نوری المالکی

انفجارهای پياپی در بغداد جان بيش از ۵۰ نفر را گرفت

Thu, 22 Dec 2011 13:47:57 +0000

چند روز پس از خروج سربازان آمريکايی از عراق، بغداد هدف چندين انفجار هدايت‌شده قرار گرفت.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، بامداد امروز پنج‌شنبه يکم دی‌ماه (۲۲ دسامبر) مرکز، غرب، شمال و شرق بغداد هدف بيش از ۱۰ انفجار پياپی قرار گرفت.

به گفته مسئولان امنيتی عراق در اين انفجارها دست‌کم ۵۷ نفر کشته و صدها نفر زخمی شدند.

اين انفجارها در محله‌های عميل، علوی، قرده، شعب و شولا رخ داد. همچنين انفجار يک خودروی بمب‌گذاری‌شده در محله شيعه‌نشين درعا در جنوب بغداد موجب کشته شدن سه نفر شد.

رويترز به‌نقل از آموزگار يک مدرسه که شاهد عينی انفجار در محله قرده بود، نوشت: "شيشه‌ها خرد شده و به زمين ريختند و بچه‌ها وحشت‌زده فرياد می‌کشيدند."

انفجار در اين محله تجاری که رفت و آمد در آن زياد است بيشترين قربانی را به‌جای گذاشت و ۱۸ نفر کشته و ۴۴ نفر زخمی شدند.

اين انفجارها در حالی صورت گرفت که دولت کنونی عراق روز گذشته نخستين سال شکل‌گيری خود را سپری کرد و ۲۷ آذرماه آخرين نيروهای ارتش آمريکا از اين کشور خارج شدند.

در پنج روز گذشته حکم بازداشت طارق الهاشمی، معاون سنی‌مذهب رئيس جمهوری عراق به اتهام دست داشتن در چندين انفجار و ترور صادر شده است

همچنين اين نخستين رشته از خشونت‌هايی است که وضعيت حساس سياسی در اين کشور را تهديد می‌کند و نشانه‌ای از بازگشت خشونت به اين کشور می‌تواند باشد.

خشونت‌ها در عراق پيش از آن‌که کاهش يابد در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ ميلادی به اوج خود رسيد.
برپايه آمار رسمی، در ماه نوامبر، در مجموع ۱۸۷ نفر بر اثر خشونت‌ها در اين کشور جان خود را از دست داده‌اند.

آخرين حملات مرگبار در عراق به ماه گذشته برمی‌گردد. در ماه اکتبر گذشته ۳۰ نفر بر اثر سوء قصدهای سازمان‌يافته در يکی از خيابان‌های شلوغ و تجاری بغداد کشته شدند.

حکومت عراق از يک سو با سنی‌های نزديک به شبکه القاعده درگير هستند و از سوی ديگر با شبه‌نظاميان شيعه که به گفته واشنگتن توسط ايران پشتيبانی می‌شوند.

دولت کنونی عراق که متشکل از گروه‌های مختلف دينی است در حال حاضر با شديدترين بحران در طول يک سال روی کار آمدن خود روبه‌روست.

اقليت سنی مذهب، که در زمان صدام حسين در قدرت بود، احساس می کند که از زمان به قدرت رسيدن اکثريت شيعه در پی تهاجم ايالات متحده در سال ۲۰۰۳، به حاشيه رانده شده است.

در پنج روز گذشته حکم بازداشت طارق الهاشمی، معاون سنی‌مذهب رئيس جمهوری عراق به اتهام دست داشتن در چندين انفجار و ترور صادر شده است.

طارق الهاشمی اين اتهام‌ها رد می‌کند اما نوری‌ المالکی، نخست‌وزير عراق وی را از سمت خود برکنار کرد و از آن‌جا که هاشمی در اقليم کردستان به‌سر‌می‌برد از دولت کردستان خواست تا او را تحويل دهد.

در پی اين اقدامات اعضای فراکسيون پارلمانی العراقيه که از سوی سنی‌ها پشتيبانی می‌شود حاضر نشدند در جلسه دولت شرکت کنند.

العراقيه که با ۸۲ نماينده پس از ائتلاف ملی که متعلق به شيعيان است و ۱۵۹ کرسی را در اختيار دارد، قوی‌ترين گروه در عراق به‌شمار می‌رود؛ پس از آن‌که فعاليت‌های خود در پارلمان را معلق ساخت روز دوشنبه تصميم گرفت در جلسات دولت نيز شرکت نکند.

صالح المطلق، عضو فراکسيون العراقيه و معاون نوری ‌المالکی نيز در تلويزيون اين کشور نخست‌وزير عراق را "ديکتاتور بدتر از صدام" ناميد. به همين خاطر از ورود وی به محل دفتر کارش جلوگيری به‌عمل آمد.

دمکراسی شکننده

Tue, 20 Dec 2011 15:24:30 +0000

گفت و گو با دکتر هوشنگ حسن یاری درمورد عراق پس از خروج نیروهای نظامی آمریکا

ایرج ادیب زاده

iraj-19-12-2011-pmi-khorouj_amrika_-hassanyari.mp3

آخرین کاروان نظامی آمریکا یکشنبه ۱۸ دسامبر/ ۲۷ آذر عراق را ترک کرد و نقطه‌ی پایان برحضور نظامی آمریکا پس از نزدیک به ۹ سال برای شکار صدام حسین، گذاشته شد. این جنگ که مارس ۲۰۰۳ با موشک‌باران بغداد آغاز شد، به بهای زندگی نزدیک به چهار هزار و پانصد آمریکایی و دههاهزار غیرنظامی عراقی تمام شد.

آمریکا در این زمان پشت دموکراسی شکننده‌ای بود که به وسیله‌ی افراطی‌های اسلامی تهدید می‌شود و تنش‌های قبیله‌ای‌ـ مذهبی که قدرت مرکزی رانیز شکننده کرده است. بیست و چهار ساعت پس از خروج نیروهای نظامی آمریکا بحران سیاسی در این کشور عمیق‌تر شد. مالکی نخست وزیر شیعه عراق، حکم بازداشت طارق الهاشمی معاون ریس جمهور را که سنی است، به اتهام تروریسم صادرکرد.

آخرین کاروان نظامیان آمریکا با صدها اتومبیل و کامیون ضد گلوله که نزدیک به پانصد نفر از نظامیان را حمل می‌کرد، با عبور از اتوبان خالی کنار بغداد، با گذشتن از صحرای جنوب عراق به کویت رسید. یک فرمانده‌ی نظامی آمریکا پیش از ترک مرز عراق گفت: «من تغییرات مثبت بسیاری را در عراق دیدم، پیشرفت‌های بسیار و البته بسیاری چیزی‌های زشت».

برای پرزیدنت باراک اوباما این پایان حضور نظامی آمریکا در پاسخ به قولی است که در کاراز انتخاباتی‌اش داده بود. پایانی بر میراث جورج بوش که تصویر آمریکا را در جهان خدشه‌دار کرده بود. برای عراقی‌ها این خروج نیروهای آمریکا احساس مالکیت به‌وجود می‌آورد، همچنین ترس از خشونت‌های فرقه‌ای بین شیعه و سنی که باعث مرگ هزاران نفر شده است.

نخست وزیر نوری المالکی از اکثریت شیعه این کشور است با دولتی دست و پا بسته، برای تقسیم قدرت بین شیعیان، کردها و اهل سنت، که با خروج آمریکا از عراق نگران نفوذ همسایه‌ها به‌ویژه ایران شیعه است.

از آقای دکتر هوشنگ حسن‌یاری استاد روابط بین‌الملل و کارشناس خاورمیانه‌ای کالج سلطنتی‌‌ـ نظامی آمریکا می‌پرسم:

واکنش همسایه‌های عراق به خروج آمریکا از این کشور را چگونه دیده‌اید؟

زمانی که آمریکایی‌ها اعلام کردند که تمامی نیروهای خود را از عراق خارج می‌کنند، دو دسته عکس‌العمل جدی نشان دادند، غیر از خود آمریکایی‌ها. دسته‌ی اول در منطقه‌ی خاورمیانه کسانی بودند که اظهار نگرانی کردند از این که با خروج آمریکا آن امنیت نسبی که در منطقه به‌ وجود آمده است، از بین خواهد رفت و در نتیجه منطقه دوباره دچار آشوب خواهد شد. بنابراین این دسته مخالف خروج کامل آمریکا از منطقه بودند.

حضور نیروهای باقی مانده امریکایی در منطقه، گرچه برای امریکا هزینه دارد، اما این هزینه بسیار کمتر از قبل خواهد بود زیرا این نیروها در حالت جنگی قرار ندارند. از سویی هزینه حضور آنها در منطقه، تنها به عهده امریکا نیست و کشورهایی که خواهان حضور امریکا هستند نیز در آن مشارکت دارند

دسته‌ی دوم شامل بعضی از کشورها و گروههای معدودی بود که این‌ها بسیار از اعلام خروج نیروهای آمریکایی از منطقه با خشنودی برخورد کردند. در نتیجه از آنجایی که فشار بسیار زیادی هم از داخل از جانب جمهوری‌خواهان و هم از جانب کشورهای نزدیک به آمریکا در منطقه بر دولت آمریکا وارد شد، اوباما اعلام کرد که این به معنای خروج کامل نیروهای آمریکایی از منطقه نخواهد بود و در نتیجه آمریکا همچنان بسیار علاقمند است به ماندن در منطقه و همچنین به حفظ امنیت کشورهای موافق خود.

زمانی که آقای اوباما اعلام کرد تمام نیروهای آمریکایی از عراق خارج خواهند شد، بلافاصله اعلام شد که چندی است گفت‌وگو بین آمریکا و بعضی از کشورهای عرب منطقه‌ی خلیج فارس در جریان است، برای این‌که آمریکا هزاران نیروی خود را در این کشورها نگهداری کند، دقیقاً برای حفظ امنیت در منطقه.

به همین خاطر از زمان خروج کامل این نیروهای آمریکایی از منطقه، نباید به این نتیجه رسید که آمریکا به‌طورکلی از منطقه خارج خواهد شد، که برعکس، به نوعی نیروهای خود را در منطقه‌ی خلیج فارس جابه‌جا خواهد کرد.

به این ترتیب فکر می‌کنید چه تعداد نیروی نظامی آمریکا در منطقه بماند؟

حداقل دولت اوباما یا کسانی که در داخل دولت این موضوع را اعلام کرده‌ و در مورد آن صحبت کرده‌اند، حداقل بین ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر سرباز خواهد بود. در نتیجه این نیروها با با تمام وسایل کامل نظامی خود در منطقه، در کشورهای مختلف باقی خواهند ماند، برای وارد عمل شدن، آنگاه که دولت آمریکا به آنها مأموریت تازه‌ای محول کند.

از زمان خروج کامل این نیروهای آمریکایی از منطقه، نباید به این نتیجه رسید که آمریکا به‌طورکلی از منطقه خارج خواهد شد، که برعکس، به نوعی نیروهای خود را در منطقه‌ی خلیج فارس جابه‌جا خواهد کرد

با توجه به وضعیت اقتصادی بدی که آمریکا در حال حاضر دارد، نگهداری این نیروهای پرشمار در منطقه چه هدفی را دنبال می‌کند: دلایل سیاسی، امنیتی یا اقتصادی؟

مجموعه‌ای از دلایل سیاسی، امنیتی و اقتصادی است. به خاطر این که این نیروها در صورتی که در منطقه حضور نداشته باشند، کشورهای دوست و نزدیک آمریکا نگران امنیت خود خواهند بود و این نگرانی می‌تواند مثلاً بر مسئله‌ی نفت یا بر امنیت این کشورها و رابطه‌ی آنان با کشورهای قوی‌تر منطقه تأثیر بگذارد. در نتیجه نیروهایی که برجا خواهند ماند، گرچه همچنان هزینه‌ای را برای دولت آمریکا خواهند داشت، منتهی این هزینه بسیار کمتر خواهد بود. به خاطر این که از این پس در حالت جنگی نخواهند بود و تنها این نیروها در آمادگی به سر خواهند برد.

از سوی دیگر ؛ انتظار می‌رود که هزینه‌ی نگهداری این نیروها در منطقه تنها به‌عهده‌ی آمریکا نباشد، بلکه کشورهایی که خواهان حضور نظامی آمریکا در منطقه هستند، آنها هم در تأمین هزینه‌ی این نیروها شرکت کنند.

بدون شک با رفتن نیروهای نظامی آمریکا از عراق، کشورهایی مانند جمهوری اسلامی ایران می‌خواهند نفوذشان را افزایش دهند. اما حضور آمریکا در منطقه می‌تواند مانعی برای اجرای این امر باشد؟

تعداد بسیار معدودی از کشورها و گروه‌ها موافق خروج کامل نیروهای آمریکایی از منطقه هستند. یکی از کشورها یا احتمالاً تنها کشور مهم در این میان ایران است که همچنان خواستار خروج کامل نیروهای آمریکایی از منطقه بوده و در صورتی که حضور آمریکا در منطقه همچنان ادامه پیدا کند، به تبع جمهوری اسلامی ایران خرسند نخواهد بود. به‌خاطر این‌که این حضور را برای خود خطری می‌بیند، به‌خصوص در بحث هسته‌ای و تهدیدهایی که هرازچندگاهی از جانب دولتمردان آمریکا متوجه جمهوری اسلامی می شود و همچنان وجود دارد.

ظاهراً نوعی توافق در عراق وجود دارد، در بین اکثریت گروه‌ها و آن این است که بازگشت به وضعیت سابق یعنی خشونت مذهبی، قومی غیرقابل قبول است

آقای دکتر حسن‌یاری شکی نیست که عراق امروز همان عراقی نیست که در زمان صدام بود. با ورود نیروهای آمریکا تحولات و پیشرفت‌های بسیاری در عراق به‌وجود آمده، و نیز دموکراسی که باعث انتخابات آزاد، روزنامه‌ها و رادیو تلویزیون‌های آزاد شده است. این دموکراسی به نظر شما شکننده نخواهد بود؟

به طبع تحول بسیار عظیمی در عراق اتفاق افتاده است. رژیمی که بر عراق حاکم بوده طی چند دهه، آن رژیم از بین رفته و رژیم تازه‌ای به‌وجود آمده و به‌خصوص دولتی که امروز سر کار است، از کسانی تشکیل شده که اکثریت جمعیت را در عراق تشکیل می‌دهند. یعنی این که شیعیان عراق هستند که بیش از ۶۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند و به‌طبع به اضافه‌ی اشخاصی از گروههای دیگر.

مسلماً این یک تحول بسیار عظیم است، هم در عراق و هم در کل منطقه‌ی خاورمیانه. از این جهت تحولی به‌وجود آمده که یگانه است، وضعیتی را به‌وجود آورده که این وضعیت نیاز به استحکام دارد. استحکام چنین وضعیتی تنها زمانی به طور جدی برقرار خواهد شد که دولت عراق قادر باشد امنیت شهروندان خود را حفظ کند و همچنین بتواند در امنیت منطقه شرکت کند.

امروز چنین وضعیتی کاملاً وجود ندارد. در نتیجه انتظار می‌رود با وضعیت تازه‌ای که با خروج آمریکایی‌ها به‌وجود آمده، در عراق گروه‌های تروریستی سعی کنند که از این وضعیت استفاده و دولت عراق را درمانده تر کنند و البته از طرف دیگر از نظر سیاسی هم این زمان می‌برد، تا این که کشوری مثل عراق که تمرین دموکراسی نداشته است، بتواند به‌تدریج گروه‌های مختلف را دورهم جمع آورد و این گروهها بدون استفاده از زور و با گفتگو برای رفع مشکلات خود استفاده کنند.

این وضعیتی جدیدی است و به طور طبیعی زمان‌بر خواهد بود. ولی آنچه مهم است این که ظاهراً نوعی توافق در عراق وجود دارد، در بین اکثریت گروه‌ها و آن این است که بازگشت به وضعیت سابق یعنی خشونت مذهبی، قومی غیرقابل قبول است و در نتیجه ظاهراً اکثریت براین اعتقاد هستند که باید این وضعیت فعلی را تقویت کرد و همگی در ایجاد امنیت در کشور خود بکوشند و به‌خصوص شرایط ایجاد همکاری بیشتر بین گروهها و شرکت مردم در تعیین سرنوشت خود را بیش از پیش فراهم کنند.

در برابر حمله به نیروهای کرد سکوت نکنیم

arezoo — Thu, 21 Jul 2011 16:51:53 +0000

گفتوگو با رویا طلوعی، فعال زنان و حقوق بشر

سارا روشن

در دو هفته گذشته، نیروهای نظامی ایران حضور گسترده‏ای در منطقه مرزی ایران و عراق در منطقه کردستان، داشته‏اند و از طریق توپخانه منطقه کردستان عراق را زیر آتش گرفته‏اند. ما از یک طرف با سکوت دولت عراق مواجهیم و از سوی دیگر با سکوت جامعه‏ی جهانی. به‏نظر شما دلیل این سکوت چیست؟

رویا طلوعی: در ارتباط با سکوت دولت عراق، یادم می‏آید وقتی بازداشت شده بودم، بازجویم یک‏بار به من گفت: «دل‌تان به آمریکا خوش است؟ آمریکا عراق را تصرف کرد و پول خرج کرد برای ما.» متأسفانه مصادیقی از این صحبت را گاهی می‏توان دید. مثلاً در انتخابات اخیرعراق، ایاد علاوی، رأی بیشتری آورد و انتخاب شد، اما در نهایت پس از ۹ ماه تعلل، نوری المالکی، با همکاری ایران توانست دولت تشکیل بدهد اگرچه برنده انتخابات نبود.

ایران به هرنحوی در مسائل عراق دست‏اندازی می‏کند و فکر می‏کند با توجه به این‏که نیروهای آمریکایی به‏زودی از عراق خارج خواهند شد، فرصت مناسبی پیش آمده است برای این‏که منطقه را کاملاً در تسلط خودشان دربیاورند.

یادتان باشد پیش از این حمله علیه نیروهای پژاک، حمله‏ای هم به قرارگاه اشرف در خاک عراق صورت گرفت. الان این بحث مطرح است که مجاهدین قرار است شهر اشرف را تخلیه کنند و از عراق خارج شوند. من فکر می‏کنم برنامه ایران این است که در کل عراق را از هر نیروی اپوزیسیون علیه خودش پاکسازی کند و به عنوان یک قدرت مسلط در آن‏جا مطرح باشد.

در این ارتباط، نیروی پژاک در میان نیروهای کرد، بزرگ‏ترین دشمن ایران محسوب می‏شود و در عین حال، مسئله فقط نیروهای پژاک نیستند. نگرانی ما فعالان حقوق بشر از این است که در این میان عده زیادی غیر نظامی آواره و قربانی می‏شوند و این خیلی دردناک است.

چرا جامعه جهانی راجع به این موضوع سکوت کرده است؟

این حمله در طی چندروز اخیر صورت گرفته و هنوز تازه است. در ارتباط با جوامع غربی هم معمولاً باید نوعی حساسیت رسانه‏ای ایجاد بشود تا آن‏ها توجه کنند. فکر می‏کنم مسائل دیگری برای‏شان مهم‏تر است. در این‏گونه موارد متاسفانه وقتی سطح کشتارها بالا می‏رود یا فاجعه خیلی عمده می‏شود، یواش یواش افکار حساس می‏شود.

البته مقالاتی در واشنگتن تایمز، واشنگتن پست و ... نوشته شده است، ولی من با چنین مقالاتی مشکل دارم، چون فکر می‏کنم یک‏سویه نوشته می‏شوند و نظر کردها در آن منعکس نمی‏شود.

نقش خودتان به عنوان فعال حقوق بشر و دیگران را در این زمینه چگونه می‏بینید؟ به این اشاره کردید که مدافعان حقوق بشر باید فعال‏تر بشوند. چرا این فعالیت‏ها انجام نمی‏شود و هربار اتفاقی در کردستان عراق، ترکیه و یا ایران می‏افتد، هم در جامعه ایران، بین روشنفکران ایرانی و فعالان حقوق بشر ایران و هم در جاهای دیگر، با نوعی سکوت مواجه هستیم؟

البته سکوت کامل نبوده است و حداقل در این مورد اخیر، بلافاصله یک روز بعد از اتفاقی که افتاد، حدود ۶۰ تن از زنان کردستان بیانیه‏ای تهیه و جنگ را محکوم کردیم. این بیانیه در «گویانیوز» منتشر شده است و شمار زیادی از آقایان هم به عنوان پشتیبان و حامی، بیانیه‏ ما را امضا کرده‏اند.

رویا طلوعی: ما مخالف جنگ هستیم و معتقدیم که ملت کرد هیچ‏وقت خواهان جنگ نبوده است. ما خواهان آن هستیم که حقوق‏مان، آن‏چه حقوق انسانی‏مان است، اعاده بشود و معتقدیم که جنگ یاری‏دهنده نیست.

ما مخالف جنگ هستیم و معتقدیم که ملت کرد هیچ‏وقت خواهان جنگ نبوده است. ما خواهان آن هستیم که حقوق‏مان، آن‏چه حقوق انسانی‏مان است، اعاده بشود و معتقدیم که جنگ یاری‏دهنده نیست.

ما حتی در بیانیه‏مان اشاره کرده‏ایم که الان در کردستان ترکیه، خودمختاری دمکراتیک اعلام شده است و بانویی مانند لیلا زانا و دیگر پارلمانتاریست‏های شجاع‏شان دوباره به پارلمان برگشته‏اند. آن‏ها برای رسیدن به حقوق‏شان راه‏های دمکراتیک را امتحان می‏کنند. کردستان عراق هم یک منطقه فدرال است.

با همه مشکلات و کاستی‏‏ها، به‏هرحال کردها خودشان دارند منطقه‏ را اداره می‏کنند و کردهای سوریه هم همراه با ملت سوریه، برای سرنگونی رژیم سوریه و مسلماً دستیابی به حقوق‏شان در آینده، به‏پا خواسته‏اند.

در چنین شرایطی، متاسفانه می‏بینیم که ایران برمی‏گردد به یک روش ارتجاعی و شروع می‏کند به آتش‏افروزی و جنگ در منطقه. ما چنین روشی را به هیچ‏ عنوان قبول نداریم. نه اعدام فرزندان‏مان و نه جنگ‏افروزی‏ها، به هیچ‏وجه به مسئله کرد، نه تنها کمک نمی‏کند، نه‌تنها سرکوبش نمی‏کند، بلکه آتش خشم او را شعله‏ورتر، راه‏حل‏ها را مشکل‏تر و کینه‏ها را بیشتر می‏کند.

وقتی جنگ است، از طرفی فرزندان ما کشته می‏شوند و از طرف دیگر نیروهای ایران. خب نیروهای ایران هم متعلق به همین ملت‏اند. سربازهایی که به این منطقه فرستاده می‏شوند و ناچارند به دستور جمهوری اسلامی در آن‏جا بجنگند، جان‏شان را از دست می‏دهند و این‏ها همه باعث کینه و نفرت می‏شود. در حالی‏که نباید این‏طور باشد. حقوق اصلی یک ملت باید به رسمیت شناخته شود.

واکنش‏هایی که به این موضوع نشان داده می‏شود، گستردگی بسیار کمی دارد. حتی اگر به شبکه‏های اجتماعی اینترنتی و یا سایت‏های مختلف نگاه کنید، به صورت خیلی گذرا به این موضوع پرداخته‌اند. فکر نمی‏کنید بسیاری از فعالان حقوق بشر نمی‏دانند چه موضعی در قبال کردستان بگیرند؟

اتفاقاً شما به یک درد تاریخی اشاره کردید. یعنی دست روی یک نکته دردناک گذاشتید! متأسفانه حداقل ۳۳ سال است که یک سوءتفاهم عمیق (که به رژیم پهلوی نیز برمی‏گردد) بین کردها و سایر ایرانیان وجود دارد.

کردها گله‏مند‏ند از این‏که در تمام طول مبارزات‏شان تنها گذاشته شده‏اند، حمایت نمی‏شوند و نادیده گرفته می‏‏شوند. مثلاً اعتصاب غذای اخیر و موارد دیگر با سکوت مواجه می‏شود.

از طرف دیگر، بقیه هم‏وطنان‏مان هم سوءتفاهم‏ها و شک‏ها و گمان‏های نادرست نسبت به کردها دارند. در طول این ۳۳ سال، کل تریبون‏ها در اختیار حاکمیت بوده و هرجور که دلش خواسته القاء کرده و هرجور که دل‏اش خواسته، مغزها را شست‏وشو داده است.

زدودن این سوءتفاهم‌ها واقعاً زمان می‏خواهد و این‏که طرفین بتوانند با هم گفت‏وگو و تبادل نظر داشته باشند. این خیلی مهم است که فعالان حقوق بشر واقعاً به حقوق بشر فکر کنند و بشر برای‏شان درجه‏بندی نشود و مثلاً به محض این‏که به کردها رسید، بگویند چون حاکمیت سال‏ها به ما گفته که این‏ها تجزیه‏طلب‏اند، جنایتکارند و ... بنابراین، شامل آنها نمی‏شود. این دید خیلی غلط است. ما باید همه به آن‏چه در ایران برای هر ایرانی و هر نوع ملیتی در ایران دارد اتفاق می‏افتد، حساس باشیم. من فکر می‏کنم رفع این سوءتفاهم‏ها کار زمان‏بری است.

از طرف دیگر، حرکاتی دارد انجام می‏شود. بعضی‌ها کردها را نادیده می‌گرفتند یا سوءتفاهم‏های عمیقی با کردها دارند و هیچ‏جوری دل‏شان نسبت به آن‏ها پاک نمی‏شود و عده‌ای هم فقط از یک کانال خاص و با یک حالت دین خاص به کردها نگاه می‏کنند و بازهم واقعیت همه کردها را نمی‏بینند.

همه این‏ها اشکال دارد و راجع به این چیزها باید واقعاً کار شود. لازم است بین فعالان تفاهم ایجاد شود و در مورد این مسائل بحث و گفت‏وگو صورت بگیرد.

چه قدم‏هایی تاکنون برداشته شده است برای این‏که ابهام‏زدایی شود و سوءتفاهم‏ها کمتر بشود؟

می‏توانم بگویم که در دنیای مجازی قدم‏هایی برداشته شده است. در دنیای واقعی سانسور و فشارها بسیار زیادتر است و امکان تبادل کمتر است، اما در دنیای مجازی مقالاتی نوشته و گفت‏وگوهایی بین طرفین ایجاد می‏شود. هرچند کم است و اثرگذاری لازم را هنوز ندارد.

در دنیای واقعی هم تا زمانی که دوره اصلاحات بود و فضا کمی بازتر بود، با همه نقد‏هایی که به آن دوره وارد است، امکان تبادل و ارتباطات بین کنشگران مختلف اجتماعی باز فراهم‏تر بود.

وضعیت اطلاع‏رسانی از منطقه کردستان را چگونه می‏بینید؟

تا زمانی که «سازمان حقوق بشر کردستان» فعال بود، به عنوان یک نهاد کاملاً قابل اعتماد شناخته شده بود و به گستردگی می‏توانست مسائل آن‏جا را انعکاس بدهد و در دوره‏ای بسیار شکوفا عمل کرد. متأسفانه با بازداشت یکی از رهبران مدنی کردستان، آقای محمد صدیق کبودوند، فعالیت‏های این سازمان هم بنا به دلایلی، رو به افول گذاشت.

در حال حاضر هم بعضی‏ گروه‏های مختلف یا بعضی از افراد، سعی می‏کنند مسائل منطقه را انعکاس بدهند، اما مسئله این است که آن‏چه از این کانال‏ها پخش می‏شود، حتماً در سایت‏های فارسی زبان مورد توجه قرار نمی‏گیرد و به آن گستردگی انعکاس داده نمی‏شود. نوعی سانسور و نادیده‏ گرفتن را هم گاهی از این طرف می‏بینیم.

البته من همه را متهم نمی‏کنم. مثلاً خود من سایت‏های مشخصی را انتخاب کرده‏ام و در آن‏ها قلم می‏زنم.

نقش خبرنگاری یا گزارشگری شهروندی را در کردستان چگونه می‏بینید؟ در ابتدای گفت‏وگو، به حمله به اردوگاه اشرف اشاره کردید. در این مورد، هنوز چند ساعتی از حمله‏ نیروهای عراقی به اردوگاه اشرف نگذشته بود که کلی فیلم راجع به آن پخش شد. ولی روزانه اتفاق‏های خیلی زیادی به‏طور روزمره در کردستان می‏افتد، اما فیلم، تصویر و یا خبری از آن منطقه پخش نمی‏شود.

می‏تواند این مورد هم باشد. من قبول دارم که «هر شهروندی یک رسانه»، هنوز در آن‏جا کاملاً جا نیافتاده است. در عین حال، این نکته هم را در نظر بگیریم که اینترنتی که در شهرهای کردستان برقرار است، همان اینترنت پرسرعت و مناسب تهران لزوماً نیست.

نکته دیگری هست که در آخر گفت‏وگو بخواهید به آن اشاره کنید؟

من فقط درخواستم این است که در مورد حمله اخیری که به نیروهای اپوزیسیون کرد ایرانی می‏شود، سکوت نکنیم. به نظر من، هیچ ایرانی‏ای نباید در این مورد سکوت کند و چسباندن مارک تروریست به فرزندان مبارز ما، کار بسیار اشتباهی است. رژیمی که خودش سرچشمه تروریسم و حامی مالی آن است، از این القاب استفاده می‏کند، برای حق‏طلبی ما.

من اصلاً راجع به سران احزاب و گروه‏ها صحبت نمی‏کنم، من به افرادی کار دارم که خالصانه جان‏شان را کف دست‏شان گذاشته‏اند و هیچ راه دیگری برای مبارزه نداشتند. در داخل، همه‏ فضاها بسته شده و این افراد جان‏شان را کف دست گذاشته‏اند و خالصانه درخواست احقاق حقوق ملی‏شان را دارند. این بچه‏ها انسان‏های پاکی هستند، آن‏ها تروریست نیستند.

ما نباید پیرو سوءتفاهم‌های دسته‌بندی‌ها و منافع حزبی باشیم که حکومت تلقین می‌کند. باید درک کنیم که ...
درواقع ما باید در دسته‏بندی‏ها و منافع حزبی و گروهی، یا سوءتفاهم‌های حکومتی نیفتیم و درک کنیم که فرزندان مبارز ما واقعاً احتیاج به کمک دارند. آن‏ها را بفهمیم و ببینیم چه می‏خواهند. این دخترهایی که الان به قندیل رفته‏اند و در آن‏جا دارند مبارزه می‏کنند، دخترانی هستند مانند ما و شما و یا فرزندان ما. این‏ها هیچ‏کدام نه تروریست بوده‏اند و نه تروریست به دنیا آمده‏اند، لطفاَ آن‏ها را نادیده نگیرید، ببینید چه می‏گویند و چه می‏خواهند.

شما راجع به جوان‏هایی مانند ما صحبت می‏کنید که اسلحه به دست گرفته‏اند و وارد یک مبارزه شده‏اند. آن‏ها برای من- یک جوان ایرانی که در پایتخت ایران بزرگ شده‏ام- کاملاً غیر محسوس و دور هستند. چه راهکارهایی را فعالان حقوق بشر و فعالان کرد در کردستان در نظر دارند که این فاصله را بین یک جوان ایرانی- که می‏خواهد بدون خشونت تغییری در جامعه ایجاد کند- با جوان کردی- که در کوهستان‏ها اسلحه به دست گرفته است - کم کند؟

البته من از طرف همه فعالان اجتماعی نمی‏توانم حرف بزنم و آن‏چه را که به نظر خودم می‏رسد، مطرح می‏کنم. ولی این مسئله را در نظر بگیرید که شرایط زندگی در پایتخت و شهرهای دیگر با شرایط زندگی در کردستان محروم، زمین تا آسمان متفاوت است.

البته هرکدام از گروه‏ها و احزاب کردی برای خودشان تلویزیون‏های ماهواره‏ای دارند و برنامه‏هایی پخش می‏کنند که اگر هموطنان ما مایل باشند، می‏توانند به آن‏ها دسترسی داشته باشند و این برنامه‏ها را نگاه کنند و با آن‏ها آشنا شوند.

این بخش سیاسی مسئله است. از دید حقوق بشری، ما فعالان حقوق بشر فقط از راه ارتباط‏‌گیری با بقیه فعالین حقوق بشر و قلم زدن و تبادل فکر است که می‏توانیم این فاصله‏ها را کمتر کنیم. در حال حاضر، چیزی بیش از این به نظر من نمی‏رسد، جز اضافه کردن این ارتباطات و همدیگر را فهمیدن.