اردشیر امیرارجمند

اردشیر امیرارجمند: نشانه تغییر در ایران، آزادی رهبران جنبش سبز است

Maryam — Sat, 23 Feb 2013 08:18:17 +0000

اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی، از رهبران مخالفان در ایران، در دیدار با شماری از اعضای احزاب سیاسی سوئد خواستار توجه به مسایلی چون "انتخابات آزاد در ایران" و شکستن مسئله حصر میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، رهبران جنبش سبز" شد.

امیرارجمند طی روزهای ۲۰-۲۲ فوریه ۲۰۱۳ با شماری از اعضای کمیسیون روابط بین‌الملل احزاب چپ لیبرال، سوسیال دموکرات، حزب مرکزی سوئد در استکهلم دیدار کرد .

به گزارش خبرنگار رادیو زمانه در استکهلم٬ هانس لینده، سخنگوی روابط بین‌الملل حزب چپ و عضو کمیسیون بین‌الملل پارلمان سوئد در دیدار با اردشیر امیر ارجمند گفت که در پیوند با آزادی رهبران جنبش سبز در ایران نامه‌ای به وزیر امور خارجه کشورش خواهد نوشت.

اردشیر امیر ارجمند: "مشکلات دارویی بر طبقات عادی فشار می‌آورد و این مثال خوبی بود که در دیدار با اعضای کمیسیون روابط بین‌الملل احزاب چپ لیبرال، سوسیال دموکرات، حزب مرکزی سوئد مطرح کردم"

سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید، درباره موضوعات دیگری که در این دیدارها مطرح شد، به زمانه گفت: "در کمیسیون روابط بین‌الملل به تشریح وضعیت ایران پرداختیم و چند نکته را مطرح کردیم. یکی اینکه جنبش سبز بر اساس اصل تمامیت ارضی کشور و در چهارچوب قاون اساسی برای تحقق دموکراسی در ایران تلاش می‌کند. دیگر اینکه وضعیت سیاسی کشور باید تغییر کند و نشانه این تغییر می‌تواند آزادی آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد باشد."

اردشیر امیر ارجمند در این دیدارها اعلام کرد که جنبش سبز در حوزه بین‌المللی، مخالف تحریم‌ها است و تحریم‌های گسترده، مشکلات متعددی را برای مردم ایران ایجاد کرده‌اند. او به زمانه گفت: "مشکلات دارویی بر طبقات عادی فشار می‌آورد و این مثال خوبی بود که در دیدار با اعضای کمیسیون روابط بین‌الملل احزاب چپ لیبرال، سوسیال دموکرات، حزب مرکزی سوئد مطرح کردم."

مخالفت با جنگ و مداخله نیروهای نظامی به صورت کلی و حمایت از گفت‌وگو و مذاکرات شفاف بین‌المللی، از دیگر مواردی است که امیرارجمند در دیدارهای خود با نمایندگان احزاب سوئد مطرح کرده است، او همچنین بر"لزوم استفاده از ظرفیت‌های خفته در قانون اساسی ایران" تاکید کرده است.

اردشیر امیر ارجمند به دعوت کمیته "سوئد – ایران" به استکهلم سفر کرده بود. میر حسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، رهبران مخالفان در ایران، از بهمن سال ۱۳۸۹ در حصر خانگی به سر می‌برند.

نامه به احمد شهید، چشم‌انداز کار و توانایی‌های او

behnam — Tue, 07 Feb 2012 14:57:40 +0000

در گفت‌وگو با حسن نایب‌هاشم، فعال حقوق بشر در اتریش

سراج‌الدین میردامادی

سراج‌الدین میردامادی - اردشیر امیر ارجمند، سخنگوی "شورای هماهنگی راه سبز امید"، با نگارش نامه‌ای خطاب به احمد شهید، گزارشگر ویژه‌ حقوق بشر سازمان ملل در ایران به مواردی از نقض حقوق بشر به‌ویژه در خصوص وضعیت میرحسین موسوی و مهدی کروبی در حصر خانگی اشاره کرده است.

در گفت‌وگو با حسن نائب‌هاشم، فعال حقوق بشر در اتریش، ابتدا درباره مهم‌ترین مفاد این نامه پرسیده‌ایم و سپس از عملکرد و توانایی‌ها آقای احمد شهید در شرایط سیاسی کنونی سئوال کرده‌ایم.

حسن نایب‌هاشم: مواردی که ایشان اعلام کرده‌اند به‌هرحال خیلی کلی است. به‌طور ویژه روی بازداشت غیرقانونی آقایان موسوی و کروبی و خانم زهرا رهنورد اشاره کرده‌اند و بر مسئله‌ وضعیت سلامتی آنها توجه ویژه داشته‌اند. برای این که حتی ظن این می‌رود که سلامت آنها به شدت تحت خطر باشد. اشاره کرده‌اند به وضع جسمی دیگر زندانیان مثل آقای عبدالله مؤمنی، کیوان صمیمی و مهدی خزعلی که آنها هم در این مدت نزدیک به دو سال در شرایط بسیار دشواری هستند.

بعد هم اشاره داشته‌اند به نامه‌ ۳۹ نفر از زندانیان سیاسی پیرامون وضعیت بعد از دهمین انتخابات ریاست جمهوری و انتخابات فرمایشی مجلس نهم که در ماه آینده در پیش است. به‌هرحال به ارتباط این مسائل با همدیگر توجه کرده‌اند و خواهان این شده‌اند که هرچه زودتر کسانی که در زندان هستند از زندان آزاد شوند. این اهم مطالبی است که در این نامه دیده می‌شود.

احمد شهید، گزارشگر ویژه‌ حقوق بشر در ایران، چه ابزارهایی در اختیار دارد که در خصوص حصر آقایان موسوی و کروبی و خانم رهنورد و همچنین آزادی زندانیان سیاسی از آنها بهره ببرد؟

گزارشگر ویژه این امکان را دارد که با مقامات جمهوری اسلامی وارد گفت‌وگو شود و دلایل مشخص بخواهد درباره این که دلیل این بازداشت خانگی چیست؟ چون این دلایل باید کاملاً محکمه پسند باشد. وقتی این دلایل محکمه‌پسند نباشد، خواه ناخواه در گزارش خواهد آمد.

الان در مرحله‌ای هستیم که گزارش بعدی آقای احمد شهید دارد تهیه می‌شود و قبل از ارائه به شورای حقوق بشر به مقامات جمهوری اسلامی اطلاع داده خواهد شد. اکنون در واکنش‌هایی که در ایران دیده می‌شود علائمی دیده می‌شود که به طور جدی دارند این مسائل را در داخل کشور بررسی می‌کنند. ازجمله سعی می‌کنند ضعف‌هایی به‌زعم خودشان درون آن پیدا کنند، ازجمله اشاراتی شده به این که گزارشگر پیرامون زندان کهریزک ویژه گفته است که در عمل محاکمات قانونی یا همه‌جانبه صورت نگرفته است در صورتی که چند نفر را در حال حاضر محکوم کرده‌اند.

به‌هرحال چنین شرایطی است. اگر دلایل قانع‌کننده نداشته باشند، طبعاً شورای حقوق بشر در ماه مارس در ارتباط با این گزارش این امر را بررسی خواهد کرد و قطعنامه‌ای که در شورای حقوق بشر صادر می‌شود به این موضوع اشاره خواهد داشت. ما به سهم خودمان همیشه سعی کرده‌ایم بعد از این دستگیری‌ها مسئله‌ دستگیری نامزدهای ریاست جمهوری را در شورای حقوق بشر مطرح کنیم.

در سه اجلاس در واقع چنین کرده‌ایم و هم شورای حقوق و هم آقای احمد شهید در گزارش پیشین خودشان این موضوع را منعکس کرده‌اند. همچنین گزارشگران ویژه‌ دیگری که مسائل‌شان به این موضوع ارتباط دارد، مثل گزارشگر ویژه‌ شکنجه یا گروه کار بازداشت‌های خودسرانه و گروه کار ناپدیدشدگان اجباری هم نسبت به این موضوع آگاهی دارند. آنها هم به فراخور امکانات و توان خودشان در این زمینه می‌کوشند.

شما عملکرد احمد شهید را تا به امروز چگونه ارزیابی می‌کنید؟ فکر می‌کنید چه مقدار از گزارش‌هایی که ایشان تهیه کرده تأثیر داشته و توانسته است در جلوگیری از گسترش روزافزون نقض حقوق بشر در ایران مؤثر باشد؟ به نظر می‌رسد جمهوری اسلامی با توجه به عملکرد گذشته‌ خود و با فضای بین‌المللی در عمل به مرحله‌ بی‌اعتنایی به این گزارش‌ها رسیده است. نظر شما چیست؟

البته من فکر نمی‌کنم که جمهوری اسلامی ایران نسبت به این مسائل بی‌اعتنا باشد. چند کشور هستند که در سطح جهان بی‌اعتنایی نسبی از خود نشان می‌دهند و در ارتباط با آن هم هست که گزارشگر ویژه برای این کشورها تعیین شده یا در مجمع عمومی سازمان ملل نسبت به آنها به طور ویژه برخورد می‌شود. مثلاً مجمع عمومی سازمان ملل در مورد چهار یا پنج کشور به طور مشخص برخورد می‌کند. یکی اسراییل است که با توجه به سابقه‌ای که دارد همیشه به‌طور ویژه در مجمع عمومی نسبت به آن برخورد می‌شود. در کنار آن کره شمالی و جمهوری اسلامی ایران است.

میانمار، برمه و اکنون سوریه هم به خاطر رویدادهای سال اخیر به این مجموعه اضافه شده‌اند. این چهار کشور نسبت به خواسته‌های جامعه بین‌المللی نسبتاً بی‌اعتنایی نشان می‌دهند و تکرار می‌کنم این بی‌اعتنایی نسبی است. کره شمالی در این مورد موقعیت ویژه‌ای دارد و به خاطر پشتوانه‌هایی که توسط دو همسایه‌ دارای حق وتو در خودش احساس می‌کند، خیلی به خواست‌های جامعه بین‌المللی اعتنا نشان نمی‌دهد.

جمهوری اسلامی ایران چنین نیست و در اشاره‌ای هم که در پاسخ به سئوال قبلی شما کردم، این که گزارش را دقیق بررسی می‌کنند و سعی می‌کنند به زعم‌ خودشان درون آن اشکالاتی پیدا کنند یا آن را دروغ بنامند، ناشی از این وضعیت است و همین می‌تواند شرایط را تغییر دهد. البته ما شاهد هستیم مثلاً در مورد میانمار یا برمه شرایط به مرور تغییر کرده است. در چند سال گذشته زمانی که برآمد اعتراضی بزرگی نبود، آنها هم با همین بی‌اعتنایی با خواست‌های بین‌المللی برخورد می‌کردند، ولی بعد از یک برآمد توده‌ای وسیع در جامعه در نهایت مسیر را تغییر دادند. اکنون شاهد این هستیم که تعاملی وجود دارد. خود آقای احمد شهید معتقد یا امیدوار است که با دشواری‌های گزارشگر ویژه‌ کره شمالی به طور مشخص مواجه نباشد.

برنامه‌ آینده گزارشگر ویژه حقوق بشر در مورد ایران چیست و به طور کلی شورای حقوق بشر در برنامه‌ پیش روی خود چه دستور کاری دارد که می‌خواهد در خصوص وضعیت ایران به آن بپردازد؟

در رابطه با گزارشگر ویژه ایران آقای احمد شهید می‌توان گفت که اکنون متن گزارش را تهیه کرده است و قاعدتاً به زودی به مقامات جمهوری اسلامی ارائه خواهد داد. بعد از آن که آنها آن گزارش را بررسی کردند و خب برحسب انتظار خیلی روحیه همکاری نداشتند و به ایشان اجازه ندادند در ایران حضور پیدا کند. از الان هم همانطور که گفتم تبلیغات‌شان را علیه آقای احمد شهید شروع کرده‌اند.

گزارش ایشان در هفته‌های آتی، حدود سه، چهارهفته‌ دیگر، به شورای حقوق بشر ارائه خواهد شد. قاعدتاً قبل از آن امکان این هست که جامعه مدنی ایران نسبت به آن برخورد و اعلام موضع کند. امیدوار هستیم متن‌ او حداقل تا قبل از جلسه‌ شورا ارائه شود و در ۱۲ ماه مارس و ۲۲ ماه اسفند در شورای حقوق بشر بررسی شود. یعنی آقای احمد شهید آنجا حضور خواهد داشت و علاوه بر گزارش کتبی‌ای که دارد، گزارش شفاهی خودش را خواهد داد و کشورها نسبت به آن موضع‌گیری خواهند کرد.

ما به‌عنوان سازمان‌های غیردولتی نیز آنجا حضور خواهیم داشت و سعی می‌کنیم موضع خودمان را در قبال این گزارش ارائه دهیم. بعد در اواخر اجلاس قطعنامه‌ای صادر خواهد شد؛ در دو، سه روز آخر که قاعدتاً ۲۲ یا ۲۳ مارس خواهد بود و روز اول یا دوم عید یا سوم فروردین و در آن مقطع است. بسته به این که این قطعنامه حاوی چه نکاتی باشد، مسیر بعدی تعیین خواهد شد؛ ازجمله این که زمان گزارشگری آقای احمد شهید تداوم پیدا کند. چون ایشان برای یکسال تعیین شده‌اند و این یکسال در آن تاریخ به پایان می‌رسد.

بعد این که این قطعنامه چه از جمهوری اسلامی بخواهد یا به چه مواردی اشاره داشته باشد، به‌هرحال می‌تواند راه را باز کند برای قدم بعدی که می‌تواند در تداوم خودش پرونده‌ حقوق بشری جمهوری اسلامی ، به مسئله‌ شورای امنیت یا دادگاه بین‌المللی جنایی هم کشیده شود.

ضرورت روشنگری درباره تحریم‌ها

behnam — Thu, 19 Jan 2012 17:53:31 +0000

در گفت‌وگو با اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی

احسان عابدی

حلقه محاصره اقتصادی ایران روز به روز تنگ‌تر می‌شود. طرح تحریم نهادی چون بانک مرکزی که تا مدتی قبل تنها ابزاری برای تهدید و ترساندن حکومت ایران بود، رفته‌رفته صورتی اجرایی پیدا می‌کند و در رسانه‌های جهانی سخن از تحریم نفت ایران می‌رود.

طراحان تحریم‌ها معتقدند که اجرای چنین سیاستی حکومت ایران را ناگزیر از تجدید نظر در برنامه‌های اتمی خود خواهد کرد. در عین حال این فرضیه هم وجود دارد که شاید تحریم‌ها و فشار فزاینده اقتصادی بر مردم زمینه‌ را برای تغییرات سیاسی در ایران فراهم کند.

اما سبزها در این‌باره چه نظری دارند؟

چگونه با واقعیت تحریم‌ها مواجه می‌شوند؟

و برنامه آنان چیست؟

در این‌باره با اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی از رهبران جنبش سبز گفت‌وگو کرده‌ایم.

جامعه جهانی در برابر ایران به سیاست تحریم متوسل شده‌است و حکومت ایران هم ادعای ایستادگی در برابر موج تحریم‌ها را دارد. اما موضع سبزها در این میان چیست؟

اردشیر امیر ارجمند: پیش از هر چیزی ترجیح می‌دهم که مواضع مهندس موسوی و آقای کروبی و شورای هماهنگی راه سبز امید را در این‌باره تکرار کنم. ما مخالف هر گونه اقدام نظامی علیه ایران، مداخله خارجی یا تحریم اقتصادی هستیم. معتقدیم که تحریم به زیربناهای اقتصادی کشور آسیب جدی وارد می‌کند و در بلند مدت روند توسعه را با اشکال مواجه می‌سازد. تلاش هم می‌کنیم که این موضع جنبش سبز را به اطلاع جهانیان برسانیم و از این رو به مناسبت‌های مختلف، دیدگاه‌هایمان را به شکلی صریح و روشن بیان کرده‌ایم.

اما متاسفانه حکومت واقعیت‌ها را انکار می‌کند. آنها ادعا می‌کنند که تحریم‌ها موثر نبوده و اصلا یک شانس برای ایران تلقی می‌شود. این یک دروغ محض است و امروز همه شاهدیم که تحریم‌ها چه تبعاتی برای ایران داشته‌است.

آن‌چه بیشتر از همه باعث تأسف ما می‌شود، مشاهده آثار این تحریم‌ها در زندگی طبقات فرودست جامعه و کسانی است که درآمد کمتری دارند، مانند کارگران و معلمان. هزینه‌های زندگی بسیار سرسام‌آور شده و روزبه‌روز هم به آمار بیکاران اضافه می‌شود. این شرایط نابه‌سامان، گویای ناکارآمدی‌ دولت است. از سویی دیگر نیز مردم گرفتار حکومتی دیکتاتور و اقتدارگرا شده‌اند که همه حقایق را از دید آنها پنهان می‌کند.

آیا اپوزیسیون و به‌خصوص جنبش سبز می‌تواند در رابطه با تحریم‌ها تحرک خاصی داشته باشد یا ناگزیر است که منفعلانه ماجرا را نظاره کند؟ اصلا دراین‌باره برنامه‌ای دارید؟

کاری که ما می‌توانیم انجام دهیم، روشن‌گری است، چه در داخل و چه در خارج از ایران. باید سعی کنیم که واقعیات را به گوش همه جهانیان برسانیم. در موقعیت کنونی، دولت ایران و جامعه بین‌المللی رو در روی هم ایستاده‌اند و وظیفه ما نیز در این میان اطلاع‌رسانی است. باید بتوانیم که جامعه جهانی را نسبت به رخ‌دادهای ایران حساس‌تر کنیم. تا الان همه کوشش ما بر این بوده. گرچه ممکن است در مراحل بعد به برنامه‌ها و کنش‌های دیگری هم روی بیاوریم.

این برنامه‌های دیگر چه می‌تواند باشد؟ برای مثال، آیا این امکان برای اپوزیسیون ایران وجود دارد که وارد گفت‌وگو و مذاکره با جامعه جهانی بشود؟

نه، من فکر نمی‌کنم که در حال حاضر بحث مذاکره اپوزیسیون ایران با کشورهای دیگر بر سر مسئله تحریم‌ها مطرح باشد، چرا که در جریان هر مذاکره‌ای، طرفین به یک نوع داد و ستد با هم دست می‌زنند، در حالی که ما چنین امکانی را نداریم. به همین خاطر چنین بحثی خیلی غیرواقعی است.

موثرترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم، اعلام مواضع جنبش سبز و اطلاع‌رسانی صحیح درباره واقعیات ایران است. آنها باید بدانند که جنبش سبز موافق این تحریم‌ها نیست و آن را به هیچ وجه مشروع نمی‌داند. اگر جامعه جهانی تصور کند که اپوزیسیون ایران تحریم‌ها را تایید می‌کند و با آنها همراه است، بالطبع در اجرای سیاست تحریم‌ها راسخ‌تر می‌شود، اما اگر احساس کند که اپوزیسیون ایران دیدگاهی منفی نسبت به تحریم‌ها دارد و آنها را همراهی نمی‌کند، ممکن است که به تامل واداشته شود.

در واقع، شعاع عمل ما محدود است. با این حال باید سعی خودمان را بکنیم، به‌خصوص باید توجه جامعه مدنی جهان را به موضوع ایران جلب کنیم. آنها می‌توانند به دولت‌هایشان یادآوری کنند که در اینجا فقط مسئله دولت و حکومت ایران مطرح نیست، بلکه باید به مردم ایران هم فکر کنند.

فکر می‌کنید که در این راه تا چه اندازه موفق بوده‌اید؟

ما همیشه سعی کرده‌ایم که صدای ملت ایران را به گوش جامعه جهانی برسانیم. در واقع، همه هدف ما این بوده. گرچه شاید الان لازم باشد کمپین‌هایی شکل بگیرد که بیشتر از قبل توجه جامعه مدنی کشورهای مختلف را به موضوع ایران جلب کند و آنها را وادارد به دولت‌های خود فشار بیاورند، بلکه از این طریق مردم ایران از آسیب‌ها محفوظ بمانند.

گمان می‌کنید که این تحریم‌ها چه تاثیری می‌تواند بر جامعه مدنی ایران و روند دموکراسی سازی داشته باشد؟

تاریخ نشان داده‌است که وقتی اوضاع معیشت دشوار می‌شود و جامعه تحت فشار اقتصادی قرار می‌گیرد، طبقه متوسط ایران به ناگزیر از سیاست فاصله می‌گیرد. در واقع از توان آن کاسته می‌شود و نمی‌تواند مثل همیشه تاثیرگذار باشد. از این رو تحریم‌ها به نفع جامعه مدنی و روند دموکراسی سازی نخواهد بود. از سویی این فرضیه هم وجود دارد که اگر تحریم‌ها باعث فشار شدید اقتصادی بر مردم شود و کشور را به یک نقطه عطف برساند، ممکن است شورش‌های بزرگی دربگیرد که نتوانند کنترلش کنند. اما نکته این است که این شورش‌ها هم نمی‌تواند برای کشور چندان کارساز باشد چون آینده و عاقبت آن معلوم نیست.

آیا تصور می‌کنید که عاقبت حکومت ایران تسلیم فشارها بشود و در برنامه هسته‌ای خود تجدید نظر کند؟

اگر حکومت ایران عاقل شود، اولین کاری که باید انجام دهد تجدید نظر در رابطه‌اش با مردم است. مسئله اصلی ما این است. ممکن است برای کشورهای دیگر مسئله هسته‌ای مبنا باشد، اما برای مردم ایران که تحت فشار اقتدارگرایان زندگی می‌کنند و حکومتی غیرمردمی دارند، گذار به دموکراسی اولویت پیدا می‌کند. در حقیقت، مسئله هسته‌ای تنها بخشی از این مشکل است.

تحریم‌ها به نفع جامعه مدنی و روند دموکراسی سازی نخواهد بود. از سویی دیگر این فرضیه هم وجود دارد که اگر تحریم‌ها باعث فشار شدید اقتصادی بر مردم شود و کشور را به یک نقطه عطف برساند، ممکن است شورش‌های بزرگی دربگیرد که نتوانند کنترلش کنند.اما نکته این است که این شورش‌ها هم نمی‌تواند برای کشور چندان کارساز باشد. چون آینده و عاقبت آن معلوم نیست.

اگر در ایران دولت دموکراتیکی وجود داشته باشد و اگر صحنه سیاسی ایران تغییر کند، در صحنه بین‌اللملی هم جایگاه ایران تغییر خواهد کرد و آن‌وقت توان آن برای مذاکره بیشتر می‌شود. بنابراین ما همیشه باید تلاش کنیم که حاکمان ایران روش حکومت خود را تغییر دهند. در حال حاضر آن‌چه می‌بینیم سرسختی آنهاست. انگار که تمایلی به تغییر شیوه‌ها ندارند و فکر می‌کنند نمونه‌هایی مثل کره‌شمالی موفق بوده‌اند و آنها هم می‌توانند همان الگوها را در ایران پیاده کنند. البته این خیال خام است و آنها نمی‌توانند با این شیوه حکومت خود را تدوام بخشند. فقط در همین چند ماه آینده با چالش‌های بسیار مهمی مواجه خواهند شد که توانایی حل آنها را ندارند در حالی که تلاش می‌کنند با تبلیغات نادرست و گمراه‌کننده ذهن مردم را از واقعیات منحرف کنند.

فرض کنیم که روزی اصلاح‌طلبان در ایران قدرت را دست بگیرند. سیاست آنها در رابطه با مسئله هسته‌ای ایران چیست؟ آیا غنی‌سازی را متوقف می‌کنند؟

همان‌طور که گفتم، مهم این است که صحنه سیاسی ایران تغییر کند. به عبارتی باید در نوع حکم‌رانی و روندها و روش‌ها تغییر ایجاد شود که در این صورت بسیاری از مسائل هم حل خواهد شد.

در رابطه با مسئله هسته‌ای پیش از هر چیزی باید توجه داشت که پیشرفت در دانش هسته‌ای و استفاده صلح‌آمیز از این انرژی، یک حق شناخته شده برای همه ملت‌هاست و قرار نیست کسی از آن عدول کند. در عین حال مراجع دولتی ایران هم می‌گویند که در پی دستیابی به سلاح اتمی نیستند و بر این مسئله تاکید بسیار دارند، اما نکته‌ای که وجود دارد عدم اعتماد جامعه جهانی به آنهاست.

این مشکل زمانی ساده می‌شود که در ایران دولتی دموکراتیک سرکار بیاید. چنین دولتی با پشتوانه مردمی خود می‌تواند جایگاه و اعتبار ایران را در سطح منطقه و جهان بهبود ببخشد، به ‌طوری که دیگر از آن به عنوان عنصر برقرار کننده صلح یاد خواهد شد، نه به عنوان عنصر ایجادکننده تنش، و در نتیجه جامعه جهانی هم به آن احترام می‌گذارد.

همه ما می‌دانیم که جامعه جهانی تنها آمریکا، اسرائیل یا انگلیس نیست، بلکه مجموعه‌ای تنومندتر و پیچیده‌تر است و اگر به اندازه کافی شفاف باشید، می‌توانید اعتماد این جامعه را کسب کنید و مانع از زیاده‌خواهی‌های برخی کشورهایی شوید که می‌خواهند از ضعف حکومت شما استفاده کنند و امتیاز بگیرند. حکومت‌های ضعیف شاید خیلی جنجال به پا کنند و رجز بخوانند، اما وقتی پای حیاتشان به میان می‌آید، قطعا مجبور به امتیازدهی می‌شوند.

بنابراین، آن‌چه برای ما می‌تواند اولویت داشته باشد، گذار به دموکراسی است. اما اگر به جامعه‌ای دموکراتیک دست پیدا کردیم، آن وقت در وهله اول می‌باید افکار عمومی مردم ایران را نسبت به مسئله انرژی هسته‌ای و مزایا و مضرات آن آگاه کنیم. بعد از آن است که می‌توان به یک تصمیم ملی رسید. نکته آن که در این زمینه باید منافع ملی را با مشارکت همه ایرانیان تعریف کرد، چرا که در شرایط حاضر بحث انرژی هسته‌ای با امنیت ملی ایران پیوند خورده‌است و از این رو حکومت به تنهایی نمی‌تواند تعریفی از منافع ملی ارائه بدهد و بر مبنای آن عمل کند. باید جامعه ایرانی هم در این زمینه مشارکت داشته باشد. در این صورت می‌توانیم به تصمیم درستی برسیم.

اردشیر امیرارجمند: دولت ايران آب درياچه اروميه را هم امنيتی می‌بيند

zamaanehnews — Mon, 29 Aug 2011 04:09:53 +0000

اردشير اميرارجمند، سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز اميد گفته است:‌ «دولتی که دچار بحران مشروعيت است از همه چيز می‌ترسد، از شادی جوانان، از افطار در پارک‌ها و حتی آب درياچه اروميه را هم امنيتی می بيند.»

اشاره اميرارجمند به دولت محمود احمدی‌نژاد، رئيس‌جمهوری ايران است که به گفته مخالفان در انتخابات رياست‌جمهوری سال ۱۳۸۸ با «دخالت نهادهای نظامی و امنيتی» روی کار آمده و «مشروعيت ندارد.»
اميرارجمند، روز يکشنبه ششم شهريور ۱۳۹۰ به تارنمای کلمه، درياچه اروميه را «ميراث طبيعی مردم ايران و هموطنان آذربايجانی» ناميد و افزود: «آن‌ها (دولت) وظيفه خود را انجام نمی‌دهند چون با کار کار‌شناسی و مشکلات واقعی مردم کاری ندارند. فکر می‌کنند اگر به آب درياچه دستور دهند خشک نشود امر آن‌ها اطاعت می‌شود و درياچه خشک نمی‌شود و اگر هم بشود حتماً توطئه‌ای در کار است و وقتی مردم به صورت کاملاً مسالمت‌آميز دست به اعتراض می‌زنند تا از ميراث طبيعی و محيط زيست خود حفاظت کنند، به شديد‌ترين وجه مورد سرکوب قرار می‌گيرند.»

امیرارجمند: سياست‌های اقتدارگرايانه و غيرعقلانی که باعث خسارات غير قابل جبران در زمينه‌های سياسی، اقتصادی و اجتماعی شده است، اکنون چهره زشت و خشن خود را در حوزه حفاظت از محيط زيست و مسائل قوميتی نيز نشان می‌دهد

اشاره این مشاور میرحسین موسوی، یکی از رهبران مخالفان به کسانی است که روز جمعه پنجم شهريور در اعتراض به وضعيت درياچه اروميه در شهرهای تبرير و اروميه تجمع کردند اما اين تجمع با حمله نيروهای پليس مواجه شد و شمار زيادی از آن‌ها بازداشت شدند.
اين معترضان می‌گويند حکومت ايران، «سياست خشکاندن درياچه اروميه» را دنبال می‌کند.

سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز اميد افزوده: «سياست‌های اقتدارگرايانه و غيرعقلانی که باعث خسارات غير قابل جبران در زمينه‌های سياسی، اقتصادی و اجتماعی شده است، اکنون چهره زشت و خشن خود را در حوزه حفاظت از محيط زيست و مسائل قوميتی نيز نشان می‌دهد.»
درياچه اروميه که بزرگ‌ترين دريچه ايران است، در چند سال اخير رو به خشک‌شدن گذشاته و سراسر آن در حال تبديل شدن به نمک است.
در همين حال که ۲۲ نماينده از استان‌های آذربايجان غربی، آذربايجان شرقی و اردبيل طی نامه‌ای به هيأت رئيسه مجلس، خواهان پاسخ‌گويی دولت در برابر «تبعات اجتماعی، سياسی و اقتصادی حاصل از روند خشک شدن درياچه اروميه» شده و گفتند: «هرگونه گرفتاری در امور فوق متوجه دولت و دست‌اندرکاران مسئول است.»
مجلس با طرح دو فوريتی جلوگيری از خشک شدن درياچه اروميه از طريق انتقال و پمپاژ آب از
رودخانه‌های ارس و سيلوه، مخالفت کرده و قرار است اين طرح به صورت عادی در کميسيون مربوطه بررسی شود.

امیرارجمند: موسوی بايد درباره اعدام‌های ۶۷ پاسخ روشنی بدهد

zamaanehnews — Sat, 18 Jun 2011 07:59:11 +0000

اردشير اميرارجمند گفته است ميرحسين موسوی هنگامی که «معذوريت‌های» فعلی را نداشت بايد درباره اعدام‌های سال ۱۳۶۷ «پاسخ روشن‌تری» بدهد.

ميرحسين موسوی يکی از رهبران مخالفان که هم‌اکنون در بازداشت خانگی به‌سر می‌برد در هنگام اعدام‌های سال ۱۳۶۷ نخست‌وزير ايران بود.

به گزارش تارنمای جنبش راه سبز (جرس)، اردشير اميرارجمند از مشاوران موسوی، در دانشگاه ام‌آی‌تی گفته است ميرحسين موسوی در زمانی که نخست‌وزير بوده خواهان تشکيل کميته‌ای برای تحقيق درباره اعدام‌های سال ۱۳۶۷ بوده است.

اردشير اميرارجمند افزوده موسوی پس از اطلاع يافتن از اعدام‌های سال ۱۳۶۷ استعفا داده اما «همچنان سر کار بودند.»

مشاور موسوی گفته است: «خيلی از کسانی که امروز مطالبه‌گر وقايع دهه ۶۰ هستند خود جزيی از خشونت هستند و آنان نيز بايد بپذيرند که نقد شوند.» ظاهراً این بخش از سخنان امیرارجمند در پاسخ به کسانی است که خواهان پاسخگویی موسوی درباره اعدام‌های این دهه هستند.

اردشير اميرارجمند: موسوی پس از اطلاع يافتن از اعدام‌های سال ۱۳۶۷ استعفا داده اما همچنان سر کار بودند

در حالی که اميرارجمند گفته است موسوی در مقطعی از اعدام‌های سال ۱۳۶۷ اطلاع يافته و «استعفا داده» اما زهرا رهنورد همسر موسوی، مهر ۱۳۸۹ در مصاحبه‌ای گفته بود، آيت‌الله علی خامنه‌ای، رئيس‌جمهور وقت و رهبر کنونی جمهوری اسلامی و ميرحسين موسوی، نخست وزير وقت ايران «از اين جنايت (اعدام‌های ۶۷) اطلاعی نداشته‌اند.»

در دوره زمانی مرداد ۱۳۶۷ تا نزديکی دهمين سالگرد انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۶۷، مقامات ايران شمار زیادی از زندانيان سياسی را اعدام کردند.

مخالفان می‌گویند در جريان اين اعدام‌ها بين ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ نفر زن و مرد کشته شده‌اند.

مخالفان حکومت ايران می‌گويند که اين اعدام‌ها به دستور آيت‌الله خمينی، رهبر فقید ايران انجام شده است.

اين اعدام‌ها پس از حمله سازمان مجاهدين خلق به مرزهای غربی ايران رخ داد. حکومت ايران از اين عمليات به نام «مرصاد» ياد می‌کند و سازمان مجاهدين خلق آن را «فروغ جاويدان» می‌نامد.

برخی مقامات ايران تأييد کرده‌اند که در تابستان ۱۳۶۷ جمع زيادی از اعضای مجاهدين خلق در زندان‌ها اعدام شده‌اند اما جمهوری اسلامی ايران تاکنون به طور رسمی هيچگونه آمار و جزيياتی از اين اعدام‌ها منتشر نکرده است.

شمار زيادی از اعدام‌شدگان سال ۱۳۶۷، در گورستان خاوران در جنوب تهران به طور دسته‌جمعی دفن شده‌اند. حکومت ايران عمدتاً مانع حضور خانواده‌های اعدام‌شدگان در اين گورستان برای برپايی مراسم يادبود آن‌ها می‌شود.