https://archive.radiozamaneh.com/taxonomy/term/4201/all fa https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/17/25320 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/17/25320" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با رضا معینی، مسئول بخش ایران، تاجیکستان و افغانستان &quot;گزارشگران بدون مرز&quot; </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="266" height="188" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/azadi_2.jpg?1363517588" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">اسماعیل جلیلوند - سال ۱۳۹۱ به گواهی اسناد موجود در مورد برخوردهای امنیتی و قضایی با اصحاب رسانه، سال دشواری برای روزنامه&zwnj;نگاران ایرانی بود.</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">حکومت اسلامی ایران در میزان برخوردهای قضائی و امنیتی با روزنامه&zwnj;نگاران همواره با کشورهایی مانند چین و ترکیه در رقابتی تنگاتنگ به&zwnj;سر می&zwnj;برد. &quot;کمیته&zwnj; حافظت از روزنامه&zwnj;نگاران&quot; پیشتر اعلام کرده بود که در سال ۲۰۱۲ میلادی ۲۳۲ روزنامه&zwnj;نگار به زندان افتاده&zwnj;اند که ترکیه با ۴۹، ایران با ۴۵ و چین با ۳۲ روزنامه&zwnj;نگار در صدر این فهرست قرار گرفته&zwnj;اند. بر اساس گزارش این کمیته اغلب این روزنامه&zwnj;نگاران با اتهامات مشابه خیانت به کشور، <strong><a href="http://www.radiozamaneh.com/news/world/2012/12/12/22538">تروریسم و فعالیت خرابکارانه</a></strong> روبه&zwnj;رو شده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">به فهرست برخورد حکومت با روزنامه&zwnj;نگاران، باید نام ده&zwnj;ها روزنامه&zwnj;نگار را که به&zwnj;ناچار از کشور گریخته&zwnj;اند اضافه کرد. در حوزه&zwnj;های دانشگاه&zwnj;ها نیز <strong><a href="http://www.radiozamaneh.com/news/iran/2012/05/26/14830?page=1">لغو پذیرش دانشجو در رشته&zwnj; روزنامه&zwnj;نگاری دانشگاه علامه طباطبایی</a></strong> را می&zwnj;توان شکل دیگری از ایجاد محدودیت&zwnj; بر سر راه روزنامه&zwnj;نگاری حرفه&zwnj;ای در ایران به&zwnj;شمار آورد. به&zwnj;تازگی و در پی هجوم نیروهای امنیتی به دفتر چند روزنامه&zwnj; اصلاح&zwnj;طلب و دستگیری همزمان چندین روزنامه&zwnj;نگار، وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی مدعی شده بود که وزارت اطلاعات <strong><a href="http://www.radiozamaneh.com/news/iran/2013/03/04/24992">باندی متشکل از ۶۰۰ فعال رسانه&zwnj;ای</a></strong> را شناسایی کرده است که از این تعداد ۱۵۰ نفر در داخل کشور و مابقی در خارج از کشور بوده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در همین زمینه ۱۷ روزنامه&zwnj;نگار در بین روزهای هفت تا ۱۴ بهمن ماه سال جاری در ایران بازداشت شده&zwnj;اند که آزادی برخی از آنان مقارن با دستگیری تعداد دیگری بوده است<span dir="LTR">.</span> به گفته&zwnj; وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی جرم این افراد همکاری با رسانه&zwnj;های فارسی&zwnj;زبان خارج از کشور و تلاش برای ضربه&zwnj;زدن به نظام جمهوری اسلامی از طریق سیاه&zwnj;نمایی بوده است. این در حالی&zwnj; است که به خاطر مشکلات و تنش&zwnj;های سیاسی و اجتماعی امروز جامعه&zwnj;&zwnj; ایران انعکاس هر خبری می&zwnj;تواند از سوی مسئولان به&zwnj;عنوان سیاه&zwnj;نمایی در انتقال اخبار در نظر گرفته شود. این دستگیری&zwnj;های گسترده واکنش چندین سازمان جهانی مدافع آزادی مطبوعات و حقوق بشر را در پی داشت و <strong><a href="http://sahamnews.org/1391/11/247825/">حدود ۲۰۰ روزنامه&zwnj;نگار داخل و خارج از کشور</a></strong> با انتشار بیانیه&zwnj;ای اعتراض خود را به این بازداشت&zwnj;ها اعلام داشته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/reza.moini_.jpg" style="width: 180px; height: 165px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">رضا معینی: ایران بدون شک در عرصه&zwnj; جهان یکی از چهار زندان بزرگ روزنامه&zwnj;نگاران است. یعنی در حال حاضر بنابر آمارهای ما بیش از ۴۵ روزنامه&zwnj;نگار و وب&zwnj;نگار در زندان به&zwnj;سر می&zwnj;برند که بر این اساس، ایران بزرگترین زندان برای روزنامه&zwnj;نگاران در خاورمیانه به شمار می&zwnj;آید و در رقابت با سوریه قرار دارد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">رضا معینی، مسئول بخش ایران، تاجیکستان و افغانستان &quot;گزارشگران بدون مرز&quot; در پیوند با تعداد روزنامه&zwnj;نگاران بازداشت شده در سال ۹۱ به زمانه می&zwnj;گوید: &laquo;ما بنابر آمارهای دستگیری&zwnj;ها و آزادی&zwnj;هایی که شده، نزدیک به ۱۰۰ روزنامه&zwnj;نگار و وب&zwnj;نگار داریم&zwnj;ـ چون ما هر دو را مورد نظر قرار داریم&zwnj; که در طی این مدت یعنی از ۱۱ فروردین ۱۳۹۱ تا امروز بازداشت شده&zwnj;اند، اما از این تعداد عده ای در دادگاه&zwnj;ها محاکمه و به حبس&zwnj;هایی بین حدود شش ماه تا شش سال زندان محکوم شده&zwnj;اند، تعدادی از این افراد در زندان هستند و تعدادی نیز آزاد شده&zwnj;اند، ولی به قید وثیقه و در انتظار برگزاری دادگاه&zwnj;های دیگر یا پرونده&zwnj;های دیگری که داشته&zwnj;اند هستند. نزدیک به ۵۰ نفر نیز به احکام متفاوت محکوم شده&zwnj;اند. تعدادی از این افراد هم که پیش از این دستگیر شده بودند، آزاد شده&zwnj;اند، ولی در این مدت برای آنها دادگاه برگزار شده بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ایران بدون شک در عرصه&zwnj; جهان یکی از چهار زندان بزرگ روزنامه&zwnj;نگاران است. یعنی در حال حاضر بنابر آمارهای ما بیش از ۴۵ روزنامه&zwnj;نگار و وب&zwnj;نگار در زندان به&zwnj;سر می&zwnj;برند که بر این اساس، ایران بزرگترین زندان برای روزنامه&zwnj;نگاران در خاورمیانه به شمار می&zwnj;آید و در رقابت با سوریه قرار دارد. واقعیت این است که اگر در سوریه جنگ تن به تن و جنگ داخلی ا&zwnj;ست&zwnj;، به شکل دیگری در ایران جنگ علیه آزادی اطلاع&zwnj;رسانی در جریان ا&zwnj;ست. البته نه به شکل نظامی، ولی اگر به مجموعه&zwnj; ابزارها و تلاش&zwnj;های جمهوری اسلامی استفاده از این نوع سلاح&zwnj;ها یعنی مسدودسازی، کنترل تلفن، کنترل اینترنت و دیگر ابزارهای این گونه را که ما سلاح&zwnj;های دیجیتالی می&zwnj;دانیم، اضافه کنیم، به نوعی در این جنگ شاید تلفات روزنامه&zwnj;نگاران در ایران بسیار بیشتر باشد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>توقیف نشریات</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در سال ۹۱ روزنامه&zwnj; &quot;مغرب&quot; و هفته&zwnj;نامه&zwnj;ی &quot;حدیث قزوین&quot; ازجمله نشریات توقیف&zwnj;شده بودند. برخی از روزنامه&zwnj;های توقیف&zwnj;شده مانند &quot;بهار&quot;، &quot;اعتماد&quot; و &quot;شرق&quot; نیز در این سال دوباره&zwnj; اجازه&zwnj; انتشار یافته&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رضا معینی در این زمینه می&zwnj;گوید: &laquo;در این سال به طور مشخص ما حدوداً شش روزنامه داشتیم که توقیف شده&zwnj;اند. تعدادی از این روزنامه&zwnj;ها مجدداً اجازه&zwnj; انتشار پیدا کرده&zwnj;اند، ولی بخشی از ماهنامه&zwnj;ها و هفته&zwnj;نامه&zwnj;هایی بودند که بی&zwnj;سروصدا توقیف شدند. یکی از تفاوت&zwnj;های سال گذشته یا همین سالی که به پایان آن نزدیک می&zwnj;شویم، لغو مجوز انتشار بود. در این زمینه مشخص معمولاً لغو مجوز آخرین حدی بوده که علیه رسانه&zwnj;ها به&zwnj;کار می&zwnj;گرفتند، اما در سال گذشته نه تنها با توقیف و لغو مجوز نشریات و روزنامه&zwnj;های ایرانی روبه&zwnj;رو بودیم که امسال، دقیقاً در ۱۱ فروردین، با لغو مجوز یک خبرگزاری بین&zwnj;المللی یعنی &quot;رویترز&quot; در ایران آغاز شد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>فشار به خانواده روزنامه&zwnj;نگاران</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از دیگر موارد نقض حقوق روزنامه&zwnj;نگاران در سال گذشته می&zwnj;توان به دستگیری اعضای خانواده&zwnj; خبرنگاران ساکن خارج از کشور اشاره کرد. رئيس تلویزیون فارسی &quot;بی&zwnj;&zwnj;بی&zwnj;سی&quot; در آذرماه سال جاری اعلام کرد که با اعضای خانواده&zwnj; کارکنان این رسانه تماس گرفته شده است تا در اداره&zwnj; اطلاعات شهرهای خود حاضر شوند. خانواده&zwnj; روزنامه&zwnj;نگاران زندانی علاوه بر مشکلات مالی با مشکلات امنیتی نیز درگیر بوده&zwnj;اند و در مواردی زوج&zwnj;های روزنامه&zwnj;نگار همزمان باهم به زندان فراخوانده شده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/arezoo.aghababaeeian.jpg" style="width: 180px; height: 135px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">متأسفانه به نظر من سکوت و عدم استفاده&zwnj; برخی از رسانه&zwnj;ها از حقوق&zwnj;شان در خارج از کشور، مثل طرح شکایت یا اقدامات حقوقی این گونه، باعث شده است جمهوری اسلامی روز به روز گام&zwnj;های بیشتری بردارد و به&zwnj;خودش اجازه دهد که حتی برخی را در خارج از کشور بازجویی کند و یا در عمل خانواده&zwnj;ها را برای تحت فشار قرار دادن خبرنگاران تحت تعقیب قرار دهد.(طرح از: آرزو آقاباباییان)</p> </blockquote> <p dir="RTL">رضا معینی توضیح می&zwnj;دهد: &laquo;واقعیت این است که یک نوع تهدید همواره علیه خانواده&zwnj; زندانیان سیاسی، در ایران وجود داشته است. جمهوری اسلامی از این مجموعه برای تحت فشار قراردادن زندانیان استفاده می&zwnj;کند. ما بارها در اطلاعیه&zwnj;های&zwnj;مان به این مسئله اشاره کردیم و از سال&zwnj;ها پیش گفته&zwnj;ایم. پیش از ۸۸ و پس از ۸۸. اما پس از سال ۸۸ این امر شکل مشخص&zwnj;تری گرفته است؛ یعنی نه تنها در ایران که در خارج هم این رفتار را به&zwnj;عنوان یک سیاست در پیش گرفته&zwnj;اند. متأسفانه به نظر من سکوت و عدم استفاده&zwnj; برخی از رسانه&zwnj;ها از حقوق&zwnj;شان در خارج از کشور، مثل طرح شکایت یا اقدامات حقوقی این گونه، باعث شده است جمهوری اسلامی روز به روز گام&zwnj;های بیشتری بردارد و به&zwnj;خودش اجازه دهد که حتی برخی را در خارج از کشور بازجویی کند و یا در عمل خانواده&zwnj;ها را برای تحت فشار قرار دادن خبرنگاران تحت تعقیب قرار دهد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این عمل در عرف حقوقی به نوعی گروگان&zwnj;گیری محسوب می&zwnj;شود. یعنی این اقدام جمهوری اسلامی گروگان&zwnj;گیری ا&zwnj;ست. در چارچوب قوانین بین&zwnj;المللی این رفتار یک اقدام عادی نیست و می&zwnj;توان با اتکا بر قوانین بین&zwnj;المللی از عاملان آن طرح شکایت و این اقدام را محکوم کرد. ضمن آنکه حکومت اسلامی در چارچوب قوانین بین&zwnj;المللی که پذیرفته، به&zwnj;ویژه یکسال پس از انقلاب که عملاً عهدنامه&zwnj; کنوانسیون گروگان&zwnj;گیری و نقض حقوق انسانی گروگان&zwnj;ها را امضا کرده است در این زمینه باید پاسخگو باشد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>بازداشت روزنامه&zwnj;نگاران محلی </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در ماه جاری اخباری مبنی بر بازداشت ۱۲ روزنامه&zwnj;نگار ایلامی منتشر شده بود. چندین روزنامه&zwnj;نگار کرد نیز در حال حاضر در زندان به&zwnj;سر می&zwnj;برند<span dir="LTR">.</span> عدنان حسن پور، مسعود کردپور، خسرو کردپور، محمدصدیق کبودوند و قاسم احمدی ازجمله این افراد هستند. این در حالی&zwnj; است که به دلیل محدودیت&zwnj;های موجود در شهرستان&zwnj;ها ممکن است اخبار این دستگیری&zwnj;ها به طور کامل منتشر نشود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رضا معینی معتقد است: &laquo;این طبیعی&zwnj; است که پایتخت به&zwnj;عنوان مرکز همواره از حساسیت بیشتری چه از نظر اطلا&zwnj;ع&zwnj;رسانی و چه از نظر سرکوب مورد توجه قرار گیرد، ولی برخوردهای حکومتی در شهرستان&zwnj;ها هم رخ داده است. در همین سال گذشته در رابطه با کردستان، آذربایجان، در خوزستان، لرستان و در قسمت&zwnj;های مختلف دیگر اطلاعیه&zwnj;هایی داشتیم از تهدیدها، توقیف&zwnj;ها و به&zwnj;نوعی تهدیدهای نامرئی که علیه اصحاب رسانه صورت گرفته است. این تهدیدهای نامرئی در شهرستان&zwnj;ها خیلی خیلی بیشتر است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">درضمن به این حقیقت هم باید اذعان کرد که همزمان رشد انتشار نشریات در شهرستان&zwnj;ها از پایتخت بیشتر بوده. یعنی ما شهرستان&zwnj;هایی داریم که تعداد بیشتری نشریه دارند. این نشریات به گونه&zwnj;های مختلف توانسته&zwnj;اند منتشر شوند که این خوب است و در عین&zwnj;حال علت این سرکوب&zwnj;ها هم انتشار همین رسانه&zwnj;هاست. این رسانه&zwnj;ها اگرچه بیشتر وابسته به حکومت&zwnj;&zwnj;اند، اما در عین حال از آنجا که بخشی را به اطلاع&zwnj;رسانی اختصاص می&zwnj;دهند، همین در چارچوب جمهوری اسلامی می&zwnj;تواند خطرآفرین و تهدیدکننده باشد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>تحمل&zwnj;ناپذیری زبان طنز </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">امسال روزنامه&zwnj; &quot;شرق&quot; به دلیل چاپ یک کاریکاتور برای چندمین بار توقیف شد. محمود شکرایه که یکی از کاریکاتوریست&zwnj;های ساکن استان مرکزی در ایران است، به دلیل <strong><a href="http://radiozamaneh.com/news/iran/2012/05/21/14572">طراحی کاریکاتوری از یکی از نمایندگان مجلس</a></strong> محکوم به ۲۵ ضربه شلاق شد که البته به دلیل فشارهای رسانه&zwnj;ها در نهایت این نماینده مجلس از شکایت خود صرف&zwnj;نظر کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رضا معینی با تاکید بر اینکه کاریکاتور هنوز در ایران جایگاه خودش را پیدا نکرده است می&zwnj;گوید: &laquo;همواره در ایران این شکل اطلا&zwnj;ع&zwnj;رسانی، اگر بشود اسم آن را اطلاع&zwnj;رسانی گذاشت، همواره تحت فشار بوده و همواره پذیرفته نشده و نه تنها در این رژیم، بلکه در رژیم سابق هم همینگونه بوده&zwnj; است. در این رژیم اما به شکل مشخص&zwnj;تری این برخورد&zwnj;ها صورت می&zwnj;گیرد و سرکوب مطبوعات در ایران به نوعی یک مصونیتی برای مسئولان ایجاد کرده است. یعنی بسیاری از مسئولان به مقدسات تبدیل شده&zwnj;اند. و طبیعی است این مقدسات نباید مورد توهین قرار گیرند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/matbuat.jpg" style="width: 180px; height: 114px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">نماینده مجلس، شهردار یا هرکس دیگری می&zwnj;تواند و باید در چارچوب وظیفه&zwnj; روزنامه&zwnj;نگاری مورد هجو و یا نقد و انتقاد قرار گیرد، اما نقض تقدس و نقض حدود قانونی این مسئله چون در ایران روشن نشده، تبعاً خطرات بسیار بیشتری دارد. در همین سال گذشته بازهم چاپ کاریکاتور باعث توقیف نشریه شده بود. فراموش نکنیم که روزنامه&zwnj;ی &quot;شرق&quot; برای سومین&zwnj;بار برای انتشار یک کاریکاتور توقیف شد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">در حالی که هیچ دلیلی ندارد که اینگونه باشد. نماینده مجلس، شهردار یا هرکس دیگری می&zwnj;تواند و باید در چارچوب وظیفه&zwnj; روزنامه&zwnj;نگاری مورد هجو و یا نقد و انتقاد قرار گیرد، اما نقض تقدس و نقض حدود قانونی این مسئله چون در ایران روشن نشده، تبعاً خطرات بسیار بیشتری دارد. در همین سال گذشته بازهم چاپ کاریکاتور باعث توقیف نشریه شده بود. فراموش نکنیم که روزنامه&zwnj;ی &quot;شرق&quot; برای سومین&zwnj;بار برای انتشار یک کاریکاتور توقیف شد.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>محرومیت از انجمن صنفی</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">مانند چند سال گذشته، روزنامه&zwnj;نگاران ایرانی امسال نیز از حق برخورداری از انجمن صنفی محروم بوده&zwnj;اند. علاوه بر این مسئولان جمهوری اسلامی حاضر به اجرای اصل ۱۶۸ قانون اساسی و برگزاری علنی دادگاه&zwnj;های جرائم مطبوعاتی نیستند. روزنامه&zwnj;نگاران بازداشت&zwnj;شده نیز در اغلب موارد از حق برخورداری از وکیل محروم بودند و برای مدت&zwnj;های طولانی در سلو&zwnj;ل&zwnj;های انفرادی نگهداشته شدند و مورد بازجویی&zwnj;های خشن قرار گرفتند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">عضو &quot;سازمان گزارشگران بدون مرز&quot; درباره&zwnj;ی اجرای قانون مطبوعات و انجمن صنفی روزنامه&zwnj;نگاران به زمانه می&zwnj;گوید:<strong> &laquo;</strong>حتی قانونی که ما به آن معترضیم و معتقدیم که اصلاً به شکل کلی قانونی ا&zwnj;ست علیه مطبوعات، اگر همین قانون را هم جمهوری اسلامی اجرا کند، هیچکدام از این روزنامه&zwnj;نگارانی که امروز در ایران زندانی هستند، در زندان نخواهند ماند و هیچ روزنامه&zwnj;نگار دیگری هم بازداشت نمی&zwnj;شود. ضمن آنکه باید گفت سرکوب در ایران قانونی ا&zwnj;ست و بر مبنای قانون اساسی و قانون مطبوعات این کار را می&zwnj;کنند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">ساختمان انجمن صنفی روزنامه&zwnj;نگاران در سال ۸۸ پلمب شد. این اقدام را ما در همان زمان در اطلاعیه&zwnj;ای که منتشر کردیم، غیرقانونی و غیرقابل قبول دانستیم. چون دولت نمی&zwnj;تواند یک انجمن را حتی بنا بر قوانین جمهوری اسلامی منحل کند. این&zwnj;ها قانون خودشان را هم زیر پا گذاشتند. برای ما به&zwnj;عنوان &quot;گزارشگران بدون مرز&quot;، انجمن صنفی روزنامه&zwnj;نگاران همچنان وجود دارد. علی&zwnj;رغم آنکه اجازه هم نمی&zwnj;دهند که این انجمن حتی از خودش دفاع کند.&raquo;</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>گریز روزنامه&zwnj;نگاران از ایران</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">تداوم برخوردهای امنیتی با روزنامه&zwnj;نگاران موجب خروج اجباری بسیاری از آنان از کشور نیز شده است. این روزنامه&zwnj;نگاران علاوه بر تحمل رنج دوری از وطن و خانواده، مشکلات بسیاری را نیز در تداوم فعالیت حرفه&zwnj;ای خود در خارج از کشور در پیش روی دارند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رضا معینی می&zwnj;گوید: &laquo;تا آنجایی که ما حداقل می&zwnj;دانیم، ده&zwnj;ها روزنامه&zwnj;نگار در طی سال گذشته از ایران خارج شده&zwnj;اند. نسبت به سال&zwnj;های قبل این موج کمتر شده، اما شدت آن ادامه داشته، یعنی واقعیت این است که با وجود ادامه&zwnj; این سرکوب&zwnj;ها باید در انتظار خروج بیش از پیش روزنامه&zwnj;نگاران از کشور باشیم. در سال ۱۳۹۱ تقریباً برای نزدیک به ۱۵ روزنامه&zwnj;نگار و وب&zwnj;نگار پرونده تشکیل داده&zwnj;ایم. این تعداد البته تعداد کلی نیست. یعنی فقط آن&zwnj;هایی&zwnj; هستند که ما برایشان پرونده تشکیل داده&zwnj;ایم و توانسته&zwnj;ایم پرونده&zwnj;شان را دنبال کنیم. روزنامه&zwnj;نگاران ایرانی هم مثل بقیه روزنامه&zwnj;نگاران در جهان وقتی از کشور خودشان خارج می&zwnj;شوند یا مجبور به ترک کشور می&zwnj;شوند و یا در اصل فرار می&zwnj;کنند، با نخستین مشکلی که مواجه می&zwnj;شوند، نداشتن شناخت نسبت به جامعه&zwnj; جدید است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این واقعیت است که علیرغم جهانی&zwnj;شدن ارتباطات روزنامه&zwnj;نگار به دلیل آنکه در کشور خودش کار کرده، شناخت مشخصی از وضعیت کشور خودش دارد و می&zwnj;تواند در این رابطه راحت بنویسد و راحت کار کند و پژوهش انجام دهد، این نخستین دریچه&zwnj;ای است که به روی او بسته می&zwnj;شود و سپس تبعات زندگی در خارج از کشور نیز به مشکلات اضافه می&zwnj;شوند. پذیرش پناهندگی و مجموعه&zwnj;ی مشکلات این گونه که در چارچوب کار روزنامه&zwnj;نگاری نبوده است. البته در کنار این شاید به نوعی دیگر شانسی هم باشد که روزنامه&zwnj;نگار بتواند با ادامه&zwnj; تحصیل، به&zwnj;ویژه آنکه بخش عمده&zwnj; روزنامه&zwnj;نگاران و وب&zwnj;نگاران ما جوان هستند، بیشتر به آموزش و پرورش خودش کمک کند، اما مشکلات بی&zwnj;شماری بر سر راه&zwnj;شان قرار دارد که وارد جزئیات آن در این فرصت کوتاه نمی&zwnj;شوم.&raquo;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2013/03/17/25320#comments اسماعیل جلیلوند بازداشت سرکوب رضا معینی روزنامه نگاران گردش سال ۱۳۹۲ حقوق انسانی ما Sun, 17 Mar 2013 09:59:51 +0000 society 25320 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/18/20803 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/18/20803" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو با رضا معینی، مسئول بخش ایران، افغانستان و تاجیکستان سازمان گزارشگران بدون مرز </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> آیدا قجر </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="267" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/zendan22.jpg?1350843237" /> </div> </div> </div> <p dir="RTL">آیدا قجر &ndash; وظیفه نهادهای بین&zwnj;المللی حقوق بشر در برابر روزنامه&zwnj;نگاران زندانی یا پناهجو چیست؟ آنها چه معیارهایی برای حمایت از روزنامه&zwnj;نگاران و فعالان سیاسی &ndash; اجتماعی دربند دارند؟ آیا امکان حمایت از همه کسانی که به دلایل عقیدتی در زندان&zwnj;ها هستند یا ناچار به ترک ایران شده&zwnj;اند وجود دارد؟</p> <!--break--><!--break--><p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">رضا معینی، فعال اجتماعی &ndash; سیاسی، از مسئولان یکی از این نهادهای بین&zwnj;المللی است. او مسئول بخش ایران، افغانستان و تاجیکستان سازمان بین&zwnj;المللی گزارشگران بدون مرز است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">این انجمن در سال ۱۹۸۵ در پاریس با هدف ارائه گزارش&zwnj; از نابه&zwnj;سامانی&zwnj;هایی كه در كشورهای مختلف به ویژه در كشورهای آسیایی و آفریقایی وجود دارد تاسیس و پس از مدتی به طور متمرکز بر ضرورت آزادی مطبوعات متمرکز شد و با این شعار مشخص که بدون آزادی مطبوعات، آزادی ممکن نیست، به فعالیت ادامه داد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">سازمان گزارشگران بدون مرز دارای چند بخش تحت عنوان دفتر آسیایی، دفتر آفریقایی، دفتر آمریكایی، دفتر خاورمیانه و مغرب و ایران است. حدود ۱۵ سال است که وضعیت مطبوعات ایران با توجه به تحولاتی كه در ایران به وجود آمده به یكی از مسائل عمده این سازمان تبدیل شده است. این نهاد بین&zwnj;المللی در معرفی مطبوعات و روزنامه&zwnj;نگاران ایرانی به جهان سهم عمده&zwnj;ای داشته است. به این بهانه با رضا معینی درباره چگونگی حمایت&zwnj;های این سازمان از روزنامه&zwnj;نگاران زندانی و پناهجوی ایرانی گفت&zwnj;وگویی کرده&zwnj;ایم که می&zwnj;خوانید.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>پس از انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری شمار بسیاری از روزنامه</strong><strong><span dir="LTR">&zwnj;</span></strong><strong>نگاران ایرانی مجبور به ترک ایران شدند</strong><strong><span dir="LTR">.</span></strong><strong> آیا شمار دقیق آنها مشخص هست؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>رضا معینی </strong>- مجموعه روزنامه&zwnj;نگاران و وب&zwnj;نگارانی که از طریق کمک&zwnj;های سازمان گزارشگران بدون مرز خارج شده&zwnj;اند یا حداقل در این سازمان برایشان پرونده تشکیل داده شده بیش از ٢١٠ نفر است که از تیرماه سال ١٣٨٨ تا نیمه شهریور سال جاری ایران را ترک کرده&zwnj;اند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>شما در حمایت از یک روزنامه&zwnj;نگار زندانی به چه نکاتی توجه دارید؟ معیار شما برای حمایت از این افراد چیست؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">وظیفه ما تلاش برای تضمین آزادی اطلاع&zwnj;رسانی است و هویت فردی یا سیاسی زندانی برای ما معیار نیست. دفاع از حقوق زندانی اصل است نه نظر و عقاید روزنامه&zwnj;نگاران. چه بسیار روزنامه&zwnj;نگارانی که ما با عقایدشان موافق نیستیم، اما از حقوق&zwnj;شان دفاع می&zwnj;کنیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اما گاه روی برخی از روزنامه&zwnj;نگاران زندانی بیشتر تاکید می&zwnj;شود و روی برخی دیگر کمتر...</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">برخی مواقع شرایط به ما تحمیل می&zwnj;شود، با آنکه تلاش ما این است که این شرایط را به نفع موضوع مورد نظر خود تغییر دهیم، اما باز از شرایط ساخته شده و اصول ارتباطاتی موجود نمی&zwnj;توانیم سر باز زنیم. برای مثال در روز جهانی زن، به طور طبیعی موضوعات خاصی در باره زنان در جهان طرح می&zwnj;شود. اگر از من خواسته شود تا در این مورد صحبت کنیم، من در اینجا از روزنامه&zwnj;نگار نمی&zwnj;توانم صحبت کنم، اما می&zwnj;توانم از زنان روزنامه&zwnj;نگار و از مردان روزنامه&zwnj;نگاری که از حقوق زنان دفاع می&zwnj;کنند و زندانی شده&zwnj;اند، صحبت کنم تا بتوانم اینگونه زندانیان را به مسئله ذهنی دیگران تبدیل کنم. این آیا بی عدالتی در مورد دیگران ازجمله روزنامه&zwnj;نگاران مرد زندانی است؟ فکر نمی&zwnj;کنم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در کل کار ما تشخیص مطرح شدن یا نشدن روزنامه&zwnj;نگاران نیست. باید و نباید نداریم. اصلاً در این زمینه نباید نداریم، اما در میان ۱۴۶ روزنامه&zwnj;نگار زندانی در جهان که آمار امروز ماست، در روز چند نفر را می&zwnj;توانیم طرح کنیم و سئوال اصلی&zwnj;تر اینکه آیا رسانه&zwnj;ای شدن مسئله یک روزنامه&zwnj;نگار زندانی می&zwnj;تواند به او کمک کند؟ من در این مورد شک دارم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>یعنی معتقدید لزوماً رسانه&zwnj;ای شدن وضعیت زندانیان سیاسی و روزنامه&zwnj;نگاران نقشی در بهبود شرایط آنها ندارد؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">کار ما رسانه&zwnj;ای کردن نیست. کار ما تلاش برای آزادی و تعدیل پرونده یک زندانی است. رسانه&zwnj;ای شدن بخشی از این کار است. آنچه به غلط در افکار عمومی و رسانه&zwnj;ها جا افتاده این است که &quot;رسانه&zwnj;ای کردن الزاما راهگشای آزادی است&quot;. به گمان و تجربه من این تفکر همیشه و در همه موارد درست نیست.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>با این نگاه، حمایت&zwnj;های سازمان روزنامه&zwnj;نگاران بدون مرز تا چه میزان برای روزنامه&zwnj;نگاران زندانی در ایران موثر بوده است؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL"><img alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/rezamoeini.jpg" style="width: 180px; height: 176px; float: right;" /></p> <p dir="RTL">رضا معینی: در همه جوامع، ما با تعدادی از زندانیانی روبه&zwnj;رو هستیم که نامشان به دلایلی بیشتر از دیگران مطرح می شود. برخی مواقع چنان که پیشتر اشاره کردم &quot; چاره&zwnj;ای &quot; نیست، اما مهم این است که طرح این افراد هم به عنوان نمونه از یک شرایط مشخص &quot;زندان و زندانیان&quot; باشد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">نه تنها سازمان ما که دیگر سازمان&zwnj;های فعال در حوزه حقوق بشر، حضورشان تاثیرگذار است. با اطمینان می&zwnj;گویم، اگر وجود نداشتند اوضاع جهان بدتر از امروز بود، اما این سازمان&zwnj;ها با وجود همه تلاش&zwnj;شان در برابر قدرت دولت&zwnj;ها و بوروکراسی حاکم بر نهادهای بین&zwnj;المللی از این میان سازمان ملل، توان&zwnj;شان محدود است. ناظر&zwnj; بر اوضاع هستند، اما برای تغییر، تنها نظارت کافی نیست. روند تغییر کند است. با این حال تغییر ممکن است و این را دست کم در ده سال گذشته شاهدیم. کار ما تنها داد زدن نیست که مذاکره و گفت&zwnj;وگو هم هست. ما بر این باوریم که گفت&zwnj;وگو می&zwnj;تواند جانشین درگیری میان حکومت و مردم شود؛ و بهترین راه آن تضمین آزادی اطلاع&zwnj;رسانی و آزادی بیان است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در مورد ایران و رویداهای پس از دهمین انتخابات ریاست جمهوری در سال ١٣٨٨، ما این پیشنهاد را در نخستین اطلاعیه خود به تاریخ ٢٣ خرداد منتشر کردیم. متاسفانه حکومت ایران راه سانسور و سرکوب را در پیش گرفت. بدون اغراق می&zwnj;توانم بگویم در همان ساعت&zwnj;های اولیه تلاش سازمان گزارشگران بدون مرز و صد البته دیگر نهادهای بین&zwnj;المللی مدافع حقوق بشر و ایرانیان تبعیدی در خارج از کشور، عامل مهمی بود تا صدای گرفته مردمی که در خیابان&zwnj;ها بودند و اجازه راهپیمایی هم نداشتند به گوش جهانیان برسد؛ اطلاع&zwnj;رسانی در این زمینه و از همان ساعت&zwnj;های نخست اعتراض&zwnj;های مردمی مهم بود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>بسیاری از رسانه&zwnj;ها خودآگاه یا ناخودآگاه تمایل به انتشار خبر درباره چهره&zwnj;های مشهور و همچنین آن دسته از روزنامه&zwnj;نگاران و فعالان سیاسی &ndash; اجتماعی دارند که با آنها آشنا هستند. برای جلوگیری از چنین شرایطی یا پر کردن خلاءهای موجود، سازمان خبرنگاران بدون مرز تمهید خاصی دارد؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">باور من این است که ما خبرنگار بی&zwnj;طرف نداریم و اساساً خبرنگار نباید هم بی&zwnj;طرف باشد، اما در این رابطه وظیفه یک رسانه تنها روز شمار وضعیت زندانیان و تمام زندانیان نیست. هیچ رسانه&zwnj;ای در دنیا نمی&zwnj;تواند این کار را انجام دهد. چرا باید وظیفه یک رسانه، گزارشگری تمام وقت از زندان و زندانیان باشد؟</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>مشخص است که ما داریم درباره آن بخش از فعالیت های رسانه&zwnj;ها حرف می زنیم که به حقوق بشر و صدالبته روزنامه&zwnj;نگاران و فعالان سیاسی- اجتماعی دربند می&zwnj;پردازد...</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">یکی از مشکلات ما این است که رسانه&zwnj;های ما امروز باید خلاء بسیاری از نهادهایی را که وجود ندارند، پر کنند. شاید فعالان مدافع حقوق زنان یا مدافعان حقوق کارگران نیز گمان می&zwnj;کنند که رسانه&zwnj;ها در خیلی از مسائل مربوط به این حوزه&zwnj;ها کم&zwnj;کار هستند. بدون شک به عنوان فعالی که در یک سازمان بین&zwnj;المللی در امر دفاع از آزادی اطلاع&zwnj;رسانی کار می&zwnj;کنم، وظیفه&zwnj; دارم که توجه رسانه&zwnj;ها را به مسئله روزنامه&zwnj;نگاران جلب کنم، اما وظیفه یک رسانه نیست که الزاما به این مسئله توجه کند.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>اما بسیاری از فعالان اجتماعی ما اتفاقاً در رسانه&zwnj;ها نیز فعال هستند و ما در حال حاضر با طیف بزرگی از روزنامه&zwnj;نگارانی روبه&zwnj;رو هستیم که فعال اجتماعی شده&zwnj;اند و بر عکس.</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">توجه داشته باشید که رسانه&zwnj;ها مساعدکننده هستند، اما عامل تعیین&zwnj;کننده، شرایط خاص و توازن قدرت در سطح بین&zwnj;المللی و ملی است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">نکته&zwnj;ای دیگر که در سوالات شما چند بار تکرار شده بود، حساسیت به طرح برخی نام&zwnj;ها بود در کنار سکوت درباره دیگران، این به سیاست رسانه&zwnj;ای هم ربط دارد. در همه جوامع، ما با تعدادی از زندانیانی روبه&zwnj;رو هستیم که نامشان به دلایلی بیشتر از دیگران مطرح می شود. برخی مواقع چنان که پیشتر اشاره کردم &quot;چاره&zwnj;ای&quot; نیست، اما مهم این است که طرح این افراد هم به عنوان نمونه از یک شرایط مشخص &quot;زندان و زندانیان&quot; باشد. من به عنوان مثال اگر از سیامک قادری یا احمد زیدآبادی، بهمن احمدی امویی، ژیلا بنی یعقوب و دیگر روزنامه&zwnj;نگاران نام می&zwnj;برم، یا دیگران روی آنها تاکید می&zwnj;کنند، باید به آن تنها به عنوان نمونه و مشخصه&zwnj; و معرف&zwnj; همه روزنامه&zwnj;نگاران زندانی نگاه کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>امروزه به واسطه اینترنت و وسایل ارتباط جمعی، خبر بازداشت فعالان مدنی، سیاسی و روزنامه&zwnj;نگاران یا شهروندان عادی به سرعت منتشر می&zwnj;شود و برخی با انتشار اخبار در شبکه&zwnj;های اجتماعی یا راه انداختن کمپین و حتی تظاهرات به حمایت از آنها بر می&zwnj;خیزند. در این میان از برخی زندانیان حمایت&zwnj;های ویژه&zwnj;ای می&zwnj;شود و برخی نیز از یاد می&zwnj;روند. </strong><strong>به نظر شما </strong><strong>مشکل از کجا ناشی می&zwnj;شود؟</strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">از ساده&zwnj;ترین تا بغرنج&zwnj;ترین مسائل جامعه ما با آزادی اطلاع&zwnj;رسانی و حقوق بشر سر و کار دارد. با آنکه بر این باورم که باید مسئله حقوق بشر و به ویژه زندانیان عقیدتی و از این میان روزنامه&zwnj;نگاران زندانی را به مسئله و دغدغه جامعه تبدیل کرد، اما مثل همیشه دو نظر افراط و تفریط در این زمینه هست، یا تنها از حقوق بشر یا سکوت در برابر آن! زندان و زندانی و اعدام، جلوه&zwnj;های مشخص نقض حقوق بشر هستند، اما همه&zwnj; آن نیستند.</p> </blockquote> <p dir="RTL">مسئله زندان و زندانی سیاسی بسیار فراتر از طرح رسانه&zwnj;ای شدن آن است. متاسفانه بخشی از مسائلی که طرح کردید یک روند طبیعی است که در همه جای دنیا وجود دارد. شاید ما نتوانیم در دنیا به جز نلسون ماندلا از دیگر زندانیان آفریقای جنوبی صحبت کنیم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">بخشی دیگر به وضعیت خود ما و زندان&zwnj;هایمان ارتباط دارد. متاسفانه علی&zwnj;رغم آنکه بیش از هشت دهه است که در ایران زندانی سیاسی داریم، هیچ&zwnj;گاه نهاد معینی برای دفاع از حقوق زندانیان نداشته&zwnj;ایم و هر زمان که چنین نهادی به وجود آمد به سرعت توسط رژیم&zwnj;های سرکوبگر از بین رفت.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">در این زمینه وضعیت فرهنگی ما نیز تاثیر دارد. بدون شک گرایش&zwnj;ها و دیدگاه&zwnj;های سیاسی، ایدئولوژیک و مذهبی هم تاثیر دارند. خوشبختانه در سال&zwnj;های اخیر تحولی به وجود آمده است، اما در گذشته نه چندان دور و با آنکه هنوز هم در برخی موارد شاهد آن هستیم، هر نیروی سیاسی، ایدئولوژیک و مذهبی تنها از هواداران خود دفاع می&zwnj;کرد. به شکل عمومی دفاع بدون قید و شرط از آزادی زندانیان هنوز به فرهنگ عمومی ما تبدیل نشده است، هر چند گسترش رسانه&zwnj;ها و همگانی&zwnj;تر شدن آن تاثیر ویژه&zwnj;ای در انتشار اخبار و اطلاعات داشته است، اما در کل نوعی نگاه غیر عادلانه یا نامتوازن وجود دارد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>در حال حاضر فعالیت&zwnj;های حقوق بشری در پیوند با مسائل ایران به شدت با رسانه&zwnj;های فارسی&zwnj;زبان گره خورده است. به عنوان یک فعال حقوق بشر فکر می&zwnj;کنید این پیوند لازم است چگونه پیش برود؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">از ساده&zwnj;ترین تا بغرنج&zwnj;ترین مسائل جامعه ما با آزادی اطلاع&zwnj;رسانی و حقوق بشر سر و کار دارد. با آنکه بر این باورم که باید مسئله حقوق بشر و به ویژه زندانیان عقیدتی و از این میان روزنامه&zwnj;نگاران زندانی را به مسئله و دغدغه جامعه تبدیل کرد، اما مثل همیشه دو نظر افراط و تفریط در این زمینه هست، یا تنها از حقوق بشر یا سکوت در برابر آن! زندان و زندانی و اعدام، جلوه&zwnj;های مشخص نقض حقوق بشر هستند، اما همه&zwnj; آن نیستند. برای گزارشگران بدون مرز مسئله این است که زندانی کردن حرفه&zwnj;کاران رسانه&zwnj;ها به جامعه مربوط است، مسئله جامعه باید باشد. اگر آزادی بیان و آزادی اطلاع&zwnj;رسانی محدود و سرکوب شود متضرر آن تنها روزنامه&zwnj;نگاران نیستند. دفاع از روزنامه&zwnj;نگاران زندانی امری صنفی و سندیکایی نیست؛ بلکه دفاع از آزادی و آزادی&zwnj;های بنیانی در جامعه است.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL"><strong>فکر می&zwnj;کنید امروز بزرگ&zwnj;ترین مشکل فعالیت&zwnj;های حقوق بشری در پیوند با ایران چیست؟ </strong></p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <blockquote><p dir="RTL">به شکل عمومی دفاع بدون قید و شرط از آزادی زندانیان هنوز به فرهنگ عمومی ما تبدیل نشده است، هر چند گسترش رسانه&zwnj;ها و همگانی&zwnj;تر شدن آن تاثیر ویژه&zwnj;ای در انتشار اخبار و اطلاعات داشته است، اما در کل نوعی نگاه غیر عادلانه یا نامتوازن وجود دارد.</p> </blockquote> <p dir="RTL">جمهوری اسلامی ایران و گفتمان سرکوب قدرت حاکم. این دو چه در داخل و چه در خارج عوامل اصلی&zwnj;اند. اگر امروز منصفانه نگاه کنیم در سراسر کشورمان نیرویی وجود ندارد که آمار درستی از تعداد زندانیان سیاسی ارائه دهد؛ زیرا تمامی قوانین و موازینی که جمهوری اسلامی بر آن استوار است مانع از ارائه این آمار می&zwnj;شود.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">امروز هیچ سازمان ملی یا بین&zwnj;المللی نیست که در این مدت دیده باشم فهرست کاملی از زندانیان سیاسی در دست داشته باشد. ما فهرستی حدودی از روزنامه&zwnj;نگاران زندانی داریم، زیرا تعداد آنها محدود و مشخص است یا در مورد زنان می&zwnj;توان تعداد را تقریباً تائید کرد.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">من هر کاری که کنم، تا زمانی که از زندان بازدید نکنم و دسترسی به دفاتر ثبت&zwnj;نام زندانیان نداشته باشم که هم قوانین بین&zwnj;المللی، و هم قانون ملی بر آن تاکید دارند و ناظران باید به آن دسترسی داشته باشند، قادر نخواهم بود کاری موثرتر انجام دهم و چگونگی دستگیری&zwnj;های خودسرانه و مخفیانه و آمارهای مخدوش را نشان دهم.</p> <p dir="RTL">&nbsp;</p> <p dir="RTL">باید به یاد داشته باشیم که ایران، تهران نیست. آمار زندانیانی که ما داریم بیشتر متعلق به تهران است. از شهرستان ها کمتر اطلاعات داریم.تاکید می&zwnj;کنم عامل این بی&zwnj;اطلاعی، جمهوری اسلامی و نبود یک نهاد مشخص برای پیگیری وضعیت زندانیان و دفاع از حقوق آنها و همچنین موارد نقض حقوق بشر و گزارش&zwnj;دهی آن در ایران است.</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/10/18/20803#comments آیدا قجر رضا معینی روزنامه‌نگاران زندانی سازمان گزارشگران بدون مرز حقوق انسانی ما Thu, 18 Oct 2012 08:50:37 +0000 society 20803 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/12/16929 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/12/16929" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> در گفت‌وگو با رضا معینی، مسئول بخش فارسی‌زبان گزارشگران بدون مرز </div> </div> </div> <div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> ایرج ادیب‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="304" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/zahra.kazemi.jpg?1342101693" /> </div> </div> </div> <p>ایرج ادیب&zwnj;زاده - زهرا کاظمی، خبرنگار ایرانی&zwnj;تبار کانادایی، روز دوم تیرماه ۱۳۸۳- یعنی ۹ سال پیش،- در حالی&zwnj;که از گردهمایی خانواده&zwnj;های زندانیان سیاسی مقابل زندان اوین عکس می&zwnj;&zwnj;گرفت، بازداشت شد. او در مدت بازداشت مورد شکنجه و آزار قرار گرفت و در اثر ضربات وارده، روز بیستم تیرماه همان سال در بیمارستان نظامی &laquo;بقیه&zwnj;الله&raquo; درگذشت.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <div dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120711_SalgardeghatlezahraKazemi+RMoini.mp3"><img src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" alt="" /></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">علت مرگ زهرا کاظمی ضربه&zwnj; مغزی اعلام شد. پیکر او با شتاب و برخلاف خواسته پسرش، استیون هاشمی که در کانادا زندگی می&zwnj;کند، در شیراز به خاک سپرده شد و از زمان خاکسپاری تا به امروز، هنوز با خواسته&zwnj; فرزند او برای نقش قبر و انتقال پیکر مادرش به کانادا، موافقت نشده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سازمان گزارشگران بدون مرز، به همین مناسبت، در نهمین سالگرد کشته شدن این خبرنگار - عکاس ایرانی- کانادایی، روز سه&zwnj;شنبه دهم جولای، یک گردهمایی اعتراضی و سمبلیک برابر دفتر &laquo;ایران&zwnj;ایر&raquo; در خیابان شانزلیزه پاریس، مقابل چشمان صدها توریست و نمایندگان رسانه&zwnj;های مختلف فرانسوی و خارجی برپا کرد. در این مراسم نسبت به امنیت جان خبرنگاران و وب&zwnj;نگاران زندانی در ایران هشدار داده شد که بر اساس آمار این سازمان، ۳۳ روزنامه&zwnj;نگار، ۱۹ وب&zwnj;نگارند و شمار زیادی زندانی سیاسی هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از رضا معینی، مسئول بخش فارسی زبان سازمان گزارشگران بدون مرز در پاریس، درباره این تظاهرات اعتراضی در مقابل ایران&zwnj;ایر <span dir="RTL">پرسیده&zwnj;ایم</span> و اینکه آیا واکنشی از سوی مسئولان دفتر ایران&zwnj;ایر یا سفارت جمهوری اسلامی دیده شد یا خیر؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>رضا معینی</strong> - واکنشی که خیر، ولی سئوالی که از ما پرسیدند، این بود که چرا در مقابل ایران&zwnj;ایر؟ من این توضیح را باید بدهم که دفتر ایران&zwnj;ایر در شانزه&zwnj;لیزه یکی از پررفت&zwnj;وآمدترین خیابان&zwnj;های پاریس و در عین حال نزدیک به بسیاری از دفاتر رسانه&zwnj;های بین&zwnj;المللی قرار دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img width="150" height="137" align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/moini.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">رضا معینی</div> </blockquote> <div dir="RTL">این حرکت اعتراضی ما، بدون شک، بدون مجوز بود و در عمل برای سرعت بیشتر و انعکاس بیشتر خبر آن، این نقطه را برگزیدیم. دفتر ایران&zwnj;ایر در مجموعه&zwnj; ساختمانی قرار دارد که به عنوان &laquo;خانه ایران&raquo; معروف و به شکلی سمبلیک نشان&zwnj;دهنده ایران است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در پیوند با این اعتراض، متأسفانه نه تنها سفارت جمهوری اسلامی و دفتر ایران&zwnj;ایر که حتی مقامات رسمی هم، علی&zwnj;رغم انتشار خبر آن توسط آژانس&zwnj;های خبری جهان، تاکنون واکنشی نشان نداده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>واکنش مردم نسبت به این رویداد که با هدف جلب توجه مردم نسبت به شرایط زندان&zwnj;ها و زندانیان سیاسی ایرانی، به ویژه روزنامه&zwnj;نگاران زندانی شکل گرفت چگونه بود؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما می&zwnj;خواستیم در همین خیابان یا توسط عکس&zwnj;هایی که گرفته می&zwnj;شود، نشان بدهیم که زندانی در ایران چه وضعیتی دارد. از طریق پنج نفر که در مقابل پنج سمبل رسانه مثل کامپیوتر، رادیو، روزنامه و یا قلم و کاغذ، ایستاده بودند، می&zwnj;خواستیم بگوییم که شکنجه چگونه است.</div> <blockquote><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img width="200" height="112" align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/zahra.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">زهرا کاظمی، هدی صابر و علیرضا افتخاری، افرادی بودند که طی این مدت در زندان کشته شده&zwnj;اند، عده&zwnj;ای شهادت داده&zwnj;اند که این افراد کشته شده&zwnj;اند، ولی تاکنون هیچ اقدامی برای مجازات مجرمان، آمران و عاملان این جنایت&zwnj;ها طرح نشده، اعلام نشده و پیش نرفته است.</div> </blockquote> <div dir="RTL">در عکسی که روی رسانه&zwnj;های تصویری منتشر شده است، شکل شکنجه شده و مثله شده بسیاری از روزنامه&zwnj;نگاران را نشان داده&zwnj;ایم که شاید کمی اغراق&zwnj;آمیز به نظر برسد، ولی واقعیت این هست که زندانی سیاسی بدون شک شکنجه می&zwnj;شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از یکی از دوستان روزنامه&zwnj;نگاری که در آنجا تشریف داشتند، در این زمینه پرسیدم و ایشان گفتند که بیشتر شکنجه&zwnj;های سفید بوده، نه اینگونه شکنجه. بدون شک زخم شکنجه&zwnj; سفید روی جسم و جان ماندگارتر است، ولی ما به شکل سمبلیک می&zwnj;خواستیم نشان بدهیم که وضعیت زندانیان در ایران وخیم است و باید به این عنوان حرکتی انجام شود. ما در فراخوان&zwnj;مان از جامعه جهانی خواستار توجه بیشتر به آن شده&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>این مراسم واکنشی هم در رسانه&zwnj;های فرانسوی داشت؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">چندین شبکه تلویزیونی در آنجا حضور داشتند و فیلم گرفتند و هم&zwnj;چنین نمایندگان برخی رادیوها در آنجا بودند. به ویژه روی شبکه&zwnj;&zwnj;های اجتماعی، تصویری را که می&zwnj;خواستیم منتشر و طرح بشود، منتشر شده است و این تصویر را از روز سه&zwnj;شنبه عصر، تقریباً روی سایت&zwnj;ها و رسانه&zwnj;های خبری، به شکل بین&zwnj;المللی و به ویژه در میان ایرانیان می&zwnj;بینیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>از ایران هم واکنشی مشاهده کرده&zwnj;اید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بسیاری از پیام&zwnj;هایی که از دیروز به بخش&zwnj;های مختلف سازمان گزارشگران بدون مرز رسیده، پیام&zwnj;های تشکر و سپاس بوده و بسیاری از آنها از سوی خانواده&zwnj;ها و برخی از زندانیان سابق است. دوستان و همکارانی هم قبلاً که در زندان بوده&zwnj;اند و بعد خارج شده&zwnj;اند، از آن شرایط عبور کرده&zwnj;اند، ولی هم&zwnj;چنان قلبشان می&zwnj;تپد. آنها پیام&zwnj;هایی برای ما ارسال کرده&zwnj;اند که برای خودمان دلگرمی بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>در بیانیه سازمان گزارشگران بدون مرز، به ویژه نسبت به وضعیت پنج زندانی سیاسی محمد صدیق کبودوند، بهمن احمدی امویی، آرش هنرور شجاعی، محمد سلیمانی&zwnj;نیا و نرگس محمدی - که اعلام کرده &laquo;هر حادثه&zwnj;ای در زندان برای من پیش آمد، عامدانه است&raquo;- هشدار داده شده. این هشدار به علت وضعیت نگران کننده این زندانیان سیاسی است؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">دقیقاً. آنچه ما گفته&zwnj;ایم، این است که شرایط این پنج نفر نمونه&zwnj;&zwnj;&zwnj;وار، نشان&zwnj;دهنده شرایط زندانیان سیاسی ایران است. در مورد این پنج نفر، همه سخت&zwnj;گیری&zwnj;ها، آزار و اذیت&zwnj;های قضایی، اعمال فشار و شکنجه اعمال شده و دستگیری&zwnj;های&zwnj;شان هم خودسرانه بوده است و هم غیر قانونی. مثلاً آقای صدیق کبودوند وضعیت وخیمی دارند. ایشان در حال مرگ هستند. یعنی به&zwnj;طور مشخص، فاصله زیادی با مرگ ندارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما در این اطلاعیه گفته&zwnj;ایم که بسیاری از روزنامه&zwnj;نگاران زندانی در ایران، امروز در همان مکان و در همان شرایطی به سر می&zwnj;برند که زهرا کاظمی در آنجا به قتل رسید. زهرا کاظمی در چنین شرایطی به قتل رسید و بنابراین با این عنوان در نهمین سالروز مرگ زهرا کاظمی، می&zwnj;خواستیم بگوییم که متأسفانه آن شرایط ادامه داشته است و دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>محمدجواد لاریجانی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه، باز تکرار کرده&zwnj; که نظام کسی را به خاطر فعالیت سیاسی زندانی نکرده و گفته که &laquo;زندانی سیاسی&raquo;، اتهام دشمن است. ارزیابی شما از حرف او چیست؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">صحبتی که ایشان کرده&zwnj;اند، اهمیت زیادی ندارد، به دلیل تکراری بودن آن. اما از این زاویه که ایشان یکی از نمایندگان و نماینده اصلی جمهوری اسلامی در محافل حقوق بشری هستند و خارجی&zwnj;ها به او لقب &laquo;آیت&zwnj;الله حقوق بشر&raquo; جمهوری اسلامی داده&zwnj;اند، صحبت ایشان مهم است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img width="200" height="356" align="middle" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/zahrakazemi.ok_.jpg" alt="" /></div> <div dir="RTL">بسیاری از روزنامه&zwnj;نگاران زندانی در ایران، امروز در همان مکان و در همان شرایطی به سر می&zwnj;برند که زهرا کاظمی به قتل رسید.</div> </blockquote> <div dir="RTL">بدون شک، پیش از ایشان هم برخی دیگر از مقامات جمهوری اسلامی گفته بودند که در نظام اسلامی، ما &laquo;مخالف&raquo; نداریم، &laquo;محارب&raquo; داریم و بنابراین اساساً زندانی سیاسی نداریم. به این عنوان کسی که منتقد و معترض نظام جمهوری اسلامی است، به شکل عمومی، از آغاز انقلاب تاکنون &laquo;محارب&raquo; بوده و علیه حکومت جمهوری اسلامی قیام کرده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این صحبت جدیدی نیست. آنچه ما امروز باید بپرسیم، این است که آنچه به سازمان ما مربوط می&zwnj;شود، یعنی این ۳۳ روزنامه&zwnj;نگار زندانی، برای چه در زندان هستند؟ بهمن احمدی امویی چرا در زندان است؟ آیا کاری غیر از نقد روزنامه&zwnj;نگارانه وضعیت اقتصادی ایران انجام داده است؟ آقای محمد سلیمانی&zwnj;نیا به چه دلیلی در زندان هستند؟ آیا جرم نرگس محمدی که محکومیتش به&zwnj; خاطر همکاری با یک مؤسسه&zwnj; دفاع از حقوق بشر و خانم عبادی، یعنی کانون مدافعان حقوق بشر بوده، یک جرم سیاسی است؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>سازمان شما بر این عقیده است که ایران دومین زندان بزرگ جهان برای روزنامه&zwnj;نگاران است. آیا هم&zwnj;چنان این عقیده را دارید؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما بر مبنای آمار می&zwnj;گوییم که ایران پس از چین، بزرگ&zwnj;ترین زندان جهان برای روزنامه&zwnj;نگاران است. این مطلب مشخص و معینی است. اسامی&zwnj;ای که ما به عنوان روزنامه&zwnj;نگار و وب&zwnj;نگار اعلام کرده&zwnj;ایم، اسامی دروغینی نیستند. این افراد در زندان هستند و با این تعداد، ایران امروز دومین زندان بزرگ جهان برای روزنامه&zwnj;نگاران است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ضمن آنکه ما در همین اطلاعیه تاکید کرده&zwnj;ایم که ایران برای مصونیت از مجازات، یکی از استثنایی&zwnj;ترین کشورها است. زهرا کاظمی، هدی صابر و علیرضا افتخاری، افرادی بودند که طی این مدت در زندان کشته شده&zwnj;اند، عده&zwnj;ای شهادت داده&zwnj;اند که این افراد کشته شده&zwnj;اند، ولی تاکنون هیچ اقدامی برای مجازات مجرمان، آمران و عاملان این جنایت&zwnj;ها طرح نشده، اعلام نشده و پیش نرفته است. چنان&zwnj;که قاتلان و آمران کشتار روزنامه&zwnj;نگارانی مثل محمد مختاری، محمدجعفر پوینده، مجید شریف، پیروز دوانی و امیدرضا میرصیافی، وب&zwnj;نگاری که بنا بر شواهدی که ما در دست داریم، می&zwnj;توانم بگویم در زندان به قتل رسیده است، هم&zwnj;چنان آزادانه و بهره&zwnj;مند از مصونیت کیفری می&zwnj;توانند به زندگی خود ادامه دهند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>نگاه شما به وضعیت آزادی بیان و روزنامه&zwnj;نگاران در ایران چیست؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آن&zwnj;&zwnj;چه بخواهیم به عنوان روزنامه مستقل از آن نام ببریم، در ایران نداریم. مجموعه روزنامه&zwnj;هایی هستند که تحت نظر و تسلط وزارت ارشاد اسلامی و دولت جمهوری اسلامی هستند. ۹ نهاد بر سانسور در ایران نظارت دارند؛ از نهادهایی که مقام رهبری گذاشته&zwnj;اند تا دیگر نهادهایی که در عمل در حاشیه سیستم سرکوب جمهوری اسلامی قرار دارند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابراین از آنجایی که ۳۳ روزنامه&zwnj;نگار به خاطر نوشتن نقد در ایران زندانی هستند، از آنجایی که ۱۹ وب&zwnj;نگار به خاطر ابراز عقیده آزاد روی اینترنت زندانی&zwnj;اند، من فکر نمی&zwnj;کنم بتوان از آزادی بیان صحبت کرد و آزادی بیان و اطلاع&zwnj;رسانی در ایران جایی ندارد.</div> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/07/12/16929#comments ایرج ادیب‌زاده رضا معینی زهرا کاظمی گزارشگران بدون مرز حقوق انسانی ما Thu, 12 Jul 2012 13:01:55 +0000 16929 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/05/04/13995 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/05/04/13995" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> ایرج ادیب‌زاده </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="268" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/d8a2d8b2d8a7d8afdb8c-d8a8db8cd8a7d9861.png?1336325081" /> </div> </div> </div> <p>ایرج ادیب&zwnj;زاده - روز گذشته سوم ماه مه ۲۰۱۲ میلادی، روز جهانی آزادی مطبوعات و آزادی بیان بود.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">کمیته حمایت از روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران در نیویورک، ایران را در فهرست ده کشور نخست سرکوبگر مطبوعات و آزادی بیان در رده چهارم، بعد از اریتره، کره شمالی و سوریه قرار داده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">سازمان گزارشگران بدون مرز که مرکز آن در پاریس است، با چاپ عکس رهبران کشورهایی که در آنها آزادی مطبوعات وجود ندارد، ازجمله علی خامنه&zwnj;&rlm;ای، به امنیت روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران در جهان اشاره کرده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;<a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/iraj_03_05_2012_rouze_jahani_matbouat_rMoini.mp3"><img width="273" height="31" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/musicicon.jpg" alt="" /></a></div> <div dir="RTL">به همین بهانه با رضا معینی، مسئول بخش فارسی سازمان گزارشگران بدون مرز گفت&zwnj;وگویی کرده&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>روز آزادی مطبوعات و آزادی بیان برای شما که هر روز رویدادهای مربوط به این مسئله را دنبال می&rlm;&zwnj;کنید، چه معنایی دارد؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>رضا معینی</b>: این روز برای من به شکل مشخص چند خاطره را یادآوری می&rlm;&zwnj;کند: اول اینکه سازمان گزارشگران بدون مرز تنها سازمانی بود که در اوایل دهه ۹۰ میلادی اختصاص چنین روزی را به عنوان روز جهانی آزادی مطبوعات و آزادی بیان پیشنهاد کرد و بعد از سوی یونسکو و سازمان ملل این پیشنهاد پذیرفته شد. بنابراین به نوعی روز ماست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از سوی دیگر، متأسفانه باید بگویم روزی است که مجموعه&rlm; خاطرات ما از کشته&rlm;&zwnj;شده&rlm;&zwnj;ها و همه&rlm; کسانی را که در راه آزادی بیان و اطلاع&rlm;&zwnj;رسانی جان باخته&rlm;&zwnj;اند تجدید می&rlm;&zwnj;کند. روز ارجگذاری ماست به مجموعه&rlm;&zwnj;ی قلم به&rlm;&zwnj;دستانی که با تباهی و درد در سراسر جهان مبارزه می&rlm;&zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از این رو، مجموعه کار ما نشان دادن اهمیت این روز است. ما برای سوم ماه مه سال ۲۰۱۲ به مسائلی که اخیراً در جهان، در این رابطه گذشته است، پرداخته&zwnj;&rlm;ایم. آنچه برای ما مهم است، مسئله امنیت روزنامه&zwnj;&rlm;نگاران است. این امنیت باید حفظ بشود. زندگی روزنامه&rlm;&zwnj;نگار یک زندگی عادی نیست و از جان باختن روزنامه&rlm;&zwnj;نگار هم باید ممانعت به عمل بیاید و به نوعی ممنوع شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>اطلاعیه امسال سازمان گزارشگران بدون مرز هم به همین امنیت روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران در جهان اختصاص داشته است. چرا امسال روی این مسئله بیشتر تاکید شده است تا سانسور و زندانی شدن روزنامه&zwnj;&rlm;نگاران و دیگر مسائل؟ </b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از اول سال میلادی جدید تا امروز، یعنی آغاز پنجمین ماه سال، در هر پنج روز، یک خبرنگار یا یک فعال اطلاع&zwnj;&rlm;رسانی به قتل رسیده است. بیشترین این قتل&rlm;&zwnj;ها در مناطقی که درگیری&rlm;&zwnj;های نظامی در جریان بوده، مثلاً در سومالی و سوریه اتفاق افتاده است. در عمل مسئله امنیت روزنامه&zwnj;نگاران از این زاویه اهمیت می&zwnj;یابد که اگر بخواهیم تعداد تهاجم به روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران و تعداد روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران زندانی را که به نوعی مورد خشونت قرار گرفته&zwnj;اند مبنا قرار دهیم، متوجه می&zwnj;شویم که این موضوع دارد به یک مسئله اصلی تبدیل می&rlm;&zwnj;شود؛ این&rlm;که آیا جهان بدون اطلاع&rlm;&zwnj;رسانی می&rlm;&zwnj;تواند ادامه یابد، مسئله اصلی جهان است و در این رابطه، حفظ جان روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران و در اصل فعالان اطلاع&rlm;&zwnj;رسانی که شامل وب&rlm;&zwnj;نگاران و شهروند- روزنامه&zwnj;&rlm;نگاران هم می&rlm;&zwnj;شود یک نکته بسیار مهم است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>اطلاعیه&rlm;&zwnj;های سازمان گزارشگران بدون مرز در ماه&rlm;های اخیر و حتی می&zwnj;&rlm;توان گفت در چندسال اخیر، به طور پیوسته نشان&zwnj;دهنده دل&rlm;&zwnj;نگرانی این سازمان از زندانی شدن روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران و سرکوب آن&rlm;ها است. آیا در مورد روزنامه&zwnj;&rlm;نگاران زندانی ایران، اقدام دیگری هم از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز صورت گرفته است؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این رابطه، مسئله اصلی ما ارائه گزارش درباره وضعیت مشخص این روزنامه&zwnj;&rlm;نگاران در زندان&rlm;&zwnj;ها بوده است. امروز همانگونه که در این اطلاعیه تاکید کرده&rlm;&zwnj;ایم، در ایران ۳۰ روزنامه&rlm;&zwnj;نگار زندانی وجود دارد که این مجموعه بین شش تا ۱۵ سال محکوم به زندان شده&rlm;&zwnj;اند. مجموعه&zwnj;&rlm;ای که ما از آن صحبت می&rlm;&zwnj;کنیم، بیش از ۳۰۰ روزنامه&rlm;&zwnj;نگار و وب&rlm;&zwnj;نگار را در بر می&rlm;&zwnj;گیرد که بعد از انتخابات مورد مناقشه آقای محمود احمدی&zwnj;&rlm;نژاد، یعنی از ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ تا پایان سال ۱۳۹۰ (آغاز سال ۲۰۱۲) زندانی شده&zwnj;&rlm;اند. تعدادی از آن&rlm;ها محکومیت&rlm;&zwnj;های سنگین گرفته&rlm;&zwnj;اند و به قید وثیقه آزاد شده&rlm;&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><img width="180" height="164" align="right" src="/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/moini.jpg" alt="" />رضا معینی</div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این محکومیت&rlm;&zwnj;های سنگین به عنوان تهدید همیشگی علیه روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران، برای امنیت شغلی و امنیت حتی جانی آن&rlm;ها عمل می&rlm;کند. چون بخشی از آن&rlm;ها همواره آماده&zwnj;&rlm;اند که به زندان برگردند. در همین یک ماه گذشته حدود پنج روزنامه&rlm;&zwnj;نگار که قبلاً محکوم شده بودند، به زندان بازگشتند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بنابراین کار ما ارائه&rlm; این مجموعه&rlm; گزارش&rlm;&zwnj;هاست. در کنار گزارش&zwnj;&rlm;دهی به نهادهای بین&zwnj;&rlm;المللی، ساختن افکار عمومی و گفتن اینکه این وضعیت نمی&rlm;&zwnj;تواند تداوم بیابد، کار دیگر ماست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>... بعد هم یاری رساندن به روزنامه&zwnj;&rlm;نگاران ایرانی&rlm;&zwnj;ای که مجبور به مهاجرت شده&rlm;&zwnj;اند. اینطور نیست؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بدون شک. در اساسنامه&rlm; ما بند یا ماده&zwnj;&rlm;ای برای این&rlm; کار نیست، اما به هر صورت وظیفه&zwnj;&rlm;ای است که ما انجام می&rlm;&zwnj;دهیم. به&rlm;&zwnj;ویژه در رابطه با کشورهایی که مشکلات خاصی برای آن&rlm;ها به&rlm;&zwnj;وجود می&rlm;&zwnj;آید. به روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران ایرانی که از سال ۱۳۸۸ به بعد هم&rlm;چنان به خارج از ایران مهاجرت می&rlm;&zwnj;کنند و هم&rlm;چنین به روزنامه&zwnj;نگاران خارج شده از سوریه و یا روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران سومالیایی یا اریتره&rlm;&zwnj;ای که مشکلات خاصی دارند، کمک می&zwnj;کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>از همین فرصت استفاده می&rlm;&zwnj;کنم و چون در فرانسه هستیم، سئوالی را در پیوند با مناظره یا مشاجره&rlm; تلویزیونی بین دو نامزد ریاست جمهوری فرانسه، نیکلای سارکوزی و فرانسو هولاند در روز چهارشنبه دوم ماه مه مطرح می&rlm;&zwnj;کنم. این مناظره به مدت دو و نیم ساعت جریان داشت. بعد هم واکنش&rlm;&zwnj;های طرفداران آنها را به دنبال داشت که راست&rlm;&zwnj;ها سارکوزی را برنده اعلام کردند و چپ&rlm;&zwnj;ها هولاند را. شما وضعیت انتخابات این دوره ریاست جمهوری فرانسه را چطور دیدید</b>؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">علی&zwnj;رغم درخواست سازمان گزارشگران بدون مرز از همه نامزدهای این انتخابات مبنی بر اینکه به مسئله&rlm; آزادی بیان و آزادی رسانه&rlm;&zwnj;ها توجه کنند و آن را به یک بحث تبدیل کنند، متأسفانه مسئله&rlm; آزادی مطبوعات و وضعیت مطبوعات به شکل کلی، نه تنها مورد بحث زیادی قرار نگرفت، بلکه یکی از کمرنگ&rlm;&zwnj;ترین مباحثی بود که به آن پرداخته شد و موضوعی بود که درواقع کنار گذاشته شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما بدون اینکه بخواهیم وارد مسئله&rlm; سیاسی بشویم که کدام نامزد یا کدام نماینده چه&rlm;&zwnj;کار خواهند کرد (چون کار ما هم نیست)، آنچه برای&rlm;مان مهم بود و روی آنهم تاکید داشتیم، این شعار سازمان گزارشگران بدون مرز بود که &laquo;بدون دانستن، انتخاب ناممکن است&raquo;. یعنی ما نمی&rlm;&zwnj;توانیم بدون دانستن انتخاب کنیم، در هیچ&rlm; کجای جهان، انتخابات بدون آزادی مطبوعات، بدون آزادی بیان و آزادی کامل، انتخابات نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این رابطه، در فرانسه مشکلات زیادی نداشتیم. ما دوتا اطلاعیه منتشر کردیم و مثل هر کشور دیگری حالت مونیتورینگ خودمان را داریم، نگاه می&rlm;&zwnj;کنیم، ضایعات را می&rlm;&zwnj;شماریم و طرح می&rlm;&zwnj;کنیم. به&rlm;&zwnj;جز چند موردی که پیش آمده بود، اقدام خاص دیگری نکردیم، اما طیف گسترده&rlm; مطبوعات با گرایش&zwnj;های مختلف، آزاد بودند و در این رابطه فعالیت کردند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">جالب است که یکی از همکاران ما از ایران از من سئوال می&zwnj;کرد که طی این مدت چند روزنامه تعطیل شده&zwnj;&rlm;اند، که من پاسخ دادم خوشبختانه هنوز به آنجا نرسیده&rlm;&zwnj;ایم و امیدوارم این کشورها هیچ&zwnj;وقت هم به آنجا نرسند که علی&zwnj;رغم آن&rlm;که دمکراسی&rlm;&zwnj;ها متأسفانه در حال عقب&rlm;&zwnj;نشینی هستند، روزنامه&rlm;&zwnj;ای برای این کار تعطیل بشود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما در عمل اقدامات برخی از نامزدها را در حملات&rlm;&zwnj;شان به روزنامه&rlm;&zwnj;ها و مطبوعات محکوم کردیم؛ چه در یک اطلاعیه و چه طی نامه&rlm;&zwnj;های خصوصی&rlm;&zwnj;ای که برای&rlm;شان فرستاده&rlm;&zwnj;ایم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>قطعاً نمی&rlm;&zwnj;شود این جریان&rlm;&zwnj;ها را با آنچه در جمهوری اسلامی می&rlm;&zwnj;گذرد، مقایسه کرد. اینطور نیست؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما در همین اطلاعیه&rlm;&zwnj;ای هم که منتشر کرده&zwnj;&rlm;ایم، به&rlm;&zwnj;طور مشخص در این زمینه صحبت کرده&zwnj;ایم. نه تنها در فرانسه، بلکه در خیلی از جاهای دیگر، حتی در کشورهایی مثل پاکستان، علی&zwnj;رغم اینکه یکی از کشورهای پرمرگ برای روزنامه&rlm;&zwnj;نگاران به شمار می&zwnj;آید و یا در افغانستان و در کردستان عراق که نزدیک ما و دولت&rlm;&zwnj;های جوانی هم هستند، آزادی مطبوعات به مراتب بیشتر و بهتر از ایران است. یعنی قابل مقایسه نیست. حتی نمی&zwnj;&rlm;توان شرایط ازبکستان را با وضعیت کردستان عراق یکی دانست. بدون شک قابل مقایسه نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همانطور که گفتم، برای یک انتخاب، نخستین چیز دانستن است. بدون دانستن، یعنی با نابینا بودن و نادیدن، نمی&rlm;توان کسی و چیزی را انتخاب کرد. هر انتخابی که بخواهد صورت بگیرد، ضامنش، آزادی بیان و مطبوعات است.</div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/05/04/13995#comments آزاری رسانه ها ایرج ادیب زاده رضا معینی روزنامه نگاران گزراشگران بدون‌ مرز حقوق انسانی ما Fri, 04 May 2012 14:11:09 +0000 Babak M 13995 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/02/22/11284 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/02/22/11284" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> حمید مافی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="800" height="600" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/montazeri1_0.jpg?1329891343" /> </div> </div> </div> <p>&nbsp;تاریخ زندگی سیاستمداران بالا و پایین بسیار دارد و در این فراز و فرودها &ldquo;نقطه عطفی&rdquo; وجود دارد که سرنوشت سیاستمداران را دگرگون می&zwnj;کند.&zwnj;گاه تنها یک تصمیم می&zwnj;تواند از یک چهره خوب یادگاری بد به جای بگذارد و یا عکس این حکایت. چرا که تاریخ در قضاوت&zwnj;ها و روایت&zwnj;هایش دو گروه نامدار دارد؛ یکی آنان که مقابل ستم ایستادند و دیگری آنان که ستم کردند.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <div dir="RTL">&nbsp;&ldquo;آیت الله حسین&zwnj;علی منتظری&rdquo; را باید در شمار سیاستمدارانی قرار داد که در تاریخ اذهان عمومی جامعه، در میان مردان نیک قرار گرفته است. او که پیش از انقلاب ۵۷ برای تبیین تئوری ولایت فقیه تلاش کرده بود و پس از انقلاب برای گنجاندن اصل ولایت فقیه در قانون اساسی پافشاری&zwnj;های بسیار داشت، سال&zwnj;ها بعد در تئوری خود تجدید نظر کرد و &ldquo;ولایت مطلقه&rdquo; را &ldquo;شرک&rdquo; خواند و انتصابی بودن ولایت را به نقد کشید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او که پیش از انقلاب داد و ستد با بهائیان را حرام دانسته بود، در سال&zwnj;هایی که حکومت ایران بر بهائیان سخت گرفت، حکم به برخورداری و برابری آنان از حقوق انسانی داد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">منتظری به نقادی سیاست&zwnj;های رهبر جمهوری اسلامی که مقامی بالا&zwnj;تر از او داشت، نشست وبرنحوه مدیریت جنگ ایران و عراق و تداوم آن نقدهای بسیار داشت. در روزهایی که زنان ایران برای حقوق برابر تلاش می&zwnj;کردند، بازهم &ldquo;آیت الله&rdquo; بود که حکم به مساوات و برابری داد تا به نوعی <span dir="LTR">&ldquo;</span>در خود<span dir="LTR">&rdquo;</span> و <span dir="LTR">&ldquo;</span>علیه خود<span dir="LTR">&rdquo;</span> قیام کرده باشد و راه تجدیدنظر در پیش بگیرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>منتظری به نقادی سیاست&zwnj;های رهبر جمهوری اسلامی که مقامی بالا&zwnj;تر از او داشت، نشست وبرنحوه مدیریت جنگ ایران و عراق و تداوم آن نقدهای بسیار داشت</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آیت الله حسینعلی منتظری پس از مرگش نیز همچنان خبر ساز است. چندی قبل جزوه&zwnj;ای منتشر نشده از پرسش و پاسخ&zwnj;های&nbsp; او با فرزندش در انتقاد از خود خبرساز شد و چند روز قبل هم حمله دوباره نیروهای امنیتی به دفتر آیت الله بار دیگر نام این مرجع تقلید معترض را در خبرها پر رنگ تر ساخت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>وقتی سکوت جایز نیست</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما آنچه که بیش از هر مساله دیگری به نیک&zwnj;نامی و ماندگاری منتظری در ذهن فعالان سیاسی ایران کمک کرد، حمایت او از کسانی بود که در جمهوری اسلامی حقوقشان پایمال شد. اعتراض او به رفتار با زندانیان سیاسی و عقیدتی در دهه ۶۰ و اعدام&zwnj;ها و شکنجه&zwnj;ها از آیت الله مدافع ولایت فقیه، چهره&zwnj;ای به یادگار گذاشت که مخالفان سیاسی و عقیدتی&zwnj;اش نیز به نیکی از آن یاد می&zwnj;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مرجع تقلید شیعیان فاصله اندکی تا نشستن بر مسند عالی&zwnj;ترین مقام جمهوری اسلامی ایران داشت، اما <span dir="LTR">&ldquo;</span>حقیقت تلخ زندان&zwnj;ها<span dir="LTR">&rdquo;</span> و اعدام&zwnj;ها را تاب نیاورد و مصلحت پیشه نکرد. در فاصله دو ماه مانده تا درگذشت آیت الله خمینی یکبار دیگر صدای اعتراض&zwnj;اش به وضعیت زندان&zwnj;ها و اعدام&zwnj;ها را بلند کرد و با نامه&zwnj;ای که به آیت الله خمینی نوشت، عطای حکومت را به لقاء اش بخشید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او نتوانست چون بسیاری دیگر از دست اندرکاران عالی رتبه جمهوری اسلامی در دهه ۶۰ سکوت اختیار کند و <span dir="LTR">&ldquo;</span>راز جمعی حاکمان<span dir="LTR">&rdquo;</span> را پنهان کند. به&zwnj;سان رمزگشا پرده از فاجعه انسانی در زندان&zwnj;های ایران برداشت و مامن و پناه زندانیان سیاسی با هر عقیده&zwnj;ای شد و با این انتخاب، نامی ماندگار در تاریخ سیاسی ایران به جای گذاشت.<img width="200" height="133" vspace="2" hspace="2" border="2" align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/montazeri2.jpg" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آنکه به قدرت گفت؛ نه</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رضامعینی، مسوول میز ایران، افغانستان و تاجیکستان سازمان گزارشگران بدون مرز، که خود زندان&zwnj;های دهه ۶۰ ایران را تجربه کرده است، می گوید: یکی از گره&zwnj;گاه&zwnj;های سیاست و اخلاق، مساله قدرت است و هنگامی که به کشورهای دیکتاتورزده و جهان سوم هم می&zwnj;رسیم این مساله پررنگ&zwnj;تر می&zwnj;شود. اگر کسی که امکان دست یابی به قدرت رسیدن را در زمان مشخص دارد به قدرت نه بگوید، بدون شک بانی اخلاق در سیاست است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>اعتراض او به رفتار با زندانیان سیاسی و عقیدتی در دهه ۶۰ و اعدام&zwnj;ها و شکنجه&zwnj;ها از آیت الله مدافع ولایت فقیه، چهره&zwnj;ای به یادگار گذاشت که مخالفان سیاسی و عقیدتی&zwnj;اش نیز به نیکی از آن یاد می&zwnj;کنند</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وی با بیان اینکه <span dir="LTR">&lsquo;&rsquo;</span>نباید به دنبال امام سازی از آقای منتظری بود<span dir="LTR">&rdquo;</span>، ادامه می دهد: آقای منتظری بدون شک بنیان گذار اخلاق در سیاست در ایران است. چرا که او در زمانی که امکان دست&zwnj;یابی به قدرت را داشت سکوت نکرد و در یک اقدام معین که در حمایت از افرادی بود که حقوقشان پایمال شده بود از قدرت کناره گرفت.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته او، اعتراض آیت الله منتظری به کشتار زندانیان در دهه ۶۰ و <span dir="LTR">&ldquo;</span>نه گفتن به قدرت<span dir="LTR">&rdquo;</span> برای ماندگاری ایشان در ذهن عمومی جامعه کفایت می&zwnj;کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ایرج مصداقی از دیگر فعالان سیاسی ایران که زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی را هم تجربه کرده و این روز&zwnj;ها به جمع آوری خاطرات و مستندات فاجعه انسانی دهه ۶۰ در زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی مشغول است نیز بر این باور است که آنچه که آیت الله منتظری را ماندگار و برای تمام گروه&zwnj;های سیاسی قابل احترام کرد عدم سکوت ایشان به جنایت علیه بشریت در زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی و شجاعت تجدیدنظر در دیدگاه&zwnj;ها و اعتراف به اشتباهات بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>ایستادگی در برابر فاجعه انسانی</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رضا معینی در باره نقش آیت الله منتظری در کاهش فشار&zwnj;ها بر زندانیان سیاسی در دهه ۶۰ می&zwnj;گوید: دخالت آیت الله منتظری در زندان&zwnj;ها در دو مرحله به بهبود وضعیت زندانیان کمک کرده است. یکی در سال&zwnj;های اول انقلاب که بعد از دخالت ایشان در سال ۶۴ به بعد وضعیت زندانیان سیاسی مراتب بهتر شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او در باره وضعیت حاکم بر زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی در دهه ۶۰ هم می&zwnj;گوید: من این را به جرات می&zwnj;گویم که شرایط زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی در اول انقلاب به مراتب بد&zwnj;تر از اردوگاه&zwnj;های مرگ بود. شرایطی که لاجوردی و دوستانش در اوین حاکم کرده بودند، به وضعیت حاکم بر کمپ&zwnj;های مرگ خمرهای سرخ یا شوروی و به ویژه نازی&zwnj;ها شبیه بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته او تغییر شرایط در زندان&zwnj;ها در سال ۶۴ پس از آن صورت گرفت که خانواده&zwnj;های زندانیان از جمله همسران و به وِیژه مادران این زندانیان نامه نوشتند و به آقای منتظری مراجعه کردند و ایشان هم با پذیرش خانواده زندانیان و فرستادن نماینده به زندان&zwnj;ها برای تغییر و بهبود وضعیت زندانیان تلاش کردند و تلاش&zwnj;هایشان هم نتیجه داد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>رضا معینی : شرایطی که لاجوردی و دوستانش در اوین حاکم کرده بودند، به وضعیت حاکم بر کمپ&zwnj;های مرگ خمرهای سرخ یا شوروی و به ویژه نازی&zwnj;ها شبیه بود</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رضا معینی مرحله دوم دخالت آیت الله منتظری در زندان&zwnj;ها را نیز مربوط به سال ۶۷ می&zwnj;داند: نامه ایشان در سال ۶۷ که اعدام&zwnj;ها دوباره شروع شده بود، مانع از اعدام&zwnj;های بیشتر شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اگر چه خود ایشان هم گفته&zwnj;اند که نمی&zwnj;دانند این نامه تا چه حد از ادامه کشتار&zwnj;ها جلوگیری کرده است، اما این نامه بدون شک سندی است برای نشان دادن آنچه که در زندان&zwnj;های جمهوری اسلامی گذشته و همچنین ایستادگی یک دولتمرد در برابر این فاجعه انسانی که هم نام آیت الله منتظری را ماندگار کرد و هم آبروی روحانیت شیعه را خرید.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>برکناری پاداش افشاء جنایت علیه بشریت</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ایرج مصداقی هم بر این باور است که آیت الله منتظری از&zwnj;&zwnj; همان سال&zwnj;های نخست بعد از انقلاب برای بهبود وضعیت زندان&zwnj;ها و زندانیان سیاسی تلاش کرده و نمایندگانی در زندان&zwnj;ها داشته که با زندانیان ملاقات کرده و برای ایشان گزارش تهیه می&zwnj;کردند.<img width="200" height="133" vspace="2" hspace="2" border="2" align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/montazeri3.jpg" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او می&zwnj;گوید: ایشان از ابتدای دهه ۶۰ در زندان نماینده داشتند و تذکر&zwnj;هایی هم دادند، اما آنقدر فعال نبودند ولی از سال ۶۳ به بعد اقدام عملی کردند. نامه سال ۶۴ ایشان خطاب به آقای خمینی و بیان اینکه اطلاعات شما روی ساواک را سفید کرد ه است و همینطور نامه سال ۶۵ ایشان نشان می&zwnj;دهد که نسبت به مسائل زندان حساس بودند و روی نکات حساسیت&zwnj;برانگیزی انگذشت می&zwnj;گذاشتند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته مصداقی، نامه نگاری&zwnj;ها و تعیین نمایندگانی از سوی آقای منتظری برای ملاقات با زندانیان و تهیه گزارش از وضعیت زندان&zwnj;ها به برکناری بسیاری از مسوولان زندان&zwnj;ها از جمله رحمانی، عسگری و لاجوردی منجر شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><b>به گفته ایرج مصداقی، نامه نگاری&zwnj;ها و تعیین نمایندگانی از سوی آقای منتظری برای ملاقات با زندانیان و تهیه گزارش از وضعیت زندان&zwnj;ها به برکناری بسیاری از مسوولان زندان&zwnj;ها از جمله رحمانی، عسگری و لاجوردی منجر شده است</b></div> </blockquote> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او می&zwnj;گوید: بدون شک دخالت&zwnj;های آقای منتظری در سال ۶۳ به بهبود وضعیت زندانیان کمک کرده و از کشتار&zwnj;های بیشتر جلوگیری کرد. اما درباره میزان نقش ایشان در سال ۶۷ باید به این نکته اشاره داشت که دیگر آن قدرت سابق را نداشتند و از طرف دیگر حکومت هم تصمیم به برکناری ایشان گرفته بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با این حال باز هم نامه ایشان از کشتارهای بیشتر جلوگیری کرد و جان چندین نفر را نجات داد. چرا که اعدام&zwnj;ها در ۲۵ مرداد متوقف شد و باید بدانیم که در ۲۴ مرداد&zwnj;&zwnj; همان سال ایشان با مسوولان کشور دیدار داشتند و در آنجا نسبت به این مساله اعدام&zwnj;ها اعتراض کرده بودند.</div> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2012/02/22/11284#comments آیت الله حسین‌علی منتظری اعدام‌های دهه شصت ایرج مصداقی حمید مافی رضا معینی زندانهای دهه شصت گوی سیاست Wed, 22 Feb 2012 06:15:44 +0000 11284 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/02/15/11116 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/02/15/11116" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-sartitr"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> گفت‌وگو شهزاده سمرقندی با رضا معینی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="273" height="200" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/25bahman1389-123489.jpg?1329425438" /> </div> </div> </div> <div dir="RTL"> <div dir="RTL"> <div dir="RTL">شهزاده سمرقندی - کاربران شبکه&rlm;&zwnj;های اجتماعی نوشته&rlm;&zwnj;اند که تظاهرات روز سه&rlm; شنبه ۲۵ بهمن (۱۴ فوریه) به اندازه&rlm;ای که انتظار می&zwnj;&rlm; رفت، گسترده نبود.</div> <p>رضا معینی، مسئول بخش ایران در سازمان گزارشگران بدون مرز در این زمینه به رادیو زمانه می&rlm;گوید: &quot;با در نظر گرفتن معیار فشار و سرکوبی که در جامعه و همینطور در زندان&rlm;های ایران صورت می&rlm;گیرد، جای خوشحالی است که مردم هم&rlm;چنان به خیابان&rlm;ها می&rlm;آیند.&quot;</p> <p> او این اعتراض&rlm;های پراکنده را نشانه&rlm; اعتراض&rlm;های عمیق&zwnj;تر در زیر پوست جامعه می&rlm;داند.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120214_Sarkooob_Reza_Moyeni_shahzadeh.mp3"><img alt="" style="border-style: initial; border-color: initial; " src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>رضا&nbsp;</b><b>معینی:</b> من فکر می&zwnj;&rlm;کنم در طی این مدت همیشه این اعتراض&rlm;&zwnj;ها وجود داشته است. ما در اعلامیه&rlm;&zwnj;ها و بیانیه&rlm;&rlm;&zwnj;هایی که چه به طور مشترک با سایر سازمان&rlm;&zwnj;های بین&rlm; المللی مدافع حقوق بشر و چه به طور مستقل منتشر کرده&rlm;&zwnj;ایم، همیشه بر این نکته تاکید کرده&rlm;&zwnj;ایم که جمهوری اسلامی امروز تنها و تنها قادر به سرکوب است و قادر به اداره&rlm; کشور نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img height="183" align="left" width="200" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/reza_moeini.jpg" />این فروپاشی کشور که در عرصه&rlm; اقتصادی، سیاسی و حتی در بخش&rlm;های نظامی شاهد آن هستیم، دقیقاً مؤید این مسئله است که سرکوب و برخورد با آزادی&rlm;های حقوقی مردم، هر روز بیشتر می&rlm;شود.&nbsp;این&rlm;که نمی&zwnj;&rlm;گذارند تظاهرات&rlm;&zwnj;های مسالمت&rlm; آمیز، به شکل عادی، مثل همه&rlm; نقاط جهان برگزار شود، خود مشکل دارد، اما اعتراض بوده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اعتراض ممکن است به شکل تظاهرات و اعتراض&zwnj;های این&rlm;گونه نباشد، اما اشکال دیگری داشته&rlm;اند. مثلاً اعتصاب&zwnj;های کارگری شدت پیدا کرده&rlm;اند. هم&rlm;چنین بنا بر اطلاعاتی که ما داریم، در پیوند با&nbsp;پخش اطلاع &rlm;رسانی در ایران، شیوه&rlm;&zwnj;های جدیدی به&rlm; وجود آمده &rlm;اند. مثل پخش شبنامه&rlm;&zwnj;ها که گسترش بیشتری پیدا کرده&rlm;&zwnj;اند یا روزنامه&rlm;&zwnj;های محلی و مخفی&rlm;ای که تیراژشان هم تقریباً بالا است و در بخش&rlm;ه&zwnj;ای مختلف کشور منتشر می&zwnj;&rlm; شوند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این تنها منحصر به تهران نیست و باید سراسر ایران را دید. واقعیت این است که اعتراض وجود دارد و شدت سرکوب باعث می&rlm;شود اشکال اعتراضی تغییر پیدا کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><strong>با توجه وضعیت منطقه و این&rlm;که بارها و بارها شاهد بوده&rlm;ایم که این سرکوب&rlm;ها از جانب دیگر دولت&rlm;ها جواب نداده و پایان خوشایندی هم برای دولتمندان نداشته، آیا آن&rlm;چه &quot;بهار عربی&quot; نام گرفته، برای دولت ایران نوعی درس شده است؟ آیا باعث شده است تا مسیرش را عوض کند، راه و روش&rlm;های سرکوب را تغییر بدهد یا هم&rlm;چنان به راه خود ادامه می&rlm;دهد؟</strong></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">متأسفانه جمهوری اسلامی نمی&rlm;خواهد نه تنها از تجربه&zwnj;های بهار عرب استفاده کند، بلکه از تجربه&zwnj;های خودش، از تجربه&zwnj;های این ملت در طی سالیان هم نمی&rlm;خواهد استفاده کند و این کشور را تا آستانه&rlm; فروپاشی و خطرات جدی پیش نبرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">ایران یکی از سرکوب&rlm;گرترین کشورهای جهان است. بخش عمده&rlm;ای از قدرت جمهوری اسلامی صرف کارهای اطلاعاتی و سرکوب&rlm;گرانه&rlm;اش می&rlm;شود و در این زمینه، بدون شک امکانات فراوانی هم دارد...</div> </blockquote> <div dir="RTL">واقعیت این است که امروز جمهوری اسلامی به هیچ چیز دیگری، یعنی به هیچ منافع دیگری، جز منافع شمار معینی افراد که دارای منافع مادی هستند (من روی این تاکید می&rlm;کنم) فکر نمی&rlm;کند. می&zwnj;خواهند این منافع را با بهانه&rlm;&zwnj;های ایدئولوژیک و مذهبی، به هر قیمتی حفظ کنند و به این عنوان چشمان&rlm;شان را به روی آینده بسته&rlm;&zwnj;اند و نمی&zwnj;&rlm; خواهند از این تجربه&zwnj;ها استفاده کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سرکوب این جنبش&rlm;هایی که آغاز شده غیر ممکن است. نمونه&rlm; آن همین امروز که شاید حسن تصادف هم باشد، در بحرین است و این&rlm;که در بحرین هم&rlm;چنان تظاهرات&rlm;ها و اعتراض&rlm;ها، علی&rlm;رغم همه&rlm; فشارهایی که حکومت آورده است، ادامه دارند. با این تفاوت که باز در بحرین، نوع سرکوب با ایران متفاوت است. یعنی در هر صورت، علی&rlm;رغم همه&rlm; تضییقات، شماری خبرنگار خارجی امروز توانسته&rlm;&zwnj;اند در خیابان&rlm;&zwnj;های کشور بحرین حضور داشته باشند و گزارش بدهند. در ایران این&rlm;گونه نیست.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b><img hspace="4" height="165" border="4" align="left" width="220" vspace="4" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/25bahman37.jpg" />منظور شما این است که سرکوب&rlm;هایی که در ایران صورت می&rlm;گیرد، نسبت به سایر کشورها، &quot;موفق&rlm;تر&quot; بوده است؟<br /> </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">من گیومه را برمی&rlm;دارم و معتقدم کاملاً موفق&rlm;تر بوده است. ایران یکی از سرکوب&rlm;گرترین کشورهای جهان است. بخش عمده&rlm;ای از قدرت جمهوری اسلامی صرف کارهای اطلاعاتی و سرکوب&rlm;گرانه&rlm;اش می&rlm;شود و در این زمینه، بدون شک امکانات فراوانی هم دارد، اما این امکانات و مجموعه&rlm;ای که به پیش می&rlm;برد، علی&rlm;رغم همه&rlm; توانی که دارند، فکر نمی&rlm;کنم بیش از توان و امکانات کشورهای سوسیالیستی و شوروی پیشین در آن زمان بوده باشد و در عمل با بن&rlm;بست روبه&zwnj;رو خواهد شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>چند روز پیش شاهد تجمع طرفداران دولت در سی&rlm;وسومین سالگرد انقلاب ایران بودیم که دقیقاً مانند راهپیمایی&rlm;های زمان شوروی، ظاهری بسیار غیر واقعی داشت. ارزیابی شما در این مورد چیست؟<br /> </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">دقیقاً همین است. وقتی به این تظاهرات و کل تظاهرات&rlm;های طی دوسال گذشته نگاه می&rlm;کنیم و با تظاهرات&rlm;های اول انقلاب مقایسه می&rlm;کنیم که به نوعی خودجوش بودند و مردم خودشان به خیابان می&rlm;آمدند، می&rlm;بینیم فرمایشی و دستوری کردن تظاهرات به این شکل، نه تنها در ایران و به&rlm;خصوص برای نسل جوان به شکل مضحکی درآمده است که در جهان هم ما را مسخره می&rlm;کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">شاید تلخ باشد این را بگویم، اما همان زمانی که بعد از سال ۸۸ در خیابان&rlm;های تهران تظاهرات بود و بر تعداد زندانیان افزوده می&rlm;شد، می&rlm;بایست مسئله&rlm; زندان و زندانی سیاسی مسئله&rlm; درجه&rlm;یک مردم و ذهن مردم باشد. آن&rlm;جایی که به فراموشی رسید، من فکر می&rlm;کنم آغاز شکست، به نوعی آن جنبش بود.</div> </blockquote> <div dir="RTL">به خیابان آوردن مردم به شکلی بوده است که همان&rlm;طور که شما به درستی اشاره کردید، از کشورهای سوسیالیستی به ارث رسیده و از این زاویه هم خیلی طبیعی است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اگر بخواهم کمی به گذشته برگردم، این تظاهرات&rlm;ها در زمان شاه هم برگزار می&rlm;شد و درست در ششم بهمن سال <span dir="LTR">۱۳۵۶</span> عده&rlm;ای را به خیابان آوردند، ولی چهار، پنج ماه بعد شاید هم همین عده بودند که علیه رژیم شاه شعار می&rlm;دادند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>تأثیر بازداشت&rlm;های اخیر را چطور می&rlm;بینید؟ آیا با این همه تظاهرات&rlm;، سالگرد و تجمع&rlm;های پراکنده، وضعیت افرادی که در زندان به سر می&rlm;برند یا بی&zwnj;دلیل بازداشت شده&zwnj;اند را پی&zwnj;گیری می&zwnj;کنید یا خیر؟<br /> </b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">شما به درستی تاکید کردید که این افراد بدون دلیل و من اضافه می&rlm;کنم که غیرقانونی و به شکل خودسرانه بازداشت شده&rlm;اند. هیچ دلیلی برای بازداشت این تعداد روزنامه&rlm;نگار-که حداقل در چهارچوب وظایف سازمان ما هست- وجود ندارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نکته&rlm;ای که شاید تلخ باشد این است که متأسفانه تاریخ ایران، تاریخی است که با زندان و چگونگی برخورد با زندان رقم خورده است. از سال <span dir="LTR">۱۳۱۰</span> که زندان سیاسی و زندانی سیاسی با قانون سیاهی که رضاشاه تدوین کرد، رسمیت پیدا می&rlm;کند تا امروز وضعیت تاریخی ایران با زندان سروکار دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;&nbsp;</div> <p><img height="154" align="left" width="220" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/%25b%25f/userfiles/%25u/3-1-evin.jpg" /></p> <div dir="RTL">شاید تلخ باشد این را بگویم، اما همان زمانی که بعد از سال <span dir="LTR">۸۸</span> در خیابان&rlm;های تهران تظاهرات بود و بر تعداد زندانیان افزوده می&rlm;شد، می&rlm;بایست مسئله&rlm; زندان و زندانی سیاسی مسئله&rlm; درجه&rlm;یک مردم و ذهن مردم باشد. آن&rlm;جایی که به فراموشی رسید، من فکر می&rlm;کنم آغاز شکست، به نوعی آن جنبش بود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اگر به شکل کلی بخواهم بگویم، ما هیچ&rlm;وقت و هیچ&rlm;وقت این زندانیان را فراموش نمی&rlm;کنیم، ولی دیگران هم نباید فراموش کنند، چون رابطه&rlm; یکایکی با جامعه دارد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ضمن آن&rlm;که روزنامه &rlm;نگاران و وب&rlm; نگاران، مسئله&rlm; ما فقط به عنوان همکار، به عنوان سازمانی نیست که در این رابطه فعالیت می&zwnj;&rlm;کنیم. روزنامه&rlm; نگار به عنوان وجدان، به عنوان شعور، به عنوان نگهبان شناخت و آگاهی و تفکر جامعه، مسئله&rlm; جامعه است. بازداشت روزنامه&rlm; نگار توهین به جامعه است و از این زاویه جامعه باید احساس مسئولیت کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><strong>یکی از دلایلی که روزنامه&rlm; نگاران یا فعالان اجتماعی بازداشت می&zwnj;&rlm;شوند، افزایش ترس و محافظه&rlm; کاری در درون جامعه است. به نظر شما، در مقایسه با سال پیش، میزان ترس و نگرانی از بازداشت شدن، بیشتر شده یا کاهش یافته است؟ </strong></p> <p> من فکر می&zwnj;&rlm; کنم نسبت به تظاهرات&rlm;&zwnj;های خیابانی که بوده، چون تعداد بیشتری اعتراض می&zwnj;&rlm; کردند و برای روزنامه &rlm;نگاران امکان بیشتری برای خبررسانی وجود داشته است، این تقریباً می&zwnj;&rlm; تواند متناسب باشد با آن&rlm;چه در جامعه جریان دارد و کمتر یا بیشتر بشود.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">نسبت به بازداشت&rlm;&zwnj;ها، نسبت به محاکمات و نسبت به زندانی کردن روزنامه&rlm; نگار&zwnj;ها، تغییر خیلی کمی ایجاد شده است. یعنی حدود ۱۰۰ روزنامه &rlm;نگار در طول سال میلادی گذشته بازداشت یا به حبس&rlm;&zwnj;های سنگینی محکوم شده&rlm;&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما زندان برای ایجاد وحشت است. من به همین خاطر تاکید کردم که هرموقع جامعه با شدت و شور بیشتری در رابطه با زندان اقدام می&rlm;کند، رژیم عقب&rlm;نشینی می&rlm;کند. در طول تاریخ همیشه&rlm; این&rlm;گونه بوده است. هر موقع هم جامعه عقب&rlm;تر می&rlm;نشیند، رژیم تعداد بیشتری را می&rlm;تواند زندان کند و زندان را بزرگ&rlm;تر کند و به سطح جامعه بکشاند. این رابطه&rlm; تنگاتنگی است که در تاریخ ما، دست&rlm;کم تاریخ معاصر ما، وجود داشته است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p>اما این&rlm;که آیا توانسته&rlm;&zwnj;اند امروز این تعداد را در آن&rlm;جا ساکت کنند یا نه، مسئله&rlm; دیگری است. چون خبری که دو روز پیش منتشر شد، حاکی از آن است که در خود زندان&rlm;&zwnj;های جمهوری اسلامی هم- که اوین حالت سمبلیک آن است- تظاهرات است. روزنامه&rlm; نگاران&zwnj;&zwnj; همان شب شعار داده&rlm;اند و هم&rlm;چنین بیانیه و اطلاعیه می&zwnj;&rlm; دهند و جامعه را دعوت به حرکت می&zwnj;&rlm; کنند. از این زاویه، من فکر می&zwnj;&rlm; کنم جمهوری اسلامی نتوانسته است موفق بشود.</p></div> </div> <p>&nbsp;</p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2012/02/15/11116#comments اعتصاب‌های کارگری تظاهرات در زندان‏ها تظاهرات ۲۵ بهمن تظاهرات‏های مسالمت‏آمیز رضا معینی زندانی سیاسی زندان‏های جمهوری اسلامی شبکه‏های اجتماعی شهزاده سمرقندی حقوق انسانی ما Wed, 15 Feb 2012 17:50:55 +0000 arezoo 11116 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/12/09/8915 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/12/09/8915" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> حمید مافی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="393" height="293" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/matbooat.jpg?1323460513" /> </div> </div> </div> <p>&nbsp;&quot;راه رفتن در میدان مین&quot; توصیفی بود که ماشاءاله شمس الواعظین برای فعالیت روزنامه نگاری در ایران به کار برد. اشاره او به توقیف ها و احضارهای پی در پی بود که گریبان مدیران رسانه ها و روزنامه نگاران ایرانی را در سالهای گذشته گرفته است. کمتر روزنامه نگار ایرانی است که در نشریات منتقد حاکمیت کار کرده و طعم تلخ توقیف را نچشیده باشد.</p> <!--break--><!--break--><p>&nbsp;</p> <p>همانگونه که کمتر سالی را می&zwnj;توان یافت که سازمان&zwnj;های بین المللی مدافع حقوق بشر و آزادی مطبوعات، گزارشی از &laquo;اوضاع رو به وخامت&raquo; آزادی مطبوعات در ایران منتشر نکرده باشند. مثل همین دیروز ۸&nbsp;دسامبر ۲۰۱۱ که &quot;کمیته بین&zwnj;المللی حمیات از روزنامه&zwnj;نگاران&quot; اعلام کرد که &nbsp;ایران، به&zwnj;عنوان بزرگترین زندان روزنامه&zwnj;نگاران معرفی شد.</p> <p>&nbsp;</p> <div dir="RTL">از یازده سال قبل و پس از سخنرانی آیت اله خامنه&zwnj;ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در سرزنش روزنامه&zwnj;های منتقد، تا به امروز سازمان گزارشگران بدون مرز که به رصد کردن وضعیت آزادی رسانه&zwnj;ها در دنیا می&zwnj;پردازد، همواره ایران را در شمار ده کشور پایانی رتبه بندی آزادی رسانه&zwnj;ها قرار داده و رهبران حاکم در جمهوری اسلامی را به&zwnj;عنوان دشمنان آزادی مطبوعات معرفی کرده است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>بهاری کوتاه که خزان شد</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;بهار رکن چهارم دموکراسی&quot; در ایران که بعد از انتخاب سید محمد خاتمی در سال ۷۶آغاز شده بود، عمری کوتاه و زودگذر داشت. تیرماه ۷۸ و پس از آنکه مجلس ششم تصمیم گرفت تا قانون مطبوعات را اصلاح کند، رهبر جمهوری اسلامی ایران در نامه&zwnj;ای به مجلس مخالفت خود با این اصلاح را اعلام کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">رهبر جمهوری اسلامی ایران پس از چندین بار اعتراض به وضعیت حاکم بر فضای فرهنگی کشور، به&zwnj;صراحت روزنامه&zwnj;ها را پایگاه دشمن معرفی کرد و خواستار برخورد قاطع با آنها شد. همین سخنرانی زمینه توقیف شبانه بسیاری از روزنامه ها در ایران را فراهم کرد</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">همان زمان روزنامه سلام، نامه&zwnj;ای را منتشر کرد که نشان می&zwnj;داد، قانون مطبوعات مصوب مجلس پنجم، پیشنهاد سعید امامی یکی از عوامل اصلی قتل&zwnj;های زنجیره&zwnj;ای روشنفکران دگراندیش بوده است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">افشای این سند به توقیف روزنامه سلام انجامید و یک سال بعد رهبر جمهوری اسلامی ایران پس از چندین بار اعتراض به وضعیت حاکم بر فضای فرهنگی کشور، این بار به&zwnj;صراحت روزنامه&zwnj;ها را پایگاه دشمن معرفی کرد و خواستار برخورد قاطع با آنها شد. همین سخنرانی زمینه توقیف شبانه بسیاری از روزنامه ها در ایران را فراهم کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;بنا بر آمار اعلام شده از سوی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران؛ جامعه روزنامه نگاران ایران در سال ۷۶ تنها یک مورد توقیف را شاهد بوده است. در سال ۷۷ و ۷۸چهارده عنوان نشریه تعطیل شده و در سال ۱۳۷۹ جامعه مطبوعاتی ایران شاهد توقیف و تعطیلی ۴۶ روزنامه، هفته نامه و ماهنامه بوده است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وحید پوراستاد مسوول کمیته حقوقی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در این باره می&zwnj;گوید: از خرداد ماه ۱۳۷۷ تا مرداد ۱۳۸۱ هشتاد و هفت نشریه در ایران توقیف شده&zwnj;اند. ۱۵ مورد از این توقیف&zwnj;ها پیش از سال ۱۳۷۹ بوده و هفتاد و دو مورد آن&zwnj;ها نیز بعد از سخنرانی آقای خامنه&zwnj;ای در سال ۷۹ صورت گرفته است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پوراستاد که تجربه همکاری با بسیاری از روزنامه&zwnj;های توقیف شده در ایران را دارد، می&zwnj;گوید: از مجموع توقیف&zwnj;های صورت گرفته تا سال ۸۱، سی و شش مورد آن توسط قاضی مرتضوی صورت گرفته است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">در همین رابطه رضا معینی مسوول ایران، افغانستان و تاجیکستان سازمان گزارشگران بدون مرز می&zwnj;گوید:</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&quot;آمار دقیقی از تعداد نشریات توقیف شده ایران در سال&zwnj;های گذشته وجود ندارد. اما بنا بر آمارهایی که ما در دست داریم از سال ۱۳۷۹و بعد از سخنرانی آقای خامنه&zwnj;ای تا امسال نزدیک به پانصد نشریه در ایران توقیف شده&zwnj;اند.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;او می&zwnj;گوید که در این آمار نشریاتی که برای چند بار توقیف و رفع توقیف شده&zwnj;اند، نشریات استانی توقیف شده و برخی از نشریات دانشجویی که کارکرد سراسری داشته&zwnj;اند نیز در نظر گرفته شده&zwnj;اند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">سازمان گزارشگران بدون مرز نیز از سال ۱۳۸۳ تا امسال همواره ایران را در شمار کشورهایی قرار داده که رهبران آن دشمن آزادی رسانه&zwnj;ها و مطبوعات به شمار می&zwnj;آیند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این سازمان در بیانیه مطبوعاتی خود که در ژانویه ۲۰۰۲ منتشر کرد، مدعی شد: از اردیبهشت ۱۳۷۹ تا اردیبهشت ۱۳۸۰، بیش از ۵۰ نشریه در ایران توقیف موقت شده که ۲۴ مورد آن روزنامه بوده است و از این تعداد ۱۰ نشریه در سال ۸۰ تعطیل شده است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">جامعه روزنامه نگاران ایران در سال&nbsp;۷۶تنها یک مورد توقیف را شاهد بوده است. در سال&nbsp;۷۷&nbsp;و&nbsp;۷۸چهارده عنوان نشریه تعطیل شده و در سال۱۳۷۹&nbsp;جامعه مطبوعاتی ایران شاهد توقیف و تعطیلی&nbsp;۴۶&nbsp;روزنامه، هفته نامه و ماهنامه بوده است</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">همچنین بنا بر آمارهای انتشار یافته در سال ۸۱، بیست و یک نشریه سراسری و محلی توقیف شده&zwnj;اند، در سال ۸۲، ۱۴ نشریه به محاق توقیف رفته و در سال ۸۳ ، ۲۱ نشریه دیگر توسط دستگاه نظارتی و قضایی توقیف شده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">روند توقیف رسانه&zwnj;ها در ایران در سال&zwnj;های بعد نیز ادامه داشته است به گونه&zwnj;ای که سازمان گزارشگران بدون مرز در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸، در بیانیه&zwnj;ای مطبوعاتی اعلام کرد؛ &quot;از مردادماه ١٣٨۴ تا اول خرداد ماه ١٣٨٨ بیش از ١٠٠ نشریه در ایران توقیف و ١٠٠ روزنامه&zwnj;نگار و وب&zwnj;نگار محاکمه و زندانی شده&zwnj;اند. تنها در سال ٢٠٠٨ میلادی ٣٠ نشریه در ایران توقیف که از این تعداد بیست و دو نشریه از سوی هیات نظارت بر مطبوعات لغو امتیاز شده است. جمهوری اسلامی ایران همچنان در صدر کشورهای خاورمیانه برای زندانی کردن بیشترین تعداد روزنامه&zwnj;نگاران است&quot;.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رضا معینی می&zwnj;گوید: از سال ۸۳که این گزارش&zwnj;ها منتشر شده، ایران همیشه در شمار کشورهای پایین جدول و جزء ده کشور آخر جدول بوده است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">وحید&zwnj;پور استاد هم در این باره می&zwnj;گوید: ایران در تمام سال&zwnj;های بعد از انقلاب در شمار کشورهای جهنم رسانه&zwnj;ای بوده است، حتی در دوره آقای خاتمی هم که آزادی&zwnj;های سیاسی و مدنی وجود داشت، باز هم شاهد توقیف مطبوعات و بازداشت روزنامه نگاران بوده&zwnj;ایم<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>روزهای سخت و سیاه مطبوعات</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">سال ۸۸ و بعد از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، برخورد امنیتی با رسانه&zwnj;ها و روزنامه نگاران شدت گرفت. به گونه&zwnj;ای که در هشت ماه بعد از انتخابات بیش از بیست نشریه توقیف و ۱۱۰ روزنامه نگار بازداشت شدند. سازمان گزارشگران این دوره را یکی از &quot;سخت&zwnj;ترین و سیاه&zwnj;ترین روزهای مطبوعات در ایران&quot; خواند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL"><span dir="RTL">پور استاد بخشی از مشکل روزنامه&zwnj;نگاران بی&zwnj;کار شده را نداشتن قراردادهای مشخص و عدم پرداخت حق بیمه عنوان می&zwnj;کند و می&zwnj;گوید: بر اساس ماده&nbsp;</span><span dir="RTL">۴۶</span><span dir="RTL">&nbsp;قانون مطبوعات، مدیر مسوول موظف است تمام کارکنان را بیمه کند تا چنانچه نشریه به هر دلیلی توقیف شود، روزنامه نگاران بیمه بی&zwnj;کاری دریافت کنند</span></div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">وحید&zwnj;پور استاد می&zwnj;گوید: تا پیش از انتخابات ۸۸ در ایران آزادی بیان وجود داشت اما آزادی پس از بیان نبود، در حالی که بعد از انتخابات ۲۲خرداد ۸۸، آزادی پیش از بیان هم سلب شد و روزنامه نگاران را در بد&zwnj;ترین شرایط ممکن قرار داد<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته این روزنامه نگار، این دوران اوج روزهای تاریک و سیاه مطبوعات و روزنامه نگاران در ایران است. در این دوره بیش از صد نفر از روزنامه نگاران بازداشت شدند، گروهی از آن&zwnj;ها همچنان در زندان هستند و به زندان&zwnj;های بلند مدت محکوم شدند. تعدادی از روزنامه نگاران حکم محرومیت از روزنامه نگاری دریافت کردند و بخش دیگری از روزنامه نگاران هم ناچار به ترک وطن و مهاجرت شدند و گروهی از روزنامه نگاران هم دیگر فعالیت رسانه&zwnj;ای نکردند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">علی مزروعی رئیس انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران در یادداشتی که به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات منتشر کرد، یادآور شد: فقط در دو سال گذشته بیش از ۱۵۰ روزنامه نگار به بند و زندان کشیده شده&zwnj;اند با آن وضعی که همه می&zwnj;دانیم که ۳۲ نفر آن&zwnj;ها هنوز در زندان به سر می&zwnj;برند و برخیشان با محکومیت&zwnj;های سنگین عجیب و غریب چند سال محرومیت از فعالیت مطبوعاتی و زندان روبرو و با مجرمان زندانی خطرناک هم بند شده&zwnj;اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بیش از چهل مطبوعه توسط هیات نظارت برمطبوعات توقیف و تعطیل شده و ده&zwnj;ها روزنامه نگار بیکار شده&zwnj;اند و بدلیل نبود امنیت شغلی و استقلال حرفه&zwnj;ای بناچار یا این حرفه را ترک کرده&zwnj;اند و یا ترک یار و دیار کرده و آواره دنیا گشته&zwnj;اند تا شاید از تخصص و دانش خود در جایی دیگر بهره گیرند و گذران عمر و زندگی کنند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>فشار سیاسی، بیکاری روزنامه نگاران</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">توقیف هر رسانه&zwnj;ای بیکاری تعداد زیادی روزنامه نگار را به&zwnj;دنبال دارد. اگر چه آمار دقیقی از تعداد روزنامه نگاران بی&zwnj;کار شده در ایران به ثبت نرسیده است، اما بنا بر اعلام سازمان گزارشگران بدون مرز، تنها در یک سال نخست دولت احمدی&zwnj;نژاد نزدیک به ۱۲۰۰ روزنامه نگار کار خود را از دست داده&zwnj;اند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">طبق آمار &quot;کمیته بین&zwnj;المللی حمیات از روزنامه&zwnj;نگاران&quot; ایران با ۴۲ روزنامه&zwnj;نگار&nbsp;زندانی، از مجموع ۱۷۹ روزنامه&zwnj;نگار زندانی در دنیا، بزرگترین زندان روزنامه&zwnj;نگاران در جهان است</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">رضا معینی در باره روزنامه نگاران بی&zwnj;کار شده در ایران می&zwnj;گوید: آمار دقیقی از تعداد روزنامه نگاران بیکار شده در ایران وجود ندارد اما بر اساس آنچه که از سه سال قبل گردآوری کرده&zwnj;ایم، نزدیک به چهار هزار روزنامه نگار ایرانی تا به حال شغل خود را از دست داده&zwnj;اند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وحید&zwnj;پور استاد هم می&zwnj;گوید: بخشی از روزنامه نگاران بعد از اینکه شغل خود را در یک رسانه از دست می&zwnj;دهند، در رسانه دیگری ممکن است مشغول به کار شوند به خاطر همین نمی&zwnj;توان آمار دقیقی از روزنامه نگارانی که به خاطر توقیف و تعطیلی مطبوعات کار خود را از دست می&zwnj;دهند ارائه داد. اما توقیف هر نشریه به طور متوسط ۶۰ تا ۸۰نفر عضو تحریریه را بی&zwnj;کار می&zwnj;کند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">جدای از سرنوشت رسانه&zwnj;های توقیف شده که باید منتظر تصمیم دستگاه قضایی برای ادامه انتشار و یا لغو پروانه انتشار باقی بمانند، سرنوشت روزنامه&zwnj;نگاران شاغل در این رسانه&zwnj;ها نیز مشخص نیست. در چنین شرایطی کدام نهاد دولتی یا غیر دولتی از آن&zwnj;ها حمایت خواهد کرد؟ روزنامه&zwnj;نگاران برای تامین معاش خود چه راهکاری دارند؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">رضا معینی در پاسخ به این پرسش می&zwnj;گوید: در ایران مساله تامین معاش روزنامه نگارانی که بی&zwnj;کار می&zwnj;شوند، یک مشکل اساسی است. در حالی که در کشورهای دارای آزادی رسانه، کمتر روزنامه&zwnj;نگاری ممکن است شغل خود را از دست بدهد، در ایران هر سال تعدا زیادی از روزنامه&zwnj;نگاران بی&zwnj;کار می&zwnj;شوند و امکان اشتغال مجدد ندارند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">بنا بر اعلام سازمان گزارشگران بدون مرز، تنها در یک سال نخست دولت احمدی&zwnj;نژاد نزدیک به&nbsp;۱۲۰۰&nbsp;روزنامه نگار کار خود را از دست داده&zwnj;اند</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">به گفته او، در کشورهای دارای آزادی بیان، چنانچه روزنامه&zwnj;نگاری به خاطر اخراج و یا تعطیلی یک رسانه شغل خود را از دست بدهد، از بیمه بیکاری که خود در زمان اشتغال پرداخته، بهره&zwnj;مند خواهد شد و سازمان&zwnj;های دولتی تا زمانی که شغل جدیدی پیدا کند از او حمایت می&zwnj;کنند و تلاش می&zwnj;کنند تا شغل تازه&zwnj;ای به دست آورد اما در ایران چنین مساله&zwnj;ای امکان پذیر نیست<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او می&zwnj;گوید: سیستم دولتی در ایران هیچ کمکی به روزنامه نگاران بی&zwnj;کار شده نمی&zwnj;کند و از سوی دیگر به دلیل سوابق فعالیتی آن&zwnj;ها در رسانه&zwnj;های منتقد حکومت، امکان اشتغال مجدد ندارند و مساله بی&zwnj;کاری روزنامه&zwnj;نگاران یک فشار سیاسی بر فعالان رسانه&zwnj;ای منتقد در ایران است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">عضو هیات مدیره انجمن صنفی روزنامه&zwnj;نگاران ایران هم با بیان اینکه &quot;چنانچه روزنامه&zwnj;نگاران قرارداد مشخص داشته باشند و حق بیمه آن&zwnj;ها پرداخت شده باشد، می&zwnj;توانند از مزایای بیمه بیکاری برای یک دوره استفاده کنند&quot;، می&zwnj;گوید: مشکل اصلی اینجا است که روزنامه&zwnj;نگاران ایرانی بار&zwnj;ها تجربه توقیف دارند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پور استاد بخش دیگری از مشکل روزنامه&zwnj;نگاران بی&zwnj;کار شده را نداشتن قراردادهای مشخص و عدم پرداخت حق بیمه عنوان می&zwnj;کند و می&zwnj;گوید: بر اساس ماده ۴۶ قانون مطبوعات، مدیر مسوول موظف است تمام کارکنان را بیمه کند تا چنانچه نشریه به هر دلیلی توقیف شود، روزنامه نگاران بیمه بی&zwnj;کاری دریافت کنند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به گفته او چنانچه روزنامه&zwnj;نگاران قرارداد مشخص داشته باشند و حق بیمه&zwnj;شان از سوی کارفرما پرداخت شده باشد امکان استفاده از بیمه بی&zwnj;کاری را دارند اما مساله اینجاست که بسیاری از روزنامه&zwnj;نگاران در ایران قرارداد مشخص ندارند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">مسوول ایران،افغانستان و تاجیکستان سازمان گزارشگران بدون مرز هم جایگزینی روابط به جای ضوابط را یکی از مشکلات عمده روزنامه&zwnj;نگاری سیاسی در ایران می&zwnj;داند و می&zwnj;گوید: این جایگزینی سبب می&zwnj;شود بخش عمده&zwnj; حقوق روزنامه نگاران شاغل در رسانه&zwnj;های منتقد حاکمیت از بین برود<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">در یک سال گذشته فشار بر مطبوعات برای تن&zwnj;دادن به خودسانسوری فزونی گرفته و دستگاه های امنیتی اقدام به تعیین دستورالعمل برای نشریات کرده اند</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">رضا معینی می&zwnj;گوید: روزنامه نگاران باید بدانند که می&zwnj;توانند در یک خط سیاسی با مدیران رسانه&zwnj;ای قرار داشته باشند اما از حق قانونی خود نگذرند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>اتاق فرمان &quot;توقیف&quot; کجاست؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">توقیف روزنامه اعتماد پس از آن صورت گرفت که این روزنامه در گفت&zwnj;و&zwnj;گویی با علی اکبر جوانفکر مشاور مطبوعاتی محمود احمد&zwnj;نژاد رئیس دولت جمهوری اسلامی ایران، به شکاف میان جناح حاکم در ایران پرداخته بود<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">روزنامه اعتماد تا این لحظه آخرین نشریه توقیف شده در ایران به شمار می&zwnj;آید که برای دومین بار در دوران انتشارش به محاق توقیف رفته است. آن گونه که الیاس حضرتی صاحب امتیاز و مدیرمسوول این روزنامه گفته؛ این نشریه بنا بر اعلام دادستان توقیف موقت شده است. پیش از این هم &quot;روزنامه روزگار&quot; و &quot;هفته نامه شهروند&quot; همزمان با هم توقیف موقت شدند. دو ماه پیش هم هیات نظارت بر مطبوعات &quot;هفته نامه صبح آزادی&quot; را توقیف کرد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">شهرام رفیع&zwnj;زاده، روزنامه نگار، که خود نیز سابقه فعالیت در نشریات توقیف شده را دارد، معتقد است: توقیف روزنامه اعتماد را باید در دو سطح مورد بررسی قرار داد. در نگاه اول؛ روزنامه اعتماد که به عنوان یک روزنامه اصلاح طلب شناخته می&zwnj;شد قربانی جدال درونی جناح حاکم شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">رضا معینی: روزنامه نگاران باید بدانند که می&zwnj;توانند در یک خط سیاسی با مدیران رسانه&zwnj;ای قرار داشته باشند اما از حق قانونی خود نگذرند</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">در این صورت توقیف اعتماد پیام روشنی برای دیگر روزهای&zwnj;ها و رسانه&zwnj;های است که از نظر جناح حاکم &laquo;غیرخودی&raquo; حساب می&zwnj;شوند. آن پیام هم تاکید دارد که به همین اندک شمار روزنامه&zwnj;های اصلاح طلب یا نیمه مستقل هم اجازه نقش آفرینی در جدال درونی جناح حاکم داده نمی&zwnj;شود. به این ترتیب جمهوری اسلامی نشان می&zwnj;دهد که حاضر است هزینه توقیف یک روزنامه و شاید هم هزینه&zwnj;های بیشتر را بپردازد اما اجازه نمی&zwnj;دهد که &laquo;جدال درونی جناح حاکم&raquo; گسترش پیدا کند و یا از کنترل خود این جناح خارج شود<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او نگاه دوم را هم اراده مسوولان رده بالای جمهوری اسلامی برای برگزاری انتخابات با مشارکت حداقلی می&zwnj;داند و می&zwnj;گوید: از چنین منظری، توقیف روزنامه اعتماد و توقیف احتمالی برخی دیگر از رسانه&zwnj;ها تا پیش از انتخابات و به بهانه&zwnj;های مختلف از نظر جناح حاکم نوعی &laquo;پیشگیری&raquo; است و تمهیدی برای کنترل فضای انتخابات آتی به شمار می&zwnj;رود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">البته روی دیگر این توقیف&zwnj;ها و برخورد&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که جناح حاکم بر ایران در موقعیت بسیار ضعیف تری در مقایسه با ماه&zwnj;های پیش از انتخابات سال ۸۸ قرار گرفته و در عمل دیگر توان کنترل و تحمل فضای سیاسی- اجتماعی را ندارد<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">آن گونه که مدیرمسوول روزنامه اعتماد گفته؛ حکم توقیف موقت و دو ماهه روزنامه اعتماد از سوی دادستان تهران ابلاغ شده است. پیش از این هفته نامه شهروند توسط هیات نظارت بر مطبوعات توقیف شد. دو گانه توقیف هیات نظارت و قوه قضائیه در ایران سال&zwnj;های طولانی است که ادامه دارد و هر از گاهی یکی از این دو نهاد حکم به توقیف رسانه&zwnj;ها در ایران می&zwnj;دهند و دست اندرکاران رسانه&zwnj;ها نیز با این سوال روبرو هستند که بر اساس قانون کدام یک اختیار توقیف مطبوعات را دارند؟</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">وحید&zwnj;پور استاد در این باره می&zwnj;گوید: این بحث سال&zwnj;ها است در میان دست اندرکاران رسانه&zwnj;ای در ایران جریان دارد. در یک دوره دستگاه قضایی توقیف کرده و یک دوره این مسوولیت به هیات نظارت واگذار شده است. دلیل وجود این چالش&zwnj;ها هم به خاطر مخدوش بودن و روشن نبودن مفاهیم قانون مطبوعات است<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او می&zwnj;گوید: براساس قانون مطبوعات هیات نظارت هم می&zwnj;تواند حکم به توقیف یک نشریه بدهد اما به استناد همین قانون ظرف یک هفته باید این توقیف را به دستگاه قضایی ارجاع دهد. چرا که توقیف توسط هیات نظارت یک حکم اداری است در حالی که اگر رسانه&zwnj;ای توقیف می&zwnj;شود به دلیل جرمی است که مرتکب شده و تنها دستگاه قضایی اختیار مجازات دارد<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote><div dir="RTL">هنگامی که هیات نظارت نشریه&zwnj;ای را توقیف می&zwnj;کند به این معناست که کل نظام نسبت به مطبوعات حساس است چرا که در هیات نظارت نمایندگان سه قوه حضور دارند</div> </blockquote> <blockquote></blockquote> <div dir="RTL">به گفته این عضو انجمن صنفی روزنامه نگاران، هنگامی که دستگاه قضایی حکم توقیف صادر می&zwnj;کند می&zwnj;توان گفت تنها بخشی از نظام و یا بخشی از دستگاه قضایی به آزادی مطبوعات حساس است اما هنگامی که هیات نظارت نشریه&zwnj;ای را توقیف می&zwnj;کند به این معناست که کل نظام نسبت به مطبوعات حساس است چرا که در هیات نظارت نمایندگان سه قوه حضور دارند<span dir="LTR">. </span></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>در آستانه سقوط به جهنم رسانه&zwnj;ای</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همزمان با نزدیک شدن به پایان سال ۲۰۱۱ میلادی سازمان&zwnj;های مدافع حقوق بشر و آزادی رسانه&zwnj;ای نیز در روزهای آینده گزارش&zwnj;های خود از وضعیت مطبوعات در ایران را منتشر خواهند کردند. بر اساس آخرین گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز، ایران تنها یک پله با سه کشور انتهایی رتبه بندی آزادی مطبوعات فاصله دارد و در مرز کشورهای جهنم رسانه&zwnj;ای قرار گرفته است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ایران در سال ۲۰۰۹ در رتبه ۱۷۲ آزادی مطبوعات قرار داشته و سال گذشته با سه پله سقوط ۱۷۵ امین کشور جهان از این نظر بوده است. در یک سال گذشته نه تنها فضای رسانه ای ایران روی آرامش ندیده است، بلکه تعداد دیگری از روزنامه&zwnj;نگاران شغل خود را از دست داده و مورد پیگردهای امنیتی و قضایی قرار گرفته اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">همچنین فشار بر مطبوعات برای تن&zwnj;دادن به خودسانسوری فزونی گرفته و دستگاه های امنیتی اقدام به تعیین دستورالعمل برای نشریات کرده اند. در چنین شرایطی به&zwnj;نظر&zwnj;می رسد که گزارش های سالیانه سازمان های بین المللی ناظر بر وضعیت حقوق بشر و آزادی رسانه ها در ایران، یک بار دیگر از سقوط ایران در شاخص آزادی مطبوعات و بیان خبر بدهند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;رضا معینی در باره وضعیت &quot;آزادی مطبوعات&quot; &nbsp;ایران در گزارش سال ۲۰۱۱ سازمان گزارشگران بدون مرز می&zwnj;گوید: من احساس می&zwnj;کنم با توجه به وضعیت مطبوعات و روزنامه نگاران در یک سال گذشته، تغییری در رتبه بندی ایران به وجود نیاید و ایران همچنان در شمار کشورهای انتهایی جدول قرار بگیرد<span dir="LTR">.</span></div> <div dir="RTL">طبق آمار &quot;کمیته بین&zwnj;المللی حمیات از روزنامه&zwnj;نگاران&quot; ایران با ۴۲ روزنامه&zwnj;نگار زندانی، از مجموع ۱۷۹ روزنامه&zwnj;نگار زندانی در دنیا، بزرگترین زندان روزنامه&zwnj;نگاران در جهان است.</div> https://archive.radiozamaneh.com/politics/2011/12/09/8915#comments حمید مافی رضا معینی رکن چهارم دموکراسی زندان روزنامه‌نگاران قانون مطبوعات وحید پواستاد پیشنهاد سعید امامی کمیته بین‌المللی حمیات از روزنامه‌نگاران گزارشگران بدون مرز گوی سیاست Fri, 09 Dec 2011 16:00:31 +0000 8915 at https://archive.radiozamaneh.com https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/07/14/5413 <div class="fb-social-like-widget"><fb:like href="https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/07/14/5413" send="false" layout="box_count" show_faces="false" width="500" action="like" font="arial" colorscheme="light"></fb:like></div><div class="field field-type-text field-field-nevisandeh"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> سراج الدین میردامادی </div> </div> </div> <div class="field field-type-filefield field-field-maghaleh-image"> <div class="field-items"> <div class="field-item odd"> <img class="imagefield imagefield-field_maghaleh_image" width="592" height="383" alt="" src="https://archive.radiozamaneh.com/sites/default/files/lahidji.jpg?1310849286" /> </div> </div> </div> <p>سراج الدین میردامادی &minus; به همت &quot;کمیته<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی ضد سرکوب شهروندان ایرانی&quot; در پاریس و با همکاری &quot;بنیاد عبدالرحمان برومند&quot;، کنفرانس مطبوعاتی آقایان دکتر عبدالکریم لاهیجی، رییس &quot;جامعه<span dir="LTR">&zwnj;&zwnj;</span>ی دفاع از حقوق بشر در ایران&quot; و رضا معینی، مسئول بخش ایران و افغانستان &quot;سازمان گزارش<span dir="LTR">&zwnj;</span>گران بدون مرز&quot;، روز جمعه هشتم ژوئیه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی ۲۰۱۱، برابر با هفدهم تیرماه ۱۳۹۰، در محل سالن کنفرانس مرکز مطبوعات خارجی برپا گردید.</p> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <!--break--><!--break--><div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20110710_Seraj_Lahiji_Moeini.mp3"><img width="273" height="31" alt="" src="http://radiozamaneh.com/sites/default/files/musicicon.jpg" /></a></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در این کنفرانس که جمعی از روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگاران رسانه<span dir="LTR">&zwnj;</span>های فرانسوی حضور داشتند، آقایان لاهیجی و معینی، به زبان فرانسه، به تشریح وضعیت نقض حقوق بشر در ایران، به<span dir="LTR">&zwnj;</span>ویژه نقض حقوق زندانیان سیاسی و مطبوعاتی پرداختند.</div> <div dir="RTL">با آنان درباره این کنفرانس گفت&zwnj;وگو کرده&zwnj;ام.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&bull; مصاحبه با عبدالکریم لاهیجی</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>اهم مطالبی که به زبان فرانسه در این کنفرانس مطرح کردید، چه بود؟</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL"><b>عبدالکریم لاهیجی</b> : اهم مطالب، مسئله<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی زندانیان سیاسی است، به<span dir="LTR">&zwnj;</span>خصوص بعد از دو واقعه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی جانگدازی که در آن دوتن از زندانیان سیاسی سابق قربانی شدند. هاله<span dir="LTR">&zwnj;&zwnj;</span>ی سحابی که اجازه یافته بود فقط برای شرکت در تشییع جنازه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی پدرش از زندان بیرون بیاید، هنگام این تشییع جنازه<span dir="LTR">&zwnj;</span> کشته شد و بعد از آن هم هدی صابر.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">قصد ما این است که جامعه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی جهانی، به<span dir="LTR">&zwnj;</span>ویژه رسانه<span dir="LTR">&zwnj;</span>های خبری را در جریان وضعیت بسیار وخیم زندان<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها و زندانی<span dir="LTR">&zwnj;</span>های ایران قرار بدهیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">گزارش<span dir="LTR">&zwnj;</span>گر ویژه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی سازمان ملل هم در روزهای آینده، برای ورود به ایران درخواست ویزا خواهد کرد، اما با توجه به این<span dir="LTR">&zwnj;</span>که مقامات ایران از پیش اعلام کرده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند که به او ویزا نخواهند داد، بنابراین طی هفته<span dir="LTR">&zwnj;</span>های آخر ما باید فعالیت<span dir="LTR">&zwnj;</span>مان را بیشتر بکنیم که حداقل از طریق شما رسانه<span dir="LTR">&zwnj;</span>های خبری وضعیت زندانیان سیاسی ایران را به اطلاع مردم دنیا برسانیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>اگر آقای احمد شهید موفق به گرفتن ویزا نشود، چگونه می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>تواند نقش خود به عنوان گزارش</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>گر ویژه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ی حقوق بشر، در خارج از ایران ایفا کند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با توجه به این<span dir="LTR">&zwnj;</span>که تعدادی از قربانیان نقض حقوق بشر، به<span dir="LTR">&zwnj;</span>ویژه طی دو سال گذشته، از ایران بیرون آمده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند و آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها از زندان<span dir="LTR">&zwnj;</span>های ایران و بدرفتاری<span dir="LTR">&zwnj;</span>هایی که با زندانیان می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شود، اطلاعات خیلی دقیقی دارند و می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شود گفت که شاهد عینی بوده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند، بنابراین طی یکی دو ماه آینده ما ترتیبی خواهیم داد که حداقل آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها با آقای احمد شهید ملاقات کنند و دیده<span dir="LTR">&zwnj;</span>های خود را بازگو کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از سوی دیگر، ما آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>قدر راجع به مسائل به مربوط به نقض حقوق بشر در بسیاری از قسمت<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها مدرک داریم که آقای احمد شهید بتواند گزارش بسیار مستندی به سازمان ملل و شورای حقوق بشر بدهد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آیا گزارش آقای احمد شهید می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>تواند منجر به یک پروسه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ی حقوقی علیه ناقضان حقوق بشر در ایران بشود؟ یا صرفاً گزارشی خواهد بود که در فضای افکار عمومی تأثیر خواهد داشت؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">گزارش آقای احمد شهید باید به مجمع عمومی سازمان ملل داده شود. مجمع عمومی هم عالی<span dir="LTR">&zwnj;</span>ترین مرجع سازمان ملل است و اگر هم در این دوره نتواند تصمیم نهایی را اتخاذ کند، به<span dir="LTR">&zwnj;</span>خاطر این<span dir="LTR">&zwnj;</span>که گزارش نهایی آقای احمد شهید در فروردین ماه آینده به شورای حقوق بشر داده شود، حداقل موجبات و مقدماتی فراهم خواهد شد که یک سال بعد، یعنی مجمع عمومی بعدی بتواند راجع به نقض مستمر و سیستماتیک حقوق بشر در ایران، تصمیم نهایی اتخاذ کند. یعنی پرونده<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی نقض حقوق بشر در ایران را به شورای امنیت بفرستد و می<span dir="LTR">&zwnj;</span>دانید که شورای امنیت هرنوع تصمیمی در این<span dir="LTR">&zwnj;</span>باره می<span dir="LTR">&zwnj;</span>تواند اتخاذ کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&bull; مصاحبه با رضا معینی</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>لطفا اهم مطالبی را که در کنفرانس مطرح کردید، برای مخاطبان رادیو زمانه بازگو کنید.</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>رضا معینی:</b> کنفرانس در رابطه با وضعیت حقوق بشر در ایران بود و بخشی که به من مربوط می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شد، وضعیت روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگاران زندانی بود. من آماری را که از ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ تهیه و آماده کرده بودیم، ارائه دادم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">این آمار دستگیری بیش از ۲۰۰ روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار را شامل می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شود که از این تعداد، نزدیک به ۷۵ نفر از بازداشت<span dir="LTR">&zwnj;</span> شدگان روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار و وب<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار به محکومیت<span dir="LTR">&zwnj;</span>هایی بین یک تا ۲۰ سال محکوم شده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;<img width="300" vspace="15" hspace="15" height="213" align="left" alt="" src="http://www.radiozamaneh.com/sites/default/files/broumand_moini.jpg" /></div> <div dir="RTL">برمبنای این آمار، به<span dir="LTR">&zwnj;</span>طور مشخص هم<span dir="LTR">&zwnj;</span>اکنون نزدیک به ۴۰ روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار در زندان<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند که این ۴۰ نفر با در نظر گرفتن وضعیت آقای میرحسین موسوی و همسرشان و آقای کروبی و همسرشان است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">ما این چهار نفر را که از دست<span dir="LTR">&zwnj;</span>اندرکاران مطبوعاتی بوده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند، به عنوان روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار و زندانی محسوب می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنیم و با توجه به وضعیت به<span dir="LTR">&zwnj;</span>ویژه آقایان موسوی و کروبی و بیماری<span dir="LTR">&zwnj;</span>شان، تاکید کرده<span dir="LTR">&zwnj;</span>ایم که نگران<span dir="LTR">&zwnj;</span>ایم و باید در این رابطه اقدام شود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>شما اشاره</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ای به بازگشایی روزنامه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ی &quot;اعتماد&quot; و هفته</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>نامه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ی &quot;شهروند امروز&quot; داشتید. این بازگشایی را چگونه ارزیابی می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>کنید؟ آیا آن را به نزدیک بودن زمان انتخابات مجلس مربوط می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>دانید یا دلایل دیگری دارد؟ یا فکر می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>کنید سیاست دولت بعد از تقابل رهبر و رییس جمهور، می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>رود به سمت این</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>که گشایش اندکی برای فضای مطبوعاتی و رسانه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ای ایجاد کند؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در درجه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی اول من از این بابت خوشحال<span dir="LTR">&zwnj;</span>ام. یعنی از گشایش این دو رسانه، به عنوان دو نشریه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ای که کار کرده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند و می<span dir="LTR">&zwnj;</span>توانند برای روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگاران کار ایجاد کنند خوشحال<span dir="LTR">&zwnj;</span>ام.</div> <div dir="RTL">علی<span dir="LTR">&zwnj;</span>رغم این، همان<span dir="LTR">&zwnj;</span>طور که در سئوال<span dir="LTR">&zwnj;</span> خود شما هم طرح شد، واقعیت این است که گشایش<span dir="LTR">&zwnj;</span>هایی انجام می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شود و این روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگاران، علی<span dir="LTR">&zwnj;</span>رغم همه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی فشارهایی که روی آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها هست کار می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنند، اما کنترل نشریات در دست حکومت است. یعنی عملاً با ارسال فاکس<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها، نامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها و تلفن<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها، هیأت تحریریه را کنترل می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما به<span dir="LTR">&zwnj;</span>نظر من، حاکمیت ناگزیر از این گشایش<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها است. یعنی با توجه به وضعیت جهانی، با توجه به وضعیت داخلی و با توجه درگیری کنونی دو گروه حکومتی، گشایشی ایجاد می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شود و این با ماست که چگونه از این گشایش استفاده کنیم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>آقای معینی، در طول دو سال اخیر، موج گسترده</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ی مهاجرت روزنامه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>نگاران را به اروپا و به</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ویژه فرانسه داشته</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ایم. این مهاجرت را چگونه ارزیابی می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>کنید؟ فکر می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>کنید نبود روزنامه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>نگاران در داخل جغرافیای ایران، می</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>تواند به نفع حاکمیت باشد؟ یا به نفع مبارزه برای گسترش اطلاعات و اطلاع</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>رسانی، برای جامعه</b><b><span dir="LTR">&zwnj;</span></b><b>ی ایرانی است؟</b></div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">متأسفانه خروج روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار از کشورش همواره به نفع آن کشور نیست. همیشه! ولی این خروج، خروج داوطلبانه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ای نبوده است. پناهنده، وقتی به عنوان پناهنده به جایی می<span dir="LTR">&zwnj;</span>رود، یعنی کسی که مجبور به خروج از کشور شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما نکته<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی دیگری که در این رابطه وجود دارد، بستگی به چگونگی کارکرد این روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگاران دارد. من خوشحال<span dir="LTR">&zwnj;</span>ام که اغلب روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگارانی که آمده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند، چه در فرانسه و چه در دیگر کشورها، توانسته<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند به نوعی به کارشان جذب شوند و علی<span dir="LTR">&zwnj;</span>رغم همه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی فشارها، محدودیت<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها و دشواری<span dir="LTR">&zwnj;</span>هایی که دارند، تلاش می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنند روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار بمانند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">من فکر می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنم اهمیت دارد که این روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگار ماندن در خدمت دوستانی باشد که در ایران مانده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند و هستند و فعالیت<span dir="LTR">&zwnj;</span>های<span dir="LTR">&zwnj;</span>شان را انجام می<span dir="LTR">&zwnj;</span>دهند. واقعیت این نیست که همه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگاران ایران را ترک کرده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اند. هم<span dir="LTR">&zwnj;</span>چنان در ایران، در شهرستان<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها و تهران روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگارانی داریم که کار می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>&bull; گزارش فیروزه صابر از مرگ برادرش</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">در بخشی از این کنفرانس، طی تماس اینترنتی<span dir="LTR">&zwnj;</span>ای که با فیروزه صابر، خواهر مرحوم رضا هدی صابر، زندانی سیاسی<span dir="LTR">&zwnj;</span>ای که در پی اعتصاب غذا جان سپرد، روایت ایشان از مرگ برادرش به اطلاع روزنامه<span dir="LTR">&zwnj;</span>نگاران فرانسوی رسانده شد.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>فیروزه صابر:</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">&laquo;هدی که در بند ۳۵۰ زندان اوین بود، فردای روز فاجعه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی مرگ هاله<span dir="LTR">&zwnj;</span> سحابی دست به اعتصاب غذا زد و بعد از گذشت هشت روز از اعتصاب غذای<span dir="LTR">&zwnj;</span>اش، دچار عارضه<span dir="LTR">&zwnj;</span>ی قلبی شد و ساعت چهار صبح روز جمعه، او را به بهداری اوین منتقل کردند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">اما بعد از یک ساعت و نیم، با حالتی که از درد به خودش می<span dir="LTR">&zwnj;</span>پیچیده، به بند برمی<span dir="LTR">&zwnj;</span>گردد و آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>طور که به هم<span dir="LTR">&zwnj;</span>بندی<span dir="LTR">&zwnj;</span>های<span dir="LTR">&zwnj;</span>اش منتقل می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کند، می<span dir="LTR">&zwnj;</span>گوید: در بهداری نه تنها هیچ رسیدگی<span dir="LTR">&zwnj;</span>ای به وضعیت من نشد، بلکه مورد ضرب و شتم و توهین<span dir="LTR">&zwnj;</span> هم قرار گرفتم و توسط مأمورانی که در لباس پرسنل بهداری بودند، از اتاق درمان بیرون انداخته شدم.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در حالی که هدی از درد به<span dir="LTR">&zwnj;&zwnj;</span>شدت می<span dir="LTR">&zwnj;</span>لرزید، با صدای بلند از درد دست<span dir="LTR">&zwnj;</span>اش شکایت می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کند و چون شدت دردش زیاد بوده، هم<span dir="LTR">&zwnj;</span>بندی<span dir="LTR">&zwnj;</span>های<span dir="LTR">&zwnj;</span>اش نگران می<span dir="LTR">&zwnj;</span>شوند و افسر نگهبان را دوباره می<span dir="LTR">&zwnj;</span>خواهند که امکان اعزام مجدد هدی به بهداری را فراهم کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با این<span dir="LTR">&zwnj;</span>که هدی معترض بوده و نمی<span dir="LTR">&zwnj;</span>خواسته به بهداری برود، چون می<span dir="LTR">&zwnj;</span>گفته که در آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>جا به او رسیدگی نمی<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنند، افسر نگهبان وعده می<span dir="LTR">&zwnj;</span>دهد که تلاش خواهد کرد که او را به بیمارستانی خارج از اوین منتقل کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">بر اساس گزارش پزشک<span dir="LTR">&zwnj;</span>های &quot;بیمارستان مدرس&quot; تهران، هدی را ساعت ۱۱ صبح جمعه ۲۰ خرداد، به اورژانس بیمارستان مدرس منتقل می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنند و به این ترتیب، از ساعت پنج یا ۱۱ صبح که شش، هفت ساعت طلایی برای نجات هدی است، از دست می<span dir="LTR">&zwnj;</span>رود.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">هدی در بیمارستان همین توضیحات را به پزشکان می<span dir="LTR">&zwnj;</span>دهد و از آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها می<span dir="LTR">&zwnj;</span>خواهد که به خانواده<span dir="LTR">&zwnj;</span>اش اطلاع بدهند و حتی شماره<span dir="LTR">&zwnj;</span> تلفن من را به آن<span dir="LTR">&zwnj;&zwnj;</span>ها می<span dir="LTR">&zwnj;</span>دهد. اما متأسفانه مأمورین آن<span dir="LTR">&zwnj;</span>ها را از تماس با خانواده منع می<span dir="LTR">&zwnj;</span>کنند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><span dir="RTL">روز جمعه عملیات آنژیوگرافی انجام می</span>&zwnj;<span dir="RTL">گیرد، اما روز شنبه صبح وضعیت او مجدداً وخیم می</span>&zwnj;<span dir="RTL">شود و عملیات نجات</span>&zwnj;<span dir="RTL">اش ثمربخش نمی</span>&zwnj;<span dir="RTL">شود و هدی در تنهایی محض و بدون این</span>&zwnj;<span dir="RTL">که هیچ فرصتی به او داده شود که پیام</span>&zwnj;<span dir="RTL">اش را در آخرین لحظات به خانواده</span>&zwnj;<span dir="RTL">اش منتقل کند، با جهان هستی وداع می</span>&zwnj;<span dir="RTL">کند.&raquo;</span></p> https://archive.radiozamaneh.com/society/humanrights/2011/07/14/5413#comments احمد شهید حقوق بشر رضا معینی سراج الدین میردامادی عبدالکریم لاهیجی هدی صابر حقوق انسانی ما Thu, 14 Jul 2011 08:57:16 +0000 nikfar 5413 at https://archive.radiozamaneh.com