اوین

بازداشت دو روزنامه‌نگار در ایران

society — Sun, 27 Jan 2013 14:19:56 +0000

میلاد فدایی اصل، دبير سرويس سياسی خبرگزاری کار ايران (ایلنا) و سلیمان محمدی، عضو تحريريه روزنامه بهار روز شنبه هفتم بهمن‌ماه از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شدند.

بر اساس خبرهای رسیده از ایران٬ اطلاعی از وضعیت این دو روزنامه‌نگار در دست نیست و اتهامات آنها هنوز اعلام نشده است.

به گزارش تارنمای کلمه، میلاد فدایی اصل ساعت هشت شب روز شنبه در هنگام خروج از محل کارش بازداشت شده است.

این روزنامه‌نگار پیش از این نیز در یازدهم آذرماه سال ۸۸ در منزلش بازداشت شده بود. وی که از سوی شعبه‌ ۲۸ دادگاه انقلاب به يک سال حبس تعزيری محکوم شده بود، خردادماه سال ۸۹ از زندان آزاد شد.

بر اساس خبرهای رسیده از ایران٬ اطلاعی از وضعیت این دو روزنامهنگار در دست نیست و اتهامات آنها هنوز اعلام نشده است.

سلیمان محمدی که با حکم دادسرای فرهنگ و رسانه بازداشت شده نیز از دانشجویان محروم از تحصیل است و پیش از این به دلیل فعالیت‌هایش از ادامه تحصیل محروم شده بود. گفته می‌شود که این روزنامه‌نگار به بند ۲۰۹ زندان اوين منتقل شده است.

دادسرای فرهنگ و رسانه از سال گذشته به منظور تعقيب قضايی روزنامه‌نگاران و نويسندگان فعالیتش را آغاز کرده است. سلیمان محمدی در سال‌های گذشته در روزنامه‌های اعتماد، شرق، فرهيختگان، همشهری و فرهنگ آشتی فعالیت داشته است.

در سال‌های اخیر شمار زیادی از روزنامه‌نگاران بازداشت و به احکام سنگین حبس محکوم شده‌اند. سازمان گزارشگران بدون مرز ایران را بزرگ‌ترین زندان روزنامه‌نگاران در خاورمیانه معرفی کرده و می‌گوید که در سال ۲۰۱۲ این کشور یکی از سه زندن بزرگ جهان برای روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران بوده است.

پیشنهاد بی شرمانه

society — Mon, 17 Dec 2012 08:19:20 +0000

احسان مهرابی*

احسان مهرابی - کسانی که در دو سه سال گذشته گذرشان به بند ۳۵۰ یا بندهای هفت و هشت زندان اوین افتاده است فردی را دیده‌اند با ظاهری متفاوت و خاص. فردی که یازده سال است در زندان به سر می‌برد و هر از چند گاه، حکم جدیدی برایش تعیین می کنند تا زندانش ادامه داشته باشد.

وقتی زندانیان تازه وارد اتهامش را می پرسند، می‌گوید: "اخلاقی است. با همسر یکی از مسئولین بلندپایه نظام رابطه نامشروع داشته‌ام." بعد از چند وقتی که زندانیان با او بیشتر آشنا می شوند، می گوید یکی از مدیران سابق وزارت اطلاعات بوده و جرمش اینکه درباره قتل‌های زنجیره‌ای افشاگری کرده است.

اصلاح‌طلبانی که خود پیش از این در وزارت اطلاعات دست‌اندرکار بوده‌اند و پس از انتخابات سال ۸۸ خورشیدی گذرشان به زندان افتاده است، او را می‌شناسند و سمتش را برای دیگر زندانیان سیاسی تائید کرده‌اند، اما سئوال زندانیان سیاسی این است که این مدیر سابق وزارت اطلاعات چرا اتهام خود را اخلاقی و ارتباط نامشروع با همسر مسئول بلندپایه نظام اعلام می کند. پاسخ "رضا ملک" هم این است که "برای انتقام از من زندگی‌ام را متلاشی کردند. زنم را وادار به طلاق کردند ... من هم می‌خواهم تلافی کنم و قداست کسی که این بلا را سر من آورده بشکنم."

حتی برای زندانیانی که خود طعم بازجویی چشیده و بی‌مرزی رفتار بازجویان را دیده‌اند، باور حرف‌های "غلامرضا مکعیان" معروف به" رضا ملک"، سخت است. پس از چند ماهی اما حداقل بخش‌هایی از روایت این زندانی قدیمی، باورشان می‌شود؛ چرا که روایت‌های بسیار می‌شنوند از پیشنهاد بازجویان به زنان زندانیان سیاسی برای جدایی از همسرشان و آزار کلامی آنان. پس باورشان می‌شود که این اتفاق‌ها استثنا نیست و رویه معمول است. درباره این ماجرا بازجویان و قضات گویا عدالت جنسیتی را هم رعایت می‌کنند. قاضی صلواتی و قاضی مقیسه گاه به بعضی از مردانی که حکم زندان همسرانشان سنگین است پیشنهاد داده‌اند تا از همسرشان جدا شوند، یا اینکه همسر دوم اختیار کنند.

بازجویی و همسر زندانیان سیاسی

پای همسر زندانیان سیاسی از همان روزهای اول بازجویی به میان می‌آید؛ وقتی بازجویان سعی می کنند آنان را شریک دراتهام زندانیان جلوه دهند و تهدید کنند که دستگیرشان می‌کنند. جمله "زنت را هم می‌آوریم همین جا"، تکیه کلام اکثر بازجویان است. هنگام کتک زدن زندانیان بازجویان یک جمله را خیلی دوست دارند تکرار کنند: "دوست داریم زنت را هم بیاوریم اینجا تا کتک خوردنت را ببیند."

بازجویان از تلاش های خود برای بدبین کردن زندانیان سیاسی به همسرانشان ابایی ندارند، بلکه این شیرین‌کاری خود را برای زندانیان دیگر هم تعریف می کنند.عبدالله مومنی، زندانی سیاسی بند ۳۵۰ برای زندانیان دیگر روایت می کرد که بازجوی مشهور زندانیان سیاسی که "سید" نامیده می‌شود با لذت وافری ادعا می‌کرده که "مطالبی را درباره همسر یک زندانی به او گفتم و او پیش من با سیلی به صورت همسرش زد".

بعضی از زندانیان هم روایت می‌کنند که حکم بازداشت همسرشان پیش رویشان نهاده شده است و به همین دلیل تن به خواست بازجویان داده‌اند.

این رفتارها درباره زندانیان مختلف دیر و زود دارد، اما سوخت و سوز ندارد. پرسیدن درباره اختلاف‌های زناشویی هم رسم معمول بازجویان است و تکرار این جمله که: "گویا با زنت خیلی راحت نیستی". اگر کسی از همسرش جدا شده باشد که تازه اول ماجرا است و جزئی‌ترین دلایل جدایی را با اشتهای سیری‌ناپذیری می‌پرسند.

آزار زندانیان محدود به محیط زندان نیست و کار بعضی از زندانیان به خانه هم می‌کشد. روایت مشهوری است بین زندانیان سیاسی بازداشت شده پس از انتخابات سال ۸۸، از آزار خانواده یکی از مقامات دولت محمد خاتمی توسط بازجویان. بازجویان برای اینکه این زندانی را به وحشت بیندازند، یا به تعبیری "دلش را آتش بزنند" او را به خانه‌اش می‌برند و یک بازجو به بهانه گفتن نکته‌ای مهم همسرش را به اتاقی می‌برد و زندانی را در بیرون اتاق نگه می‌دارند.

بازجویان از تلاش های خود برای بدبین کردن زندانیان سیاسی به همسرانشان ابایی ندارند، بلکه این شیرین‌کاری خود را برای زندانیان دیگر هم تعریف می کنند. عبدالله مومنی، زندانی سیاسی بند ۳۵۰ برای زندانیان دیگر روایت می کرد که بازجوی مشهور زندانیان سیاسی که "سید" نامیده می‌شود با لذت وافری ادعا می‌کرده است که "مطالبی را درباره همسر یک زندانی به او گفتم و او پیش من با سیلی به صورت همسرش زد".

روابط با زنان هم یک سئوال متداول است که حتی در بازجویی‌ها آن را مکتوب هم می‌کنند. ابایی هم ندارند نام افراد را بنویسند: "تمام روابط شخصی خود با خانم... را توضیح دهید." شوهردار و غیر شوهردار هم فرقی نمی‌کند. نام یک زندانی سیاسی زن را می‌آورند و از زندانی سیاسی می‌پرسند او را می‌شناسی؟ وقتی جواب مثبت باشد سئوال دیگر این است: "این همانی نیست که با او رازهای مگو داشتی؟"

تشویق همسران زندانیان سیاسی به طلاق

"می‌دانستی شوهرت با فلانی رابطه دارد"، هم پای ثابت گفته‌های بازجویان به زنان زندانیان سیاسی است. این روش‌های بازجویان پس از چند ماهی افشا شد و همسران بسیاری از بازداشت‌شدگان پس از انتخابات سال ۸۸ در دیدارهای خود با یکدیگر عهد کردند که هیچ گفته‌ای درباره همسرانشان را باور نکنند.

اگر کار زندانیان سیاسی از بازداشت به زندان بکشد، بسته به نوع زندان مزاحمت‌های جدید آغاز می‌شود؛ مزاحمت‌هایی که نشان آن را می‌توان در برخی از بیانیه‌های زندانیان دید. سال گذشته تعدادی از زندانیان سیاسی زندان رجایی‌شهر از "پیشنهادهای بی‌شرمانه" ماموران زندان به همسرانشان خبر دادند و نوشتند: "جناب آقای دولت‌آبادی از چه اظهار ندامت کنیم؟ از دخالت ماموران اطلاعاتی و امنیتی و دادستانی در خصوصی‌ترین لایه‌های زندگی بازداشت‌شدگان بی‌پناه؟ یا از پیشنهادهای بی‌شرمانه ماموران نسبت به همسران و خواهرانمان؟ "

اینها همه مصائب همسران زندانیان سیاسی نیست. آنان وقتی در راهروهای دادستانی و دادگاه دنبال کار همسران خود هستند باید طعنه‌های بسیار تحمل کنند. تازه اگر کارشان به قضاتی چون مقیسه و صلواتی بیفتد که اول ماجرا است. اگر زن باشند تشویق به طلاق گرفتن می‌شوند و اگر مرد باشند قیافه این قضات تا آخر عمر در ذهنشان می‌ماند وقتی با خنده‌های خود می‌گویند: "تنها نمان، ما برای گرفتن همسر دوم مجوز قانونی می‌دهیم."

اگر کار زندانیان سیاسی از بازداشت به زندان بکشد، بسته به نوع زندان مزاحمت‌های جدید آغاز می‌شود؛ مزاحمت‌هایی که نشان آن را می‌توان در برخی از بیانیه‌های زندانیان دید. سال گذشته تعدادی از زندانیان سیاسی زندان رجایی‌شهر از "پیشنهادهای بی‌شرمانه" ماموران زندان به همسرانشان خبر دادند و نوشتند: "جناب آقای دولت‌آبادی از چه اظهار ندامت کنیم؟ از دخالت ماموران اطلاعاتی و امنیتی و دادستانی در خصوصی‌ترین لایه‌های زندگی بازداشت‌شدگان بی‌پناه؟ یا از پیشنهادهای بی‌شرمانه ماموران نسبت به همسران و خواهرانمان؟ "

مهدی محمودیان دیگر زندانی مقیم زندان رجایی‌شهر هم در نامه خود خطاب به رهبری خبر داده بود که "بازجویان با همسران جوان برخی زندانیان به دفعات تماس می‌گیرند تاجایی که آن‌ها مجبور شده‌اند گوشی‌های موبایل خود را خاموش یا تعویض کنند".

زندانیان بند ۳۵۰ اوین گویا کمتر با این مزاحمت‌ها گرفتارند، اما فشار بر خانواده برخی از آنان همچنان ادامه دارد، تا آنجا که ابوالفضل قدیانی، عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی گفته، یکی از بازجوهای ارشد سپاه پاسداران با نام مستعار "اوسط" و با نام واقعی "علی انواری" که در اطلاعات سپاه فعالیت می‌کند و از افراد نزدیک به حسین طائب، فرمانده قرارگاه ثارالله سپاه است، از همسر علیرضا رجایی، روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی خواسته است از شوهرش طلاق بگیرد.

ابوالفضل قدیانی که زندان شاه را نیز تجربه کرده برای رئیس قوه قضائیه نوشته که این اقدامات بازجویان روی ساواک را هم سفید کرده است. آنانی که می‌خواهند روایت زندان‌های جمهوری اسلامی در سه سال گذشته محدود نشود یادآور می‌شوند که نظیر این جمله قدیانی را پیشتر نیز بسیاری نوشته اند، ازجمله آیت‌الله منتظری، قائم مقام رهبری که به آیت‌الله خمینی نوشت: "جنايات اطلاعات شما و زندان‌های شما روی شاه و ساواك شاه را سفيد كرده است؟"

پاسخ آیت‌الله خمینی برآشفتن بود و گفتن اینکه: "آیا من هم از شاه بدترم؟" پاسخی که گویا تا سالیان سال در جمهوری اسلامی تکرار می‌شود.

پانویس:

احسان مهرابی، خبرنگار سابق روزنامه "اعتماد ملی" یک سالی را در بند ۳۵۰ زندان اوین سپری کرده و این نوشته حاصل حضور وی در زندان و شنیدن روایت دیگر زندانیان سیاسی حول موضوع آزار همسران زندانیان سیاسی است.

"حداد عادل خراسان" و همکار لاجوردی، مسئول پرونده ستار بهشتی

politics — Tue, 13 Nov 2012 08:53:06 +0000

احسان مهرابی

احسان مهرابی – بهارستان‌نشینان پیگیری پرونده کشته شدن ستار بهشتی را به نماینده‌ای سپرده‌اند که دخترش عروس فرد اول خراسان است و همشهریانش او را"حداد عادل خراسان"می خوانند.برای بازجوها و زندانبانان اما او یک همکار سابق است که همراهی با اسدالله لاجوردی را از جمله افتخاراتش می‌داند.

زندانبان سابق و نماینده امروز مجلس پدرعروس تولیت آستان قدس رضوی است. نماینده رهبری که همه امورات استان باید با او هماهنگ شود، تا آن جا که مصطفی تاج زاده، معاون سیاسی عبدالله نوری در وزارت کشور درپاسخ به انتقاد اعضای انجمن اسلامی دانشگاه مشهد گفت که استاندار خراسان و یک استان دیگر را باید با هماهنگی انتخاب می‌کردیم و دستمان باز نبود.مخالفان به او شاه عباس می‌گویند، تا نمادی باشد از حکمرانی عباس واعظ طبسی بر همه امور استان.هرچند این روزها رئیس دولت به او بی مهر شده و امام جمعه مشهد به سبب سخنان بدیعش از او مشهورتر.

پدر عروس واعظ طبسی زمانی که برای انتخابات مجلس هشتم به مصاف رقبا می‌رفت، از سوی مخالفان لقب "حداد عادل خراسان " را گرفت.هر چند برخلاف حداد عادل کمتر در دستگاه پدر دامادش به صورت علنی ظاهر می‌شد.

طی مراحل

محمدرضا محسنی ثانی نماینده شهری است که زمانی به دکتری، زاده شده در روستای مزینانش مشهور بود. آن روزها محسنی ثانی در انگلیس دانشجو بود و مانند بسیاری از همشهریانش شیفته دکتر شریعتی، تا آن جا که نام پسرش را مانند دکتر، احسان گذاشت، پسری که تولد در منچستر نصیبش شد. برای تحصیل به لندن رفت و پس از بازگشت شرکتی تاسیس کرد تا برای صدا و سیما تیزرهای تبلیغاتی بسازد.

محسنی ثانی پس از انقلاب به ایران بازگشت. اولین فرمانده سپاه سبزوار و فرماندار آمل شد.در روزهایی که آمل صحنه سرکوب شدید مخالفان نظام بود.او با این سابقه سالهای ۶۸ تا ۷۱ را به همکاری با اسدالله لاجوردی رئیس سازمان زندانها گذراند.فردی که محسنی ثانی او را جوانمرد نامیده است.

محسنی ثانی سپس به استان خود بازگشت و پس از فرمانداری مشهد، در دوره دوم ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی معاون سیاسی استاندار خراسان شد.رفت و آمد با خانواده واعظ طبسی دختر او را به ازدواج پسر واعظ طبسی درآورد و آیت الله خامنه‌ای خطبه عقد دو آقازاده را خواند.

پس از دوم خرداد اوضاع به کام محسنی ثانی نبود. از سمت‌های دولتی بازماند و به مدیر کلی استانهای شورای نگهبان قناعت کرد تا دردولت احمدی نژاد استاندار لرستان شود.آب او با احمدی نژاد به یک جوی نرفت و استانداریش دیری نپایید.این بار به شهر خود بازگشت و نماینده سبزوار در مجلس هشتم شد.درانتخاباتی که رقبای انتخاباتی او از هزینه ۵۰۰ میلیون تومانی اش خبر دادند و سفره‌های گسترده چلو کباب یک هفته‌ای برای روستائیان.

محسنی ثانی درمجلس هشتم چهره‌ای بی سر و صدا بود و تنها به حفظ منافع آستان قدس رضوی قناعت می‌کرد.درمجلس نهم رئیس کمیته امنیت داخلی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شد و این روزها پرونده‌ای را به دست گرفته که بیشتر از همیشه خبرسازش می‌کند.پرونده کشته شدن ستار بهشتی در زندان.پرونده‌ای که درآن چندان بی تخصص نیست.هم سابقه برخورد با مخالفان درآمل را دارد و هم سابقه زندانبانی.

شهری که محسنی ثانی درمجلس نمایندگیش می‌کند مشهور به شهر" ملاهادی سبزواری" با تخلص" اسرار" است اما گویا بنا نیست او اسراری هویدا کند. او در دفاع از همکاران سابق خود از سخنگوی قوه قضائیه هم پیشی گرفته است.در روزی که محسنی اژه‌ای از نظریه پزشکی قانونی درباره کبودی ۵ جای بدن ستار بهشتی خبر داده، محسنی ثانی از مرگ طبیعی ستار بهشتی و عدم قصور ماموران سخن رانده است.

صاحب کرسی نمایندگی مردم سبزوار در مجلس گویا سالیانی است شریعتی و تخلص "اسرار" را از دایره علایق خود کنار گذاشته است.رقبایش می‌گویند او به مانند حداد عادل از پدر دامادش پیروی می‌کند همانگونه که طرح سئوال از احمدی نژاد را امضا کرده تا تلافی بی مهریهای احمدی نژاد به واعظ طبسی باشد.

همکاران سابقش درسازمان زندانها هم شاید دراین اندیشه‌اند که او به هم شغلان سابق خود وفادار است.چرا که برای همکار اسدالله لاجوردی مقصر خواندن یک بازجو برای مرگ یک زندانی بیشتر به یک شوخی می‌ماند.

اوصاف علاء الدین بروجردی

مخالفانش اما می‌گویند او اسرار مگویی دارد و فاش گویی برایش تاوان بسیار. فعالیت‌های اقتصادی کلان از نوع فعالیت‌های رئیسش در کمیسیون امنیت ملی مجلس.رئیسی که مانند محسنی ثانی وجود آثار شکنجه بر بدن ستار بهشتی را تکذیب کرده است. تکذیب‌های علاء الدین بروجردی رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس سابقه‌ای تاریخی دارد. زمانی که مسئول امور افغانستان در وزارت خارجه بود، اوضاع بحرانی این کشور را تکذیب کرد و به کارکنان کنسولگری ایران درمزار شریف گفت همان جا بمانند.آنها نیز ماندند و به دست طالبان کشته شدند.

روزهای پس ازانتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ هم روزهای پر رونق تکذیب‌های او بود، تا درمقابل خبرهای شکنجه زندانیان از استخر رفتن سعید حجاریان در زندان بگوید و غذاهایی که برای زندانیان از رستوران دشت بهشت می‌آید.

تا خبر مصاحبه‌های بروجردی به زندانیان برسد ماه‌ها طول کشید و آنان خبر دادند درآن روزها حتی حکایت شلاق خوردن خود را به بروجردی گفته‌اند و او همه را کتمان کرده است. حسین کروبی پسر مهدی کروبی هم فاش کرد که دو پسر جوان به بروجردی از تجاوزهای کهریزک گفته‌اند و آنان را از اوین به جای دیگری برده‌اند.

وقتی برای تکذیب خبر تجاوز به بازداشت شدگان پس از حوادث انتخابات ریاست جمهوری شتاب فراوان داشت مهدی کروبی به او گفت که از رئیس نشدن در کمیسیون امنیت مجلس نهم می‌ترسد. البته او باز هم رئیس شد.حتی پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی هم راه را بر او نبست، تا آن جا که صدای کریمی قدوسی نماینده سپاهی مشهد بلند شد و گفت که بروجردی درسربرگ‌های کمیسیون امنیت ملی برای گروه امیر منصور آریا توصیه نوشته است.موافقانش دربرابر حمله‌ها گفتند هر چه نباشد نظام به او بابت تکذیبهایش وامدار است.

رئیس و مرئوس

محسنی ثانی نیز گویا این روش را از رئیسش آموخته و تصمیم گرفته نظام را وامدار تکذیب‌های خود کند.تا هم اسرار مگویش فاش نشود و هم اینکه ریاستش دوام داشته باشد.تکذیب کشته شدن یک زندانی به دست بازجویان برای کسی که در همکاری با لاجوردی کم شدن آمار صدها زندانی را دیده و شنیده هم که نباید کار سختی باشد.

حکم‌های گروهی، عفوهای گروهی

Thu, 16 Aug 2012 13:43:28 +0000

گزارش یک زندانی سابق از روز آزادی گروهی زندانیان

احسان مهرابی

احسان مهرابی − «اسامی زیر با لباس آراسته به افسر نگهبانی». این عبارت در رمضان امسال و پارسال چندین بار از بلندگوی بند ۳۵۰ زندان اوین تکرار شده است. پس از این عبارت تعدادی از زندانیان، شال و کلاه می‌کنند و با لباس آراسته نزد افسر نگهبانی می‌روند؛ لباس آراسته‌ای که البته یک جزئش کمتر از لباس های بیرون زندان است و به جای کفش دمپایی دارد. دمپایی ها گاهی با کت و شلوار هم همراه می‌شود. براساس یک رسم قدیمی زندانیان حق پوشیدن کفش ندارند چرا که شاید با مامورین زندان اشتباه شوند و بگریزند.

زندانیان به دادستانی برده می‌شوند. انتظارش را دارند. معمولاخبرش قبل از خودش می‌آید. از سال ۸۸ قوه قضائیه راه آزادی مشروط را بسته است و راه عفو را باز کرده تا آزادی زندانیان نیز کنترل شده باشد. یکی از معاونان دادستان یا یکی از بازپرس‌ها به زندانیان توضیح می‌دهد که مشمول عفو شده‌اند و باید تقاضای عفو بنویسند. تقاضایی ساده: «من تقاضای عفو و بخشودگی دارم.»

تقاضای آزادی

بعضی می‌نویسند تقاضای آزادی دارم یا درخواست آزادی دارم تا عفو را به کار نبرده باشند. بسته به کرم بازپرس برخی از متن‌ها را می‌پذیرند و به بعضی می‌گویند دوباره بنویس و کلمه عفو را به کار ببر. انتخاب زندانیان براساس بررسی قبلی و چراغ سبز بازجویان انجام شده است، اما وقتی پای کار به میان می‌آید بعضی زندانیان می‌گویند اشتباهی نکرده‌اند که عفو بخواهند.

احسان مهرابی، خبرنگار سابق روزنامه "اعتماد ملی" که یک سالی را در بند ۳۵۰ زندان اوین سپری کرده و رمضان سال گذشته شاهد آزادی گروهی تعدادی از زندانیان بوده، در این گزارش روزهای آزادی گروهی زندانیان را برای رادیو زمانه توصیف کرده است.

«مصطفی نیلی» که سه سال و شش ماه حبس دارد رمضان پارسال به بازپرس محبی گفت که «اشتباهی نکرده که عفو بنویسد»، اما محبی که گویا دوست داشت او آزاد شود نیلی را به نزد کیامنش بازپرس شعبه سه دادسرای اوین برد. نیلی پس از بازگشت به دیگر زندانیان توضیح داد که کیامنش معلمش بوده و از قضا بازپرسش درآمده است. بازپرسی که گویا رسم معلمی را درتادیب شاگرد می‌دید و پرونده‌اش را به دادگاه فرستاد. معلم سابق اینک از شاگردش می‌خواست که عفو بنویسد، اما نتوانست قانعش کند و او به زندان بازگشت.

هنگامی که زمزمه عفو می‌رسد کمتر بحثی بین زندانیان درمی گیرد. تصمیم‌ها از قبل مشخص است و مدت ها است زندانیان در این زمینه به جمع بندی رسیده‌اند. زندانیان شاخص سیاسی که تکلیفشان معلوم است. نه کسی از آنان می‌خواهد عفو بنویسند، نه آنان تصمیمی برای نوشتن عفو دارند. هرچند گاهی به شوخی می‌گویند «کاغذ دولتی» بیاورید می‌خواهم عفو بنویسم. آنان البته به دیگران توصیه می‌کنند که عفو بنویسند.

نشانه‌های عفو هم با پر شدن زندان‌ها می‌آید. پیش از ریاست آملی لاریجانی قوه قضائیه اصراری به اجرای همه حکم‌های زندانیان سیاسی نداشت، اما گویا روحانی جوان دوست ندارد کار زمین مانده نداشته باشد. دو سالی است که پیش از ماه رمضان زندان اشباع می‌شود و این اشباع برای برخی نشانه آزادی است.

تعداد زندانیان اتاق های بند ۳۵۰ زندان اوین که درحالت عادی به طور متوسط گنجایش ۲۰ تخت را دارد پیش از رمضان به ۳۰ نفر هم می‌رسد و ۱۰ نفر به اصطلاح زندانیان «کف خواب» می‌شوند. در یک اتاق ۵۰ متری که بخشی از آن به وسیله تخت‌های سه طبقه اشغال شده است. جمعیت بند درماه رمضان از ۲۰۰ افزون می‌شود و همه منتظر می‌شوند برای خالی شدن زندان. چه آنهایی که امید آزادی دارند و چه انهایی که بناست همچنان در زندان سر کنند.

فهرست عفو و نام‌های سرخ

وقتی اسم‌ها خوانده می‌شود معمولاً زندانیان انتظارش را دارند. فهرست عفو معمولاً از سوی مقامات دادستانی تهیه و به تائید بازجویان پرونده هر یک از افراد می‌رسد. بعد از تائید و طی مراحل گاهی به خانواده‌هایشان هم وعده آزادی داده می‌شود. خانواده‌های زندانیان سیاسی که برای یک ملاقات حضوری نیز به تائید دادستان نیاز دارند، هر از چند گاهی مجبورند سری به دادستانی بزنند. جعفری دولت آبادی دادستان تهران هم گویا برای به خاطرآوردن خانواده زندانیان حافظه‌ای قوی دارد. سال پیش که در دفتر او هنوز به روی خانواده‌ها باز بود گاهی از احوال زندانیانشان نیز می‌پرسید.

در فهرست عفو اما همیشه تعدادی مشمول خط قرمزند. رجایی شهر هم که تبعیدگاه است و کمتر گذر پیک عفو به آنجا می‌افتد. به جز زندانیان شاخص سیاسی برخی زندانیان نیز به هر تقدیر مورد غضبند و نه تنها از آنان درخواست تقاضای عفو نمی‌شود، بلکه اگر خودشان هم عفو بنویسند راه به جایی نمی‌برد. ماهان محمدی قدیمی‌ترین زندانی سیاسی بند ۳۵۰ اوین با هشت سال سابقه زندان از جمله زندانیانی است که آب پاکی را روی دست خانواده‌اش ریخته‌اند و گفته‌اند عفوی در کار نیست. هر چند خانواده او امیدوارند.

محرومیت از عفو هم مثل خیلی چیزهای دیگر دلیل خاصی ندارد. درباره ماهان محمدی نوع محکومیت شاید یکی از دلایل باشد. اتهام او توهین به مقدسات است و گویا مسئولان دلشان نمی‌آید از خیر زندان او بگذرند.

زندانیانی هم که حکم اعدام را بالای سرشان است به این عفو‌ها امیدی ندارند. پرونده آنان درجای دیگری گره خورده است. خانواده‌هایشان اما همچنان از زندانیان آزاد شده خبر زندانیانشان را می‌گیرند.

حبس بلندگو

زمان نوشتن عفو‌ها که سپری می‌شود زندانیان به تعبیر رایج «حبس بلندگو» می‌شوند و منتظر اعلام نامشان برای آزادی. گاهی هم در روزهای آخر برای اسم‌های از قلم افتاده سربازی را به زندان می‌فرستند تا نامه عفو تعدادی از زندانیان را بستاند و با خود ببرد.

رسم زندان برای آزادی زندانیان، آزادی در شب است. دو سه شب مانده به آخر ماه بلندگو به صدا در می آید. زندانیان منتظر از قبل ساک خود را بسته‌اند. در زندان رسم است که زندانیان با خود چیزی بیرون نمی‌برند مگر یادگاری‌ها را.

ساعاتی بعد بند خلوت می‌شود و سکوتی مرگبار حاکم. تعدادی از زندانیان که انتظار آزادی داشته‌اند از قلم افتاده‌اند. دیگر زندانیان به آن‌ها امید می‌دهند که شاید فردا هم خبری باشد. بعد‌ها مشخص می‌شود که مسئولان در عفو هم خست به خرج داده‌اند و به جای آزادی، بخشی از حکم کم شده است. البته برای حکم های بالا همین هم غنیمت است، چرا که امیدوارند در عفوی دیگر آزاد شوند. آنان تجربه‌های زندانیان گذشته را پیش رو دارند.

... و زندان می‌ماند و زندانی

پس از ساعاتی سکوت، زندانیان باقیمانده خاطراتشان را مرور می‌کنند. خوشحالند برای آزادی دوستانشان و ناراحت از اینکه معلوم نیست تقدیر سخت، فرصتی برای دیدارشان فراهم کند.

تعدادی از زندانیان که انتظارش را ندارند هم برای آزادی فراخوانده می‌شوند؛ زندانیانی که چند روز یا یک ماه از حکمشان باقی مانده است. گویا مسئولان دوست دارند با این زندانیان آمار عفو‌ها را بالا ببرند. بسیاری که به اصطلاح مشمول عفو شده‌اند بخش عمده‌ای از زمان حبس خود را گذرانده‌اند. قوه قضائیه که عادت به برگزاری دادگاه‌های گروهی و فله‌ای دارد گویا در عفو دادن هم دوست دارد گروهی عمل کند.

زندانیان باقیمانده زندگی جدید خود را از سر می‌گیرند. چند روزی بعد دوباره افراد جدید وارد زندان می‌شوند و اوضاع مانند قبل می‌شود، گویا نه خانی آمده و نه خانی رفته است. این ماجرا که سه سالی است آغاز شده گویا چند سال دیگر هم ادامه دارد.

ابوالفضل قدیانی خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای: علاج کار آن است که از قدرت دست بکشید

Maryam — Sat, 31 Dec 2011 16:10:38 +0000

ابوالفضل قدیانی، عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، از احزاب اصلاح‌طلب در نامه‌ای از درون زندان اوین خطاب به آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، نوشت: "علاج کار نظام این است که از قدرت دست بکشید."

عضو دربند سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که دو روز پیش به اتهام "توهین به رهبری" به سه سال زندان محکوم شده در نامه خود نوشته است که رهبر جمهوری اسلامی ایران با استفاده از قدرت مطلق ولی فقیه بانگ مخالف را خفه کرده است.

این زندانی ۶۶ ساله نوشته است: "من و امثال من در راه پیروزی انقلاب جان، مال و آزادی خویش را نگذاشته‌ایم که سه دهه بعد آقای علی خامنه‌ای این‌گونه بر کشور سلطنت کند. ملت ما از مشروطه تا انقلاب اسلامی آن همه رنج نکشید تا امروز فردی به نام ولایت فقیه قانون را در تمامی مراتب به بازیچه ای برای اعمال قدرت مطلقه خویش بدل سازد. "

وی در ادامه نامه خود با بیان این که "انقلاب اسلامی در آستانه فروپاشی قرار گرفته" خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای نوشته است: "تغییر ساختار ریاستی به پارلمانی راه علاج کشور نیست بلکه علاج کار در آن است که جنابعالی از قدرت دست بکشید."آیت‌الله خامنه‌ای مهرماه سال جاری از احتمال تغییر ساختار نظام ایران از ریاستی به پارلمانی سخن گفته بود.

ابوالفضل قدیانی:من و امثال من در راه پیروزی انقلاب جان، مال و آزادی خویش را نگذاشته‌ایم که سه دهه بعد آقای علی خامنه‌ای این‌گونه بر کشور سلطنت کند

قدیانی در بخش دیگری از نامه خود که در تارنمای "کلمه" منتشر شده، "اعمال استبداد در کشور " را در صدر جرائم رهبر جمهوری اسلامی دانسته و با اشاره به آیت‌الله خامنه‌ای نوشته است: "اگر ایشان مسئولیت جنایاتی همچون شلیک گلوله جنگی در معابر عمومی به شهروندان معترض حاضر در یک راهپیمایی مسالمت‌آمیز و آنچه از شکنجه و تجاوز بر سر پیر و جوان این مردم در کهریزک و یا سایر بازداشتگاه‌های پیدا و پنهان امنیتی و انتظامی آورده است، منتسب به فعل ماموران خویش سازد، استبداد جرمی است که او خود مباشرتا مرتکب شده است و به هیچ روی قابل انکار نیست."

وی با اشاره به "اختلاس سه هزار میلیارد دلاری در سیستم بانکی کشور"،افزوده است: "علت بزرگترین فساد مالی در دولت و مجلس مطلوب آقای خامنه‌ای طبق گزارش دستگاه قضایی منتسب به او را باید در استبداد مقام رهبری جست‌وجو کرد."

این زندانی سیاسی می‌گوید: "بیکاری، تورم، تحریم‌های گسترده، سایه شوم جنگ و تحریم کشتیرانی دستاورد حکمرانی مستبدانه در ایران است."

قدیانی همچنین خواستار آزادی میرحسین موسوی و مهدی کروبی دو تن از رهبران جنبش سبز شده و آزادی این دو را "کم‌ترین خواسته" از رهبر جمهوری اسلامی عنوان کرده ‌است.

ابوالفضل قدیانی، عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی و رییس کمیته تشکیلات این سازمان، دی ماه ۸۸ در جریان بازداشت‌های گروهی پس از تظاهرات روز عاشورا، بازداشت و پس از تحمل یک ماه زندان، با وثیقه ۲۰۰میلیون تومانی از زندان آزاد شد.

وی در دادگاه و در دفاعیات خود، سران جمهوری‌اسلامی را به انجام "کودتای انتخاباتی" متهم کرد و به تحمل یک سال زندان محکوم شد، اما تقاضای تجدیدنظر نکرد.

این فعال سیاسیمی بایست در چهارم آذر ماه و با اتمام دوران محکومیت خود از زندان آزاد می‌شد که با حکم دادگاه انقلاب اسلامی به سه سال زندان به اتهام توهین به رهبری محکوم شد.

پایان تابستان با دو بازداشت و اجرای شلاق برای فعالان زنان

Maryam — Tue, 27 Sep 2011 22:49:06 +0000

گزارشی از وضعیت زنان زندانی سیاسی در شهریور ۱۳۹۰

حمیده نظامی

حمیده نظامی- اجرای حکم شلاق برای یک فعال سیاسی زن، دو بازداشت و صدور حکم ۹۰ ماه حبس و ده سال محرومیت از فعالیت برای دو تن از فعالان حقوق زنان و یک وکیل پایه یک دادگستری، جدید‌ترین احکام صادر شده علیه زنان فعال سیاسی و مدنی است.

اجرای نمادین ۵۰ ضربه شلاق

۲۳ شهریور ماه حکم ۵۰ضربه شلاق برای سمیه توحیدلو، از فعالان ستاد میرحسین موسوی اجرا شد؛ آن‌هم در حالی که زنجیر به دست و پایش بسته بودند. این چندمین حکم شلاق است که از سوی قوه قضاییه برای فعالیت‌های سیاسی و عقیدتی فعالان زن صادر می‌شود.

دو بازداشت و آزادی یک فعال زن

فرانک فرید، شاعر، مترجم و فعال حقوق زنان عصر روز شنبه، ۱۲شهریورماه سال جاری (1390) هم‌زمان با گردهمایی‌ای که از سوی فعالان محیط زیست در اعتراض به خشک شدن تدریجی دریاچه ارومیه برگزار شده بود با ضرب و شتم شدیدی که منجر به خونریزی وی شده بود، بازداشت شد.

فرشته شیرازی از دیگر فعالان کمپین یک میلیون امضا در آمل نیز صبح یکشنبه ۱۳شهریورماه، در پی احضار به اداره اطلاعات آمل بازداشت شد. خانم شیرازی همچنان از ملاقات حضوری و تماس با خانواده خود محروم است و تاکنون خبری مبنی بر اتهام وی و علت بازداشت او به خانواده‌اش اعلام نشده است. سازمان عفو بین‌الملل ۲۳ شهریورماه، در فراخوانی فوری خواستار آزادی فرشته شیرازی شد.

مریم بهرمن، وبلاگ‌نویس، فعال جنبش زنان و کمپین یک میلیون امضا در شیراز ۲۴ شهریور ماه پس از۱۲۶ روز بازداشت موقت، با قید وثیقه به مبلغ ۲۵۰ میلیون تومان آزاد شد. وی که در ماه گذشته از زندان شیراز به اوین منتقل شده بود، پیش از آزادی به زندان شیراز بازگردانده شد و مراحل آزادی خود را طی کرد.

بهاره هدایت، از فعالان جنبش زنان و دانشجویی که برای انجام عمل درمانی روی کیسه صفرا برای بار دوم به مرخصی استعلاجی از زندان آمده بود، سه‌شنبه ۱۵‌شهریورماه برای گذراندن دوران محکومیت ۱۰ ساله‌اش به زندان اوین بازگشت.

۹۰ ماه حبس و ده سال محرومیت از وکالت برای فعالان زن

هفتم شهریورماه، دادگاه نهایی مهرنوش اعتمادی و هایده تابش از فعالان کمپین یک میلیون امضا، در اصفهان برگزار شد. اتهام این دو فعال حقوق زنان، تبلیغ علیه نظام بود که قاضی شعبه ۱۱دادگاه انقلاب اصفهان آن‌ها را مجرم و دفاعیات‌شان را خالی از واقعیت دانست. به موجب همین ماده، این دو نفر به ۹ ماه حبس تعلیقی به مدت سه سال محکوم شدند.

ژیلا بنی‌یعقوب، روزنامه‌نگار ایرانی روز دوشنبه ۱۴ شهریورماه، برای پنجمین بار پس از انتخابات ۱۳۸۸ در دادگاه حاضر شد. وی این بار به جرم توهین به رئیس‌جمهوری و مقامات کشور به دادگاه فراخوانده شده بود.

همچنین دادگاه پروین مخترع، ۱۵شهریورماه برگزارشد. وی که بدون داشتن هیچ‌گونه سابقه فعالیت سیاسی- اجتماعی و تنها به دلیل دفاع از فرزندش، کوهیار گودرزی، بازداشت شده است، در ملاقات با خانواده خود گفته ‌بود که طی مراحل بازجویی، اتهامات زیادی از جمله اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی به وی تفهیم شده است.

فرشته شیرازی صبح یکشنبه ۱۳شهریورماه، در پی احضار به اداره اطلاعات آمل بازداشت شد و همچنان از ملاقات حضوری و تماس با خانواده خود محروم است، تاکنون خبری مبنی بر اتهام وی و علت بازداشت او به خانواده‌اش اعلام نشده است

نسرین ستوده، وکیل پایه یک دادگستری از سوی شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر به شش سال حبس و ۱۰سال محرومیت از وکالت محکوم شد. این حکم به مینا جعفری، وکیل خانم ستوده ابلاغ شده است. این حقوقدان اکنون در بند نسوان زندان اوین به سرمی‌برد و به دلیل بی‌حرمتی به خود و خانواده‌اش در آخرین ملاقات کابینی از ملاقات‌های بعدی تا اصلاح این وضعیت صرف نظر کرده است.

از سوی دیگر روز ۲۷ شهریورماه، قرار بود دومین جلسه دادگاه کانون انتظامی وکلا برای رسیدگی به درخواست یک مرجع قضایی مبنی بر تعلیق پروانه‌ وکالت نسرین برگزارشود که مسئولین با اعزام وی به دادگاه انتظامی موافقت نکردند.

بازداشت و توهین به خانواده زندانیان سیاسی زن

در مسیر اعمال فشار بر فعالان سیاسی زن، ششم شهریورماه، مسئولان زندان به خواهر نسرین ستوده، گیتی ستوده، وکیل پایه یک دادگستری، اعلام کردند که حق ملاقات با خواهر زندانی‌اش را ندارد. این در حالی است که تمام اعضای درجه یک خانواده بدون هیچ محدودیتی می‌توانند زندانی‌شان را ملاقات کنند.. ملاقات کابینی برای فرزندان زندانیان از دیگر فشارهای وارده بر خانواده زندانیان است.

همچنین مهدیه گلرو با انتشار نامه‌ای از زندان اوین، نسبت به بی‌عدالتی‌های صورت گرفته در حق همسرش اعتراض کرده و آن‌ را مصداقی برای «مجازات‌های خانوادگی» خوانده که در دوسال اخیر باب شده است. بازداشت وحید لعلی‌پور که پیشینه هیچگونه فعالیت سیاسی نداشته، بنا به اذعان ماموران امنیتی، تنها بهانه‌ای برای فشار به مهدیه گلرو بوده است.

از سوی دیگر معصومه دهقان، معلم بازنشسته و همسر عبدالفتاح سلطانی که دوماه پیش با قرار وثیقه آزاد شده بود، ۲۷ شهریورماه از ارسال احضاریه دادگاه برای خود خبر داد. این احضاریه‌ با عنوان آخرین دفاع در تاریخ هفدهم آبان ماه از سوی شعبه ۱۵ برای او ارسال شد. در صورتی که آخرین دفاع پیشتر، یعنی نزدیک به یک‌ماه پیش از او گرفته شده بود.

شرایط بحرانی یک فعال زن در زندان

درحالی‌که وضعیت بهداشت زندان زنان به مانند دیگر زندان‌ها نامناسب است، از شرایط نگران‌کننده فرانک فرید گزارش‌هایی شده است. گوش چپ‌ این فعال زنان بر اثر ضربات شدید، دچار مشکل شنوایی شده و با توجه به امکانات محدود پزشکی و دارویی زندان، امکان ناقص‌العضو شدن این فعال زنان وجود دارد. بر اساس این گزارش‌ها، او در روز اول بازداشت، چندین‌بار مورد ضرب و شتم قرار گرفت تا جایی که به علت وخامت حال وی، به درخواست ماموران، اورژانس به محل بازداشت آمد. خانم فرید ساعت‌ها زیر سرم قرار داشت. چندی پیش هم سازمان عفو بین‌الملل طی بیانیه‌ای به وضعیت وخیم وی در زندان اشاره کرده و خواستار رسیدگی فوری به این فعال مدنی شده بود.

در همین زمینه:

افزایش فشار بر زندانیان سیاسی زن

تابستان ۱۳۹۰و بازداشت سه سینماگر زن

هفت بازداشت و ۱۳ سال زندان برای فعال زن

نگرانی از تکرار فاجعه کهریزک برای زندانیان سیاسی زنان

آغاز سال جدید با ۶۹ سال حبس و دو بازداشت برای زندانیان سیاسی زن

دو اعدام و ۱۲۹ سال زندان برای زنان زندانی سیاسی در سال گذشته

امیرعلی علامه‌زاده، خبرنگار خبرگزاری ایلنا بازداشت شد

Maryam — Sun, 25 Sep 2011 09:32:25 +0000

گزارش‌های رسیده از ایران حاکی از بازداشت امیرعلی علامه‌زاده، خبرنگار خبرگزاری کار ایران (ایلنا) است.

تارنمای جنبش راه سبز (جرس)، امروز یکشنبه، سوم مهر ماه ۱۳۹۰ از بازداشت این روزنامه‌نگار در روز شنبه هفته گذشته خبر داد.

بنا به این گزارش هیچ اطلاعی از محل بازداشت و اتهامات وارده بر این روزنامه‎‌نگار در دست نیست و هیچ نهاد امنیتی تا کنون مسئولیت بازداشت خبرنگار سرویس بین الملل ایلنا را بر عهده نگرفته است.

چند روز پیش نیز خبر بازداشت مهرداد سرجویی، خبرنگار حوزه بین‌الملل برخی روزنامه‌های انگلیسی زبان چاپ تهران از سوی نیروهای امنیتی اعلام شد. این روزنامه‌نگار نزدیک به دو ماه و نیم پیش در منزل شخصی‌اش بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین تهران منتقل شده است.

در دو سال گذشته شمار زیادی از روزنامه‌نگاران و فعالان فرهنگی و هنری منتقد دولت بازداشت شده‌اند و ده‌ها تن از آن‌ها در حال گذراندن دوران محکومیت خود در زندان‌های مختلف ایران هستند.

چند روز پیش اعلام شد که مهرداد سرجویی، خبرنگار حوزه بین‌الملل برخی روزنامه‌های انگلیسی زبان چاپ تهران نزدیک به دو ماه و نیم پیش در منزل شخصی‌اش بازداشت شده است

انتشار خبر بازداشت این دو روزنامه‌نگار در حالی است که هفته گذشته پنج مستندساز ایرانی نیز به اتهام «همکاری با بی‌بی سی» دستگیر شدند.

وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران طی بیانیه‌ای اعلام کرد: «عوامل یک شبکه‌ غیرقانونی که در پوشش همکاری با بنگاه سخن‌پراکنی دولتی انگلیس، موسوم به بی‌بی‌سی در جهت تأمین نیازمندی‌های اطلاعاتی سرویس جاسوسی استعمارگر فرتوت مشغول بودند و به عنوان تدارکات‌چی سوژه تبلیغاتی برای متخصصان جنگ روانی دشمنان ایران و اسلام فعالیت می‌نمودند، شناسایی و دستگیر گردیدند.»

بی‌بی‌سی طی بيانيه‌ای اعلام کرد که بازداشت‌شدگان هيچ‌گاه کارمندش نبوده‌اند. صادق صبا، رئيس بخش فارسی بی‌بی‌سی نيز اتهام‌های مقام‌های ايران را رد کرد و گفت هيچ کسی در ايران با اين رسانه همکاری ندارد.

روزنامه کیهان به نقل از منابع مطلع نوشت که «ناصر صفاریان، مجتبی می‌رطهماسب، هادی آفریده، محسن شهرنازدار و کتایون شهابی» پنج فیلمساز بازداشت شده هستند.

از سوی دیگر، کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران نیز از آزادی چهار نفر از فعالان ادبی و فرهنگی گیلان‌غرب که دو ماه پیش بازداشت شده بودند خبر داده است . بنا به این گزارش سجاد جهانفرد، فرهاد وکیلی‌نیا، مازیار محمدی و عزالدین حیدری با قرار وثیقه‌های ۵۰ میلیون تومانی از زندان دیزل‌آباد کرمانشاه آزاد شدند.

این فعالان کرد ایرانی از اعضای انجمن ادبی «بانان» شهر گیلان‌غرب بوده و تعدای از آنان با سایت فرهنگی «تاق‌وه‌سان» همکاری می‌کردند.

آزادی زندانیان سیاسی؛ تدبیری برای آینده؟

Pejman — Fri, 02 Sep 2011 11:14:54 +0000

پژمان اکبرزاده *

در روزهای گذشته، خبر آزادی نزدیک به هفتاد تن از زندانیان سیاسی در ایران، به گستردگی در دنیای اینترنت پخش شد. برخی آنرا نشانه‌ای از کاهش فشارهای حکومتی بر زندانیان سیاسی ارزیابی کردند و برخی نیز با دیدهء تردید به جنبه انسان‌دوستانه آن نگریستند.

اردشیر زارع‌زاده، از کمیته دانشجویی دفاع از حقوق زندانیان سیاسی به «رادیو زمانه» می‌گوید: «در میان زندانیان سیاسی آزاد شده‌، چهره‌های برجسته‌ی سیاسی، مدنی و حقوق بشری دیده نمی‌شوند، برخی‌ از این افراد، مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی هستند. همچنین بیشتر چهره‌های آزاد شده کسانی هستند که قرار بوده به زودی، پس از پایان یافتن مدت محکومیت‌شان آزاد شوند، ضمن آن که تعداد آزادشدگان تا امروز به رقمی که دادستانی تهران اعلام کرده نرسیده است. بنابراین این شائبه وجود دارد که این کار، یک اقدام سیاسی ا‌ست تا یک اقدام انسان‌ دوستانه.»

این فعال حقوق بشر بر این باور است که رقم ۷۰ نفر زندانی ِ آزاد شده را که دادستان تهران اعلام کرده و ۳۰ نفر دیگر را نیز که به آزادی‌شان در روزهای بعد اشاره شده قابل تردید است. او می‌گوید: «ما به تعدادی از زندانیان دسترسی نداریم و بنابراین نمی‌توانیم دقیقاً بگوییم که رقم آزاد شدگان چند نفر بوده، چون تعدادی هم جداگانه با نهادهای حقوق بشری تماس گرفته‌اند و اعلام کرده‌اند که آزاد شده‌اند، ولی نام‌شان در لیست آزاد شدگان نبوده است.»

مقام‌های دولتی در ایران، در بیانیه‌های خود از «عفو» برای زندانیان سیاسی سخن گفته‌اند اما سخنگوی کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی می‌گوید: «شخصاً با چند نفر از زندانیان سیاسی که آزاد شده‌اند و یا خانواده‌هایشان صحبت کرده‌ام. اطلاع دارم که تعداد قابل توجهی از آن‌ها درخواست عفو نداده بوده‌اند. ضمن این که بر پایه قانون مجازات اسلامی کسانی که نیمی از مدت محکومیت خودشان را گذرانده باشند، مشمول آزادی مشروط می‌شوند. «آزادی مشروط» هم یک ماده‌ قانونی و حق زندانی‌ست که در واقع، عفو تلقی نمی‌شود.»

اردشیر زارع‌زاده، سخنان عباس دولت‌آبادی، دادستان تهران درباره آزادی زندانیان سیاسی را در تضاد با حقیقت می‌بینید و می‌گوید: «عباس دولت‌آبادی گفته است که این افراد پشیمان بوده و مورد عفو رهبری قرار گرفته‌اند. در واقع، قوه قضاییه تلاش کرده نشان دهد که این افراد مجرم بوده‌اند و درخواست عفو داده‌اند. در حالی که همانگونه که اشاره کردم واقعیت چیزهای دیگری را نشان می‌دهد. بنابراین می‌توان گفت که در آستانه‌ انتخابات مجلس و همچنین سفر گزارشگر ویژه حقوق بشر به ایران در آینده، جمهوری اسلامی خواسته است دست به یک اقدام سیاسی زند و بتواند از حالا برای فعالیت‌هایی که در آینده خواهد داشت تدابیری بیاندیشد.»

سخنگوی کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی، چشم‌انداز آزادی دیگر زندانیان سیاسی در ایران را روشن نمی‌بیند و می‌گوید: «بعید می‌دانم گشایشی حاصل شود، به‌ویژه که حتی سخت‌گیری‌هایی در حال انجام شدن است. در حال حاضر، تعدادی از زندانیان سیاسی مریض هستند، از جمله حشمت‌الله طبرزدی، کیوان صمیمی، عبداله مؤمنی، عیسی سحرخیز و بسیاری دیگر. جمهوری اسلامی در واقع این‌ها را در شرایطی قرار داده که روز به روز وضعیت‌شان بدتر می‌شود.»

* ایمیل تهیه‌کننده:

pejman@radiozamaneh.com

افزایش فشار بر زندانیان سیاسی زن

Maryam — Mon, 22 Aug 2011 18:43:01 +0000

گزارشی از وضعیت زنان زندانی سیاسی در مرداد ۱۳۹۰

حمیده نظامی

حمیده نظامی- در مردادماه سال جاری (۱۳۹۰ خورشیدی)، دو تن از فعالان دانشجویی و مادر یکی از فعالان حقوق بشر بازداشت شدند و یک فعال محیط زیست نیز برای گذراندن دوران محکومیت خود به زندان فرا خوانده شد. بازجویی و صدور حکم حبس برای فعالان زن همچنان ادامه دارد و در داخل زندان نیز زندانیان سیاسی زیر فشار قرار دارند و از کمترین امکانات رفاهی محروم هستند.

چهار فعال زن، راهی زندان شدند

پروین مخترع، مادر کوهیار گودرزی، فعال حقوق بشر، روز نهم مردادماه، به همراه پسرش بازداشت شد. خانم مخترع، پس از ده روز بازداشت در تماسی تلفنی از زندان کرمان اعلام کرد که در این زندان در میان زندانیان عادی با جرایمی همچون قتل و مواد مخدر نگهداری می‌شود. اتهام‌های «توهین به رهبری، تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت ملی» به وی تفهیم شده است. مصداق این اتهام‌ها گفت‌وگو‌های وی برای اطلاع‌رسانی درباره وضعیت فرزندش عنوان شده است.

خاطره دانش‌توکل، دانشجوی دانشگاه آزاد، روز پنجشنبه بیستم مردادماه، در پی احضار به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات بازداشت شد.

همچنین بیست و دوم مردادماه، ملینا بختیار‌نژاد، فعال دانشجویی دانشگاه تهران، پس از تفتیش منزل و ضبط اموال شخصی، بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. این در حالی است که ماموران امنیتی، دلیل بازداشت این فعال دانشجویی را توزیع و انتشار فیلم‌ها و جزواتی پیرامون انقلاب‌های رنگی و نرم و همچنین ارتباط با برخی فعالان خارج از کشور اعلام کرده‌اند.

ماه‌فرید منصوریان، فعال محیط زیست و از دستگیرشدگان بهمن ۱۳۸۸ نیز دهم مردادماه، طی نامه‌ای برای اجرای حکم به زندان اوین فراخوانده شد. او پیش از این به سه سال حبس تعزیری محکوم شده بود.

اتمام حکم یک فعال زن و آزادی هنرمند در بند

فاطمه مسجدی از فعالان کمپین یک میلیون امضا در شهر قم، پس از تحمل شش‌ماه حبس به اتهام «تبلیغ علیه نظام و به نفع گروه فمینیستی علیه نظام» (کمپین یک میلیون امضا)، از زندان لنگرود قم آزاد شد.

پگاه آهنگرانی، بازیگر سینما که پیش از سفر به آلمان برای نگارش وبلاگی درباره مسابقه‌های جام جهانی فوتبال زنان برای شبکه دویچه‌وله دستگیر شده بود، نیز پنج مرداد به قید وثیقه آزاد شد.

بازداشت پیش از اتمام مرخصی

در ماهی که گذشت، شمار محدودی از زندانیان سیاسی زن توانستند به دلیل شرایط اضطراری چون بیماری، فوت اعضای خانواده و ... از حق مرخصی که جزو حقوق اولیه زندانیان است، استفاده کنند.

مریم بیدگلی، از فعالان کمپین یک میلیون امضا در شهر قم که روز سی‌ام تیرماه برای اجرای حکم شش ماه زندان به اتهام «تبلیغ علیه نظام و به نفع گروه فمینیستی علیه نظام» (کمپین یک میلیون امضا) در منزلش در قم بازداشت شده بود، برای شرکت در مراسم ترحیم پدرش، برای پنج روز، از زندان لنگرود شهر قم آزاد شد.

بهاره هدایت، فعال دانشجویی که پس از یک سال و نیم در ایام شعبانیه، با وثیقه ۷۰۰ میلیون تومانی به مرخصی آمده بود، یکم مرداد در پی مخالفت دادستانی با تمدید مرخصی شش روزه‌اش به بند زنان زندان اوین بازگشت. این در حالی است که او قرار بود در یکی از بیمارستان‌های تهران برای خارج کردن سنگ کیسه صفرا تحت عمل جراحی قرار بگیرد. خانم هدایت روز دهم مرداد، توانست دوباره به مرخصی استعلاجی بیاید تا با بستری شدن در بیمارستان، سنگ کلیه و صفرای خود را جراحی کند.

مهدیه گلرو، فعال دانشجویی، در حالی که با سپردن وثیقه ١۵٠ میلیون تومانی، به مرخصی از زندان آمده بود، روز یکم مرداد، پیش از موعد مقرر، با حمله ماموران امنیتی به منزلش، به زندان اوین بازگشت.

لیلا توسلی، شاهد قتل یک شهروند توسط ماشین نیروهای انتظامی در حوادث عاشورای سال ۸۸ نیز روز سوم مرداد، پس از ۱۰ روز مرخصی و رد درخواست تمدید مرخصی‌اش، برای سپری کردن دوران محکومیت خود، به زندان اوین بازگشت.

محکومیت شاعر جوان

در ماه گذشته، هیلا صدیقی، شاعر و ادیب جوان و از نگارندگان شعرهای انتقادی، توسط دادگاه انقلاب به چهار ماه حبس تعزیری و پنج سال حبس تعلیقی محکوم شد.

از سوی دیگر دادگاه انقلاب، فخرالسادات محتشمی‌پور، فعال سیاسی و همسر مصطفی تاجزاده را برای ادای پاره‌ای توضیحات به شعبه چهار دادسرای امنیتی اوین احضار کرد. این احضار همزمان با انتشار نامه سرگشاده خانوده تاجزاده، به رئیس قوه قضاییه و درخواست رسیدگی به برخوردهای غیر قانونی صورت گرفته با وی در دو سال گذشته بوده است.

در ادامه فشار بر خانواده زندانیان سیاسی، خانواده نسرین ستوده (وکیل و فعال حقوق بشر) نیز که در تاریخ شانزدهم مرداد، برای ملاقات به زندان اوین مراجعه کرده بودند برای چند ساعت بازداشت شدند و مورد توهین و بازداشت بدنی قرار گرفتند. همچنین خواهر نسرین ستوده مورد ضرب و شتم ماموران قرار گرفت. بهانه این بازداشت درخواست بازرسی وسایل شخصی خانواده در برابر امتناع آن‌ها از این درخواست غیر قانونی بود. خانم ستوده نیز به مسئولان قوه قضاییه و سرپرست دادسرای زندان اوین اعلام کرد که تا اعاده حیثیت از خانواده‌اش به ملاقات نمی‌رود. به دنبال امتناع خانم ستوده از ملاقات با خانواده‌اش، پنج تن از فعالان حقوق بشر محبوس در زندان اوین با نوشتن نامه‌ای خطاب به دستگاه قضایی از اقدام این وکیل و فعال حقوق بشر حمایت کردند.

وضعیت فعالان زن در بند

وضعیت بهداشتی و رفاهی بند زندانیان سیاسی زن در زندان اوین همچنان نامناسب گزارش می‌شود و این زندانیان حتی از حق هواخوری هم محروم هستند. اغلب زندانیان سیاسی زن از حق ملاقات حضوری محروم‌اند و تنها به تعداد اندکی از آنان این حق داده می‌شود. ازدحام جمعیت در زندان‌ها از دیگر مشکلات زنان بند سیاسی است. بیماری و عدم رسیدگی به وضعیت زندانیان بیمار، موضوعی است که در تمام بندهای زندانیان سیاسی کشور عمومیت دارد. با توجه به گزارش‌های غیر رسمی، این وضعیت در زندان‌های دیگر شهر‌ها، وخیم‌تر است و حقوق انسانی زندانیان در مخاطره بیشتری قرار دارد.

واکنش زنان به خشونت در زندان‌ها

بیش از ۷۰۰ زن و فعال حقوق زنان، در بیانیه‌ای تحلیلی در اعتراض به خشونت نظام‌یافته علیه زنان از مسئولان قضایی و امنیتی در ایران خواستند تا پاسخگوی خشونت جنسی و تجاوز به زندانیان دختر و پسر در زندان‌ها باشند.

همچنین جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران، در بیانیه‌ای، خواستار آزادی تمام زندانیان عقیدتی و سیاسی از جمله فعالان زن شد. عبدالکریم لاهیجی نایب رئیس فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر و رئیس جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران، در این زمینه گفت: «حکومت ایران را باید وادار کرد تمام زندانیان عقیدتی و در گام اول زندانیان سیاسی زن را بی‌قید و شرط و فوراً آزاد نماید. تمام قانون‌های تبعیض آمیز را ملغا کند و به کنوانسیون رفع تمام اشکال تبعیض علیه زنان بپیوندد. جامعه بین‌المللی باید پشتیبانی قاطع خود را از جنبش زنان در ایران و مبارزه آن برای استقرار آزادی‌های اساسی، حقوق برابر و احترام به حقوق بشر ابراز کند.»

در همین زمینه:

تابستان ۱۳۹۰و بازداشت سه سینماگر زن

هفت بازداشت و ۱۳ سال زندان برای فعال زن

نگرانی از تکرار فاجعه کهریزک برای زندانیان سیاسی زنان

آغاز سال جدید با ۶۹ سال حبس و دو بازداشت برای زندانیان سیاسی زن

دو اعدام و ۱۲۹ سال زندان برای زنان زندانی سیاسی در سال گذشته

زندانیان پیشین سیاسی: درباره وضعیت زندان‌ها شهادت می‌دهیم

Maryam — Sat, 13 Aug 2011 12:22:09 +0000

شماری از زندانیان سیاسی پیشین ایران با ارسال نامه‌ای به احمد شهید، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران برای گواهی دادن درباره مشاهدات خود از وضعیت‌ زندان‌های ایران در دادگاه، اعلام آمادگی کردند.

امضاکنندگان این نامه با اشاره به «نقض گسترده حقوق بشر درایران»، از گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد خواسته‌اند «بدرفتاری» با زندانیان سیاسی درسرتاسر ایران را «به‌دقت» مورد توجه قرار دهد.

در دوسال گذشته، در پی وقایع پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری در ایران هزاران نفر از معترضان در ایران بازداشت شدند و صد‌ها نفر از آن‌ها به احکام حبس محکوم شدند.

در بخشی از نامه به احمد شهید آمده است: «درنبود هر نوع قانون درارتباط با جرم سیاسی، با زندانیان سیاسی رفتاری غیر‌انسانی صورت می‌گیرد و زیرپانهادن غیر قانونی حق زندانی و شرایط رقت‌برانگیز زندان‌ها درسراسر ایران بویژه از سال ۱۳۸۸و به دنبال انتخابات ریاست جمهوری به سطح هشداردهنده‌ای رسیده است.»

احمد شهید، وزیر امور خارجه پیشین مالدیو روز جمعه ۲۶ خرداد ۱۳۹۰ به‌عنوان «گزارشگر ویژه سازمان ملل» در امور حقوق بشر ایران انتخاب شد. وی کار خود را از ۱۰ مرداد جاری به‌طور رسمی آغاز کرده است. مقامات جمهوری اسلامی می‌گویند اجازه سفر گزارشگر ویژه حقوق بشر را به ایران نمی‌دهند.

به گزارش زندانیان سیاسی پیشین امضا کننده این نامه که بیشتر آن‌ها در حال حاضر در خارج از ایران هستند، اغلب زندانیان سیاسی ایران «فعالان سیاسی صلح طلبی» هستند که به خاطر اتهاماتی همچون «تروریسم، جاسوسی و خطر انداختن امنیت ملی» زندانی شده‌اند.

بر اساس این نامه، حریم خصوصی زندگی زندانیان سیاسی در ایران مورد «هجمه» قرار گرفته و آن‌ها برای «اعتراف‌های اجباری» علیه خود و دیگر افراد و گروه‌ها مورد «شکنجه روانی و بدنی» قرار می‌گیرند.

زندانیان سیاسی پیشین با اشاره به انواع «شکنجه و نقض حقوق زندانیان»، آورده‌اند: «ما گواهی می‌دهیم که درخیلی از موارد بازجو متن رای محکومیت را به قاضی دیکته می‌کرد.»

امضا کنندگان این نامه که از خود به عنوان «ما قربانیان بی‌عدالتی درایران» نام برده‌اند، از گزارشگر ویژه حقوق بشر برای ایران خواسته‌اند: «موارد زیر پا نهاده شدن حقوق بشر درایران را بی‌درنگ و بصورت پیگیر و بی‌وقفه بررسی کنید تا از بروز چنین ضایعه‌های اندوهناک انسانی پیشگیری شود.»

زندانیان سیاسی پیشین با اشاره به انواع «شکنجه و نقض حقوق زندانیان»، آورده‌اند: «ما گواهی می‌دهیم که درخیلی از موارد بازجو متن رای محکومیت را به قاضی دیکته می‌کرد»

مرتضی اصلاحچی، علی افشاری، احمد باطبی، مازیار بهاری، عباس حکیم‌زاده، فریبا داوودی مهاجر، محسن سازگارا، کیانوش سنجری، سلمان سیما، تارا سپهری فر، بیژن صف‌سری، کاوه کرمانشاهی، سعید کلانکی، منوچهر محمدی و رضا ولی‌زاده از جمله امضاکنندگان این نامه هستند.

چهارم فروردین ۱۳۹۰، «شورای حقوق بشر سازمان ملل» در مقام عالیترین مرجع نظارتی این سازمان در امور حقوق بشر، قطعنامه‌ای را تصویب کرده بود که بر پایه آن می‌بایستی به‌منظور نظارت دقیق‌ و مستمر‌ بر وضعیت حقوق بشر ایران، «گزارشگری ویژه» از سوی شورا برگزیده شود.

پیش از این در دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ رینالدو گالیندوپل و موریس کاپیتورن از سوی «کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل» به عنوان گزارشگران ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران منصوب شده بودند و در طول دوران مأموریت خود توانستند چند بار به ایران سفر کنند.

بهمن احمدی امویی برنده جایزه جهانی هلمن -همت شد

Maryam — Sat, 30 Jul 2011 12:40:42 +0000

بهمن احمدی امویی، روزنامه‌نگار زندانی از سوی سازمان جهانی دیده‌بان حقوق بشر، برنده جایزه جهانی هلمن -همت سال ۲۰۱۱ شد.

جایزه بین‌المللی «هلمن- همت» از سال ۱۹۹۰ تا کنون هر سال به نویسندگانی که به خاطر نوشته‌های‌شان زیر فشار حکومت‎ها قرار دارند، اهدا می‌شود. این جایزه برای گرامی‌داشت ليليان هلمن، نمايشنامه‌نويس آمريکایی و دشيل همت، رمان‌نويس آمريکايی به نام «هلمن-همت» نام‌گذاری شده است.

بهمن احمدی امویی روزنامه‌نگار حوزه اقتصادی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸در پی وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری به همراه همسرش، ژیلا بنی یعقوب در منزل مسکونی‌اش بازداشت شد. وی از سوی دادگاه به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده و از زمان بازداشت تا کنون در زندان اوین به سرمی‌برد.

این روزنامه‌نگار منتقد در طول مدت بازداشتش فقط یک بار به مرخصی آمده و در ۱۶ ماه گذشته اجازه استفاده از حق مرخصی به او داده نشده است. وی همچنین بیش از یک سال است که هیچ‌گونه ملاقات حضوری با خانواده‌اش نداشته است.

بهمن احمدی امویی ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۸۸در پی وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری در منزل مسکونی‌اش بازداشت شد و از سوی دادگاه به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده است

بهمن احمدی امویی با بسیاری از روزنامه‌های اصلاح‌طلب همکاری کرده است، دبیری سرویس اقتصادی روزنامه سرمایه و سردبیری وب سایت خرداد نو از آخرین فعالیت‌های وی پیش از بازداشت است.

جایزه هلمن -همت هر سال به ده‌ها نفر از نویسندگان و روزنامه‌نگاران کشورهای مختلف اهدا می‌شود. بنا به گزارش‌های رسیده چند فهرست امسال برندگان این جایزه نام چند نویسنده ایرانی وجود دارد که هنوز اسامی آنها اعلام نشده است.

سال گذشته پروین اردلان، روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان و آذین ایزدی‌فر، نویسنده و شاعر از جمله برندگان ایرانی این جایزه بودند. هوشنگ گلشیری، تقی رحمانی، علی‌اشرف درویشیان، شهرام رفیع‌زاده، محمد صدیق‌کبودوند، آرش سیگارچی، آسیه امینی و یوسف عزیزی بنی‌طرف از جمله نویسندگان ایرانی هستند که تا کنون برنده این جایزه شده‌اند.

تابستان ۱۳۹۰و بازداشت سه سینماگر زن

Maryam — Mon, 25 Jul 2011 10:24:12 +0000

حمیده نظامی

حمیده نظامی- طی تیرماه امسال (۱۳۹۰)، موج بازداشت فعالان زن به زنان هنرمند نیز کشیده شد. ازسوی دیگر برخی از زندانیان سیاسی زن پس از ماه‌ها بازداشت توانستند به مرخصی‌های چندروزه بیایند. نگرانیشماری از فعالان حقوق بشرنسبت به وضعیت سلامتی شماری از زندانیان سیاسی، برگزاری جلسات دادگاه و بازجویی فعالان زن نیز از دیگر رخدادهای ماه گذشته است.

مهناز محمدی، مستندساز و فعال جنبش زنان، پگاه آهنگرانی بازیگر سینما و فیلمساز و مرضیه وفامهر، فیلمساز، بازیگر و دستیار کارگردان، سه زن سینماگری هستند که در این ماه بازداشت شدند.

مهناز محمدی،پنجم تیرماه در پی یورش نیروهای امنیتی به خانه‌اش بازداشت شد. او پیش از این در روز هشتم مرداد ۱۳۸۸ و در مراسم چهلمین روز کشته‌شدگان حوادث ۳۰ خرداد ۸۸ تهران نیز همراه با جعفر پناهی و چند سینماگر دیگر بازداشت شده بود.

همچنین پگاه آهنگرانی نیز که قرار بود هم‌زمان با برگزاری جام جهانی فوتبال زنان به آلمان سفر کند و پیرامون این رویداد برای شبکه دویچه‌وله، وبلاگ‌نویسی کند، پیش از انجام این سفر، توسط ماموران امنیتی احضار و تهدید شد و سفر خود را لغو کرد. روز۲۵ تیرماه خبر بازداشت او پس از سه روز منتشر شد. وی هم‌اکنون بدون وکیل در زندان اوین به سر می‌برد و نیروهای امنیتی خانواده این بازیگر را از گفت‌و‌گو با رسانه‌ها منع کرده‌اند. پگاه آهنگرانی فرزند منیژه حکمت و جمشید آهنگرانی کارگردان سینما است.

با گذشت سه هفته از بازداشت «مرضیه وفامهر»، بازیگر سینما و همسر ناصر تقوایی، کارگردان سینما، خبر این بازداشت در رسانه‌ها منتشر شد. مرضیه وفامهر، بازیگر نخست فیلم «تهران من، حراج» است که توسط گراناز موسوی، شاعر مطرح و فیلمساز ساکن خارج از ایران ساخته شده است.مرضیه وفامهر در بخش‌هایی از این فیلم با موی تراشیده و بدون حجاب ظاهر شده است.

مریم مجد، عکاس مطبوعات نیز که روز۳۱ خرداد، پیش از سفر به آلمان بازداشت شده بود، در تاریخ ۲۶ تیرماه با تودیع وثیقه آزاد شد. قرار بود او به دوسلدروف آلمان برود و پس از برگزاری جام جهانی فوتبال زنان در آلمان، در سفری دوماهه به کشورهای مختلف، کتاب عکسی از زنان فوتبالیست جهان تهیه و منتشر کند.

همچنین منصوره بهکیش که روز۲۲ خرداد سال جاری بازداشت شده بود، روز۱۸ تیرماه با قرار کفالت از زندان اوین آزاد شد. پیش از این ۵۰۰ نفر از فعالان سیاسی و اجتماعی ازجمله حامیان مادران عزادار (مادران پارک لاله) در بیانیه‌ای خواستار آزادی بی‌قید و شرط وی شدند.

تابستان و شرایط نامساعد زندان زنان

بر اساس گزارش‌های رسیده از زندان زنان، وضعیت بهداشتی و رفاهی بند زندانیان سیاسی زن در زندان اوین نامناسب است. این بند با وجود این‌که بیش از ۳۰ زندانی در آن به سر می‌برند، فقط یک هواخوری بسیار کوچک دارد که حدود پنج یا شش متر است.در عمل زندانیان از حق هواخوری محروم هستند. این بند فاقد هرگونه امکانات رفاهی است و فروشگاه کوچک بند نیز برخلاف سایر بندهای زندان اوین، اقلام مناسب و مورد نیاز زندانیان را ارائه نمی‌دهد.

چندی پیش هشت زندانی سیاسی از زندان قرچک ورامین به زندان اوین منتقل شدند. این موضوع شمار زندانیان این بند را به بیش از ۳۰ نفر رساند. این در حالی است که زندانیان عادی زن هنوز از زندان قرچک ورامین به زندان اوین منتقل نشده‌اند.

نگهداری زنان مبتلا به سرطان و‌ام‌اس در زندان

وضعیت جسمی مهناز محمدی، مستندساز و فعال حقوق زنان در زندان اوین وخیم است. او از روز۲۰ تا ۲۷ تیرماه، در بیمارستان بستری بود. این فعال جنبش زنان مبتلا به نوعی بیماری شبیه به‌ام‌اس است و درصورت عدم دسترسی مستمر به دارو دچار درد عضلانی شدید و فلج موضعی می‌شود.

فاطمه رهنما، از زندانیان دهه ۶۰ و زندانی تبعیدی در اهواز نیز به دلیل ابتلا به سرطان شرایط ناگواری را در این زندان سپری می‌کند. بر اساس گزارش‌های موجود، شرایط بهداشتی و رفاهی این زندان بسیار نامناسب است و زندانیان از داشتن آب سالم و بهداشتی محروم‌اند. در چنین شرایطی خانم رهنما از دارو و درمان مناسب محروم است.

نداشتن امکانات رفاهی، ازجمله هواخوری در زندان زنان موجب شده است برخی از زندانیان سیاسی بند زنان اوین، به بیماری‌های مختلف مبتلا شوند که ناشی از نبود آفتاب کافی است.

مرخصی چهار روزه بعد از ۵۶۰ روز انتظار

روز۲۳ تیرماه،بهاره هدایت، مهدیه گلرو و لیلاتوسلی، سه تن از زندانیان سیاسی پس از چندروز انتظار خانواده و دوستان آن‌ها در مقابل زندان اوین،برای یک مرخصی چهارروزه از زندان آزاد شدند. این افراد در حالی برای گذراندن مرخصی از زندان بیرون آمده‌اند که پیش از این از حق تماس تلفنی و مرخصی محروم بوده‌اند. بهاره هدایت و مهدیه گلرو پس از ۵۶۰ روز بازداشت موفق به استفاده از حق مرخصی شده‌اند.

همچنین نسرین ستوده نیز روز ۲۵ تیرماه پس از هشت‌ماه موفق به دیدار مادرش شد. به گفته رضا خندان، همسر خانم ستوده، سالن ملاقات برای افراد مسن و بیمار شرایط مطلوبی نداشت و به همین دلیل مادر این زندانی تاکنون نتوانسته بود حتی ملاقات کابینی با فرزندش داشته باشد.

اغلب زندانیان سیاسی زن از حق ملاقات حضوری محروم‌اند و تنها به شمار اندکی از آن‌ها این حق داده می‌شود. تلفن‌های بند زندانیان سیاسی زن نیز از ماه‌ها پیش قطع شده است. این شرایطیاست که در تمام بندهای زندانیان سیاسی کشور اجرا می‌شود و این زندانیان از حق تماس تلفنی با خانواده‌های‌شان محرومند. فاطمه رهنما، تا به امروز تنها زندانی سیاسی زن است که در دوسال گذشته از حق مرخصی محروم بوده است. همچنین او تنها زندانی سیاسی زن است که برای گذراندن ده سال حبس، به زندان سپیدار اهواز تبعید شده است. این در حالی است که خانواده خانم رهنما در اصفهان زندگی می‌کنند.

از دادگاه تا ادامه احضار فعالان زن

دومین جلسه محاکمه نرگس محمدی، نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر، ششم تیرماه به اتهام عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر، فعالیت تبلیغی علیه نظام و اجتماع و تبانی با هدف ارتکاب جرایم امنیتی در دادگاه انقلاب برگزار شد. این دادگاه، غیرعلنی و بدون حضور هیئت منصفه برگزار شد.

همچنین فرناز کمالی، دانشجوی علوم سیاسی، فعال دانشجویی و از فعالان حقوق زنان در کمپین یک میلیون امضا، روز ششم تیرماه به شعبه چهار بازپرسی اوین احضار شد.

از سوی دیگردر پی کشته شدن هاله سحابی، هفت تن از زندانیان سیاسی زن در اوین، با نوشتن نامه‌ای خطاب به رئیس قوه قضاییه خواهان کمیته حقیقت‌یاب برای بررسی فاجعه مرگ هاله سحابی، در دادگاهی علنی و عادلانه شدند.

در همین زمینه:

هفت بازداشت و ۱۳ سال زندان برای فعال زن

نگرانی از تکرار فاجعه کهریزک برای زندانیان سیاسی زنان

دو اعدام و ۱۲۹ سال زندان برای زنان زندانی سیاسی در سال گذشته

هفت بازداشت و ۱۳ سال زندان برای فعال زن

Maryam — Thu, 23 Jun 2011 17:57:24 +0000

گزارشی از وضعیت زنان زندانی سیاسی در خرداد ۱۳۹۰:

حمیده نظامی

حمیده نظامی- در خرداد ماه جاری هفت نفر از فعالان زن بازداشت شدند و شماری از فعالانی که در دو سال گذشته بازداشت و از سوی دادگاه به حبس محکوم شده بودند، به زندان احضار شدند. جان‌باختن هاله سحابی، زندانی سیاسی که به دلیل بیماری پدرش به مرخصی آمده بود و بر اثر برخورد ماموران امنیتی در مراسم تشییع پیکر پدرش جان‌باخت، از دیگر رخدادهای یک ماه گذشته در رابطه با زندانیان زن و فشارهای امنیتی وارده بر فعالان زن است.

هفتبازداشت و ۱۴تفتیش منزل

در پی تفتیش منزل و بازداشت تعدادی از شهروندان بهایی در شهرهای تهران، اصفهان، شیراز و زاهدان،افروز فرمانبرداری از شهروندان بهایی بازداشت شد. همچنین ماموران امنیتی با ورود به منازل صدف ثابتیان، رکسانا میرکاظمی، فرازنه تحقیقی، انیسا رحیمی، وفا میثاقیان، شهناز سمیعی، نگین قدمیان، آیدا طائف، طلوع گلکار، نوشین خادم، نسیم باقری، نگار باقری، آزیتا رفیع‌زاده منازل آنها را تفتیش کردند.

سیده زهرا محمدی (ساناز) نیز سوم خرداد ماه به محض ورود به ایران در فرودگاه بین‌المللی تهران توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. وی از همراهان جنبش سبز بود که پس از انتخابات برای ادامه تحصیل و برخی مشکلات سیاسی، به آمریکا رفته بود.

در بند انزلی نیز راحیل آشناگر، وبلاگ نویس و فعال حقوق زنان، سه شنبه ۱۰خرداد ماه در منزلش توسط ماموران امنیتی به اتهام اقدام علیه امنیت ملی دستگیر شد و دوشنبه ۱۶خرداد ماه، با تودیع وثیقه ۲۰میلیون تومان، آزاد شد.

منصوره بهکیش، از مادران عزادار پارک لاله و از اعضای خانواده جان‌باختگان دهه ۶۰ از دیگر بازداشت‌شدگان خرداد ماه است. وی که شش برادر و خواهر خود را در اعدام زندانیان سیاسی از سوی جمهوری اسلامی از دست داده است، ۲۲ خرداد دستگیر و پس از انتقال به پلیس امنیت به زندان اوین منتقل شد.

زهرا یزدانی روزنامه نگار و فعال اجتماعی نیز ۳۱ خرداد ماه پس از تفتیش منزل، بازداشت شد. این روزنامه‌نگار از شاگردان محمدعلی طاهری، محقق ایرانی و بنیانگذار طب‌های مکمل «فرادرمانی» و «سایمنتولو‍ژی» است که از ماه گذشته برای سومین بار توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و در اعتصاب غذا به سر می‌برد.

در آخرین روزهای خرداد ماه نیز مریم مجد، عکاس از فعالان مطبوعاتی و عکاس مطبوعاتی ایران، در حالی‌که قصد سفر جهت عکاسی از جام جهانی فوتبال زنان در آلمان داشت، توسط ماموران امنیتی بازداشت شد. در همین راستا میزبان آلمانی وی، ضمن ابراز نگرانی شدید، به خصوص با توجه به تجربه‌های مشابه در جمهوری اسلامی، در نامه‌ای از وزارت خارجه آلمان خواست که از مقامات ایرانی درباره ناپدید شدن مریم مجد توضیح بخواهند.

محکومیت فعالان زن به ۱۳ سال زندان

در خرداد ماه جاری سعیده کردی‌نژاد، دانشجوی کار‌شناسی ارشد اقتصاد انرژی و عضو شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی، که تیرماه ۸۸ در دانشگاه تهران مرکز بازداشت شده بود، به دو سال حبس قطعی محکوم شد.

ژیلا رضایی شهروند بهایی ۴۵ساله بهایی، نیز ۱۵خرداد به ستاد خبری اطلاعات ساری احضار شد. وی مادر درسا سبحانی است که در زمستان سال گذشته توسط اطلاعات سپاه در ساری بازداشت شد و به بند دو- الف زندان اوین منتقل شد. درسا سبحانی مدت ۴۵روز را در بازداشت به سر برد و در دادگاه بدوی به یک سال حبس تعزیری و در دادگاه تجدید نظر به مدت پنجسال این حکم به حالت تعلیق درآمد .

از سوی دیگر اولین دادگاه رسیدگی به پرونده ابطال پروانه وکالت نسرین ستوده، هشتخرداد با حضور نسرین ستوده در کانون وکلای دادگستری برگزار شد. عضو هیات رییسه کانون و چند تن از وکلا به عنوان قاضی به بررسی پرونده ابطال و یا عدم ابطال پروانه وکالت نسرین ستوده پرداختند و تصمیم به برگزاری دادگاه تجدید نظر در زمانی دیگر گرفته شد . ستوده در این جلسه برای اولین بار با دستبند به دادگاه آورده شد.

همچنین حکم اشد مجازات برای مهسا امرآبادی روزنامه‌نگار که به اتهام اقدام تبلیغی علیه نظام از طریق مصاحبه و گزارش‌، در دادگاه تجدید نظر به یک سال زندان تأیید شد.

اشرف علیخانی وبلاگ نویس نیز که به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرایم علیه امنیت ملی کشور، از طریق شرکت عامدانه در اغتشاشات خیابانی، فعالیت تبلیغی علیه نظام از طریق ارتباط با شبکه ماهواره‌ای ضد انقلاب» به سه سال حبس قطعی محکوم شده بود، به زندان احضار و بازداشت شد.

در همین ماه هانیه فرشی شتربان، وبلاگ‌نویس تبریزی از سوی دادگاه انقلاب به اتهام توهین به رهبری و مقدسات به هفت سال زندان محکوم شد. او از تاریخ ۲۷تیر ماه ۱۳۸۹در بازداشت به سر می‌برد.

بر اسا گزار‌های منتشر شده، پریوش سطوری، همسر دکتر حسین فاطمی و از نزدیکان رحیم مشایی، نیز پس از آزادی موقت، پنجم خرداد ماه، از ایران خارج و با یک پرواز مستقیم به لندن رفت.

ملاقات حضوری زندانیان سیاسی پس از ماه‌ها انتظار

در خرداد ماه جاری بعد از گذشت نزدیک به دو سال از موج دستگیری و بازداشت فعالان سیاسی و اجتماعی، برای اولین بار در سوم خرداد ماه سال جاری به مناسبت روز زن به ۱۲تن از زندانیان سیاسی زن اجازه داده شد تا به صورت حضوری با خانواده‌های خود ملاقات کنند. بهاره هدایت پس از ۱۳ماه، نسرین ستوده بعد از ۹ماه و مهدیه گلرو پس از سه ماه توانستند با خانواه‌هایشان دور یک میز ملاقات کنند.

هنگامه شهیدی، روزنامه‌نگار، مشاور دبیر کل و عضو حزب اعتماد ملی، نیز در خرداد ماه جهت مرخصی به طور موقت آزاد شد. مدت محکومیت او شش سال و سه ماه و یک روز حبس تعزیری است که در حال گذران آن در زندان اوین است.

از احضاریه‌ها تا شرایط نامناسب زندان‌ها

در حالیکه بازداشت فعالان زن همچنان ادامه دارد، هر روز بر تعداد احضاریه‌ها برای زنانی که بعد از حوادث انتخابات محاکمه شده و حکم قطعی گرفته‌اند، نیز افزوده می‌شود. این در حالی است که بند قرنطینه زنان، محل نگهداری زندانیان سیاسی زن، به هیچ وجه ظرفیت پذیرش زندانی جدید را ندارد .

در حال حاضر بیش از ۳۰زندانی سیاسی و عقیدتی زن در سالنی ۴۰تا ۵۰متری در بند قرنطینه اوین نگهداری می‌شوند. پس از انتقال هشت زندانی سیاسی از قرچک ورامین به این بند، فضا بسیار تنگ‌تر شده است به طوری که برخی از زندانیان «کف خواب» هستند.

انتقال یک زندانی سیاسی زن به یک مرکز روانی

بر اساس گزارش‌های منتشر شده از وضعیت زندان‌ها، زنان زندانی به لحاظ پزشک، دارو و درمان در مضیقه هستند، به مراجعات آنان در رابطه با بیماری‌شان هیچ اهمیتی داده نمی‌شود و این زندانیان در مقابل بیماری‌شان از طرف پزشکان زندان با پاسخهای نامربوط مواجه هستند.

زهرا جباری زندانی سیاسی که از وضعیت بد جسمی و فشارهای روحی در زندان اوین رنج می‌برد به دستور پزشکی قانونی به جای آزادی از زندان به مرکز روانی امین آباد منتقل شد. او پیش از این به اتهام اقدام علیه امنیت ملی چهار سال حبس تعزیری محکوم شده بود.

همچنین اشرف علیخانی وبلاگ نویس، که سومخرداد ماه زندان احضار شد، از بیماری قلبی در رنج است.

روز زن و گزارش شکنجه و تجاوز در زندان زنان

از سوی دیگر زندانیان سیاسی زن محبوس در بند قرنطینه زندان اوین هم‌زمان با فرارسیدن روز زن طی بیانیه‌ای با تشریح وضعیت خود، توجه مقام‌های قضایی را به رفتارهای غیرقانونی صورت گرفته با خود، جلب کردند. سواستفاده بازجویان مرد، از مسائل جنسی و تهمت جنسی و اجبار‌ به اعترافات دروغین علیه خود و دیگران، با ذکر جزئیات، ضرب و شتم و شکنجه، حبس در انفرادی، محرومیت از حق ملاقات و تماس، محرومیت از ملاقات با وکیل، عدم رعایت اصل تفکیک جرایم و امکانات اولیه و رفاهی، صدور حکم تبعید به زندانهایی با کمترین استاندارد‌ها از جمله موارد مطرح شده در این بیانیه بود.

در همین راستا کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران ۲۱خرداد ویدیوی شهادت یک زن جوان بازداشت شده را منتشر کرد که در آن وی شرح شکنج شدید و تجاوز جنسی‌اش را بیان می‌کند. گواهی این زن، روایت مقامات ایرانی، مبتنی بر انکار استفاده گسترده از شکنجه و تجاوز توسط نیروهای امنیتی علیه اعتراض کنندگان عادی را به چالش می‌کشد.

درخواست برای پايان دادن به اعتصاب غذای ۱۲ زندانی سياسی

zamaanehnews — Mon, 20 Jun 2011 03:52:37 +0000

انجمن اسلامی جامعه پزشکی ايران از ۱۲ زندانی سياسی خواسته تا به اعتصاب غذای خود پايان دهند.

به گزارش تارنمای کلمه، اين انجمن، تداوم اعتصاب غذای زندانيان سياسی را باعث شکل‌يافتن «احساس رنج» در مردم و افزوده‌شدن «محنت» آن‌ها توصیف کرده است.

انجمن اسلامی جامعه پزشکی ايران خطاب به زندان‌هايی که اعتصاب غذا کرده‌اند، افزوده: «اراده شما برای اعتصاب غذای اعتراضی آن هم پس از آنچه بر سر دوست و هم‌بندی شهيدتان هدی صابر آمد، ستودنی است؛ با اين حال نمی‌توانيم نگرانی بی‌‌حد خود را از اينکه جان شما عزيزان در خطر است مکتوم نگاه داريم. ملت و خانواده‌های شما نيز نگرانند.»

اين بيانيه از اين زندانيان خواسته غروب روز دوشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۰ اعتصاب غذای خود را بشکنند تا در روز سه‌شنبه ۳۱ خرداد «همه‌ با هم» روزه سياسی بگيرند.

۱۲ نفر از زندانيان سياسی اوين در اعتراض به جان‌باختن هدی صابر و هاله سحابی، دو تن از زندانيان سياسی ملی- مذهبی از شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۰ دست به اعتصاب غذای نامحدود زدند.

انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران از زندانيان اعتصاب‌کننده خواسته تا غروب روز دوشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۰ اعتصاب غذای خود را بشکنند تا در روز سه‌شنبه ۳۱ خرداد «همه‌ با هم» روزه سياسی بگيرند

بهمن احمدی امويی،حسن اسدی زيدآبادی، عمادالدين باقی، عماد بهاور، قربان بهزاديان‌نژاد، محمد داوری، اميرخسرو دليرثانی، فيض‌الله عرب‌سرخی، ابوالفضل قديانی، محمد جواد مظفر، محمدرضا مقيسه و عبدالله مومنی زندانيان سياسی هستند که دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

زندانی‌های اعتصاب‌کننده در بيانيه‌ای با اشاره به تمامی کشته‌شدگان اعتراضات دو سال گذشته در ايران، آورده است: «واپسين شهدا، دو نفر از از زندانيان ملی و مذهبی بودند. هاله سحابی که در مرخصی از زندان به سر می‌برد و در مراسم تشييع و تدفين پدرش، با هجوم نابخردانه مأموران به شهادت رسيد و هدی صابر هم بندی ما که در اعتراض به اين حادثه ناگوار دست به اعتصاب غذای تر و محدود زد اما دست اجل او را از ميان ما برد.»

امضاکنندگان اين بيانيه با بيان اينکه جان‌باختن هدی صابر، نظام جمهوری اسلامی را با «چالش مشروعيتی بزرگ» مواجه کرده است، «حبس او به مدت ۱۰ ماه بدون محکوميت و هر قرار قانونی و کاملاً خودسرانه و جبارانه» و «رفتار سهل‌انگارانه و مغرضانه در برابر آثار اعتصاب غذای او به همراه ضرب و شتم که منجر به شهادت مظلومانه اش شد» را از جمله دلائل اين چالش دانسته‌اند.

هدی‌صابر، از فعالان ملی- مذهبی و عضو هیأت تحريريه مجله توقيف‌شده‌ «ايران فردا» که از ١٢ مردادماه ١٣٨٩ در بازداشت بود، از تاريخ ١٢ خرداد سال جاری در اعتراض به «قتل هاله سحابی» دست به اعتصاب غذا زده بود. وی ۲۱ خرداد پس از ۱۰ روز اعتصاب غذا در بيمارستان مدرس تهران درگذشت.

پزشکان متخصص علت مرگ هدی صابر را ناشی از عوارض اعتصاب غذا اعلام کرده‌اند اما مخالفان حکومت ايران می‌گويند وی بر اثر «ضرب و شتم» و «تأخير» در انتقال به بيمارستان «کشته» شده است.

هاله سحابی، زندانی سياسی که به دليل وخامت حال پدرش، عزت‌الله سحابی ارئیس شورای فعالان ملی- مذهبی به مرخصی آمده بود، روز ۱۱ خرداد جاری در مراسم تشييع پيکر پدرش در پی درگيری با نيروهای «لباس شخصی» جان‌باخت.

اعتصاب غذای نامحدود ۱۲ نفر از زندانیان سیاسی

Maryam — Sat, 18 Jun 2011 11:07:07 +0000

۱۲ نفر از زندانیان سیاسی اوین در اعتراض به جان‌باختن هدی صابر و هاله سحابی، دو تن از زندانیان سیاسی ملی- مذهبی از امروز، شنبه ۲۸ خرداد ماه دست به اعتصاب غذای نامحدود زدند.

به گزارش تارنمای کلمه، خبر این اعتصاب غذا طی بیانیه‌ای که از سوی «یاران گمنام جنبش سبز در زندان اوین» در اختیار کلمه قرار گرفته منتشر شده است.

بهمن احمدی امویی،حسن اسدی زیدآبادی، عمادالدین باقی، عماد بهاور، قربان بهزادیان‌نژاد، محمد داوری، امیرخسرو دلیرثانی، فیض‌الله عرب‌سرخی، ابوالفضل قدیانی، محمد جواد مظفر، محمدرضا مقیسه و عبدالله مومنی زندانیان سیاسی هستند که دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

در این بیانیه که خطاب به «مردم ایران» نوشته شده، آمده است: «هم‌زمان با ایامی که مقارن با ۱۳ رجب زاد روز امام عدالت علی بوده و به یاد شهدای جنبش سبز از ندا تا هاله و از سهراب تا صابر نامگذاری شده است، ما ضمن اعلام تسلیت و همدردی با خانواده همه ی این شهدا، به ویژه خانواده های هم زندانیان عزیز از دست رفته مان، هاله سحابی و هدی صابر و مردم متین و صبور ایران، از روز ۲۸ خرداد اعتصاب غذای اعتراضی خود را آغاز می کنیم.»

زندانیان سیاسی اعتصاب‌کننده اظهار امیدواری کرده‌اند که «جنبش مسالمت‌آمیز ایران پویاتر و از تکرار چنان فجایعی پیشگیری شود.»

امضاکنندگان این بیانیه می‌گویند که جان‌باختن هدی صابر، نظام جمهوری اسلامی را با «چالش مشروعیتی بزرگ» مواجه کرده است

این بیانیه با اشاره به تمامی کشته‌شدگان اعتراضات دو سال گذشته در ایران، آورده است: «واپسین شهدا، دو نفر از از زندانیان ملی و مذهبی بودند.هاله سحابی که در مرخصی از زندان به سر می برد و در مراسم تشییع و تدفین پدرش، با هجوم نابخردانه ماموران به شهادت رسید و هدی صابر هم بندی ما که در اعتراض به این حادثه ناگوار دست به اعتصاب غذای تر و محدود زد اما دست اجل او را از میان ما برد.»

امضاکنندگان این بیانیه با بیان اینکه جان‌باختن هدی صابر، نظام جمهوری اسلامی را با «چالش مشروعیتی بزرگ» مواجه کرده است، «حبس او به مدت ده ماه بدون محکومیت و هر قرار قانونی و کاملا خودسرانه و جبارانه» و «فتار سهل‌انگارانه و مغرضانه در برابر آثار اعتصاب غذای او به همراه ضرب و شتم که منجر به شهادت مظلومانه اش شد» را از جمله دلائل این چالش دانسته‌اند.

هدی‌صابر، از فعالان ملی- مذهبی و عضو هيأت تحريريه مجله توقیف‌شده‌ «ايران فردا» که از ١٢ مردادماه ١٣٨٩ در بازداشت بود، از تاریخ ١٢ خرداد سال جاری در اعتراض به «قتل هاله سحابی» دست به اعتصاب غذا زده بود. وی پس از ۱۰ روز اعتصاب غذا در بيمارستان مدرس تهران درگذشت و پزشکان متخصص علت مرگ وی را ناشی از عوارض اعتصاب غذا دانستند.

هاله سحابی، زندانی سیاسی که به دلیل وخامت حال پدرش، عزت‌الله سحابی از سرشناس‌ترین فعالان ملی- مذهبی به مرخصی آمده بود، روز ۱۱ خرداد جاری در مراسم تشییع پیکر پدرش در پی درگيری با نيروهای «لباس شخصی» جان‌باخت.