تغییرات اقلیمی

زمین، گرم‌ترین دهه‌اش را گذراند

arezoo — Mon, 21 Jan 2013 07:37:31 +0000

دن استون (Dan Stone)

برگردان:

احسان سنایی

دن استون - طبق داده‌های جدید دانشمندان سازمان ملی علوم جوی و اقیانوسی ایالات متحده (NOAA)، سال ۲۰۱۲ گرم‌ترین دهه در طول تاریخ ثبت دمای متوسط سیاره‌مان را پشت سر داشت.

اگرچه دمای متوسط زمین در سال ۲۰۱۲ رکوردی را جابجا نکرد، اما حدود 14.6 درجه سانتیگراد بود، که بالغ بر ۱ درجه از خط مبنایی که در دهه ۱۹۵۰ میلادی وضع شد، بیشتر است. طبق داده‌های جدید، این دما از سال ۱۸۸۸ میلادی تاکنون در حدود ۰.۸ سانتیگراد افزایش داشته؛ که با این حساب، سال ۲۰۱۲ در مجموع نهمین سال گرم تاریخ معاصر بود.

تامس کارل (Thomas Karl)، رئیس مرکز داده‌های جوی NOAA، پنجشنبه گذشته در حاشیه جلسه‌ای که به‌منظور ارائه همین داده‌ها ترتیب داده شده بود، به خبرنگاران گفت: "از سال ۱۹۹۶ به این طرف، [دمای زمین در] هر سال، از مقدار میانگین بیشتر بوده". دمای محلی ِ ایالات متحده هم از این پدیده مستثنا نیست. رکورد پیشین بیشترین دمای میانگین آمریکا، 12.3 سانتیگراد بود که در سال ۱۹۹۸ رقم خورد؛ حال‌آنکه در سال گذشته، همین مقدار حدود نیم‌درجه افزایش یافت، که از حیث گرمایش ِ سال‌به‌سال، بی‌سابقه است.

به‌گفته جیمز هنسن (James Hansen)، مدیر مرکز فضایی گادرد ناسا، "[ایالات متحده] رکورد گرم‌ترین سالش را نه‌فقط شکست، که عملاً درهم‌کوبید".

علی‌رغم اینکه هنوز بحث‌ها بر سر عوامل و میزان تأثیر انسان بر تحولات اقلیمی زمین در جریان است، اما اقلیم‌شناسان بلندپایه دولت آمریکا مشخصاً همان سوخت‌های فسیلی‌ای را مقصر شمرده‌اند که بر حجم گازهای گلخانه‌ایِ جو می‌افزایند. حتی با وجود اینکه دانشمندان هم انتظار نوساناتی را در حجم همین گازها طی فصول مختلف دارند، اما رویهمرفته سیر رشد دمای متوسط زمین را در سالیان آینده، فوق‌العاده صعودی ارزیابی می‌کنند.

به ‌همین ‌منظور، «برنامه تحقیقات تحولات اقلیمی» ِ ایالات متحده، جمعه گذشته دست به انتشار گزارشی زد که حاکی از تأثیر همه‌جانبه بخش‌های مختلف کشور، از بخش کشاورزی و حمل و نقل گرفته تا مدیریت منابع، بر این تغییر ِ نگران‌کننده بود. طبق این گزارش، هرچه دما بیشتر شود، معضلات بیشتری هم گریبانگیر روش‌های فعلی کشاورزی می‌شود و مخاطرات جدیدی را برای زیرساخت‌ها و خطوط کشتیرانی کشور ایجاد می‌کند.

منبع: National Geographic

توضیح تصویر:

عکس از Heather Pafford

بحران اقتصادی و لرزه بر اندام پارادایم‌های کهنه

arezoo — Sat, 27 Oct 2012 15:10:15 +0000

والدن بلو

برگردان:

صدیقه رستمی

والدن بلو - جهان به زودی وارد ششمین سال بحران بزرگ اقتصادی خواهد شد که دورنمایی نیز برای پایان آن دیده نمی‌شود. در ایالات متحده، جایی که رکود همچنان حاکم است، حدود ۲۳ میلیون آمریکایی یا بیکار مانده‌اند، یا به کاری نیمهوقت و نامتناسب باعلاقه و تخصص خود مشغولند و یا به سبب سرخوردگی و ناامیدی، از بازار کار کنار کشیده‌اند. چنین شرایطی می‌تواند خطر جانشینی یک نامزد جمهوری‌خواه به جای باراک اوباما را در بر داشته باشد. نامزدی که برنامه‌هایش تنها بحران را دامن می‌زند.

اینک برنامه‌های ریاضتی سخت‌گیرانه و بی‌رحمانه دورنمای اقتصاد اروپا را قبضه کرده و اندک اقتصادهای به سلامت جسته نیز در معرض همین تهدید هستند. صنعت آلمان در فصل گذشته، به دلیل افت شدید صادرات به کشورهای همسایه‌ مجبور به ریاضت، بدترین بیلان در سه سال اخیر را پشت سر گذاشته است. تحلیل‌گران بسیاری هشدار داده بودند که اصرار آلمان به تحمیل بودجه‌های حداقلی و بخور و نمیر به همسایگان خود (برای تضمین بازپرداخت به بانک‌های آلمانی) در نهایت دودش به چشم خود این بزرگ‌ترین اقتصاد اتحادیه اروپا خواهد رفت.

ناکامی "پنج اقتصاد نوظهور"

ورود چین و شرق آسیا به همراه هند و برزیل به این گرداب جهانی در سال ۲۰۱۲ قطعی شد.

فرآیندهای اخیر نشان می‌دهند که جدا کردن سرنوشت "پنج اقتصاد نوظهور" از کشورهای شمال یک توهم بوده است و آنها به میزان قابل ملاحظه‌ای افت کرده‌اند. نرخ رشد هند در سال ۲۰۱۲ به همان سطحی سقوط کرد که در اوایل دهه گذشته بود. رشد برزیل در سال ۲۰۱۱ زیر سه درصد، یعنی پایین‌تر از رشد ژاپن بیمار بود. رشد چین در فصل دوم امسال به ۷.۵ درصد سقوط کرد که کمترین سرعت نرخ رشد این کشور در سه سال گذشته بوده است. به‌نظر می‌رسد که علت عمده کاهش رشد اقتصادی این گروه، تداوم وابستگی این اقتصادها به بازارهای شمال و ناتوانی آنها در نهادینه کردن تقاضای داخلی به مثابه¬ موتور اصلی اقتصادهای خود بوده باشد.

بحران اقتصادی در اروپا و ایالات متحده در فاصله زمانی ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ نرخ رشد در آسیای شرقی را پایین آورد اما فقط برای مدتی حدود یک سال. با فرارسیدن سال ۲۰۱۰ چنین به نظر رسید که آسیای شرقی و " پنج اقتصاد نوظهور" بزرگ شامل برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی بهبود یافته‌اند. دلیل عمده چنین تصوری، برنامه محرک ۵۸۵ میلیارد دلاری چین بود که به نسبت حجم اقتصاد، بزرگ‌ترین محرک اقتصادی جهان بود و نه فقط اقتصاد این کشور، بلکه اقتصاد همسایگان چین در شرق آسیا را نیز از بحران نجات داد.

این "پنج اقتصاد نوظهور" درست زمانی که شمال دچار رکود بود، با جهش و رشد، نقاط درخشانی در اقتصاد جهانی تلقی می‌شدند. مایکل اسپنس دارندهی نوبل اقتصاد در سال ۲۰۰۱ گفته بود: «در حالی که شاهد بازگشت رشد به سال‌های پیش از ۲۰۰۸ هستیم، عملکرد شتابان و فوقالعاده چین، هند و برزیل موتورهای مهم رشد و توسعه برای اقتصاد امروز جهان هستند.»

بنا به پیشبینی اسپنس، سهم اقتصادهای در حال ظهور از تولید ناخالص داخلی جهان در طول یک دهه از مرز ۵۰ درصد خواهد گذشت. بخش عمده این رشد، ناشی از «محرکهای درونزاد معطوف به رشد داخلی در اقتصادهای در حال ظهور است که به نوبه خود با گسترش طبقه متوسط تثبیت و تحکیم میشود.» علاوه بر این، به علت آن‌که مبادله تجاری در بین این "پنج اقتصاد نوظهور" در حال افزایش است، اسپنس پیشبینی کرد که آینده اقتصادهای در حال ظهور «آیندهای با اتکای کمتر بر تقاضای کشورهای صنعتی خواهد بود.»

اما فرآیندهای اخیر نشان می‌دهند که جدا کردن سرنوشت "پنج اقتصاد نوظهور" از کشورهای شمال یک توهم بوده است و آنها به میزان قابل ملاحظهای افت کرده‌اند. نرخ رشد هند در سال ۲۰۱۲ به همان سطحی سقوط کرد که در اوایل دهه گذشته بود. رشد برزیل در سال ۲۰۱۱ زیر سه درصد بود – یعنی،همانطور که اکونومیست خاطرنشان کرده، پایینتر از رشد ژاپن بیمار. رشد چین در فصل دوم امسال به ۷.۵ درصد سقوط کرده که کمترین سرعت نرخ رشد این کشور در سه سال گذشته بوده است. به‌نظر می‌رسد که علت عمدهی کاهش رشد اقتصادی این گروه، تداوم وابستگی این اقتصادها به بازارهای شمال و ناتوانی آنها در نهادینه کردن تقاضای داخلی به مثابه موتور اصلی اقتصادهای خود بوده باشد.

نئولیبرالیسم در برابر کینزینیسم

از زمانی که بحران مالی در سال ۲۰۰۸ سر باز کرد، دو جریان مسلط و جاافتاده برای تشریح و مقابله با آن به میدان آمده‌اند.

از زمانی که بحران مالی در سال ۲۰۰۸ سر باز کرد، دو جریان مسلط و جاافتاده برای تشریح و مقابله با آن به میدان آمده‌اند. بلافاصله پس از آغاز بحران، روبرت لوکاس، اقتصاددان نئولیبرال و دارنده نوبل از دانشگاه شیکاگو گفت: «هر اقتصاددان، یک کینزی است که در سوراخ موش خزیده است.» تا سال ۲۰۱۰ نئولیبرالها دیگر از سوراخ موش در آمده بودند. اما راه حل این جماعت عموما کاهش زجرآور بودجه و اقدامات ریاضتی بیرحمانه بود که اصلا و ابدا راه‌حل نیست. زیرا توانی برای مهار بیکاری و شروع دوباره رشد ندارد. (عکس: اعتراضات خیابانی به بحران مالی در ایتالیا)

بلافاصله پس از آغاز بحران، روبرت لوکاس، اقتصاددان نئولیبرال و دارندهی نوبل از دانشگاه شیکاگو گفت: «هر اقتصاددان، یک کینزی است که در سوراخ موش خزیده است.» تا سال ۲۰۱۰ نئولیبرالها دیگر از سوراخ موش در آمده بودند. اما راه حل این جماعت عموما کاهش زجرآور بودجه و اقدامات ریاضتی بیرحمانه بود که اصلا و ابدا راه‌حل نیست. زیرا توانی برای مهار بیکاری و شروع دوباره رشد ندارد. تعمیق بحران از منظر نئولیبرالیسم، در واقع بخشی از نظم طبیعی امور است که بر اثر زیاده‌رویها و کژکاریهایی ناشی از دخالت دولت پدیدار شده‌اند.

تنها کاری که نئولیبرالها با سوءاستفاده از بدگمانی دیرینه و مرسوم طبقه متوسط آمریکا نسبت به دولت، کسری بودجه و مالیات انجام دادند، تغییر و دستکاری ماجرا بود. همین‌جا بود که بوق و کرنای تبلیغات "وال‌استریت" هم به یاریشان آمد و توانست توجه همگانی را از اصلاح مالی به دور کند. آنها "مشکل اصلی" را نه بیکاری و رکود در کوتاه مدت و میان مدت، بلکه بدهی و کسری قلمداد کردند. این جماعت هشدار میدادند که تأمین کسریهای عظیم مالی توسط وام و قرضه، آیندهای توأم با بردگی وام و بدهی برای نسلهای بعد به ارمغان میآورد.

اما راه پیشنهادی این‌ها هم برای مردم چیزی به‌جز بیکاری و رکود بیشتر به ارمغان نمیآورد. درست در زمانی که به سبب بحران اقتصادی فضایی از ناامیدی و سردرگمی حاکم شده، جریان راست با عزمی سرسختانه به میدان آمده و تا حد زیادی موفق شده به جای سرمایه افسارگسیخته، دولت را عامل ماجرا معرفی کند. قضیه در سه سال گذشته در بیشتر کشورهای اروپایی به همین قرار بوده است. با وجود انتظارات اولیه که انتخابات فرانسه در ماه مه ‌گذشته را آغازگر موجی به سود خرج و هزینه میدانست، سوسیالیستهای فرانسوی هم اخیراً از برنامهی ریاضتی خاص خود پرده برداشته‌اند.

کینزی‌گرایان با فوَران بحران در سال ۲۰۰۹ در صدد هدایت ماجرا برآمدند. کسانی همچون پل کروگمان که از قضا او هم دارنده نوبل بود، بیکاری را مشکل اصلی دیدند و برای مقابله با آن، کسری بودجه گسترده، نرخهای بهرهی پایین و سیاستهای پولی انبساطی را پیشنهاد کردند. نقطهی اوج کینزیگرایی سال ۲۰۰۹ بود. همان وقتی که پرزیدنت اوباما، با حمایت اکثریت دموکراتها در کنگره و سنا، برنامهی محرک ۷۸۷ میلیارد دلاری را به تصویب رساند. در همین هنگام، گروه بیست که در بر گیرنده بزرگ‌ترین اقتصادهای جهانی است، به منظور سرعت بخشیدن به بهبود اقتصاد جهانی، بر کسری بودجه مهر تأیید زد.

اما در نهایت، حزم و احتیاط اوباما به نقطه ضعف او مبدل شد. دم و دستگاه دولتی، با هدف جلب رضایت جریان راست، محرکی پیشنهاد کرد که کمتر از آن چیزی بود که بسیاری از کینزی‌گراها از جمله کریستینا رومر، سرپرست تیم مشاوران اقتصادی اوباما برای بهبودی پایدار لازم میدیدند. چنین بهبودی طبق برآورد خود رومر، نیازمند ۱.۸ تریلیون دلار بود.

توافق و مصالحه بر سر محرک اقتصادی، دست آخر به سیاست "نصفه نیمه" اوباما انجامید: این محرک به اندازهای بود که از بدتر شدن اوضاع جلوگیری کند، اما نه آنقدر که موجب بهبودی تمام و کمال اوضاع را فراهم آورد. همان‌طور که کروگمان خاطرنشان کرده، این اقدام نیم‌بند، در واقع کینزی‌گرایان را بیاعتبار کرد و چنان هجمه نیرومندی از سوی دست راستی‌ها به راه انداخت که اوباما مجبور شد در برنامه اقتصادی خود برای انتخابات پیش رو، دستور کار دست راستی‌ها مبنی بر کاهش شدید بدهی و کسری را تمام و کمال در صدر برنامه‌های خود بنشاند.

فراسوی کینزی‌گرایی

اما در همان زمان که نئولیبرالها و کینزی‌گرایان برای رسیدن به توافق به جان هم افتاده اند، دیگرانی هم هستند که میگویند تلاقی بحران اقتصادی و بحران اکولوژیک به معنای آن است که نه نئولیبرالیسم (با تکیهاش بر ریاضت ضد رشد) و نه کینزی‌گرایی (با تکیهاش بر رشد اقتصادی بالا)، هیچ کدام توان ارائه پاسخی پایدار و مناسب رشد را ندارند.

طرفداران پیشرو محیط زیست توانسته‌اند مردم را متقاعد کنند که جایگاه این بحران را باید در بستر گسترده‌تر شیوه‌تولید متکی به سوخت‌های فسیلی و معطوف به رشد دید. این گروه پیوسته در حال بازکردن جای پایی برای خود نزد افکار عمومی هستند. به باور تحلیل‌گرانی همچون ریچارد هاینبرگ، تلاقی پدیدههایی چون فروپاشی مالی، رکود اقتصادی، گرمایش جهانی، کاهش مدام منابع سوخت فسیلی و محدودیتهایی رو در روی کشاورزی، یک تلاقی مهلک و مرگبار است. تلاقی این پدیدهها بازخورد بحرانی به مراتب عمیقتر از وقفه موقت در مسیر رشد است. (عکس: ریچارد هاینبرگ، اقتصاددان)

تغییرات اقلیمی موجب تغییر شرایط بحث پیرامون بهبود و رشد شده‌اند. رئیس بانک جهانی، جیم یونگ کیم، اخیراً گفته است که واقعیتهای مربوط به تغییرات اقلیمی "بیش از پیش ترسناک" شده‌اند.

طرفداران پیشرو محیط زیست توانسته‌اند مردم را متقاعد کنند که جایگاه این بحران را باید در بستر گسترده‌تر شیوه‌تولید متکی به سوخت‌های فسیلی و معطوف به رشد دید. این گروه پیوسته در حال بازکردن جای پایی برای خود نزد افکار عمومی هستند. به باور تحلیلگرانی همچون ریچارد هاینبرگ، تلاقی پدیدههایی چون فروپاشی مالی، رکود اقتصادی، گرمایش جهانی، کاهش مدام منابع سوخت فسیلی و محدودیتهایی رو در روی کشاورزی، یک تلاقی مهلک و مرگبار است. تلاقی این پدیدهها بازخورد بحرانی به مراتب عمیقتر از وقفه موقت در مسیر رشد است.

این صرفاً حاکی از آن نیست که ما شاهد پایان پارادایمی از رشد جهانی هستیم که با تقاضای اقتصادهای مرکز به پیش می‌رود. این امر به معنای یک چیز است: "پایان رشد"، درست به همان معنایی که باید از آن بفهمیم. به طور خلاصه، با آن‌که پرهیز هاینبرگ از کاربرد این اصطلاح کاملاً قابل درک است، اما این همه، چیزی نیست جز تله مالتوس.

به گفته هاینبرگ، چرخههای اقتصاد مالی، نه ناشی از دینامیسم انباشت سرمایه، بلکه ناشی از یک عدم تعادل اکولوژیکی وسیع و همه‌جانبه است. وی مینویسد: « تا کنون، دینامیسم رشد ما را قادر ساخته که از هزینههای زیست‌محیطی رو به افزایش جلوتر باشیم.» اما «همین‌که رشد پایان پذیرد، موعد صورتحسابهای زیست‌محیطی ناشی از توسعهی دیوانهوار ما در دو قرن گذشته سر میرسد و ما خواهیم دید که حساب بانکیمان ته کشیده است.»

به گفته هاینبرگ، چند دهه آینده صحنه گذار از توسعه به انقباض خواهد بود؛ فرایندی که «مشخصهاش انقباض کلی جامعه تا زمانی است که بتوانیم دخل و خرج زندگیمان را با بودجه پایانناپذیری که زمین از منابع تجدیدپذیر در اختیارمان میگذارد جفت و جور کرده و عمده فلزات و مواد معدنی مصرفی را به طور مداوم بازیافت کنیم.»

آینده، شاهد حرکت در جهت بومی‌گرایی و جوامع غیرمتمرکز خواهد بود که ویژگیهایشان به قرار زیر است:

تصمیمگیری‌‌و مدیریت مشارکتی؛ طراحی سیستمهای کم‌انرژی؛ اتکا بر تعاونیها برای تولید و عملکردهای اقتصادی؛ وابستگی به کشاورزی ارگانیک برای تأمین غذا و استفاده از نوعی نظام پولی برای مبادله که بر بدهی متکی نباشد.

تصویر هاینبرگ از آینده با تصاویری که از سوی دیگر پارادایمهای مرتبط ارائه شده، اشتراکاتی دارد. پارادایمهایی همچون رشدزدایی (Degrowth)، جهانیسازیزدایی (Deglobalization) و حاکمیت غذا (Food Sovereignty). چنین رویکردهایی باید افکار عمومی را ورای حلقههای فعالان و اجتماعات علمی جلب کنند. اما زمانی که اقتصاد جهانی بیشتر در رکود فرو میرود و کابوس اقلیمی یقه ما را گرفته است، چهبسا این پارادایمها بیش از پیش الهامبخش جنبشهایی شوند که آنها را به واقعیت بدل می‌کنند. اما این بار، از سر ضرورت محض.

منبع: FPIF

اقیانوس‌ها؛ واسط تغییرات اقلیمی

arezoo — Sat, 25 Jun 2011 16:24:19 +0000

برگردان:

احسان سنایی

در تاریخ زمین، مواردی وجود داشته که طی آن، دمای میانگین سیاره به سرعت دچار تغییراتی گاه حتی تا 10 درجه سانتیگراد، آن‌هم طی تنها چندین دهه شده است. برخی بر این عقیده‌اند که اخیراً با تجمع مفرط گاز دی‌اکسید کربن در جو زمین و تشدید اثر گلخانه‌ای، پدیده مشابهی در شرف وقوع است.

پژوهشی جدید، حکایت از صحت مدارک بی‌شماری می‌کند که تغییرات اقلیمی زمین را ناشی از دگرگونی چرخه‌های اقیانوسی- که منحصراً در پی دوران‌های یخبندانِ زمین رخ می‌دهند- می‌داند.

«دیوید باتیستی» (David Battisti)، از استادان علوم جویِ دانشگاه داشنگتن، در این زمینه می‌گوید: «امکان دارد که از طریق فرآیندهای دیگری بتوان [گسیل مفرط] گازهای گلخانه‌ای را دلیل تغییرات اقلیمی عنوان کرد، اما ما طبق مدارک زمین‌شناختی‌مان فعلا هیچ اطلاعی از این فرآیندها نداریم.»

باتیستی، خود از اعضای تیمی بوده که مدل‌های آماریِ اقلیم زمین را با مدل‌های حاصل از محاسبات ایزوتوپ‌های عنصر اکسیژن ترکیب کرده‌اند تا با کمک یک مدل جامع رایانه‌ای، پی به علل تغییرات اقلیمی ببرند. تغییراتی که طی آخرین عصر یخبندان زمین (از حدود 110 تا 10هزار سال پیش)، موجب کاهش محسوس جمعیت «آیس‌برگ‌»ها (یا کوه‌های یخی شناور) در اقیانوس اطلس شمالی شده بودند. این کوه‌های یخی، عموماً از یخچال‌های قطبی شمال نشئت گرفته‌اند و به‌سمت آب‌های جنوبی‌تر اقیانوس اطلس شمالی سرازیر می‌شوند؛ پدیده‌ای که به افتخار کاشف‌اش «هارتموت هنریش» (Hartmut Heinrich)، اصطلاحاً «رخداد هنریش» نامیده می‌شود.

شبیه‌سازی‌ها نشان از این می‌داد که رشد ناگهانی لایه‌های یخی شناور بر دریاهای اقیانوس اطلس شمالی (که البته با کوه‌های یخی تفاوت داشته و در واقع شامل یک «لایه» وسیع از یخ می‌شوند)، موجب هرچه سردتر شدنِ نیمکره شمالی زمین، از جمله آب‌های اقیانوس هند شد که به‌دنبال آن سطح بارش سالیانه و باران‌های موسمی منطقه بر فراز خاک هند هم کاهش یافت. باتیستی خاطرنشان می‌کند که هرچند احتمال شدت گرفتن تغییرات اقلیمی ناشی از زمین‌گرمایی کم است، اما اثرات ناشی از همین تغییرات اقلیمی می‌تواند اینگونه باشد.

او می‌گوید: «وقتی عوامل زیربنایی از میان بروند، دگرگونی اکوسیستم‌ها می‌تواند فوق‌العاده پرسرعت شود. وقتی یخ‌های دریایی، آهسته [ار موضع کنونی‌شان] عقب‌نشینی کنند، افزایش دمای محسوسی در شعاع چندین‌هزار کیلومتریِ منطقه رخ خواهد داد. اگر چنانچه این گرمایش، آهسته همان نواحی گرم و خشک پیشین را از آن‌چه هستند هم خشک‌تر کند، احتمال وقوع آتش‌سوزی افزایش خواهد یافت.»

پژوهش‌های پیشینی که بر رسوبات کربناتی غارهای واقع در کشورهای چین و هند صورت پذیرفته بود، حکایت از این می‌کند که شدت باران‌های موسمی منطقه، هم‌پیوند با نسبت ایزوتوپ‌های خاصی از عنصر اکسیژن است. مدلی که اخیراً دانشمندان، به‌منظور انجام این پژوهش از آن استفاده برده‌اند، این نسبت‌های ایزوتوپی را بازسازی و مشخص کرده است که نوسان رخدادهای هنریش نیز هم‌پیوند با نوسان شدت باران‌های موسمی هند (و البته نه شرق آسیا) است.

منبع: دانشگاه ایالتیِ واشنگتن

در همین زمینه: نوار نقاله‌ای به وسعت یک اقیانوس

توضیح تصویر:
چرخه‌ی سراسریِ اقیانوس‌ها که غالباً از آن با عنوان «نوار نقاله‌ی اقیانوسی» یاد می‌شود؛ جریان‌های گرمایی را به سرتاسر زمین انتقال می‌دهد. مناطق مشخص‌شده با رنگ سفید، نشانگر جریان‌های گرم اقیانوسی؛ و نواحی ِ آبی‌رنگ نوار نقاله نیز حاکی از جریان‌های سرد و عمیق ِ اقیانوسی‌ست / منبع: Jayne Doucette, Woods Hole Oceanographic Institution