آموزش و پرورش

حقوق بشر و آموزش و پرورش (۱)

politics — Fri, 22 Feb 2013 10:26:46 +0000

فلیکس گارسیا موریون

برگردان:

مهدی بهلولی

فلیکس گارسیا موربون − بشریت هم اکنون با دگردیسی ژرفی در همه گستره‌های زندگی انسانی اعم از سیاست، اقتصاد، رابطه‌های اجتماعی یا باورهای دینی روبروست. اگر ما رویکرد کاستلز را بپذیریم، کانون این دگردیسی، فرآیند جهانی شدن است که شبکه جهانی وب و جریان‌های اطلاع رسانی بر آن فرمان می‌رانند.

هر دو جریان یاد شده با ویژگی نرمش‌پذیری شناخته شده‌اند، آن‌چنان که می‌توانند به شتاب، با هر دگرگونی در محیط و با هر جابه‌جایی سازگار شوند، زیرا همواره در حال تغییرند. برای وب، هیچ مرکز ویژه‌ای نیست. تنها گره‌هایی وجود دارند که هم می‌توانند تغییر کنند و هم می‌توانند رشد یابند یا ناپدید شوند.

جامعه ها- از رهگذر شبکه‌هایی که در مقیاس بزرگ درمیان‌کنش‌هستند و برداشت‌های روزانه ما را از مفهوم زمان و مکان دستخوش دگرگونی می‌سازند- به صورت شتابانی در حال پیوند با یکدیگر هستند. تا زمانی که این فرآیند جهانی شدن، زیر سایه دریافت نولیبرال از جامعه باشد، اقتصاد جریان اصلی هر سیاستی خواهد بود که از سوی دولت‌ها و همه نهادهای اجتماعی به اجرا درمی آید و تنها آن سیاست‌هایی پسندیده‌اند که موجب افزوده شدن سودهای مالی می‌شوند.

بازار آزاد، نزد همگان و در ارزیابی دستاوردهای زندگی اجتماعی، به مثابه تنها نقطه مرجع و معیارپذیرفته و به کارگرفته می شود: آزادی اقتصادی بیشتر ما، به سود همه کس و همه چیز است. یکی از بدترین پیامدهای این رویکرد فروکاستی (اقتصاد، بازار آزاد و شیوه‌های مدیریتی) این است که به جای جهانی شدن که پیوند فراگیر و همبسته‌تر میان ملت‌ها و فرهنگ‌ها را پیشنهاد می‌دهد، حذف میدان‌یافته و شکاف میان دارا و ندار را فراخ‌تر و ژرف‌تر کرده است.

اکنون فقر فرهنگی، اجتماعی یا اقتصادی، حادتر از سی سال پیش شده که فرآیند جهانی شدن تنها گام‌های نوین خود را برمی داشت و شتاب می‌بخشید.

این نتیجه بدبینانه، با ارزیابی پیش‌تر لیوتار از شرایط پسامدرن سازگار است. حتی پاره‌ای گرایش‌ها که لیوتار در جامعه‌های فن‌سالار پیشرفته شناسایی کرد، نه تنها رنگ نباخته‌اند که اغلب در زندگی اجتماعی کنونی، ژرف‌تر از سال ۱۹۷۹ ریشه ‌دوانده‌اند که لیوتار توصف سنجش‌گرانه‌اش را منتشر ساخت. من در اینجا- هم راستا با هدف این نوشته- تنها به دو ویژگی اشاره می‌کنم: نخست این‌که کارکرد و کارایی، همچون سنجه رفتار فردی و اجتماعی، جای دلیل‌آوری را گرفته و به دانش، در حد چیزی درخور کالاهای اصلی در بازار‌های اقتصادی جنبه تجاری داده شده است.

دوم این‌که مردم در پذیرش برداشتی از انسانیت هم‌چون یک کل "فراروایت ها" دچار مشکل شده‌اند و به این گرایش دارند که تنها به دریافت‌های شخصی از کنش انسانی توجه کنند. دریافت‌هایی که هرکسی با نگرش کوته‌بینانه و محدودش تایید می‌کند.

رشد چشم‌گیر سازمان‌های غیردولتی در سال‌های گذشته می‌تواند نمونه خوبی از این رویکرد کوته‌بینانه به دشواره‌های نوع انسان ارزیابی شود: مردم بیشتر در همیاری با سازمان‌های کوچکی احساس راحتی می‌کنند که روی هدف های بسیار ویژه و جزیی متمرکزند. از همین رو، سازمان‌های خصوصی ، خیریه و غیرانتفاعی، جای برنامه‌های فراگیر و سامان یافته‌تر دولت رفاه را گرفته‌اند.

آنچه ما در این دو دهه گذشته بدست آورده‌ایم، بازار جهانی بزرگی است که هر کسی و هر چیزی به کالایی نهفته و آماده خرید و فروش در بازار کرده است. بازاری که به پاس شبکه جهانی وب در طول ۲۴ ساعت برای خریداران سراسر جهان گشوده می‌ماند؛ خریدارانی که آرزوی سود هر چه بیشتر را دارند.

نرخ رشد کارگران مهاجر، زندگی و کار در شرایط فرو بشری، افزایش تجارت زنان و بردگی سفید یا فزونی بهره‌کشی از کودکان در بسیاری از کشورهای جهان، به غایت نفرت‌انگیز و زشت ترین پیامد این گرایش‌هاست. در همین هنگام آنچه ما داریم از دست می دهیم، پاره‌ای ارزش‌های مشترک است. این ارزش‌ها، آن‌گونه که هانا آرنت می‌گفت، به ما اجازه ساختن جامعه دموکراتیک مدنی را می‌دهند، جامعه‌ای که در آن می‌توانیم بدون پناه بردن به قدرت عریان، ناهمسازی‌ها را حل کنیم تا در همان زمان که تعادل میان هویت‌های فردی یا ملی‌مان را با هویت بایسته جهانی نگه می‌داریم، با همدیگر زندگی کنیم.

در همایش وین در تابستان ۱۹۹۳ و پس از گفت‌وگوهای بلند و با وجود مخالفت برخی کشورها، اعلامیه‌ای امضاء شد. می‌دانید که در زبان سازمان ملل متحد، اعلامیه چیزی بیش‌تر از مجموعه‌ای اصول اخلاقی، بدون استلزام محلی و قضایی نیست که به همگی ما هدفی اخلاقی را پیشنهاد می‌دهد. در آن متن، از حقوق بشر به روشنی بسیار، به عنوان ارزشی جهانی نام برده شد.

در پاراگراف پنجم این اعلامیه آمده که «حقوق بشر امری جهانی، تقسیم‌ناپذیر، وابسته به هم و به هم پیوسته است. جامعه جهانی، بایستی با حقوق بشر به راه و روشی بی‌طرفانه و یکسان، در جایگاهی یکسان و با تاکیدی یکسان، برخوردی جهانی کند. با وجود آن که ارزش ویژگی‌های ملی و منطقه‌ای و پیش‌زمینه‌های دینی، فرهنگی و تاریخی باید به شمار آورده شوند، اما این وظیفه دولت هاست که بدون توجه به سامان های فرهنگی، اقتصادی و سیاسی، از همه حقوق بشر و آزادی های بنیادین پشتیبانی و دفاع کند.»

این جهان‌روایی، معنایی دوگانه دارد. از یک سو، حقوق بشر پیروزی یا کامیابی است از بابت همکاری فرهنگ‌های بسیار، کشورهای بسیار و مردم بسیار در سراسر تاریخ. نوع بشر یا حقوق بشر، ساخته یا ایدئولوژی غربی نیست، گرچه ما باید همکاری برجسته تمدن‌های غربی، به ویژه از ۱۷۷۰ به بعد را بپذیریم. کاری که حقوق بشر را به فرمان‌هایی محلی‌ کشاند که دولت‌ها و همچنین افراد را به آن پای‌بند می‌سازد.

از سوی دیگر حقوق بشر با وجودی‌که بسیار والا و بیشینه است، یک معیار اخلاقی کمینه به شمار می‌آید که باید در سراسرجهان پاس داشته شده و عملی گردد. هیچ کشوری نمی‌تواند آن را رد کند یا حقی ویژه را به دلیل مختصات فرهنگی خود (همچون عربستان سعودی) یا شرایط اقتصادی و اجتماعی ویژه (همچون چین) زیرپا بگذارد.

حقوق بشرشرطی ضروری برای زندگی انسانی و حقوقی جهانی است. یعنی نزد هر انسانی چه مرد و چه زن، آفریقایی یا اروپایی، کودک یا بزرگسال، مسلمان یا کاتولیک، مهاجر غیرقانونی یا شهروند بومی معتبر است.

پس حقوق بشر بایستی وجه مشترک ارزش‌هایی به شمار آورده شود که ما در جستجوی آن هستیم. همان ارزش‌هایی که بایسته است در کره زمین جهانی شده برپا شوند. هر کدام از ما، شهروندان جهان می‌شویم. نه از آن رو که می‌توانیم به شتاب و به آسانی از کشوری به کشوری دیگر سفرکنیم و نه از آن رو که می‌توانیم به یاری امکانات فراوان فن‌آوری نوین ارتباطات با هر کس دیگری در جهان در پیوند باشیم و نه به هیچ رو به این دلیل که می توانیم فیلم کداک بخریم، کفش ورزشی نایک به پا کنیم یا در هر کشوری از جهان، بیگ برگر مک دونالد بخوریم. ما شهروندان جهانیم، زیرا ما به راستی از حقوقی برخورداریم که همه دولت‌ها و نمایندگان‌شان (دستگاه کشوری، پلیس،ارتش ...) ناگزیرند آنها را پاس بدارند و پشتیبانی کنند.

بدون توجه به کشوری که من در آن زاده شده‌ام، ملیتی که بر روی گذرنامه‌ام نوشته شده یا حتی این که من به کلی گذرنامه‌ای دارم یا نه، شهروندیِ جهانی و دست یافتن به حقوق بشر، کمابیش، چیز یکسانی هستند.

همیشه شکاف ژرفی میان واقعیت و آرمان وجود دارد. واقعیت این‌که هم‌اکنون حقوق بشر چگونه پاس داشته می‌شود و آرمان چگونه باید پاس داشته شود، چیز دشواری است که من نمی‌توانم در این نوشته به شایستگی به آن بپردازم. هم‌چنین دولت‌ها و پاره‌ای کسان، حتی فیلسوفانی وجود دارند که جهان‌روایی حقوق بشر را به رسمیت نمی‌شناسند و در بهترین حالت، بحث‌ پیرامون این حقوق را سخن‌پردازی پوچ، ایدئولوژی یا آرزواندیشی می‌شمارند.

من باز هم در اینجا نمی توانم به سنجش‌گری معمول خود در نوشته‌ها و کتاب‌های دیگرم بپردازم. در اینجا بدیهی می‌انگارم یا می‌پندارم که حقوق بشر، ارزش‌هایی هستند که ما به آنها در کمک به کودکان و به همه نیازمندیم تا شهروندان اخلاقی جهان و کشور، ملت یا جامعه خودمان شویم. این حقوق می‌توانند ما را یاری کنند تا آن گونه که بایسته و شایسته است به توضیح برخی از مسئله‌های پیچیده‌ای بپردازیم که جامعه‌های نوین با آنها روبرویند.

این همان کار چالش‌برانگیز پاره‌ای کنشگران حقوق بشر است که از این مساله پرده برداشته تا بدانیم چگونه این ارزش‌های جهان‌روا را با زمینه‌های خاص، فرهنگ‌ها و جامعه‌های ویژه سازگار سازیم. از این رو دشواره‌ای که باید با آن رودررو شویم، این است که ما به عنوان آموزگاران و سامانه مدرسه، چگونه می‌توانیم حقوق بشر را بیاموزانیم. خوشبختانه در آموزش حقوق بشر، پاره‌ای نوشته‌های ارزنده هست که من از آنها به عنوان شالوده اندیشیدن خود وام می‌گیرم.

درونمایه و فرآیند

نخست این که حقوق بشر، گفتار یا موضوعی نیست که ما در آموزش‌ بتوانیم چنان به آن نزدیک شویم که به ریاضیات، دستور زبان، املا، تاریخ یا علوم طبیعی نزدیک می‌شویم. البته گمانی نیست که حقوق بشر، پای پاره‌ای درونمایه‌های ویژه و داده‌ها و اطلاعاتی را به میان می‌کشد که دانش‌آموزان نیازمند به دانستن آنهایند.

برای نمونه در تاریخ حقوق بشر، ما می‌توانیم به این پرسش بیندیشیم که چرا مردم گرایش دارند بر این حقوق چشم‌بپوشند، صرفا به این خاطر که برای صدها سال در بخشی از زندگی اجتماعی‌شان از آن برخوردار بوده‌اند. مردم همچنین، درکی یکسونگرانه از عملی شدن حقوق بشر دارند و به گونه‌ای رفتار می‌کنند که گویی پایمال شدن حقوق بنیادین، چیزی است که هرگز در کشور خودشان رخ نمی‌دهد و این حقوق تنها در کشورهای دیکتاتوری و فقر زده زیر پا گذاشته می‌شوند.

آموزش حقوق بشر در این معنای بسته و ویژه خود، رشته‌ای تحصیلی است هم‌چون رشته‌های دیگر در برنامه درسی مدرسه‌ها. اما تفاوت راستین هنگامی نمایان می‌شود که ما به بعد فرآیند آموزش، بعد "کاردانی" [know- how] بپردازیم.

بنا بر نگرش تقریبا تمام دانشوران و دست اندرکاران آموزشی، نمی‌توان هیچ موضوعی را بدون توجه به "فرآیند فراخور" جا گرفته در آن موضوع آموخت. اگر ما می‌خواهیم که کودکان‌مان ریاضیات بیاموزند، باید ریاضیات "ورزیدن" را هم بیاموزند. فراگیری ریاضیات (زبان، تاریخ یا فلسفه) همراه است با ریاضیات (زبان، تاریخ یا فلسفه) ورزی. گرچه می‌توان درباره مهارت‌های اندیشیدن ِ فرادست ِهمگانی سخن گفت که در هر موضوع درسی‌ای بایسته‌اند. یا این که هر رشته‌ای مهارت‌های خود را دارد و اگر شما آنها را در ذهن خود پرورش ندهید، تنها به صورتی طوطی‌وار خواهید آموخت.

این "ورزیدن" برای یاددهی و یادگیری ضروری است. آنچه که تفاوتی راستین میان دیگر رشته‌ها و حقوق بشر پدید می‌آورد، حقوق بشر "ورزیدن" است که کاری توان‌فرسا و بسیار پیچیده برای هم آموزگاران و هم شاگردان به شمار می‌رود.

این کار، به درآمیختگی و پای‌بندی شخص به مثابه یک کل نیاز دارد. آن چنان که فرد بتواند از نظر سیاسی، هشیار و پاسخگو شود و برای درگیر شدن با کنش سیاسی و اجتماعی آماده. آموزش حقوق بشر، آموزشی است نزدیک به آموزش اخلاقی و باید با دشواره‌هایی بسیار همانند چیزهایی که آموزشگران اخلاقی در پی پاسخ گفتن به آنهایند، دست و پنجه نرم کند.

یکی از چالش‌برانگیزترین جنبه‌های حقوق بشر و جنبه جداکننده‌ آن از دیگر موضوعات این است که این حقوق، امتیازهایی قانونی یا اخلاقی نیستند که مقامات به مردم ببخشند، واگذار کنند، یا بدهند. حق بخشیده شده، حقی راستین نیست. تنها کسانی که به دفاع از حقوق خود بر می‌خیزند تا مقامات را ناگزیر از به رسمیت شناخته‌شدن، پشتیبانی یا احترام به این حقوق سازند، تنها همین کسان از این حق برخوردارند؛ آن هم تا زمانی که برای کسب این حقوق به مبارزه ادامه می‌دهند.

مقامات همواره آماده‌اند این حقوق را به فراموشی بسپارند و پایمال کنند. تلاش برای کسب این حقوق، رهیافتی فردگرایانه نیست: مبارزه برای حقوق پایه و بنیادین، همواره کرداری همیارانه و گروهی بوده است که در آن یاری همدیگر، نقشی سرنوشت‌ساز بازی می‌کند. حقوق ما با وظایف‌مان در قبال مردم دیگر و جامعه به عنوان یک کل برخورد می‌کند.

به هر صورت، پای‌بندی شخصی برای هر کدام از ما، پیمانی است که نباید از زیر آن شانه خالی کنیم. گاهی از آن رو که ما در شرایط بسیار ویژه ای هستیم، همچون مردمی که از شکنجه حکومت‌های دیکتاتوری در رنجند؛ گاهی به این دلیل که افراد و گروه‌هایی ویژه مثل کودکان، بیماران علاج‌ناپذیر یا آنها که فلج هستند، نمی‌توانند از قدرت لازم برای دفاع از خودشان برخوردار باشند. باری، در همه این حالت‌ها، یاری بخشیدن نمی‌تواند بیش از اندازه‌ مورد نیاز ادامه یابد. هدف باید این باشد که یاری‌شوندگان، هم‌چون کارگزارانی اخلاقی و شهروندانی نیرومند و آماده برای دفاع از حقوق خویش، خویشتن را دوباره بازیابند.

هدف آموزش حقوق بشر، توانمند سازی دانش‌آموزان است. یعنی همه آنچه را که برای پرورش یا رشد خود نیاز دارند به عنوان دست‌اندرکاران کوشای زندگی خود و همچون شهروندانی که توانایی دریافتن حقوق خویش را دارند، در اختیار داشته باشند تا حقوق نوینی را که اینک گذرا و آشفته‌اند، گسترش دهند و مقامات را وادار سازند تا این حقوق را به رسمیت شناخته و محترم بشمارند.

پیش از هر چیز، کودکان باید مهارت‌های اندیشگی ِ فرادست ِسنجشگرانه و آفرینشگرانه را فراگیرند تا بتوانند با دقت به خود و جهان پیرامونشان بنگرند. وارسی و انتقاد کنند و برپایه نقد منطقی و گواه آزمون‌پذیر، به شایستگی به داوری بنشینند و پس از آن جایگزین‌های تازه برای حل دشواره‌هایی پیشنهاد دهند که در کنش‌هایشان با آنها دست به گریبانند.

این ابعاد شناختی، هنگامی در ذهن پرورانده می‌شوند که دانش آموزان در کلاس درس و در یک گفت و شنود باز، جدی و همیارانه با همکلاسی‌ها یا آموزگاران خود، فرصت گفت‌و‌گو درباره همه پرسش‌های همبسته با حقوق بشر را بیابند. دیویی، سخت بر پیوند میان آموزش و پرورش، مهارت‌های اندیشگی و دموکراسی پای فشرده است.

نمونه تازه‌تر این پافشاری، به تاکید فریره بر نیاز به دانشی بر می‌گردد که به گفته او تنگدستان را در دمکراسی توانمند می‌سازد. لیپمن در برنامه درسی اجباری، درخواست حضور فلسفه را دارد تا در کلاس درس- که به خاطر حضور پرسشگران پایبند به دموکراسی دگرگون شده- مهارت های اندیشگی را پرورش دهد.

دوم این که دانش‌آموزان باید برخی از ابعاد عاطفی ویژه را هم پرورش دهند. ابعادی که در پیگیری برنامه‌های خودشان و حقوق بشر، سنگ زیربنای توانمندی انسان‌هاست. پاره ای دانشوران کنونی از جمله لیکوتا و رست، بیشتر چنین می‌پسندند که در اینجا از منش‌پروری [character education] سخن بگویند. من هم تا اندازه‌ای با آنها همراه خواهم بود، دست‌کم به این دلیل که گونه‌ای شهروند اخلاقی که من در این نوشته جست‌و‌جو می کنم، نیازمند داشتن منشی نیک و نیرومند است.

ما این منش را باید نه به سان هویت شخصی پایدار و روشن، بلکه همچون خوشه‌ای از ویژگی‌ها در برخی رابطه‌های همتراز شده [homeostatic] با یکدیگر دریابیم. چنین منشی، خودشناسی درست همراه با خویشتن باوری را دربر

می‌گیرد. صفت‌هایی که در اینجا می‌آید، سیاهه‌ای فراگیر از ویژگی‌های شخصی نیست. این به معنای آگاه بودن از محدودیت‌ها و امکانات ما، توانایی‌ها و ناتوانایی‌هایمان و تلاش برای پیوند همه اینها به همدیگر و ساخت شخصیتی قرص و متعادل اما به اندازه کافی نرمش‌پذیر است تا با شرایط ناپایدار سازگار شود.

همچنین دلیری و نیرومندی یا دلاوری، همان بنیاد رفتار اخلاقی را دربرمی‌گیرد که در بسیاری از فیلسوفان از افلاطون(دلیری) تا ماکیاول (فضیلت)، اسپینوزا (کشش و کوشش) و نیچه (خواست قدرت) می‌تواند یافت شود. دلیری، کیفیتی است که کودکان را توانا می‌سازد تا بدون ترس، با دشواری‌ها و خطرها رویارو شوند و برپایه باورهای خودشان، با وجود خرده‌گیری و فشار هم سن و سالان و دیگران رفتار کنند. دلیری، سخت با ویژگی چالشگر حقوق بشرهمبسته است.

یکی دیگر از شاخه‌های بسیار مهم ابعاد شخصیتی پایه برای آموزش حقوق بشر، ابعادی هستند که زیر عنوان توانایی‌های اجتماعی یا شخصیت اجتماعی نام‌گذاری می‌شوند. همدلی، توانایی بیرون خزیدن از پوست خودمان و رفتن به درون دیگری است؛ مردم باید ظرفیت نگاه از چشم‌اندازهای گوناگون را بپرورانند. ظرفیت نگریستن شرایط از دیدگاه کسان دیگر و تلاش برای سهیم شدن در احساسات آنها را داشته باشند. باید بتوانند برای همدلی توانا باشند، نه تنها همدلی با بستگان و دوستان نزدیک، بلکه با مردمی که برای نخستین بار آنها را می‌بینند. بیش از همه، با آنانی که از خشونت دیگران یا خود ما در رنجند یا همدلی با کسانی که دور از آنها می‌زیند.

از توانایی‌های اجتماعی دیگر، یکی هم گشودگی است. یعنی پذیرا بودن در برابر اندیشه‌های نوین و نگرش‌ها و دیدگاه‌های گوناگون. دیگری رواداری است که بسیار فراتر از ظرفیت برتافتن و سهیم شدن در دلبستگی‌ها و دل‌نگرانی‌های دیگران می‌رود،همچنین فراتر از شریک شدن در رویکردهای مثبت برای باورهای ذهنی و کردارهایی که با باورها و کردارهای خود ما متفاوتند.

به سخن دیگر، این گرایشی است به چنین نگاهی که اختلاف و گوناگونی، پرمایگی اجتماعی و شخصی است. یکی دیگر صمیمیت است، یعنی آمادگی برای دوست داشتن بهروزی دیگران و دل نگران دردهایشان بودن و در پایان، همبستگی و خوی همیارانه است.

همه این نگرش‌های اجتماعی، بنیادی پی می‌ریزند برای عملی ساختن حقوق بشر. من با آنانی همداستانم که می‌پذیرند حقوق بشر،همه جا تنها به حقوق شخصی پرداخته است و از این رو سخت است که درباره حقوق جامعه و گروه‌های قومی و حقوق ملت سخن بگوییم مگر در جاهایی که مسئله درست برمی‌گردد به گروهی ویژه (کولی‌ها، زنان، کودکان و...) که کمبودی در به کاربستن حقوق‌شان وجود دارد. یا حتی بدتر، همین دلیلی است که چرا حقوق آنها زیر پا گذاشته می‌شود.

با وجود این، ما برای حقوق تک تک افراد هر گروه مبارزه می‌کنیم، همان‌گونه که در ماده نخست اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است. این گفتاری است که بحث بلندی را می‌طلبد و من در این نوشته کوتاه نمی‌توانم به آن بپردازم. به ویژه در نمونه اسپانیا که برخی از مردم باسک، به حمله‌هایی تروریستی دست می‌زنند و کارشان را با عنوان دفاع از حقوق ملت باسک توجیه می‌کنند. به هر رو، حتی اگر ما از حقوق شخصی سخن بگوییم، این حقوق تنها درجامعه‌ای معنادارند که هر کس دیگری، از همان حقوقی برخوردار باشد که ما برخورداریم.

این بعد اجتماعی حقوق بشر، سه جنبه گوناگون دارد. نخست این که حقوق همواره مسئله‌ای است اجتماعی. از آن رو که شما به عنوان عضوی از اجتماع یا کشوری که حقوق شما را به رسمیت می‌شناسد و محترم می‌شمارد، از آن حقوق برخوردارید و سراسر زندگی اجتماعی، برابر با همین حقوق سازمان‌دهی می شود. به همین دلیل است که مبارزه برای حقوق شخصی، همواره به دگرگونی‌های اجتماعی‌ای می‌انجامد که بر هر عضو گروه اثرگذار است.

دوم این که حقوق شما، معنادار است، اگر مردمی که از همان حقوق شما برخوردارند، آن را به رسمیت بشناسند. حقوق شما، آنجا که حقوق مردم دیگر آغاز می‌گردد، پایان نمی‌پذیرد. بلکه درست برعکس، حقوق شما و آنها در پیوندی ناگسستنی و ژرف به همدیگر می‌رسند.

سوم این که، حقوق در دوری "باطل" وظایفی را به دنبال دارد. آن چنان که شما هرگز نمی‌توانید بگویید که نخستین کدام است. همان‌گونه که در ماده ۲۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است : "هر کس، تنها در برابر جامعه‌ای وظیفه دارد که رشد آزاد و همه جانبه شخصیت او را امکان‌پذیر می‌سازد."

برای پرورش این ابعاد یا رویکردهای شناختی و عاطفی در دانش‌آموزا‌ن‌مان- و در خود ما آموزگاران- به دو نکته بسیار مهم نیازمندیم. نخست این که ما باید برای دانش‌آموزان، فرصت رفتارکردن، همچون کنشگران خودسامان اخلاقی را در هر کار زندگی فراهم آوریم.

بدبختانه، در سامانه آموزشی معمول ما شرکت فعال دانش‌آموزان چندان باب نیست. سامانه آموزشی، بیشتر توجه‌اش را به صادر کردن ارزش‌ها و شناخت جامعه به دانش‌آموزان متمرکز می‌کند. ارزش‌ها و شناختی که می‌پندارد ارزش انتقال دادن دارند و در فرآیند یادگیری، تنها مشارکت فعالی را از دانش آموز می‌خواهد که همه اینها را دریابد و جذب کند، نه هیچ چیز دیگر.

آموزگاران و مدیران، سرپرستان آموزشی و روی هم رفته جامعه، چنین می‌اندیشند که کودکان و نوجوانان، شایستگی شرکت در طرح‌ریزی سیاست‌های مدرسه و عملی ساختن آنها را ندارند.

از سوی دیگر، درست مانند آموزش اخلاق، در آموزش حقوق بشر نیز کودکان از آنچه ما انجام می‌دهیم، بیشتر می‌آموزند تا از آنچه می‌گوییم. آنها به هیچ رو خوش نمی‌دارند که همیشه و همه جا پند و اندرز بشنوند. از چشم‌انداز آموزش اخلاقی نیز، هر چه اخلاق به کودکان و جوانان می‌گوید، به درد نخور است. آنها به دقت گوش می‌دهند، حتی اگر هنگام پند و اندرز شما جان‌شان از سخنان شما به لب رسیده باشد. اما به آن‌چه شما می‌گویید توجه درستی ندارند و همه اندرزهای شما را از یک گوش شنیده و از گوش دیگر بیرون می‌کنند.

حتی بیشتر آنها می‌توانند با اصول حقوق بشر هم‌داستان شوند، اما چیز بیشتری از تکرار گفتار اخلاق رسمی و همگان نمی‌پذیرند. کودکان آن الگوهای رفتاری را برخواهند گرفت که همانندند با الگوهای رفتاری بزرگسالانی که با آنها زندگی می‌کنند. شرایط مورد نیاز برای آنها که حقوق بشر را درونی سازند و آنها را همچون استاندارد اخلاقی رفتارهایشان برگزینند، این است که دریابند ما، آموزگاران و در کل بزرگسالان، در زندگی روزمره مان از آن استانداردهای اخلاقی، پیروی می‌کنیم.

ساخت‌شکنی برنامه درسی

حقوق بشر گردآیه‌ای از ارزش‌هایی است که همه، در سرتاسر جهان همچون سنجه‌ای اخلاقی در کنش‌های اجتماعی،سیاسی،اقتصادی می‌پذیرند. این حقوق همچنین به عنوان راهنمایی برای سامانه‌های محلی پیشنهاد می‌شوند. آن‌چنان که به سان قوانین گسترش داده شوند یا به قانون‌گذاری رایج هر کشور شکل ببخشند. در گام فرجامین نیز، یک اعلامیه جهانی باید به پیمانی تبدیل گردد که پس از امضاء از سوی شماری از کشورها برای هر کس و هر کشوری الزامی شود.

این سخن بدین معنا نیست که این الزام‌ها به راستی در رفتار اجتماعی و فردی یا در رویدادها و کارکردهای بنیادهای خصوصی و همگانی نمود می‌یابند. چه بسیار زمانه‌هایی که تحقق نویدهای درآمد اعلامیه جهانی با شکست روبرو می‌شود و زیرپا گذاشتن حقوق بنیادین قاعده‌ای فراگیر است. همه ما دیده‌ایم که مردم - به ویژه کسانی که در جامعه، برخوردار از شغلی دولتی یا در جایگاه قدرتند- تنها از حقوق بشر دم می‌زنند و آن را همچون ابزاری برای پیشبرد هدف‌هایی بسیار دور از هدف‌هایی به کار می‌گیرند که در آرمان های اعلامیه ۱۹۴۸ گنجانده شده‌اند.

این کار در سیاست خارجی سراسر جهان کاری همیشگی است. نمونه برجسته آن آمریکا است که حقوق بشر را به کار می‌گیرد تا اعمال محدودیت‌ها بر کوبا را توجیه کند و آن هنگام که پای داد و ستد با چین و عربستان سعودی به میان می‌آید، سراسر آن را به فراموشی می‌سپارد. گزارش‌های سالیانه از بنیادهای مستقل ، همچون دیده بان حقوق بشر یا عفو جهانی، چهره زشتی از پیاده کردن حقوق بشر را جلوی دیدگان ما می‌گذارد.

به هر رو این ناهم‌سازی میان ارزش‌هایی که مردم در گرامیداشت و ارج نهادن به آنها سخن‌ها می‌گویند و سنجه اخلاقی که آنها در سرتاسر زندگی‌شان پی می‌گیرند، تنها مسئله همه آنانی نیست که در جایگاه قدرتند. این ناهمسازی‌ای است که در هر بنیاد اجتماعی و کمابیش هر انسانی رخنه می‌کند و همه را فرامی‌گیرد. حتی آنهایی که مسئولیت‌های ویژه آموزشی را پذیرفته‌اند.

ما وظیفه داریم تا اصول و جهت‌های پیمان حقوق کودکان را دنبال کنیم و این همان چیزی است که ما در زبان تایید می‌کنیم و به دانش‌آموزان‌مان آموزش می‌دهیم اما با نظم و سامان بسیار بدی هیچ‌کدام از کودکان را وارد پهنه عمل نمی‌سازیم.

گاهی ما با توجیه پاره‌ای کنترل‌های بی‌ضرر، این حقوق را نادیده می‌گیریم؛ باردیگر هنگامی که می‌اندیشیم این حقوق، آن چنان که باید و شاید مهم نیستند و بایستی به سود پرورش کودکان کنار نهاده شوند. در اینجا بایستی از "کارآموزی کودکان" بگویم. بدتر ازهمه، بزرگسالانی هستند که به راستی بر این باورند که کودکان نیازی به بسیاری از حقوقی که در پیمان نامه حقوق کودک آمده است، ندارند.

از دید خود دانش آموزان، این مساله آن چنان است که گویی، ما بزرگسالان به آنها می‌گوییم " آن‌چنان رفتار کنید که به شما گفته می‌شود، نه آن‌چنان که ما رفتار می‌کنیم". آنها در می‌یابند که ما از آنها می‌خواهیم مسئولانه رفتار کنند و ارزش‌های اخلاقی‌ای را پاس بدارند که خود ما به آنها پای‌بند نیستیم. محتمل‌ترین پیامد این است که آنها درست مانند ما رفتار خواهند کرد و کم و بیش، همان توجه اندک ما را به حقوق بشر خواهند داشت.

آنها خواهند دانست که این آشفتگی اخلاقی، شیوه رفتار هنجار است. شما گهگاه می‌توانید بی آنکه تعادل عاطفی‌تان آزاری ببیند، زندگی کنید. بیش از آن، از آنجا که آنها در مدرسه، انباری پر از مهارت‌ها‌ی گوناگون اندیشیدن آشنا شده‌اند و اغلب این مهارت‌ها را مانند خود ما به کار خواهند گرفت تا هر رفتاری را توجیه کنند. حتی آنهایی را که آشکارا با مهم‌ترین ارزش‌های حقوق بشرناسازگارند.

این فرق‌گذاری میان برنامه درسی نهان و آشکار ما را به دراندیشیدن درباره آنچه به راستی در سیستم مدرسه به دانش‌آموزان آموخته می‌شود، وادار می‌سازد. این درنگی بر اعلامیه‌های همگانی آنچنانی یا هر شکل دیگری از آرزواندیشی نیست. اندیشیدن درباب تصمیمی است که با سیاست‌های آموزشی برگزیده دولت گرفته می‌شود و به پیاده سازی این سیاست‌ها در مدرسه توسط آموزگاران، مدیران، سرایداران، آموزشگران و همه کسانی بستگی دارد که در آموزش و پرورش رسمی با کودکان درگیرند.

آن گونه که اپل می‌گوید "سیاست‌های دانش رسمی، سیاست‌ همسازی‌ها یا سازش‌هاست". گروه‌های گوناگون و جنبش‌های اجتماعی در جامعه در کشمکش‌اند تا منافع خودشان را نگه داشته و به آنها مشروعیت ببخشند و در عین حال، سهم‌شان را از قدرت افزایش دهند. در زمانه کنونی، هنگامی که برنامه سیاسی نولیبرال، بدون مخالفت انتقادی بسیار جدی به سرتاسر زندگی اجتماعی تحمیل شده است، دلبستگی‌های کمتر نیرومند عملا به حساب آورده نمی‌شوند.

مدیرگرایی و تجارت، سرمشق آموزش‌اند. همه ما شنیده‌ایم که بایستی میان مدرسه و بازار کار پیوند نزدیکی باشد و لازم است که سرمشق‌های آموزشی آن کارآموزی را گسترش دهیم که استخدام، رقابت و یکپارچگی اجتماعی، نقشی بنیادین در آن بازی می‌کند. گفتنی است که دو هدف نخست (استخدام و رقابت) در آموزش و پرورش دست بالا را دارند و رقابت، آن گونه که پیش‌بینی می‌شد، محرومیت اجتماعی را تقویت می‌کند. سسیتم مدرسه، در معرض این خطر است که جایی در آن برای اختیار کودک نماند، بلکه جایگاه کسانی را نیرومند سازد که بر کودک و آموزش‌اش چیره‌اند تا شهروندانی فرمانبردار بار آورند که به پذیرش آن برنامه درسی‌ تن می‌دهند که فرمانبری و محرومیت را روا می‌دارد.

موضوع پیچیده‌تر خواهد بود اگر به این نکته توجه کنیم که آموزگاران و دانش‌آموزان در روابط آموزشی، پاره‌هایی برابر نیستند. دانش‌آموزان به صورتی اجباری در مدرسه حضور می‌یابند. به زبان دیگر، آنها برای آموزش چیزی ناگزیرند به مدرسه بروند که بزرگسالان دریافتن‌اش را خوب ارزیابی کرده‌اند. چنین پنداشته می‌شود که آموزگاران از دانشی برخوردارند و باید هزینه‌ای پرداخت کرد تا این دانش را به کودکان انتقال دهند. اما کودکان از همان آغاز در کودکستان یا دبستان، درمی‌یابند که تحت فشار اجتماعی و اخلاقی‌اند تا آموزش‌ را جدی گرفته و آنچه که به آنها آموخته می‌شود فرا بگیرند. این رویکرد همیشگی است تا کودکان به سن ده سالگی می‌رسند.

آموزگاران، مدیران، پدران و مادران و همه بزرگسالان، به گونه‌ای به کودکان می‌گویند که آنها هستند که بهتر می‌دانند چه کاری خوب است. پس اگر کودکان می‌خواهند انسان‌هایی نیک و شهروندانی شایسته باشند، باید سفارش‌ها و راهنمایی‌های بزرگان را بپذیرند و از آنها پیروی کنند، حتی اگر چندان هم خوب سر از دستاوردهای فراوانی درنیاورند که به پاس سرسپردگی بی کم و کاست کنونی خود، در آینده ای دور به دست خواهند آورد.

با این که ما پشتیبان آزاداندیشی، آزادی بیان و نوآوری هستیم و اینها را بارمایه‌های بنیادین رشد انسانی و جامعه‌های دموکراتیک می‌دانیم، بیش از آنچه که بایسته است اندیشه پیرو، رضایت، همسانی، سرسپردگی و پذیرش اتوریته را پرورش می‌دهیم، در حالی که به آن انتقاد داریم.

پیاژه در دهه بیست میلادی، برای این رهیافت آموزشی، با شرح آن که کودکان پیش از دوازده سالگی فرمانبردار دیگری هستند، پشتیبانی نظری فراهم آورد. او نیز مانند ارسطو در بیش از دوهزار سال پیش، آزاداندیشی و خردورزی را تا پس از دوازده سالگی به پس راند.

هدف خود پیاژه این بود که به کودکان کمک کند تا افرادی خودسامان باشند. در واقع، یکی از تزهای بنیادین پیاژه این بود که کودکان احساس اخلاقی عدالت‌گرای رفتار خود را در زمانی می‌پرورانند که با هم سن و سالان‌شان برخورد می‌کنند. اما او به نوعی، درست از روشی خلاف این حمایت کرد.

در دهه های پسین، روانشناسان و آموزشگران اخلاقی، با انجام شمار چشمگیری از پژوهش‌ها، داده‌های بسنده‌ای در اختیار ما گذاشته‌اند تا دریابیم که اندیشه دگرسالار کودکان، بیشتر تحمیلی است از بزرگسالان تا ویژگی پایه‌ای برای دوره‌ای خاص از رشد کودکان.

اگر شما با کودکان، هم‌چون افرادی دگرسالار و وابسته رفتار کنید، چه‌بسا آنها سربه راه و وابسته بار بیایند. شاید این دلیلی باشد که چرا دیویی، در همان دهه بیست میلادی پای می‌فشرد که پیوند میان آموزش و پرورش و دموکراسی- و در بحث ما، حقوق بشر- چیزی نیست که باید بدیهی انگاشته شود.

اگر ما در مدرسه، جدی و راستین، به آموزش حقوق‌بشر روی آورده بودیم، ساخت‌شکنی آموزش واقعی و برنامه درسی رسمی را نیز جدی و راستین پذیرفته بودیم. ما با باسیل برنشتاین دانستیم که آموزش اجباری، فرصت‌های برابر را برای همه فراهم نمی‌آورد، زیرا برنامه درسی به گونه‌ای خاص پایه‌ریزی شده و به سود دانش‌آموزانی است که پیش زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی‌شان با استاندارد‌هایی سازگارند که آموزگاران در ارزشیابی و برآورد فرآیند یادگیری کودکان به کارمی‌گیرند.

در این برنامه درسی، تبعیضی کارساز به زیان کودکانی وجود دارد که با زبان طبقه‌های اجتماعی میانه و بالا سخن نمی‌گویند. ما هم‌چنین دریافتیم که دختران و پسران، تبعیض‌های آموزشی را درونی می‌سازند، زیرا مدرسه، همان شرایط زن ستیزانه‌ای را بازمی‌آفریند که در جامعه اثرگذارند، بی آنکه مهم باشد که ما تا چه اندازه به دلبستگی خودمان به برابری جنسیتی پایبند بمانیم.

و برای نمونه سوم، دانستیم که همواره از همیاری و مشارکت در آموزش به به و چه چه کرده‌ایم اما دانش آموزان‌مان را با کارهای فردی، ارزشیابی نموده و نمره داده‌ایم. در واقع ما بیشتر به رقابت میدان می‌دهیم و در چارچوب افسانه‌های اجتماعی بنیادی جامعه های نولیبرال، دست به شستشوی مغزی دانش‌آموزان می‌زنیم.

همه این نمونه‌ها و بسیار نمونه‌های دیگر، نشان می‌دهند که کار بردبارانه ساخت‌شکنی، سنگ‌بنای آموزش حقوق بشر است. گام بایسته برای آموزگاران این است که با صدای این حقیقت از خواب بیدار شوند که آنچنان هم که پیش‌بینی می‌شد، پایبند حقوق بشر نیستند.

مهم نیست که آنها اغلب پشتیبان آگاه یا خودخواسته این ارزش‌های ناسازگار با حقوق بشر نیستند. این البته نافی این نیست که ما آموزگاران باید پاسخگوی رفتار در برابر دانش‌آموزان خود باشیم. کردارهای آموزشی خود ما از کاستی‌های زیادی رنج می‌برند، زیرا ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در پیوندهای اجتماعی چندگانه و اغلب ناهمساز گرفتار آمده‌ایم و قانون‌های پنهانش را پذیرفته‌ایم.

گاهی ما تنها به این دلیل از این پیمان‌های اجتماعی پیروی می‌کنیم که می‌خواهیم قواعد بازی را رعایت کنیم. با این هدف تن به قانون‌های جاری می‌دهیم که نمی‌خواهیم از بازی بیرون گذاشته شویم زیرا کنار رفتن از بازی بدترین شرایط ممکن خواهد بود. گاهی اوقات نیز آن‌چنان رفتار می‌کنیم که از نظر اجتماعی از ما انتظار می‌رود: همان پذیرش هنجارهای اجتماعی سنتی بدون باریک‌اندیشی در ارزش اخلاقی‌شان.

ما کارگران فنی هستیم که کارمان را محدود به پیروی از مقررات و پیمان‌هایی می کنیم که کارگزاران رسمی، رسانه‌های همگانی یا دیگر نهادهای اجتماعی در اختیارمان می‌گذارند. ما متخصصان سنجش‌گر و نوآوری نیستیم که بر هدف‌ها و ابزارهای کردار آموزشی‌شان نیک بیندیشیم تا بدانیم اگر خواستار به جد گرفتن آموزش حقوق بشریم، ناگزیر بایستی رفتار خودسامان، سنجشگرانه و نوآورانه را گسترش دهیم و در این روند با "سویه پنهان" سامانه آموزشی درگیر شویم.

ادامه دارد

منبع:

Félix García Moriyón: Human Rights and Education

يک مقام قضايی: در آتش‌سوزی شين‌آباد، کسی مقصر شناخته نشد

news-zamaneh — Sat, 05 Jan 2013 08:38:31 +0000

توکل حيدری، رئيس کل دادگستری آذربايجان غربی گفت: "با کارشناسی‌های انجام شده در حادثه‌ آتش‌سوزی در مدرسه شين‌آباد، تاکنون هيچ شخص يا نهادی به عنوان مقصر شناخته و معرفی نشده است."

حيدری امروز شنبه ۱۶ دی‌ماه به خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) گفت: "اگر مستخدم مدرسه به جای اين‌که بخاری را بيرون اندازد، دانش‌آموزان را به بيرون هدايت می‌کرد شاهد تلفات کمتری بوديم. يا اين‌که اگر در مدرسه کپسول آتش‌نشانی وجود داشت با استفاده از آن می‌شد جلوی اين حادثه را گرفت."

به گفته وی "چنين تقصيراتی مطرح است که البته اين‌گونه تقصيرات، تقصيرات قضايی محسوب نمی‌شود."

۱۵ آذرماه سال جاری بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در مدرسه ابتدايی شين‌آباد در استان آذربايجان غربی، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند.

مدتی پس از وقوع آتش‌سوزی در اين مدرسه سيران يگانه و سارينا رسول‌زاده، دو تن از دانش‌آموزان بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست دادند.

وضعيت جسمی دو دانش‌آموز ديگر مدرسه شين‌آباد وخيم گزارش شده است

در همين حال وضعيت جسمی دو دانش‌آموز ديگر نيز وخيم گزارش شده است.

رئيس کل دادگستری آذربايجان غربی افزود: "در مورد اين‌که سازمان هلال احمر يا معلم مدرسه مقصر باشند نيز هيچ شکايت و گزارشی دريافت نکرده‌ايم، البته معلم يا مدير مدرسه نيز خدايی نکرده به عمد دراين حادثه سهل‌انگاری نکرده‌اند."

وی گفت: "در خصوص اين‌که آيا بخاری مدرسه نيز از رده خارج يا فرسوده بوده است نيز کارشناسان اظهارنظری نداشته‌اند."

يکی از انتقاداتی که درباره آموزش و پرورش ايران مطرح می شود، وضعيت "نامناسب" سيستم‌های گرمايشی در مدارس ايران است.

حيدری با اشاره به اين‌که ديه اين دانش‌آموزان در حال پرداخت است، افزود: "تاکنون در اين‌باره فردی برای شکايت به دادسرای پيرانشهر مراجعه نکرده است."

پس از وقوع اين آتش‌سوزی، انجمن حمايت از حقوق کودکان با انتشار نامه‌ای سرگشاده خطاب به حميدرضا حاجی‌بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران نوشت: "هر چه زود‌تر استعفا دهيد و بيش از اين بر ماندن اصرار نورزيد."

همچنين فعالان مدنی و سياسی کُرد نيز با انتشار بيانيه‌ای خواهان استعفا يا برکناری وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

شماری از نمايندگان مجلس نيز طرح استيضاح وزير آموزش و پرورش را آماده کرده‌اند اما اين طرح هنوز به جريان نيفتاده است.

وضعيت پنج دانش‌آموز حادثه‌ديده مدرسه شين‌آباد وخيم است

news-zamaneh — Wed, 02 Jan 2013 14:06:41 +0000

نماينده مردم سردشت و پيرانشهر در مجلس ايران، وضعيت سه تن از دانش‌آموزان حادثه‌ديده مدرسه شين‌آباد را وخيم اعلام کرد.

به گزارش خبرگزاری فارس، امروز چهارشنبه ۱۳ دی‌ماه رسول خضری، نماينده مردم سردشت و پيرانشهر در مجلس نهم وضعيت سه تن از دانش‌آموزان حادثه‌ديده مدرسه شين‌آباد را حاد دانست و گفت: "يک تن از از اين دانش‌آموزان حادثه ديده در مشهد و دو تن ديگر در اصفهان بستری هستند.”

وی با اشاره به اين‌که "دانش‌آموزان دچار مصدوميت‌هايی تا ۴۰ درصد هستند"، افزود: "بخشی از درمان آن‌ها به کادر درمان و بخشی ديگر به توان جسمی آنان برای انجام درمان بستگی دارد."

اين نماينده مجلس تأکيد کرد: "از آن‌جايی که اين حادثه‌ديدگان کودک هستند توان جسمی لازم را برای درمان ندارند."

خضری با اعلام اين‌که سه تن از دانش‌آموزان در تبريز هستند، گفت: "سه دانش‌آموز ديگر از مصدومان اين حادثه برای ادامه درمان به مشهد و شش تن به اصفهان منتقل شده‌اند."

فريدون عابدينی، رئيس بيمارستان سوانح سوختگی اصفهان از نحوه درمان دانش‌آموزان حادثه‌ديده با انجام روش‌های سنتی و مصرف بتادين و پماد انتقاد کرد و گفت: اين روش در بيشتر کشورهای دنيا منسوخ شده است

به گفته وی، "مصدومانی که در بيمارستان امام خمينی اروميه بستری بودند مرحله نخست درمان خود را پشت سر گذاشتند و به صورت موقتی از بيمارستان مرخص شده‌اند."

فريدون عابدينی، رئيس بيمارستان سوانح سوختگی اصفهان نيز امروز در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران حال دو تن از شش دانش‌آموز بستری شده در اين بيمارستان را به دليل شدت سوختگی و عفونت ريه کليه و تب نامناسب توصيف کرد.

وی از نحوه درمان اين دانش‌آموزان با انجام روش‌های سنتی و مصرف بتادين و پماد انتقاد کرد و گفت: "اين روش در بيشتر کشورهای دنيا منسوخ شده است."

عابدينی تأکيد کرد: "اگر اين دانش‌آموزان با روش‌های جديد سوختگی درمان می‌شدند بهبودی آن‌ها سريع‌تر صورت می‌گرفت."

حميدرضا حاجی بابايی پس از وقوع اين رويداد در مجلس از مردم "عذرخواهی" کرد و گفت: "از الان تا قيامت بابت هر اتفاقی که در آموزش و پرورش می‌افتد عذرخواهی می‌کنم."

وی در مجلس ادعا کرده بود که "خوشبختانه مشکل ديگری که ممکن بود بر اساس ورود حرارت به ريه‌های بچه‌ها ايجاد شود به‌وجود نيامد و از اين مرحله عبور کرده‌اند."

وی افزوده بود: "طی دو روزی که از آن‌ها عيادت داشتيم خوشبختانه حال بچه‌ها تغيير کرده است و کسانی که در اروميه بودند بلند شدند، ورزش کردند و سرود خواندند و به‌زودی به زندگی و اجتماع باز می‌گردند."

چند روز بعد ۸۰ فعال مدنی و سياسی کُرد با انتشار بيانيه‌ای خواهان استعفا يا برکناری وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

اين فعالان در بيانيه خود نوشتند وزير آموزش و پرورش ايران به دليل "حوادث بی‌شمار" برای دانش‌آموزان در مدارس و اردوهای دانش‌آموزی بايد "فورا" استعفا کند يا توسط مجلس استيضاح شود.

انجمن حمايت از حقوق کودکان نيز با انتشار نامه‌ای سرگشاده خطاب به حميدرضا حاجی‌بابايی نوشت "هر چه زود‌تر استعفا دهيد و بيش از اين بر ماندن اصرار نورزيد."

پس از وقوع چند حادثه در مدتی کوتاه، از جمله مرگ ۲۶ دانش‌آموز دختر بروجنی بر اثر واژگون شدن اتوبوس در مسير اردوی راهيان نور و حادثه آتش‌سوزی دبستان شين‌آباد، گروهی از نمايندگان مجلس ايران از آذرماه جاری اعلام کردند که قصد دارند حاجی‌بابايی را استيضاح کنند.

محمود احمدی‌نژاد‌، رئيس‌جمهور ايران نيز از زمان وقوع اين رويداد از صدور پيام همدردی نيز خودداری کرده است.

يک مقام وزارت آموزش و پرورش ايران: افسرگی بين دانش‌آموزان شيوع يافته است

Maryam — Mon, 31 Dec 2012 09:39:47 +0000

حسن فرازنده خالدی، مديرکل امور تربيتی و مشاوره آموزش و پرورش ايران می‌گويد افسردگی در بين دانش‌آموزان اين کشور شيوع پيدا کرده است.

حسن فرازنده، امروز دوشنبه به خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، گفت: "افسردگی بيشترين شيوع را در بين دانش آموزان پايه سوم راهنمايی و اول دبيرستان داشته که اين آمار در بين پسران بيشتر از دختران به چشم می‌خورد."

بر مبنای اعلام سازمان جهانی بهداشت، موضوع جهانی سلامت روان امسال "افسردگی: يک بحرانی جهانی" است.

همچنان که بيش از ۳۵۰ ميليون نفر از مردم جهان از افسردگی رنج می‌برند، يکی از رايج‌ترين اختلال‌های روانی در ايران هم افسردگی و اضطراب است.

به گفته مديرکل امور تربيتی و مشاوره آموزش و پرورش ايران، "مهم‌ترين" علت افسردگی در بين دانش‌آموزان "نزاع‌های خانوادگی" است

به گفته مديرکل امور تربيتی و مشاوره آموزش و پرورش ايران، "مهم‌ترين" علت افسردگی در بين دانش‌آموزان "نزاع‌های خانوادگی" است.

در همين حال آمارهای رسمی سازمان‌های دولتی ايران نشان می‌دهد اختلافات خانوادگی و طلاق در بين خانواده‌ها در اين کشور رو به افزايش است.

بر پايه آمار سازمان ثبت احوال، در سه ماهه نخست سال ۱۳۹۱ در ايران، بيش از ۳۴ هزار مورد طلاق ثبت شده است.

استان البرز (کرج) بيشترين آمار طلاق را در ايران دارد. استان تهران و خراسان رضوی در رتبه‌های بعدی قرار دارند. استان‌های سيستان و بلوچستان، ايلام و يزد دارای کمترين نرخ ثبت طلاق هستند.

کاظم نظم‌ده، رئيس مرکز پيش‌گيری سازمان بهزيستی ايران شهريور امسال گفت: "مسائل جنسی، اقتصادی و مداخلات" از مهم‌ترين دلايل طلاق زوج‌های جوان در ايران هستند.

آمارها نشان می‌دهد که در سال ۱۳۸۴ آمار طلاق در ايران ۸۴ هزار مورد بوده که در سال ۱۳۹۰ به بيش از ۱۴۰ هزار مورد رسيده است.

درگذشت دومين دانش‌آموز مدرسه شين‌آباد

news-zamaneh — Fri, 28 Dec 2012 12:18:44 +0000

در پی فوت سيران يگانه، ساريا رسول‌زاده، يکی ديگر از دانش‌آموزان مدرسه دخترانه شين‌آباد درگذشت.

رسول خضری، نماينده مردم پيرانشهر و سردشت در مجلس نهم امروز جمعه هشتم دی‌ماه به تارنمای خبرآنلاين گفت: "ساريا رسول‌زاده، يکی ديگر از دانش‌آموزان مدرسه دخترانه شين‌آباد پيرانشهر به دليل سوختگی شديد پوست و کاهش مقاوت بدن در مقابل شست‌وشو و پاک کردن زخم‌ها جان خود را از دست داد."

وی با اعلام اين‌که "اين دانش‌آموز دارای سوختگی بالای ۴۵ درصد بود"، افزود: "هم‌اکنون پنج دانش‌آموز ديگر که در بيمارستان تبريز بستری هستند، دارای سوختگی بالای ۴۰ درصد هستند."

نماينده پيرانشهر در مجلس با اشاره به اين‌که "امروز اين پنج دانش‌آموز برای درمان‌های تخصصی‌تر به بيمارستان مشهد منتقل می‌شوند"، گفت: "١٣دانش‌آموز ديگر در بيمارستان تبريز بستری هستند که وضعيت آن‌ها مناسب است."

پس از انتشار خبر درگذشت ساريا رسول‌زاده، خبرگزاری مهر نوشت، حميدرضا حاجی‌بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران به اين مناسبت پيام تسليتی صادر کرده است.

پيش از اين سيران يگانه، ديگر دانش‌آموز دختر دبستان شين‌آباد پيرانشهر بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داد.

محمود احمدی‌نژاد‌، رئيس جمهور ايران از زمان وقوع اين رويداد تاکنون حتی از صدور يک پيام همدردی نيز خودداری کرده است

در آن زمان شش دانش‌آموز به دليل وضعيت جسمی نامناسب به بيمارستان سينا در تبريز منتقل شدند.
نماينده پيرانشهر، پيش از اين در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر از وخامت وضعيت سه دانش‌آموز ديگر بستری شده در بيمارستان سينای تبريز خبر داده و افزوده بود: "در حال حاضر اين دانش‌آموزان به دليل ورم قسمت فوقانی ريه در اثر سوختگی با دستگاه تنفس مصنوعی نفس می‌کشند."

سه روز پس از وقوع اين رويداد، وزير آموزش و پرورش ايران در مجلس ادعا کرده بود: "خوشبختانه مشکل ديگری که ممکن بود بر اساس ورود حرارت به ريه‌های بچه‌ها ايجاد شود به‌وجود نيامد و از اين مرحله عبور کرده‌اند و طی دو روزی که از آن‌ها عيادت داشتيم خوشبختانه حال بچه‌ها تغيير کرده است و کسانی که در اروميه بودند بلند شدند، ورزش کردند و سرود خواندند و به‌زودی به زندگی و اجتماع باز می‌گردند."

در پی آتش‌سوزی مدرسه شين‌آباد، ۸۰ فعال مدنی و سياسی کُرد با انتشار بيانيه‌ای خواهان استعفا يا برکناری وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

پس از وقوع چند حادثه در مدتی کوتاه، از جمله مرگ ۲۶ دانش‌آموز دختر بروجنی بر اثر واژگون شدن اتوبوس در مسير اردوی راهيان نور، حادثه آتش‌سوزی در کلاس چهارم دبستان دخترانه شين‌آباد پيرانشهر، مصدوم شدن چندين دانش‌آموز و مرگ سيران يگانه، نمايندگان مجلس ايران از آذرماه جاری اعلام کردند که قصد دارند حاجی‌بابايی را استيضاح کنند.

محمود احمدی‌نژاد‌، رئيس جمهور ايران نيز از زمان وقوع اين رويداد تاکنون حتی از صدور يک پيام همدردی نيز خودداری کرده است.

"تشويق کودکان به کار" در آموزش و پرورش ايران

news-zamaneh — Sat, 22 Dec 2012 13:22:40 +0000

یک فعال حقوق کودک در ایران برگزاری جشنواره نان‌آوران را تشویق کودک به کار کردن عنوان کرد و گفت آموزش وپرورش باید شرمنده باشد از اینکه کودکان در سن تحصیل کار می‌کنند.

فرشید یزدانی، عضو انجمن حمایت از حقوق کودکان امروز شنبه دوم دی‌ماه به خبرگزاری کار ایران (ایلنا) گفت: "در حالی که کار کردن کودک در همه جای دنیا تقبیح شده است برگزاری برگزاری جشنواره نان‌آوران به نوعی تشویق کودک به کار کردن است."

داوود روستایی، قائم‌مقام سازمان دانش‌آموزی روز گذشته از آغاز شناسایی دانش‌آموزان نان‌آور خانواده در شهرستان‌ها خبر داد و گفت: "جشنواره نان‌آوران در سال «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ملی» به‌منظور تقدیر از دانش‌آموزانی برگزار می‌شود که در کنار درس خواندن به خرجی و اقتصادی خانواده خود کمک می‌کنند."

یزدانی در گفت: "آموزش و پرورش باید از این‌که کودکانی که در سن تحصیل هستند کار می‌کنند، شرمنده باشد."

وی افزود: "برگزاری این جشنواره در راستای نگاه‌های غلط آموزش و پرورش مانند موضع‌گیری وزیر آموزش و پرورش نسبت به ازدواج دانش‌آموزان و جمع‌آوری بخاری‌های نفتی در مدارس است که در راستای آسیب به کودکان و نه حمایت از آن‌ها صورت می‌گیرد."

فرشيد یزدانی: نزدیک به دو و نیم میلیون کودک در ایران به جای تحصیل مشغول به کار هستند

حمیدرضا حاجی‌بابایی، وزیر آموزش و پرورش ایران اسفندماه سال گذشته در واکنش به نگرانی‌ها از ترک تحصیل ناشی از ازدواج زیر ۱۵ سال دختران، گفته بود: "اگر دختران دانش‌آموز ازدواج کرده مسائل را رعایت کنند می‌توانند در مدرسه حضور داشته باشند."

وزیر آموزش و پرورش درباره درخواست کمیسیون آموزش مجلس از آموزش و پرورش درباره جمع‌آوری بخاری‌های نفتی گفته بود: "چنین بحثی نبوده بلکه مقرر شد مجلس و دولت پیگیری کنند تا اعتبارات آموزش و پرورش افزایش یابد تا بتوان مدارس را مجهز کرد."

فرشيد یزدانی در ادامه با بیان این‌که "نزدیک به دو و نیم میلیون کودک در ایران به جای تحصیل مشغول به کار هستند"، افزود: بخشی از این آمار به‌طور رسمی در آمار نیروی کار وجود دارد و در بخش دیگر آماری موجود نیست."

این فعال حقوق کودک، کار کودکان در ایران را ناشی از ناکارآمدی وزارت آموزش و پرورش عنوان کرد و افزود: "کارکردن کودکانی که در سن تحصیل هستند مغایر با اهداف وزارت آموزش و پرورش در راستای تعلیم و تربیت کودکان و توانمندسازی آن‌ها نیز هست."

یزدانی برگزاری جشنواره نان‌آوران از سوی آموزش و پرورش را مغایر با اصول انسانی و بحث‌های کلان ملی دانست و به آموزش و پرورش پیشنهاد کرد به جای برگزاری این جشنواره موانع عدم ورود دانش‌آموزان به چرخه تحصیل را شناسایی و در اختیار دولت و افکار عمومی قرار دهد تا به برداشت این موانع کمک شود.

وی برخوردهای وزیر آموزش و پرورش ایران نسبت به کشته شدن ۲۶ دانش‌آموز بر اثر واژگون شدن اتوبوس در مسیر اردوی راهیان نور و کشته شدن سیران یگانه و سوختگی ۳۷ دانش‌آموز دیگر بر اثر آتش گرفتن یک بخاری نفتی در کلاس چهارم دبستان دخترانه شین‌آباد پیرانشهر را چیزی جز مسخره کردن یک واقعه تلخ انسانی ندانست.

در روزهای پایانی آذرماه سال جاری نیز انجمن حمایت از حقوق کودکان در نامه‌ای سرگشاده خطاب به حمیدرضا حاجی‌بابایی، وزیر آموزش و پرورش ایران خواهان استعفای وی شد.

حاجی‌بابایی پس از وقوع حادثه دبستان دخترانه پیرانشهر با حضور در مجلس ایران گفت:"از الان تا قیامت بابت هر اتفاقی که در آموزش و پرورش می‌افتد عذرخواهی می‌کنم."

با این وجود برخی از نمایندگان مجلس نهم خواستار استعفای وی هستند و تعداد دیگری نیز قصد دارند وی را استضیاح کنند.

انجمن حمايت از حقوق کودکان خواهان استعفای وزير آموزش و پرورش شد

news-zamaneh — Sat, 15 Dec 2012 16:25:31 +0000

انجمن حمايت از حقوق کودکان در نامه‌ای سرگشاده خطاب به حميدرضا حاجی‌بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران نوشت "هر چه زود‌تر استعفا دهيد و بيش از اين بر ماندن اصرار نورزيد."

به گزارش خبرگزاری کار ايران (ايلنا) امروز شنبه ۲۵ آذرماه، اعضای انجمن حمايت از حقوق کودکان با انتشار يک نامه سرگشاده خطاب به حميدرضا حاجی‌بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران اعلام کردند: "اين انجمن برای احترام به خاطره ۲۶ دانش‌آموز حادثه اردوی راهيان نور بروجن، سيران يگانه، اولين قربانی حادثه شين‌آباد، و ساير دانش‌آموزان مجروحی که اکنون با مرگ و زندگی دست و پنجه نرم می‌کنند و خانواده‌هايی که اعتماد خود را به کارآمدی دستگاه تحت امر شما در تأمين امنيت دانش‌آموزان از دست داده‌اند، از شما می‌خواهد هر چه زود‌تر استعفا دهيد و بيش از اين بر ماندن اصرار نورزيد."

در بخش ديگری از اين نامه آمده است: "پس از حادثه دلخراش شين‌آباد اين بار بخشی از افکار عمومی از شما و تيم همراه‌تان می‌خواهد به دليل اهمال در انجام وظايف قانونی خود استعفا دهيد."

نويسندگان نامه يادشده به "اختلال در روند آموزش پيش‌دبستانی، تغيير شتابزده و ناموفق ساختار آموزشی، انجام امور نمايشی و پرسروصدا، نا‌توانی در ايجاد حداقل‌های ايمنی برای دانش‌آموزان و تأمين رفاه برای معلمان و عدم مسئوليت‌پذيری و پاسخگويی در قبال حوادث منجر به مرگ و جرح دانش‌آموزان" اشاره کرده و افزودند: "حداقل انتظار از شما، پذيرش اشتباه و اقدام به استعفا است."

انجمن حمايت از حقوق کودکان استعفای حميدرضا حاجی‌بابايی را "اقدامی مدنی و احترام گذاشتن به خانواده‌های داغدار و ماتم‌زده شين‌آبادی و بروجنی و همه مردم ايران" دانسته است

انجمن حمايت از حقوق کودکان استعفای حميدرضا حاجی‌بابايی را "اقدامی مدنی و احترام گذاشتن به خانواده‌های داغدار و ماتم‌زده شين‌آبادی و بروجنی و همه مردم ايران" دانسته است.

اعضای انجمن حمايت از حقوق کودکان در اين نامه سرگشاده گفتند: "در کشورهای درحال توسعه مانند هند و کره‌ جنوبی و مصر هم، مسئولان ارشد پس از وقوع حوادث فاجعه‌بار با عذرخواهی از مردم استعفای خود را به‌عنوان نمادی از هم‌دردی با مصيبت‌ديدگان اعلام می‌کنند."

نويسندگان نامه با اشاره به مواردی از عملکرد وزارت آموزش و پرورش در دوره وزارت حاجی‌بابايی از جمله "تشويق به ازدواج زودهنگام، فرستادن دانش‌آموزان به سفرهای نا‌ايمن و حادثه آتش‌سوزی در دبستان دخترانه شين‌آباد" خطاب به حاجی‌بابايی گفتند: "عملکرد وزارت آموزش و پرورش در دوره وزارت شما با اغلب مواد پيمان‌نامه جهانی حقوق کودک که ايران متعهد به اجرای آن است، هم‌خوانی ندارد."

آن‌ها نوشته‌اند: "چه کسی است که نداند در حادثه شين‌آباد مقصر اصلی نه بخاری ارج است و نه معلم مدرسه و نه سرايدار؛ بلکه نواقص و ضعف‌های اساسی مانند ساختمان غيراستاندارد مدارس، کمبود بودجه برای تجهيز مدارس به سيستم گرمايش بی‌خطر و فقدان سيستم نظارت فنی بر مدارس کاملا مشهود است."

طرح استيضاح وزير آموزش و پرورش يک بار ديگر هم در مهرماه ۱۳۸۹ و پس از برگزاری آزمون استخدامی معلمان مطرح شده بود.

حال پس از وقوع چندين حادثه در مدتی کوتاه از جمله مرگ ۲۶ دانش‌آموز دختر بروجنی بر اثر واژگون شدن اتوبوس در مسير اردوی راهيان نور، حادثه آتش‌سوزی در کلاس چهارم دبستان دخترانه شين‌آباد پيرانشهر، مصدوم شدن چندين دانش‌آموز و مرگ سيران يگانه، نمايندگان مجلس ايران قصد دارند حاجی‌بابايی را استيضاح کنند.

تصادف مرگبار مينی‌بوس حامل معلمان زن در ايران

news-zamaneh — Tue, 11 Dec 2012 11:32:01 +0000

بر اثر تصادف دو دستگاه مينی‌بوس حامل معلمان در جاده بروجن سه نفر کشته شدند و شمار ديگری زخمی شدند. حال پنج تن از اين معلمان وخيم گزارش شده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، اين تصادف که ساعت شش و ۴۵ دقيقه صبح امروز سه‌شنبه در جاده بروجن - لردگان رخ داد، يک دستگاه تريلر با دو دستگاه مينی‌بوس حامل معلمان زن برخورد کرد.

سرهنگ محمدرضا مهماندار، فرمانده پليس راه ايران به خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) گفت" در اين حادثه ۲۵ تن مجروح و دو تن کشته شدند." يکی از کشته‌شدگان، معلم و ديگری راننده مينی‌بوس بوده است.

اما عليرضا کريميان، مديرکل آموزش و پرورش چهارمحال و بختياری شمار کشته‌شدگان اين تصادف را سه نفر اعلام کرده که دو تن از آن‌ها معلم بوده‌اند.

در يک هفته اخير موج انتقادات از وزارت آموزش و پرورش ايران افزايش يافته است

وی افزود: "سرويس معلمان زن در حال عزيمت به مدرسه بود که در جاده لردگان دچار سانحه شده است."

سرهنگ محمدرضا رمضانی، معاون فرمانده انتظامی چهارمحال و بختياری نيز گفت: "حال پنج تن از مجروحان حادثه وخيم است."

ايران از جمله کشورهای است که آمار مرگ ناشی از تصادف در آن بالاست. بر اساس آمار، سالانه نزديک به ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر در جاده‌های ايران کشته می‌شوند.

مهرماه امسال نيز تصادف مرگبار ديگری در جاده بروجن رخ داده بود. شامگاه جمعه ۲۸ مهرماه، يک دستگاه اتوبوس راهيان نور در محور ايذه - شهرکرد، در مسير بازگشت از منطقه راهيان نور واژگون شد و در اين حادثه سرنشينان اين اتوبوس از جمله ۲۶ دانش‌آموز دختر در مقطع دوم دبيرستان اهل شهرستان بروجن، کمک راننده و مسئول کاروان کشته و ۱۸ نفر ديگر نيز زخمی شدند.

در اين ماه همچنين انتشار خبر تنبيه بدنی دو دانش‌آموزان در شهرستان انار در استان کرمان باعث واکنش‌هايی شد.

در رخدادی ديگر چهارشنبه ۱۵ آذرماه جاری بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در يک مدرسه ابتدايی دخترانه در پيرانشهر در استان آذربايجان غربی، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند که يک نفر از آن‌ها به نام سيران يگانه پس از چند روز بستری شدن در بيمارستان فوت کرد. بقيه کودکان مصدوم در بيمارستان سينای تبريز بستری هستند.

در يک هفته اخير موج انتقادات از وزارت آموزش و پرورش ايران افزايش يافته است. شماری از نمايندگان مجلس و فعالان اجتماعی خواهان استعفا يا برکناری حميدرضا حاجی بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران شده‌اند.

نمايندگان مجلس ايران نيز طرحی را با ۲۰ امضا برای استيضاح حاجی بابايی آماده کرده‌اند.

همچنين ۸۰ فعال مدنی و سياسی کُرد با انتشار بيانيه‌ای خواهان استعفا يا برکناری وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

اين فعالان در بيانيه خود نوشته‌اند وزير آموزش و پرورش ايران به دليل "حوادث بی‌شمار" برای دانش‌آموزان در مدارس و اردوهای دانش‌آموزی بايد "فورا" استعفا کند يا توسط مجلس استيضاح شود.

وزير آموزش و پرورش ايران در واکنش به درخواست‌ها برای استعفايش به خبرگزاری فارس گفت: "هر وقت بررسی کنم و ببينم که نياز است، اين کار را می‌کنم."

خبر فوت يک دانش‌آموز ديگر مدرسه شين‌آباد تکذيب شد

news-zamaneh — Tue, 11 Dec 2012 05:54:25 +0000

خبر فوت الهام (آمنه) اسماعيل‌پور يکی از دانش‌آموزان مدرسه شين‌آباد که بر اثر آتش‌سوزی دچار سوختگی شده، تکذيب شد.

رسول خضری، نماينده پيرانشهر در مجلس ايران روز دوشنبه ۲۰ آذر به خبرگزاری مهر گفت: "پس از انتشار شايعه فوت دومين دانش‌آموز با رئيس بيمارستان سينای تبريز تماس گرفتم و وی اين خبر را رد کرد."

چهارشنبه ۱۵ آذرماه جاری بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در يک مدرسه ابتدايی دخترانه در پيرانشهر در استان آذربايجان غربی، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند که يک نفر از آن‌ها به نام سيران يگانه پس از چند روز بستری شدن در بيمارستان فوت کرد. بقيه کودکان مصدوم در بيمارستان سينای تبريز بستری هستند.

به گفته نماينده مردم پيرانشهر "حال دو تن از سه دانش آموزی که دچار سوختگی ريه شده‌اند وخيم است."

وزير آموزش و پرورش ايران در واکنش به درخواست‌ها برای استعفايش گفت: هر وقت بررسی کنم و ببينم که نياز است، اين کار را می‌کنم

بر پايه اين گزارش، يکی از حاضران در بيمارستان سينای تبريز نيز گفت: "کادر پزشکی با وجود وخامت حال دومين دانش‌آموز اميدوارند حال وی رو به بهبودی رود اما همچنان اين سه دانش‌آموز در بخش مراقبت‌های ويژه بستری هستند."

همچنين رسول اصغرزاده، عضو شورای شهر اروميه در گفت‌وگو با خبرگزاری کار ايران (ايلنا) نيز خبر فوت دومين دانش‌آموز را رد کرده است.

به دنبال وقوع اين آتش‌سوزی، موج انتقادات از حمیدرضا حاجی بابایی، وزير آموزش و پرورش ايران افزايش يافته است. شماری از نمايندگان مجلس و فعالان اجتماعی خواهان استعفا يا برکناری وی شده‌اند.

موسی‌الرضا ثروتی يکی از نمايندگان مجلس ايران روز گذشته به خبرگزاری خانه ملت گفت: "۱۵ نفر از نمايندگان خواستار استيضاح وزير آموزش وپرورش بوده و طبق هماهنگی‌های انجام شده قسم ياد کردند تا آخرين گام پای استيضاح وزير بمانند."

همچنين ۸۰ فعال مدنی و سياسی کُرد با انتشار بيانيه‌ای خواهان استعفا يا برکناری وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

"وزير آموزش و پرورش ايران استيضاح می‌شود"

news-zamaneh — Mon, 10 Dec 2012 15:13:45 +0000

شماری از نمايندگان مجلس ايران می‌گويند "هم‌قسم" ‌شده‌اند که طرح استيضاح حميدرضا حاجی‌بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران را فردا نهايی کنند.

موسی‌الرضا ثروتی يکی از اين نمايندگان به خبرگزاری خانه ملت گفت: "۱۵ نفر از نمايندگان خواستار استيضاح وزير آموزش وپرورش بوده و طبق هماهنگی‌های انجام شده قسم ياد کردند تا آخرين گام پای استيضاح وزير بمانند."

اين نماينده مجلس گفت: "فردا سه‌شنبه (۲۱ آذر)، قرار است نشستی با حضور ۱۵ نفر از نمايندگانی که برای استيضاح وزير قسم ياد کردند، برگزار شود تا با مرور دوباره متن استيضاح وزير آموزش وپرورش، آن را نهايی کرده و به هيئت رئيسه مجلس تحويل دهند."

پيشتر نيز استيضاح وزير آموزش و پرورش ايران چندين بار مطرح شده بود اما هر بار پيش از ارائه به هيئت رئيسه مجلس مسکوت مانده بود اما اين بار به گفته ثروتی "حادثه واژگونی اتوبوس حامل دانش‌آموزان بروجنی و آتش‌سوزی مدرسه‌ای در پيرانشهر، دست به دست هم داد تا چنين موضوع استيضاح وزير آموزش و پرورش جدی شود."

موسی‌الرضا ثروتی: حادثه واژگونی اتوبوس حامل دانش‌آموزان بروجنی و آتش‌سوزی مدرسه‌ای در پيرانشهر، دست به دست هم داد تا چنين موضوع استيضاح وزير آموزش و پرورش جدی شود

چهارشنبه ۱۵ آذرماه جاری بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در يک مدرسه ابتدايی دخترانه در پيرانشهر در استان آذربايجان غربی، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند که دو نفر از آن‌ها پس از چند روز بستری شدن در بيمارستان فوت کردند. بقيه کودکان مصدوم در بيمارستان سينای تبريز بستری هستند.

همچنين در شامگاه جمعه ۲۸ مهرماه سال جاری يک دستگاه اتوبوس راهيان نور در محور ايذه شهرکرد، در مسير بازگشت از منطقه راهيان نور واژگون شد و سرنشينان آن از جمله ۲۶ دانش‌آموز دختر در مقطع دوم دبيرستان اهل شهرستان بروجن، کمک راننده و مسئول کاروان کشته و ۱۸ نفر ديگر نيز زخمی شدند.

اردوی راهيان نور از سوی وزارت آموزش و پرورش و بسيج به‌طور مشترک برگزار می‌شود و مقصد آن مناطقی در غرب ايران است که بين سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ خورشيدی صحنه جنگ هشت ساله ايران و عراق بوده است.

موسی‌الرضا ثروتی "نابسامانی‌های موجود در آموزش و پرورش، کمبود معلم دوره ابتدايی و مازاد آنان در مقطع راهنمايی" را از ديگر دلايل استيضاح وزير آموزش وپرورش اعلام کرد.

وی گفت: "وزير آموزش وپرورش گمان می‌کند چون به پايان عمر دولت دهم زمان زيادی باقی نمانده بنابراين پای هيچ استيضاحی در ميان نخواهد بود."

در همين حال در پی آتش‌سوزی مدرسه شين‌آباد، ۸۰ فعال مدنی و سياسی کُرد با انتشار بيانيه‌ای خواهان استعفا يا برکناری وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

حميدرضا حاجی بابايی روز گذشته با حضور در مجلس در رابطه با اين رويداد از مردم "عذرخواهی" کرد.

دومين دانش‌آموز مدرسه شين‌آباد فوت کرد

news-zamaneh — Mon, 10 Dec 2012 09:15:08 +0000

در پی فوت سيران يگانه، الهام (آمنه) اسماعيل‌پور يکی ديگر از کودکان مدرسه شين‌آباد نيز درگذشت.

هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ايران، امروز دوشنبه ۲۰ آذرماه گزارش داد، الهام (آمنه) اسماعيل‌پور، دومين کودکی که در حادثه آتش‌سوزی مدرسه شين‌آباد از توابع پيرانشهر در آذربايجان غربی مجروح شده بود، فوت کرد.

بدين ترتيب طی ۲۴ ساعت گذشته دو تن از کودکان مدرسه شين‌آباد که در طی آتش‌سوزی بخاری مدرسه مصدوم شده بودند فوت کردند.

چهارشنبه ۱۵ آذرماه جاری بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در يک مدرسه ابتدايی دخترانه در پيرانشهر در استان آذربايجان غربی، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند. کودکان مصدوم در بيمارستان سينای تبريز بستری هستند.

رسول خضری، نماينده مردم پيرانشهر و سردشت در مجلس ايران بامداد امروز به خبرگزاری مهر گفت: "امروز پيکر سيران يگانه در زادگاهش به خاک سپرده می‌شود."

يک شهروند از پيرانشهر که خواست نامش فاش نشود: رسول خضری نماينده پيرانشهر زمانی که قصد داشت در بين خانواده مصدومان و جان‌باختگان حاضر شود و سخنرانی کند، با اعتراض مردم روبه‌رو شد و مجبور شد محل را ترک کند

وی گفت: "هم‌اکنون وضعیت سه دانش‌آموز دیگر بستری شده در بیمارستان سینای تبریز نیز وخیم است."

خضری همچنين افزود: "در حال حاضر این دانش‌آموزان به دلیل ورم قسمت فوقانی ریه در اثر سوختگی با دستگاه تنفس مصنوعی نفس می‌کشند."

وی با انتقاد از سخنان روز گذشته حميدرضا حاجی بابايی، وزیر آموزش و پرورش در مجلس گفت: "متأسفانه وزیر آموزش و پرورش به جای جواب قانع‌کننده معلم را مقصر اعلام کرد هر چند در این حادثه اقدام معلم به‌عنوان خطای انسانی بی‌تأثیر نبوده ولی در حالت کلی آموزش و پرورش باید جوابگو باشد."

حميدرضا حاجی بابايی در مجلس در رابطه با اين رويداد از مردم "عذرخواهی" کرد. وی مقصر اين حادثه را "معلم مدرسه" دانسته و گفته بود او "به جای اين‌که دانش‌آموزان را از کلاس خارج کند، قصد داشت بخاری را جابه‌جا کند که به علت داغ بودن بخاری از دستش رها شده و مدرسه آتش گرفته است."

حاجی بابايی همچنين گفت: "از الان تا قيامت بابت هر اتفاقی که در آموزش و پرورش می‌افتد عذرخواهی می‌کنم."

برخی رسانه‌های ايران گزاش دادند که وزير آموزش و پرورش گفته است: "درست نيست که وزير آموزش و پرورش تا آخر عمر برای هر اتفاقی که در اين وزار‌تخانه می‌افتد، عذرخواهی کند."

در همين حال يک شهروند از پيرانشهر که خواست نامش فاش نشود به تارنمای هرانا گفت: "رسول خضری نماينده پيرانشهر زمانی که قصد داشت در بين خانواده مصدومان و جان‌باختگان حاضر شود و سخنرانی کند، با اعتراض مردم روبه‌رو شد و مجبور شد محل را ترک کند."

از سوی ديگر در پی آتش‌سوزی مدرسه شين‌آباد، ۸۰ فعال مدنی و سياسی کُرد با انتشار بيانيه‌ای خواهان استعفا يا برکناری وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

فعالان مدنی ايران خواهان برکناری وزير آموزش و پرورش شدند

news-zamaneh — Mon, 10 Dec 2012 08:19:22 +0000

۸۰ فعال مدنی و سياسی کُرد خواهان استعفا يا برکناری حميدرضا حاجی‌بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران شدند.

به گزارش تارنمای کلمه، اين فعالان در بيانيه خود نوشته‌اند وزير آموزش و پرورش ايران به دليل "حوادث بی‌شمار" برای دانش‌آموزان در مدارس و اردوهای دانش‌آموزی بايد "فورا" استعفا کند يا توسط مجلس استيضاح شود.

اين بيانيه در پی آتش‌سوزی در يک مدرسه دخترانه و سوختگی شديد دانش‌آموزان و مرگ يک نفر از آن‌ها منتشر شده است.

چهارشنبه ۱۵ آذرماه جاری بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در يک مدرسه ابتدايی دخترانه در پيرانشهر در استان آذربايجان غربی، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند. سيران يگانه، يکی از دانش‌آموزان آسيب‌ديده در حادثه آتش‌سوزی مدرسه انقلاب اسلامی شين‌آباد پيرانشهر، عصر روز يکشنبه ۱۹ آذر در بيمارستان سينای تبريز فوت کرد. وضعیت سه دانش‌آموز دیگر بستری شده در اين بیمارستان نیز وخیم گزارش شده است.

امضاکنندگان بيانيه: در مناطق محروم خصوصاً شهرها و روستاهای کردستان که محروميتی تاريخی بر آن‌ها چنبره زده است، دانش‌آموزان دارای حداقل امکانات و فضای آموزشی هستند

روز گذشته وزیر آموزش و پرورش ایران با حضور در مجلس در رابطه با اين رويداد از مردم "عذرخواهی" کرد.

حميدرضا حاجی بابايی همچنين گفت: "از الان تا قيامت بابت هر اتفاقی که در آموزش و پرورش می‌افتد عذرخواهی می‌کنم."

امضاکنندگان اين بيانيه همچنين برکناری و محاکمه رؤسای آموزش و پرورش استان آذربايجان غربی و شهرستان پيرانشهر شده‌اند.

اين فعالان گفته‌اند رئيس آموزش و پرورش پيرانشهر به دليل "بی‌توجهی" به وضعيت "نامناسب" مدرسيه شيناوی (شين‌آباد) و "خودداری از اختصاص گاز" به اين مکان آموزشی بايد برکنار و محاکمه شود.

اين بيانيه می‌افزايد مديرکل آموزش و پرورش آذربايجان غربی نيز به دليل اين‌که اين آتش‌سوزی در مجموعه تحت مديريت وی رخ داده و به دليل "وجود مدارس غيراستاندارد و سهل‌انگاری در استان" بايد برکنار و محاکمه گردد.

به گفته اين فعالان "در سال‌های اخير امکانات رفاهی و آموزشی بعضی مدارس تا حدودی ارتقاء پيدا کرده و وضعيت بسياری از مدارس نسبتاً به استانداردهای رايج نزديک‌تر شده ولی در مناطق محروم خصوصاً شهرها و روستاهای کردستان که محروميتی تاريخی بر آن‌ها چنبره زده است، دانش‌آموزان دارای حداقل امکانات و فضای آموزشی هستند و وضعيت دانش‌آموزان اين مناطق با حداقل استانداردها و شرايط نسبتاً مطلوب انطباق چندانی ندارد."

"تحصيل دانش‌آموزان در مدارس فرسوده و نمور و قديمی، گنجاندن تعداد دانش‌آموز بيش از دو برابر ظرفيت استاندارد در هر کلاس، محروميت از روش‌های نوين و استاندارد آموزشی، فقدان برنامه‌های کمک آموزشی و افت فاحش سطح دانش و آموزش کودکان" از جمله مشکلات مطرح شده در اين بيانيه است.

امضاکنندگان اين بيانيه ضمن اين‌که خواهان جبران خسارت‌های وارده به دانش‌آموزان شده‌اند، گفته‌اند وضعيت رفاهی و آموزشی مدارس کردستان بايد با استانداردهای جهانی سازگار شود.

مرگ یکی از دختران آسیب‌دیده در آتش‌سوزی دبستان شين‌آباد

news-zamaneh — Sun, 09 Dec 2012 17:21:02 +0000

یکی از دختران دانش‌آموز آسیب‌دیده در حادثه آتش‌سوزی دبستان روستای شين‌آباد پيرانشهر بر اثر سوختگی کامل، جان خود را از دست داد.

رسول خضری، نماینده پیرانشهر در مجلس ایران امروز یکشنبه ۱۹ آذرماه با بیان این مطلب به تارنمای خبرآنلاین گفت: "سیران یگانه، یکی از دانش‌آموزان آسیب‌دیده در حادثه آتش‌سوزی مدرسه انقلاب اسلامی شین‌آباد پیرانشهر، عصر امروز در بیمارستان سینای تبریز فوت کرد."

وی با اعلام این‌که سیران یگانه ٤٥درصد سوختگی داشت، افزود: "دلیل فوت این دانش‌آموز، مشکلات تنفسی، سوختگی کامل، تنفس گازهای سمی و درصد بالای جراحت بوده است."

رسول خضری، نماينده پيرانشهر در مجلس ایران پس از وقوع حادثه آتش‌سوزی در دبستان روستای شين‌آباد پيرانشهر خواهان استعفای وزير آموزش و پرورش شد.

با این وجود صبح امروز حميدرضا حاجی بابايی، وزیر آموزش و پرورش ایران با حضور در مجلس در رابطه با اين رويداد از مردم "عذرخواهی" کرد.

حاجی بابايی همچنين گفت: "از الان تا قيامت بابت هر اتفاقی که در آموزش و پرورش می‌افتد عذرخواهی می‌کنم."

به گفته رسول خضری، نماينده پيرانشهر سیران یگانه ٤٥درصد سوختگی داشت

برخی رسانه‌های ايران گزاش داده‌اند که وزير آموزش و پرورش گفته است: "درست نيست که وزير آموزش و پرورش تا آخر عمر برای هر اتفاقی که در اين وزار‌تخانه می‌افتد، عذرخواهی کند."

وزير آموزش و پرورش گفت: "دست و صورت دانش‌آموزان حادثه دیده با آتش مستقیم نسوخته است بلکه به دلیل حرارت شدیدی که در کلاس جمع شده است این سوختگی به وجود آمده است."

حاجی بابايی مقصر اين حادثه را "معلم مدرسه" دانسته و گفته بود وی "به جای اين‌که دانش‌آموزان را از کلاس خارج کند، قصد داشت بخاری را جابه‌جا کند که به علت داغ بودن بخاری از دستش رها شده و مدرسه آتش گرفته است."

وی افزود: "فضل الهی این بود که حرارتی که وارد ریه دانش‌آموزان شده بود موجب لطمات جدی به دانش‌آموزان نشده است و روز پس از ملاقات بنده با این دانش‌آموزان، حال آنان دگرگون شد به نحوی که دانش‌آموزان به زودی به اجتماع باز خواهند گشت."

خبرگزاری مهر امروز ضمن اشاره به کشته شدن دانش‌آموزان در سوانح جاده‌ای، آتش‌سوزی در چند مدرسه شهری و روستایی در نقاط مختلف و حوادث دیگر در تحليلی درباره "عذرخواهی" وزير آموزش و پرورش نوشته است: "شاید وزرای دولت‌های مختلف، هیچگونه سنخیتی از نظر سیاست‌های مدیریتی و دیدگاه‌های سیاسی نداشته باشند. اما اتفاقات این سال ها نشان داده همگی آن‌ها در یک نقطه مشترک به هم می‌رسند: بیگانگی با استعفا در واکنش به حوادث و فجایع."

پيش از اين نيز در برخی مدارس ايران، آتش‌سوزی رخ داده است. آبان‌ماه سال گذشته نيز دانش‌آموز ۱۷ ساله بر اثر آتش‌سوزی در يک خوابگاه در شهرستان چابهار در جنوب شرقی ايران کشته شدند.

همچنين آبان‌ماه سال ۱۳۸۹ نيز يک دانش‌آموز در استان سيستان و بلوچستان به دليل "اتصال برق و آتش‌سوزی" در مدرسه جان خود را از دست داد.

در سال ۱۳۸۳ نيز در مدرسه "دورود زن" در استان فارس، بخاری يک کلاس آتش گرفت و هشت دانش‌آموز دختر و پسر به شدت دچار سوختگی شدند.

وزير آموزش و پرورش بابت آتش‌سوزی دبستان پيرانشهر عذرخواهی کرد

news-zamaneh — Sun, 09 Dec 2012 11:43:58 +0000

حميدرضا حاجی بابايی، وزير آموزش و پرورش ايران، بابت آتش‌سوزی در دبستان روستای شين‌آباد پيرانشهر که باعث سوختگی شماری از دانش‌آموزان شد، عذرخواهی کرد.

به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان، وزير آموزش و پرورش ايران، امروز یکشنبه با حضور در مجلس اين کشور گفت: " بنده خودم را جزو مردم می‌دانم و در قبال اين حادثه از همه مردم و ملت عذرخواهی می‌کنم."

چهارشنبه ۱۵ آذر بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در يک مدرسه ابتدايی دخترانه در پيرانشهر در استان آذربايجان غربی، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند.

حاجی بابايی همچنين گفت: "از الان تا قيامت بابت هر اتفاقی که در آموزش و پرورش می‌افتد عذرخواهی می‌کنم."

برخی رسانه‌های ايران گزاش داده‌اند که وزير آموزش و پرورش گفته است: درست نيست که وزير آموزش و پرورش تا آخر عمر برای هر اتفاقی که در اين وزار‌تخانه می‌افتد، عذرخواهی کند

حاجی بابايی در جلسه امروز مجلس افزود: "مقصر در حادثه آتش‌سوزی اين مدرسه دخترانه، معلم مدرسه بوده که به جای اينکه دانش‌آموزان را از کلاس خارج کند، قصد داشت بخاری را جابجا کند که به علت داغ بودن بخاری از دستش رها شده و مدرسه آتش گرفته است."

به گفته وی "اگر اين اشتباه از سوی معلم انجام نمی‌شد و دانش‌آموزان زودتر از کلاس خارج می‌شدند شاهد چنين فاجعه‌ای نبوديم و به خاطر ايثار اين معلم بود که دانش‌آموزان سوختند."

حاجی بابايی افزود: " آموزش و پرورش نيز تمام هزينه‌ها برای برگشت اين دانش‌آموزان به زندگی را پرداخت خواهد کرد و در هر جای دنيا که نياز باشد آن‌ها درمان شوند هزينه‌اش را آموزش و پرورش تقبل می‌کند."

علی لاريجانی، رئيس مجلس ايران نيز گفت: "مقصر اصلی بايد پيدا و با آن برخورد شود و از بروز چنين حوادثی با آموزش و تعليم به دانش‌آموزان جلوگيری شود."

رسول خضری، نماينده پيرانشهر در مجلس نيز خواهان استعفای وزير آموزش و پرورش شد.

خبرگزاری مهر امروز ض من اشاره به کشته شدن دانش‌آموزان در سوانح جاده‌ای، آتش‌سوزی در چند مدرسه شهری و روستایی در نقاط مختلف و حوادث دیگر در تحليلی درباره "عذرخواهی" وزير آموزش و پرورش نوشته است: "شاید وزرای دولت‌های مختلف، هیچگونه سنخیتی از نظر سیاست‌های مدیریتی و دیدگاه‌های سیاسی نداشته باشند. اما اتفاقات این سال ها نشان داده همگی آن‌ها در یک نقطه مشترک به هم می‌رسند: بیگانگی با استعفا در واکنش به حوادث و فجایع!"

پيش از اين نيز در برخی مدارس ايران، آتش‌سوزی رخ داده است. آبان‌ماه سال گذشته نيز دو دانش‌آموز ۱۷ ساله بر اثر آتش‌سوزی در يک خوابگاه در شهرستان چابهار در جنوب شرقی ايران کشته شدند.

بخاری نفتی ۳۷ دانش‌آموز دختر را به آتش کشيد

news-zamaneh — Wed, 05 Dec 2012 12:55:38 +0000

بر اثر آتش گرفتن بخاری نفتی در يک مدرسه ابتدايی دخترانه در پيرانشهر، ۳۷ دانش‌آموز دچار سوختگی شدند.

تارنمای کردپرس نوشت، ساعت هشت و ۳۰ دقيقه صبح امروز چهارشنبه ۱۵ آذرماه در پی نشت نفت از بخاری مدرسه ابتدايی دخترانه "انقلاب‌اسلامی" روستای شين‌آباد واقع در شهرستان پيرانشهر و منفجر شدن آن، ۳۴ تن از دانش‌آموزان به شدت دچار سوختگی شدند.

پس از وقوع اين آتش‌سوزی تمامی دانش‌آموزان توسط همکاران مدرسه و اهالی روستای شين‌آباد به اورژانس بيمارستان امام خمينی پيرانشهر منتقل شدند.

به گفته يک منبع بيمارستانی حال ۱۲ نفر از دانش‌آموزان وخيم گزارش شده است.

حميدرضا عمرانی، رئيس اورژانس آذربايجان‌ غربی نيز با بيان اينکه از ميان ۳۳ تن، ۳۲ تن برای ادامه درمان نياز به اعزام به مراکز درمانی داشتند، به خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) گفت: "هشت تن از اين دانش‌آموزان، وضعيت نامساعدی دارند و سوختگی‌شان بالای ۴۰ تا ۵۰ درصد گزارش شد."

رسول خضری، نماينده سردشت و پيرانشهر در مجلس: هر جای دنيا چنين اتفاقی بيفتد، وزير آموزش و پرورش استعفا می‌دهد

به گفته رئيس اورژانس آذربايجان‌غربی، مصدوميت تمامی اين دانش‌آموزان که در مقطع چهارم دبستان تحصيل می‌کردند، سوختگی گزارش شده است.

خبرگزاری فارس نيز در اين‌باره نوشت، مرتضی رئيسی، رئيس سازمان نوسازی، توسعه و تجهيز مدارس کشور در مورد آتش گرفتن بخاری نفتی در اين مدرسه روستايی گفته است: "بر اساس اطلاعاتی که تا اين لحظه دريافت کردم، بخاری نفتی کاربراتوری استاندارد مدرسه روستايی در آذربايجان غربی بنا به دلايلی که هنوز مشخص نيست، در ساعات اوليه مدرسه آتش گرفته است."

وی افزوده است: "گفته شده است که معلم مدرسه، نيروی خدماتی را فراخوانده و او اقدام به بلند کردن بخاری و بيرون بردن آن کرده است که بخاری از دستش افتاده و کلاس آتش گرفته است."

رئيسی با بيان اينکه "در اين حادثه صدماتی به دانش‌آموزان وارد شده است"، گفت: "گروهی را برای پيگيری اين موضوع مأمور کرده‌ا‌يم و هم‌اکنون در حال بررسی ماجرا و وضعيت دانش‌آموزان هستيم. اين مدرسه خيرساز بوده و از زمان ساخت آن چهار پنج سال می‌گذرد."

خبرگزاری مهر نيز گزارش داد، رسول خضری، نماينده سردشت و پيرانشهر در مجلس ايران، در پايان وقت علنی جلسه امروز مجلس با اشاره به آتش‌سوزی در مدرسه دخترانه شهرستان پيرانشهر از مسئولان دولتی خواست در اين مورد پاسخگو باشند.

وی گفت: "هر جای دنيا چنين اتفاقی بيفتد، وزير آموزش و پرورش استعفا می‌دهد، اما در کشور ما به دليل استفاده نادرست از برخی بخاری‌ها که چنين حوادثی را می‌آفريند، مسئولان پاسخگو نيستند."
آبان‌ماه سال گذشته نيز دو دانش‌آموز ۱۷ ساله بر اثر آتش‌سوزی در يک خوابگاه در شهرستان چابهار در جنوب شرقی ايران کشته شدند.