نقاشی جهان

امپرسیونیسم، شور و الهام در هرمیتاژ آمستردام

Sun, 29 Jul 2012 07:00:50 +0000

فروغ تمیمی

فروغ تمیمی - زنی بومی اهل هائیتی با بالاتنه برهنه و پوستی تیره میوه‌ای بزرگ شبیه به گلابی در دست دارد. مثل این است که او با نگاهش سلامی را پاسخ می‌گوید. در جزیره هائیتی «به کجا می‌روی» نوعی احوال‌پرسی و نامی است که گوگن نقاش بر این اثر نهاده است. ازکجا می‌آییم و به کجا می‌رویم؟ پرسش‌هایی فلسفی برای گوگن بودند که سبب خلق چند اثر معروف او به همین نام در دوره اقامتش در هائیتی شده‌اند.

این اثر و ده‌ها تابلو دیگر از هنر امپرسیونیست‌های فرانسوی و معاصرانشان در نمایشگاه جدید موزه هرمیتاژ درآمستردام به نام «امپرسیونیسم، شور و الهام» به نمایش گذاشته شده است. این نمایشگاه از ماه ژوئن تا اواسط ژانویه ۲۰۱۲ ادامه دارد.

این آثار از موزه هرمیتاژ روسیه به همتای آن در آمستردام منتقل و تاکنون با استقبال بی‌نظیری روبرو شده است. شاهکارهایی ازکلود مونه، کامیل پیسارو، پیر رنوار، آلفرد سیسلی، پل گوگن، سزان و غیره را در کنار آثار نقاشان تأثیرگذار مکتب رمانتیک چون اوژن دلاکروا و یا ادموند جرج گراندین و دیگران در مقایسه با هم دیده می‌شوند. از ویژگی‌های این نمایشگاه برجسته کردن تفاوت هنری هنرمندان آوانگارد در آن دوره با نقاشان تثبیت‌شده و صاحب‌نامی چون دلاکروا برای نشان دادن تحول فکری و هنری در نقاشی در آخرین دهه‌های قرن نوزدهم است.

مکتب امپرسیونیسم نام خود را از یک نقاشی کلود مونه به نام Imperssion، Sunrise «طلوع آفتاب» که در سال ۱۸۷۲ خلق شده، گرفته است. این عبارت اولین‌بار توسط یک روزنامه‌نگار به‌کار رفت و به سرعت بر سر زبان‌ها افتاد. عبارتی برای بیان تأثیرات آنی و سریع هنرمند از حسی که در لحظه الهام بخش اوست و بر پرده نقاشی جان می‌گیرد؛ و یا برای بیان لذت نقاشی کردن با رنگ‌های زنده و تند، نفاشی در بیرون از آتلیه‌های نیمه‌تاریک، در فضایی که شدت نور و نوسانات آن مدام درحال تغییر است؛ یا برای نقاشی لحظات روزمره زندگی در مکان‌های عادی در خیابان‌های شهر و یا کشتزارهای روستایی. این تحول فکری برای آفریدن سبکی جدید در اواسط قرن نوردهم زیربنای فکری نقاشانی بود که بعد‌ها به گروه امپرسیونیست‌ها معروف شدند.

چهره پاریس در نیمه دوم قرن نوزدهم درخشش تازه‌ای می‌گیرد. لامپ‌های برقی در خیابان‌ها نصب می‌شوند. ریل‌های قطار این شهر را به مناطق دیگر اروپا وصل می‌کند. برج ایفل ساخته می‌شود. عکاسی رواج می‌یابد و خلاصه همه چیز در جامعه متحول می‌شود. اما نقاشانی که می‌خواستند سری توی سر‌ها دربیاورند، می‌بایست از هفت خوان گزینش و امتحانات آکادمی هنر می‌گذشتند. این آکادمی و استادان سبک کلاسیک بودند که مشخص می‌کردند چه چیزی زیبا و یا زشت است. مکتب امپرسیونیسم در واکنش به سنت کلاسیک رایج در هنر نقاشی و در اعتراض به ارزش‌های غالب هنری که در سالن‌های اشراف و گالری‌داران، جایی که بهترین آثار هنرمندان پاریسی به نمایش درمی‌آمد، خواهان تحول اساسی در هنر بود. در آثار کلاسیسیت‌ها نقاشی ثبت و عکس‌برداری از تمام جزئیات صحنه مورد نظر برای به تصویر کشیدن افسانه‌ها، داستانی مذهبی و با پرتره‌نگاری بود. آثاری که درسالن‌های طبقات بالای جامعه عرضه می‌شد، و اغلب با تأیید آکادمیک‌ها به نمایش درمی‌آمد. اما ارواح مستقل و آزاد و یا نقاشان با استعداد و بی‌چیز راهی به این سالن‌های پر زرق و برق پاریسی نداشتند.

نسل جدید نقاشان فرانسوی در آن دوران خسته از تکرار کارهای استادان خود در حال و هوایی تازه به‌سر می‌برد و خواهان تحول و نوآوری در سبک و تکنیک بود. گروهی که برای نمایش کار‌هایشان از هیچ امکانی برخوردار نبودند و به محافل رسمی راهی نداشتند. اما به‌تدریج بخت با آنان یار شد. درگیری کلود مونه با ژوری‌های هنری و رد شدن آثار گروهی از نقاشان آوانگارد درسال ۱۸۶۳ که حتی منجر به مداخله ناپلئون سوم هم شد، سرانجام منجر به اختصاص دادن سالنی به این نقاشان انقلابی شد. یک گالری اختصاصی برای جوان‌های با استعداد و گمنام.

امپرسیونیست‌ها باید موفقیت‌های بعدی خودشان را مدیون گالری‌داری پاریسی به نام «پل دو راندرول» بدانند. او چیزی دراین کارهای جدید می‌دید که از چشم دیگران پنهان بود. این آقای با ذوق همه کارهای امپرسیونیست‌ها را می‌خرید، تا آن‌ها بتوانند با آسودگی بیشتری کار کنند. هر چند که او چند بار درحال ورشکستگی بود، اما سرانجام موفق شد در لندن، رم و نیویورک هم گالری‌های دیگری را باز کند. در واقع پل دو راندرول توانست آثار یک مکتب نقاشی را تماماً یک‌جا گرد آورده و بفروشد.

رنوار همیشه می‌گفت که بدون او ما دوام نمی‌آوردیم. مهم‌ترین مشتری‌های این گالری‌دار، دو کارخانه‌دار هنردوست روسی به نام میخاییل و ایوان موروزوف بودند. این دو آثار امپرسیونیست‌های فرانسوی را می‌خریدند و آنقدر جرأت داشتند که کارهای این شورشیان پاریسی را در خانه‌هایشان برای هنردوستان روسی به نمایش بگذارند. آثاری که حالا به موزه بزرگ هرمیتاژ در سن‌پترزبورگ تعلق دارند.

در نمایشگاه هرمیتاژ در آمستردام آثار نقاشان مکاتب کلاسیک، رمانتیک و رئالیست در کنار آثار امپرسیونیست‌ها دیده می‌شوند. به‌جز نقاشی‌ها تعدادی از آثار رودن، مجسمه‌ساز معروف آن دوره هم به نمایش درآمده‌اند. «بانو در باغ» اثر مونه یکی از زیبا‌ترین کار‌هایش در کنار پرتره جین ساماری، هنرپیشه معروف آن زمان اثر پیر رنوار و کاری از پل سزان به نام «سیگاری» ویژگی‌های فردی هنر نقاشان مکتب امپرسیونیسم را نشان می‌دهند. مجسمه «بهار ابدی» از اگوست رودن از زیبا‌ترین آثار این نمایشگاه ثبت لحظه‌ای گذرا از هماغوشی عشاق بر سنگ مرمر است.

در این نمایشگاه بیننده با نقاشان مکتب امپرسیونیسم، استادان آن‌ها، تحولات اجتماعی و فرهنگی جامعه آن روز فرانسه و هر آنچه که سبب اوج‌گیری و شکوفایی هنر مدرن شده است، آشنا می‌شود. قرارگرفتن آثار دلاکروا در کنار آثار گوگن و مونه امکان مقایسه را برای خواننده به‌خوبی فراهم می‌کند. اگر ما با چشم یک بیننده پاریسی آلامد در اواخر قرن نوزدهم به این کار‌ها نگاه کنیم، می‌توانیم به‌خوبی دریابیم که نقاشی‌های زنده و مملو از رنگ‌های تند گوگن از بومیان هائیتی تا چه حد برای پاریسی‌ها متفاوت و حتی عامیانه بود. نقاشی‌هایی که درآن همه قواعد رایج، تکنیک و اصول زیر پا گذاشته شده‌اند. نفی کردن سنت‌های آکادمیک برای ثبت تأثیر آنی لحظات روزمره زندگی در بیرون از آتلیه‌های دربسته، در میان بومیان سرزمین‌های دور، در کنار آدم‌های معمولی در کافه‌های پاریسی، در بلوار‌ها، در خانه‌های طبقه متوسط شهری و روستاییان بی‌چیز، در سواحل آفتابی و خلاصه هر جایی که زندگی در حرکت است. تحولی که آغاز عصر جدیدی را در هنر نقاشی اعلام می‌کند.

آثار ونسان وان گوگ نقاش هلندی و از برجسته‌ترین چهره‌های امپرسیونیسم در این نمایشگاه دیده نمی‌شوند. اما از ماه ستپامبر ۷۵ اثر از وان گوگ در کنار این آثار به نمایش در خواهند آمد. افزون بر آن بخشی از طراحی‌های اولیه روی کاغذ و هم تعدادی از نامه‌های معروف‌اش در موزه هرمیتاژ آمستردام معرفی خواهند شد. این اولین بار است که مهم‌ترین آثار وان گوگ و امپرسیونیست‌های فرانسوی (متعلق به هرمیتاژ روسیه) در کنار هم در نمایشگاهی به نمایش گذاشته خواهند شد.

در همین زمینه:
فروغ تمیمی در زمانه

آنسلم کی‌فر، نقاشی کیمیاگر با دلهره جنگ

Wed, 14 Mar 2012 02:47:22 +0000

آثار آنسلم کی‌فر در گالری «وایت کیوب» در لندن

محمد عبدی

محمد عبدی - آنسلم کی‌فر (Anselm Kiefer ) هنرمند آلمانی که جزو ستایش‌شده‌ترین هنرمندان زنده دنیا محسوب می‌شود، واقعیت‌های تلخ زندگی جهان پیرامونش را به زیبا‌ترین شکل ممکن به صورت نقاشی- مجسمه‌هایی دیدنی‌ ارائه می‌کند. آثار او شبیه کار هیچ هنرمند دیگری نیست و امضای خاص او را در بر دارد.

کی‌فر هنرمندی است که غالباً نگاهی رو به گذشته دارد و سایه تاریخ را بر تمامی آثارش می‌توان حس کرد. او‌ گاه از بستر عکس برای نقاشی کردن استفاده می‌کند و با ترکیب نقاشی و مجسمه‌سازی به آثار خلاقانه‌ای دست می‌یابد که عمدتاً در اندازه‌های بزرگ و بسیار بزرگ هستند. در واقع کی‌فر از بزرگی اثر در جهت اثرگذاری بیشتر و شاید نشان دادن عمق فاجعه‌ای بزرگ- که در دنیای او در انتظار بشر است- سود می‌جوید.

«وایت کیوب» (White Cube) یکی از بزرگ‌ترین گالری‌های لندن- که اخیراً افتتاح شعبه بزرگ تازه‌اش در نزدیکی‌های «لندن بریج» را جشن گرفته- میزبان بزرگ‌ترین نمایشگاه کی‌فر تا به امروز در لندن بود.

مایه‌هایی که دلمشعولی‌های کی‌فر را بازتاب می‌دهند، دانش (با نماد کتاب که اینجا به شکل فلزی درآمده‌اند وشاید از جنگ جان سالم به در می‌برند)، عدالت (با نماد ترازو)، طبیعت از دست رفته (با نماد گل‌های آفتابگردان سوخته) و از همه مهم‌تر جنگ (با نماد هواپیماهای جنگی) است.

آنسلم کی‌فر، نقاش آلمانی. آثار او ترس و نفرت از جنگ را با ما در میان می‌گذارند

در اولین بخش‌های نمایشگاه کتاب‌های فلزی بسیار بزرگی که کمی مچاله شده‌اند، بر روی یک سنگ بزرگ خودنمایی می‌کنند و بال‌هایی که در دو سوی کتاب‌ها دیده می‌شود، گویی نوید پرواز- یا رهایی- را به مخاطب می‌دهند. هر چند این اثر کیفر به قوت آثارش در تالار انتهایی نمایشگاه نیست، اما کماکان مایه‌ها و دغدغه‌های هنرمند را به نمایش می‌گذارد.

در تالار شگفت‌انگیر نهایی، کی‌فر بیشتر به نقاشی پناه می‌برد و شاهکار‌هایش را خلق می‌کند. به‌جز چیدمان اول که یک هواپیمای جنگی کوچک را در زیر یک سنگ بسیار بزرگ (تاریخ یا حرکت طبیعت) به نمایش می‌گذارد، با تابلوهایی ترکیبی‌ از نقاشی و چیدمان روبرو هستیم که اوج توانایی‌های او را به نمایش می‌گذارند. در یکی از آن‌ها آجرهایی از میان نقاشی بیرون آمده و یک بشقاب ماهواره، از جهانی پرآشوب حرف می‌زند.

کی‌فر در سالی پا به جهان می‌گذارد که جنگ دوم جهانی به پایان می‌رسد (۱۹۴۵)، اما گویی جنگ برای او تمام نمی‌شود و بارش بر دوش او سنگینی می‌کند. از این رو هواپیماهای قدیمی بخش مهمی از آثار او هستند؛ مجسمه‌های کوچک هواپیماهایی – که ‌گاه دو نیم شده‌اند یا زیر یک سنگ بسیار بزرگ قرار گرفته‌اند تا شاید پیغام‌آور پایان جنگ باشند- یادآور روزهای تلخی هستند که گل‌های آفتابگردان سوخته حاصل‌اش است. این گل‌ها که به صورت رشته‌های بلند در میان نقاشی‌ها و مجسمه‌ها قرار گرفته‌اند، از طبیعت از دست‌رفته‌ای حکایت دارند که نوستالژی اصلی کی‌فر را شکل می‌دهند.

در میان این طبیعت سوخته و از دست رفته، چیدمان جنینی را می‌بینیم که در انتظار به دنیا آمدن در میان این ترس و وهم است. هر چند این چیدمان به قوت نقاشی‌های کی‌فر نیست، اما کماکان از ذهن منسجم و مایه‌های تکرار شونده‌ای حکایت دارد که هنرمند از ابتدا تا انتها با آن‌ها درگیر است.

آفتابگردان‌های سوخته بزرگ دیگری که به صورت چیدمان بر روی زمین پهن شده‌اند، هواپیماهای کوچک را در خود محو کرده‌اند و مار بزرگی- به نشانه تهدید جهان- در زیر آن خفته است.

همه آثار کی‌فر در واقع به شکلی ترس و نفرت از جنگ را با ما در میان می‌گذارند؛ حتی آنهایی که به شکلی مستقیم به جنگ ارتباط ندارند (مثل کتاب‌های پردار) به نوعی‌ زاده جنگ محسوب می‌شوند و سایه‌ای از حس ویرانی جنگ در دل دارند.

کی‌فر که حالا در فرانسه زندگی می‌کند، ذهن درگیر خود را با مسأله‌ای به نام آلمانی بودن و جنگ دوم جهانی با ما قسمت می‌کند و ظاهراً گریز و گزیری از آن ندارد.

در بهترین اثرش در این نمایشگاه با نقاشی بسیار بزرگی روبرو هستیم (به طول بیش از ۱۷متر) که از این سو تا آن سوی دیوار عظیم وایت کیوب را در برگرفته و با رنگ‌های برجسته شده بر روی اثر، زندان یهودیان در جنگ جهانی دوم را که حالا به یک انبار یا کارخانه متروک می‌ماند، تصویر می‌کند که درست در میانه نقاشی، مجسمه‌های گل آفتابگردان سوخته و هواپیماهای کوچک قدیمی از بالا تا پائین تابلو را در برگرفته‌اند و به شیوه‌ای که خود نزدیک به «کیمیاگری» و محصول ترکیب نظارت دقیق و آزاد گذاشتن اثر برای بی‌نظمی می‌داند، حس ویرانی جنگ را تداعی می‌کنند؛ حسی‌ که مخاطب را تا مدت‌ها تنها نمی‌گذارد.

نگاه بی‌پروای لوشن فروید

Wed, 27 Jul 2011 07:07:44 +0000

درگذشت لوشن فروید، نقاش نام‌آور بریتانیایی در ۸۸ سالگی در لندن

نازنین اعتمادی

نازنین اعتمادی – لوشن فروید (Lucian Freud)، نقاش بریتانیایی و نوه‌ی زیگموند فروید اگر نگوییم مهم‌ترین نقاش معاصر در جهان بود، بی‌تردید یکی از مهم‌ترین نقاشان جهان و یکی از بحث‌برانگیزترین هنرمندان جهان در قلمرو نقاشی به‌شمار می‌آمد. لوشن فروید پس از گذراندن یک دوره‌ی بیماری سخت و لاعلاج چهارشنبه‌ی گذشته در بیستم جولای (۲۷ تیر ماه ) در ۸۸سالگی در لندن درگذشت. در گزارشی که پیش روی شما قرار دارد، از فروید و آثارش یک‌ هفته پس از درگذشت این نقاش بزرگ یاد می‌کنیم.

لوشن (لوسیان به آلمانی) فروید در سال ۱۹۳۳ که فاشیست‌ها در آلمان به قدرت رسیدند، در برلین متولد شد. پس از به قدرت رسیدن فاشیست‌ها در آلمان و پیش از‌ واقعه‌ی کتاب‌سوزان و آغاز یهودی‌کشی در برلین، لوسیان و خانواده‌اش از آلمان به انگلستان مهاجرت کردند. لوشن فروید در سال ۱۹۳۹ تبعیت بریتانیا را پذیرفت و از آن زمان شهروند بریتانیا به شمار می‌آمد. منتقدان از او به عنوان «مهم‌ترین نقاش جهان» یاد می‌کنند و به او لقب «نقاش بی‌پروای چاقی» داده‌اند.

مجموعه آثار فروید که در آن چاقی انسان‌ها و زشتیِ برهنگی‌ انسان را مضمون قرار داده است، به‌خاطر نگاه بی‌پروا و بی‌تعارف هنرمند در عالم هنر شهرت بسیار دارد. لوشن فروید در این مجموعه آثار به‌طرز شگف‌انگیزی زشتی‌ها را به گونه‌ای زیبا در برابر دیدگان حیرت‌زده‌ی تماشاگران آثارش قرار می‌دهد. برهنگی از مهم‌ترین مضامین آثار اوست.

شادی مشیری: در آثار لوشن فروید، برهنگی به معنای انبوهی از گوشت است که روی هم تلنبار شده و در قالب جسم یک انسان نمایان می‌گردد. او نه تنها تصویرگر زشتی‌های زندگی شهری (اوربان) بود، بلکه مرگ را هم به شکل نوعی برهنگی که در حال تجزیه و گندیدگی‌ست نشان می‌داد.

زشتی در آثار لوشن فروید اصولاً بسیار برجسته است. مدل‌های او در اتاق‌های نمور هتل‌های درجه سه برهنه می‌شدند و روی کاناپه‌های پر از لک و پیس دراز می‌کشیدند. نور زننده‌ای این اتاق‌ها را روشن می‌کند و مثل این است که همه‌ی زشتی شهرهای بزرگ و فقر و جنایت و تبهکاری که در چنین شهرهایی زندگی شبانه را رقم می‌زند، در فضاهایی که فروید در آثارش می‌آفریند تجلی پیدا می‌کنند.
آدورنو اعتقاد داشت که در شرایط غلط به‌هیچ وجه نمی‌توان زندگی درستی در پیش گرفت. در چاردیواری‌های لوشن فروید نمی‌توان از دروغ‌های بزرگ یک دوران گریخت. همه‌ی این دروغ‌ها و فریب‌ها و زشتی‌ها در فضاهایی که فروید می‌افریند، آشکار می‌شوند.

فروید عاشق زشتی‌ها بود، چون زیبایی را یک دروغ بزرگ و یک فریب می‌پنداشت. مدل‌هایی که او انتخاب می‌کرد هیچ شباهتی به مدل‌های متعارف در غرب ندارند. پوست آن‌ها بیمار به نظر می‌رسد، با وجود آن‌که جوان هستند، بی‌اندازه زشت و خسته‌اند. مثل این است که زندگی آن‌ها را از پا انداخته است. رولن بارت به‌درستی به این نکته اشاره می‌کند که مشخصات یک دوران را از چهره‌ی اشخاصی که در آن دوره زندگی می‌کنند، می‌توان دریافت. از چهره‌هایی که فروید در آثارش پیش روی ما قرار می‌دهد، می‌توانیم به سویه‌های زشت و اما پنهان زندگی شهری در غرب پی ببریم.

زیگموند فروید، پدربزرگ لوشن فروید سکسوالیته را منشأ بسیاری از بحران‌های درونی انسان در نظر می‌گرفت. لوشن فروید سکسوالیته را نفی نمی کرد، بلکه آن را مانند پدربزرگش سرمنشأ زشتی‌ها جلوه می‌داد. در کتاب مقدس همه جا به جای تن، از «گوشت» سخن به میان آمده است. در آثار لوشین فروید، برهنگی به معنای انبوهی از گوشت است که روی هم تلنبار شده و در قالب جسم یک انسان نمایان می‌گردد. فروید یهودی بود. پیشگویی سلیمان نبی در عهد عتیق در آثار او یک بار دیگر خود می‌نمایاند. سلیمان نبی اعتقاد داشت که گوشت تن آدمی مقل علف پژمرده می‌شود، اما پیش از آن‌که بخشکد می‌بایست ابتدا بگندد. گندیدگی جسم انسان را در آثار فروید به‌خوبی می‌بینیم. او نه تنها تصویرگر زشتی‌های زندگی شهری (اوربان) بود، بلکه مرگ را هم به شکل نوعی برهنگی که در حال تجزیه و گندیدگی‌ست نشان می‌داد.

لوشن فروید زمانی که نقاشان به نقاشی انتزاعی علاقه داشتند، به نقاشی فیگوراتیو روی آورد. فیگورهایی که او نقاشی کرده است، بی‌اندازه زنده به نظر می‌رسند. فروید پرتره‌ی اعضای خانواده و دوستانش را هم کشیده است. این پرتره‌ها نه تنها نمایانگر شخصیت و زندگی درونی سوژه‌های اوست، بلکه دقت هنرمند در نمایاندن جزئیات بسیار شگفت‌انگیز است. این‌ها همه، یعنی رویکرد به برهنگی، تضاد بین زشتی و زیبایی و همچنین دقت در نشان دادن جزئیات، آثار او را در میان آثار نقاشان قرن بیستم متمایز جلوه می‌دهد. در حراج‌ها، آثار او همواره میلیون‌ها دلار به فروش می‌رسید. یک ماه پیش از درگذشت فروید، تابلوی او با عنوان « Woman Smiling, 1958-59 » به قیمت بیش از پنج میلیون یویرو به فروش رسید.

در سال ۲۰۱۰ لوشن فروید با یک راننده تاکسی درگیر شد و در کتک‌کاری با او زیر چشمانش کبودش شد. پرتره‌ای که او خودش کشیده و چهره‌ی کتک‌خورده‌اش را مضمون قرار داده، در سال ۲۰۱۰ به قیمت سه میلیون پوند به فروش رفت.

ویلیام فیور (William Feaver ) ، منتقد روزنامه‌ی اوبزروار که سابقه‌ی دوستی‌اش با فروید به چهل سال می‌رسید اعتقاد داشت که فروید نه تنها یکی از مهم‌ترین نقاشان قرن بیستم، بلکه حتی از مهم‌ترین نقاشان قرن حاضر هم به‌شمار می‌آید. او مهم‌ترین دستاورد فروید در نقاشی را احیای نقاشی پرتره و عمومیت دادن به این گونه از نقاشی که عمدتاً آن را پست می‌شمرند می‌داند. با این‌حال همه از آثار لوشن فروید استقبال نمی‌کردند. برخی منتقدان آثار او را با پرنوگرافی همسان می‌دانند و برخی از آثار او، از جمله پرتره‌ای که فروید از ملکه الیزابت کشید، با انتقاد گسترده‌ی منتقدان مواجه شد. فروید ملکه‌ی انگلستان را به شکل یک مرد جلوه داده بود.

نه تنها آثار هنری فروید، بلکه زندگی شخصی او هم به مدت نیم قرن در مرکز توجه رسانه‌های غرب قرار داشت. شایعاتی وجود دارد مبنی بر این‌که او بیش از دوازده فرزند نامشروع دارد. زن‌بارگی این هنرمند و شبگردی‌ها و عیاشی‌های او همیشه مبنع اخبار و شایعات بی‌شمار بوده است. علاوه بر این او به‌خاطر کتک‌کاری‌هایش هم شهرت داشت. یک بار در پاسخ به خبرنگاری گفته بود: مردم به من گاهی چیزهایی می‌گویند که در پاسخ فقط می‌توانم آن‌ها را کتک بزنم.

در همین زمینه:
::مستند «آرته» درباره‌ی آثار لوشن فروید بخش نخست::
::مستند «آرته» درباره‌ی آثار لوشن فروید بخش دوم::
::مستند «آرته» درباره‌ی آثار لوشن فروید بخش سوم::

مجموعه‌ی کاملی از آثار لوشن فروید به شکل ویدیو در یوتیوب