کردستان

يک زندانی سياسی کُرد به اعدام محکوم شد

news-zamaneh — Tue, 19 Mar 2013 09:51:30 +0000

علی احمد سليمان، زندانی سياسی کُرد از سوی دادگاهی در اروميه به اتهام قتل دو نفر از اعضای سپاه پاسداران ايران به اعدام محکوم شد.

تارنمای کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران، ۲۸ اسفند به نقل از يک "منبع محلی" که نامش فاش نشده، اعلام کرد اين زندانی سياسی شش سال است که در زندان به سر می‌برد.

به گفته اين منبع محلی "اين حکم به دنبال پرونده‌سازی وزارت اطلاعات و نيروی حفاظت اطلاعات سپاه آذربايجان غربی و فشار دادستان عمومی و انقلاب اروميه صورت پذيرفته است و متهم از دادرسی عادلانه برخوردار نبوده و هيچ اقرار به قتل و يا شاهدی در پرونده‌ای که منجر به صدور اين حکم شد وجود ندارد."

اين منبع که از او به‌عنوان "فعال حقوق بشر" ياد شده، گفته است: "علی احمد سليمان شهروند کُرد تبعه‌ کردستان عراق در ۲۶ آبان‌ماه سال ۸۴ در منطقه‌ مرزی ترگور (Targavar) از توابع شهرستان اروميه توسط نيروهای امنيتی بازداشت و به بازداشتگاه ستاد خبری اداره‌ اطلاعات شهر اروميه منتقل و در آن‌جا به اتهام عضويت در حزب حيات آزاد کُردستان ( پژاک ) مورد بازجويی قرار گرفت."

علی احمد سليمان در سال ۱۳۸۵ در دادگاه انقلاب اروميه به اتهام عضويت در پژاک به پنج سال و به اتهام ورود غيرمجاز به کشور به شش ماه حبس محکوم شد

به گفته اين منبع "بعد از چند ماه بازداشت، اداره اطلاعات و حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران با خانواده‌ دو نفر از اعضای بومی سپاه پاسداران که در درگيری با نيروهای پژاک کشته شده بودند، تماس گرفته و از آن‌ها می‌خواهد که به‌عنوان شاکی از اين زندانی سياسی در خصوص دخالت در قتل اين دو فرد شکايت کنند."

گفته می‌شود پژاک شاخه ايرانی حزب کارگران کردستان در ترکيه (پ‌ک‌ک) است، اما دو حزب اين موضوع را رد می‌کنند.

اين گزارش می‌گويد احمدعلی سليمان در بازداشتگاه مورد "شکنجه" قرار گرفته است.

منبع کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران گفته است: "علی احمد سليمان در سال ۱۳۸۵ در شعبه‌ يک دادگاه انقلاب اروميه به رياست قاضی درويشی به اتهام عضويت در پژاک به پنج سال و به اتهام ورود غيرمجاز به کشور به شش ماه حبس محکوم شد."

به گفته‌ اين منبع در اواخر بهمن امسال آخرين جلسه‌ محاکمه‌ اين زندانی سياسی در شعبه‌ ۱۲ دادگاه جزايی اروميه برگزار و به پرداخت ديه و اعدام محکوم شد.

اين فعال حقوق بشر گفته است: "بعد از صدور اين حکم، علی احمدسليمان به حکم صادر شده اعتراض کرده است اما وکيل اين زندانی به دليل تهديد وزارت اطلاعات برای ادامه ندادن وکالت موکلش، از نوشتن دفاعيه خودداری کرده است."

علی احمدسليمان هم اکنون در زندان مرکزی اروميه به‌سر می‌برد.

يک کولبر کرد در مرز سردشت کشته شد

news-zamaneh — Wed, 13 Mar 2013 17:41:20 +0000

يک کولبر کرد بر اثر تيراندازی نيروهای دولتی در مناطق مرزی سردشت کشته شد.

به گزارش تارنمای "خندان" در کردستان عراق، نوزاد محمد سعيد ۲۲ ساله در روستای بيتوش از توابع شهرستان سردشت، امروز چهارشنبه ۲۳ اسفندماه به‌علت تيراندازی نيروهای سپاه پاسداران به شدت زخمی و پس از انتقال به بيمارستان اين شهر جان خود را از دست داد.

همچنين در اين گزارش آمده است، شماری از حيوانات باربر نيز در اين تيراندازی کشته شدند.

در بهمن‌ماه سال جاری منابع خبری کردستان از کشته شدن سه کولبر کرد در مرز شهاب‌الدين شهرستان بانه، توسط نيروهای دولتی خبر داده بودند.

نام اين سه کولبر، رزگار معروف‌زاده، حسين رستم‌نژاد و هوشيار رستم‌نژاد اعلام شده بود.

برپايه گزارش‌های منتشر شده، همزمان يک کولبر ديگر به علت تيراندازی نيروهای انتظامی و پس از ورود به ميادين مين يکی از پاهای خود را از دست داده بود.

گزارش احمد شهيد در اسفندماه سال ۹۰: قانون ايران فعاليت‌های قاچاق کولبران را به‌عنوان جرمی که قابل مجازات با چند ماه زندان يا جريمه‌ای معادل کالاهايی ضبط شده است می‌داند. اما گزارشگر ويژه گزارش‌هايی دريافت کرده است که نگهبانان مرزی به اين افراد شليک می‌کنند، و به اين وسيله ده‌ها کولبر و همچنين اسب‌های آنان را سالانه زخمی و يا به قتل می‌رسانند

طبق خبرها، در اين رويداد ده‌ها اسب افراد کاسب توسط نيروهای انتظامی کشته شدند.

چند روز پس از اين حادثه محسن بيگلری نماينده سقز در مجلس به خبرگزاری خانه ملت گفته بود، "۲۳۰ رأس حيوان باربر در شهرستان بانه در قالب طرح مبارزه با قاچاق و با شليک گلوله کشته شدند."

محسن بيگلری همچنين گفته بود، "ايجاد رعب و وحشت که با شليک هزاران گلوله" منجر به کشته شدن اين حيوانات شده، "منطقی و قانونی نيست."

عزت‌الله رشيديان فرمانده مرزبانی کردستان ضمن تکذيب اين موضوع گفته بود، "مأموران مرزبانی در جريان برخورد با قاچاقچيان به طرف هيچ حيوان باربری شليک نکرده‌اند بلکه دواب در حين گذر از دامنه کوه رم کرده بودند."

به گفته فعالان حقوق بشر در ايران، هر سال شمار چشمگيری از افراد کاسب و کولبر مناطق کردستان توسط نيروهای دولتی کشته می‌شوند.

احمد شهيد گزارشگر ويژه سازمان ملل در تازه‌ترين گزارش خود به کشتار کولبران و افراد کاسب اشاره‌ای نکرده، اما در گزارش اسفندماه سال ۹۰ خود، کشته شدن اين دسته از شهروندان را "سيستماتيک" خوانده بود.

احمد شهيد گفته بود: "قانون ايران فعاليت‌های قاچاق کولبران را به‌عنوان جرمی که قابل مجازات با چند ماه زندان يا جريمه‌ای معادل کالاهايی ضبط شده است می‌داند. اما گزارشگر ويژه گزارش‌هايی دريافت کرده است که نگهبانان مرزی به اين افراد شليک می‌کنند، و به اين وسيله ده‌ها کولبر و همچنين اسب‌های آنان را سالانه زخمی و يا به قتل می‌رسانند."

"کولبر" اصطلاحی محلی است و به کسانی گفته می‌شود که حمل و نقل کالا از مرزها را با استفاده از "کول" خود و بدون هرگونه وسيله‌ای انجام می‌دهند.

افراد کاسب کالاهايی که توسط کولبران در نزديک‌ترين روستا به نقطه مرزی جمع‌آوری شده است، با استفاده از وسايل نقليه به شهرها منتقل می‌کنند.

بازداشت فعالان مدنی و روزنامه‌نگاران در مهاباد

news-zamaneh — Fri, 08 Mar 2013 07:58:30 +0000

قاسم احمدی، فاروق سامانی و رسول خضرمروت سه تن از فعالان مدنی در مهاباد بازداشت شده‌اند. پيشتر نيز خسرو کردپور، روزنامه‌نگار در اين شهر بازداشت شده بود.

يک منبع محلی که نامش فاش نشده، روز پنج‌شنبه ۱۷ اسفند به تارنمای کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران گفت: "نيروهای اداره‌ اطلاعات شهرستان مهاباد در طول هفته‌های گذشته چندين تن از فعالين مدنی و شهروندان کُرد را در اين شهر بازداشت و به بازداشتگاه ستاد خبری اداره‌ اطلاعات اين شهر منتقل کرده‌اند."

به گفته اين منبع "به دليل تهديد خانواده‌ها برای صحبت نکردن در مورد فرزندانشان، همچنان هويت تعدادی از بازداشت‌شدگان مشخص نشده است."

کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران به نقل از منابع آگاه محلی از بازداشت دست‌کم ۱۰ فعال مدنی و شهروند کُرد در طی هفته‌های گذشته خبر داده‌ است. بر پايه اين گزارش نيروهای اداره‌ اطلاعات شهرستان سنندج نيز روز پنج‌شنبه اقدام به بازداشت پنج تن از فعالين کارگری شهر سنندج کردند.

اين منبع که از او به عنوان "فعال حقوق بشر" نام برده شده، به کمپين گفت: "نيروهای اداره‌ اطلاعات در روز دوشنبه ۲۹ بهمن‌ماه يک دانش‌آموز کُرد به نام فرزاد سامانی را در داخل شهر مهاباد بازداشت کرده و به بازداشتگاه ستاد خبری منتقل کرده‌اند و همزمان پسر دايی او نيز در منطقه‌ ديگری از شهر توسط نيروهای امنيتی بازداشت شد."

کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران به نقل از منابع آگاه محلی از بازداشت دست‌کم ۱۰ فعال مدنی و شهروند کُرد در طی هفته‌های گذشته خبر داده‌ است

وی افزود: "نيروهای اداره‌ اطلاعات بعد از پنج روز بازداشت فرزاد سامانی به منزل پدری وی يورش برده و ضمن بازرسی و بی‌احترامی به اعضای خانواده‌ او، برادر بزرگ‌تر وی به نام فاروق سامانی که هنرمند و از زندانيان سياسی سابق بوده است، بازداشت کرده و با خود به بازداشتگاه ستاد خبری منتقل کرده‌اند."

به گفته اين منبع "همچنين در روز سه‌شنبه هشتم اسفندماه نيروهای امنيتی يک فعال فرهنگی و از زندانيان سياسی سابق کُرد به نام رسول خضرمروت را نيز بازداشت کرده‌اند."

اين گزارش می‌افزايد: "در ادامه‌ موج جديد گسترده بازداشت فعالين کُرد، قاسم احمدی از فعالين دانشجويی سابق کُرد و سردبير سابق نشريه دانشجويی روژڤ روز چهارشنبه ۱۶ اسفندماه بعد از احضار به ستاد خبری اداره‌ اطلاعات مهاباد بازداشت شده است. نيروهای امنيتی همچنين به منزل او مراجعه کرده و اقدام به بازرسی منزل و ضبط کامپيوتر و تعدادی از وسائل شخصی او کرده‌اند."

همچنين روز بعد، پنج‌شنبه ۱۷ اسفندماه نيروهای امنيتی به منزل خسرو کُردپور مدير آژانس خبری "موکريان‌نيوز" مراجعه کرده و پس از بازرسی منزل، اقدام به بازداشت او کرده‌اند.

نيروهای اداره‌ اطلاعات شهر سنندج نيز روز پنج‌شنبه پنج تن از فعالان کارگری به نام‌های خالد حسينی، حامد محمدنژاد، بهزاد فرج‌الهی، وفا قادری و علی آزادی را بازداشت کردند. همه اين افراد عضو کميته‌ هماهنگی برای ايجاد تشکل‌های کارگری بوده‌اند.

کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران می‌گويد: "موج گسترده بازداشت فعالين مدنی کُرد در طی ماه‌های گذشته روند صعوی داشته و در بهمن‌ماه نيز تعدادی از فعالين دانشجويی کُرد مريوانی بازداشت شده بودند که بعد از حدود يک ماه اين افراد با توديع وثيقه ۱۰۰ ميليون تومانی به صورت موقت از زندان آزاد شدند."

«دروغ که کنتور ندارد! »

politics — Fri, 22 Feb 2013 10:28:49 +0000

مردم واقعی و مردم حکومتیان

پارسا محمدی

پارسا محمدی - خبرگزاری فارس با انتشار نتایج یک نظرسنجی مدعی شده که ۸۱ درصد مردم ایران، این کشور را بهترین جا برای زندگی دانسته‌ و نزدیک ۸۰ درصد نیز با این گزاره موافق بوده‌اند که «آمریکا دشمن اصلی ماست.»

به تازگی خبرگزاری فارس نتایج یک نظرسنجی را منتشر کرده است که مطابق آن «۸۱ درصد مردم ، ایران را بهترین کشور دنیا برای زندگی کردن می‌دانند». بر اساس این نظر سنجی:

− به طور کلی «میزان موافقت مردم با ارزش‌های نظام» ۹۵ درصد بوده است.

− در حالی که ۸۱ درصد از مردم، «ایران را بهترین کشور برای زندگی کردن می‌دانند» و ۱۰ درصد نظری نداشته‌اند، با بهبود ۶,۰ درصدی نسبت به نظر سنجی سال گذشته مخالفان این موضوع به ۸,۸ درصد رسیده‌اند.

− موافقان این گزاره که « حکومت باید بر اساس دین اسلام اداره شود، حتی اگر عده‌ای آن را قبول نداشته باشند.» نسبت به سال گذشته ۳ درصد افزایش یافته و به رقم ۸۴,۱ رسیده است، ۱۰ درصد بی‌نظر و تنها ۸,۵ درصد با این گزاره مخالفت کرده‌اند.

− نسبت به سال گذشته نظر مردم در مورد ضرورت «حمایت جمهوری اسلامی از مردم فلسطین، لبنان و سایر مردم مظلوم جهان» با ۶۸ درصد موافق، ۱۶ درصد بی‌نظر و ۱۶ درصد مخالف تغییری نداشته است.

− در مورد این گزاره که «در نظام جمهوری اسلامی، مبارزه با مستکبران و زورگویان جهانی و در راس آنها آمریکا همواره ضروری است» نظرات موافق مردم با افزایش ۳ درصدی نسبت به سال گذشته، به ۷۷,۴ درصد رسیده است؛ ۱۵ درصد مردم در این خصوص نظری نداشته‌اند و میزان مخالفان این مسئله به ۷,۶ درصد زسیده که نسبت به سال گذشته ۲ درصد کم شده است.

− نزدیک به ۸۰ درصد مردم کشور با این مسئله که «آمریکا، دشمن اصلی ماست» موافق هستند و ۱۳ درصد مردم نیز نظری در این باره ندارند.

− مخالفان گزاره «رژیم صهیونیستی یک رژیم نامشروع است و باید از بین برود » ۰,۳ درصد کاهش یافته و به ۴,۵ درصد رسیده است، درحالی که ۸۵,۵ درصد مردم با این موضوع کاملا موافق هستند و ۱۰,۵ درصد نیز نظری ندارند.

− با رشد ۳ درصدی موافقان و کاهش ۲ درصدی مخالفان نسبت به سال گذشته تنها ۱۲ درصد از پرسش شوندگان نسبت به این گزاره ابزار مخالفت کرده‌اند که «به نظر من ملاک مقبولیت افراد و شخصیت‌ها، اطاعت از رهبری است.»

− در مجموع این نظر سنجی با وجود افزایش میزان ضریب ابراز علاقه‌مندی افراد به ارزش‌ها و ولایت‌پذیری در کشور، نظر مردم در مورد «میزان اعتماد مردم به مسئولین کشور» نسبت به سال گذشته به گونه دیگری است و با افزایش ۶ درصدی، عدم اعتماد به مسئولین کشوری به ۲۹ درصد رسیده، که قابل تامل است. (منبع)

سوابق درخشان خبرگزاری وابسته سپاه پاسدارن

خبرگزاری فارس که حامی نظام جمهوری اسلامی و دولت احمدی‌نژاد است و در افواه عمومی از وابستگی آن به سپاه پاسداران صحبت می‌شود، سابقه طولانی در دروغ‌پردازی، جعل خبر و جدی گرفتن مطالب طنز رسانه‌های دیگر دارد.

خبرگزاری فارس که به محافل امنیتی نزدیک است، سابقه طولانی در دروغ‌پردازی، جعل خبر و جدی گرفتن مطالب طنز رسانه‌های دیگر دارد. گاف‌های این خبرگزاری غالبا موجی از انتقاد و استهزا به دنبال داشته و فارس را مجبور به حذف مطالب کرده ست.

فارس در یکی از جدی‌ترین دروغپردازی‌ها، مصاحبه‌ای با محمد مرسی، رئیس جمهور مصر منتشر کرد که از جانب مقامات مصری تکذیب شد و مشکلات دیپلماتیک فراوانی برای ایران به وجود آورد.

در این مصاحبه اعلام شده بود که مرسی سفر به ایران را به عنوان اولین سفر خارجی خود انتخاب کرده است و دولت مصر عزم بهبود روابط برادرانه با ایران را دارد. البته مرسی بعدها یک دیدار کوتاه ۴ ساعته از ایران داشت و در یک سخنرانی عمومی، سخنان تندی علیه مواضع جمهوری اسلامی نسبت به سوریه بر زبان آورد.

به دفعات اخبار طنز رسانه‌های دیگر توسط این خبرگزاری به عنوان اخباری جدی منتشر شده است. هر بار این عمل موجی از انتقاد و استهزا به دنبال داشته و فارس مجبور به حذف این مطالب شده است. افکار عمومی دیگر به گاف‌های گاه و بیگاه این خبرگزاری عادت کرده‌ است.

فارس در یک مورد جنجالی دیگر با انتشار خبری «بدون منبع» گزارش داد «اکثریت رای‌دهندگان روستایی آمریکایی محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور ایران را به باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا ترجیح می‌دهند». خبرگزاری فارس این خبر را در بخش انگلیسی خود نیز منتشر کرد. این خبر بعدا حذف شد اما عکس‌ها و شواهد متعدی از آن باقی مانده است.

خبرگزاری فارس نوشته بود: «بر اساس نظرسنجی موسسه معتبر گالوپ اکثریت قاطع روستاییان سفیدپوست در آمریکا گفته‌اند که آنها ترجیح می‌دهند به جای رای به اوباما به احمدی‌نژاد رای دهند. این خبرگزاری به نقل از "دیل سویدرسکی، از ساکنان ویریجینای غربی"نوشت: «من احمدی‌نژاد را بیشتر دوست دارم. ترجیح می‌دهم با او بیسبال بازی کنم تا اینکه وقت خود را با اوباما سپری کنم». در مطلب طنز نشریه "آنیون" این شهروند فرضی آمریکایی می‌گوید ترجیح می‌دهد با احمدی‌نژاد برای تماشای بیسبال به ورزشگاه برود! (منبع: روزنامه انتخاب)

سایت خبرگزاری فارس در تاریخ سه شنبه ۲۹ خردادماه با یک خبر نظامی جهان را شوکه کرد. در این خبر آمده بود: «بزرگترین رزمایش مشترک خاورمیانه با حضور ۹۰ هزار نیرو از چهار کشور روسیه، ایران، چین و سوریه به‏ زودی در خاک و آب‌های سوریه آغاز می‌شود». تبعات سیاسی این خبر دروغین به حدی بود که حتی مورد انتقاد خبرگزاری رسمی دولت (ایرنا) قرار گرفت. روزنامه اعتدال نیز مطلب مفصلی با موضوع واکنش‌های جهانی به گاف خبرگزاری فارس منتشر کرد.

در تاریخ ششم دی‌ماه ۱۳۹۰ نیز خبرگزاری فارس در اقدامی عجیب به انتشار مصاحبه جعلی با محمد البرادعی مدیر کل سابق آژانس بین‌المللی انرژی اتمی دست زد. مصاحبه البرادعی در سایت فارس، شامل اظهارات او در مورد روابط آمریکا و اسرائیل و انتقاد تند از شورای عالی نظامی حاکم بر مصر بود. دو روز بعد دفتر البرادعی با صدور بیانیه‌ای با عنوان «دکتر البرادعی انجام مصاحبه با خبرگزاری ایرانی فارس را تکذیب می‌کند»، گزارش خبرگزاری فارس را نادرست خواند.

آنچه در ادامه خواهید خواند، بخشی از نظراتی است که تعدادی از شهروندان ایرانی درباره نتایج نظر سنجی جدید فارس نیوز بیان کرده‌اند. کسانی که برای این گفتگو انتخاب شده‌اند اهالی روستاهائی از ۴ استان ایران هستند که برای سیاحت و یا زیارت به مشهد سفر کرده‌اند. این فراد مستقیم یا غیر مستقیم به شغل کشاورزی و دامپروری اشتغال دارند و بیشتر از اقوام کرد و لر هستند.

کار باید روی اصول باشد

آقا رحمان می‌گوید: «اینکه مردم دل‌شان برای فلسطین می‌سوزد، راست است. فرق دارد. در شهر و در پایتخت بعضی سرِ لج با رژیم، خوش‌شان از فلسطین نمی‌آید اما بیشتر مردم دوست دارند فلسطینی‌ها نجات پیدا کنند.

«چرا در کردستان و کرمانشاه کار نیست و جوان‌های ما باید خطر کنند برای کاسبی؟ ما راضی نیستیم. چه فایده دارد حکومت بر اساس دین اسلام اداره شود؟ حکومت باید بر پایه سواد و انصاف باشد. بر اصل شادی و امنیت مردم.»

ما کردها می‌دانیم آوارگی و کشته شدن یعنی چه، جنگ یعنی چه! این شهر را ببین. این همه آبادانی برای چه؟ یک شهر بزرگ برای یک قبر. در ولایت ما بهترین آب و هوا، طبیعت، کوه و همه چیز هست. ولی مردم فقط برای قاچاق می‌آیند. برای ال‌ئی‌دی و جنس ارزان.

چرا در کردستان و کرمانشاه کار نیست و جوان‌های ما باید خطر کنند برای کاسبی؟ ما راضی نیستیم. چه فایده دارد حکومت بر اساس دین اسلام اداره شود؟ حکومت باید بر پایه سواد و انصاف باشد. بر اصل شادی و امنیت مردم.

کاش یک آتش پرست رئیس مملکت بود اما مردم مثل آدم زندگی می‌کردند. کافر، یهودی، سنی و ... هیچ فرقی ندارند وقتی کار روی اصول باشد. حکومت علی به خاطر اسم علی نبود که حکومت علی شد؛ حکومت علی با کارهای علی، حکومت علی شد. علی سنی بود یا هر دین دیگر، اگر همین کارها را می‌کرد، طرفدار پیدا می‌کرد.»

این شرک است

حاج هیبت می‌گوید: «استغفرالله. ملاک مقبولیت، اطاعت از خداست، نه بنده خدا. رهبر هم یک آخوندی است اما معصوم که نیست. این شرک است. مملکت را به فساد کشیده‌اند. کشاورزی مردم را تباه کرده‌‌اند. یک سال زحمت می‌کشیم و وقتی محصول جمع می‌کنیم بازی دولت به سرمان در می‌آید. نمی‌خرند، به قیمت پائین می‌خرند. اذیت می‌کنند. زحمت کشاورز را بی‌مزد و حاصل می‌کنند.

پول کشاورز همه می‌رود در جیب دلال. مفت از ما می‌خرند و چند برابر می‌فروشند. راهی برای ما نیست دست دلال را قطع کنیم. دلال‌ها از خوشان هستند.

آب نیست، حمایت از قبیل وام و سوخت و کود نیست، جوان‌های ما از بیکاری آواره شهر می‌شوند به بیگاری و فعلگی. هرچه این مردم آبرو دار و نجیب‌اند این حکومت بی آبرو و نانجیب است. ملاک عدل و انصاف است. ملاک، دزد نبودن است. این آخوندها خودشان و پسرهاشان همه دزد هستند.»

تیغ رئیس جمهور به این دزدها قد نمی‌دهد

ولی‌الله می‌گوید: «سری بزنید به دهات ببنید مردم چه حال و روزی دارند. خدا روزی‌اش را از زمین گرفته. بی آبی، کِشتی نگذاشته برای کشاورز. مردم چاره ندارند. دار و ندارشان را می‌فروشند و چاه غیرقانونی می‌زنند. دولت به وقت خشکسالی دست ما را نمی‌گیرد. هیچ کس راهی جلوی پای ما نمی‌گذارد. این چاه‌ها نباشند، علف هرز هم در نمی‌آید چه برسد به گندم.

یگان ویژه را با اسلحه می‌ریزند داخل دهات‌ و چاه‌ها را خشک می‌کنند. مردم با آنهادرگیر می‌شوند اما لشگر می‌آورند. سربازهای آنها از جمعیت ما بیشتر است. موتور را می‌کنند و می‌برند و تنه درخت می‌اندازند در چاه و سیمان می‌کنند. سی میلیون، پنجاه میلیون پول مردم به باد می‌رود.

«پارسال وقتی برای بستن چاه‌ها حمله کردند به ده ما، زن و بچه مردم را زدند. مردها را دستبند زدند. تیر انداختند سمت گله که از صحرا می‌آمد. چند حیوان تلف کردند. خسارت که ندادند هیچ، پول جریمه از ما گرفتند. آخوند ده رفت منبر که آب چاه غیر قانونی حرام است. غصب بیت‌المال است. کشاورز مال چه کسی را گرفته که غصب باشد؟ زمین مال ماست. آب مال ماست.»

پارسال وقتی برای بستن چاه‌ها حمله کردند به ده ما، زن و بچه مردم را زدند. مردها را دستبند زدند. تیر انداختند سمت گله که از صحرا می‌آمد. چند حیوان تلف کردند. خسارت که ندادند هیچ، پول جریمه از ما گرفتند. آخوند ده رفت منبر که آب چاه غیر قانونی حرام است. غصب بیت‌المال است.

کشاورز مال چه کسی را گرفته که غصب باشد؟ زمین مال ماست. آب مال ماست. خودشان مگر دزدی نمی‌کنند؟ احمدی نژاد فیلم دزدی پخش کرد به مجلس، چرا کسی را نگرفتند؟ تیغ رئیس جمهور به این دزدها قد نمی‌دهد، تلافی‌اش را سر مردم در می‌آورند. قشون می‌کشند به آبادی‌ها. خدا ازشان نگذرد.»

رژیم، آخوندی و احمدی‌نژاد

مشهدی رضا کشاورزی اهل یکی از روستاهای همدان است. مذهبی است اما تقسیم بندی‌های عجیبی از نیروهای سیاسی برای خودش دارد.

− ادعا می‌کنند ۸۱ درصد از مردم، «ایران را بهترین کشور برای زندگی کردن می‌دانند»، شما از زندگی در ایران راضی هستید؟

−کسی راضی است که با رژیم باشد. کسی که با رژیم نباشد راضی نیست. با رژیم باشی پول و خوشی و راحتی هست. وام می‌دهند. سهمیه کود می‌دهند. آدم رژیم نباشی بدبختی. باید جان بکنی. ۸۱ درصد یعنی ۸۱ نفر از صد نفر؟

−بله

− می‌شود به عبارت ۴۱ نفر و نصفی از ۵۰ نفر! آبادی ما ۵۱۳ نفر جمعیت دارد، ۴۵۰ نفرشان به رژیم فحش می‌دهند. سیزده‌تایش را بگذاریم کنار حالا ۵۰۰ نفر حساب کنیم، می‌شود ۱۰ تا ۵۰ نفر. حالا آن پنج نفرش هم به آن ۱۳ نفر، در! باید ۴۱۰ نفر طرفدار رژیم باشند. ولی برعکس است. از هر ۵۰ نفری ۴۵ نفر مخالف رژیم‌اند. پنج نفر از ۵۰ نفر هم کمیته امدادی هستند. مجبورند.

− در ده شما مردم در انتخابات ریاست جمهوری به چه کسی رای دادند؟

− نصف احمدی نژادی بودند، نصف طرفدار کروبی. نفر داشتیم به موسوی و رضائی رای دادند اما رای‌ئی نبودند. (کم بودند.)

− این‌طور که می‌گوئید خیلی از افراد رای داده‌اند. چطور مخالف رژیم هستند اما رای می‌دهند؟

− کروبی و موسوی مخالف هستند. از رژیم نیستند.

− آنها قبول. طرفداران احمدی‌نژاد چه؟ آنها که موافق رژیم هستند.
− احمدی نژاد از آخوند‌ها نیست. رژیم، آخوندها هستند. آلان هم احمدی‌نژاد با آخوندها جنگ است. اگر زور شود به آخوندها که هیچ، اگر زور نشود می‌بردنش بغل دست کروبی و موسوی حبس. مثل منتظری یک شبه از رئیسی می‌شود زندانی.

مگر خودشان از خودشان تعریف کنند

شغل اصلی "آسو" کار روی تراکتور است. تراکتور متعلق به فرد دیگری است و او در هنگام رونق کارهای کشاورزی به صورت روزمزد برای صاحب تراکتور کار می‌کند. ظاهراً به قصد سیاحت به مشهد آمده است اما یکی از همراهانش در صحبتی جداگانه می‌گوید که مقداری جنس از بانه با خود آورده است تا در بازار بفروشد و سود کوچکی ببرد.

«چند بار عراق و ترکیه رفته‌ام. ایران چه دارد که مردم راضی باشند؟ مجبوریم و زندگی می‌کنیم بحث‌اش جدا، اما رضایت نیست. مردم برای راحتی چه می‌خواهند؟ کار، پول، تفریح، آزادی و امنیت. هیچ کدام را نداریم. هرکس پولی دارند جمع می‌کند و می‌رود ترکیه. برای تفریح می‌روند. تمام هتل‌ها، کاباره‌ها، همه جا ایرانی هستند. مشروب فروشی‌ها پر ایرانی است. همه دلار می‌برند. این همه دلار.

«مردم در ایران راحتی و آزادی ندارند. ترکیه پر از پناهنده است. بیشتر از تهران. چرا می‌روند؟ کمپ‌های ترکیه پر از پناهنده ایرانی است. کسی که راضی باشد نمی‌رود. ناراضی هم باشد تا وقتی بشود تحمل کرد، می‌ماند. کسی که هم که می‌ماند یا پایبند چیزی است یا پول ندارد. مگر خودشان از خودشان تعریف کنند. اینجا جای زندگی نیست. دروغ که کنتور ندارد! »

مردم در ایران راحتی و آزادی ندارند. مشروب می‌خوری، شلاق می‌زنند. روسری عقب باشد، گشت ارشاد می‌گیرد. ما آزادی بیشتر داریم. ملت ما خوشی می‌کند اما کار ندارد. یا باید با کاسب‌کار‌ها کار کنی یا سرمایه‌ای جور کنی و مقداری جنس بخری و ببری شهرهای اطراف بفروشی.

جوان کرد یا از ایران می‌رود یا آواره در مرز است یا آواره شهره‌های ایران. بیکاری زیاد است.

فارس‌ها هم می‌روند. ترکیه پر از پناهنده است. بیشتر از تهران. چرا می‌روند؟ کمپ‌های ترکیه پر از پناهنده ایرانی است. کسی که راضی باشد نمی‌رود. ناراضی هم باشد تا وقتی بشود تحمل کرد، می‌ماند. کسی که هم که می‌ماند پایبند چیزی است که نمی‌تواند برود یا پول ندارد. مگر خودشان از خودشان تعریف کنند. اینجا جای زندگی نیست. دروغ که کنتور ندارد! »

حریف نیستی چرا سنگ پرت می‌کنی؟

گفتگو با آقا نعمت کاری با اعمال شاقه است. بی‌وقفه در حال چپق کشیدن است. همیشه هاله‌ای از دود اطراف او را گرفته است. ریش و سبیل سفید او در ناحیه چانه و اطراف دهان کاملاً به رنگ زرد در آمده است.

می‌گوید:« آمریکا، دشمن اصلی ماست، هر غلطی هم دوست داشته باشد می‌کند. ما هیچ غلطی نمی‌توانیم بکنیم جلوشان. قدر قدرت است. هواپیما و موشک دارد. کشتی دارد هر کدام اندازه جزیره. بگو تو که حریف نیستی چرا سنگ پرت می‌کنی طرف اینها؟ می‌زنند دودمانت را بر می‌چینند.

اسرائیل به تو چه؟ فلسطین به شما چه؟ خودشان می‌خواهند صلح کنند، شما چرا می‌خواهید بجنگید؟ این همه فلسطینی‌ها را می‌کشند مگر کسی صدایش در می‌آید؟ آمریکا پشت سر اسرائیل است. حمله کنند به اسرائیل، آمریکا ایران را چنان شخم می‌زند که همه‌‌ ایران بشود کرت انگور.

دنیا سازمان ملل دارد. شورا دارد. جنگ کنند فقط جوان‌های این مملکت را به کشتن می‌دهند. اگر جنگ به نفر بود، یل‌ها را می‌فرستادیم به میدان ولی جنگ به موشک و هواپیمای رادار خاموش (رادار گریز) است. ایران حریف نیست در این جنگ. بازنده است.»

توان خرج دادن ندارم

آقا عباس ۵۱ ساله است. اهل دین است و دلی شکسته دارد.می‌گوید:«امسال شاید آخرین سالی باشد که ما برای زیارت میاییم. قول نداده بودم به زنم، نمی‌آمدم. توان خرج دادن ندارم. گرانی بیداد می‌کند و هر روز از روز قبل بدتر می‌شود. مردم از سیاست حرف می‌زننند اما کاری با سیاست ندارند. سیاست حرفِ پای منقل و زیر کرسی است. فکر مردم خرج و جیب‌شان است.

ریا نباشد، خرج دو خانواده بی‌سرپرست را می‌دادم. یکی ۴ خانوار، یکی ۷ خانوار. ولی به خدا دیگر ندارم. زیر قول زنم بودم، ولی خدای جای حق نشسته است. دروغ چرا، دل خودم هم بود که بیایم. گفتم بروم ]حرم[ امام رضا دعا کنم بلکه خدا گشایشی کند. فرجی دهد. چشم صغیر و یتیم این‌ها (دو خانواده) به دست من بود.

«اسلام این حکومت، اسلام ظاهر است. منبر و عمامه را بهانه قدرت و ثروت کردند و دارائی این مملکت را به آتش کشیده‌اند. نان مردم را از سفره‌شان گرفته‌اند، ایمان مردم را از سینه‌هاشان. جوان‌ها دیگر اعتقادی ندارند. اگر نبود، می‌گفتیم شکر، قسمت است؛ اما این مملک روی ثروت و نعمت است.»

چند وقت است دست خودم بسته است. در خرج زن و بچه خودم دارم کم می‌آورم. می‌ترسم فکر کنند دارم و نمی‌‌دهم. آه یتیم و صغیر خانمانسوز است. از خدا و آه اینها می‌ترسم. حکومت اگر با اسلام محمد اداره می‌شد، اگر با اسلام علی اداره می‌شد، کسی ناراضی نبود.

اسلام این حکومت، اسلام ظاهر است. منبر و عمامه را بهانه قدرت و ثروت کردند و دارائی این مملکت را به آتش کشیده‌اند. نان مردم را از سفره‌شان گرفته‌اند، ایمان مردم را از سینه‌هاشان. جوان‌ها دیگر اعتقادی ندارند. اگر نبود، می‌گفتیم شکر، قسمت است؛ اما این مملک روی ثروت و نعمت است.»

شما شهری‌ها فکر می‌کنید همه چیز در دانشگاه است

آقا کریم اهل شعر است.می‌گوید: «حاکم باید با معرفت باشد. جای علم در مدرسه و دانشگاه است. اما معرفت هم شرط است که در مدرسه و دانشگاه یاد نمی‌دهند. معلم‌اش روزگار است. قدیم در مکتب خانه‌ها گلستان و بوستان می‌خوانند. نوه‌ای دارم که فکر می‌کند ما پیرمرد‌ها از وقتی به دنیا آمده‌ایم موی‌مان سفید بوده! فکر می‌کند پیرمردها هیچ وقت بچه نبوده‌اند! در تلویزیون قهوه‌خانه قدیم و نقال را دیده بود، فکر می‌کرد مکتب خانه است. فکر می‌کرد مکتب خانه جای آدم‌های بیکار است که فقط شعر می‌خوانند. بچه است. نمی‌داند این شعرها رسم ادب و درس معرفت است. حکیم فرق دارد با شاعر.

حکیم فردوسی علیه الرحمه می‌گوید:

سپاهی نباید که با پیشه‌ور
به یک روی جویند هر دو هنر

یکی کارورز و یکی گرزدار
سزاوار هر کس پدید است کار

چو این کار آن جوید، آن کار این
سراسر پرآشوب گردد زمین

ما پیر هستیم و دهاتی اما اینقدر می‌فهمیم که در این مملکت سپاهی و تاجر یکی شده‌اند. سپاهی وظیفه‌اش نظم است. گرفتن تاجری است که دغل می‌کند. وقتی سپاهی خودش تاجر باشد، دغلِ سپاهی را در تجارت چه کسی بگیرد؟ خوب گوش کن:

چو این کار آن جوید، آن کار این
سراسر پرآشوب گردد زمین

کشور ما آشوب است. این عدد و رقم‌ها هر چقدر زیاد و کم بشوند، فرع است. اصل، زندگی مردم است. ضحاکی که فقط به مار روی شانه نیست. زبانِ بعضی مردم، مار ضحاک است. سیاهی دل ضحاک حکومتش را به درفش کاوه از هم پاشید. مار، قصه تلاطم دل ضحاک است. نشان است. نشان، ضحاکی هر چیز دیگری می‌تواند باشد. عمامه باشد. جای مهر روی پیشانی باشد. نشانه فقط مار نیست. بلاخره یک روز از وسط این مردم کسی صدایش بلند می‌شود که:

تو شاهی و گر اژدها پیکری
بباید بدین داستان داوری

که گر هفت کشور به شاهی تراست
چرا رنج و سختی همه بهر ماست؟

روزی که کاوه از ضحاک پرسید " چرا رنج و سختی همه بهر ماست "، حکومت ضحاک رفتنی شد. به ضحاک گفتند چرا کاوه را نکشتی؟ گفت یک دیوار از آهن بین ما بود، نشد. فریدون اسیرش کرد در دماوند. زنده به لعنت خدا تا روز قیامت.»

کشف جسد سه کولبر در يک منطقه مرزی بانه

news-zamaneh — Mon, 11 Feb 2013 06:51:27 +0000

جسد سه کولبر کرد در مرز شهاب‌الدين شهرستان بانه، توسط مردم اين منطقه پيدا شد.

طبق گزارش منابع خبری کردستان، سن اين افراد بين ۱۶- ۲۰ سال بوده و توسط نيروهای انتظامی کشته شدند.

نام اين سه کولبر، رزگار معروف‌زاده، حسين رستم‌نژاد و هوشيار رستم‌نژاد اعلام شده است.

گفته می‌شود، همزمان يک کولبر ديگر به علت تيراندازی نيروهای انتظامی وارد ميدان مين شده و يکی از پاهای خود را از دست داده است.

هنوز زمان دقيق کشته شدن اين سه کولبرمشخص نيست، اما جسد آنان در روز ۲۱ بهمن‌ماه پيدا شده است.

برپايه گزارش‌ها، به دليل تيراندازی نيروهای انتظامی ده‌ها اسب افراد کاسب کشته شدند.

احمد شهيد گزارشگر ويژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در گزارش اسفندماه سال ۹۰ خود، به "کشتار سيستماتيک" کولبران و افراد کاسب اشاره کرده بود

براساس آماری که کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران منتشر کرده است، ظرف ماه‌های اسفند ۱۳۹۰ و فروردين ۱۳۹۱ دست‌کم ۷۴ کولبر کشته و حداقل ۷۶ نفر ديگر به علت تيراندازی نيروهای انتظامی زخمی شدند.

اين کمپين مدافع حقوق بشر با ارسال نامه‌ای از دولت ايران خواسته است، "استفاده از نيروی مرگبار عليه کولبران و افراد کاسب غير مسلح را متوقف و سياست خود در خصوص ساکنين مناطق مرزهای غربی ايران را بازنگری کند."

احمد شهيد گزارشگر ويژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در گزارش اسفندماه سال ۹۰ خود، به "کشتار سيستماتيک" کولبران و افراد کاسب اشاره کرده بود.

در گزارش احمد شهيد آمده بود: "قانون ايران فعاليت‌های قاچاق کولبران را به‌عنوان جرمی که قابل مجازات با چند ماه زندان يا جريمه‌ای معادل کالاهايی ضبط شده است می‌داند. اما گزارشگر ويژه گزارش‌هايی دريافت کرده است که نگهبانان مرزی به اين افراد شليک می‌کنند، و به اين وسيله ده‌ها کولبر و همچنين اسب‌های آنان را سالانه زخمی و يا به قتل می‌رسانند."

بيشتر مناطق مرزی کردستان که محل تردد افراد کاسب و کولبران محسوب می‌شود، آلوده به مين‌های ضد نفر هستند.

سالانه شماری از شهروندان و کولبران بر اثر انفجار مين جان خود را از دست می‌دهند يا زخمی می‌شوند.

طبق برخی از آمارها، بيش از ۱۲ ميليون مين آماده به کار در استان‌های کردستان، آذربايجان غربی، کرمانشاه و ايلام وجود دارد.

پدر ۸۰ ساله یک زندانی سیاسی در آستانه تبعید

society — Sun, 10 Feb 2013 10:54:54 +0000

در گفت‌وگو با رفیق حسین‌پناهی برادر انور حسین‌پناهی، زندانی سیاسی کرد

محسن کاکارش

محسن کاکارش - با صدور حکم اعدام در سال ۱۳۸۶ برای انور حسین پناهی، زندانی سیاسی کرد به اتهام همکاری با یکی از احزاب کرد، فشار بر خانواده‌ این زندانی نیز آغاز شد.

حکم انور حسین پناهی اگرچه در دادگاه تجدید نظر به ۱۶ سال زندان کاهش یافت، اما فشارها بر خانواده وی کماکان ادامه داشت تا جایی که اشرف حسین‌پناهی در حین پیگیری پرونده برادرش در سال ۱۳۸۷ خورشیدی به طرز مشکوکی کشته شد. از آن زمان تاکنون حدود پنجاه تن از بستگان و اعضای این خانواده بازداشت و تبعید شده‌اند. در آخرین مورد از این بازداشت‌ها دو عضو دیگر خانواده حسین‌پناهی، بیش از ده روز است توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده‌اند و هیچ اطلاعی از سرنوشت آنان در دست نیست.

خانواده حسین‌پناهی در روستایی به نام "قروچای" از توابع شهرستان دهگلان در استان کردستان زندگی می‌کنند. رفیق حسین‌پناهی، برادر انور حسین پناهی به زمانه می‌گوید، عضوی از خانواده برای پیگیری وضعیت زندانیان باقی نمانده است، حتی پدر ۸۰ ساله‌اش را می‌خواهند به خارج از استان کردستان تبعید کنند. اداره اطلاعات به خانواده حسین‌پناهی ابلاغ کرده است، اگر خودشان جایی خارج از استان کردستان را انتخاب نکنند، وی را به همدان منتقل خواهند کرد.

خانواده حسین‌پناهی تاکنون چندین بار با نوشتن نامه‌هایی به نهادها و شخصیت‌های مدافع حقوق بشر ازجمله احمد شهید (گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد)، سازمان دیده‌بان حقوق‌بشر و سازمان گزارشگران بدون مرز خواستار آزادی انور حسین‌پناهی شده‌اند. در نامه‌ای که اخیراً این خانواده به احمد شهید نوشته‌اند، به فشارهای نیروهای امنیتی اشاره کرده‌اند و از مسدود شدن حساب‌های بانکی و مصادره اموال‌شان خبر داده‌اند.

در پیوند با فشارهای اخیر بر این خانواده، با رفیق حسین‌پناهی، برادر انور حسین‌پناهی که خود ساکن کردستان عراق و فعال سیاسی است، گفت‌وگویی کرده‌ایم.

چند نفر از اعضای خانواده شما اخیراً بازداشت شده‌اند. چه اطلاعی از وضعیت آنان دارید؟

رفیق حسین‌پناهی - هفته گذشته نیروهای اطلاعات شهرستان قروه در استان کردستان به منزل سه نفر دیگر از اعضای خانواده ما رفتند و با رفتاری فجیع آنها را بازداشت کردند. این سه نفر از بستگان انور حسین‌پناهی زندانی سیاسی کرد (برادر بزرگ خانواده ما) هستند. پس از چند روز یکی از آنان به نام فایق حسین‌پناهی را آزاد کردند، ولی هنوز از سرنوشت و مکان دو نفر دیگرهیچ اطلاعی در دست نیست.

یکی از این دو نفر خواهرزاده انور حسین‌پناهی و دانشجوی اخراجی است. متاسفانه تاکنون هیچ خبری از او نداریم، فقط به طور غیر مستقیم مطلع شدیم که از زندان اطلاعات شهرستان قروه به سنندج منتقل شده است. عضو دیگر خانواده ما سیروان حسین‌پناهی نیز مورد شکنجه نیروهای امنیتی واقع شده است.

انور حسین پناهی برادر شما در چه وضعیتی به سر می‌برد؟ آیا پیش از این بازداشت، از اعضای خانواده یا بستگان شما کسی بازداشت شده بود؟

در مدت این شش سال بیش از پنجاه نفر از اعضای خانواده ما توسط نیروهای امنیتی بازداشت و هرکدام به شکلی حکم داشتند. چند تن از آنان به علت فشارهای موجود ناچار به ترک وطن شدند و چند نفر دیگر را به دیگر شهرهای دیگر یا خارج از استان کردستان تبعید کرده‌اند.

رفیق حسین پناهی: تمام حساب‌های بانکی ما را مسدود کردند. به تازگی برادرم، مبلغ ۱۲ میلیون تومان به حساب بانکی خانواده‌ام ریخته بود که آنهم مسدود شد و اموالشان را تا اطلاع ثانوی مصادره کرده‌اند. در همین زمینه پدر ما که ۸۰ سال سن دارد چندین‌بار به اداره اطلاعات فراخوانده شده است.(عکس: انور حسین پناهی)

انور حسین‌پناهی فعال مدنی اهل روستای قروچای از توابع شهرستان دهگلان پاییز ۲۰۰۷ توسط نیروهای اطلاعات در منزل خودش بازداشت و پس از مدتی به اعدام محکوم شد. این حکم خوشبختانه با تلاش فعالان و نهادهای مدافع حقوق بشر به ۱۶ سال حبس کاهش یافت، ولی از همان سال تا به حال این فشارها مدام بر خانواده ما بوده است و هنوز هم ادامه دارد. در حال حاضر انور حسین‌پناهی در زندان مرکزی سنندج به سر می‌برد و در طول شش سال گذشته تنها یک بار به ایشان مرخصی دادند و به تازگی دوباره تحت فشار مسئولان زندان قرار گرفته است.

آیا فهرست اسامی این پنجاه نفر بازداشت شده را در اختیار دارید؟ چه حکمی برای آنها صادر شده است؟

به دلیل اینکه دستگیری‌ها به طور پراکنده در سال‌های گذشته اتفاق افتاده است، متاسفانه فهرست کاملی از بازداشت شدگان در اختیار ندارم، اما با احتساب آن‌هایی که چند ساعت بازداشت و سپس آزاد شده‌اند، به طور قطع بیش از ۵۰ نفر هستند.

حتی یکی از مسئولان اداره اطلاعات چند ماه پیش به این مسئله اشاره کرده بود. جدای از آن تمام مردم منطقه به‌خصوص مردم روستای قروچای این مسئله را می‌دانند. اسامی چند تن از آنان که الان در خاطر دارم به شما می‌گویم:

انور حسین‌پناهی به ۱۶ سال زندان محکوم شده است و هم اکنون در زندان سنندج به‌سر می‌برد.

ارسلان اولیایی پسر خاله انور به ۱۶ سال زندان محکوم شده و هم اکنون در زندان سنندج به‌سر می‌برد.

افشین حسین‌پناهی برادر انور یک سال و چند ماه زندان بود و سپس آزاد شد.

بدیع حسین‌پناهی از بستگان انور یک سال زندان بود و به تازگی آزاد شد.

فاروق حسین‌پناهی پسرخاله انور و شورای روستای قروچای پنج ماه زندانی و سپس آزاد شد.

فیض الله حسین پناهی از بستگان انور یک سال زندانی و سپس آزاد شد.

مسعود حسین‌پناهی از بستگان انور شش ماه حبس کشید و سپس آزاد شد.

صباح حسین‌پناهی شش ماه است در زندان به‌سر می‌برد و علی‌رغم اینکه حکمش را کشیده، هنوز آزاد نشده است.

سیروان حسین‌پناهی پسرخاله انور ده روز پیش بازداشت شده است و تاکنون هیچ اطلاعی از سرنوشتش در دست نیست.

شیرزاد حسین پناهی ده روز پیش بازداشت شده و از او هم تاکنون هیچ اطلاعی در دست نیست.

تبعید اعضای خانواده و بستگان شما بیشتر به چه شهرهایی بوده و چگونه صورت گرفته است؟

افرادی که تاکنون تبعید شده‌اند، سه نفر بودند. اسامی دو تن از آنان مسعود حسین‌پناهی و بدیع حسین‌پناهی است. آنان به اتهام همکاری با رسانه‌های خارجی هرکدام به یک سال زندان محکوم شدند و پس از آزادی به انان ابلاغ کردند که شما حق ندارید در منطقه خودتان زندگی کنید و الان در تهران مشغول کار هستد. در این حکم‌ها اعلام شده بود، آنان تا اطلاع ثانوی حق ندارند به روستای خودشان (قروچای) برگردند، اما در این حکم‌ها مشخص نشده بود که در چه شهرهایی باید زندگی کنند.

چرا نیروهای امنیتی تاکید دارند که نباید در روستای قروچای زندگی کنند؟ چه دلیل یا دلایلی برای ایجاد فشار بر مردم این روستا وجود دارد؟

به نظرم دلیل اصلی این است که در حال حاضر خانواده ما چند نفرشان بیرون از ایران هستند و مشغول فعالیت سیاسی و مدنی هستند.

ما کسی را نداشتیم و تنها کسی که می‌توانست پرونده انور را پیگیری کند، برادرم اشرف بود. او هم به ناچار دست از پیگیری پرونده انور برنداشت. سرانجام در روز پنجم بهمن ماه ۲۰۰۸ که درخواست پنج‌هزار نفر از معتمدین و مردم منطقه را می‌خواست به دادگاه ببرد، جنازه‌اش نزدیک روستای خودمان پیدا شد. پس از پیگیری در پزشک قانونی معلوم شد، مرگ وی بر اثر ضربه‌ای شدید بوده که بر سرش وارد شده است.

از سوی دیگر برادر ما انور حسین‌پناهی یک انسان سرشناس و در بین مردم صاحب نفوذ بود. او قبل از دستگیری فعالیت‌های فرهنگی داشت. مثلاً برای پیشگیری و ترک اعتیاد جوانان منطقه فعالیت‌های زیادی می‌کرد. این نوع فعالیت‌های برادرم باعث حساسیت‌های بیشتر مسئولان دولتی شده‌ بود. تا اینکه بازداشت و به اعدام محکوم شد. حکم اعدام برادرم، خانواده را به شدت ناراحت و نگران کرد. از آن روزها به بعد، خانواده ما در مقابل این کار اداره اطلاعات معترض بودند و به نوعی گارد گرفتند. روستای قروچای تقریباً هزار و ۳۰۰ خانوار و جمعیتی بیش از شش هزار نفر دارد. بیشتر آنان فامیل هستند و از بستگان ما محسوب می‌شوند. اقدامات نیروهای امنیتی و نحوه برخورد آنان همیشه موجب اعتراض و عصبانیت بین مردم روستای قروچای شده است. مردم این روستا از هر طریقی که بتوانند از خانواده ما حمایت می‌کنند. شاید این هم یکی از دلایل فشار و حساسیت اطلاعات بر مردم این روستا باشد.

به طور مشخص فشارهای چند هفته گذشته نیروهای امنیتی بر خانواده شما به چه شکلی بوده است؟

خانواده ما شش سال است زیر فشار نیروهای اطللاعات هستند. تا به امروز ما دچار مشکلات زیادی شده‌ایم. در تازه‌ترین این فشارها غیر از بازداشت و تهدیدهای تلفنی، تمام حساب‌های بانکی ما را مسدود کردند. به تازگی برادرم، مبلغ ۱۲ میلیون تومان به حساب بانکی خانواده‌ام ریخته بود که آنهم مسدود شد و اموالشان را تا اطلاع ثانوی مصادره کرده‌اند. در همین زمینه پدر ما که ۸۰ سال سن دارد چندین‌بار به اداره اطلاعات فراخوانده شده است. به پدرم گفته‌اند ما ناچاریم شما را به خارج از کردستان تبعید کنیم. اداره اطلاعات مدام و حتی به طور روزانه خانواده ما را مورد تهدید تلفنی قرار می‌دهند.

اداره اطلاعات چه دلیلی برای تبعید خانواده شما دارد. آیا در این زمینه چیزی به شما گفته‌اند؟

چند روز پیش که پدرم به اداره اطلاعات فراخوانده شده بود، به وی گفته بودند: به نفع‌تان هست که این منطقه را ترک کنید، وگرنه ما مکانی را برای شما تعیین می‌کنیم.

این حکم اگرچه به شیوه کتبی اعلام نشده است، ولی از آن روز به بعد چندین‌بار به خانه ما زنگ زده‌اند و گفته‌اند که باید آماده باشید و زیاد فرصت ندارید. باوجود این فشارها پدرم رسماً به آنان گفته است که حاضر به ترک زادگاه خود و منطقه نیست، اما مسئولان حکومتی کماکان اصرار دارند که این حکم باید اجرا شود و خانواده ما این منطقه را ترک کنند.

این حکم باعث عصبانیت و اعتراض مردم شده است. به نظرم اعتراض مردم باعث شده مسئولان قدری این فشارها را کاهش دهند. البته تقریباً هر روز اداره اطلاعات به شیوه‌های گوناگون به پدرم یادآوری می‌کنند که باید آماده باشد و منطقه را ترک کنند. مسئولان اداره اطلاعات گفته‌اند، شهر همدان را در نظر گرفته‌اند. اگر خانواده ما خودشان اقدام نکنند به اجبار آنان را به همدان منتقل می‌کنند. آنان به پدرم گفته‌اند، خانواده شما در منطقه حساسیت ایجاد می‌کند و در بین مردم مشکل‌ساز است.

در نامه‌های شما به نهادهای مدافع حقوق بشر آمده است که یکی از اعضای خانواده حسین‌پناهی به طور مشکوکی کشته شده است. می‌توانید در این زمینه هم توضیحی بدهید؟

بله، بعد از دستگیری انور، برادر دیگرمان به نام اشرف حسین‌پناهی دنبال پرونده انور را گرفت و در همین زمینه چندین‌بار توسط اداره اطلاعات شهرستان قروه احضار شد. او را تهدید کردند که نباید دنبال این پرونده را بگیرد و خبررسانی کند.

تقریباً هر روز اداره اطلاعات به شیوه‌های گوناگون به پدرم یادآوری می‌کنند که باید آماده باشد و منطقه را ترک کنند. مسئولان اداره اطلاعات گفته‌اند، شهر همدان را در نظر گرفته‌اند. اگر خانواده ما خودشان اقدام نکنند به اجبار آنان را به همدان منتقل می‌کنند. آنان به پدرم گفته‌اند، خانواده شما در منطقه حساسیت ایجاد می‌کند و در بین مردم مشکل‌ساز است.

ما کسی را نداشتیم و تنها کسی که می‌توانست پرونده انور را پیگیری کند، برادرم اشرف بود. او هم به ناچار دست از پیگیری پرونده انور برنداشت. سرانجام در روز پنجم بهمن ماه ۲۰۰۸ که درخواست پنج‌هزار نفر از معتمدین و مردم منطقه را می‌خواست به دادگاه ببرد، جنازه‌اش نزدیک روستای خودمان پیدا شد. پس از پیگیری در پزشک قانونی معلوم شد، مرگ وی بر اثر ضربه‌ای شدید بوده که بر سرش وارد شده است. این پنج‌هزار نفر گواهی داده بودند که انور هیچ گناهی مرتکب نشده و خواستار لغو حکم اعدامش شده بودند. اشرف می‌خواست نامه را به کمک آقای محمدصالح نیکبخت (وکیل انور حسین‌پناهی) به دادگاه تحویل دهد تا شاید در روند بررسی پرونده تاثیری داشته باشد.

پس از آن حادثه برادر دیگرم افشین که ۱۷ سال سن داشت، به اداره اطلاعات احضار شد. به او هم تذکر دادند که نباید در مورد این پرونده اطلاع‌رسانی کند و دنبالش را بگیرد. تا اینکه افشین را دستگیر کردند و یک سال در زندان نگهداشتند. برادر جوان ما، چند ماهی است آزاد شده. به دلیل این فشارها ناچار با نوشتن نامه‌ای به نهادهای بین‌المللی حقوق بشر پناه آورده‌ایم. پدرم در نامه‌ای از دبیر کل سازمان ملل و احمد شهید کمک خواسته است. از همه سازمان‌ و نهادهای حقوق بشر تقاضای کمک داریم. امیدوارم یاری‌مان دهند و به خانواده‌ام کمک کنند.

هم اکنون چه کسی از خانواده شما پیگیر وضعیت زندانیان است؟

پس از اتفاقاتی که برای برادرانم افتاد دیگر کسی نیست پیگیر وضعیت و پرونده زندانیان باشد. پدرم پیر است و نمی‌تواند دنبال این کارها را بگیرد.

دیگر اقوام و بستگان نیز ترس آن را دارند به سرنوشت اشرف و افشین و بقیه دچار شوند. هم اکنون پنج تن از اعضای خانواده و بستگان ما در زندان به‌سر می‌برند. صباح حسین‌پناهی یک سال پیش به دلیل همین پیگیری‌ها به زندان افتاد. او شش ماه حکم دارند اما تاکنون آزاد نشده و در زندان شهرستان قروه است. سیروان (خواهر زاده‌ام) ارسلان اولیایی (پسر خاله‌ام) و شیرزاد حسین پناهی به دلیل پیگیری پرونده‌ها بازداشت شدند. اداره اطلاعات شهرستان قروه تهدید کرده، اگر کسی پیگیر شود یا در انعکاس اخبار مربوط به خانواده نقشی داشته باشد، همان سرنوشت را خواهد داشت، که دیده‌اید. ما مجبور هستیم از هر طریقی شده، صدای خود را به گوش جهانیان برسانیم و از همه بخواهیم تا به یاری ما بشتابند.

شش فعال مدنی کرد بازداشت شدند

news-zamaneh — Fri, 01 Feb 2013 07:52:02 +0000

شش تن از فعالان مدنی کرد، توسط نيروهای امنيتی در استان کردستان بازداشت شدند.

به گزارش کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران، اين شش فعال مدنی روز سه شنبه ۱۰ بهمن‌ماه در شهر مريوان بازداشت و همزمان تعدادی ديگر نيز به ستاد خبری اداره اطلاعات اين شهر احضار شدند.

نام اين فعالان مدنی سوران دانشور(دانشجوی محروم از تحصيل)، خالد احمدی، زانا معينی، سامان محمودی، داوود قسيمی و محمد کهنه‌پوشی اعلام شده است.

يک منبع محلی به کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران گفته است، بازداشت‌شدگان به مکان نامعلومی منتقل شده و پيگيری خانواده‌ها از وضعيت فرزندانشان بی‌نتيجه مانده است.

همزمان با دستگيری اين شش فعال مدنی، دو فعال دانشجويی به نام‌های شاهو محمودی و دانا لنج‌آبادی به ستاد خبری اداره اطلاعات شهر مريوان احضار شده‌اند

گفته می‌شود، نيروهای امنيتی منازل اين افراد را مورد تفتيش قرار داده و کامپيوتر و وسايل شخصی آنان را با خود برده‌اند.

همزمان با دستگيری اين شش فعال مدنی، دو فعال دانشجويی به نام‌های شاهو محمودی و دانا لنج‌آبادی به ستاد خبری اداره اطلاعات شهر مريوان احضار شده‌اند.

در ماههای گذشته شماری از فعالان مدنی و دانشجويی کرد توسط نيروهای امنيتی بازداشت شده‌اند که بيشتر آنان عضو اتحاديه دمکراتيک دانشجويان کرد بوده‌اند.

از شهريور تا آبان‌ماه سال جاری دست‌کم هفت عضو اين اتحاديه به نام‌های اسعد باقری، سوران دانشور، ميلاد کريمی، مهدی دعاگو، آرمان زمانی، رحيم باجور و شيرزاد کريمی از سوی نيروهای امنيتی احضار و بازداشت شدند.

اتحاديه دمکراتيک دانشجويان کرد، سال ۱۳۸۴ توسط جمعی از دانشجويان کرد تأسيس شد. تاکنون شماری از اعضای اين اتحاديه از حق تحصيل محروم شده‌اند.

چند فرضیه در مورد ترور سه مبارز کرد در پاریس

politics — Mon, 14 Jan 2013 09:45:25 +0000

کورش عرفانی

کورش عرفانی - ترور سه زن کرد در پاریس در روز چهارشنبه ۹ ژانویه موجی از تاثر و پرسش را برانگیخته است. یکی از آنها سکینه جانسیز از بنیانگذاران "پ‌ک‌ک" و به گفته ناظران، هدف اصلی این عملیات بوده است. چه کسی این سه کرد مبارز را در قلب پایتخت فرانسه به قتل رسانده و چه انگیزه‌ای موجب این ترور بوده‌ است؟ این نوشتار به بررسی برخی فرضیه‌ها در این باره می‌پردازد.

در ابتدا برای درک بستر سیاسی این ترور بد نیست نگاهی بیندازیم به تشکل سیاسی طرح شده در این ترور یعنی حزب کارگران کردستان "پ‌ک‌ک".

"پ‌ک‌ک" چه گروهی است؟

حزب کارگران کردستان که به نام پ‌ک‌ک شناخته می‌شود از دل جریانات سیاسی و نظامی کرد ترکیه بیرون آمده و در سال خرداد ۱۹۸۴ به عنوان یک سازمان دارای مشی مبارزه مسلحانه شروع به فعالیت کرد. این حزب گرایش چپ دارد و از بدو تاسیس در منطقه کردستان ترکیه برای کسب خودمختاری و حقوق فرهنگی و سیاسی برای کردها، سرگرم مبارزه چریکی علیه دولت ترکیه بوده است. رهبر این گروه، عبدالله اوجالان، در اسفند سال ۱۳۷۷ با همکاری ترکیه، اسرائیل و آمریکا بازداشت شد و از آن زمان در زندان جزیره ایمرالی به سر می‌برد. مبارزه مسلحانه حزب پ‌ک‌ک و درگیری با دولت ترکیه پس از دستگیری رهبر آن با فراز و نشیب‌هایی ادامه یافته است. برخی آمار تلفات این رویارویی از آغاز تاکنون را ۴۵ هزار نفر تخمین می‌زنند.

دادگاه نظامی ترکیه اوجالان را در ابتدا به اعدام محکوم کرد اما او هم اینک در حال گذراندن دوران محکومیت خود به حبس ابد است. در این سال‌ها بسیاری چیزها تغییر کرده‌اند. دولت کنونی ترکیه که موفق شده اقتصاد این کشور را رونق بخشد، در صحنه سیاست بین‌الملل نیز موفقیت‌های شایانی کسب کرده و می‌رود که نقش سرکرده را در بسیاری از حوادث منطقه‌ای و از جمله در مورد سوریه ایفاء کند. شاید همین امر است که ترکیه را بیش از پیش مستعد پذیرفته شدن در اتحادیه اروپا می‌کند. آرزویی که بسیاری از ترک‌ها در سر دارند و آن را گامی کیفی در تغییر سرنوشت اقتصادی، سیاسی و حتی اجتماعی- فرهنگی خود می‌دانند.

اهمیت حل موضوع کردها برای ترکیه

یکی از موانع اصلی ترکیه در راه ادغام در اتحادیه اروپا پرونده قطور نقض حقوق بشر در این کشور و به ویژه در پیوند با مساله کردهاست. برخورد نظامی و سرکوبگرانه دولت این کشور علیه کردها یکی از پرونده‌های همیشه باز ترکیه نزد دولت‌های غربی بوده است. به این ترتیب بعید است بدون حل و فصل مسالمت‌آمیز مساله کردستان، دولت ترکیه بتواند برای عضویت در اتحادیه اروپا با استقبالی شایسته روبرو شود. به همین دلیل نیز دولت رجب طیب اردوغان بر آن شده تا شاید با مذاکره با رهبر حزب پ ک ک در زندان زمینه‌ای برای تفاهم و صلح به وجود آورد.

خبرهای تایید نشده‌ای در هفته های اخیر در این مورد منتشر شده بودند که امید به مذاکراتی موفقیت‌آمیز برای حل مسالمت‌آمیز نزاع طولانی دولت ترکیه با کردها را تقویت می‌کردند. اما این فضای مثبت دیری نپایید و ترور سه زن کرد در پاریس فضا را به کلی تغییر داد.

آنها که مذاکره می‌خواهند و آنها که نمی‌خواهند

این سه فعال کرد در دفتری متعلق به تشکل‌های کردی در پاریس به ضرب گلوله کشته شده‌اند. چهره شاخص در میان این سه نفر، سکینه جانسیز است. وی از بنیانگذاران حزب کارگران کردستان و نخستین زنی است که به عنوان عضو ارشد این سازمان برگزیده شده بود. وی سال‌ها در زندان بوده و از همان‌جا نیز نقش فعال و حتی هدایت‌گر اعتراضات در بیرون از زندان را داشته است.

سکینه جانسیز از جمله کسانی بوده که بسیاری از زنان کرد را به مراحل بالای فعالیت در حزب پ ک ک کشانده و فرمانده جنبش چریکی زنان در منطقه کردنشین شمال عراق محسوب می شد. او از سن پایین به مبارزه پیوسته و از ابتدا با عبدالله اوجالان همراه بوده است. وی به عنوان مسئول بخش مالی و تدارکات حزب در اروپا و مسئول بخش زنان پ ک ک در اروپا نیز خوانده شده است.

فرضیه تسویه حساب داخلی چندان قوی نیست، زیرا هر سه مقتول به جریان اکثریت در درون پ‌ک‌ک تعلق داشته‌اند که به اوجالان و خط مذاکره وفادار بوده است. آن چه به عنوان قتل های درون حزبی محسوب می‌شود اغلب از جانب خط رهبری خود حزب و در قبال کسانی بوده که می‌خواسته اند به گونه‌ای، اختلاف و انشعاب را دامن بزنند. تا به حال، چندین ترور در کردستان عراق و یا اروپا نسبت به کسانی صورت گرفته است که خط رهبری اوجالان را در حزب زیر سوال برده بودند.

نکته کلیدی در ترور سکینه جانسیز این است که او از جمله رهبران نزدیک به عبدالله اوجالان بوده که تلاش وافری به خرج داده تا مذاکرات با دولت ترکیه پا بگیرد و به نتیجه برسد. آیا این امر موجب ترور او شده؟ به هر روی، ترور وی به عنوان هدف اصلی عملیات، راه را براین فرضیه باز می‌کند که تروریست‌ها در پی وارد کردن ضربه‌ای مهم به مذاکرات جاری میان پ ک ک و دولت کنونی ترکیه بوده‌اند. مذاکراتی که اگر به نتیجه می‌رسید؛ می‌توانست یک نزاع طولانی مدت و خونین را پایان دهد.

فرضیه‌های مطرح در مورد ترور

درباره این که چه کسی این اقدام را صورت داده، چند فرضیه مطرح است:

۱) گروه‌های تروریستی متعلق به احزاب دست راستی ناسیونالیستی ترکیه. یکی از این گروه‌ها به نام «گرگ‌های خاکستری» سابقه دست بردن به اسلحه و ترور و چماقداری علیه مخالفان دولت مرکزی ترکیه را دارد. این گروه که رابطه خود با دولت ترکیه را نه آشکار و نه پنهان کرده؛ به عنوان یک گروه شبه نظامی ترس و وحشت را به جان هرکسی انداخته که داعیه خودمختاری و جدایی‌طلبی و مخالفت با «عظمت و اتحاد ترکیه» را داشته است.

این گروه که توسط یک نظامی سابق بنیان نهاده شد، با دفاع از ایده‌های پان‌ترکیسم تقلیدی ناشیانه از حزب فاشیسم ایتالیاست که با روش‌های تروریستی در جهت تحقق شعارهای خود تلاش می‌کند. آنها قصد دارند ترکیه‌ای بزرگ تشکیل دهند که به قول خودشان شامل ۱۰۰ میلیون نفر می‌شود. یکی از شعارهای آنها این است: « همه چیز باید برای ترکیه و به سود آن باشد.» این گروه هم‌چنین سابقه‌ای طولانی در کشتن روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و مدنی کرد دارد.

در حال حاضر بیشتر توجهات به سوی این گروه معطوف است. اما باید دید که آیا دولت ترکیه تلاش جدی برای تحقیق در زمینه نقش احتمالی «گرگ‌های خاکستری» خواهد کرد یا نه. به عبارت دیگر، آیا حامیان این گروه در ارتش و سازمان اطلاعات ترکیه اجازه می‌دهند که نقش و حضور احتمالی این گروه در ترور پاریس مسجل شود یا خیر. دولت‌های استبدادی آرایش شده به دمکراسی، معمولا این گونه گروه‌ها را به طور جدی و عملی محدود نمی‌کنند.

۲) اختلافات درون گروهی پ ک ک یکی دیگر از فرضیه‌های احتمالی در این باره است. برخی حدس می‌زنند که رقابت‌های سیاسی در سطح رهبر حزب سبب شده است که جناحی خواهان مذاکره با دولت ترکیه باشند و جناح دیگر، خلاف آن را بخواهند. این احتمال وجود دارد که با رفتن یک بخش از حزب پ ک ک به سوی مذاکره و سازش احتمالی با دولت مرکزی، جناح مخالف در صدد جلوگیری از پیشبرد این روند برآمده باشد. اما به نظر می‌رسد در ورای برخی اختلاف‌های نظری که حتی میان اوجالان و برادرش هم شناخته شده است، موضوع اختلاف در پ ک ک، بیشتر ساخته و پرداخته دستگاه‌های اطلاعاتی و تبلیغاتی دولت ترکیه باشد. آنها در طول سال‌ها تلاش کرده‌اند که این تصور را ایجاد کنند که در درون این حزب دو گرایش «بازها» و «کبوترها» وجود دارد و این که بازها جنگ و کشتار می‌خواهند و کبوترها مذاکره و صلح.

اما در ورای این تبلیغات مدیریت شده حکومتی، آن چه مسلم است این که شاخه‌هایی از پ ک ک، که در ایران و سوریه مشغول مبارزه هستند، ممکن است گرایش‌های سیاسی قدری متفاوت نسبت به مرکزیت پ ک ک داشته باشند. به طور مثال شاخه سوری حزب زیر نظر «باهوز اردال» در این راستا قرار می‌گیرد. می‌توان حدس زد که کردهای سوریه، اینک که رژیم بشار اسد در سوریه در خطر اضمحلال است، بدشان نمی‌آید که پ ک ک وارد فرایند صلح جدی با دولت ترکیه نشود تا روزی درصورت سقوط اسد به رویای پیوستن به اقلیم کردستان و تشکیل یک کشور مستقل کردستان همراه با کردهای ترکیه و ایران و عراق، تحقق بخشند. به همین دلیل شاید مذاکراتی که آغاز شده بود امر چندان مطلوبی برای «باهوز اردال» و هم‌رزمان کرد سوری وی نبوده است.

بیشترین تردیدها متوجه گروه‌های تروریستی «گرگ‌های خاکستری» است که سابقه ترور و چماقداری علیه مخالفان دولت مرکزی ترکیه را دارد. این گروه که توسط یک نظامی سابق بنیان نهاده شد، با دفاع از ایده‌های پان‌ترکیسم تقلیدی ناشیانه از حزب فاشیست ایتالیاست که با روش‌های تروریستی در جهت تحقق شعارهای خود تلاش می‌کند. آنها قصد دارند ترکیه‌ای بزرگ و ۱۰۰ میلیون نفری تشکیل دهند. این گروه هم‌چنین سابقه‌ای طولانی در کشتن روزنامه نگاران و فعالان سیاسی و مدنی کرد دارد.

اما به هر روی فرضیه تسویه حساب داخلی چندان قوی نیست، زیرا هر سه مقتول به جریان اکثریت در درون پ‌ک‌ک تعلق داشته‌اند که به اوجالان و خط مذاکره وفادار بوده است. تا این جای کار آن چه به عنوان قتل های درون حزبی محسوب می‌شود اغلب از جانب خط رهبری خود حزب و در قبال کسانی بوده که می‌خواسته اند به گونه‌ای، اختلاف و انشعاب را دامن بزنند. تا به حال، چندین ترور در کردستان عراق و یا اروپا نسبت به کسانی صورت گرفته است که خط رهبری اوجالان را در حزب زیر سوال برده بودند.

۳) یکی دیگر از فرضیه‌ها به سوی سرویس‌های اطلاعاتی دولت ترکیه نشانه می‌رود که سابقه‌ای طولانی در ترور کردهای مسلح فعال در طول دهه‌های گذشته داشته است. هر چند به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر سازمان اطلاعات ملی ترکیه از عناصر رادیکال و مشکوک خود تصفیه شده اما برخی از تحلیلگران بعید نمی‌دانند که هنوز رگه‌ها و پس مانده‌هایی از نیروهایی در دل این سازمان باشند که پیش‌تر در آن به تدارک جوخه‌های مرگ برای ترور فعلان سیاسی مبارز و مسلح مشغول بودند.

تنها چیزی که این فرضیه را به قول بعضی و البته نه کردها، تضعیف می‌کند این است که دولت ترکیه به طور آگاهانه به سرویس‌های اطلاعاتی خویش دستور چنین تروری را نداده باشد.اما بعید نیست که این دولت از وجود بقایای جریان‌های حذف‌گرا در درون سازمان اطلاعات ملی خود باخبر باشد و در مواردی چشم بر عملکرد جنایت‌کارانه وغیرقانونی آنها ببندد تا از این طریق هم خودش به طور رسمی درگیر موضوع نباشد و هم این که مهره‌های اصلی جریان‌های مسلح مخالف نیز از سر راه برداشته شوند.

سخنان بسیار تند رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه، خطاب به دولت فرانسه و رئیس جمهور این کشور نوعی ردگم کردن تلقی شده است. اردوغان آنها را متهم به حمایت و داشتن رابطه نزدیک با اعضای حزب پ ک ک کرد که در لیست سازمان‌های تروریستی اتحادیه اروپا قرار دارند و از آنها درباره دیدار فرانسوا اولاند، رئیس جمهور این فرانسه با سکینه جاسیز توضیح خواست. این

هیاهوی تبلیغاتی نخست وزیر ترکیه که تا مرز تهدید به اقدام قانونی علیه دولت فرانسه پیش رفته است، شک و تردید زیادی نسبت به نقش احتمالی دولت این کشور در ترور پاریس ایجاد کرده است.

در همین راستا باید گفت که شک و تردیدها متوجه یک دولت در سایه نیز می‌شود. این اصطلاح برای شماری از نظامیان و ناسیونالیست‌های افراطی سابق در ترکیه به کار برده می‌شود که در دهه‌های اخیر در راس کار بوده‌اند و اینک با وجود عدم حضور رسمی در پست‌های دولتی یا ارتش، قدرت عملیاتی خویش را پشت صحنه حفظ کرده‌اند. این همان جریانی است که در سال ۲۰۰۷ روزنامه‌نگار ارمنی «هرانت دینک» را به جرم نوشتن مقالاتی ترور کردند که وی در آنها دولت عثمانی را به قتل‌عام ارمنی‌ها متهم می ساخت.

بعید نیست که این دولت در سایه قدرت عملیاتی خویش را همچنان حفظ کرده باشد و در بزنگاه‌های حساس برای یاری‌رسانی غیررسمی به دولت حاکم و یا در این مورد مشخص، برای جلوگیری از هر گونه مصالحه احتمالی طی مذاکره دولت با کردهای ترکیه، وارد عمل شده باشد.

۴) در میان کسانی که شک و ظن‌ها به آنها نیز برجسته است پاره‌ای دولت ها نیز دیده می‌شوند. در میان آنان باید از سرویس‌های اطلاعاتی سوریه نام برد. به نظر می‌رسد دولت اسد که با روش‌های ترور مخالفان خود در خارج بیگانه نیست ، مایل نباشد که ترکیه از مشکل کردهای خود فارغ شود تا در این صورت تمام تمرکز خود را روی فشار برای تعیین تکلیف رژیم بشار اسد بگذارد. به همین دلیل، با این ترور خواسته است که دولت ترکیه را در رابطه با مشکل کردهای خود به خانه اول برگرداند و حتی درگیری‌ها را میان آنها تشدید نماید.

فرضیه دخالت سرویس‌های اطلاعاتی رژیم ایران هم مطرح است. جمهوری اسلامی به طور آشکاری با سیاست‌های کنونی ترکیه در صحنه بین‌المللی تضاد دارد. نخست به خاطر نقش این کشور در تضعیف حکومت اسد در سوریه، که متحد دیرینه ایران محسوب می‌شود و دیگر، به دلیل استقرار موشک‌های پاتریوت در خاک ترکیه. به همین خاطر، شاید رژیم ایران بدش نیاید تا از طریق این ترور دردسر دوباره‌ای برای دستگاه نظامی ترکیه ایجاد کند و آنها را به مسائل درونی خویش سرگرم سازد؛ این امر هم به نفع خود رژیم ایران است و هم به سود متحد وی در سوریه.

همین فرضیه در مورد سرویس‌های اطلاعاتی رژیم ایران هم مطرح است. جمهوری اسلامی به طور آشکاری با سیاست‌های کنونی ترکیه در صحنه بین‌المللی تضاد دارد. نخست به خاطر نقش این کشور در تضعیف حکومت اسد در سوریه، که متحد دیرینه ایران محسوب می‌شود و دیگر، به دلیل استقرار موشک‌های پاتریوت در خاک ترکیه. به همین خاطر، شاید رژیم ایران بدش نیاید تا از طریق این ترور دردسر دوباره‌ای برای دستگاه نظامی ترکیه ایجاد کند و آنها را به مسائل درونی خویش سرگرم سازد؛ این امر هم به نفع خود رژیم ایران است و هم به سود متحد وی در سوریه.

پاره‌ای از تردیدها نیز متوجه نقش سرویس‌های اسرائیل است. اسرائیل از جمله کشورهای دارای نفوذ در کردستان عراق است و بسیار مایل است در تلاش‌هایی حضور داشته باشد که سبب جدایی کردهای ترکیه، سوریه و ایران و پیوستن آنها به اقلیم کردستان، برای تشکیل یک کشور جدید می‌شود. این امر به معنای آن است که اسرائیل در صورت ایجاد مانع در روند شکل‌گیری تدریجی کشور مستقل کردستان، وارد عمل خواهد شد. نفوذ اسراییل میان کردهای عراق و حضور اطلاعاتی و اقتصادی آن در اقلیم کردستان، حکایت از آن دارد که این کشور روی تشکیل یک کشور کردستان مستقل به عنوان متحد و پایگاه خویش در زیر گوش ایران، عراق، ترکیه و سوریه حساب باز کرده است.

هشداری برای فعالان سیاسی

نکته آخر در مورد این ترورها باز می‌گردد به نقش ضعیف و شک‌برانگیز سرویس امنیتی فرانسه. باردیگر این سرویس‌ با عملکردی سهل‌انگارانه، ظن ناظران را برانگیخته که چه بسا دولت فرانسه قاتل یا قاتلان را می‌شناسد و دم نمی‌زند. روشن نیست که در صورت صحت این فرضیه، منافع فرانسه در چیست، اما اگر چنین باشد باید به معامله‌ای مهم و پرسود برای دولت فرانسه اندیشید. همگی به یاد داریم که قتل شاهپور بختیار درست مدت کوتاهی پیش از آن صورت گرفت که دولت‌های فرانسه و ایران به قدری به هم نزدیک شده بودند که «فرانسوا میتران»، رئیس جمهور وقت این کشور، در آستانه سفری به ایران بود. هم‌چنین به یاد داریم که «ادوارد بالادور» نخست وزیر این کشور قاتلان «کاظم رجوی» را، که پس از ترور وی در سوئیس در فرانسه بازداشت شده بودند، بی سر و صدا به رژیم ایران تحویل داد. این سابقه سیاه برای سرویس‌های امنیتی فرانسه سبب شده است که امروز نیز انگشت اتهام به سوی آنان نشانه رود.

این احتمال نیز دور از ذهن نیست که نظر به گسترش کمی و کیفی کار تشکیلاتی مانند پ ک ک در خاک فرانسه، دولت این کشور بی‌میل نبوده باشد که این ترورها گاهی موجب ترس فعالان سیاسی خارجی در این کشور شود تا درصدد برآیند که زیاد روی این کشور به عنوان پناهگاه یا مرکز فعالیت خویش حساب نکنند. امری که در محاسبات دولت فرانسه و با توجه به سنت کهن پذیرش پناهندگان سیاسی در این کشور نباید از نظر دور داشت.

تعداد کثیر تظاهر کنندگان کرد در روز شنبه ۱۲ ژانویه در پاریس و خشم و قاطعیت مشهود در میان آنان باید هشداری بوده باشد برای دولت فرانسه که مبادا جنایت برنامه ریزی شده‌ای را در این کشور پوشش داده باشد. مبارزان و هواداران پ ک ک در فرانسه و در اروپا بی‌شک خواهند توانست موضوع را از نزدیک پی‌گیری کرده و پنهان‌کاری احتمالی پاریس در این زمینه را افشا سازند.

در پایان باید یادآور شد که این ترور نشان داد رژیم‌های دیکتاتوردر منطقه هم‌چون ایران و سوریه و ... هنوز اروپا را به عنوان منطقه‌ای می‌بینند که می‌توان در آن به شکار مخالفان خود بپردازند. در این چارچوب، موضوع ترور این سه زن، هشداری است برای برای فعالان اپوزیسیون ایران که سابقه سیاه رژیم جمهوری اسلامی را خوب می‌شناسند

چه کسی جای طالبانی را می‌گیرد؟

politics — Sun, 30 Dec 2012 10:47:07 +0000

فرهمند علیپور

فرهمند علیپور - جلال طالبانی رئیس جمهور ۷۹ ساله عراق این روز‌ها بر تخت بیمارستانی در آلمان بستری است و برای ادامه زندگی مبارزه می‌کند. در عراق اما مبارزه برای جانشینی او بالاگرفته است. پزشکان از بهبود حال او خبر داده‌اند اما بر همگان روشن است که طالبانی دیگر توان عهده‌داری ریاست جمهوری عراق را ندارد.

طالبانی سیاستمدار کهنه‌کاری است که بار‌ها در سال‌های پر آشوب اخیر عراق نقش میانجی را ایفا کرد. او که نخستین رئیس جمهور دمکراتیک عراق بود، یک کرد سنی است که شیعیان به او اعتماد داشتند. او نه تنها میان دولت مرکزی و اقلیم کردستان، سنی‌ها و دولت مرکزی که گاه میان شیعیان نیز به میانجی‌گری و ریش‌سفیدی پرداخت.

وجود طالبانی در جامعه به شدت فرقه‌ای عراق، جامعه‌ای که میان کرد‌ها، عرب‌های شیعه و عرب‌های سنی سه پاره شده است، غنیمتی محسوب می‌شد و غیبتش به معنای افزایش نگرانی‌ها خواهد بود. طالبانی نه تنها در فضای داخلی عراق نقش مثبت و بارزی داشت، که توانسته بود پلی باشد میان کشورهای خارجی تاثیرگذار در عراق. کشورهایی که گرچه جمع متناقض بودند اما به طالبانی اعتماد داشتند. نظر تهران، واشنگتن و آنکارا به جلال طالبانی مثبت بود.

این روز‌ها که پیشمرگ‌های کرد در کرکوک غنی از نفت، رزمایش برپا می‌کنند و برای دولت مرکزی خط و نشان می‌کشند و اختلافات عرب‌های شیعه و سنی بالا گرفته است و جنگ خونین قومی- مذهبی در عراق بعید به نظر نمی‌رسد، نبود طالبانی می‌تواند یک ضایعه باشد و از آن مهم‌تر پیدا کردن جانشینی در حد و اندازه‌های او کار دشواری به نظر می‌رسد.

رسانه‌های عراق و اقلیم خودمختار کردستان روزهاست که با حرارت به موضوع جانشینی طالبانی می‌پردازند، گزینه‌های احتمالی را مطرح و آن‌ها را سبک و سنگین می‌کنند. گزینه‌هایی که جملگی شخصیت‌های کرد عراق هستند.

با این‌که در قانون اساسی عراق هیچ سخنی از لزوم کرد بودن رئیس جمهور عراق به میان نیامده، اما بر اساس توافق انجام گرفته، کرسی ریاست جمهوری عراق سهم کردهاست. در این میان تقریبا نام همه چهره‌های کرد برده شده است، از بارزانی رهبر حزب دمکرات کردستان، تا هیرو همسر و قباد پسر جوان طالبانی.

برای هر گزینه‌ای هم ضعف و قوت‌ها به میان می‌آید. این‌که ریاست جمهوری عراق سهم اتحادیه میهنی کردهاست و بارزانی نمی‌تواند رئیس جمهور شود، یا این‌که همسر قباد، پسر طالبانی یک یهودی آمریکایی است و با توجه به حساسیت افکار عمومی عراق نمی‌توان از او به عنوان گزینه ریاست جمهوری نام برد.

برخی رسانه‌های کردی از تصمیم هیرو، همسر طالبانی برای حفظ پست ریاست جمهوری عراق در خانواده خود خبر می‌دهند و می‌گویند اگر او بخواهد کاندیدای احراز چنین مقامی شود؛ در آن صورت به احتمال زیاد مسعود بارزانی رهبر حزب دمکرات نیز از او حمایت خواهد کرد. برخی نیز می‌گویند که هیرو می‌خواهد برهم صالح رئیس جمهور عراق شود اما احتمالا سودای دبیرکلی حزب اتحادیه میهنی کردستان را برای خود یا پسرش قباد در سر دارد.

رسانه‌های نزدیک به گروه‌های کرد اما بر سر یک چیز اتفاق‌نظر دارند. آن‌ها رئیس جمهوری می‌خواهند که بتواند در برابر نخست وزیر نوری مالکی محکم‌تر بایستد، همه‌پرسی در خصوص سرنوشت کرکوک و دیگر مناطق مورد مناقشه میان کرد‌ها و عرب‌ها را برگزار کند و از حقوق کرد‌ها در مسئله سرمایه‌گذاری‌ گسترده‌تر و صدور نفت دفاع کند.

رئیس جمهور عراق اما احتمالا یکی از سه گزینه زیر خواهد بود:

برهم صالح - برهم صالح ۵۲ ساله احتمالا بیشترین بخت را برای جانشینی طالبانی دارد. او که تا چندی پیش نخست وزیر اقلیم خودمختار کردستان عراق بود، در ۱۹۶۰ در سلیمانیه به دنیا آمده و در ۱۹۸۷ دکترای خود در رشته آمار را از دانشگاه لیورپول انگلستان گرفته است.

برهم صالح هم‌چنین معاون جلال طالبانی در حزب اتحادیه میهنی کردستان است. او چهره‌ای نزدیک به آمریکا محسوب می‌شود اما در عین حال با ایران نیز مناسبات خوبی دارد. بر اساس گزارش‌ رسانه‌های کرد، اتحادیه میهنی کردستان نیز از ریاست جمهوری برهم صالح حمایت کرده است گرچه گویا اختلافاتی نیز در این امر وجود دارد.

از سوی دیگر و بر اساس همین گزارش‌ها، نوری مالکی نخست وزیر عراق تمایلی به رئیس جمهور شدن برهم صالح ندارد و گفته است که در صورت کاندیدا شدن او برای احراز این پست، از مجلس خواهد خواست تا به او رای ندهد. ائتلاف دولت قانون به رهبری مالکی هم اینک اکثریت کرسی‌های پارلمان عراق را در اختیار دارد.

هوشیار زیباری - وزیر امور خارجه کنونی عراق یکی دیگر از شانس‌های ریاست جمهوری عراق است. زیباری متولد ۱۹۵۳ و دانش آموخته جامعه‌شناسی از انگلستان است. او نیز همچون برهم صالح، چهره‌ای مورد توافق بسیاری از جریان‌های سیاسی درون عراق و هم‌چنین قدرت‌های خارجی است.

اما او به‌خلاف برهم صالح از روابط نزدیک‌تر و بهتری با نوری مالکی نخست وزیر عراق برخوردار است. برخی‌ می‌گویند عضویت او در حزب دمکرات کردستان به رهبری مسعود بارزانی شاید نقطه ضعفی برای او محسوب شود، زیرا این‌گونه تلقی می‌شود که جانشین طالبانی باید یکی از اعضای حزب اتحادیه میهنی کردستان باشد. از این رو اعضای این حزب نخواهد پذیرفت که فردی از حزب دمکرات رئیس جمهور عراق شود.

هیرو ابراهیم احمد - آیا عراق شاهد روی کار آمدن یک زن به عنوان رئیس جمهور خواهد بود؟ این پرسشی است که این روزها در این مطرح می شود و مصداق آن نیز "هیرو ابراهیم احمد" همسر جلال طالبانی است.

برخی رسانه‌های کردی از تصمیم هیرو برای حفظ پست ریاست جمهوری عراق در خانواده خود خبر

می‌دهند و می‌گویند اگر او بخواهد کاندیدای احراز چنین مقامی شود؛ در آن صورت به احتمال زیاد مسعود بارزانی رهبر حزب دمکرات نیز از او حمایت خواهد کرد.

برخی دیگر از این رسانه‌ها نیز می‌گویند که هیرو می‌خواهد برهم صالح رئیس جمهور عراق شود اما احتمالا سودای دبیرکلی حزب اتحادیه میهنی کردستان را برای خود یا پسرش قباد در سر دارد.

ائتلاف ملی سوریه و چالش‌های پیش‌رو

politics — Tue, 20 Nov 2012 11:33:05 +0000

علی افشاری

علی‌افشاری - وضعیت مخالفان سیاسی سوریه پس از نشست دوحه وارد فصل جدیدی شده است. تشکیل نهاد جدید ائتلاف ملی مهم‌ترین پسامد این نشست بود. اتحادیه عرب و کشور‌های غربی مشوق تشکیل این ائتلاف بودند. دولت آمریکا با انتقاد شدید از شورای ملی سوریه خواهان ترکیب جدیدی از مخالفان بود که بتواند ترکیبی متوازن از همه نیروهای سیاسی و بخصوص کسانی که در داخل کشور با حکومت اسد جنگ می‌کنند را در بر بگیرد.

در چنین فضایی و با افزایش واگرایی و تشتت در صفوف مخالفان، توافقی بین مخالفان ایجاد شد. گروه‌هایی که در دوحه جمع شده بودند، هم از زندانیان سابق بودند و هم چهره‌های فعال حقوق بشری. اخوان‌المسلمین سوریه، نیروهای معتدل مذهبی، مخالفان مسلح، شورای ملی سوریه، نمایندگان اقلیت‌های کرد، مسیحی و علوی در فرآیند تشکیل این ائتلاف نقش داشتند.

اما کماکان بخش‌هایی از مخالفان به این جمع نپیوستند. ائتلاف ملی به طور نسبی بزرگ‌ترین بلوک مخالفان سوریه است. شورای ملی سوریه و ارتش آزاد سوریه ستون‌های اصلی این ائتلاف هستند.

معاذ الخطیب روحانی سنی روشن‌اندیش که به تساهل مذهبی و مدارا شهرت دارد، به عنوان رئیس ائتلاف انتخاب شد. او پیش از این امام جماعت مسجد اموی در دمشق بود که چند بار به زندان افکنده شد و سرانجام در سال ۲۰۱۱ سوریه را ترک کرد. وی در بین مردم و فعالان سیاسی و مذهبی سوریه از احترام زیادی برخوردار است.

ریاض سیف به عنوان معاون وی معرفی شد. او نیز از چهره‌های حقوق بشری شاخص سوریه است که پس از تحمل چند سال حبس در سال ۲۰۱۱ از زندان آزاد شد و پس از مدتی سوریه را ترک کرد. او مدتی نیز در سوریه عضو پارلمان بود اما به دلیل اعتراضات خود، هدف برخورد امنیتی قرار گرفت.

مصطفی صباغ تاجر معروف سوری نیز به عنوان دبیر برگزیده شد. او نیز به دلیل انتقاد از بشار اسد به زندان افتاده است. سهیر الأتاسي، از فعالان مدافع حقوق زنان سوری نیز به عنوان معاون دیگر انتخاب شد. تعداد فعالان زن در ائتلاف ملی کم است و این انتخاب می‌تواند در تشویق زنان به مشارکت بیشتر در جنبش انقلابی سوریه موثر باشد.

شورای ملی سوریه نیز رهبری خود را تغییر داد. این بار جورج صبرا یک مسیحی و فعال چپ در جایگاه رهبری قرار گرفت و جایگزین عبدالباسط صیدا (از چهره‌های کرد ) شد. او نیز چند ماه پیش به‌جای برهان غلیون (روشنفکر سکولار) در این منصب قرار گرفته بود.

شورای ملی سوریه در عین حال، با پذیرش نقاط ضعف خود، انتقادات هیلاری کلینتون را رد کرد و آنها را مصداق سلب استقلال جنبش اعتراضی مردم سوریه دانست. در این مقطع این شورا می‌کوشد با اقناع دیگر مخالفان، به تقویت ائتلاف ملی بپردازد تا به چتری برای پوشش بخش‌های مختلف مخالفان سوری تبدیل شود. طرحی که ریاض سیف ارائه داده است.

تشکیل ائتلاف ملی رویداد مهمی است و می‌تواند کارزار برای پایان دادن به حکومت بشار اسد را تقویت کند، هرچند چالش‌های جدی نیز بر سر راه رهبری این شورا وجود دارد. دولت فرانسه و اتحادیه عرب این ائتلاف را به عنوان نماینده مشروع مردم سوریه و جایگزین دولت کنونی به رسمیت شناختند. فرانسه حتی پذیرفت که این اتئلاف سفیری در این کشور داشته باشد. امری که از سوی حکومت سوریه به عنوان اقدامی خصمانه تلقی شد.

ایران و روسیه نیز موضع‌ مخالفی در قبال این ائتلاف دارند. حکومت ایران تاکنون در میان کشورهای خارجی، تندترین برخورد را در بی‌اعتبار سازی این ائتلاف داشته است.

بعد از نشست سوریه، جمهوری اسلامی کنفرانسی را تحت عنوان "دوستان سوریه" برگزار کرد. در این اجلاس بخشی از نمایندگان مخالفان محافظه‌کار سوری که گروه‌هایی کوچک و گمنام هستند، به همراه نمایندگان حکومت سوریه از جمله چندین نماینده مجلس و علی حیدر، وزیر آشتی ملی شرکت دارند. معلوم نیست جایگاه این نیروها در میان اپوزیسیون سوریه چیست و آیا این گروه‌ها اصلا موجودیت خارجی دارند یا خیر.

علی حیدر از منتقدان پیشین محکومیت سوریه است که در چارچوب اصلاحات سیاسی ظاهری و ناموفق بشار اسد به عنوان وزیر آشتی ملی منصوب شد.

گروه‌های شرکت‌کننده در کنفرانس تهران عبارتند از حزب دموکراتیک اجتماعی، حزب دموکراتیک سوریه، حزب دموکراتیک لائیک، انجمن جوانان مستقل، حزب ملی اکراد، جبهه نجات ملی، انجمن پیروزی وحدت ملی و چند حزب و گروه دیگر.

شخصیت‌هایی نیز از سودان، الجزایر، ترکیه، مصر، لبنان، عراق، برزیل و زیمبابوه در اجلاس تهران شرکت دارند. بر خلاف نشست دوحه که پروژه تغییر حکومت اسد را دنبال می‌کند و مذاکره با وی را رد کرده، اجلاس تهران به دنبال راهی برای توافق و سازش حکومت سوریه و مخالفان است. البته در این طرح، حکومت سوریه دست بالا را دارد و راه‌حل‌ها در چارچوب اصلاحات از بالا دنبال می‌شود.

روسیه کماکان بر ضرورت آتش‌بس دو طرف تاکید دارد و رفتن اسد را خیال‌پردازانه به‌شمار می‌آورد.

اما چالش‌های پیش‌روی ائتلاف ملی سوریه را می‌توان در موارد زیر دسته‌بندی کرد:

مهار گروه‌های اسلام‌گرای جهادی: در ماه‌های گذشته تعدد و نفوذ گروه‌های جهادی و نزدیک به القاعده و یا مجموعه‌هایی که مسیری مشابه را طی می‌کنند، در مبارزات مردم سوریه افزایش پیدا کرده است. این مورد هم باعث نگرانی نیرو‌های دموکراسی‌خواه سوریه شده و هم غرب، منطقه و جامعه جهانی را به هراس انداخته است. علت این هراس، به خطر افتادن ثبات منطقه با گسترش فعالیت‌این گروه‌هاست. یکی از وظایف مهم ائتلاف، جلوگیری از گسترش این جریان و همچنین ممانعت از نقض حقوق بشر و اشکال ناموجه خشونت توسط گروه‌های مسلح است.

ایجاد هماهنگی بین مخالفان مسلح: یکی از مشکلات بزرگ کنونی سوریه تعداد زیاد گروه‌های مسلح، نبود هماهنگی و تعارض بین آنها، انشعاب‌ها و گسترش روند واگرایی است. این مسئله قدرت نظامی مخالفان را کاهش داده و موجب هرج و مرج و ناامنی و تحرک گروه‌های تروریستی شده است. در ائتلاف ملی، برخلاف شورای ملی سوریه، نمایندگان بخش بزرگی از مخالفان مسلح حضور دارند. این کمک می‌کند تا ائتلاف مشروعیت برای مدیریت و هدایت جنگ با حکومت بشار اسد را به دست آورد. البته هنوز هستند گرو ه‌هایی که داخل ائتلاف نیستند و اقناع و جذب آنها اولویتی برای ائتلاف فوق است.

تهیه سلاح و تجهیزات نظامی لازم: یکی از مشکلات مخالفان مسلح سوریه، کمبود سلاح و بخصوص سلاح‌های سنگین است که رویارویی آنها با ارتش سوریه را جنگی نابرابر می‌کند. نیروهای نظامی هوادار بشار اسد از جنگنده هوایی، تانک و... علیه مخالفان استفاده می‌کند. تاکنون کشورهای خارجی سلاح‌های سنگین در اختیار مخالفان قرار نداده‌اند. آنها از کمبود سلاح شکایت دارند و انتقاداتی را متوجه غرب می‌کنند.

از سوی دیگر گزارش‌های تایید نشده‌ای وجود دارد که از تامین سلاح توسط کشورهای ترکیه و عربی شامل قطر و عربستان خبر می‌دهد. اخیرا دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا، خواستار تجهیز مخالفان سوری به سلاح‌های سنگین شد. امری که با مخالفت آمریکا و دیگر کشور‌های اروپایی مواجه شد. در حال حاضر ایجاد منطقه امن با نصب موشک‌های ناتو در منطقه مرزی ترکیه و سوریه مد نظر غرب است. مهم‌ترین مانع بر سر تجهیز مخالفان اسد به سلاح‌های دارای قدرت تخریبی و دفاعی بالا، نگرانی از دسترسی شورشیان و تروریست‌ها به آنهاست.

موفقیت ائتلاف مرهون تامین سلاح‌های فوق و اعمال نظارت بر چگونگی استفاده آنها است. البته روسیه و ایران در خصوص دادن سلاح‌های سنگین به مخالفان هشدار داده‌اند. این عامل می‌تواند نقشی بازدارنده ایفا کند.

کسب مشروعیت: یکی از بزرگ‌ترین مشکلات پیش روی ائتلاف ملی سوریه جلب حمایت اکثریت مردم سوریه و جمع کردن مخالفان زیر یک چتر واحد است. اگر این ائتلاف نتواند جایگاه خود در رهبری حرکت را تثبیت سازد، به سرنوشت شورای ملی سوریه دچار خواهد شد. نکته کلیدی، حضور این شورا در خاک سوریه و مدیریت تغییر در داخل است. تاکنون دولت فرانسه و اتحادیه عرب این ائتلاف را به رسمیت شناخته‌اند. اما سایر کشورهای غربی و آمریکا ضمن حمایت از آن، حاضر نشده‌اند مشروعیت نمایندگی مردم سوریه توسط ائتلاف را به رسمیت بشناسند.

مخالفت روسیه، عراق، ایران و چین و لبنان نیز وجود دارد. این شورا باید بتواند برنامه مناسبی برای پاسخ به مطالبات مردم سوریه و در نظر گرفتن تنوع قومی، زبانی و مذهبی در ترکیب رهبری خود ارائه بدهد. در این میان رفع نگرانی علوی‌های سوریه نقشی کلیدی دارد. همچنین فراگیری اولویت شورا است و گرنه حرکت‌های انشعابی و واگرایانه افزایش پیدا خواهد کرد. ارائه تصوری که سوریه آینده، متعلق به مذاهب مختلف است و هیچ مذهبی حالت مسلط ندارد نیز مسئله‌ای مهم در اعتمادسازی است.

مواجهه با کردها: کردها یکی از بخش‌های مهم ناراضیان و حامیان جنبش اعتراضی سوریه هستند اما در میان آنها یکدستی وجود ندارد. بخشی از آنها به جز اتحاد دموکراتیک ارتباط نزدیکی با پ ک ک دارند. این گروه در حال حاضر کنترل بخش‌های مهمی از کردستان سوریه را در دست دارد. آنها مدارس را در دست گرفته‌اند و آموزش صرف به زبان کردی را شروع کرده‌اند. برخی از ادارات دولتی نیز در کنترل آنها است. این گروه همچنین خواستار خودمختاری است. البته علاوه بر کشور ترکیه که نگران گسترش قدرت آنها است، نیرو‌های عرب سوریه نیز به آنها حساسیت دارند و معتقدند بشار اسد دست آنها را برای حرکت تجزیه‌طلبانه باز گذاشته تا بین مخالفان ایجاد شکاف کند.

مستقل از این قضیه بخش عمده نقاط نفت‌خیز سوریه در منطقه کردستان قرار دارد. ائتلاف در وهله نخست باید بتواند با مهار حرکت‌های تجزیه‌طلبانه، مطالبات کردها را در مجموعه سوریه یکپارچه بگنجاند و اجازه ندهد چاه‌های نفتی در کردستان سوریه نیز سرنوشتی مانند کرکوک در عراق پیدا کند. بارزانی در تلاش است تا بین مخالفان سوری و کرد‌های سوریه وحدت ایجاد کند.

حفظ استقلال: شرایط خاصی در سوریه باعث فراخنایی دخالت کشورهای خارجی شده است. هرچند حمایت‌های خارجی از اپوزیسیون سوریه در کل مثبت بوده، اما در عین حال مشکلاتی نیز برای استقلال و خود اتکائی آن ایجاد کرده است. حال ائتلاف با چالشی سخت مواجه است تا ضمن برخورداری از حمایت جامعه جهانی و کشورهای منطقه استقلال خود را حفظ کند و جلوی دخالت مخرب و رقابت کشورهای خارجی در سوریه را بگیرد.

اظهارات اخیر دولت آمریکا و تعیین تکلیف برای رهبری مردم سوریه، عدول از حوزه حمایت و دخالت آشکار در اموری است که فقط مربوط به مردم سوریه است.

غلبه بر چالش‌های فوق و مدیریت منازعات می‌تواند ائتلاف ملی سوریه را در جایگاه واقعی خود به عنوان دولت انتقالی بنشاند تا قدرت را به مردم سوریه واگذار نماید. این ائتلاف به صرف حرف، اراده گرایی و یا حمایت دولت‌های خارجی نمی‌تواند در موضع رهبری قرار گیرد، بلکه باید توانایی و لیاقت خود را در میدان عمل نشان دهد. در این صورت فاجعه انسانی سوریه که بیش از بیست ماه است جریان دارد و جان ۳۸ هزار نفر را تاکنون گرفته است، می‌تواند به پایان برسد.

عکس:

سران اپوزیسیون سوری جمع‌شده در قطر

جنگ عراقی‌های شیعه و سنی در میدان سوریه

politics — Mon, 22 Oct 2012 14:45:21 +0000

فرهمند علیپور

فرهمند علیپور - در حالی که طی ماه‌های گذشته گزارش‌هایی مبنی بر حضور گسترده جنگجویان سنی عراقی در صفوف مخالفان حکومت بشار اسد در سوریه منتشر شده است، اینک خبرگزاری رویترز در گزارشی از حضور رزمندگان شیعه عراقی نیز در صفوف حامیان اسد خبر داده است.

در این گزارش که روز پنج‌شنبه ۱۸ اکتبر منتشر شد، به نقل از سیاستمداران و نظامیان عراقی آمده است که به نظر نمی‌رسد جنگجویان ایرانی در سوریه حضور داشته باشند اما افسران و متخصصانی از حزب‌الله لبنان در کار آموزش حامیان حکومت اسد هستند.

برخی از مقامات عراقی از حضور تعداد زیادی از شبه نظامیان شیعه عراقی در صفوف حامیان اسد خبر داده‌ و گفته‌اند که درگیری‌های سوریه به سرعت در حال تبدیل به میدان یک جنگ نیابتی از سوی بشار اسد تحت حمایت حکومت شیعه ایران و کشورهای سنی خلیج فارس است.

بحران سوریه که اکنون ۱۹ ماه از آن می‌گذرد، در یک‌سال اخیر موجب جذب جنگجویان اسلام‌گرای سنی از سراسر منطقه و پیوستن آن‌ها به صفوف مبارزان سوری شده است. درطرف مقابل نیز مخالفان مسلح سوریه گروه شیعی حزب‌ا‌‌لله لبنان را متهم به حمایت از نیروهای اسد می‌کنند.

یکی از جنگجویان شیعی عراقی که اخیرا از سوریه بازگشته می‌گوید که ماموریت ما حفاظت از مرقد حضرت زینب و محلات شیعه‌نشین دمشق است، اما گاهی پیش می‌آمد که حملاتی به پایگاه‌های ارتش آزاد سوریه نیز داشته باشیم. در یکی از محلات شیعه‌نشین بغداد نیز اخیرا پوستری از یک «شهید» دیده شده است. همسایگان این «شهید» اما می‌گویند که وی در درگیری‌های سوریه جان باخته است.

منابع عراقی، وفاداری و نزدیکی برخی از شیعیان عراقی به آیت‌الله خامنه‌ای رهبر ایران را دلیل حضور رزمندگان شیعه عراقی در جنگ سوریه عنوان کرده‌اند.

در میان این افراد می‌توان به اعضای «سپاه المهدی» اشاره کرد، گروهی که زیر نظر مقتدی صدر، روحانی معروف شیعه شکل گرفت تا علیه اشغال عراق توسط سربازان امریکا مبارزه کند. برخی از اعضای این گروه شبه نظامی در جریان سرکوب آن توسط ارتش عراق در سال ۲۰۰۷ به سوریه پناه برده بودند.

یکی از جنگجویان شیعی عراقی که اخیرا از سوریه بازگشته می‌گوید که ماموریت ما حفاظت از مرقد حضرت زینب و محلات شیعه‌نشین دمشق است، اما گاهی پیش می‌آید که حملاتی به پایگاه‌های ارتش آزاد سوریه نیز داشته باشیم.

در یکی از محلات شیعه‌نشین بغداد نیز اخیرا پوستری از یک «شهید» دیده شده است. همسایگان این «شهید» اما می‌گویند که وی در درگیری‌های سوریه جان باخته است.

در ویدئویی منتشر شده توسط مخالفان مسلح اسد، فردی شکنجه‌دیده مشاهده می‌شود که به عضویت در سپاه مهدی اعتراف کرده و می‌گوید که برای حمایت از حکومت بشار اسد به سوریه آمده است.

با این همه، سپاه مهدی، اصحاب‌الحق و سازمان بدر که از جمله گروه‌های شبه نظامی شیعی عراقی هستند، در گفت‌وگو با رویترز اعزام جنگ‌جویان شیعی عراقی به سوریه را تکذیب می‌کنند. آنها می‌گویند که بحران سوریه امری داخلی است و تاکید می‌ورزند که نمی‌خواهند وارد مسائل داخلی کشور همسایه خود شوند.

یکی از اعضای بلندپایه سازمان بدر که نمی‌خواهد نامش افشا شود می‌گوید: «ما به هیچ وجه فردی را برای مبارزه به سوریه نفرستاده‌ایم. اما شاید بعضی‌ها جنگیدن در سوریه را امری مشروع بدانند.»

روزنامه تلگراف چاپ لندن نیز در گزارشی که اسفند ماه گذشته منتشر کرد از حضور گسترده مبارزان سنی عراقی در میان جنگ‌جویان سوری خبر داده و به نقل از شیخ یکی از قبایل سنی در استان انبار - استان سنی‌نشین و هم مرز با سوریه - نوشت که وی صد‌ها تن از مردان قبیله‌ خود را به همراه ده‌ها هزار دلار اسلحه و دیگر کمک‌ها برای مبارزه با حکومت اسد به سوریه فرستاده است.

شیخ یکی از قبایل سنی در استان انبار به روزنامه تلگراف گفته که صد‌ها تن از مردان قبیله‌ خود را به همراه ده‌ها هزار دلار اسلحه و دیگر کمک‌ها برای مبارزه با حکومت اسد به سوریه فرستاده است. در استان دیاله نیز گروه‌هایی تشکیل شده که کارشان استخدام جنگجو و اعزام آن‌ها به سوریه است. خانواده‌های این افراد در صورت کشته شدن آنها در جریان نبرد با ارتش سوریه، مراسم خاکسپاری‌ را از ترس نیروهای امنیتی به‌طور پنهانی برگزار کرده و دلیل مرگ فرزندشان را تصادف خودرو در اردن یا جای دیگر عنوان می‌کنند.

در استان دیاله نیز گروه‌هایی تشکیل شده که کارشان استخدام جنگجو و اعزام آن‌ها به سوریه است. خانواده‌های این افراد در صورت کشته شدن آنها در جریان نبرد با ارتش سوریه، مراسم خاکسپاری‌ را از ترس نیروهای امنیتی به‌طور پنهانی برگزار کرده و دلیل مرگ فرزندشان را تصادف خودرو در اردن یا جای دیگر عنوان می‌کنند.

دولت شیعی عراق که روابط خوبی با تهران دارد و نگران سرایت درگیری‌های فرقه‌ای سوریه به داخل مرزهای خود است، چندی پیش دستور داد تا مناطق مرزی این کشور با سوریه بیش از پیش کنترل شوند و هیچ فرد بالغی اجازه عبور از مرز و ورود به خاک سوریه را پیدا نکند.

دولت عراق اما قادر به اعمال قدرت در مرزهای شمالی‌ خود با سوریه نیست. کنترل این مناطق کردنشین عملا در دست نیروهای اقلیم کردستان است و کردهای این سوی مرز با کردهای سوریه به آسانی در تماس هستند و به آنها کمک می‌کنند.

ریتا ۲۹ ساله که سال‌ها پیش به خاطر هرج و مرج عراق به سوریه پناهنده شده بود و اکنون دوباره به بغداد بازگشته به نیویورک تایمز می‌گوید: «ارتش آزاد سوریه خانه‌های شیعیان را ویران می‌کند و دست به آدم‌ربایی به خصوص در بین شیعیان و عراقی‌ها می‌زند».

در مرکز سوریه جنگجویان سنی به شیعیان حمله می‌کنند و سنی‌ها نیز توسط دولت مورد حمله قرار می‌گیرند. هیچ‌کس احساس امنیت نمی‌کند و قادر به اعتماد به دیگری نیست. این آن چیزی بود که چند سال پیش در عراق رخ داد:«همه از یکدیگر هراس داشتند.»

کول‌بران، قربانیان خاموش کردستان

society — Wed, 03 Oct 2012 17:53:02 +0000

بهنام دارایی‌زاده

بهنام دارایی‌زاده - «کشتار کول‌بران کرد را متوقف کنید». این عنوان متن بیانیه ۲۳۸ تن از فعالان مدنی، سیاسی، روزنامه‌نگاران و هنرمندان است که هفته‌ پیش خطاب به مسئولان دولتی ایران منتشر شد.

«کولبران»، همان کاسبکاران‌ محلی‌اند که از طریق گذرگاه‌های غیر رسمی، کالاهایی را که «قاچاق» محسوب می‌شوند پای پیاده یا با اسب‌ها و قاطرهای خود از نواحی مرزی عبور می‌دهند.

این کولبران، اگر خوش شانس باشند و در فصل‌های سرد سال، گرفتار سرما و ریزش‌های بهمن نشوند، همیشه این خطر جدی برایشان وجود دارد که یا پای‌شان روی مینی خنثی نشده برود یا به طور مستقیم، هدف گلوله‌‌های پاسداران مرزی قرار گیرند.

در سال‌های اخیر، ویدئوها و تصاویر متعددی از قربانیان کول‌بر منتشر شده است. بسیاری از این کو‌ل‌بران، پسران یا حتی دختران نوجوان روستایی‌ هستند که برای امرار معاش خانواده‌های خود راهی مسیرهای پرخطر می‌شوند. در برخی از گزارش‌ها و ویدئوهایی که روی شبکه‌ اینترنت نیز قابل دسترسی است، مأموران مرزی پس از حمله به کاروان‌های کول‌بران، نه فقط اموال آنها را ضبط می‌کنند، بلکه به طور جمعی حیوان‌های آنان را هم که تنها دارایی و ابزار کارشان محسوب می‌شود به گلوله می‌بندند.

در پیوند با این موضوع، با سامان رسول‌پور، روزنامه‌نگار کرد که مسائل کردستان و منطقه را دنبال می‌کند، گفت‌وگویی انجام داده‌ایم.

سامان رسول‌پور: تا جایی که اطلاع دارم، تقریباً همه‌ کسانی که قربانی شده‌اند، از سوی نیروهای مرزی و امنیتی جمهوری اسلامی مورد هدف قرار گرفته‌اند. هیچ گزارش یا منبع مستقلی، تأیید نمی‌کند که نیروهای عراقی یا گروه‌های کردی که در مناطق حضور دارند، کولبران را مورد هدف قرار داده‌اند.

سامان رسول‌پور: در مناطق مرزی کردستان ایران، به این دلیل که به لحاظ توسعه اقتصادی، عقب نگهداشته شده است، وضعیتی پیش آمده که شهروندان و مردمی که در این مناطق زندگی می‌کنند، با مشکلات اقتصادی جدی و متنوعی روبه‌رو هستند. به همین دلیل، طبیعی است که به دنبال آلترناتیوهایی باشند تا بتوانند به نوعی امرار معاش کنند و زندگی خود و خانواده‌شان را بگردانند.

در چنین شرایطی، یکی از کارهایی که شهروندان کرد در مناطق مرزی، به ناچار به آن روی می‌آورند کول‌بری یا همان کاسبکاری مرزی‌ است. این افراد، در ازای پول بسیار ناچیز و اندکی که می‌گیرند و البته خطری که می‌کنند، اجناسی را در نقاط مرزی جابه‌جا می‌کنند و به این طریق، زندگی خود و خانواده‌هایشان را تأمین می‌کنند.

تعداد این افراد هم بسیار زیاد است و وجودشان به طور مستقیم معلول همان وضعیت اقتصادی حاکم در منطقه است که به آن اشاره رفت. واقعیت این است که مردم منطقه در یک دایره بسته هستند. به این معنا که نه حکومت اقدامی اساسی برای اشتغال‌زایی بیکاران انجام می‌دهد و نه به روش‌ها و برخوردهای سخت‌گیرانه‌اش در مرزها پایان می‌دهد.

آیا آماری در دست هست که سالانه چه تعدادی از این کول‌بران قربانی برخوردهای خشونت‌آمیز مرزبانان می‌شوند؟

یکی از کارهایی که شهروندان کرد در مناطق مرزی، به ناچار به آن روی می‌آورند کول‌بری یا همان کاسبکاری مرزی‌ است. این افراد، در ازای پول بسیار ناچیز و اندکی که می‌گیرند و البته خطری که می‌کنند، اجناسی را در نقاط مرزی جابه‌جا می‌کنند و به این طریق، زندگی خود و خانواده‌هایشان را تأمین می‌کنند.

به این دلیل که امکان گزارش‌دهی مستقلی وجود ندارد و آن منابعی هم که در کردستان فعال هستند، بیشترشان با مسائل امنیتی مواجهند، متأسفانه به طور دقیق نمی‌‌توان مشخص کرد که چند نفر یا چه شماری از کول‌بران هرسال قربانی می‌شوند. با این حال اما تلاش‌‌هایی صورت می‌گیرد تا گزارش‌هایی در این زمینه منتشر شود.

منابع محلی در منطقه، سعی می‌کنند اخبار را به رسانه‌های کردزبان یا رسانه‌های دیگر برسانند. همانطور که اشاره کردم، هراز چندگاه هم، آمارها و گزارش‌هایی در این زمینه، منتشر می‌شود. به‌عنوان نمونه، اخیراً «کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران» اعلام کرد که تنها ظرف دو ماه (اسفندماه ۱۳۹۰ و فروردین ۱۳۹۱) دست‌کم، ۷۴ کول‌بر کشته‌ و ده‌ها نفر نیز زخمی شده‌اند. این آمار و این شمار از قربانیان، واقعاً یک «فاجعه» است. تقریباً هر روز، یک نفر کشته و زخمی می‌شود و این مسئله کماکان هم ادامه دارد.

من فکر می‌کنم آمار ارائه شده از کشته شدن کول‌بران، بخشی از واقعیت حاکم است. احتمالاً تعداد بسیار زیادی هستند که اخبار کشته‌شدن یا زخمی شدنشان هیچ جا درج و منتشر نمی‌‌شود. بنابراین تعداد این قربانیان را نمی‌توان به طور دقیق مشخص کرد، اما می‌توان با قاطعیت گفت که این روند، سال‌هاست که ادامه دارد و ظاهراً هیچ بهبودی نیز در آن ایجاد نشده است.

در بخشی از این نامه‌ای که اخیراً منتشر شده، نسبت به سکوت و بی‌توجهی محافل «حقوق بشری» یا روشنفکران منطقه اعتراض شده است. به باور شما آیا این اعتراض‌ها و انتقاد‌ها، موجه و قابل دفاع است؟

این انتظار هست که به این موضوع باید بیشتر اهمیت داده شود. من مطمئن نیستم‌، اما فکر می‌کنم «شلیک به کول‌بران» پس از حوادث رانندگی، عامل دوم مرگ در این مناطق مرزی است.

آمار ارائه شده از کشته شدن کول‌بران، بخشی از واقعیت حاکم است. احتمالاً تعداد بسیار زیادی هستند که اخبار کشته‌شدن یا زخمی شدنشان هیچ جا درج و منتشر نمی‌‌شود.

با اشاره به چنین وضعیتی، حتی برخی از فعالان کرد، این نظریه را مطرح می‌کنند که این سلسله برخوردها، به نوعی «کُردکشی» و یک برنامه‌ حساب شده است. مسئولان و مقامات امنیتی منطقه، در این زمینه ظاهراً «مصونیتی» پیدا کرده‌اند که اصلاً هم نگران پیامد اقدامات خود نیستند. برای نمونه، تا حالا دیده نشده است که یک مقام انتظامی یا نظامی به سبب برخوردهای خود مورد بازخواست یا تعقیب قضایی قرار گیرد.

در چنین فضایی،‌ قابل پیش‌بینی است که انتظار از نهادهای حقوق بشری و شخصیت‌های ایرانی و غیر ایرانی منطقه هم افزایش ‌یابد تا نسبت به این مسئله اعلام موضع جدی شود. البته لازم به ذکر است که به تازگی- در یکی دو سال اخیر- اقدام‌هایی هم در این زمینه صورت گرفته است. برای نمونه، به طور مشخص در گزارش آخری که آقای احمد شهید (گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران) تهیه کردند، به موضوع شلیک به کول‌بران هم اشاره شده است. دیگر نهادهای حقوق بشری نیز در این زمینه کارهایی کرده‌اند، اما واقعیت این است به دلیل ابعاد گسترده مسئله و اینکه در عمل اقدام‌های پیشین تاثیری مشخصی نداشته است کماکان این انتظارها در منطقه وجود دارد.

آیا تنها مأموران مرزی جمهوری اسلامی هستند که اقدام به تیراندازی می‌کنند یا گزارش‌هایی از برخورد مأموران عراقی هم در دسترس است؟

این حساسیت، در منطقه کردستان عراق وجود ندارد. افراد محلی، خیلی راحت‌تر در آنجا کالاهای مورد نیاز خودشان را جابه‌جا می‌کنند و معمولاً هم برخورد جدی با آنها صورت نمی‌گیرد. این کار بیشتر در داخل مرزهای ایران است که قربانی می‌دهد.

تا جایی که اطلاع دارم، تقریباً همه‌ کسانی که قربانی شده‌اند، از سوی نیروهای مرزی و امنیتی جمهوری اسلامی مورد هدف قرار گرفته‌اند. هیچ گزارش یا منبع مستقلی، تأیید نمی‌کند که نیروهای عراقی یا گروه‌های کردی که در مناطق حضور دارند، کول‌بران را مورد هدف قرار داده‌اند.

اساساً به نظر می‌رسد انگیزه و دلیل خاصی نیز برای آنها وجود نداشته باشد. در عمل هم، این ممانعت‌ها یا محدودیت‌ها، عمدتاً از سوی مقامات ایرانی است که اعمال می‌شود. مقامات ایرانی، این برخوردها را در چهارچوب ملاحظات امنیتی، کنترل مرزها و جلوگیری از اقدامات ضد امنیتی توجیه می‌کنند.

روشن است این حساسیت، در منطقه کردستان عراق وجود ندارد. افراد محلی، خیلی راحت‌تر در آنجا کالاهای مورد نیاز خودشان را جابه‌جا می‌کنند و معمولاً هم برخورد جدی با آنها صورت نمی‌گیرد. این کار بیشتر در داخل مرزهای ایران است که قربانی می‌دهد. اخیراً دیده شده است که برخی از منابع نزدیک به حاکمیت ایران، برای آنکه از اقدامات خود سلب مسئولیت کنند، گروه‌های کردی را که در منطقه حضور دارند، مسئول برخورد خشونت‌آمیز با کول‌بران معرفی می‌کنند و به باور من هیچ دلیل و منطقی نمی‌توان برای آن برشمرد.

۱۷ معلم سنی‌مذهب از تدريس ممنوع شدند‌

news-zamaneh — Wed, 26 Sep 2012 09:45:17 +0000

آموزش و پرورش استان کردستان، ۱۷ نفر از دبيران و معلمان شهرهای سقز، مريوان، بانه، قروه و موچش را از تدريس ممنوع کرد.

تارنمای آژانس خبری موکريان امروز چهارشنبه پنجم مهرماه نوشت مديران آموزش و پرورش شهرهای مذکور با دستور شفاهی مأموران حراست، اقدام به "تغيير پُست دبيری به معاونت اجرايی (امور دفتری)" ۱۷ نفر از دبيران و معلمان استان کردستان نمودند.

اين ۱۷ نفر با گروه مکتب قرآن فعاليت می‌کرده‌اند. مکتب قرآن، مدارس دينی اهل سنت در کردستان است که پيش از انقلاب توسط احمد مفتی‌زاده بنيان گذاشته شد. اين مدارس ابتدا در سال ۱۳۵۶در سنندج و مريوان به صورت مدرسه قرآن تأسيس گرديد و بعدها به مکتب قرآن تغيير نام داد.

احمد مفتی‌زاده مجتهد اهل سنت بود که در زمان حکومت پهلوی دو سال و در دوران جمهوری اسلامی نيز ۱۰ سال زندانی بود. او پس از آزادی از زندان در بهمن‌ماه سال ۱۳۷۱ درگذشت.

سايت مکتب قرآن نوشته است مسئولان استان کردستان از چند ماه گذشته وعده برخورد شديد را داده بودند

به گزارش آژانس خبری موکريان اين فرهنگيان پس از اعتراض به مديران آموزش و پرورش شهرستان محل خدمت خود، به رئيس آموزش و پرورش استان مراجعه کردند که او نيز با اين استدلال که حرکت مکتب قرآن در نظام جمهوری اسلامی مقبوليت ندارد و غيرقانونی است، اين دستور را تأييد کرده است.

به گفته يکی از اين افراد که نام او ذکر نشده است روز سه‌شنبه ۲۸ شهريورماه سال جاری اين معلمان برای دفاع از حق خود، به وزارت آموزش و پرورش مراجعه کردند و با غيرقانونی دانستن حکم شفاهی تبديل پست دبيری به معاونت اجرايی مدرسه، با تأکيد بر اين مطلب که حکم مذکور تبعيض‌آميز است قول مساعد برای لغو رأی صادره از طرف مسئولان شهرستان‌ها گرفتند؛ اما اين حکم سپس تأييد شد.

ابوبکر نوری، حسين عبدی‌پور، محمدجمال هبکی و حبيب فرزام‌نيا از شهر سقز؛ خالد ظهيری، جلال منوچهری، ملک ذکريايی‌نسب و محمدعلی داربوی از مريوان؛ عثمان عبدی، جلال کرمی، صلاح‌الدين معروفی، عثمان محمدی و عبدالسلام فتح‌اللهی از شهر بانه؛ ابراهيم مرادپور، رسول خداکرمی و بهرام سليمانی از قروه؛ و يوسف حمه‌ويسی از شهر موچش که هر کدام از ۱۷ تا ۲۹ سال سابقه کار داشتند، معلمان محروم شده از تدريس هستند.

سايت مکتب قرآن نيز نوشته است مسئولان استان کردستان از چند ماه گذشته وعده برخورد شديد را داده بودند.

اين سايت نوشته است معلمان ممنوع از تدريس به لحاظ علمی و اخلاقی "جزو بهترین دبیران و معلمان شهرهای خود" هستند.

اين اقدام در حالی صورت گرفته است که شورای مدیریت مکتب قرآن گفته است اين گروه در حال حاضر هیچ‌گونه فعالیت سیاسی ندارد.

شورای مدیریت مکتب قرآن همچنين این گونه برخوردها را "مقابله با عقیده و افکار و مذهب اهل سنت" دانسته است.

احمد شهيد و هاينر بيله‌فلت، گزارشگران ويژه سازمان ملل در رابطه با حقوق بشر در ايران و آزادی دين روز ۳۱ شهريورماه سال جاری با انتشار بيانيه‌ای نسبت به وضعيت اقليت‌های دينی در ايران ابراز نگرانی کردند.

ترک‌ها و کردها

politics — Sat, 22 Sep 2012 22:31:06 +0000

اکبر گنجی

اکبر گنجی − درگیری ترک‌های ترکیه و کردهای آن کشور پیشینه‌ای بلند دارد. اما از سال ۱۹۸۴ جنگ "پ ک ک" (PKK) با دولت ترکیه وارد مرحله‌ی تازه‌ای شد و گفته می‌شود که آن درگیری‌ها تاکنون ۴۰ تا ۵۰ هزار کشته برجای نهاده است.

بدون تردید بسیاری از گروه‌های کرد آرزو دارند که کشور مستقل کردستان را تأسیس کنند. در راه این آرزو خون‌های بسیاری تاکنون ریخته شده است. مفقود بودن شرایط به معنای نفی آرزو و هدف نیست، آن هدف در انتظار فرصت است تا خود را محقق سازد.

کردها و نزاع‌های منطقه‌ای

چهار کشور ایران، ترکیه، سوریه و عراق در رقابت‌های منطقه‌ای و نزاع با همدیگر، از گروه‌های کُردِ طرف مقابل در نبرد آنها علیه دولتشان حمایت مالی و تسلیحاتی به عمل آورده‌اند. محمد رضا شاه پهلوی از گروه‌های کرد عراقی حمایت می‌کرد. جمهوری اسلامی از گروه‌های کرد عراقی علیه صدام حسین حمایت می‌کرد و صدام حسین از گروه‌های کرد ایرانی علیه جمهوری اسلامی حمایت می‌کرد. حافظ اسد و بشار اسد از "پ ک ک" علیه ترکیه حمایت می‌کردند. نزاع‌های منطقه‌ای برای کردها "فرصت ساز" است تا هدف خود را دنبال کنند.

نزاع کشورهای غربی به رهبری دولت آمریکا با رژیم صدام حسین این فرصت را برای کردها فراهم آورد تا دولت‌های غربی کردستان عراق را "منطقه‌ی پرواز ممنوع" اعلام کنند و نه تنها از این طریق که به روش‌های گوناگون کردها را علیه صدام حسین بشورانند. این وضعیت فرصتی برای کردهای عراقی پدید آورد که خودمختاری کسب کنند. صدام حسین که از طریق تهاجم نظامی سرنگون شد، قدرت کردهای عراقی باز هم افزایش یافت.

کردستان عراق به شکل فعلی هم برای کردها الگویی دنبال کردنی است. به همین دلیل برخی از گروه‌های کرد ایرانی از دولت‌های غربی تقاضا کرده‌اند تا کردستان ایران را "منطقه‌ی پرواز ممنوع" اعلام کنند. (منبع)

"پ ک ک"

جنگ داخلی سوریه که با کمک دولت‌های غربی و دولت‌های منطقه- خصوصاً ترکیه و عربستان سعودی و قطر- آغاز شد، رژیم بشار اسد شهرهای کردستان سوریه را به کردها سپرد تا بر ترکیه فشار وارد آورد. این سیاستی کارا بوده است.

وقتی ترکیه و سوریه دارای روابط بسیار نزیک بودند، رژیم سوریه فعالیت „پ ک ک“ را تعطیل کرد. اینک که ترکیه به دنبال سرنگونی رژیم سوریه است، „پ ک ک“ دوباره امکان فعالیت یافته است. جنگ داخلی سوریه فرصت بسیار مناصبی برای „پ ک ک“ فراهم کرده است. آنها که اقلیم کردستان عراق را در پشت سر داشتند، واگذاری بسیاری از شهرهای کردستان سوریه به کردها را در پیش چشم دارند. یعنی منطقه‌ای که بیشترین همفکری را با آنها داشته و دارد.

مردم منطقه دارای هیچ ویژگی ای نیستند که آنان را از برپایی نظام‌های دموکراتیک محروم سازد. اگر بازیگران سیاسی به دنبال برساختن نظام دموکراتیک ملتزم به آزادی و حقوق بشر باشند- که نظامی سکولار است- می‌توانند مسائل منطقه و تک تک افراد را حل و فصل کنند. چرا که دموکراسی فاقد تبعیض‌های جنسیتی، قومیتی، دینی و زبانی است. اما اگر به جای دموکراسی خواهی به دنبال نزاع‌های قومی، زبانی، دینی بروند- که اینک در منطقه در حال زبانه کشیدن است- بی ثباتی و جنگ و خون ریزی به ارمغان خواهند آورد.

هر چه درگیری ترکیه و سوریه افزایش یابد، به سود اینان است. „پ ک ک“ اگر اینک نتواند به استقلال دست یابد، حداقل می‌تواند الگوی عراق و سوریه را دنبال کند. به همین دلیل طی ماه‌های اخیر „پ ک ک“ به شدت بر فعالیت خود علیه نظامیان ترکیه افزوده است. جنگی که صدها کشته و زخمی از طرفین برجای نهاده است.

در ۲۷/۶/۹۱، رجب طیب اردوغان- نخست وزیر ترکیه- اعلام کرد که فقط طی یک ماه گذشته نیروهای امنیتی کشورش حدود ۵۰۰ پیکارجوی حزب کارگران کردستان ترکیه („پ ک ک“) را کشته اند. (رجوع شود به این لینک و این لینک) متقابلاً نیروهای „پ ک ک“ طی ماه‌های گذشته ده‌ها تن از نظامیان ترکیه را کشته‌اند. در ۲۶/۶/۹۱ با انفجار یک بمب کنار جاده‌ای، ۸ نیروی پلیس را کشته و ۹ تن دیگر را زخمی کردند. در ۲۸/۶/۹۱ با حمله‌ی راکتی به یک ستون نظامی ترکیه، ۷ تن را کشته و ۵۶ تن دیگر را زخمی کردند. (منبع)

به غیر از ترکیه، دولت آمریکا و اتحادیه‌ی اروپا „پ ک ک“ را در لیست سازمان‌های تروریستی قرار داده‌اند. به همین دلیل اردوغان قادر است اعلام کند که طی یک ماه فقط ۵۰۰ تن از نیروهای آن سازمان را کشته است. اگر رئیس جمهور ایران یا سوریه یا عراق اعلام کرده بود که طی ماه گذشته ۵۰۰ کرد مسلح را کشته است، جنجالی جهانی برپا می‌شد، اما اگر ماه آینده هم اردوغان اعلام کند ظرف ماه گذشته ۱۰۰۰ کرد را کشته است، صدای اعتراض دولت‌های غربی برنخواهد خواست. حتی در رسانه‌های غربی هم شاهد اعتراضی نبوده ایم.

سیاست یک بام و دو هوا

مسئله کجاست؟ ترکیه عضو پیمان ناتو و متحد دولت‌های غربی به رهبری دولت آمریکا است. رفتارهای واحد وقتی از سوی متحدین و غیرمتحدین صورت می‌گیرد، دو حکم مختلف پیدا می‌کند. به تعبیر دیگر، سیاست، سیاست یک بام و دو هوایی است.

اگر کشتن گروه‌های کردی که مسلحانه مبارزه می‌کنند بد است، هر یک از چهار دولت که آنها را بکشد بد است. اما اگر مبارزه‌ی مسلحانه تروریسم است، و کشتن تروریست‌ها مجاز است، هر چهار دولت مجاز به این عمل‌اند. باید به ملاک‌های عدالت و حقوق بشر توجه کرد، نه سیاست و منافع دولت ها.

ترکیه اینک دارای ۹۰ روزنامه نگار زندانی است، یعنی چند برابر ایران. همین هفته محاکمه‌ی ۳۶ روزنامه نگار متهم به حمایت از حزب کارگران کردستان در ترکیه آغاز شد. (منبع) این مسئله هم سر و صدای چندانی به راه نینداخت، چون ترکیه عضو ناتو و متحد غرب است. یک دادگاه در ۴/۳/۹۱ لیلا زانا، نماینده‌ی کرد مجلس ترکیه را به اتهام تبلیغ برای پ ک ک به ۱۰ سال زندان محکوم کرد. (منبع)

وضعیت منطقه

مسئله صرفاً مسئله‌ی سیاست یک بام و دو هوایی نیست. این سیاست پیامدهای مخربی در منطقه داشته و اجازه نمی‌دهد تا مسائل منطقه حل و فصل شوند. صدها هزار خون در این منطقه تاکنون ریخته شده است. مسئله‌ی اسرائیل و فلسطین مادر مسائل منطقه است و تا وقتی این مسئله به صورتی عادلانه حل نشود، شاهد نزاع خواهیم بود. در این مورد هم دولت آمریکا با توجه به حمایت بی قید و شرط از دولت اسرائیل امکانی برای حل مسئله فراهم نمی‌آورد. نفوذ دولت اسرائیل در آمریکا آن قدر زیاد است که اینک دو کاندیدای ریاست جمهوری در حال رقابت بر سر این هستند که کدامیک حامی بیشتر اسرائیل است و کدامیک کمتر به خواست‌های اسرائیل تن داده است.

مسائل منطقه چون کلافی به یکدیگر متصل است. همه‌ی دولت ها- از جمله دولت اسرائیل- در مسئله‌ی کردها نقش آفرین هستند. به طور طبیعی هر دولتی به دنبال منافع ملی خویش است. دولت اسرائیل هم منافع و اهداف خود را دنبال می‌کند. دولت ترکیه به هیچ وجه زیربار تشکیل دولت مستقل کردستان نمی‌رود. سه دولت دیگر هم همین نظر را دارند. اما این دولت‌ها نه دارای توان یکسانی هستند، نه دارای متحدین واحدی در سطح جهانی و منطقه ای. اگر رژیم بشار اسد سرنگون شود، و سوریه تجزیه نشود، سلفی‌ها دست بالا را در رژیم بعدی خواهند داشت. سلفی‌ها هم زیربار تشکیل دولت مستقل کردستان نخواهند رفت. اگر به تاریخ نگریسته شود، این گزاره‌ی توصیفی/ تبیینی سر خواهد کشید: "تجزیه در این منطقه به شدت خونین و دردناک خواهد بود". میلیون‌ها تن کشته و زخمی و آواره خواهند شد، منطقه هم برای زمانی طولانی بی ثبات می‌گردد. امنیت و ثبات که نباشد، از توسعه و دموکراسی هم خبری نخواهد بود.

اگر همه‌ی نیروها به دنبال نظام دموکراتیک ملتزم به آزادی و حقوق بشر بودند، منطقه وضعیت دیگری می‌یافت. اما فقط نیروهای مخالف رژیم‌های استبدادی بازیگر صحنه نیستند، دولت‌های جهانی و منطقه‌ای نیز نقش آفرینان مهمی هستند. دولت اسرائیل با این مدعا که تنها دولت دموکراتیک منطقه است، از دموکراتیزه شدن کشورهای منطقه ناراضی است.

چاره اصلی: دموکراتیک شدن منطقه

بی ثباتی منطقه و نزاع‌های داخلی تک تک کشورها از یک سو، و میان کشورها با یکدیگر از دیگر سو، به سود منافع اسرائیل است.این وضعیت حداقل دو پیامد مثبت برای دولت اسرائیل دارد. اولاً: مسئله‌ی فلسطین کاملاً به حاشیه رانده می‌شود. کما این که اینک هیچ سخنی از طرح چهار جانبه‌ی آمریکا، اروپا، روسیه و سازمان ملل- مبنی بر تشکیل دولت مستقل فلسطین در کنار دولت اسرائیل- نیست. ثانیاً: تصویری عقب مانده از مردم منطقه به دست می‌دهد که قابلیت و صلاحیت دموکراسی را فاقدند.

ناتانیاهو در ۲۶/۶/۹۱ در مصاحبه‌ی با شبکه تلویزیونی NBC آمریکا با اشاره به تظاهرات اعتراضی کشورهای مختلف علیه آمریکا در اعتراض به فیلم "بی گناهی مسلمانها" گفت: "این همان تعصبی است که امروز شما آن را به صورت هجوم به سفارت‌خانه‌های خود می‌بینید. آیا می‌خواهید این متعصب‌ها سلاح اتمی در اختیار داشته باشند؟ "(منبع) این تصویر مطلوب زمامداران اسرائیل از مردم منطقه است. این تصویر باید حفظ شود تا این دولت آن را به دولت‌های غربی بفروشند.

دولت اسرائیل از مسئله‌ی کردستان هم به همین نحو استفاده کرده و می‌کند. این مدعا که اسرائیل خواهان تأسیس کشور کردستان- مرکب از کردستان ایران، عراق، سوریه و ترکیه- است، همیشه ذهن زمامداران این چهار کشور را به خود مشغول کرده است. شاید نتوان به دولت اسرائیل ایراد گرفت که چرا از این مسئله به سود منافع ملی خود استفاده می‌کند، مهم عملکرد ۴ دولت یاد شده، اپوزیسیون این دولت‌ها و کردهاست که چه رفتاری از خود بروز می‌دهند.

برخلاف سیمایی که زمامداران اسرائیل به تصویر می‌کشند، مردم منطقه دارای هیچ ویژگی ای نیستند که آنان را از برپایی نظام‌های دموکراتیک محروم سازد. اگر بازیگران سیاسی به دنبال برساختن نظام دموکراتیک ملتزم به آزادی و حقوق بشر باشند- که نظامی سکولار است- می‌توانند مسائل منطقه و تک تک افراد را حل و فصل کنند. چرا که دموکراسی فاقد تبعیض‌های جنسیتی، قومیتی، دینی و زبانی است. اما اگر به جای دموکراسی خواهی به دنبال نزاع‌های قومی، زبانی، دینی بروند- که اینک در منطقه در حال زبانه کشیدن است- بی ثباتی و جنگ و خون ریزی به ارمغان خواهند آورد. هیچ جبری بر تاریخ حاکم نیست، تاریخ گشوده است و آدمیان با افکار و گفتار و رفتار خود آن را می‌سازند.

«فصل کرگدن»

arezoo — Wed, 12 Sep 2012 04:51:49 +0000

«فصل کرگدن» آخرین ساخته بهمن قبادی، امروز ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۲ (۲۲ شهریور ۲۰۱۲)، در بخش ویژه جشنواره فیلم تورنتو به نمایش در خواهد آمد. آخرین ساخته بهمن قبادى داستان فراق یک شاعر کرد و همسرش است که پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ در ایران زندانی می‌شوند.

«فصل کرگدن» با حضور بهروز وثوقی، مونیکا بلوچی، آرش لباف، برن ساعت، جانر جیندوروک و یلماز اردوغان از بازیگران مطرح سینمای ترکیه ساخته شده است. موسیقی این فیلم ساخته کیهان کلهر است و فیلم محصول کردستان عراق و کشور ترکیه است.

بهمن قبادی فیلم «فصل کرگدن» را به صانع ژاله، دانشجوی کرد و از جان‌باختگان‌ اعتراضات جنبش سبز در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ و فرزاد کمانگر، معلم کرد که در روز نهم اردیبهشت ۱۳۸۹ در زندان اوین اعدام شد، تقدیم کرده است.

جشنواره تورنتو از ۶ تا ١۶ سپتامبر ۲۰۱۲ برگزار خواهد شد.

منبع: حساب کاربری Mijfilm در تارنمای یوتیوب.