قندیل

«استقرار سپاه در نقاط صفر مرزی شمال غرب کشور»

Wed, 21 Sep 2011 12:05:46 +0000

يکی از فرماندهان سپاه پاسداران از استقرار نیرو‌های سپاه در نقاط صفر مرزی شمال غرب کشور خبر داد.

به گزارش رسانه‌های دولتی، سرتیپ محمدتقی اصانلو، فرمانده نیروی زمینی سپاه گفته است: «سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پس از پاک‌سازی شمال غرب از گروهک‌های تروریستی ضمن استقرار بر نقاط صفر مرزی کنترل این مناطق را در اختیار گرفت.»

محمدتقی اصانلو افزوده است: «طی این عملیات‌ها تلفات سنگینی به گروهک‌های ضد انقلاب وارد شده به‌طوری که آن‌ها مجبور به ترک خاک کشور شدند.»

در روزهای گذشته نیز خبر «تصرف ارتفاعات جاسوسان» در نزدیکی سردشت منتشر شد.

از سوی دیگر شیرزاد کمانگر، سخنگوی حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) در گفت‌و‌گو با تارنمای کردی زبان آکانیوز تصرف ارتفاعات جاسوسان را از سوی سپاه تکذیب کرده است.

شیرزاد کمانگر، سخنگوی پژاک: انتشار این اخبار کذب است و به‌خاطر ارتقای روحیه نیروهای دولتی صورت می‌گیرد

شیرزاد کمانگر گفته است، انتشار این اخبار کذب است و به‌خاطر ارتقای روحیه نیروهای دولتی صورت می‌گیرد و هنوز نیروهای پ.ک.ک و پژاک در آن مناطق مستقر هستند.

وی افزود، سپاه در مناطقی که به آن اشاره می‌کند، پیشتر ضربات سنگینی متحمل شده بود.

در مرداد و شهریورماه سال جاری درگیری‌های سنگینی بین نیروهای پژاک و سپاه در مناطق مرزی کردستان روی داد که به گفته دو طرف ده‌ها تن در این درگیری‌ها کشته شدند.

پژاک روز ۱۳ شهریورماه با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که پس از «میانجی‌گری برخی از جناح‌ها و شخصیت‌‌ها» بین آن‌ها و دولت جمهوری اسلامی ایران، تصمیم به اعلام آتش‌بس گرفته است.

پس از اعلام این آتش‌بس سرهنگ حمید احمدی، سخنگوی سپاه پاسداران در عملیات شمال‌غرب ایران در واکنش به این پیشنهاد گفت، در حال حاضر اعلام آتش‌بس «مفهومی ندارد» و تاکنون تصمیمی از سوی ایران در این باره گرفته نشده است.

سخنگوی سپاه هم‌چنین این تصمیم پژاک را بر اثر «آتش سنگین سپاه» بر روی مواضع این گروه دانست و گفت: «خواسته ما این است که آن‌ها ابتدا مرزهای ما را ترک کنند تا بعداً اگر صحبتی لازم است، صورت بگیرد.»

این درحالی است که شیرزاد کمانگر روز گذشته گفت، نیروهای پژاک در ۸۰ تا ۱۰۰ کیلومتری داخل خاک ایران مستقر هستند و عملیات نظامی را در کوه‌های قندیل متوقف کرده‌اند تا بهانه‌ای برای حملات توپخانه‌ای جمهوری اسلامی به این مناطق وجود نداشته باشد.

در پی حملات توپخانه‌ای جمهوری اسلامی در ماه‌های گذشته چهار غیر نظامی در کردستان عراق کشته و صد‌ها خانواده محل زندگی خود را ترک کرده‌اند.

کردها و جدال برای نقش منطقه‌ای

arezoo — Fri, 09 Sep 2011 12:33:44 +0000

سراج‌الدین میردامادی

حملات نیروهای زمینی و هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران به مناطق کردنشین در غرب ایران به‌ویژه در منطقه کوهستانی قندیل، پایگاه اصلی گروه «پژاک» با پایان ماه رمضان از سر گرفته شده است.

در گفت‌وگو با محمدرضا اسکندری، روزنامه‌نگار کرد مقیم هلند از او پرسیده‌ام: آخرین اخبار و اطلاعات شما از این درگیری‏ها چیست و دو طرف درگیر، به اضافه ارتش ترکیه که به منطقه محل استقرار «پ‏‏ک‏ک» حمله کرده‏اند، چه موفقیت‏ها و شکست‏هایی کسب کرده‌اند؟

محمدرضا اسکندری: با توجه به اطلاعاتی که روز شنبه سوم سپتامبر (12 شهریور) به ما رسیده، وضعیت مناطق مرزی ایران، در روزهای یادشده به‌شدت بحرانی بوده است. توپخانه‏ها و نیروهای سپاه تلاش کرده بودند به مناطق نزدیک به کوهستان‏های قندیل نزدیک بشوند و در این زمینه، حتی تلاش‏شان بر این بوده است که از نیروهای مهندسی‏شان استفاده کنند و بتوانند هرچه بیشتر راهسازی کنند تا به مناطقی که نیروهای «پ‏ک‏ک» در آن‏جا هستند، نزدیک‏ شوند.

با توجه به این‏که مسئله مهندسی، یکی از مسائل خاص عملیات‏های بزرگ جبهه‏ای است، نیروهای «پ‏ک‏ک» و «پژاک» اعلام کردند که با آن‏ها درگیر شده‏اند. پژاک اعلام کرده که در این درگیری‏ها ۷۶ نفر و حتی فرمانده سپاه سردشت و همینطور چندتن از نیروهای بومی آن‏جا کشته شده‏اند، ولی هنوز هیچ منبع موثقی تعداد کشته‏‌شدگان را تایید نکرده است. روز شنبه، رسانه‏های جمهوری اسلامی اعلام کرده‏اند که دونفر از افراد بومی‏ نیروهای سپاه کشته شده‏اند.

واقعیت این است که رژیم جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران در طول ماه رمضان تلاش‏شان بر این بوده است که نیروهای بیشتری را به منطقه بیاورند و در فکر این بوده‏اند که با یک عملیات گسترده، نیروهای نظامی خود را در مناطقی پیش ببرند که نیروهای «پ‏ک‏ک» مستقرند.

محمدرضا اسکندری: واقعیت این است که اگر مسئله کردها در سوریه مانند عراق حل شود، یعنی به جایی برسد که کردهای سوریه هم از یک حکومت فدرال برخوردار شوند، دامنه آن به ترکیه و ایران هم سرایت خواهد کرد. به همین دلیل، دو دولت ایران و ترکیه تلاش‏شان بر این است که به هر صورتی شده، مسئله «پ‏ک‏‏ک» را حل کنند. البته نه به این عنوان که حق و حقوق «پ‏ک‏ک» یا مردم کرد را بدهند.

روز سوم سپتامبر، فرماندهی «پ‏ک‏ک» در پیامی به یکی از کنفرانس‏های بزرگ در کلن، اعلام کرد که بحث، بحث پژاک نیست. بحث بر سر این است که این‏ها می‏خواهند کردها و به‏خصوص نیروهای «پ‏ک‏ک» را زیر ضرب قرار بدهند. به‌همین خاطر «پ‏ک‏ک» در ماه‏های گذشته اعلام کرده بود که می‏تواند این نقش را داشته باشد که بین نیروهای جمهوری اسلامی و پژاک قرار بگیرد. با توجه به اطلاعاتی که از کردستان عراق دارم، «پ‏ک‏ک» این کار را انجام داده است.

در منطقه مرزی با ترکیه، چه درگیری‏هایی جریان دارد؟ ارتش ترکیه چگونه با مبارزان «پ‏ک‏ک» برخورد می‏کند؟

ارتش ترکیه بیشتر از طریق بمباران‏های هوایی کارش را پیش می‏برد و در قسمتی از مرز کردستان عراق و ترکیه که به قندیل نزدیک است، نیروهای زرهی‏اش را هم وارد کرده است. بیشترین کاری که دولت ترکیه تاکنون انجام داده، بمباران‏های هوایی است.

مهم‏ترین مسئله‏ای هم که الان در قندیل وجود دارد، این است که نیروهای ترکیه تجربه چندین سال گذشته را دارند که از طریق زمینی نتوانسته‏اند پیشروی زیادی کنند و تنها راهی که دارند، از طریق هواپیما است. حتی هلیکوپترهای ارتش ترکیه تاکنون نتوانسته‏اند قسمت زیادی از منطقه را زیر پوشش آتش خودش قرار بدهد. چون مناطق کوهستانی آن‏چنان است که نیروهای «پ‏ک‏ک» می‏توانند از موقعیت جغرافیایی منطقه خوب استفاده کنند و حتی هلیکوپترها را هم زیر ضرب آتش خودشان قرار می‏دهند. به همین خاطر هم دولت ترکیه تا الان، بیشتر از طریق هواپیماها و بمباران هوایی توانسته است کار خود را پیش ببرد.

آیا «پ‏ک‏ک»‏ و «پژاک» عملیات مشترکی هم علیه دولت ترکیه یا علیه سپاه پاسداران ایران انجام داده‏اند؟

رهبری «پ‏ک‏ک» روز سوم سپتامبر اعلام کرد که آن‏ها در طول هفته‏های گذشته مذاکراتی غیر مستقیم با جمهوری اسلامی ایران داشته‏اند و به آن‏ها پیام داده‏اند که منطقه مرزی ایران الان در دست «پ‏ک‏ک» است و این نیروها به هیچ‏وجه قصد این را ندارند که بگذارند نیروهای پژاک به ایران حمله کنند؛ اما با توجه به این‏که جمهوری اسلامی روز جمعه (دوم سپتامبر) با شدت بیشتری این عملیات را به اسم «مهندسی رزمی» شروع کرد، آن‏ها دیروز اعلام کردند که از این به بعد نیروهای چریک که همان بخش نظامی «پ‏ک‏ک» است، همراه با نیروهای پژاک علیه پیشروی نیروهای جمهوری اسلامی به سمت قندیل، مبارزه خواهند کرد.

به نظر می‏رسد که این درگیری، در حال حاضر بیشتر فرسایشی شده است. از یک‌سو، نیروهای «پژاک» و «پ‏ک‏ک» نیروهای پارتیزانی هستند و جنگ‏های نامنظم انجام می‏دهند. از سوی دیگر، نیروهای سپاه پاسداران و ارتش ترکیه هم مجهز به سلاح‏های سنگین، هلیکوپتر و نیروهای هوایی جنگی هستند و در عمل هیچکدام از دو طرف کاری را به پیش نمی‏برند. به این ترتیب، ادامه این درگیری چه فایده‏ای برای دو طرف درگیر دارد؟

به نکته خوبی اشاره کردید. با توجه به تاریخ منطقه و تاریخ قندیل، همیشه این‏طور بوده که دولت‏هایی که خواسته‏اند علیه مبارزان کرد بجنگند، تلاش کرده‏اند که به شیوه‏های مختلف قندیل را تصرف کنند. این تلاش چه در زمان حزب بعث، چه در زمان محمدرضا شاه و چه الان در زمان جمهوری اسلامی و همینطور دولت‏های مختلف ترکیه همیشه ادامه داشته است.

آیا این درگیری‏ها در مرزهای ایران و ترکیه می‏تواند با ناآرامی‏های سوریه و مشارکت کردها علیه دولت بشار اسد، پیوند داشته باشد؟

همان‏طوری که می‏دانید «بهار عربی» به سمت سوریه حرکت کرده و این کشور الان در یک حالت بحرانی قرار دارد. دولت ترکیه تلاش‏اش بر این بود که به هر شکلی شده در مبارزه مردم سوریه نقش رهبری داشته باشد. تلاش‏های زیادی هم در این جهت انجام داد و حتی پیشتر از دولت‏های اروپایی، از رفتن بشار اسد صحبت می‏کرد. اما کرد‏ها که در ۱۲ حزب کردی با سال‏ها تجربه کار تشکیلاتی متشکل شده‏اند و الان به صورت یک تشکل واحد درآمده‏اند تا بتوانند نقش کردها را در مبارزه مردم سوریه رنگین‏تر کنند و حق و حقوق آن‌ها را به دست بیاورند، در کنفرانس‏هایی که ترکیه درباره مسائل سوریه برگزار کرد، شرکت نکردند.

حرف اصلی سخنگوی این ۱۲ حزب متشکل کرد این بود که ما در کنفرانسی که در ترکیه باشد، شرکت نمی‏کنیم. چون ترکیه به هیچ عنوان نمی‏خواهد مسئله کرد حل بشود. اگر ترکیه می‏خواهد مسئله کرد حل بشود، اول باید مسئله کردهای خود ترکیه را که بزرگ‏ترین اقلیت جامعه ترکیه هستند، حل کند و بعد به مسائل سوریه بپردازد.

به همین خاطر، دولت ترکیه که پروژه‏‏اش با شکست روبه‌رو شده است، می‏خواهد از طریق دیگری مسئله را حل کند. چون واقعیت این است که اگر مسئله کردها در سوریه مانند عراق حل شود، یعنی به جایی برسد که کردهای سوریه هم از یک حکومت فدرال برخوردار شوند، دامنه آن به ترکیه و ایران هم سرایت خواهد کرد. به همین دلیل، دو دولت ایران و ترکیه تلاش‏شان بر این است که به هر صورتی شده، مسئله «پ‏ک‏‏ک» را حل کنند. البته نه به این عنوان که حق و حقوق «پ‏ک‏ک» یا مردم کرد را بدهند، بلکه اعتقاد‏شان بر این است: نیرویی که توانسته تظاهرات‏ صدهزار نفری را در ترکیه رهبری کند، اگر زنده بماند، نمی‏گذارد دو دولت ایران و ترکیه این جنبش را سرکوب کنند و آن‌ها در نهایت حتی نمی‌توانند مسئله سوریه را به نفع خودشان حل کنند. به همین خاطر، به اعتقاد من، حرکاتی که دولت‏های ایران و ترکیه انجام داده‏اند، از ترس آن است که بهار عربی‏ای که اکنون به سوریه رسیده، به بهار ایرانی و بهار ترکی تبدیل شود.

لیلا زانا: کردستان نباید فلسطینی دیگر شود

Fri, 26 Aug 2011 22:24:20 +0000

لیلا زانا فعال سیاسی کرد و برنده جایزه ساخاروف، در نامه ای نسبت به حملات ترکیه به مردم غیر نظامی کردستان و سکوت افکار عمومی دنیا هشدار داده و دولت اردوغان را از وقوع جنگ قومیتی در منطقه برحذر داشته است.

زانا که نماینده پارلمان ترکیه است، این نامه را خطاب به دبیر کل سازمان ملل، رییس جمهوری آمریکا، دبیر ناتو، رییس پارلمان اروپا و رییس اتحادیه اروپا و رییس جمهوری ترکیه نوشته و تاکید کرده است که ادامه روند کشتار مردم بی دفاع کرد، صلح جهانی را به خطر خواهد انداخت.
در بخشی از این نامه آمده است : «در این جغرافیا حدود ۲۰۰ سال است که جنگ و درگیری اتفاق می افتد. کردستان نباید تبدیل به فلسطینی دیگر بشود.مدل سریلانکا نباید حتی به اذهان هم خطور کند! چون در این صورت منجر به جنگ قومیتی خواهد شد و این جنگ، صلح جهانی و انسانیت را به سوی فلاکت بیشتر خواهد کشاند.»

زانا: این می ترسم که بعد از فروپاشی دیکتاتورهای خاورمیانه، دیکتاتورهایی در ظاهر مدرن ظهور کنند

لیلا زانا در این نامه به ستم تاریخی مردم کرد در منطقه بین النهرین اشاره کرده و یادآور شده است که آنها همیشه به فرهنگ ملل دیگر احترام گذاشته اند اما خود، همواره ملتی مظلوم بوده اند.
به نوشته خانم زانا خاورمیانه در آستانه تحولات جدیدی است. وی در ادامه نامه اش نسبت به نقض حقوق بشر در کردستان اعتراض کرده و می نویسد :« وقتی بحث ستاتوی سیاسی برای کردها به میان می‌آید، علیرغم نقض حقوق بشر، بدون در نظرگرفتن کودک و زن و پیر و جوان، بمباران خانه ها و روستاها، عملیات های نظامی برون مرزی و حملات هوایی صورت می‌گیرد. ندیدن این اعمال غیرانسانی و سکوت در مقابل آنها، آشکارا چشم پوشی از این جنایات انسانی است. چیزی که ملت ما با بهت و تعجب نظاره گر آن است و به عنوان "شرایطی که درک آن سخت است" آن را ارزیابی میکند.»

وی سپس همه دولتهای منطقه را در حمله به مردم کرد، دارای رفتار مشابه ارزیابی کرده و می‌گوید: «رفتار دولت های منطقه، به شکل مستمر در جهت حمله به کردها و از میان برداشتن آنها است. این مساله نه در چهارچوب کاراکتر قرن ۲۱ بوده و نه برخوردی منصفانه است.»

این عضو پارلمان ترکیه رفتار اردوغان و دولت ترکیه در حمله نظامی به قندیل را مورد انتقاد قرار داده است : « برای مثال در آخرین حملات ترکیه به قندیل، علیرغم اینکه تمامی اعضای یک خانواده غیرنظامی کشته شدند اما این سیاست بلافاصله از سوی مشاور وزیر خارجه کشوری که می خواهد به عضویت اتحادیه اروپا در بیاید، مورد دفاع قرار می گیرد. این شخص در مصاحبه با یک روزنامه سراسری می گوید که این عملیات های نظامی، مشروع، درست و بجا است و در خصوص عملیاتی که غیرنظامیان را هدف قرار داده گرفته، هیچ تردیدی به خود راه نمی دهد.»

سرکوب بخش زیادی از جامعه که همانند او نمی اندیشند، یا فشار بر افرادی که در مقابل رویدادها مواضعی متفاوت با او داشته باشند، از ویژگی های این دیکتاتور جدید است

لیلا زانا همچنین نسبت به حمایت کشورهای غربی از دولت ترکیه هشدار داده است: « با کمال تاسف باید بگویم، کشورهای غربی تا وقتی که نخست وزیر ترکیه را به عنوان الگویی برای خاورمیانه نشان دهند، او،‌ غلظت خشونت علیه کردها را بیشتر خواهد کرد. من از این می ترسم که بعد از فروپاشی دیکتاتورهای خاورمیانه، دیکتاتورهایی در ظاهر مدرن ظهور کنند. سرکوب بخش زیادی از جامعه که همانند او نمی‌اندیشند، یا فشار بر افرادی که در مقابل رویدادها مواضعی متفاوت با او داشته باشند، از ویژگی های این دیکتاتور جدید است.»

وی در ادامه این نامه به شرایط عبداله اوجالان اشاره کرده و گفته است که وی از سال ۱۹۹۳ ده ها بار صدای سلاح ها را خاموش کرد تا به حل دموکراتیک مساله کرد کمک کند، اما دولت ترکیه همواره مواضع منفی اتخاذ کرده و تنها راه سرکوب در پیش گرفته است.
ليلا زانا در در سال ۱۹۹۱ از سوی دياربکر به عنوان نماينده پارلمان انتخاب شد. اما به جرم سوگند خوردن به زبان کردی به پانزده سال زندان محکوم شده و پس از پايان دوره نمايندگی و مصونيت قضايی اش به زندان رفت. در سال ۱۹۹۵ زانا از سوی پارلمان اروپا برنده جايزه ساخارف شد و سال ۲۰۱۱ دوباره مردم او را به عنوان نماينده مجلس انتخاب کردند و اينک عضو مجلس کشور ترکيه است.
ارتش ترکیه طی روزهای گذشته چندین بار در حمله به منطقه قندیل کردستان، این منطقه را بمباران کرده است. دولت ترکیه و رسانه های نزدیک به دولت این کشور، این حمله ها را واکنشی نسبت به اقدامات سیاسی، نظامی گروه پ.ک.ک دانسته است. این درحالی است که رسانه های کرد و برخی از فعالان حقوق بشر از حمله به مناطق مسکونی و بی دفاع نام می برند.

چهره خندان و خونین کودکان قندیل

arezoo — Sun, 31 Jul 2011 00:17:58 +0000

کاوه کرمانشاهی

تراکت‌ها را بین عابران پخش می‌کنیم. پوسترها را روی دیوارهای شهر می‌چسبانیم. در کنار تصویر کودکی که لبخند می‌زند، نوشته شده است: ئاواره‌کانی قه‌ندیل چاوه‌ریمانن. یعنی آوارگان قندیل چشم به راه‌مان هستند. چهره خندان کودک با آوارگی جور در نمی‌آید! عکس مصنوعی به نظر می‌رسد و با متن همخوانی ندارد.

یک ماه است که سپاه پاسداران ایران مرزهای کردستان عراق را در منطقه قندیل توپ‌باران می‌کند. از دوهفته پیش به‌طور رسمی جنگ با چریک‌های حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) در این منطقه آغاز شده است. تاکنون شمار زیادی از هر دو طرف کشته یا زخمی شده‌اند.

این جنگ اما قربانیان دیگری هم دارد: اهالی غیرنظامی که امنیت جانی و مالی‌شان به خطر افتاده است. خانه‌ها، زمین‌ها، مراتع و دام‌های‌شان روزانه و شبانه هدف توپ‌ها و گلوله‌های ایرانی قرار می‌گیرند. بسیاری از این خانواده‌ها مال‌شان را گذاشته‌اند، جان‌شان را برداشته‌اند و در دامنه‌های غربی کوهستان قندیل سکنی گزیده‌اند.

در کنار آمار و ارقام متناقضی که از شمار کشته‌شدگان دو طرف درگیری از سوی رسانه‌های دولتی یا حزبی منتشر می‌شود، کسانی هم جزو کشته شدگان هستند که نه طرف جنگ بوده‌اند و نه رسانه دارند که نام‌شان را مرتب تکرار کنند و برای‌شان تشیع جنازه باشکوه! بگیرند، یا برای‌شان کلیپ‌ زیبا درست کنند.

صبح روز جمعه شماری از فعالان مدنی و سیاسی، روزنامه‌نگاران و عکاسان، به همراه یک پزشک و یک روحانی برای دیدار با آوارگان و رساندن کمک‌های مردمی به آنان از سلیمانیه به سمت قندیل حرکت می‌کنیم. در بین راه جمعی دیگر از اربیل نیز به ما می‌پیوندند.

آخرین ایست بازرسی پیش از ورود به منطقه قندیل مانع از حرکت اتومبیل‌های‌مان می‌شوند و می‌گویند باید از قبل مجوز ورود می‌گرفتید. کسی از ما می‌گوید: چطور سپاه ایران می‌تواند وارد این منطقه بشود، اما ما نمی‌توانیم؟! به نشانه اعتراض از مینی‌بوس‌ها پایین می‌آییم و با عبور از کنار ماموران، پیاده به راه‌مان ادامه می‌دهیم. مجبور می‌شوند راه را برای‌مان باز کنند و مجوز عبور بدهند.

روزنامه‌نگار جوانی از ایالت خودمختار کاتالونیای اسپانیا در این سفر با ماست. می‌گوید کردها را دوست دارم، چون مثل ما برای حقوق‌شان مبارزه می‌کنند. در طول مسیر بارها و بارها با نشان دادن علامت پیروزی، شعار می‌دهد:
بژی کردستان، بژی کاتالونیاvisca Catalunya, visca Kurdistan! !

زبانش را نمی‌فهمم ولی نگاهش را می‌خوانم. همدردی و همراهی‌اش را با تمام وجود احساس می‌کنم. احساسی را که این روزها در بین هموطنانم می‌جستم، در کلام و نگاه غریبه‌ای یافتم که تا امروز فقط اسم تیم فوتبال شهرشان را شنیده بودم. از فوتبال متنفرم! اما از امروز هوادار «بارسلونا» می‌شوم.

به محل اسکان شماری از آوارگان می‌رسیم. اولین کسانی که به استقبال‌مان می‌آیند کودکان‌شان هستند. در کوله‌بارمان چیزی که خوشایند آنها باشد نداریم. برنج و آب و دارو و... برای آن‌ها لازم است، اما جذابیتی ندارد. یک لحظه به ذهنم می‌رسد که ای کاش توپ برای‌شان آورده بودیم. کسی که کنارم ایستاده می‌گوید: توپ؟! آنها از توپ باران فرار کرده‌اند، توپ بازی می‌خواهند چکار؟!

در بین آوارگان پخش می‌شویم و با آنان حرف می‌زنیم. کودکان ناامید از دریافت چیز به‌درد بخوری از ما، بی‌توجه به ادامه حضورمان مشغول بازی‌ خود می‌شوند. نه! تصویر آن کودک آواره روی تراکت‌ها و پوسترهای ما که لبخند بر لب داشت مصنوعی نبود! کودکان در دنیای خود زندگی می‌کنند.

گروهی از چریک‌های پژاک هم به رسم هر روز برای سرکشی آوارگان و تشکر از حضور ما در جمع‌مان حاضر می‌شوند. پسران و دختران مسلح آن‌قدر که نظر مرا جلب می‌کنند، مورد توجه کودکان قرار نمی‌گیرند. انگار که آنان عادت کرده‌اند به دیدن کسانی که ما فقط در فیلم‌ها و کلیپ‌ها آن‌ها را دیده‌ایم.

با حضور خبرنگاران، نماینده آوارگان قندیل، سخنگویان کمپین‌های ضد جنگ و کمک به آوارگان و چند نفر از اعضای کردیناسیون حزب حیات آزاد کردستان چیزی شبیه کنفرانس مطبوعاتی در محل برگزار می‌شود؛ در مورد شدت و حدت درگیری‌ها، آمار و ارقام کشته‌شدگان، وضعیت آوارگان و...

در پایان کنفرانس به عنوان آخرین نفر، از عضو کردیناسیون پژاک می‌پرسم: اخیراً عکس یکی از کشته‌شدگان حزب شما در رسانه‌ها انتشار یافت که بسیار جوان به نظر می‌رسید و احتمال داده شد که وی سنش کمتر از 18 سال بوده باشد. آیا شما از کودکان زیر 18 سال در جنگ استفاده می‌کنید؟

پاسخ داد: بنا بر شرایط مبارزاتی در کردستان گاه افراد زیر 18 سال هم برای عضویت به ما مراجعه می‌کنند، اما ما کسانی را که زیر 16 سال باشند قبول نمی‌کنیم. به آنها هم تا 18 سالگی نه آموزش نظامی داده می‌شود و نه حق شرکت در جنگ را دارند. اما ممکن است در حملات توپخانه‌ای یا هوایی سپاه ایران یا ارتش ترکیه به این افراد هم آسیب برسد و یا حتی کشته شوند.

پس از پایان کنفرانس مطبوعاتی درباره عضو کشته شده به نام «محمد بادوزاده» معروف به «عگید مهاباد» بیشتر می‌پرسم. می‌گویند: پدرش «جهانگیر بادوزاده» از سال 1382 در زندان ارومیه است. حکم بدوی او اعدام بود، اما در تجدید نظر به حبس ابد تبدیل شد. خواهر محمد در اعتراض به حکم اعدام پدر، خود را به آتش ‌کشید و جان ‌سپرد. یک برادر او هم در درگیری با نیروهای امنیتی در مهاباد کشته شده است. محمد دو سال قبل همراه مادرش به قندیل می‌آیند. دایه توران هم دو ماه پیش سرطان می‌گیرد و فوت می‌کند. و حالا محمد...

جان و روانم درد می‌گیرد! راستی داستان این خانواده را کدام نویسنده می‌تواند آن‌گونه روایت کند تا بخش کوچکی از مصیبت کرد بودن را در سرنوشت محمد و محمدها نشان دهد؟!

فرصتی دست می‌دهد تا با یکی از اعضای مجلس پژاک گفت‌وگو کنم. به او می‌‌گویم: تاکید ما بر مبارزه مدنی و عدم خشونت برای جلوگیری از بروز چنین جنگ‌ها و کشتارهایی است.

می‌گوید: نیرویی که امروز به بهانه‌ی مسلح بودن به ما حمله کرده، همان است که دو سال پیش در تهران و شهرهای دیگر ایران به مردم غیر مسلح در یک حرکت مدنی حمله کرد و آن‌ها را کشت.

حرفش را قبول دارم، اما مطمئناً این‌گونه توجیه آوردن و استدلال کردن برایم قانع‌کننده نیست. اعتقاد دارم مبارزه مدنی اگر دستاوردهایش هم کم و تدریجی باشد، حداقل به اندازه مبارزه مسلحانه پرهزینه و کم‌سود نیست. می‌توانم بنشینم و ساعت‌ها در دفاع از روش‌های مدنی بحث کنم. او هم از آن‌چه که تحت عنوان «دفاع مشروع» از آن نام می‌برند بگوید، اما وقت تنگ است، آنها می‌خواهند به کوه برگردند و در برابر حملات سپاه بجنگند. ما هم باید به شهر برگردیم و برای توقف جنگ تلاش کنیم.

در آخرین لحظات لنز دوربین عکاس‌ها، کودکانی را دنبال می‌کنند که در اوج مصیبت جنگ و آوارگی در دنیای کودکانه خود به دنبال هم می‌دویدند و بلند بلند می‌خندند؛ اما در همین لحظات که ما در اوج مشاهده مصیبت جنگ و آوارگی، سرخوشیم از دیدن چهره خندان این کودکان، در آن سوی قندیل، کودکی 10، 12 ساله که نامش «محمد» است در حالی که دام را به چرا برده، در حملات سپاه پاسداران ایران کشته می‌شود و عکاسی بدون این‌که بخواهد برای شکار لحظه‌ها پا به پای کودکان بدود، لنز دوربینش را ثابت روی چهره مظلوم و خونین کودکی بی‌جان تنظیم می‌کند. فلش... چیک... تمام!

عکس‌ها: دیوید مسگور

موقعیت جغرافیای قندیل و سپاه پاسداران

arezoo — Sun, 24 Jul 2011 12:32:29 +0000

سراج میردامادی

درگیری بین نیروهای سپاه پاسداران و نیروهای حزب حیات آزاد کردستان «پژاک» در منطقه غرب کشور به اوج خود رسیده است. در جریان آخرین درگیری‌ها شماری از فرماندهان عالی‌رتبه سپاه کشته شده‌اند.

در گفت‌وگو با محمدرضا اسکندری، روزنامه‌نگار کرد مقیم هلند از او پرسیده‌ام: چه اطلاعات بیشتری دارید که در اختیار شنوندگان رادیو زمانه قرار دهید؟

محمدرضا اسکندری: با توجه به اطلاعاتی که از طریق خبرنگاران «کردانه» به ما رسیده، واقعیت این است آن عملیاتی که جمهوری اسلامی فکر می‌کرد در محدوده مرزی انجام دهد و از این عملیات به صورت ساده عبور کند و تمام شود، به آن صورت تمام نشده است. با توجه به صعب‌العبور بودن مناطق و با توجه به این که قندیل یکی از پایگاه‌هایی بوده و هست که کردها در طول تاریخ مبارزات‌شان به‌عنوان سنگر پایدار آزادی از آن استفاده‌ کرده‌اند، این مسئله برای نیروهای رژیم مشکل بزرگی به‌وجود آورده است.

با توجه به حرکت‌ها و عملیات‌هایی که پژاک دارد، این عملیات‌ها پاراتیزانی است و پژاک به‌هیچ‌ عنوان تحت هیچ شرایطی به مبارزه و ضربه‌زدن‌های کلاسیک اعتقادی ندارد. زمانی که یک مبارزه، مبارزه‌ای پارتیزانی باشد، با توجه به تجربیات تمام عیاری که پژاک در بهره‌گیری از دیگر نیروهای کرد داشته‌ است، به‌خصوص تجربیات گرانبهایی که «پ‌کاکا» در طول سال‌ها مبارزه پارتیزانی داشته است شرایط بسیار دشوار می‌شود. طبق آخرین اطلاعاتی که ما داریم، و گفت‌وگوی تلفنی‌ای که یک ساعت پیش با سخنگوی پژاک داشتم، همین امروز هشت نفر از فرماندهان سپاه در مرز «دولوتو» در سردشت که در واقع تنها جایی است که نیروهای زرهی می‌توانند به سمت مرز بیایند، کشته شده‌اند و حتی خود روزنامه‌های همسو با حاکمیت و «خبرگزاری فارس» هم در رابطه با کشته شدن یکی از فرماندهان سپاه در خبرگزاری فارس نوشته است.

محمدرضا اسکندری: بحث اصلاً میدان مین نبوده است. بلکه درگیری‌های خیلی شدیدی در مناطق مختلفی که سپاه تلاش کرده بود وارد خاک عراق شود رخ می‌دهد و خبرهایی دیگری که به من رسیده است از طرف نیروهای مقابل و نیروهای پژاک این است که آن‌ها براین اذعان دارند که نیروهای سپاه از شیوه‌های گذشته خود در جنگ ایران و عراق استفاده می‌کند. در آن زمان نیروهای گروهی و پارتیزانی خودشان را وارد نقاط مختلف عراق می‌کردند که حتی تا حلبچه نیز رفتند اگر یادتان باشد. آن‌ها از آن نیروها استفاده می‌کنند تا بتوانند وارد عمق خاک عراق شوند. چون به صورت نیروهای زرهی نمی‌توانند.

نحوه کشته‌ شدن این فرماندهان سپاه چه بوده است؟ آیا در یک درگیری رودررو کشته شده‌اند یا بر اساس برخی اخبار غیر رسمی تأیید نشده براثر برخورد با میدان مین کشته شده‌اند؟

براساس خبری که خود پژاک و نیروهای پژاک می‌دهند، بحث اصلاً میدان مین نبوده است. بلکه درگیری‌های خیلی شدیدی در مناطق مختلفی که سپاه تلاش کرده بود وارد خاک عراق شود رخ می‌دهد و خبرهایی دیگری که به من رسیده است از طرف نیروهای مقابل و نیروهای پژاک این است که آن‌ها براین اذعان دارند که نیروهای سپاه از شیوه‌های گذشته خود در جنگ ایران و عراق استفاده می‌کند. در آن زمان نیروهای گروهی و پارتیزانی خودشان را وارد نقاط مختلف عراق می‌کردند که حتی تا حلبچه نیز رفتند اگر یادتان باشد. آن‌ها از آن نیروها استفاده می‌کنند تا بتوانند وارد عمق خاک عراق شوند. چون به صورت نیروهای زرهی نمی‌توانند. به احتمال خیلی زیاد تلفات نیروهای سپاه بیشتر از آن نیروها و گروه‌های پارتیزانی بوده که وارد خاک عراق شده‌‌ است و در درگیری با نیروهای چریک کشته شده‌اند.

با توجه به شناختی که شما از منطقه‌ی کردستان ایران و کردستان عراق دارید، از نظر جغرافیایی غلبه نیروهای نظامی در دست چه گروهی است؟ آیا نیروهای سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی می‌توانند با نیروهای نظامی کلاسیک در آن منطقه بر نیروهای پژاک غلبه پیدا کنند؟

من سال گذشته به قندیل رفتم و از نزدیک نیروهای پژاک و پ‌کا‌کا را در آنجا دیدم. قندیل کوهستان‌های سر به فلک کشیده‌ای دارد که صعب‌العبور است. من از شهر «قلادیزه» تا حتی مناطق پایینی و تپه‌ها، نه کوه‌های اصلی قندیل رفتم. حدود سه چهار ساعت طول کشید تا با ماشین مرا به آنجا بردند. بلندترین قله کوه قندیل که بیشتر نیروها نیز در آنجا هستند، زمستان‌هاهم برف دارد. یعنی تصور کنید یک سلسله جبال عظیم را که نیروهای پیشمرگه و نیروهای چریک آنجا هستند. دولت ترکیه در طول سال‌های سال مبارزه‌اش علیه نیروهای پ‌کاکا، حتی تا نزدیکی‌های روستاهای قندیل هم نتوانسته است پیش برود. تنها کاری که تاکنون دولت ترکیه در طول سال‌های سال توانسته علیه پ‌کاکا انجام دهد، حمله به آنجا با هواپیما و بهره‌برداری از نیروهای نظامی هوایی‌اش بوده است.

به همین خاطر چه در زمان رژیم بعث و چه در زمان رژیم پهلوی و چه در تمام دوران آتاتورک تاکنون، قندیل که در میان این سه کشور است همیشه پناهگاه کردهایی بوده که علیه این سه دولت مبارزه کرد‌ه‌اند و هیچکدام از این کشورها به هیچ عنوان و تحت هیچ شرایطی نتوانسته‌اند آن را فتح کنند. یعنی فتح قندیل یک امر ساده نیست. به همین خاطر تبدیل به افسانه‌ای در میان مردم کرد شده است. یعنی هیچ نیروی کلاسیکی نمی‌تواند قندیل را از کردها بگیرد. به همین خاطر یک مسئله خیلی زیبایی که وجود دارد، این است که اگر ما نگاهی واقعی به مسئله قندیل داشته باشیم، در واقع قندیل سپر دفاعی حکومت حریم کردستان علیه القاعده و نیروهای انصارالاسلام است.

چون اگر قندیل به دست نیروهای انصارالاسلام یا القاعده بیافتد، در واقع نه تنها ایران، عراق، ترکیه، بلکه کل منطقه آرامش و آسایش به خود نخواهد دید. به همین خاطر دولت حریم کردستان و دولت فدرال عراق خوب می‌دانند که بودن پ‌کا‌کا و پژاک در قندیل یکی از تضمین‌های امنیتی‌ این‌ها بوده است. من در این شکی ندارم، به‌هیچ عنوان و تحت هیچ شرایطی ارتش کلاسیک ایران و سپاه پاسداران با نیروهای کلاسیکی که دارد نمی‌تواند وارد این منطقه شود. هرچه هم بخواهد و تلاش کند، زمین‌گیر می‌شود. البته من در سفری که به قندیل داشتم و با نیروها و فرماندهان پژاک آنجا صحبت کردم، چندبار خودشان به من اعلام کردند که سپاه و نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی نیروهایی را فرستاده‌اند که بین نیروی پژاک کار کنند و مثلا خود را هوادار این گروه معرفی کنند. چندین نفر از آن‌ها در روزها و ماه‌هایی که آنجا بودند، بر اثر سختی‌ها و مسائلی که وجود داشته، اعتراف کردند که از طرف نیروهای امنیتی فرستاده شده‌اند.

یعنی دولت جمهوری اسلامی و نیروهای امنیتی سپاه و وزارت اطلاعات حتی نیرو می‌فرستد در درون پژاکی‌ها یا نیروهای کرد. با این شیوه این‌ها تلاش‌شان بر این است که بیشتر اطلاعات به‌ دست آورند و الان نیز درگیری‌هایی که وجود دارد، بیشتر درگیری‌های پارتیزانی است. سپاه از تجربه جنگ‌های گذشته در این منطقه، استفاده می‌کند و همچنین از آن اطلاعاتی که در زمان جنگ با صدام حسین داشته است. به همین خاطر قندیل به هیچ عنوان تحت هیچ شرایطی با یک ارتش کلاسیک نمی‌تواند فتح شود.

این که این اطلاعات و این آمار چقدر دقیق است، با توجه به این که نه از طرف نیروهای رژیم خبرنگاران مستقلی وجود دارند و نه در این طرف مرز با توجه به مسئله امنیتی و با توجه به شرایط توپ‌باران خبرنگاران نمی‌توانند از نزدیک شاهد آن باشند، نمی‌توان گفت که این آمار، آماری دقیق و درست است. ولی واقعیت این است که تعدادی از نیروهای سپاه و تعدادی از نیروهای پژاک کشته‌ شده‌اند.

کمپین نه به لشکرکشی و اشغال‌گری در سلیمانیه‌

arezoo — Sat, 23 Jul 2011 12:12:31 +0000

کاوه کرمانشاهی

کمپین «نه به لشکرکشی و اشغال‌گری، آری به آشتی و دمکراسی» از سوی جمعی از فعالان مدنی و سیاسی کردستان عراق با همکاری شماری از فعالان کرد ایرانی از روز 21 جولای سال جاری (2011) راه‌اندازی شده است.

نشست مطبوعاتی این کمپین روز جمعه، ۲۲ جولای (۳۱ تیر)، با هدف معرفی و اعلام برنامه‌های این کمپین ضد خشونت در شهر سلیمانیه کردستان عراق برگزار شد.

در این نشست که در یک کافه فرهنگی برگزار شد، دکتر فائق گلپی و نزار محمد از فعالان سیاسی و مدنی سلیمانیه و یاسر گلی فعال کرد ایرانی به پرسش‌های خبرنگاران پاسخ دادند.

یاسر گلی انگیزه تشکیل این کمپین را واکنش به حمله نظامی جمهوری اسلامی ایران به خاک کردستان عراق و توپ‌باران منطقه قندیل عنوان کرد و گفت: «نیروهای نظامی ایران به بهانه حضور اعضای حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) این منطقه را مورد حمله قرار داده‌اند، اما بیشتر محل‌هایی که مورد اصابت توپ‌های ایران قرار گرفته‌اند و تخریب شده‌اند‌ روستاهای مسکونی هستند. این امر علاوه بر صدمات جسمی و جانی که می‌تواند در بر داشته باشد، باعث آواره شدن اهالی منطقه و تخریب اموال، مراتع و دام‌های‌ آن‌ها شده است.»

این فعال حقوق بشر در ادامه تاکید کرد: «کمپین نه به لشکرکشی و اشغال‌گری در وهله‌ نخست تجاوز ایران به خاک کردستان عراق و به خطر انداختن امنیت جانی و مالی اهالی منطقه را محکوم کرده و خواستار احترام ایران به حاکمیت ملی عراق و اقلیم کردستان است. همچنین این کمپین اعتراض خود را به هر نوع جنگ‌افروزی ایران در منطقه اعلام می‌کند و اعتقاد دارد که جمهوری اسلامی باید مشکلات خود با نیروهای اپوزیسیون را از طریق غیر نظامی و طی روندی دمکراتیک حل و فصل کند.»

در ادامه‌ی این نشست مطبوعاتی بیانیه آغاز به کار کمپین با عنوان «نه به لشکرکشی و اشغال‌گری، آری به آشتی و دمکراسی» توسط نزار محمد قرائت شد.

در ابتدای این بیانیه آمده است: «در حالی که حکومت‌های دیکتاتور منطقه در برابر خیزش عمومی مردم یکی پس از دیگری مجبور به عقب‌نشینی و ترک قدرت مطلقه می‌شوند، اما حکومت ایران به جای درس گرفتن از این تجربیات اقدام به لشکرکشی کرده و هنوز در فکر صدور انقلاب و تحمیل خواست‌های خود است.»

در این بیاینه از حکومت اقلیم کردستان به دلیل عدم موضع‌گیری شفاف و قاطع در برابر جمهوری اسلامی ایران که در شمال کردستان اقدام به توپ‌باران روستاهای قندیل می‌کند و در جنوب منطقه، آب رودخانه الوند را به روی روستایی‌های خانقین می‌بندد انتقاد شده است.

کمپین«نه به لشکرکشی و اشغال‌گری، آری به آشتی و دمکراسی» از حکومت اقلیم کردستان، دولت عراق و سازمان‌های بین‌المللی خواسته است تا مسئولانه در برابر تجاوز و حمله ایران به خاک کردستان عراق موضع‌گیری کنند.

این بیانیه با تاکید بر نام دختری جوان به نام «بسوز» که در جریان توپ‌باران سال گذشته ایران به منطقه قندیل جان خود را از دست داد، آمده است: «ما تاسف و نگرانی خود را از کشته شدن هر انسانی، چه از چریک‌های پژاک و چه از سربازان ایرانی در این جنگ، ابراز می‌داریم.»

دکتر فائق گلپی: مسئله حملات توپخانه‌ای ایران چندسال است که ادامه دارد اما متاسفانه تاکنون نه حکومت مرکزی عراق و نه حکومت محلی کردستان موضعی هماهنگ و قاطع در برابر ایران نگرفته‌اند. آنها حداقل می‌توانستند سفیر یا سرکنسول جمهوری اسلامی در عراق و کردستان را احضار یا او را تهدید به اخراج کنند.

کمپین «نه به لشکرکشی و اشغال‌گری، آری به آشتی و دمکراسی»، از تمامی شهروندان کردستان خواسته شده تا نارضایتی خود را از ستم و تجاوز جمهوری اسلامی ایران اعلام و با این کمپین برای انجام فعالیت‌های ضد جنگ و صلح‌طلبانه همکاری کنند.

بعد از قرائت بیانیه، دکتر فائق گلپی به سئوالات خبرنگارن پاسخ داد. این فعال سیاسی کردستان عراق در پاسخ به این پرسش که اگر چنین تجاوز و حمله آشکاری به بخش‌ دیگری از عراق شده بود آیا حکومت مرکزی واکنش شدیدتری نشان می‌داد یا خیر؟ گفت: «مسئله حملات توپخانه‌ای ایران چندسال است که ادامه دارد اما متاسفانه تاکنون نه حکومت مرکزی عراق و نه حکومت محلی کردستان موضعی هماهنگ و قاطع در برابر ایران نگرفته‌اند. آنها حداقل می‌توانستند سفیر یا سرکنسول جمهوری اسلامی در عراق و کردستان را احضار یا او را تهدید به اخراج کنند.»

او درباره چگونگی فعالیت‌های کمپین «نه به لشکرکشی و اشغال‌گری، آری به آشتی و دمکراسی» گفت: «ما در اولین اقدام روز شنبه عصر در پارک آزادی سلیمانیه تجمعی به صورت تریبون آزاد برگزار خواهیم کرد. اقدام دیگرمان دریافت و جمع‌آوری کمک‌های مردمی برای آوارگان است. برنامه‌های بعدی هم متعاقبا اعلام خواهند شد.»

دکتر فائق در برابر این پرسش که هدف حکومت ایران از چنین حمله‌ای چه می‌تواند باشد، گفت: «سرکوب نیروهای پژاک تنها یکی از بهانه‌های جمهوری اسلامی است. به نظر من ایران وجود یک حکومت فدرال کرد در منطقه را تاب نمی‌آورد و در پی تضعیف و تخریب دستاوردهای ما در کردستان و عراق است. همچنین دولت ایران در داخل کشور با بحران مشروعیت و اعتراض مردمی روبه‌رو است و قصد دارد تا مشکلات خود را از این طریق به خارج از مرزهایش منتقل کند و نگاه‌ها را از داخل به سمت مرزها بکشاند.»

به عقیده این فعال اجتماعی، خروج نیروهای آمریکایی از عراق که کردها مخالف آن هستند، همچنین گشایش کنسولگری ایالات متحده در پایتخت اقلیم کردستان با توجه به دشمنی جمهوری اسلامی با آمریکا و نگرانی از تداوم حضور نیروهای این کشور در منطقه می‌تواند از دلایل اصلی ایران برای لشکرکشی به کردستان با هدف نشان دادن قدرت و نفوذ خود باشد.

در پایان این کنفرانس مطبوعاتی، یاسر گلی تاکید کرد کمپین «نه به لشکرکشی و اشغال‌گری، آری به آشتی و دمکراسی» تا زمانی که حمله ایران ادامه داشته باشد فعالیت خواهد کرد.

او گفت: «ما سعی می‌کنیم بخشی از فعالیت‌های مردمی خود را با همکاری سازمان صلیب سرخ و بخش آوارگان جنگی سازمان ملل در کردستان عراق هماهنگ کنیم.»