دیرین‌شناسی

آرکئوپتریکس، هنوز یک پرنده است

arezoo — Sat, 29 Oct 2011 16:03:23 +0000

الیور چان (Oliver Chan)

برگردان:

احسان سنایی

الیور چان - پژوهشگران استرالیایی مدعی‌اند که این موجود باستانی بیشتر شبیه به یک پرنده نخستین است تا دایناسور دوپایی که پژوهشگران چینی، در اوایل سال میلادی جاری آن را به‌عنوان خانواده اصلی آرکئوپتریکس معرفی کرده بودند.

پژوهشی که در ژوئیه سال جاری توسط دانشمندان "مؤسسه دیرین‌شناسی مهره‌داران و انسان‌شناسی باستانی"، آکادمی ملی علوم بیجینگ منتشر شده بود، آرکئوپتریکس را از جایگاه نخست در تاریخ پرنده‌سانان خلع کرده و آن را به خانواده بزرگی موسوم "داینونیچوساریا"ها (Deinonychosauria) نسبت داد.(رجوع کنید به گزارش آرکئوپتریکس دیگر یک پرنده نیست) اما هم‌اکنون به لطف بررسی‌های کالبدشناختی فوق‌العاده پیچیده‌تر پژوهشگران دانشگاه‌های آدلاید و نیوساوث‌ولز، فرضیه دانشمندان چینی به چالش کشیده شد. این بررسی، همین هفته در نشریه علمی Biology Letters انتشار داده شد.

"مقاله آن دانشمندان چینی، مقاله خوبی بود و مطمئناً هیچ ادعای ناموجهی را مطرح نکرده بود. اما آن‌ها فوق‌العاده در این‌باره احتیاط کرده بودند تا بگویند این نتایج البته فرضیه است و نه یک حکم قطعی و با این حساب، نیازمند پژوهش‌های تکمیلی‌ست." این را مایک لی (Mike Lee)، از نویسندگان مقاله اخیر و پژوهشگر ارشد دیرین‌شناسی موزه استرالیای جنوبی می‌گوید.

نخستین نمونه فسیلی کامل از آرکئوپتریکس، در سال 1861 میلادی در آلمان پیدا شد. این موجود حدود 150 میلیون سال پیش می‌زیسته و ویژگی‌های مشترک یک پرنده و دایناسور را هم داشته است که می‌توان به‌عنوان نمونه به دندان‌های تیز، بال‌های سه‌انگشتی مجهز به پنجه، یک دم دراز استخوانی، بال‌های پَرپوش بزرگ و مهم‌تر از همه قابلیت پرواز اشاره کرد. لی می‌گوید: "شکی نیست که آرکئوپتریکس، مهم‌ترین فسیل تاریخ و مظهر فرگشت حیات است. از این‌رو کسب یک توافق عام و موجه در رابطه با جایگاه زیستی این موجود در خانواده خزندگان باستانی زمین، از اهمیت زیادی برخوردار است. جالب اینجاست که کشف هرچه بیشتر پیوندهای گمشده مابین تیره پرندگان و دایناسورها، کارمان را همیشه سخت‌تر از گذشته می‌کند."

دیرینه‌شناسان چینی، پیشتر موفق به کشف فسیل موجود ناشناخته‌ای با نشانه‌های یک دایناسور پرنده‌‌سان شده بودند. این موجود که به "ژیائوتینگیا ژنگی" معروف شد، جایگاه آرکئوپتریکس را به‌عنوان قدیمی‌ترین و نخستین پرنده تاریخ، در خطر انداخت و با کشف شواهد فسیلی بیشتر، در نهایت این جایگاه را از آن خود کرد. به‌گفته "ژینگ ژو" (Xing Xu)، سرپرست نویسندگان مقاله‌ای که ماه ژوئیه منتشر شده بود، پژوهشگران چینی مدعی شده بودند که "آرکئوپتریکس یک پرنده نیست، اما از اجداد ولوسیراپتورهاست".

ارتباطات نژادی مابین گونه‌ها و تیره‌های جانوری، غالباً در تعیین ریشه‌های باستانی‌شان نقش حائز اهمیتی دارد. هر موجود زنده‌ای خصایص خودش را دارد که به "صفات ممیزه" مشهورند و صرفاً اطلاع از حضور، یا عدم حضور هرکدام از این صفات در بدن یک موجود زنده، برای تعیین نوع جهش‌های فرگشتی‌اش کافی است. اگر فرگشت، تنها یک‌بار اثر خودش را باقی بگذارد، این صفات همگن و برگشت‌ناپذیرند، اما اگر علت بروز یک صفت ویژه فقط ریشه فرگشتی داشته باشد و ارتباطی به نیاکان موجود پیدا نکند (که در این‌صورت آن را "همسانی" می‌نامند)، نتایج تحقیقات‌مان ممکن است اصلاً شواهد صحیحی از نوع ارتباط اجدادی یک موجود ارائه ندهد.

پژوهشگران استرالیایی اما با توسل به یک روش آماری بر پایه بیشترین احتمالات ممکن، متوجه شدند اکثریت بخش‌های درخت فرگشتی دایناسورها، شبیه به همان چیزی است که با کاربست مدل‌های ساده‌تر هم حاصل می‌شود و در واقع همین شباهت بود که آکئوپتریکس را نجات داد و آن را به تیره پرندگان بازگرداند. لی می‌گوید: "ایجاد این درخت فرگشتی بر پایه داده‌های مختصرتر، در نهایت آسان‌تر و سریع‌تر خواهد بود و درک نتایج آن هم بهتر است، حال‌آنکه روش‌های متکی به احتمال، بر پایه مدل‌های کند و پیچیده ریاضی است، اما با این وجود، این مدل دوم مشخص می‌کند که برخی صفات زیستی، نسبت به سایر صفات جانور آهسته‌تر دچار تغییر می‌شوند و در تلاش برای ترسیم درخت فرگشتی نیز همین تغییرات را به‌عنوان شاخص اصلی مد نظر قرار می‌دهد."

روش‌ صرفه‌جویانه تحلیل داده‌ها، معمول‌ترین راهکار تحلیل داده‌های ریخت‌شناسی به‌شمار می‌رود و همگی تغییرات پدیده آمده در شاخ و برگ‌های درخت فرگشتی را هم به‌طور متساوی مورد بررسی قرار می‌دهد، اما با این‌همه ریسک ارائه نتایج اشتباه را هم به‌ویژه در خصوص شاخه‌های ژنتیکی طولانی افزایش می‌دهد.

از طرفی، روش‌های آماری‌ای که در پژوهش اخیر به کار رفته‌اند، اهمیت خاصی به سرعت پیشروی فرآیندهای فرگشتی هم می‌دهد. هرچند این روش‌های تحلیلی را غالباً در رشته زیست‌شناسی مولکولی به کار می‌بندند، اما کاربست‌شان در رشته‌هایی همچون دیرین‌شناسی و ریخت‌شناسی هم می‌تواند در ترسیم تصویر دقیقی از درخت فرگشتی دایناسورها نقش ایفا کند. لی می‌گوید: "هم‌اکنون تیره پرندگان و دایناسورها، توسط مجموعه‌ای از فرم‌های جانوری که به‌ندرت اختلاف مشخصی را در آن‌ها می‌توان دید، به هم پیوند می‌خورند. این مسئله باعث می‌شود که قرار دادن فسیلی نظیر آرکئوپتریکس در نقطه‌ای مشخص و واضح از این درحت فرگشتی، فوق‌العاده دشوار باشد."

ارتباطات نژادی مابین گونه‌ها و تیره‌های جانوری، غالباً در تعیین ریشه‌های باستانی‌شان نقش حائز اهمیتی دارد. هر موجود زنده‌ای خصایص خودش را دارد که به "صفات ممیزه" مشهورند و صرفاً اطلاع از حضور، یا عدم حضور هرکدام از این صفات در بدن یک موجود زنده، برای تعیین نوع جهش‌های فرگشتی‌اش کافی است. اگر فرگشت، تنها یک‌بار اثر خودش را باقی بگذارد، این صفات همگن و برگشت‌ناپذیرند، اما اگر علت بروز یک صفت ویژه فقط ریشه فرگشتی داشته باشد و ارتباطی به نیاکان موجود پیدا نکند (که در این‌صورت آن را "همسانی" می‌نامند)، نتایج تحقیقات‌مان ممکن است اصلاً شواهد صحیحی از نوع ارتباط اجدادی یک موجود ارائه ندهد.

توماس ریچ (Thomas Rich)، کتابدار ارشد و دیرین‌شناس موزه ویکتوریا می‌گوید: "هرچند که این چالش‌های مربوط به پرنده بودن یا نبودن آرکئوپتریکس تمامی نخواهد داشت، اما ما بایستی از روش‌های آماری متفاوتی برای حل مسئله‌ای واحد استفاده کنیم و داده‌های آماری بیشتری را هم از نمونه‌های زنده و شواهد فسیلی موجود، به‌منظور ارتقای سطح درک‌مان از جایگاه فرگشتی این پرنده به کار ببندیم."

منبع: Cosmos Online

در همین زمینه:

خزندگان؛ پادشاه زمین باستان

کشف قدیمی‌ترین دایناسور پردار تاریخ

تصاویر:

۱ - نقاشی از تصویر احتمالی آرکئوپتریکس

۲ - فسیل نمونه آرکئوپتریکس پیدا شده در آلمان / منبع: Michael Lee

آرکئوپتریکس، دیگر یک پرنده نیست

arezoo — Sat, 30 Jul 2011 19:11:02 +0000

مت کاپلان (Matt Kaplan)

برگردان:

احسان سنایی

مت کاپلان—بررسی‌های اخیر صورت‌گرفته بر فسیل معروف «آرکئوپتریکس» که تا مدت‌ها به‌عنوان نخستین پرنده تاریخ شناخته می‌شد، حکایت از این می‌کند که این حیوان کهن اصلاً پرنده نبوده است. کشف اخیر نشانه‌های فسیلی مربوط به مرز مابین دایناسورهای پرنده و غیر پرنده تاریخ، دیرین‌شناسان را بر آن داشت تا این فسیل معروف را که تا مدت‌ها به‌عنوان نماد گذار فرگشتی مابین این دو تیره محسوب می‌شد، مورد تحلیل دوباره قرار دهند.

آرکئوپتریکس را تا مدت‌ها در انتهای درخت تکاملی پرندگان زمین قرار می‌دادند. نشانه‌هایی نظیر یک بال طولانی و عضلانی در این فسیل زیبا دیده می‌شد که به‌روشنی حکایت از پرنده بودن‌اش می‌کرد، اما در سالیان اخیر، کشف تعداد فراوانی فسیل مربوط به دایناسورهای ریز و پردار، معمایی را پیش پای دیرین‌شناسان نهاده و پرسش‌هایی را در خصوص ماهیت اجداد پرندگان جدید ایجاد کرده بود.

فسیلی که اصالت آرکئوپتریکس را زیر سئوال برد، «ژیائوتینگیا ژنگی» (Xiaotingia Zhengi) نام دارد که چندی پیش توسط «زینگ زو» (Xing Xu)، دیرین‌شناسی از «مؤسسه دیرین‌شناسی مهره‌داران و دیرین‌انسان‌شناسی» شهر بیجینگ و سایر همکارانش، در آخرین شماره هفته‌نامه علمی نیچر معرفی شد. این فسیل، در نواحی غربی ایالت لیائونینگ چین، از میان سنگ‌هایی پیدا شده بود که پیشینه‌شان به اواخر دوران ژوراسیک (در حدود 161 تا 145 میلیون سال پیش) می‌رسد. این نمونه نیز همچون سایر فسیل‌های مشابه، با نقشی شبیه پر پرندگان بر سنگ احاطه شده است و دندان‌هایی تیز و چنگال‌هایی در انتهای هر استخوان بال آن به چشم می‌خورد.

این ویژگی‌ها، به خودی خود کمکی به کسب اطمینان از تعلق این جاندار به دوران گذار مابین دایناسورها و پرندگان نمی‌کنند، اما به‌گفته زو، این نمونه مجهز به استخوان‌های فوق‌العاده کشیده‌ای در انگشتان میانه و انتهایی قسمت بال، و همچنین زائده L مانندی در انتهای استخوان جناغ سینه‌اش است. همین ویژگی‌ها زیائوتینگیا را در ارتباط شدیداً نزدیک با آرکئوپتریکس و عموزاده نزدیک آن، یعنی «آنچیورنیس» قرار می‌دهد.

زو و همکارانش، پس از بررسی ویژگی‌های ساختاری و مناسبات خانوادگی زیائوتینگیا با آرکئوپتریکس، نتیجه گرفتند که این گونه‌ها قرابت بیشتری با تیره‌ای از دایناسورها موسوم به «ولوسیراپتور» (Velociraptor) و «میکروراپتور» (Microraptor) دارند تا پرندگان. لذا بیشتر از آن‌که مستعد طبقه‌بندی در تیره «آویالا»ها باشند (که به پرندگان نخستین مربوط می‌شود)، آن‌ها را بایستی در رده «داینونیکوساریا»ها جای داد (که جزو دایناسورها محسوب می‌شوند). ویژگی‌های زیادی را می‌توان برشمرد که این تیم پژوهشی را به چنین نتیجه‌ای رهنمون شد، اما بارزترین‌شان را می‌توان وجود پوزه‌های باریک و نواحی پهن زیر حدقه چشمان زیائوتینگیا، آرکئوپتریکس و آنچیورنیس دانست. میکروراپتورها هم همین ویژگی‌ها را دارند، اما ساختار جمجمه پرندگان نخستین که در تیره آویالاها جای می‌گیرند، آشکارا با این سه نمونه متفاوت است.

اخراج از جایگاه نخست

نخستین نمونه آرکئوپتریکس، در سال 1861 میلادی و تنها چندسال پس از انتشار کتاب «منشأ انواع»، نگاشته چارلز داروین اتفاق افتاد. آمیزه‌ای از خصوصیات پرنده‌گون و سوسمارمانند این فسیل، آن را به حلقه گمشده مطلوبی بدل کرده بود که گویا مکمل مطلوبی برای زنجیره فرگشتی مابین پرندگان و دایناسورها به شمار می‌رفت. کشفیات اخیر اما، آرکئوپتریکس را از احراز جایگاه حساسی چون نقطه عطف تکامل پرندگان زمین، برحذر داشت. زو در این‌باره می‌گوید: «من معتقدم انتساب این عنوان به آرکئوپتریکس (یعنی نخستین پرنده زمین) ناشی از نمونه‌گیری‌های ضعیف [دانشمندان آن زمان] از برهه زمانی مربوط به گذار دایناسورها به پرندگان بود.»

با این وجود اما وی اذعان دارد که طرد چنین عنوانی از آرکئوپتریکس، اقدام گستاخانه‌ای‌ست. او گفته است: «از آنجاکه تا مدت‌ها [این فسیل]، عنوان قدیمی‌ترین پرنده تاریخ را برای خود داشته، من اندکی نسبت به ارائه نتایج پژوهش‌هایم احساس دستپاچگی می‌کردم.» واکنش‌های سریع و مثبت متخصصان این حوزه اما، نشان از پذیرش زودهنگام این تصمیم می‌دهد. «لارنس ویتمر» (Laurence Witmer)، دیرین‌شناسی از دانشگاه آتنز اوهایو، می‌گوید: «آرکئوپتریکس از آنجایی به‌عنوان پرنده شناخته می‌شد که پر داشت و هیچ دایناسور دیگری هم اینچنین نبود. اما از آن پس نمونه‌های بیشتری از جانوران کهن پیدا می‌شدند که مجهز به استخوان جناغ کشیده، دستان سه‌انگشتی و پوششی از پر بوده‌اند. حتی تی‌.رکس هم استخوان جناغ داشته. از این‌رو قدم به قدم فهمیدیم که ویژگی‌های منحصربفرد آرکئوپتریکس، چندان هم منحصر به خودش نیست.»

به‌گفته «توماس هولتز» (Thomas Holtz)، از دیرین‌شناسان دانشگاه مریلند در کالج‌پارک، این‌که چنین تغییر عنوانی ثبات کافی داشته باشد، بستگی به نوع جانورانی دارد که در آینده کشف خواهند شد. او می‌گوید: «گمان نکنم این دیگر حرف آخر ما در این حیطه باشد. کافیست که کشفیات جدیدی که در چین صورت گرفته را از آمیزه [تاریخی مدارکی که تدریجاً دور هم جمع آمده‌اند] خارج کنیم، تا متوجه شویم دیگر هیچ مدرکی برای اثبات حرف‌های فعلی‌مان باقی نمی‌ماند. پس این کشفیات جدید هم در بهترین حالت، موقت هستند، تا روزی برسد که کشفیات جدیدی از راه برسند.»

منبع: nature

در همین زمینه:
کشف قدیمی‌ترین دایناسور پردار تاریخ

توضیحات تصاویر:

۱- طرحی از زیائوتینگیا ژنگی / منبع: Xing Lida و Liu Yi

۲- فسیل زیائوتینگیا ژنگی / منبع: Xu et al. Nature

کشف کهن‌ترین شواهد وجود چشم در جانوران

arezoo — Thu, 30 Jun 2011 09:35:54 +0000

آنتونی کینگ (Anthony King)

برگردان:

احسان سنایی

آنتونی کینگ-بقایای چشمان فوق‌‌العاده پیچیده‌ای بر پیکره‌‌ی تعدادی فسیل ِ متعلق به نیم‌میلیاردسالِ پیش، که اخیراً در جنوب استرالیا پیدا شده‌اند؛ حاکی از تکوین و تحول سریع ِ قوه‌ی بینایی، در پی پیدایش نخستین جانوران پیچیده‌ی زمین می‌باشد. طبق پژوهش ِ جدیدی که توسط تیمی از دانشمندان، به سرپرستی ِ «مایکل لی» (Michael Lee)؛ دیرین‌شناس دانشگاه آدلاید انجام پذیرفته و در نسخه‌ی اخیر نشریه‌ی علمی ِ nature انتشار یافته؛ این فسیل‌ها، کهن‌ترین شواهد بازمانده از چشمان مرکب، در طول تاریخ زمین هستند.

این پژوهش همچنین نشان داده که حتی برخی از نخستین جانداران مفصل‌دار ِ زمین – از قبیل خرچنگ‌ها، حشرات، عنکبوتیان و هزارپاها – در آن زمان مجهز به چشم مرکب بوده‌اند. پیشینه‌ی این فسیل‌ها، به عهد اولیه‌ی کامبرین (در حدود 515 میلیون سال پیش) می‌رسد و با چنان ظرافتی محافظت شده‌اند که جزئیات ساختار اپتیکی ِ چشمان‌شان را هم به‌روشنی می‌توان دید. «جان پترسون» (John Paterson)؛ دیرین‌شناس دانشگاه نیوانگلند، در نیوساوث‌ولز ِ استرالیا، که یکی از نویسندگان مقاله‌ی مزبور هم بوده، در این‌باره می‌گوید: «این فسیل‌ها، حاکی از پیدایش ِ پیچیده‌ترین جوامع ِ جانوری و لذا سازه‌های کاملاً نوین زیستی در مقیاس‌های هرچه‌ظریف‌تر؛ طی اوایل عهد کامبرین بوده‌اند».

تا پیش از این کشف، دانسته‌هایمان از چشمان جانورانِ مربوط به عهد کامبرین، محدود به فسیل‌های ناقص و عاری از هرگونه جزئیاتِ مربوط به بندپایانی بوده که مجهز به چشمان مرکبِ نه‌چندان پیچیده، ولی نامتعارفی از جنس کلسیت بوده‌اند. چشمانی که به‌تازگی پیدا شده، مشتمل بر آرایه‌ی شش‌وجهی ِ فشرده و منظمی با 3000 عدسی ِ مجزاست. به‌گفته‌ی پترسون، این سازه را تنها می‌توان با چشمان مفصل‌داران نوپدیدِ زمین مقایسه کرد.

با وجود مزایایی که بینایی ِ نافذ یک جاندار، به‌منظور فرار از چنگ شکارچیان و مکان‌یابی ِ دقیق طعمه و سرپناهش می‌تواند داشته باشد؛ از سوی دیگر اما بایستی متحمل فشار فرگشتی ِ شدیدی به‌منظور تولید اندام‌های بینایی‌اش هم شده باشد. کشف این فسیل‌ها، همسو با فرضیه‌ای‌ست که طبق آن، پیشرفت قوه‌ی بینایی، به تحریک وقوع نقطه‌ی عطفی در تاریخ تکامل جاندارانِ زمین، موسوم به «انفجار کامبرین»، منتهی شده است.

«درک سیوتر» (Derek Siveter)؛ استاد علوم زمین دانشگاه آکسفورد، می‌گوید: «این [فسیل]ها، گواهی‌بخش ِ این حقیقت‌اند که عهد اولیه‌ی کامبرین، میزبان پیشرفت چشمگیر و سریع سامانه‌های دقیق ِ بینایی بوده است». به‌گفته‌ی سیوتر، این چشمانِ پیچیده، فوق‌العاده پیشرفته‌تر از چشمان بیو-معدنی ِ متعلق به «تریلوبیت‌»های عهد کامبربین بوده است (تریلوبیت‌ها، همان بندپایانِ زره‌دار و سوسک‌مانندی هستند که اغلب در نقاشی‌های مربوط به دریاهای عهد کهن، نشان داده می‌شوند).

دانشمندان، موفق به کشف هفت نمونه چشم، در خلال کاوش‌های چهارساله‌شان در مزرعه‌ای واقع در سواحل شمالی ِ جزیره‌ی کانگورو در خلیج ِ «اِمو»ی استرالیا شده‌اند. این فسیل‌ها، بر سنگ‌هایی نقش بسته‌اند که روزگاری، همان توده‌های ماسه‌ایِ خاکستری‌رنگِ پوشیده بر بستر گل‌آلود دریاهای کهن بوده‌اند. پترسون می‌گوید: «با توجه به این‌که ما مجموعاً موفق به جمع‌آوریِ بیش از 5000 نمونه‌ی فسیلی ِ گوناگون در این منطقه شده‌ایم؛ این نوع از فسیل‌ها، به‌شدت نادر هستند».

چشمان فسیلی، که طول‌شان حدوداً به 7 تا 9 میلیمتر می‌رسد، از باقی ِ بخش‌های بدن جاندار ِ میزبان‌شان، دورافتاده‌ترند. از این‌رو قیافه‌ی دقیق ِ جاندار ِ میزبان، مشخص نیست؛ هرچند که دانشمندان مطمئن‌اند از رسته‌ی مفصل‌داران بوده است. حدس پترسون این است، که جاندار مزبور، می‌توانسته یک حیوان شناور و میگومانند بوده باشد. او می‌گوید: «طراحی ِ اپتیکی ِ این چشم‌ها، نشانگر تعلق‌شان به شکارچی ِ فعال و شدیداً متحرکی با قابلیت مشاهده در نور کم بوده که این، خود نشان می‌دهد در عهد اولیه‌ی کامبرین نیز روابط صید و صیادی میان جانوران وجود داشته». این کشف، نشان می‌دهد که مفصل‌داران، در همان نخستین گام‌های تکاملی‌شان، مجهز به این بینایی ِ پیشرفته شده‌اند.

تئوریِ «ظهور نور»

هنوز هیچ مدرکی دال بر اینکه جانورانِ پیش از عهد کامبرین نیز مجهز به قوه‌ی بینایی بوده‌اند، وجود ندارد؛ از این‌رو کشفیات استرالیا، در مقیاس زمین‌شناختی، نشان از تکامل ِ فوق‌العاده سریع ِ چشم جانورانِ متعلق به آن دوران می‌دهند. این کشف، حمایت‌گر فرضیه‌ی «ظهور نور» است؛ که مطابق آن، پیدایش قوه‌ی بینایی، محرک اصلی ِ انفجار ِ جمعیت گونه‌های جدیدِ زیستی در عهد کامبرین، و ظهور اجداد جاندارانی که تا امروزه دوام آورده‌اند، بوده است. «دِرک بریگز» (Derek Briggs)؛ دیرین‌شناس دانشگاه ییل که متخصص ِ جانورانِ فسیلی ِ مربوط به منطقه‌ی «بورگس شیل» کانادا می‌باشد، این کشف را حتی با وجود عدم تعیین ماهیت این جانوران، «کشف حائز اهمیتی» می‌خواند و می‌گوید: «وجود چشمانی با ساختار اپتیکی ِ فوق‌العاده پیشرفته در یک جانور ِ مفصل‌دار از رسوباتِ خلیج اِمو، نشان می‌دهد که چه تکامل چشمگیری در سازگاریِ [جانوران متعلق به] عهد انفجار کامبرین، به‌وقوع پیوسته است.

«پاتریک اور» (Patrick Orr)؛ دیرین‌شناس یونیورسیتی-کالج ِ دوبلین، ماندگاریِ تا این حد خوبِ اندام‌هایی نظیر چشم، در فسیل‌های نیم‌میلیاردساله‌ی مربوط به عهد کامبرین را امر نامتعارفی می‌داند. خلیج ِ اِمو، چندان پیشینه‌ی خوبی هم‌تراز با مناطقی نظیر «بورگس شیل» کانادا و «چنگ‌ژیانگ» ِ چین، در استحصال فسیل‌های سالم ِ مربوط به عهد کامبرین ندارد و این نشان می‌دهد که از این پس، این منطقه را هم بایستی جدی گرفت. اور می‌گوید: «کشف خوبی مثل ِ این، بیش از هزار نظریه می‌ارزد» و این منطقه هم می‌تواند سهم چشمگیری در درک جاندارانِ مربوط به آن دوران ایفا نماید. به‌گفته‌ی وی، شواهد فراوانی دال بر این نکته وجود دارد که حیات اکوسیستم‌های عهد کامبرین، وابستگی ِ بیشتری نسبت به اکوسیستم‌های امروزی، به روابط صید و صیادی داشته؛ چراکه هضم مواد معدنی در آن زمان، از اهمیت کمتری برخوردار بوده و در این بین، نقش بینایی از همه مهم‌تر بوده است.

منبع: Cosmos Online

توضیح تصویر:
فسیل نیم‌میلیاردساله‌ی چشم مرکب، که نشانگر جزئیات بدیعی از سطوح بینایی‌ست. نقاط تیره‌رنگ، عدسی‌های مجزای چشم هستند / منبع: J. Paterson/Univ. of New England