا بودند. اگر سکینه نماد خشونت قانونی علیه زنان در ایران است، نسرین نماد مقاومت زنان ایران در برابر تبعیض قانونی هم در نقش وکیل و هم در نقش متهم است. او و وکلای اندکی چون او، به عنوان وکیل مدافع حقوق بشر و حقوق زنان گفتمان حقوقی را به گفتمان حقوق بشری ارتقا دادند و مفهوم وکیل را از شکل تجاری، اقتصادی یا مکانیکی به مفهوم انسانی آن دگرگون کردند. او نشان داد یک وکیل مدافع قانونی عمل می‌کند اما مداخله گر هم هست و قانونی را که ناقض حقوق برابر و حقوق بشر باشد هم نقد می‌کند. خودش در پیامی که برای دریافت جایزه ارسال کرد نوشت: «تلاش فعالان جنبش دانشجویی، کارگری، معلمان، رنان، و قومیت‌ها با چالش‌های بزرگ قضایی مواجه بوده است، قاضی این اختیار را دارد که از دخالت وکیل در مرحله تحقیقات مقدماتی در پرونده‌های مته‌مان سیاسی جلوگیری کند و این خود زمینه ساز نقض قوق سیاسی متهمان است.»

در همین پیام بود که او آگاهانه از تنگناهای بر سر راه وکلای حقوق بشر گفت: «وکلای حقوق بشر با تنگناهای فراوانی رو به رو هستند آن‌ها نه تنها با محدودیت‌های قانونی برای دفاع از موکلانشان موجه می‌شوند بلکه با تهدید، تشکیل پرونده و زندان مواجه‌اند.» نسرین با آگاهی از همین مشکلات و تنگنا‌ها به استقبال و چالش با چنین تبعیضاتی رفت و حالا همراه با برخی موکلان‌اش در زندان است.

همبستگی خواهرانه و جهانی برای آزادی زنانی چون نسرین ستوده، دفاع از مدافعان حقوق زنان و مدافعان حقوق بشر است؛ دفاعیه‌ای است برای وکیلی شجاع و در بند، دفاعیه‌ای است به نشانه هم صدایی با زنان برای تحقق برابری جنسیتی و آزادی بیان و عمل. تلاشی است برای نشکستن امید‌هایمان در پرتو همبستگی خواهرانه در سراسر جهان.

*کوتاه شده این نوشته در روزنامه سوئدی سید سونسکا منتشر شده است.

کارنامه‌ی نسرین ستوده

Sun, 23 Jan 2011 17:19:10 +0000

پانته‌آ بهرامی - pantea.bahrami@yahoo.com

پانته‌آ بهرامی - حکم دادگاه بدوی برای نسرین ستوده، وکیل بسیاری از پرونده‌های سیاسی و حقوق بشری، اعتراض‌‌های وسیعی را در سطح بین‌المللی برانگیخت. این وکیل دادگستری به ۱۱ سال زندان محکوم شده است.

شیرین عبادی، وکیل دادگستری و برنده‌ی جایزه‌ی صلح نوبل که مدتی است در خارج از ایران به سر می‌برد، در نامه‌ای به کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل خواستار دخالت این سازمان در پرونده‌ی نسرین ستوده شده است.

علاوه برآن لارنس کانن، وزیر امور خارجه‌ی کانادا روز ۱۱ ژانویه با انتشار بیانیه‌ای در مورد محکومیت نسرین ستوده فعال حقوق بشر به ۱۱ سال زندان، ممنوعیت خروج از ترک کشور و نیز ممانعت وی از اشتغال در حرفه‌ی وکالت به صدور این حکم از سوی مقامات ایران ابراز نگرانی عمیق کرده و آن را کاملاً غیر قابل پذیرش و غیر قابل توجیه دانسته است.

افزون برآن فیلیپ کراولی، سخنگوی وزارت امور خارجه‌ی آمریکا در بیانیه‌ای ضمن اعتراض به حکم این حقوقدان نوشت: «ما از این که نسرین ستوده همچنان در بازداشت است و حق وکالتش را از دست داده، سرخورده‌ایم.»

نسرین ستوده تنها وکیل دادگستری نیست که به زندان در حکومت اسلامی محکوم می‌شود. دکتر هادی قائمی، هماهنگ‌کننده‌ی کمپین بین‌المللی برای حقوق بشر در ایران از چند وکیل دیگر نیز نام می‌برد.

هادی قائمی: آقای اولیایی‌فر برای مصاحبه‌هایی که در مورد پرونده‌های وکلایش انجام داده است، یک‌سال حکم زندان دارد که الان شش یا هفت‌ماه آن را گذرانده است. آقای سیف‌زاده هم از نظر دادگاه بدوی نه سال حکم دارد و همچنین آقای دادخواه نیز حکم مشابهی دارد که در حال اجرا است.

پرونده‌های موکلین ستوده

نسرین ستوده روز ۱۳ شهریورماه، پس از آن که برای پاسخ به احضاریه‌ی دادگاه به دادسرای اوین مراجعه کرده بود، بازداشت شد.

برخی از ویژگی‌های فعالیت این وکیل دادگستری را می‌توان اینگونه دسته‌بندی کرد:

۱ـ وی پرونده‌های سیاسی و حقوق بشری حساسی را به عهده داشت. برای نمونه عیسی سحرخیز، کیوان صمیمی، حشمت‌الهد طبرزدی که هر سه از روزنامه‌نگاران معترض هستند و هم اکنون در زندان به سر می‌برند، از موکلین نسرین ستوده‌اند.

۲ـ نهادهای مدنی در دهه‌ی اخیر در شکل سازمان‌های مستقل در ایران شکل گرفت، اما فعالین مدنی و حقوق بشری همواره مورد حمله‌ی حاکمیت بودند. برای مثال محمد صدیق کبودوند، کنشگر مدنی کرد و برنده‌ی جایزه‌ی هلمن همت نویسندگان تحت آزار، از سوی دیده‌بان حقوق بشر در سال ۸۸، ازجمله موکلین نسرین ستوده بوده که هم اکنون در بند است.

۳ـ نسرین ستوده وکیل بسیاری از کنشگران حقوق زنان بوده است. برخی از هفت فعال حقوق زنان که چندی پیش در مقابل سازمان ملل در ژنو به وضعیت او اعتراض کردند، از موکلین او بوده‌اند.

۴ــ محمدرضا زمانی و آرش رحمانی‌پور که هر دو به اتهام اغتشاشات پس از انتخابات اعدام شدند و ماه‌ها پیش از انتخابات دستگیر شده بودند، از موکلین نسرین ستوده بوده‌اند. وی اما پس از این اعدام‌ها کار خود را به عنوان وکیل تمام شده حساب نکرد و شجاعانه در گفت‌وگو با رسانه‌های فارسی خارج از کشور اعلام کرد: «موکل من مخفیانه اعدام شد. با مخفیکاری از خانواده و وکلا موکلم را بردند و اعدام کردند. حکم مخفیانه صادر شد و با شتاب و مخفیانه اجرا شد.»

نسرین ستوده در مورد آرش رحمانی گفت: «من فقط می‌توانم بگویم که اعدام زیر ۱۸ سال این بار از میان متهمان سیاسی قربانی گرفت. او در زمان طرح اتهامات۱۶، ۱۷ ساله بود. بنابراین به طور حتم موکل من باید در دادگاه اطفال محاکمه می‌شد.» اصرار نسرین ستوده به حضور در دادگاه آرش، باعث تهدید و بازداشت او شد.

۵-ـ نسرین ستوده فشارهایی که موکلانش در داخل زندان متحمل می‌شدند را با صدای بلند با رسانه‌ها در میان می‌گذاشت تا شاید گوش شنوایی پیدا کند و مردم ایران و جهان بدانند که در زندان‌های ایران چه می‌گذرد. برای مثال وی در گفت‌وگویی می‌گوید: «در تنها جلسه‌ی ملاقاتی که به مدت ۱۵ دقیقه با موکلم آقای آرش رحمانی‌پور داشتم، او به من گفت که در دو جلسه‌ی بازجویی خواهرش را در مقابلش قرار داده و گفته‌اند اگر می‌خواهد خواهرش آزاد شود، باید به کارهای نکرده اقرار کند.»

خواهر آرش رحمانی‌پور باردار بوده و بر اثر این فشارها فرزندش را از دست می‌دهد.
نسرین ستوده در تمام طول مدت بازداشت خود از ۱۳ شهریورماه در زندان انفرادی بوده و بارها در اعتراض نسبت به وضعیت خود دست به اعتصاب غذا زده است. او دو فرزند خردسال دارد.

از دکتر هادی قائمی پرسیده‌ام: ۱۱ سال زندان، ۱۰ سال محرومیت از کار وکالت و ۱۰ سال ممنوع الخروج بودن از کشور. فکر می‌کنید که این حکم بر چه اساسی برای نسرین ستوده صادر شده است؟

هادی قائمی: کلاً مبنای این حکم و دستگیری خانم ستوده بسیار ناعادلانه بوده و اگر نگاه کنیم به جرم‌هایی که به ایشان منتسب شده و شواهدی که برای آن آورده‌اند، ناعادلانه بودن این حکم کاملاً آشکار می‌شود. ایشان برای عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر پنج سال حکم گرفته‌اند؛ کانونی که حتی عضوش هم نبوده و فقط وکیل و همکار اعضای آن بوده است. اولاً عضویت در برجسته‌ترین سازمان حقوق بشری ایران که در سطح بین‌المللی شناخته شده است، به هیچ عنوان و برای هیچکس جرم محسوب نمی‌شود. پس اولین نکته ی جالب این است که ایشان حتی عضو این کانون نبودند. ایشان پنج سال حکم برای عدم پوشش حجاب در ویدئویی گرفته‌اند که ضبط کرده بودند و در مراسمی نمایش داده شده است. این حکم یک حکم بی سابقه‌ی دیگر است برای یک فعال مدنی و فقط نشان می‌دهد آنها به دنبال یک بهانه‌ی قانونی بودند تا حکم چنین مدیدی را برای ایشان صادر کنند. اتهام دیگر ایشان «تبلیغ علیه نظام» است به دلیل در مصاحبه‌هایی که در مورد پرونده‌ی موکلین‌شان انجام داده‌اند. این یک کار کاملاً قانونی بوده و وظیفه‌ی هر وکیلی است که پرونده‌ی موکلین خود را دنبال کند و هیچ دلیل قانونی‌ای برای صدور چنین حکمی نیست. درنتیجه می‌بینیم تمام جرم‌هایی که به ایشان منتسب شده است، هیچ مبنای قانونی نداشته و حکم کاملاً غیر قانونی بوده و طی یک حمله‌ی سیستماتیک به جامعه‌ی حقوق بشر ایران است.

به نظر می‌آید این حکم سنگین پیامی را با خود حمل می‌کند. به نظر شما این پیام که از سوی حاکمیت یا قوه قضاییه ایران ارسال شده چیست؟

پیامی که ما در ابتدا و بیشتر از همه آن را تأیید می‌کنیم، سخنان کسانی مانند آیت‌اله، جنتی است که چندماه پیش در خطبه‌های نماز جمعه گفت: «وکلا نباید از باطل دفاع کنند و فقط از حق دفاع کنند.» مسئله این است که اگر حق و باطل واضح است، چرا قوه قضاییه وجود دارد؟ چرا دادگاه وجود دارد و چرا قوانین وجود دارند؟ به طور کلی تلاش می کنند که وکلا را از پرونده‌های زندانیان عقیدتی و سیاسی و ناراضیان دگراندیش خارج کنند. پس پیام این است که هیچ وکیلی نباید وکالت اینگونه افراد را متقبل شود تا نیروهای امنیتی و اطلاعاتی بتوانند با هر نوع سوءاستفاده از قوه قضاییه هر نوع بدرفتاری و شکنجه را انجام دهند و احکام سنگین را برای اینگونه افراد صادر کنند.

قبل از این که ایشان دستگیر شوند، بسیاری از وکلا با رسانه‌ها مصاحبه می‌کردند. الان می‌بینیم که اکثر وکلا از مصاحبه و اطلاع‌رسانی مستقیم خودداری می‌کنند. شما این واکنش را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

دقیقاً درست است و متأسفانه این پیامد منفی اینگونه رفتارها است که وکلا را بسیار ارعاب می‌کند. البته در کوتاه‌مدت ممکن است اثرش این باشد، ولی من بر این امید و باور هستم که جامعه‌ی حقوقدانان ایران ساکت ننشیند و نگذارند به این صورت ارعاب ادامه پیدا کند و کلاً توانایی آنها را برای رسیدگی به پرونده‌های موکلین‌شان محدود کند. این روند بسیار خطرناکی خواهد بود. اگر هیچگونه اطلاعی در مورد وضعیت زندانیان، دلیل بازداشت‌شان، وضعیت پرونده‌ و وضعیت دادگاه‌های‌شان مطرح نشود موجب خواهد شد که حتی کارهای خودسرانه و غیر قانونی بیشتری انجام شود.

همان‌طور که می‌دانید حکم نسرین ستوده از دادگاه بدوی بوده است. فکر می‌کنید که این حکم سنگین بتواند در دادگاه تجدید نظر کاهش پیدا کند؟

بستگی به این دارد که چه قضاتی به این پرونده رسیدگی کنند. هر قاضی شریف و عادلی که حتی قوانین ناقص ایران را هم دنبال کند، می‌تواند ببیند که این سه جرم، همانطور که موشکافی‌شان کردم، هیچ شواهدی برای‌شان وجود ندارد و خانم ستوده فقط و فقط در چهارچوب قوانین ایران رفتار کرده است و به هیچ وجه نمی‌شود ۱۱ سال و حتی یک روز پشت میله‌های زندان نگه‌شان داشت. این نشان خواهد داد که رئیس قوه قضاییه تا چه حد برای محدود کردن تأثیر نیروهای امنیتی ـ اطلاعاتی تلاش خواهد کرد. یا این که پرونده را نزد قضاتی بفرستد که فقط پرونده را مهر و موم می‌کنند و هیچ نظر حقوقی و قانونی به این پرونده‌ها نمی‌دهند.

آخرین سئوالم مربوط به نقش نسرین ستوده اساساً در جریان قوه قضاییه ایران است. همانطور که می‌دانید او وکالت پرونده‌های مهمی را برعهده داشته است. وکیل شیرین عبادی، کیوان صمیمی، عیسی سحرخیز و کسانی بوده که به هرحال جزو مخالفین محسوب می‌شوند. این نقش را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

نقش ایشان به خصوص پس از انتخابات مناقشه‌آمیز خرداد ۸۸ بسیار برجسته بوده است. ایشان از شجاع‌ترین و دلیرترین کسانی بوده‌اند که برای قانونی بودن و رعایت قوانین تلاش کردند و همانطور که گفتید پرونده‌های مهمی را به وکالت گرفتند؛ مخصوصاً در مورد خانم عبادی. در حقیقت این یک انتقامجویی از ایشان است. خانم ستوده با خبررسانی و پیگیری‌ای که در این موارد کرده‌اند، نقش بسیار مهمی داشتند و من ایشان را از مهم‌ترین حقوقدانان پس از انتخابات می‌بینم. اگر چنین حکمی به دادگاه تجدیدنظر ارجاع داده شود، کل جامعه‌ی حقوقدانان ایران باید اعتراض شدیدی را به این حکم ابراز کنند.

آیا کمپین کمپین بین‌المللی برای حقوق بشر در ایران هم حرکتی در این مورد انجام داده است؟

بله. از روز اولی که ایشان بازداشت شدند، ما کمپین‌های رسانه ای و کنفرانس‌های مطبوعاتی و بسیج جامعه‌ی بین‌المللی را مد نظر قرار دادیم و درخواست‌های بسیاری برای آزادی ایشان از سوی جوامع حقوق بشری بین‌المللی شده است. متأسفانه اما می‌بینیم که قوه قضاییه ایران عزم دارد که این پرونده به این مرحله برسد و صددرصد این امر در وضعیت حقوق بشر ایران در سطح بین‌المللی برجسته خواهد شد. ما امیدواریم که پیامد آن یک عکس‌العمل شدید از سوی جامعه‌ی بین‌المللی برای پایبند کردن ایران به تعهداتش باشد.

منظورم حرکت کمپین در پیوند با این حکم است.

بله، هم اکنون تلاش ما این است که از سوی جوامع بین‌المللی به دولت ایران اعتراض شود؛ مخصوصاً از سوی نهادهای سازمان ملل و کمیساریای عالی حقوق بشر که پیش از این هم یک‌بارهم به‌طور خیلی شدید به این مورد اعتراض کرده بودند. به خصوص که پرونده‌ی خانم ستوده را برجسته کرده بودند و درخواست آزادسازی ایشان را داشتند. ما این موضوع را پیگیری خواهیم کرد. کمیساریای عالی حقوق بشر بسیار مهم است، چون تنها نهاد بین‌المللی است که هم اکنون در مورد وضعیت حقوق بشر با دولت ایران گفت‌وگو و مکالمه دارد.