مصطفی خسروی

در جستجوی والدین ربوده شده

Tue, 14 Feb 2012 01:29:41 +0000

روایت درد فرزندان موسوی و کروبی ورهنورد در گفت‏وگوی با مصطفی خسروی، فعال سیاسی و عضو سابق دفتر تحکیم وحدت

سراج الدین میردامادی

فرزندان میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، در آستانه‏ سالگرد حصر خانگی رهبران جنبش سبز، نامه‏ای به ایرانیان و آزادگان جهان نوشته‏اند. در گفت‏وگویی با مصطفی خسروی، روزنامه‏نگار مقیم ایتالیا، درباره این نامه وپرسیده‌ایم.

مهمترین نکات این نامه چیست و با چه هدفی نوشته شده است؟

مهم‏ترین نکته‏ نامه‏ای که امروز از سوی فرزندان آقای موسوی و خانم رهنورد و آقای کروبی منتشر شد، تاکید بر حق مسلم این افراد است که در طول یک سال گذشته از طرف حاکمیت نادیده گرفته شده. این افراد به صورت غیر قانونی در زندان‏های خانگی نگهداری شده‏اند و در اصل یک پروسه آدم‏ربایی در مورد آن‏ها شکل گرفته است. به‏خصوص این‏که در چندماه اخیر، روند بی‏خبری از این افراد شدت پیدا کرده و حتی برای نزدیکان این افراد گزارش‏های نادرست یا حتی شایعه‏هایی در مورد بیماری‏های آن‏ها منتشر شده است.

همه‏ این‏ها باعث شده است، نگرانی بسیار زیادی نسبت به سلامتی این افراد، برای فرزندان و همچنین دوستداران‏شان، در سالگرد حصر آن‏ها که در بیست و پنجم بهمن ماه، یعنی هفته‏ آینده است، به‏وجود بیاید.

به نظر من، این مهم‏ترین نکته‏ این نامه است و واقعاً وظیفه‏ همه‏ افرادی که در سراسر دنیا، چه ایران و چه خارج از ایران، با هر دیدگاه سیاسی‏ای نسبت به دفاع از حقوق بشر فعالیت می‏کنند، این است که روی این موضوع فعالیت بیشتری داشته باشند.

همانطور که اشاره کردید، در نامه از هموطنان خارج از کشور، همگام با هموطنان داخل کشور خواسته شده است که پژواک صدای حق‏خواهی نویسندگان نامه باشند. این حق‏خواهی به چه شیوه‏ای می‏تواند متبلور بشود؟

اتفاقی که افتاده، این است که امروز کلمه‏ جمهوری اسلامی ایران در دنیا، بیشتر حول مسائلی مانند جنگ، انرژی هسته‏ای و تحریم‏ها شنیده می‏شود، ولی آن‏چه مهم و مسلم است، این است که حقوق ابتدایی یک سری افراد، زندانیان سیاسی، آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و همچنین بسیاری از ایرانیان در داخل کشور، هر روز از طرف حاکمیت نادیده گرفته می‏شود و تا امروز کسی نبوده است که بتواند این مشکل اساسی و بنیادین بشری در ایران را به گوش جهانیان برساند.

حقوق ابتدایی زندانیان سیاسی و آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و همچنین بسیاری از ایرانیان، هر روز از طرف حاکمیت نادیده گرفته می‏شود

شاید این واقعاً باید وظیفه‏ تک‏تک ما ایرانی‏ها باشد که در کنار تمام مسائلی که به آن می‏پردازیم، فوکوس ویژه‏ای روی وضعیت حصر آقایان موسوی، کروبی و خانم رهنورد کنیم و دست‌کم صدای این افراد و صدای فرزندان آن‏ها را که امروز تحت تدابیر شدید امنیتی در حال زندگی هستند، به گوش جهانیان برسانیم.

مطمئناً مخاطبان برنامه‏ شما این را می‏دانند که فرزندان آقای میرحسین موسوی و خانم رهنورد و هم‏چنین فرزندان آقای کروبی، در یک سال گذشته با بدرفتاری‏ها و فشارهای امنیتی بسیار زیادی مواجه بوده‏اند و حتی حق آن‏ها هم ضایع شده است. فکر می‏کنم حتی دادن چنین بیانیه‏ای برای آن‏ها کم‏هزینه نخواهد بود.

در آستانه‏ سالگرد حصر آقایان موسوی و کروبی هستیم. "شورای هماهنگی راه سبز امید" هم فراخوانی در این زمینه داده است. در خارج از کشور هم ستادهایی تشکیل شده است و فعالیت‏هایی دارد صورت می‏گیرد. اگر شما اطلاعات بیشتری دارید، لطفاً توضیح دهید که این فعالیت‏ها چیست و چه برنامه‏هایی تا به امروز تدارک دیده شده است؟

مهم‏ترین اتفاقی که در حال وقوع است، با توجه به سالگرد حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و هم‏چنین سالگرد شهید سرافراز جنبش دانشجویی، شهید صانع ژاله و شهید محمد مختاری این است که بیست و پنجم بهمن در راه است.

در مورد موضوع حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، برنامه‏ مدون و منسجمی اعلام خواهد شد تا تلاش‏های بین‏المللی گسترده‏ای برای رفع حصر این عزیزان آغاز بشود

یعنی روزی پرحادثه، روزی که به جد می‏توان گفت تاریخ جنبش دمکراسی‏خواهی ایران را وارد مرحله‏ تازه‏ای کرد؛ مرحله‏ای که رهبران آن ربوده شدند؛ مرحله‏ای که خشونت به بالاترین حد ممکن در سطح سیاسی خودش رسید.

ما داریم به سالگرد آن روز نزدیک می‏شویم، تحرکات بسیار زیادی شروع شده که اکثر این تحرکات در داخل کشور برنامه‏ریزی شده و قرار است انجام بشود.

گروه‏های مختلفی از سلایق گوناگون سیاسی- اجتماعی قرار است حول این هدف، حول بزرگداشت این روز و اعتراض به اتفاق‌های پیش آمده در این روز، در تهران و شهرستان‏ها برنامه‏هایی داشته باشند.

به‏خصوص در روز 24 بهمن‌ماه قرار است دانشجویان در کتابخانه‏ مرکزی دانشگاه تهران تجمع توام با سکوت برگزار کنند و همچنین روز ۲۵ بهمن از ساعت چهار بعدازظهر، در خیابان آزادی، بین فلسطین تا نواب نیز برنامه‌ای مشابه داشته باشند.

این فعالیت‏ها در داخل کشور است. اصل کارهایی که در ارتباط با ۲۵ بهمن برگزار خواهد شد، در تهران و شهرستان‏ها خواهد بود.

در خارج از کشور از هم قرار است در برخی از شهرها مثل پاریس، واشنگتن و چندین شهر دیگر در آمریکا و اروپا، تجمعاتی به مناسبت ۲۵ بهمن در همان روز یا روزهای قبل از آن برگزار شود تا پیام همدلی مردم خارج از کشور به مردم داخل کشور ارسال بشود.

هم‏چنین روی موضوع حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد، برنامه‏ مدون و منسجمی اعلام خواهد شد تا تلاش‏های بین‏المللی گسترده‏ای برای رفع حصر این عزیزان آغاز بشود.

جدال متهم‌های پرونده اختلاس با یکدیگر

arezoo — Thu, 29 Sep 2011 13:36:15 +0000

سراج‌الدین میردامادی

در ادامه جنجال پیرامون پرونده اختلاس سه‌هزار میلیارد تومانی، روز گذشته سیدمحمد جهرمی، رئیس برکنارشده بانک صادرات، با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که اتهام‌های این پرونده متوجه افراد دیگری است و به‌طور مشخص مدیرعامل بانک ملی ایران را متهم به مشارکت در این تخلف‌ها دانسته که کشور را ترک کرده است.

در گفت‌وگو با محمدرضا یزدان‌پناه، روزنامه‌نگار در پاریس که تحولات این پرونده را دنبال می‌کند از او پرسیده‌ام: آخرین اطلاعات در پیوند با این پرونده و ادعاهای مطرح شده از سوی آقای جهرمی چیست؟

محمدرضا یزدان‌پناه: اگر این اتفاقی که ما این‌روزها در نظام سیاسی و پولی اقتصادی ایران شاهد هستیم در یک کشور غربی رخ می‌‌داد، بدون شک می‌توانست دستمایه‌ ساخت چندین فیلم عظیم سینمایی قرار گیرد. آخرین گزارش‌ها حکایت از این می‌کنند که همانطور که مدیرعامل بانک صادرات در بیانیه‌ای اعلام کرده، این اتفاق‌ها در حوزه مسئولیتی ایشان و برخی دیگر رخ داده است. منتهی یک جریانی در درون دولت، در سطوح بالای دولت کاملاً در اتفاق‌های رخ داده دخالت داشته است.

این مسئله‌ اما توسط دولت آقای احمدی‌نژاد تکذیب می‌شود. وزیر امور اقتصاد و دارایی و رئیس کل بانک مرکزی کاملاً برخلاف این مسئله صحبت می‌کنند و نه تنها وقوع تخلف و اختلاس را تکذیب می‌کنند، بلکه حتی اعلام می‌کنند اتفاق‌هایی که رخ داده، صرفاً در حد یک کوتاهی ساده اداری است و جرمی متوجه کسی نیست. واقعیت این است که هنوزهم اخبار و گزارش‌ها بسیار در این زمینه متناقص است. مشخص این است که به‌جز دولت آقای احمدی‌نژاد و مسئولان دولتی که به‌طور طبیعی متهم این مسئله هستند، نهادها و قوای دیگر ازجمله مجلس و قوه قضاییه بر وقوع تخلف‌های عظیم اداری و جرم در این مسئله احراز دارند و مسئولان ارشد و دست بالای دولت آقای احمدی‌نژاد را در این حوزه متهم می‌دانند.

در پیوند با مسئله فرار آقای خاوری، مدیرعامل بانک ملی چه اطلاعاتی در دست است؟

آنطور که رسانه‌های ایران گزارش داده‌اند، فکر می‌کنم سایت "آینده" گزارش داده است، آقای خاوری حتی متن استعفای خودشان را هم از لندن فرستاده‌اند. به غیر از این روابط عمومی و سخنگوی بانک ملی ایران هم اعلام کرده‌اند که آقای خاوری برای ماموریت اداری در خارج از کشور به‌سر می‌برند و البته صریح‌ترین اظهارنظر هم به گفته آقای جهرمی، مدیرعامل سابق و برکنارشده‌ بانک صادرات برمی‌گردد که اعلام کرده است ایشان در خارج از کشور هستند و اساساً منتقد این هستند که با توجه به این که آقای خاوری و خانواده ایشان اقامت کشور کانادا را در اختیار دارند، به چه علتی چنین پست حساسی در نظام اقتصادی و بانکی کشور به ایشان داده شده است. به نظر می‌آید مسئله‌ حضور آقای خاوری در خارج از کشور که توسط بانک ملی ایران هم به‌طور رسمی تأیید شده، دستاویزی برای افرادی مثل آقای جهرمی از دیگر متهم‌های این پرونده برای انداختن تقصیر بخش بزرگی از این ماجرا بر گردن ایشان است.

در پی بیانیه آقای جهرمی و بالا گرفتن اختلاف‌ها اگر بخواهیم این پازل را در دسته‌بندی‌های درون اصولگرایی بچینیم، آیا آقای جهرمی جزو حامیان جریان آقای مشایی است یا جزو منتقدان وی؟ آیا این پرونده می‌تواند به بهانه‌ای برای تشدید تقابل درون اصولگرایی تبدیل شود؟

اکثر افرادی که در درون دولت آقای احمدی‌نژاد هستند و می‌توان آن‌ها را در طیف آقای مشایی طبقه‌بندی کرد، افرادی فاقد سابقه تشکیلاتی و سیاسی روشن و مشخص در درون جناح اصولگرا هستند. منتهی آقای جهرمی این‌گونه نیست. آقای جهرمی از چهره‌های شاخص جریان اصولگرا و جریان مدیریتی کشور از ۳۰ سال گذشته بوده‌اند و سابقه اداری بسیار شاخصی دارند. ایشان در چند دوره استاندار و معاون اجرایی شورای نگهبان بودند. خیلی‌ها آقای جهرمی را به‌عنوان معاون اجرایی شورای نگهبان یکی از سازمان‌دهندگان ناظران انتخاباتی شورای نگهبان در سال ۸۴ می‌دانند. او یکی از عوامل پیروزی آقای احمدی‌نژاد در آن انتخابات بود. با توجه به این سابقه و همچنین برکناری آقای جهرمی از وزارت کار در دولت اول آقای احمدی‌نژاد و همچنین برکناری چندماه پیش ایشان از شورای پول و اعتبار توسط دولت و شخص آقای احمدی‌نژاد، به نظر می‌آید که نشود ایشان را در طیف آقای مشایی طبقه‌بندی کرد.

محمدرضا یزدان‌پناه: صریح‌ترین اظهارنظر هم به گفته آقای جهرمی، مدیرعامل سابق و برکنارشده‌ بانک صادرات برمی‌گردد که اعلام کرده است خاوری در خارج از کشور هستند و اساساً منتقد این هستند که با توجه به این که آقای خاوری و خانواده ایشان اقامت کشور کانادا را در اختیار دارند، به چه علتی چنین پست حساسی در نظام اقتصادی و بانکی کشور به ایشان داده شده است.

دولت باید پاسخگو باشد

در ادامه این گفت‌وگو پرسشی را با مصطفی خسروی، روزنامه‌نگار مقیم رم در ایتالیا در میان گذاشته‌ام: آخرین اخبار در خصوص برکناری سیدمحمد جهرمی، مدیرعامل بانک صادرات چیست؟ اعتراض صورت گرفته از سوی آقای جهرمی دارای چه ابعاد سیاسی و حقوقی در فضای رسانه‌ای ایران است؟

مصطفی خسروی: وقتی شرایط یکی دو روز گذشته را در سایت‌های خبری به‌خصوص سایت‌های نزدیک به اصول‌گرایان پیگیری کنیم، متوجه می‌شویم که آشفتگی بسیار شدیدی در بین نیروهای اصولگرا وجود دارد. به‌خصوص این که دیروز خبری منتشر شد مبنی بر این که دوبار برای آقای جهرمی از سوی هیئت مدیره بانک صادرات و گروه‌های سیاسی استفعانامه‌ای تنظیم شده است. این استعفا را برای ایشان فرستاده‌اند تا ایشان آن را امضا کند، ولی با مخالفت ایشان روبه‌رو و امضا نشده است. حتی در نسخه دومی که برای ایشان فرستاده بودند، قید کرده بودند که آقای جهرمی از ملت ایران و مقام معظم رهبری عذرخواهی می‌کند که ایشان زیربار نرفته بود. تا این که مجبور شدند قضیه را علنی جلوه دهند و ایشان را عزل کنند. از طرف دیگر روز گذشته آقای جهرمی مصاحبه‌ای داشت با "خبرگزاری فارس" و اعلام کرد یکی از عوامل اصلی این اختلاس شخصی بوده به اسم آقای خاوری مدیرکل بانک ملی که به کانادا فرار کرده است.

همه این‌ها نشان می‌دهد که یک سیاستی در پیش است که این ماجرا را در بین مدیران میانی مقصریابی کنند و در این سطح به پایان برسانند، ولی آقای جهرمی طی بیانیه‌ای که منتشر کرده، اعلام کرده است که برکناری ایشان صرفاً به خاطر این بوده که خودش پیگیر این موضوع بوده است. او ادعا می‌کند اولین کسی بوده که این موضوع را گزارش داده و مدعی شده توسط شورای عالی پول و اعتبار که ریاست آن هم به‌عهده‌ی آقای احمدی‌نژاد است، بعد از مطرح کردن این ماجرا کنار گذاشته شده است. به نظر من ما باید در آینده بسیار نزدیک شاهد بالاگرفتن این دعوا در بین سران حکومتی به‌خصوص رؤسای قوا باشیم.

بر اساس آخرین خبری که باز "فارس نیوز" منتشر کرده است، دو نفر از معاونان آقای احمدی‌نژاد و مشاورانش، به‌ویژه آقای جوانفکر، در یادداشتی اعلام کرده‌اند که مجلس و قوه قضاییه مقصر هستند، زیرا آن‌ها اهمال کرده‌اند و به تخلفات رسیدگی نکرده‌اند. در صورتی که تخلفات در دل دولت در حال انجام بوده است. به نحوی می‌شود گفت این همان مثال معروف "چوب را که بلند کنی ..." است. یعنی دولت اختلاس را انجام داده (حالا شبکه‌ یا گروهی در دولت) و حالا به جای این که پاسخگو باشد، قوه قضاییه را متهم می‌کند که شما اهمال کرده‌اید و این هم از بازی‌های جدید این تیم است.

امروز گزارشی از شکایت چند نماینده مجلس از دولت و شخص رئیس‌جمهور در مجلس قرائت شده است. این گزارش چه بوده است؟

این گزارش برمی‌گردد به اتفاق‌هایی که در چندماه گذشته و به‌خصوص سال گذشته مبنی بر ادغام چهار وزارتخانه انجام شد. یعنی وزارتخانه‌هایی که در آن زمان ادغام شدند، ولی مجلس کاملاً مخالف این حرکت بود و در مقابل آن سعی کرد ایستادگی کند. ولی با دستور شخص رئیس دولت و هیئت وزیران این ادغام انجام شد و گزارش‌ها و اعتراض‌ها به کمیسیون اصل ۹۰ مجلس رفت و بعد از چندماه امروز این گزارش قرائت شد که در آن شخص رئیس‌جمهور مجرم یا به نحوی می‌توان گفت که تخلف ایشان از سوی نمایندگان به‌خصوص در کمیسیون اصل ۹۰ مجلس محرز اعلام شد.

برای این که این گزارش جنبه حقوقی و قضایی پیدا کند، می‌بایست توسط اعضای مجلس رأی می‌آورد و مصوب می‌شد که آقای باهنر در نبود آقای لاریجانی امروز ریاست مجلس را برعهده داشتند. ایشان از رأی‌گیری در مورد این گزارش و ارسال آن به قوه قضاییه برای پی‌گیری قضایی جلوگیری کرد و خواستار آن شد که مدتی زمان داشته باشند تا بتوانند رایزنی کنند. در صورتی که به نظر من مسائلی در این حد تخلفات مستمر دولت به رایزنی‌ها سپرده شود، بلکه قوه قضاییه اگر توان رفتار مستقل در این زمینه دارد، باید هرچه سریع‌تر وارد عمل شود و متخلف‌ها را به مجازات برساند.

اصلاح‌طلبی سبز و انتخابات پیش رو

Babak M — Sun, 11 Sep 2011 14:38:01 +0000

سراج‌الدین میردامادی

عبدالله مومنی، حسن اسدی زیدآبادی، علی جمالی و علی ملیحی چهارنفر از اعضای مرکزی سازمان ادوار تحکیم وحدت با نگارش تحلیلی درباره انتخابات پیش رو از داخل زندان دیدگاه‌های خود را تحت عنوان «اصلاح‌طلبی سبز و فرصت انتخابات پیش رو» تشریح کرده‌اند.

در گفت‌وگو با مصطفی خسروی، روزنامه‌نگار و از اعضای سازمان ادوار تحکیم وحدت ساکن ایتالیا نخست از او پرسیده‌ام: ارزیابی شما از تحلیل چهار زندانی سیاسی چیست؟

مصطفی خسروی: در چندماه اخیر ما شاهد تحرک‌های بسیار زیادی از سوی فعالان سیاسی زندانی در داخل‌ زندان‌های کشور بودیم و هستیم. این نشان می‌دهد که زندان‌های ما امروز پویایی بیشتری از سطح جامعه‌مان دارند. می‌توان اذعان داشت به این که رهبری جنبش اعتراضی را فعلاً زندانی‌های ما دارند انجام می‌دهند؛ آن‌هم با مواضع سیاسی‌ای که اتخاذ می‌کنند، با رفتار سیاسی‌ای که از خود نشان می‌دهند و این نشان‌دهنده این است که هنوز امید در سخت‌ترین نقاط داخل کشورمان که زندان‌های داخل کشور هستند، وجود دارد و آنجا تکاپو و فعالیت و نگارش راهبردهای سیاسی در دستور کار است.

البته این نشان می‌دهد که تمامی آن فشارهایی که حاکمیت جمهوری اسلامی وارد می‌کند و آن سرکوب سیستماتیکی که انجام داده، کاملاً شکست خورده بوده و در قعر زندان‌ها هنوز فریاد آزادی‌خواهی به شکلی بسیار منسجم و در پاره‌ای مواقع حتی آکادمیک وجود دارد.

در این تحلیل اصلاح‌طلبی سبز و اصلا‌ح‌طلبی دوره دولت اصلاحات ازهم تفکیک شده و برای اصلاح‌طلبی سبز جایگاهی تعریف شده است که تکیه به نیروهای اجتماعی می‌زند. این تقسیم‌بندی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

می‌‌توانم بگویم این تقسیم‌بندی نشئت گرفته از نقاط ضعفی است که جنبش اصلاحات در دوران سیدمحمد خاتمی داشت. یعنی زمانی که ما به دوران اصلاحات در فاز سال‌های ۷۶ تا ۸۴ نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که جریان‌های سیاسی که از آن گفتمان اصلاحات استفاده می‌کردند، صرفاً یکسری جریان نخبه‌گرا و یک گروه الیتی بودند که در قسمتی از حاکمیت توانسته بودند وارد شوند و آن‌ها این گفتمان اصلاحات را در همان قسمت نگه داشته و هیچ‌گاه سعی نکرده بودند به سمت جامعه مدنی بیایند و از نیروهای موجود در جامعه مدنی و از آن پتانسیلی که در جامعه مدنی وجود دارد، برای القای نظرات‌شان به حاکمیت استفاده کنند.

این خط پررنگی که بین گروه‌های الیت، سیاسیون و جامعه مدنی وجود داشت، به نظر من باعث شد که آن جنبش اصلاحات به شکست برسد، ولی در جریان جنبش سبز ما شاهد این بودیم که تظاهرات‌ها و اعتراض‌های مردمی بسیار خودجوش انجام شدند و اینجا اتفاقاً آن شبکه‌های مردمی، آن گروه‌هایی که ما به آن‌ها می‌گوییم جامعه مدنی، جنبش دانشجویی، جنبش زنان و جنبش کارگری بودند که خودشان در خیابان‌ها، وقت تظاهرات‌های بعدی و خواسته‌ها را تعیین می‌کردند.

زمانی بود که اکثر سیاسی‌ها در زندان بودند. یعنی بعد از روز ۲۲ خرداد ۸۸ما چند دور بازداشت گسترده فعالان سیاسی را داشتیم. در این زمان بود که مردم اتفاقاً وارد شدند و توانستند حاکمیت را برای مدت زیادی فلج کنند، به گونه‌ای که حاکمیت مجبور شده بود مدت‌ها نیروهای نظامی و غیر نظامی را از شهرستان‌ها به تهران یا به شهرهای بزرگ بیاورد تا بتواند کنترل حداقلی فضا را داشته باشد.

اینجا نشان می‌دهد که جنبش سبز با وجود این که افکارش اصلاح‌طلبانه بود، یعنی مشی اصلاحی داشت، هدفش در آن روزها براندازی نبود، ولی از نیروی مردمی استفاده کرد یا بهتر است بگویم نیروی مردمی به خیابان‌ها آمد و این جنبش را حرکت داد، هل داد و جلو آورد و اینجا سیاسیون آن قسمت الیت می‌توانم بگویم نقشی نداشتند یا اگر نقشی هم داشتند، سعی می‌کردند که دنبال حضور مردم باشند.

این نشان می‌دهد که بین این اصلاح‌طلبی که امروز در جنبش سبز از آن صحبت می‌شود، با اصلاح‌طلبی آن دوران یک تفاوت اساسی هست. آن هم این است که مردم، نهادها و جامعه مدنی بسیار پررنگ است و نقش رهبری دارد. نکته دوم این که در دوران اصلاحات ما با فضایی مواجه بودیم که آن دوگانه اصلاح‌طلبی و تمامیت‌خواهی کاملاً یک دوگانه محدود بود. یعنی یکسری اصلاح‌طلب بودند، یکسری تمامیت‌خواه و اقتدارگرا بودند و باقی مردم بودند و مردم زیاد در این بازی حضور نداشتند.

ولی امروز مردم این دوگانه‌ را خودشان در خودشان حس می‌کنند. یعنی آدم‌هایی که در خیابان هستند، اصولاً تکلیف‌شان با خودشان مشخص است. یا طرفدار جنبش سبزند(حتی اگر به خاطر مسائل امنیتی بروز نمی‌دهند، در درون خودشان یک خواست مشخصی برای تغییر دارند)، یا این که نه، مدافع حاکمیت فعلی هستند و این ماجرا به داخل جامعه کشیده و برای مردم ملموس شده و صرفاً از یک امر انتزاعی و ذهنی خارج شده است. مواردی از این دست هست که می‌توانم بگویم باعث شده اصلاح‌طلبی امروز با آن دوران فرق کند. نکته مهم‌تر تغییر در رفتار خود اصلاح‌طلب‌هاست.

در بخش دیگری از این تحلیل عنوان شده که جنبش سبز به مثابه اپوزیسیون ملتزم به رفتار مدنی و مسالمت‌آمیز است. چطور می‌شود اصلا‌ح‌طلبی سبز و اپوزیسیون ملتزم به رفتار مدنی و مسالمت‌آمیز را جمع کرد؟

مسلم این است که جنبش سبز امروز خواه‌ناخواه دارد رفتار اپوزیسیونیستی از خود نشان می‌دهد. یعنی این حتی نیاز به یک جمع کردن ندارد. ما اگر رفتار جنبش را در دوسال گذشته نگاه کنیم، فراخوان‌هایی که به تظاهرات‌های خیابانی داده شده، موضع‌گیری‌ها و نوع هدایت‌ها، متوجه می‌شویم که آن داستان اصلاح‌‌طلبی تمام شده است که در دوران آقای خاتمی بود و بیشتر شعارها روی فشار از پایین و چانه‌زنی از بالا متمرکز شده بود. الان یکسری مردمی هستند که در اعتراض مشخص، لخت و عریان نسبت به حاکمیت، عرصه‌های مختلف اجتماعی را تصاحب می‌کنند و در مقابل حاکمیت و در مقابل خواست حاکمیت ایستادگی می‌کنند. البته این رفتار، یک رفتار اپوزیسیونیستی است، ولی با اهداف اصلاح‌گرایانه. به همین خاطر من فکر می‌کنم که چندان جمع‌بندی این دو مقوله کار سختی نیست. یعنی موضوع پیچیده‌ای نیست.

در بخش دیگری از این تحلیل آمده است که انتخابات آینده آوردگاهی برای احیای جنبش اجتماعی حامی اصلاحات و عرصه‌ای برای سیاست‌ورزی و به چالش کشیدن اقتدارگرایان است. فکر می‌کنید به چه شکل ممکن است انتخابات آینده تبدیل به آوردگاهی برای احیای جنبش اجتماعی حامی اصلاحات شود؟

چیزی که مسلم است و این دوستان هم خیلی خوب به این ماجرا در این مقاله‌ تحلیلی اشاره کردند، این است که در شش‌ماه آینده ما با انتخاباتی مواجه هستیم که حاکمیت دوسال است که منتظر آن است. منتظر است که این انتخابات را برگزار کند، با سکوت و آرامش برگزار کند و پس از آن مدعی شود که تمام ماجرایی که در انتخابات ۸۸ بوده، به فراموشی سپرده شده و اوضاع تحت کنترل و به اصطلاح شهر در امن و امان است. اینجا وظیفه مردم، وظیفه جنبش سبز، وظیفه‌ فعالان سیاسی‌ـ اجتماعی این است که نگذارند این اتفاق بیافتد. یعنی نباید حاکمیت احساس کند که بعد از دوسال با هر ترفندی می‌تواند این انتخابات را که محل اصلی مناقشه در ایران است، به راحتی برگزار کند.

برای این که این کار انجام شود، راهکارهای مختلفی وجود دارد و البته باید بیشتر در موردش فکر و صحبت کرد و بیشتر ایده‌ها مطرح شوند، تا ایده‌های پخته‌تری به‌وجود آید. ولی راه‌هایی هست که ما می‌توانیم با استفاده از «معضل انتخابات برای حاکمیت»، او را در مقابل خودش قرار دهیم. من تاکید می‌کنم که این یک معضل است، چون اگر این‌ها نتوانند شنبه بعد از انتخابات سرشان را بالا گیرند و در جامعه جهانی اعلام کنند که ما انتخاباتی با آرامش برگزار کردیم، بازنده خواهند بود.

یک نمونه از این راه‌ها که گفتم این است: دوستانی که یا در داخل زندان هستند، یا فعال سیاسی هستند و اکثراً سابقه حتی نمایندگی مجلس یا حضور در کابینه دولت‌ها را دارند و یا استاد دانشگاه هستند، نامزد انتخابات شوند. آن موقع حاکمیت باید تکلیف خودش را با این آدم‌ها مشخص کند. باید نشان دهد تا چه حد قائل به ادعایی است که مطرح می‌کند و از دموکراسی سخن می‌راند. باید دید تا چه حد این حرف را قبول دارد. حتی افرادی که پیش از این نامزد شده‌اند و حضور آن‌ها در عرصه‌های سیاسی یکجور تابو بوده می‌توانند از نقاط مختلف کشور وارد صحنه شوند و حاکمیت را مقابل یک عمل انجام شده قرار دهند. مسلم این است که انتخابات برای حاکمیت دردسرساز خواهد بود و نخواهد توانست از آن آرام و به سلامت عبور کند و اینجا این اتفاق می‌تواند در اصل نقطه عطفی در جنبش بعد از دوسال و اندی باشد. در غیر این صورت من فکر می‌کنم اگر حاکمیت بتواند این انتخابات را بدون خطر برگزار کند، جنبش سبز دچار مشکلات اساسی و هویتی خواهد شد.

پیشنهاد دیگری که یکی از اصلاح‌طلب‌ها چندی پیش مطرح کرده بود، این است که می‌شود از کشورهای همسایه که مسلمان هستند و حتی از نظر ایدئولوژی سیاسی، نزدیک به کشور ما هستند برای نظارت بر انتخابات ایران دعوت کرد تا ببینیم آیا آقای خامنه‌ای و حاکمیت اقتدارگرای ایران، حاضر هستند انتخاباتی را که می‌خواهند برگزار کنند، با دوستان خودشان به اشتراک بگذارند و آن‌ها حداقل نحوه انتخابات در ایران را تایید کنند یا خیر؟

این‌ها مسائلی است که به نظر من بازی انتخابات را برای اقتدارگراها قفل خواهد کرد و آنجاست که جنبش ما می‌تواند دوباره به خیابان‌ها بیاید و دوباره فریاد اعتراضش را به گوش جهانیان برساند. این ماجرا نباید خدای ناکرده چنین تعبیر شود که جنبش قصد دارد در انتخابات با هر روندی وارد شود. خیر! به نظر من ما باید این فرصت انتخابات را تبدیل به دستاویزی کنیم تا بتوانیم حاکمیت را در مقابل چندگانه‌هایی که خودش درست کرده است، پاسخگو کنیم.

اعتراض به حبس خانگی رهبران جنبش سبز

arezoo — Thu, 18 Aug 2011 20:16:09 +0000

سراج‌الدین میردامادی

در گفت‌وگو با مصطفی خسروی، فعال سیاسی مقیم ایتالیا از او پرسیده‌ام: کمپین اعتراض سبز چه جریانی است؟ چه پیشینه‏ای داشته و پیش از این چه فعالیت‏هایی را در کارنامه خود داشته است؟

مصطفی خسروی: «کمپین اعتراض سبز»، یکی از کمپین‏هایی است که در چندماه گذشته و به‏خصوص پس از حصر رهبران جنبش سبز، در اروپا و امریکا شکل گرفت و از فعالان عرصه اجتماعی در شهرهای مختلف اروپا و امریکا تشکیل شده است.

این کمپین در اولین حرکت‏ خود در راستای حمایت از خواست زندانیان سیاسی که در دفاع از وضعیت زندانیان و به‏خصوص در محکومیت شهادت هاله‏ سحابی و هدی صابر اعتصاب غذا کرده بودند، یک اعتراض سراسری را شکل داد و در بیش از ۲۵ شهر دنیا دست به تظاهرات زد و حمایت خود را از خواست زندانیان سیاسی در آن برهه، اعلام کرد.

بعد از آن، کمپین اعتراض سبز در راستای اهداف خودش که به‏خصوص اعتراض به وضعیت حقوق بشر در ایران است، فعالیت‏هایش را ادامه داد و به این نقطه رسیدیم که بتوانیم نامه‏ای را در این زمینه تهیه کنیم.

مخاطب این نامه که جمعی از فعالان سیاسی آن را امضا کرده‏اند، برخی نهادها و مراکز بین‏المللی دفاع از حقوق بشر است. ممکن است این نهادها را نام ببرید و توضیح بدهید به چه دلیل این مجامع، به عنوان مخاطب این نامه انتخاب شده‏اند؟

ابتدا یک نکته را اضافه کنم که خیلی مهم است دوستان بدانند و آن این‏که ایده این نامه از داخل کشور و از طرف مجموعه‏ای از فعالان داخل کشور آمده است و در اصل آن‏ها موتور محرک ما در این حرکت بودند.

این نامه سپس توسط اعضای کمپین نوشته شد و بعد به صورت حقوقی درآمد. دوستان در کمپین با تطبیق دادن قوانین ایران با قوانین بین‏المللی و پیدا کردن نقاطی که در آن‏ها این قوانین در مورد آقایان میرحسین موسوی، کروبی و همسران‏شان نقض شده، نامه را نوشتند که در این میان از مشورت و راهنمایی حقوقدان‏ها هم استفاده کردیم و نامه به این شکل درآمد.

اما این‏که این نامه به چه ارگان‏هایی فرستاده خواهد شد؟ ۱۱ شخص و ارگان سیاسی و حقوقی جزو مخاطبان این نامه هستند. دبیرکل سازمان ملل، طبیعتاً اولین مخاطب است. بعد از آن سفیران کشورها در سازمان ملل هستند که شامل یک گروه چند ده نفره می‌شوند.

مصطفی خسروی: تمام این فعالیت‏ها زمانی به‏ثمر خواهد نشست که اعتراض در داخل کشور هم به حد بالایی برسد و اعتراض‌ها در داخل و خارج دست به دست هم بدهند تا بتوانند جمهوری اسلامی را وادار به پذیرش این خواست عمومی کنند.

مخاطبان بعدی نامه، کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل، خانم پیلای، گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران، آقای احمد شهید، وزرای امور خارجه کشورهای مختلفی که با ایران در ارتباط هستند، هیئت روابط پارلمان اروپا با ایران، اعضای شورای امنیت و مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا هستند.

هم‏چنین سازمان کشورهای اسلامی و اتحادیه بین‏المجالس که ارگان‏های مهمی در روابط سیاسی ایران‏اند، از مخاطبان نامه هستند.

در آخر هم کمیته حمایت از ناپدیدشدگان قهری سازمان ملل متحد مورد خطاب قرار گرفته است که می‏توان گفت پروژه ربایش آقایان کروبی و موسوی و همسران‏شان، جزو برنامه‏هایی است که دقیقاً به این کمیته مربوط می‏شود.

ما این ۱۱ شخص، ارگان و نهادهای بین‏المللی و حقوقی را مخاطب خودمان قرار داده‏ایم. این نامه بعد از امضاگیری از هم‏وطنان‏مان به این ارگان‏ها و اشخاص فرستاده خواهد شد و کمپین سعی خواهد کرد پس از ارسال این نامه با مکاتباتی که انجام می‏دهد، پی‏گیر آن باشد و نظرات آن‏ها و فید‏بک‏ها را دریافت کند و با مردم درمیان بگذارد.

بالاخره این حرکتی است که باید یک روز از جایی آغاز می‏شد. باید جامعه‏ی جهانی صدای مردم ما را بشنوند. باید همه بدانند که امروز رهبران جنبش سبز و یاران همیشگی این جنبش در حبس هستند و ما نباید بگذاریم آن‏ها در سکوت خبری در خارج از کشور، فراموش بشوند.

چقدر امید به این دارید که نهادهای بین‏المللی بتوانند فشار لازم را به جمهوری اسلامی بیاورند تا در خصوص وضعیت آقایان موسوی و کروبی و همسران‏شان گشایشی ایجاد بشود؟ آیا هدفی فارغ از نتیجه این کار هم مد نظر بوده است یا خیر؟

این حرکت از چند جهت می‏تواند مثمرثمر و نتیجه‏‏بخش باشد. یکی بعد رسانه‏ای و بین‏المللی آن است. همان‏طور که می‏دانید، چنین نامه‏ای با امضاهایی که گرفته خواهد شد و تا امروز هم گرفته شده، می‏تواند جو رسانه‏ای حاکم بر فضای سیاسی ایران را در اروپا و امریکا، در دنیای آزاد کاملاً تغییر بدهد.

با توجه به مخاطبان نامه هم، از آن‏جایی که جامعه جهانی به‏خصوص در یک ساله اخیر توجه ویژه‏ای به بحث نقض حقوق بشر در ایران داشته، این نامه می‏تواند محرکی برای فعالیت‏های جدی‏تر جامعه جهانی در مورد این رهبران باشد.

ولی آن‏چه مسلم است، تمام این فعالیت‏ها زمانی به‏ثمر خواهد نشست که اعتراض در داخل کشور هم به حد بالایی برسد و اعتراض‌ها در داخل و خارج دست به دست هم بدهند تا بتوانند جمهوری اسلامی را وادار به پذیرش این خواست عمومی کنند.

به نظر می‏رسد در عرصه بین‏المللی، اراده قوی‏ای برای حمایت از رهبران دربند جنبش سبز دیده نمی‏شود. فکر می‏کنید چگونه می‏توان توجه بین‏المللی را بیشتر به این مسئله جلب کرد؟

دو نکته در این میان مطرح هستند. یکی این‏که اگر این توجه دیده نمی‏شود، قسمت اعظم آن به کم‏کاری ما، به عنوان فعالان جنبش سبز و یا حتی فعالان دمکراسی‏خواه و حقوق بشری در خارج از کشور برمی‏گردد که این کار را آن‏طور که باید و شاید و به صورت فراگیر، حداقل در طول شش‌ماه گذشته، در مورد رهبران جنبش سبز، در جامعه جهانی انجام نداده‏ایم.

طبیعتاً در جامعه جهانی، در مسائل سیاسی و دیپلماتیک، دولت‏ها تصمیم‏گیرنده هستند و این دولت‏ها زمانی که بدون کنترل جامعه مدنی بخواهند فعالیت کنند، به طور طبیعی به منافع خودشان می‏اندیشند و منافع آن‏ها می‏تواند در مبادلات سیاسی، اقتصادی با ایران باشد.

ولی زمانی که جامعه مدنی و مردم کشورهای اروپایی و حتی آمریکا، نسبت به نقض حقوق بشر در ایران، نسبت به ربایش رهبران جنبش سبز آگاه بشوند و این آگاهی به سطح بالایی برسد، خود به‏خود دولت‏ها از طرف مردم‏شان تحت‏ تأثیر و تحت فشار قرار می‏گیرند و آن‏جاست که این‏ها می‏توانند وارد عمل بشوند و مجبور به نشان دادن واکنش می‌شوند.

من فکر می‏کنم ما، به عنوان فعالان جنبش سبز، تا به‏ امروز نتوانسته‏ایم این کار را آن‏‏گونه که باید و شاید انجام بدهیم، ولی هنوز دیر نیست. باید از این‏جا شروع کرد. باید جامعه مدنی و جامعه سیاسی را آگاه کرد. آگاهی را افزایش داد. به آن‏ها فشار آورد و از آن‏ها خواست. تا آن‏ها هم بر اساس خواست و فشاری که از سوی ما و مردم خودشان وجود دارد، مجبور به موضع‏گیری و مجبور به عمل بشوند.

آیا در صورت عدم شکست حصر یا زندان خانگی آقایان موسوی، کروبی و همسران‏شان، حرکت‌های دیگری نیز در نظر دارید؟

آن‏چه مسلم است، کمپین اعتراض سبز یک کمپین است با یک سری نیروی محدود و معدود. طبیعتاً همه جنبش سبز را هم نمی‏تواند نمایندگی کند. کاری که باید اتفاق بیافتد، این است که این کمپین می‏تواند گام اولیه باشد و در صورتی که کارهایش به نتیجه نرسد، باید گروه‏ها و جریان‏های دیگر هم فعال بشوند و ایده‏ها، طرح‏ها و برنامه‏های‏شان را ارائه بدهند.

از مجموع این‏ها، باید یک کارزار بسیار منظم و دقیق برنامه‏ریزی بشود و تا روزی که به نتیجه برسیم، نباید از تکاپو بیفتیم. من فکر می‏کنم لازمه رسیدن به آزادی رهبران جنبش سبز و بعد از آن هم آزادی در کشور، فعالیت همگانی، متحد و منسجم است.

همایش سفیران سبز امید در پاریس

Babak M — Mon, 25 Jul 2011 14:34:59 +0000

سراج میردامادی

همایش چهار روزه «سفیران سبز امید»، روز شنبه ۲۳ ژوئیه، در سالن شهرداری مالاکوف، در حومه جنوبی پاریس، با حضور جمعی از فعالان جنبش سبز از کشورهای مختلف آغاز به‏کار کرد.

در گفت‌وگو با روح‏الله شهسوار، از اعضای «کانون دکتر شریعتی» و میزبان همایش «سفیران سبز امید»، از او پرسیده‌ام: مراسم افتتاحیه همایش یادشده شامل چه برنامه‏هایی بود؟

روح‏الله شهسوار: افتتاحیه نشست با حضور گروه‏ها و مجموعه‏هایی تشکیل شد که طی دوسالی که از جنبش سبز می‏گذرد، در کشورهای مختلف تشکیل شده‏اند و محور فعالیت‏شان منشور جنبش سبز است.

هم‏چنین بخشی از فعالان فرهنگی، سیاسی و اجتماعی‏ای که در جنبش سبز حضور دارند، در نشست افتتاحیه شرکت داشتند. فعالان فرهنگی، اجتماعی و سیاسی فرانسه نیز در نشست افتتاحیه حضور داشتند. در انتهای نشست هم دکتر امیر ارجمند، سخنگوی «شورای هماهنگی راه سبز امید» به سخنرانی پرداختند.

اهداف برگزار کنندگان «همایش سفیران سبز امید» چیست؟ با توجه به این‏که دو سال از آغاز جنبش سبز می‏گذرد، چه نیازها و ضرورت‏هایی منتهی به این شد که چنین همایشی برپا شود؟

پس از گذشت دوسال از جنبش سبز و با تاکید و اصرارهایی که رهبران جنبش سبز داشتند و به‏ویژه آقای میرحسین موسوی در بیانیه‏های‏شان بارها و بارها تاکید کردند که ایرانیان هرکجای جهان که هستند، دور هم جمع بشوند و گروه‏های کوچک و بزرگ تشکیل بدهند و از این طریق اهداف جنبش سبز را برای اعتلا و کشور عزیزمان پی‏گیری کنند، مجموعه‏ای از چند گروه‏ با همان شرایطی که گفتم، در جاهای مختلف دنیا دور هم به‏صورت خودجوش جمع شدند.

بعد ما سعی کردیم بخشی از این گروه‏ها را تا آنجایی که در توان‏مان هست، دور هم جمع کنیم تا باهم هم‏اندیشی و گفت‏وگو کنیم پیرامون این که: ما که در خارج از کشور هستیم، چه کارهایی را می‏توانیم برای کمک و هم‏یاری رساندن به فعالان داخل کشور صورت‌بندی کنیم که مبارزه اصلی را دارند انجام می‏دهند؟ چگونه می‏توانیم بازتاب صدای آن‏ها چه در جامعه جهانی و چه حتی در جامعه خود ایران باشیم که با سانسور و سرکوب آزادی بیان مواجهه هستند؟

بخش عمده‏ای از اهدافی که در این نشست و در جلسات و گفت‏وگوهای‏مان دنبال می‏کنیم، بر این اساس استوار است.

گویا کارگاه‏های آموزشی‏ای هم در خلال این چهار روز نشست برپا خواهد شد. چه برنامه‏ها و دستورهای کاری‌ای در این کارگاه‏ها دارید؟

در واقع، نشست برای همین کارگاه‏ها و جلسات هم‏اندیشی برگزار شده است و بخش عمده زمان نشست به این جلسات می‏گذرد. محور جلسات ما همان زمینه‌ای است که پیش از این توضیح دادم و به‏صورت ویژه در راستای گسترش آگاهی‏ها است.

ما در این‏جا جمع می‏شویم و صحبت می‏کنیم که چگونه با روش‏های مختلف می‏توانیم در راستای گسترش آگاهی‏ها مؤثر باشیم؛ ازجمله می‏توانیم به راهکارهای انتشار اطلاعات کمک کنیم. در این نشست کمیسیون‏هایی در مورد فعالیت‏های رادیویی، فعالیت‏های تصویری اعم از ویدئو و کلیپ و… اساساً بحث در مورد پدیده رسانه داریم.

بخشی از فعالیت‏ها، گفت‏وگوها و کارگاه‏های آموزشی‏مان نیز در مورد نوعی از فعالیت‏های اجتماعی در خارج از کشور و بخش عمده‏اش هم اصول فعالیت‏های تشکیلاتی است. به عنوان مثال چگونگی ارتباط با سازمان‏های بین‏المللی و چگونگی سازماندهی نیروها.

در این زمینه‏ها افراد متخصص را دعوت می‏کنیم تا ضمن کارگاه‏هایی که برگزار می‏کنند، این آموزش‏ها را منتقل کنند. هم‏چنین ضعف‏هایی هم که داریم، با حضور شرکت‌کنندگان مورد بررسی قرار بگیرد.

آیا می‌خواهید از دل این همایش چهار روزه، یک تشکل یا گروه سیاسی خاص و جدید بیرون بیاورید تا بتوانید به واسطه آن تصمیم‌ها و برنامه‏هایی را که در نظر دارید، دنبال کنید یا خیر؟

الزاماً به این شکل نیست. همان‏طور که گفتم، این نشست و احتمالاً نشست‏های بعدی، متشکل از گروه‏هایی هستند که پیشاپیش شکل گرفته‏اند و محور فعالیت‏های‏شان در راستای همان جغرافیایی است که دارند. مثلاً اگر «کانون شریعتی» در فرانسه کار می‏کند و گروه «رساگ» در سوئد فعالیت می‏کند، محور فعالیت‏های‌شان در همان فضا و جامعه مدنی‏‏ای خواهد بود که دارند در آن فعالیت می‏کنند.
آن‏چه این مجموعه‏ها را با هم جمع می‏کند و نوعی اشتراک بین آن‌ها به‏وجود می‏آورد، فعالیت حول محور جنبش سبز است. این گروه‌‏ها باهم جمع می‏شوند تا ببینند چه کارهایی می‏توانند با هم انجام بدهند و هم‏اندیشی و تبادل تجربه بکنند، اما الزاماً به معنای تشکیل یک گروه نیست. برای این‏که ما نمی‏خواهیم استقلال این گروه‏ها تحت‏الشعاع قرار بگیرد.

شاید در آینده‏ای دور یا نزدیک، اگر این مجموعه‏ها به آن حد از توانایی، پایداری و استقلال در تشکیلاتی برسند که دارند، راهکارهایی در این زمینه به بحث و گفت‏وگو گذاشته شود، ولی فعلاً بحثی در این زمینه نیست.

در خصوص نقطه‏ اشتراکی که در دعوت از فعالان جنبش سبز در نظر داشتید، اعتقاد و پای‏بندی به منشور جنبش سبز میرحسین موسوی و مهدی کروبی را مطرح کردید. نسبت این همایش و این گروه با سایر گروه‏هایی که معتقد و پای‏بند به این منشور نیستند، ولی در جنبش سبز حضور دارند، چه خواهد بود؟

اولاً الزاماً اعتقاد نیست. بحث بر سر توافق است. توافق و همان‏طور که گفتید، پای‏بندی است. برای این‏که ما بتوانیم در این کارگاه‏ها و این نشست با هم گفت‏وگو کنیم و به نتایجی برسیم، این پیش‏زمینه لازم دیده شده است. منتها این ارتباطات فقط به همین سطح محدود نمی‏شود.

قطعاً جنبش سبز طیف گسترده‏ای از افکار و عقاید را در بر می‏گیرد. ما هم، به‌عنوان کانون شریعتی یا مجموعه‏های دیگری که از کشورهای مختلف در این نشست حضور دارند، طیف و رنگی از رنگ‏های حاضر در جنبش سبز هستیم و قطعاً چه به صورت جداگانه و چه به‏ صورت جمعی، وظیفه‏مان این است که با رنگ‏ها و طیف‏های دیگر در جنبش سبز گفت‏وگو داشته باشیم و تبادل نظر کنیم.

البته این تجربه دو ساله نشان داده که این قوت جنبش سبز است که رنگ‏ها، عقاید و افکار مختلف را هم قبول می‏کند؛ هم تکثر را می‏پذیرد و هم ضمن حفظ تکثر و حفظ استقلال فکری، به دنبال فعالیت مشترک در سطوح و زمینه‏های مختلف هم هست.

برنامه‌های آینده

مصطفی خسروی، روزنامه‏نگار و فعال جنبش سبز که در ایتالیا زندگی می‌کند در این مراسم به عنوان مجری ایفای نقش می‏کرد. از او پرسیدم: افتتاحیه همایش سفیران سبز امید چگونه برگزار شد؟

مصطفی خسروی: در مراسم افتتاحیه روز گذشته، برنامه‏های مختلفی داشتیم. در ابتدا نماینده کانون شریعتی از حاضران در جمع تشکر کرد و حضور این عزیزان در شهر پاریس را خیرمقدم گفت.

بعد از آن ما پیام عفو بین‏الملل را خواندیم که نسبت به این برنامه و از این‏که فعالان ایرانی توانسته‏اند چنین حرکتی انجام بدهند ابراز خرسندی کرده بود. او هم‏چنین نسبت به ادامه حصر آقایان میرحسین موسوی و کروبی و همسران‏شان ابراز نگرانی کرده بود.

یکی از دانشجویان ایرانی در هلند هم پیامی به زبان انگلیسی برای رسانه‏ها و افکار عمومی جامعه جهانی قرائت کرد. هم‏چنین در مورد راهکارها و برنامه‏هایی که جوانان باید برای آینده‏ در ایران داشته باشند، صحبت شد.

پس از آن هم آقای اردشیر امیرارجمند، به عنوان سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، در مورد برنامه‏های آینده‌ای که جوان‏ها می‏توانند برای تشکل‏سازی و سازماندهی گروه‏های فعال در جنبش سبز، چه در داخل و چه در خارج داشته باشند صحبت کردند.

در نهایت هم فیلمی برای اولین بار پخش شد با عنوان «زمانی که من محارب نبودم». این فیلم مستندی بسیار زیبا و کار یکی از دوستان در پاریس است و حوادث ایران را از قبل از انتخابات، از روزهای آغاز کمپین‏های انتخاباتی تا روز عاشورا، پوشش داده بود.

این فیلم که بسیاری از حاضران در جلسه را تحت تأثیر قرار داد، توسط آقای محمدرضا کلانی ساخته شده و یکی از فیلم‏هایی است که به نظر من، در آینده می‏تواند بسیار مورد توجه قرار بگیرد.

از چه کشورهایی در این همایش شرکت کردند؟

از کشورهای زیادی آمده بودند. از انگلستان، ایتالیا، آلمان، هلند، آمریکای شمالی، سوئد، بلژیک، اتریش و ... افرادی حضور داشتند که بیشتر از فعالان جنبش سبز بودند و در جنبش دانشجویی و یا جنبش‏های سیاسی دیگر فعالیت داشتند.

برنامه‏‏های چهار روز همایش به‏طور خلاصه چیست و چه اهدافی را در بر دارد؟

در این چهار روز قرار است در کارگروه‏های مختلف، نسبت به مسائلی که فعالان جنبش سبز در خارج از کشور می‏توانند روی آن‏ها تأثیرگذار باشند، گفت‏وگو ‏شود.

صحبت‏ها به‏صورت کارگروهی است. یعنی قرار نیست سخنرانی باشد و بقیه شنونده باشند، بلکه قرار است شرکت‌کنندگان تجربه‌های خود را از فعالیت‏هایی که تا به‏امروز انجام داده‏اند، با هم در میان بگذارند و هم‏چنین از فعالیت‏هایی که می‏توانند در آینده در خارج از کشور و حتی داخل کشور داشته باشند، صحبت کنند و از دل آن‏ها بشود برنامه‏هایی برای آینده تنظیم کرد.