فرهنگ کسرایی

ویس

Sat, 08 Oct 2011 03:27:16 +0000

پاره‌داستان "ویس" با اجرای فرهنگ کسرایی

فرهنگ کسرایی

دفتر خاک - "ویس"، پاره‌داستانی‌ست از فرهنگ کسرایی و با اجرای رادیویی او. کسرایی نویسنده و بازیگر تآتر است که از سال ۱۹۸۰ تاکنون در آلمان زندگی می‌کند. او چند سالی در دانشگاه فرانکفورت ادبیات آلمان و تاریخ هنر تحصیل کرد و از ۱۹۸۷ به تئاتر روی آورد.

فرهنگ کسرایی از بنیانگذاران «تآتر میترا» و «تآتر تندیس» و نیز رادیو محلی «صدای آشنا» در فرانکفورت است. از او پیش از این «گسست» با آرش گرگین، «تو» و «مارمولک» و چند نمایشنامه و به‌تازگی «چهار کتاب و نیم» منتشر شده است."ویس" با اجرای فرهنگ کسرایی را می‌توانید بشنوید و بخوانید.

برف می‌بارد.
برف می‌بارد بی‌هیچ درنگی می‌بارد برف، پی یا پی، شب از پشت شب و روز از پی روز.
تو گوئی سالی است که می‌بارد این برف بر این دشتِ رنگ‌باخته از سرما،
بر شاخساران ِ این چند چنار ِ کهنه سال و بر کنگره‌ی دیوارهای این دژ ِ پیر و تنها.
وَ چنان پرشتاب و سخت، که تار می‌شود نگاه ازین سفیدی دریده‌ی بیشرم.

لیک ایستاده ویس، در گوشه‌ی ایوانی بر بلند‌ترین جایگاه این دژ.
گوئی بر دماغه‌ی کشتی‌ئی روی دریای خروشنده‌ی این برفِ پرشیده‌ی پرخشم؛
اما پایدار و استوار

فرهنگ کسرایی، نویسنده و بازیگر تآتر

درین نیمروز به شب ماننده، درین بوران و باد ِ شورنده.
نه، نه، نه سرد است جان او، نه تنش فِسُرده از سرما.
انگار کوره‌ای است او پرتف وَز تفِ آتشش پوستْ رنگْ باخته به برف.
چنان حریر جامه بر تن ِ لختش می‌لرزد و می‌جنبد که به گمان آید سرآن دارد این سر تا به پا آتش را از این یخْ‌بادِ توفنده کامی بیشتر بخشد.
آتشفشانی است جانش پر سوز و گذار، تاب ندارد، پریشان است و تنش بندی این آتشزار.

مامش، پیچیده در خزی از خرسی سفید
با سربندی از دُم ِ روباهی
با پیرایه‌هائی سیمن، سینه‌ریزی از مروارید
با شرابی سرخ بر دست، ایستاده برآستانه‌ی ایوان.
گاه نگاهَـش به ژرفای این دشتِ برفین است و‌گاه به بروبالای آن سیمین بر ِ خوشْ‌خـَرام.

با تن ِ بلورینش پوشیده در حریری، سفیدیْـش از برف بیش
با لبخندی سرد و لبانی کبود، با چهره‌ای از سرمای باد آبی
با موهای رقصانش در زوزه‌ی این بوران ِ بیدادگر
چشم دوخته ویس به آوار آسمان برین دشتِ یخْ بسته بنیاد.
سرخ است اما چشمان او، سرخ‌تر از خون به جوش آمده‌اش.
چه اندیشه است با او که خون به چشمانش فشانده؟
در دلش چه جوش و خروشی است، چه بلوائی است، چه غوغائی است؟
زبانه‌های چه آتشی بر جانش چنگ می‌زنند؟
به تازیانه‌ی کدام آتش گوشت درتنش ریش ریش گشته، رگانش را تار و پود دریده؟
از تفِ کدام آتش هر دَمَـش تیغی است بر گلو؟
این گلوله‌ی آتشین در دلش زاده‌ی کدام خشم است؟

برف، برف، برف می‌بارد، هولناک برف می‌بارد.
آسمان بر زمین دوخته این برفِ دژکامه‌ی بدخو
وَ سرما چنان گستاخ است و بی‌پروا که در دَم می‌فِسُرد هر آهی که از دهان گریزد.

مامَش، شهربانو، لبانش به سرخی شراب اندوده، چهره‌اش از گرماشْ برافروخته
با گلْ آتشی بر گونه‌هاش تن‌ناز و شـَنگ،
هرچند درپیچیده در خزی ستبر و کلفت،
تاب می‌خورد ولی آرام چو پرنیانی در آوای این برفْ‌باد ِ سرگشته.
چشمانش اما برفآبی، نگاهش سرد،
قلبش گویا یخ پارگکی است و دل، فسرده‌آتش ‌.

و هنگامه‌ی بادِ برف‌ْانگیز است و شاخسار خشک این چند چنار پیر.

ویس خیره بر دشت است و نیوشا به نالِشِ باد
که ناگاه اخگری از دل آتشازایش برمیجهد.
شراره‌ی نابهنگامی؛
به فغان و وائی ز بختِ خانمان سوزش‌، ماننده
به شوربختیش که رساند سوی آسمان فریاد
به بانگ و خروش ِ نهفته در دلش.
زچه رو می‌ژولد و می‌شورد این شرارهْ، یادپاره‌هایش را؟
چه بر او گذشته از پی این سال‌ها؟
چه دستی نگون‌بختیش را چنین بی‌آزرم سرشته بود؟
کام ِ خواهشبار کدام آتشپاره‌ای نازاده عروسی را که او بود، به شاه‌موبدی بخشیده بود؟
کدام نازپرورده‌ی پرآزی همخونش را به بالینش کشانده بود؟
چه رنگ‌زن ِ تن‌نازی دل و جانش به بازی گرفته بود؟
پریشان بود ویس وز گدازه‌های این خشم دیرپا جانش برافروخته.

وباری سرمائی بیدادگر بود و برفی سنگین و سخت،
روی ایوان شهربانو درآستانه‌ی در ایستاده،
و ویس در گوشه‌ی ایوان خیره به دشت.

در این هنگام بادی غریوان برمی آشوبد برف از شاخسار درختان.
زلف پر پیچ و شکن ِ ویس موج می‌افکند در باد.
تاب می‌خورد حریر جامه‌اش چنان پریشان حال که پنداری نوائی پر تاب و تنش، پیکرش را به رقص واداشته!
نیز شهربانو را هم این گردش ِ وَهم‌انگیز باد تکانی داده، چرخانده
چون چرخش آن شراب سرخش در جام.
آن، آتش و برف است در ولوله‌ی باد
اینجانْ فسرده، در آشوبِ شرابْ ویلان.
وَ می‌گردند این هردو با هم وَ درآن، از هم جدا.
گاه می‌پیچد دست مامش چو ماری بر کمرگاهش
گاه درمیپیچد گیسوی ویس بر گلوگاه شهربانویش
می‌خندد مامْ شوخ و شنگ به جرنگاجرنگ آویزه‌هاش
اشک می‌فشاند ز خشم ویس به بخت دردآلوده‌اش
روی به سرخی باده‌اش باخته شهربانو با باد کژ و مژ می‌شود
ویس مشت بر برف می‌افکند پنچه به پستانِ مام می‌زند
زخویشش سرمست و زباده‌اش سرخوش پای می‌کوبد مامَـش
ویس به دندان گیسوانش می‌کند زهرخند می‌زند و پس
می‌گردند همچنان این هردو با هم وَ درآن، از هم جدا
و باد پیچا پیچ در ایوان و ویس آتش پیچ و بی‌گاه و سرمست مامش.

نه دگر ویس را بی‌تابیش نمی‌گنجد در تن و دگرش نیست هیچ توانی، گو که در دم بپوکد این پرشیده‌ی آتشبار،
پس به آنی از دیده‌ی مامش دور از نگین کهربائیْـش می‌چکاند زهری جگرسوز بر سرخی لبان آنـْک جانش سوزانده بود؛ برآن لبان ِ شراب اندوده، بر آن گونه‌های گلگون و آن نگاه سرد.

خنده برلبِ ویس می‌شکفد ناگاه،
قهقهایش به آسمان می‌رود.
و سبکپا می‌دود، از برف و بوران چابک‌تر، از باد تند‌تر، می‌دود
می‌دود در دشت، می‌سرد بر برف، می‌جهد، می‌پرد و گریزپا و شادان می‌رود در پی خویش.

و برف است و بوران
در دوردست سایه‌ای از دژ پیری در مه
بر ایوانش جامی واژگون
شرابی ریخته بر برف
و یخ بسته پیکری، جگرسوز و چروکیده

در همین زمینه:

::ویس و رامین از منظری زنانه، دکتر شکوفه تقی، رادیو زمانه::

::آثار فرهنگ کسرایی در دفتر خاک، رادیو زمانه::

سردار

Sun, 28 Aug 2011 07:57:20 +0000

فرهنگ کسرایی

f_kasraie__sardar.mp3

دفتر خاک - سردار، پاره‌داستانی‌ست از فرهنگ کسرایی، نویسنده و بازیگر تآتر که از سال ۱۹۸۰ تاکنون در آلمان زندگی می‌کند. او چند سالی در دانشگاه فرانکفورت ادبیات آلمان و تاریخ هنر تحصیل کرد و از ۱۹۸۷ به تئاتر روی آورد.

فرهنگ کسرایی از بنیانگذاران «تآتر میترا» و «تآتر تندیس» و نیز رادیو محلی «صدای آشنا» در فرانکفورت است. از او پیش از این «گسست» با آرش گرگین، «تو» و «مارمولک» و چند نمایشنامه و به‌تازگی «چهار کتاب و نیم» منتشر شده است. او درباره‌ی عنوان تازه‌ترین کتابش می‌گوید: «عنوان این کتاب، خواننده را کنجکاو آن نیم دیگر می‌کند که نیست و یا آن نیم زائدی که آویزان چهار است.»

روایت فرهنگ کسرایی تصویری از دغدغه‌های انسانی‌ست که به این نیمِ سرگردان می‌پردازد. او خودش، درباره‌ی شخصیت‌های «چهار کتاب و نیم» می‌گوید: «انسان آویزان به اینجا و اکنون که جست‌و‌جوگر است و عاشق.»

«چهار کتاب و نیم» را انتشارات آیدا سال گذشته در شهر بوخوم، در آلمان منتشر کرده است. در شناسنامه‌ی کتاب، زیر نام نویسنده تعداد کلمات این کتاب هم به تأکید آمده است: ۲۱۳۷۲ کلمه که کنایه‌ای در خود نهفته دارد.

فرهنگ کسرایی، نویسنده و بازیگر تآتر که از سال ۱۹۸۰ تاکنون در آلمان زندگی می‌کند.

سردار، پاره‌داستانی که امروز در دفتر خاک در در ۲۵۰ کلمه از فرهنگ کسرایی منتشر می‌شود، اما روایت سرگردانی انسان‌های آویزان به یک هستی نیم‌بند نیست. این ۲۵۰ کلمه از برخی لحاظ با ۲۱۳۷۲ کلمه‌ای که پیشتر یاد کردیم، تفاوت دارد. این کلمات داستانی شعرگونه‌ یا در واقع شعری داستان‌گونه را رقم می‌زنند که به یکی از مهم‌ترین اسطوره‌های ملی و مذهبی ما نظر دارند. می‌خوانیم و اگر مایل باشید از طریق فایل صوتی با صدای نویسنده هم آن را می‌توانید بشنوید:

چه سرداری، چه سرداری
چه نامور سرداری
کز ورزائی خاکاب و بذر تا برفرازیدن ِ عَـلـمی پرنشان
تن‌ها بانگ نوآمده‌ای ز آسمان بسنده بود.

وَه چه سرداری، چه سرداری وَه
که درآن هنگامه‌ی چکاچاکِ آهن و زنج وزار تن‌پارگان
غریو و آوایش چکادِ کوه را نیز لرزانده بود.

چه سرداری وای
که آویخته از گردن اسبِ آغشته به خونش،
ز تیغی که زانویش واشکافته، رگ و گوشتش دریده، قلبش ریش
پرشور وخشم ودیوانه‌وار شمشیر می‌زد هنوز.

چه سرداری
که آب بر دیده، لبْ پارپار، اسبْ مرده
دست با کوبه‌ی تیغی سختْ دورافکنده، تیری بر گـُرده نشسته و جان پژولیده
می‌غژید سوی رود و می‌ژکید:
«ای داغت مانده در گلویم،‌ای پتیارهْ رودِ ولگرد
پس کجاست آبت، وامانده؟
کجاست آنکه بی‌هیچ شرمی سرم را بمباریده بود،
آن گندْدهان ِ بی‌چاک و بست که جانم به پشیزی فروخت و رفت؟
آآخ سوخت جگرم ازین نبردِ بی‌چون و چرا
هستیم برد به یغما او، برخی‌یش چون شوم!
این پاره پاره ابر‌ها سنگ شوند‌ای کاش و فروریزند مرگبار
جان تا کی کـَنـَم برین رود تا اشک فشانند برمن، آیندگانش فسونبار.
تو که هیچ‌ای رودِ بی‌دار و مان
گرآن ژاژخا به دیده‌ام درآید، چنان به دندان گـَزَمـَش، که‌گاه آن نیز نباشـَدَش
تا از خدایش یاد آورد.
کجائی آب، هان به کدام گوری مانده‌ای!!»

چه سرداری، چه سرداری، وای که چه سرداری
که درشکسته بر کناره‌ی رود این چنین نماز می‌خواند
تاک خونش از تن روان بود.
وَه چه سرداری، چه سرداری!

شما بخوانیدش ابوالفضل عباس

طرح: رادیو زمانه

در همین زمینه:

::گویه های یک نفر با مارمولک وجودش، فرهنگ کسرایی::

ساده‌نگاری و ساده‌انگاری!

Fri, 24 Jun 2011 11:15:06 +0000

نگاهی به شیوه‌ی نگارش رنگین‌نامه‌های فارسی و ساده‌نویسی در ادبیات معاصر ایران

فرهنگ کسرایی

فرهنگ کسرایی- حتماً خوانده، دیده یا شنیده‌اید که در خیلی از شهرهای بزرگ آلمان هفته‌نامه یا ماهنامه‌هایی درمی‌آیند که پر از آگهی‌های رنگارنگ‌، ویژه‌ی ایرانینان آن شهر‌ها هستند.

نمی‌دانم چه مدت است که این رنگین‌نامه‌ها جای ماهنامه‌های ادبی‌ئی را گرفته‌اند که پیش از این نه تنها در آلمان که در انگلستان و فرانسه و دیگر شهرهای بزرگ اروپا به چاپ می‌رسیدند، (اینکه چگونه این رنگین‌نامه‌ها جای آن نشریه‌ها را گرفته‌اند و چرا خاکستر آن نشریه‌ها هنوز لابه‌لای این نشریه‌ها به چشم می‌خورد، بماند!) اما با خیال آسوده می‌توانم بگویم، که در این ماهنامه‌ها از شیر مرغ تا جان آدمیزاد پیدا می‌شود. باید هم که پیدا شوند چون اینان می‌خواهند به گونه‌ای پاسخگوی نیازمندی‌های ایرانیان باشند. از ما که پوشیده نیست، از شمایان هم پوشیده نماناد، که اینان حتی فکر نیازمندی‌های فکری، هنری و روانی ایرانیان گرامیشان را هم کرده‌اند. یعنی می‌توان در کنار نیازمندی‌های بازرگانی، اعلامیه‌های فرهنگی، سیاسی، هنری و ادبی را هم دید.

باری، مردم نیازمندند و نیازمندی دارند و کسانی هم باید باشند که راهنمای مردم باشند یا بشوند، و خوب است و جای و جایگاه خود را دارد.

چیز دیگری که در تمام این رنگین‌نامه‌ها یگانه است، شیوه‌ی نگارش آن‌هاست. برای اینکه سرِ نخ این پاره‌جستار از دستم درنرود، و دوگانگی‌ئی در معانی آن راه نیابد، باید بگویم سخن من این نیست که درباره‌ی چه چیز و چرا باید نوشت. برای همین تنها شیوه‌ی نگارشی که در این رنگین‌نامه‌ها به‌کار برده می‌شود را به دیده گرفته‌ام.

این شیوه تا آنجا که من دیده‌ام در تمام این نشریه‌ها، انگار که دست‌آورد صنفی و یا آئین‌نامه‌ی انجمنی باشد، یک ریخت و یک چهارچوب دارند. ساده نوشتن. انگار تمام این روزنامه‌نگاران پیمان بسته‌اند که به حکم‌‌ همان آئین‌نامه‌شان، ساده بنویسند. ساده یعنی پشتوانه‌ای نزدیک به دویست سیصد واژه، جمله‌های کوتاه، واژه‌های تکراری. و نماد بیرونی آن، نوشتن مانند گفتار روزمره، «حرفای عامیونه و خودمونی».

نوشتن ماننده‌ی گفتار روزمره به خودی خود بد نیست. ما می‌دانیم که زنده‌ترین شکل زبان، گفتار روزمره است. ولی به نگاه من ساده‌نگاری این رنگین‌نامه‌ها ساده‌انگاری را هم به‌دنبال خود آورده است. ساده نوشتن، انگار ساده فکر کردن را هم بارور کرده است.

این را نباید با شیوه‌ی نگارش آگهی‌های بازرگانی آن‌ها اشتباه گرفت. ریشه‌ی درهم‌ریختگی و ریخت و پاش‌ها و سردرگمی‌ها و آمیختگی‌های ناجور و بی‌جور این‌گونه نگارش را باید از یک‌سو در ایران جست‌وجو کرد، که آن خود داستانِ دیگری است، و از سوی دیگربا نگارش فارسی در اروپا یا آمریکا و همسوئی و همراهی با زبان کشور میزبان، و از دیگرسو با آمیختگی‌ آن سردرگمی و این بی‌بند و باری‌ست باهم. (باشد که روز و روزگاری هم پژوهندگان گرامی نیم‌نگاهی هم به این دشواری بیندازند!)
نگاه من به نوشته‌های دیگری است که در این رنگین‌نامه‌ها چاپ می‌شوند. تازه حتی از سرِآشفته بازار ترجمه‌ها هم می‌گذرم. (اگر بخواهم به آن هم بپردازم نفسم بند می‌آید، و تازه باید کار زبان‌شناسان و زبان‌دانان و پژوهندگانی باشد که دلشان کمی هم به حال زبان فارسی در [اسمش را هر چه می‌خواهید بگذارید، فرقی نمی‌کند،] بسوزد).

فرهنگ کسرایی: شعر هم ساده و روان از سر و روی زندگیْ ساده می‌ریزد و هیچ اثری از خود به‌جای نمی‌گذارد، انگار که این چکیده‌ها تنها برای ریختن و ریزش آفریده شده‌اند. ماندگاری در سخن نیست و هر چه هست‌‌ همان جوش وخروش و سرریزی، و سرازیرشدن است

سخندانی می‌گوید: جدا از اینکه باید بدانیم، یا شاید حتماً می‌دانیم که زبان مدرن، در ادبیات مدرن چیست، پس می‌دانیم که، یا باید بدانیم، چیزی در این «مدرن» ساده است، یا باید باشد. در ادبیات این ساده نوشتن، به معنی ساده فکر کردن نیست. من نمی‌خواهم بگویم اگر کسی بی‌آرایش و ساده می‌نویسد، پس ساده فکر می‌کند. گمان هم نمی‌کنم، اگر کسی از سادگی بیرون آید، سخت و سنگین نویسد و سخن‌آرا باشد و فنونِ مُحَسنات بدیع را به‌کار گیرد، پس افکار بزرگی داشته، دانشمند است و سخندانی ارجمند. اما آنچه که مانده، یا به گفته‌ی دوستی به یادگار (!) مانده، ساده‌نویسی‌ئی است که آگاهانه یا ناآگاهانه ساده‌انگاری خواننده‌هایش را می‌خواهد، و ساده‌نگاری خودش را ترفندی تازه و یا «مدرن» می‌داند برای پیدا کردن خوانندگان نیازمند بیشتر.

نگاشتن داستانی یا جستاری به زبانی بسیار ساده و روان و یا «خودمونی» و پرسه زدن در معانی سطحی «دردِ دِلای خودمونی» تکرار گفتارهای روزمره‌ی «حرفای خودمونی» بی‌کند و کاو و بازنگری در لایه‌های درونی آن، شوخی‌های بی‌مایه و بی‌رنگ با مایه‌ها‌ی سیاسی «طنزآی خودمونی» و خیل ساده و روان در زمینه‌های گوناگونی همچون ادبیات، تاریخ، فلسفه یا سیاست گردیدن ـ واگر این گروه علمی (!) را تخصصی ندانیم و گیریم که هر انسانی می‌تواند و باید در این زمینه‌ها هر آنچه که دلش بخواهد به‌سادگی بگوید و بنوسید ـ اما در رشته‌های دیگر تخصصی مانند پزشکِی، معماری، دامداری، مکانیکی، ریاضیات، روان‌شناسی و گیاه‌شناسی هم به سادگی در‌باره‌ی همه چیز و همه کس ساده و روان و «خودمونی» می‌نویسند.

بازتاب این ساده‌نگاری که به گفته‌ی دوست سخندانی: لهجه‌ی دانای بزرگ را هم دارد؛ تجسم ساده‌ی درگیری‌ها و دشواری‌های زندگی و روانی انسان‌ها د‌رمعانی گسترده‌ی آن می‌شود همراه با جعبه‌ی کمک‌های اولیه، که به رایگان به خوانندگان نیازمند گرامی داده می‌شود. این بسته‌بندی آماده‌ی ساده، به تنها چیزی که نیاز ندارد، همانا فکر کردن است. اگر این‌گونه بسته‌بندی فقط برای نیازمندی‌های بازرگانی به‌کار گرفته می‌شد، شیوه‌ی نگارش این‌گونه نشریه‌ها شکل تخصصی به‌خود می‌گرفت و کم کم ریخت و ساختار خودش را پیدا می‌کرد. اما این رنگین‌نامه‌ها اکنون، تمام نیازمندی‌های انسان امروز را از شیر مرغ تا جان آدمیزاد در خود جای داده (و خواسته که همه چیز را در درهم و باهم در خود جای دهد) پس می‌بایستی در زیر فشار آن، تن به سادگی بدهد، که داده است.

و چنین می‌شود که ساده می‌نویسند ساده فکر می‌کنند! ساده گپ و گفت می‌کنیم، ساده و تند می‌خوانیم، ساده می‌بینم، تند و گذرا و خودمونی.

گونه‌ای دیگر از این ساده‌نگاری را می‌توانم، در نوشتن دیگرانی که با این رنگین‌نامه‌ها سر و کاری ندارند هم ببینم. گفتم که از سر ترجمه‌ها می‌گذرم چون نفسم بند می‌آید. از کنار وبلاگ‌نویسی هم می‌گذرم چون دیگر آنان بی‌گمانند، یعنی برایشان واضح و مبرهن شده است، اگر ساده و خودمونی ننویسند، نه تنها انگ وبلاگ‌نویس سربلند و پیشرو به پیشانی‌یشان نمی‌خورد بلکه در چنگ گناهی نابخوشدنی گرفتارمی‌آیند که هیچ‌گونه راه گریزی از آن یافت نمی‌شود که نمی‌شود.

فرهنگ کسرایی: ژرفا ترس را دامن می‌زند. پس واژه در واژه می‌غلتد، تا برجا نماند، ژرفا به خود نگیرد، روان می‌گردد پرشتاب، وَ تندآبی می‌شود، می‌آید، می‌شورد، می‌روبد، می‌ساید وتنداتند می‌چرخد و می‌رود. ساده می‌گریم وَ ساده می‌انگاریم این خِش و خش و تـَرکْ تروکِ واژه‌ها را

این گناه بزرگ همانا ارتباط نگرفتن با خواننده است، ارتباطی سهل و ساده و بی‌دغدغه و «خودمونی». داستان‌ها از سر سادگی و روانی در نوشتن چنانند که انگار نیازی به ژرفایی ندارند. آبی که روان و تند در راهک خود روان است، فرصتی برای ماندن ندارد، و چون ماندگار نیست، پس ژرفایی هم دارد. قلم به سادگی و تندی می‌لغزد و می‌گذرد. اما آنچه از خراشیدگی و زخم‌خوردگی کاغذ می‌ماند، چنان بی‌بن و پایه است که بی‌گمان با فوتکی نه چندان پرنیرو پراکنده می‌گردند و چون پر و پوشال به هوا برمی‌خیزند. اثر‌‌ همان لحظه‌ی خوانش‌زاده می‌شود و درنگی دیگر فراموش. شعر هم ساده و روان از سر و روی زندگیْ ساده می‌ریزد و هیچ اثری از خود به‌جای نمی‌گذارد، انگار که این چکیده‌ها تنها برای ریختن و ریزش آفریده شده‌اند. ماندگاری در سخن نیست و هر چه هست‌‌ همان جوش وخروش و سرریزی، و سرازیرشدن است. ژرفا ترس را دامن می‌زند. پس واژه در واژه می‌غلتد، تا برجا نماند، ژرفا به خود نگیرد، روان می‌گردد پرشتاب، وَ تندآبی می‌شود، می‌آید، می‌شورد، می‌روبد، می‌ساید وتنداتند می‌چرخد و می‌رود. ساده می‌گریم وَ ساده می‌انگاریم این خِش و خش و تـَرکْ تروکِ واژه‌ها را.‌‌ همان لحظه، مانند آن‌دم که گوش از صدایی ناگهانی تیز می‌شود، چیزی در تن می‌پیچد و شاید خوشایند و شاید هم بد، وَ بعد... می‌گذریم. آب خنک و روان تماشا دارد، اندیشه را برنمی‌تابد. فرصت هم نمی‌دهد حسی را برانگیزد. ساده‌نگاری ساده‌انگاری را هم به دنبال خود آورده است. ساده نوشتن، انگار ساده فکر کردن را هم بارور کرده است.

وَ این مرا آزار می‌دهد.