عکاسی

رضا دقتی و نگاه کودکان به کره زمین

hosseinn — Wed, 05 Sep 2012 13:36:10 +0000

گفت‌وگو با رضا دقتی، عکاس و خبرنگار درباره مسابقه بین‌المللی «نگاه کودکان به کره زمین»

لیدا حسینی‌نژاد

لیدا حسینی‌نژاد - مسابقه بین‌المللی عکاسی با عنوان «نگاه کودکان به کره زمین» از ۲۶ خرداد ۱۳۹۱ آغاز شده و آخرین مهلت برای شرکت در این مسابقه ۲۵ شهریور ۱۳۹۱ در ساعت ۱۱ و ۵۹ دقیقه شب خواهد بود.
در سایت ویژه مسابقه «نگاه کودکان به کره زمین» هدف از برگزاری این مسابقه حساس کردن کودکان و نوجوانان به مسائل و بحران‌های محیط زیست عنوان شده است. کودکان و نوجوانان جهان، دیدگاه‌هایشان را بر پایه دو مقوله «عشق به طبیعت» و «هراس از آلودگی» در قالب عکس‌هایی که می‌گیرند ارائه خواهند کرد.

این مسابقه به ابتکار «لیلا علیوا»، مؤسس انجمن گفت‌وگوی بین‌المللی برای حمایت از محیط زیست (IDEA) و رضا دقتی، عکاس وخبرنگار بین‌المللی برگزار می‌شود. همچنین بنیاد‌ها و نهادهای مختلفی مانند بنیاد فرهنگی و مطبوعاتی آینه، آژانس عکس «وبیستان» (Webistan) و همچنین وزارت جوانان و تربیت بدنی جمهوری آذربایجان در برگزاری این مسابقه مشارکت داشته‌اند.

بسیاری رضا دقتی را با عکس‌هایش در نشریه نشنال‌جئوگرافی می‌شناسند. او در آثارش درگیری‌ها، انقلاب‌ها و فجایع انسانی را به تصویر کشیده است و این تصاویر در نشریات معتبر دنیا مثل نیوزویک، اشترن، تایم و همچنین در کتاب‌های او منتشر شده است. یکی دیگر از فعالیت‌های رضا دقتی برنامه‌های آموزش عکاسی در نقاط مختلف دنیا، از کمپ‌های پناهندگی در کشورهای جنگ‌زده تا حاشیه‌های شهرهای بزرگ اروپایی بوده است. او به طور مثال با راه‌اندازی بنیاد فرهنگی آینه در افغانستان توانست صد‌ها روزنامه‌نگار را آموزش دهد.

رضا دقتی، عکاس ایرانی مقیم پاریس، در سال ۲۰۰۵، از سوی رئیس جمهور فرانسه به پاس خدماتش در راه احیای مطبوعات آزاد، اشاعه آزادی بیان در دنیا و مبارزه برای احیای حقوق کودکان نشان شوالیه ملی لیاقت را دریافت کرد. او بار‌ها برنده جوایز بین‌المللی مختلف عکاسی شده، از جمله جایزه «ورلد پرس فوتو» و جایزه «لوسی» که به اسکار عکاسی معروف است. او در سال ۲۰۱۰ جایزه‌ لوسی خود را به مردم ایران و ندا آقاسلطان تقدیم کرد.

مسابقه کم‌نظیر عکاسی «نگاه کودکان به کره زمین» برای ساکنان زیر ۱۷ سال همه کشور‌ها آزاد است.
در مورد جوایز این مسابقه و مقررات آن در وب‌سایت مربوط به این مسابقه می‌توانید اطلاعات لازم را بیابید. (لینک)

به مناسبت برگزاری مسابقه « نگاه کودکان به کره زمین» سراغ رضا دقتی، یکی از مبتکران این مسابقه رفتم و با او گفت‌وگویی انجام دادم.

●آغاز گفت‌وگو با رضا دقتی

رضا دقتی: اگر کودکان و نوجوانان چیزی می‌بینند که دل خودشان را می‌لرزاند، حتماً بدانند که آن چیز دل همه را هم می‌لرزاند.

آقای دقتی چه طور شد که شما به فکر برگزاری مسابقه‌ عکاسی برای کودکان و نوجوانان افتادید؟

سال‌هاست که با عکاسی تلاش می‌کنم به شناختی از جهان و مسائلی که در اطرافمان هست دست پیدا کنم. در عین حال می‌دانید که نزدیک ۳۰ سال است که از طریق بنیاد آینه و برنامه‌ها و فعالیت‌های دیگرم به تعلیم عکاسی، تعلیم خبرنگاری و تعلیم اینکه نگاه جدیدی به دنیا داشته باشیم پرداخته‌ام. مدت‌ها بود که به این مسأله فکر می‌کردم که چه‌طور می‌شود از طریق اینترنت تعداد زیادی از کودکان و نوجوانان را از تعلیم و تربیت برخوردار کرد. فکر‌هایم را که روی هم ریختم و به تجربه‌هایم که مراجعه کردم به این نتیجه رسیدم که بهترین راه این است که برای نوجوانان یک مسابقه‌ عکاسی برگزار کنیم. چون خود کلمه‌ «مسابقه» نوجوانان را تشویق می‌کند که به عکاسی علاقمند شوند. بنابراین قصدم این بود که در وهله نخست سوژه‌ای انتخاب کنم که فکر کودکان و نوجوانان را به خود مشغول کند و توجه‌ و کنجکاویشان را برانگیزد. این مسابقه در حقیقت ادامه برنامه‌هایی مثل بنیاد آینه و یا برنامه‌های دیگر تعلیم و تربیت است که در دست انجام دارم .

مسابقه «نگاه کودکان به کره زمین» با مشارکت سازمان‌ها و نهادهای مختلف برگزار می‌شود. وزارت جوانان و تربیت بدنی جمهوری آذربایجان هم در فهرست مشارکت‌کنندگان هست. می‌توانید توضیح دهید که چه‌طور جمهوری آذربایجان در این زمینه با شما همکاری می‌کند؟

در حقیقت به‌جز وزارت جوانان آذربایجان، یک «ان جی اوی» (NGO) آذربایجانی هست که ما با آن‌ها کار می‌کنیم. به نام IDEA یا انجمن گفت‌وگوی بین‌المللی برای حمایت از محیط زیست. کار آن‌ها این است که نوجوانان را به حفاظت از محیط زیست تشویق کنند و نه فقط بین نوجوانان آذربایجان، بلکه در تمام دنیا. فکر این همکاری از زمانی آغاز شد که من در مورد دریای خزر برای مجله‌ نشنال جئوگرافی کار می‌کردم.‌ آلودگی دریای خزر به‌قدری زیاد بوده و به قدری مسئله‌ساز و مشکل است که در تحقیقاتی که کردم، دیدم که دنیا اصلاً چیز زیادی از آن نمی‌داند. از این نظر همکاری با یکی از ارگان‌هایی که در کنار دریای خزر هستند، کمک بسیار زیادی می‌‌کند به اینکه توجه مردم جهان و مردم آن منطقه را به مسئله‌ زیست‌بوم دریای خزر و حفاظت از آن جلب کنیم. به این ترتیب در جریان تحقیقاتی که پیرامون خزر و آلودگی آن می‌کردیم، این «ان جی اوی» آذربایجانی و از آن طریق وزارت جوانان آذربایجان هم وارد گروه شدند.

آقای دقتی استقبال کودکان و نوجوانان از این مسابقه چه‌طور بوده و تا الان بیشتر از چه کشورهایی در این مسابقه شرکت کرده‌اند؟

رضا دقتی: تا امروز نوجوانان از بیش از ۸۴ کشور در این مسابقه شرکت کرده‌اند.

تا جایی که خبر دارم تا امروز نوجوانان از بیش از ۸۴ کشور در این مسابقه شرکت کرده‌اند. بالا‌ترین میزان شرکت‌کننده از آمریکاست و بعد از فرانسه و گویا سوم ایران باشد. از ایران شرکت‌کننده خیلی زیاد است و این برای من بسیار باعث خوشحالی و خوشبختی و افتخار است که علی‌رغم تمام مشکلاتی که در ایران وجود دارد، چه از نظر عکس گرفتن و چه از نظر سیستم اینترنت و فرستادن عکس، کودکان و نوجوانان ایرانی تا این حد استقبال نشان داده‌اند.

موضوعی که شما برای عکس‌ها انتخاب کرده‌اید، عشق به طبیعت و هراس از آلودگی‌ست. اگر مروری داشته باشید بر عکس‌هایی که کودکان و نوجوانان تا امروز فرستاده‌اند، از نظر شما چه‌قدر دید کودکان و نوجوانان با دید بزرگسالان نسبت به این موضوع متفاوت است؟

سه سال پیش در یکی از حومه‌های بسیار فقیرنشین ایتالیا در منطقه‌ سیسیل چنین تجربه‌ای را از سر گذراندم. سه سال است که با صد نوجوان زیر ۱۷ سال دارم کار می‌کنم. دریافته‌ام که نگاه این کودکان و نوجوانان به دنیا و اطرافشان اصلاً برای ما بزرگسالان باورنکردنی‌ست و حتی مرا بیشتر به این نتیجه می‌رساند که اصلاً نگاه نوجوانان پیشرفته و تیز و هوشیارکننده است. می‌دانید که اصولاً ارتباط نوجوانان با دنیا و مشکلات آن بسیار متفاوت است با نگاه یکی دو نسل قبل. چند سال پیش هم تجربه‌ دیگری داشتم در کشور اوگاندا، در یکی از اردوگاه‌های پناهندگی، که آنجا هم به تقریباً ۶۰ نوجوان عکاسی یاد داده بودم، با این قصد که برای اولین بار خود پناهندگان عکاسی کنند و اردوگاه را از دریچه چشم خودشان به ما نشان دهند. چون با خودم می‌گفتم تا به‌حال همه‌ اردوگاه‌های پناهنده‌ها از طریق عکاس‌های حرفه‌ای، که از خارج می‌آمدند، عکاسی شده و به همین خاطر هم این عکس‌ها شبیه کلیشه شده است. اما نگاه کودکان پناهجو از درون، از داخل و حتی از‌‌ همان ارتفاع پایینی که دارند بسیار متفاوت است. باید عکس‌ها را دید تا متوجه این مسئله شد. فعلاً در این سه موردی که مطرح کردم، عکس بچه‌های اوگاندا هست که روی اینترنت قرار دارد و کارشان هم نمایشگاه شد و حتی سازمان ملل متحد در نیویورک در مقرش کار این بچه‌های پناهنده را به نمایش گذاشت و در واشنگتن هم نشنال جئوگرافی این آثار را به نمایش گذاشت. معتقدم در جهان آینده، در دنیای قرن بیست و یکم، اولاً تعداد نوجوانان در اکثر کشور‌ها بر بزرگسالان فزونی می‌گیرد و دوماً عکاسی زبان خاص این نسل شده است.

آخرین مهلتی که شرکت‌کنندگان در مسابقه «نگاه کودکان به کره زمین» می‌توانند آثارشان را ارسال کنند ۲۵ شهریور است...

بله تا ۱۵ سپتامبر یا ۲۵ شهریور.

و بعد از اهدای جوایز، قرار است نمایشگاهی از این آثار برپا شود. این نمایشگاه قرار است در کجا و به چه شکلی برگزار شود؟

اول اینکه هیئت داوران بین‌المللی که اسمشان در‌‌ همان سایت است، یکی از معتبر‌ترین گروه‌های داوری هستند که از همه کشورها در عکاسی بین‌المللی وجود دارند. دوم اینکه جایزه‌ای که قرار است داده شود، یک دوربین بسیار حرفه‌ای عکاسی‌ست، یک کامپیو‌تر همراه است، یک چاپگر است و بعد بلیط سفر با یکی از والدینشان. یعنی برای برنده این مسابقه همراه با یکی از والدینش برنامه‌ سفری به آذربایجان به باکو گذاشته‌ایم که اولین فستیوال عکاسی بین‌المللی هم در شهر باکو از اول ماه اکتبر به مدت یک هفته شروع می‌شود. این برند‌ه‌ها سوای آنکه در این فستیوال شرکت می‌کنند و در طول نمایشگاه‌شان هم آنجا خواهند بود، دو روز هم با من کار تعلیم و تربیتی خواهند داشت. من برنامه‌ای گذاشته‌ام که دو روز به آن‌ها کار عکاسی یاد دهم. بعد این نمایشگاه در کشور‌ها و شهرهای مختلف ادامه پیدا می‌کند. مثل پاریس، واشنگتن، لندن، مسکو و استانبول.

کسانی که در این مسابقه شرکت می‌کنند، علاوه بر نکاتی که باید از لحاظ فنی رعایت کنند، باید به نظر شما از نظر دید عکاسی از چه ویژگی‌ای برخوردار باشند که بتوانند در این مسابقه برنده شوند؟

ببینید عکاسی الان نوعی زبان است و برای خودش حساب و کتابی دارد. از نظر کادربندی، از نظر نور و از نظر آن لحظه‌ای که آدم عکس‌اش را می‌گیرد. تمام این ترفندها وقتی با هم‌دیگر جور می‌شوند، می‌تواند یک عکس خوب شود. البته آدم می‌تواند یک عکس خیلی خوب داشته باشد، اما در دل بیننده تأثیری نگذارد. تمام این ترفندها یعنی لحظه‌ درست و انتخاب زاویه دید درست، از چیزهایی هستند که یک عکس خوب را به‌وجود می‌آورند. اما مهم‌تر از همه، و آن چیزی که من می‌خواهم بگویم، این است که مخصوصاً نوجوانان چون فن را نمی‌شناسند، بهتر هم هست که دنبالش نروند و فقط دنبال دلشان بروند. اگر چیزی به نظر آن‌ها خوب بیاید، اگر چیزی می‌بینند که دل خودشان را می‌لرزاند، حتماً بدانند که آن چیز دل همه را هم می‌لرزاند.

در همین زمینه:
لیدا حسینی‌نژاد در رادیو زمانه

سایت «نگاه کودکان به کره زمین»

سایت وبیستان

ویدئو: «نگاه کودکان به کره زمین»

بیان روحی و معنوی رهایی و صلح

Wed, 25 Jul 2012 02:43:14 +0000

رها راستی‌فرد، عکاسی با دغدغه‌های انسانی

پانته‌آ بهرامی

پانته‌آ بهرامی – ر‌ها راستی‌فرد هنرمند ایرانی مقیم برلین، جزو آن گروه از هنرمندانی‌ست که آثارشان بیشتر با مسائل انسانی گره خورده است. بن‌مایه اصلی کار او را انسان و دغدغه‌هایش تشکیل می‌دهد. اما شاید مهم‌ترین وجه تمایز او با دیگران در این نکته نهفته باشد که‌‌ رها آن‌قدر با اثر درگیر می‌گردد که خود نیز جزئی از مجموعه کارش می‌شود؛ نه تنها به‌عنوان آفریننده اثر، بلکه به‌عنوان موضوع و سوژه کار. نمونه‌ای از آمیختگی هنرمند با جهان اثرش از مجموعه «عکس من و...» هویداست.

رها راستی‌فرد درباره روند حرکت هنریش در آلمان اظهار داشت: «به‌عنوان فردی که خارج از آلمان وارد این کشور می‌شوید، باید خودتان را با این فرهنگ و با این نوع زندگی هماهنگ کنید. خُب، برای من هم بسیار دشوار بود.

اولین حرکت بزرگم در این کشور نمایشگاهی بود در موزه پرگامون (Pergamon Museum) برلین که بزرگ‌ترین موزه آلمان است. در آنجا نمایشگاه عکس برگزار کردم و در واقع این نمایشگاه پرشی بود برای وارد شدن به دنیای هنری معاصر به‌عنوان یک خارجی. چون مسلماً اگر در کشور خودم زندگی می‌کردم، روند کاری‌ام به شکل طبیعی خودش پیش می‌رفت. ولی مهاجرت و جدا شدنم از کشورم [این مسیر طبیعی را مختل کرد.] البته به دلخواه خودم مهاجرت کردم، چون همیشه دوست داشتم حرکت کنم و خیلی دوست داشتم یک دنیای جدید را تجربه کنم. از یک‌جا بودن خسته می‌شدم و برای تازه نگه داشتن روحم، فکرم و ایده‌هایم احتیاج به تغییر داشتم.»

مجموعه «من و توبا»

مجموعه هشت عکس به نام «توبا» کار مشترک‌‌ رها راستی‌فرد و مهران تیزکار است که در سال ۲۰۰۷ در موزه پرگامون برلین به نمایش گذاشته شد. این مجموعه تصویری متفاوت از آنچه که رسانه‌ها در ورای مرزهای ایران از زن ایرانی ترسیم کرده‌اند، به نمایش می‌گذارد.

رها راستی‌فرد درباره این مجموعه می‌گوید: «با این پروژه می‌خواستیم زیبایی و قدرت زن امروزی ایرانی را نشان دهیم. برخلاف آنچه که در رسانه‌ها حکمفرماست و همیشه می‌خواهند زن ایرانی را [به شکل] یک انسان ضعیف و بی‌قدرت نشان دهند و با توجه به واقعیتی که حکمفرماست، [این مجموعه] واقعاً یک کار سیاسی بود. به این جهت که مخالف آن ایده‌یی‌ست که این‌روز‌ها در غرب حکمفرماست و مدام اینجا می‌بینیم که زن ایرانی به‌عنوان یک انسان عقب‌مانده و یک انسان تحت فشار نشان داده می‌شود، ولی همه ما می‌دانیم که به‌هیچ‌وجه واقعیت ندارد.

یکی از عناصر حاکم در این مجموعه آن نقابی‌‌ست که تمام زنان این مجموعه روی صورت خودشان کشیده‌اند. نقابی که صورت این زنان را پوشانده، نشانه و نمادی‌ست برای نشان دادن قدرت و زیبایی زن، نه به‌عنوان چادر، نه به‌عنوان چیزی که صورتش را پوشانده باشد، بلکه به‌عنوان یک ماسک. زنان ایرانی معمولاً چندین چهره دارند. در خانه یک چهره دارند، در محل کار یک چهره دارند، در اجتماع بیرون هم یک چهره دارند.

نمایشگاه «من و...»

نمایشگاه «من و...» مجموعه ۱۳ عکس است که هر کدام پرتره یکی از زنان پرآوازه جهان را با خود هنرمند (ر‌ها راستی‌فرد) به تصویر کشیده. این پرتره‌ها نمایانگر آمیختگی و عجین شدن عمیق تصویری، روحی و ذهنی بین او و شخصیت‌های برجسته زنان است که هر کدام نقشی در تاریخ ادبیات، سیاست، هنر موسیقی و رقص داشته‌اند. فروغ فرخزاد، پینا باوش، پروین اعتصامی، آنجلا دیویس و سیمون دوبوار تنها نام چند تن از آنان است. این آثار همه سیاه و سفید و به شکل پرتره‌های دونفره ترسیم شده‌اند. رها در ادامه در این‌باره می‌‌گوید: «اصولاً برای آفرینش هنری و برای اینکه یک پروژه را شروع کنم، در یک لحظه قرار نمی‌گیرم که فکر کنم الان می‌خواهم این اثر را خلق کنم. برای آفرینش هنری معمولاً بر اساس دریافت‌هایم از جهان بیرون و درونم یک روند طولانی را طی می‌کنم و لحظه خلق اثر هنری زمانی است که کاملاً غنی شده باشم و در آن لحظه که به قول «گارت» فیلسوف دانمارکی لحظه دیوانگی‌ست یک اثر را خلق می‌کنم. یک‌سال و نیم به شکل مداوم در حال تحقیق و مطالعه بودم؛ مطالعه دنیای پیرامون و دنیای درونم، و در آن لحظه دیوانگی اولین تصویر این پروژه خلق شد و آن هم «من و فروغ فرخزاد» بود. این مجموعه زندگی‌نامه خودم است. این افراد جزئی از وجودم هستند. [آن‌ها] دوستان من و کسانی [هستند] ‌که در روند زندگی و پیشرفت زندگی شخصی ذهنی و روحی‌ام سهم به‌سزایی داشتند. برای خلق هر کدام از این آثار باید بگویم شاید چند روز نخوابیدم و به شکل مدام با آن‌ها زندگی کردم، با آن‌ها بودم و به شکل روحی به این افراد وصل شدم. [این اشخاص] بخشی از وجود من در آن لحظه شدند. نزدیکی [با آن‌ها] یک نزدیکی واقعی به دور از زمان و مکان است. هیچ‌کدام از این‌ [اشخاص] در زمان من زندگی نمی‌کنند.»

ر‌ها می‌گوید به این دلیل از روش سیاه و سفید استفاده می‌کند که این نوع کار به دنیای روحی‌اش نزدیک است و می‌توانست دنیای روحی او را بهتر ترسیم کند. از او خواستم درباره چند تن از شخصیت‌های زن در مجموعه «من و...» توضیح دهد:

«من عاشق موزیک هستم. زندگی روزمره‌ام اصولاً بر اساس موزیک پایه‌گذاری شده و نینا سیمونه (Nina Simone) هم یکی از آن انسان‌های بزرگی‌ست که در شکل‌گیری شخصیتم نقش خیلی مهمی داشته‌اند و دارند. نوع بودنش و نوع زندگی کردنش برای من همیشه خیلی عجیب و دوست داشتنی بود و آزادی‌ای که این انسان در وجودش داشت و آن را به بیرون می‌داد، به‌نظرم زیبا می‌آمد.

آنائیس نین (Anais Nin) یکی از زیبا‌ترین، دوست‌داشتنی‌ترین شخصیت‌هایی است که می‌شناسم. از طریق شعر و ادبیات با او آشنا شدم و خیلی سریع به روحیاتش نزدیک شدم. نوع بودنش و نوع زندگی کردنش و آن حرکتی که در روح او اتفاق می‌افتاد و زندگیش را از طریق آن دنبال می‌کرد و نترس بودن این انسان برایم خیلی جالب بود.

لهاسا خواننده‌ای است که در سال ۲۰۱۰ به خاطر سرطان فوت کرد. فکر کنم چند سال از من بزرگ‌تر بود. علاقه زیادی به این هنرمند دارم. یک دلیل شخصی هم دارد: من تنها خواهرم را به خاطر بیماری سرطان از دست دادم و در دورانی که با خواهرم بودم، با لهاسا بودم و لهاسا هم در همین دوران این بیماری را داشت و حدود یک سال قبل از اینکه خواهرم برود، ایشان هم رفت. در واقع من [در این دوران] یک ارتباط خیلی قوی با او برقرار کردم؛ همراهم بود و در روندی که با خواهرم طی می‌کردم و با بیماری خواهرم که درگیر بودم، به لهاسا خیلی نزدیک شدم. با او احساس نزدیکی و اشتراک داشتم. می‌دیدم چه‌قدر این زن قوی است و با وجود بیماری سختی که داشت، چه‌قدر زیبا باقی مانده و اینکه آخر هم نتوانست طاقت بیاورد و رفت. برای خواهرم هم دقیقاً همین اتفاق افتاد.

ژوزفین بیکر (Josephine Baker) زن سیاهپوستی است که در اوائل قرن بیستم تأثیر به‌سزایی در احقاق حقوق مدنی سیا‌هان داشت. او برای برابری اجتماعی خیلی فعالیت می‌کرد؛ انسانی بسیار خلاق بود که در اجتماع دو نقش مختلف را ایفا می‌کرد؛ هم یک رقصنده هنرمند بود و هم در عرصه سیاسی فعال بود و این برای من جالب بود.

آمریتا شر گیل (Amrita Sher-Gil ) نقاش هندی است که از مادری مجاری و پدری هندی در هند متولد شد. او در هندوستان به‌عنوان نقاش معروف است و در زمان فریدا کالو زندگی می‌کرد و به «فریدا کالوی هندوستان» شهرت دارد. زندگی‌اش هم شبیه فریدا کالو بود. ۳۳ یا ۳۴ سالش بود که درگذشت. وجه تشابه من و آمریتا شرگیل تقریباً شبیه من و فریدا کالو است و آن بخشی از وجود مرا که یک زندگی خیلی درونی و انتزاعی و دوگانه دارد پر می‌کند.»

ویدئوی هنری رنج

ر‌ها راستی‌فرد فارغ‌التحصیل مجتمع هنر در سال ۱۹۹۸ است. وی ۱۲ سال است که به‌طور مدام به عکاسی مشغول است. از سال ۲۰۰۲ در آلمان زندگی می‌کند و دارای کار‌شناسی ارشد در رشته پژوهش هنر و ایران‌شناسی از دانشگاه برلین است. کار مشترک ویدئو هنری‌‌ رها راستی‌فرد و مهران تیزکار «رنج» نام دارد. زنی که یک شال سفید بر سر دارد و چهار دقیقه به طور مدام و مستقیم به بیننده خیره می‌ماند؛ چشمانش آرام و آرام‌تر می‌گردد و قطره‌های اشک بر گونه‌هایش سرازیر می‌شوند. رها راستی‌فرد درباره این ویدئو می‌گوید: «چیزی که شما در چهره این زن می‌بینید، غم نیست. او به دلایل شخصی یا درونی نمی‌گرید، بلکه برای جهان گریه می‌کند. برای شما [می‌گرید] که نگاه می‌کنید به چشم‌هایش و او هم به شما نگاه می‌کند و این تبادل احساس و تبادل روحی باعث می‌شود که گریه کند. دنیای اطرافمان پر از چیزهای ناخوشایند است. ما در دنیای اطرافمان مدام جنگ و بی‌عدالتی می‌بینیم. انسان‌هایی هستند که احساس تنهایی می‌کنند و تنها هم هستند. دلم می‌خواست با این ویدئو و با این ارتباط قوی که با انسان‌ها برقرار می‌کنم، خودم را در غم آن‌ها و در بودن آن‌ها شریک بدانم و بتوانم بخشی از تعهدم را [به آنها] با این‌کار نشان دهم.»

بیان روحی و معنوی

ر‌ها راستی‌فرد هنرمند پرکاری است. «بیان روحی و معنوی» نام مجموعه‌ای است از عکس در ۱۲ بخش که به شکل سیاه و سفید و در طبیعت گرفته شده است. این آثار آخرین کار هنری او محسوب می‌گردد و هنوز به نمایش درنیامده است. حادثه از دست دادن خواهر هنرمند که از نظر روحی خیلی به او نزدیک بود، شاید یکی از علت‌های خلق این آثار باشد که او را بیشتر با درون انسان و ویژگی‌های معنوی او درگیر کرده. مجموعه «بیان روحی و معنوی» در مقایسه با آثار قبلی هنرمند، از نظر فرم یک جهش زیبا‌شناختی محسوب می‌گردد که عمق میدان و درگیری با طبیعت شکلی ویژه به آن بخشیده.‌‌ رها راستی فرد درباره این مجموعه می‌گوید: « [این مجموعه] برای من تداعی‌کننده یک سفر است. با خلق این آثار به عمق روح انسان سفر کردم. تلاش نکردم چیزی را نشان دهم. در این مجموعه هر اثری یک حالت کاملاً غریزی و احساسی برای بیان روحی دارد. این مجموعه جدید یک زندگی معنوی را نشان می‌دهد؛ بودنی که از عمق انسان بیرون می‌آید و حرکت روح را نشان می‌دهد، از این لحظه به لحظه دیگر، از این وجود به وجود دیگر، از این انسان به انسان دیگر و هماهنگی او را با جهان بیرون. هماهنگی جهان درون با جهان بیرون و جهان هستی. زندگی توفانی‌ام در پنج شش ماه گذشته شاید در شکل‌گیری این پروژه تأثیر داشته باشد. تقریباً پنج ماه است که خواهرم را از دست داده‌ام. نبودن او، جای خالی‌اش در وجود من، نبود خواهرم [سهم بزرگی در شکل‌گیری این مجموعه داشته] و تولید [این مجموعه] شاید روحم را التیام بخشیده است. این مجموعه بیانگر [مفهوم] آزادی، رهایی و صلح است. در این اثر خواستم رهایی، صلح، آزادی و زیبایی را هم‌زمان به تصویر بکشم.»

ایمیل گزارشگر:
pantea.bahrami@yahoo.com

در همین زمینه:
پانته‌آ بهرامی در رادیو زمانه

راه هروئین از افغانستان تا انگلستان

Fri, 27 Apr 2012 11:48:00 +0000

مجموعه‌ای از عکس‌های آنتونت د یونگ و روبرت کنت از راه جهانی قاچاق هروئین و پیامدهای اعتیاد به هروئین

سارا روشن

سارا روشن - مجموعه عکس‌هایی از مسیر هروئین از افغانستان تا انگلستان در مدت ۱۹ سال به همت آنتونت د یونگ، عکاس و روزنامه‌نگار و روبرت کنت، عکاس در هلند به چاپ رسیده است. در این مجموعه علاوه بر عکس‌هایی از کشت خشخاش، مبارزه با آن، عکس‌هایی جمع‌آوری شده از مسیر قاچاق هروئین از افغانستان تا انگلستان و همچنین عکس‌هایی از معتادان و دلالان هروئین در کشورهای مختلف.

در این مجموعه عکس‌هایی می‌بینیم از سربازان اوکرائینی که در زمان جنگ روسیه با افغانستان معتاد شده‌اند. عکسی از محله‌ای در روتردام را می‌بینیم که به علت زیاد بودن تعداد ساکنان معتاد به هرویین ویران شده و همچنین عکس‌هایی هم از اولین قربانیان هرویین در بندرهای انگلستان دیده می‌شود.

آنتونت د یونگ درباره انگیزه‌اش از این پروژه و انتشارش به شکل کتاب به زمانه می‌گوید: «می‌خواستیم نشان دهیم که جنگ افغانستان بر بسیاری از کشور‌ها تأثیر گذاشته و دیگر نمی‌توانیم بگوییم که جنگ افغانستان به ما ربطی ندارد. امیدواریم هر کس که کاری از دستش برمی‌آید، تلاشش را بکند که در منطقه ثبات ایجاد شود.»

در معاملات هروئین بیش از ۵۶ میلیارد یورو رد و بدل می‌شود و ۹۲ درصد هرویین جهان را افغانستان تأمین می‌کند.

مجموعه‌ای از عکس‌های آنتونت د یونگ و روبرت کنت

به گزارش دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد بیش از ۱۶ میلیون نفر در دنیا به هرویین اعتیاد دارند.

در سال‌های گذشته کشورهای مختلف تلاش کردند با تغییر نظام اقتصادی افغانستان، کشاورزان را به کاشت محصولات دیگری غیر از خشخاش تشویق کنند.

آنتونت د یونگ در برنامه تلویزیون «فارای» هلند در این‌باره می‌گوید: «از سفر اول در سال ۱۹۹۳ در افغانستان، در این زمینه دائم با پروژه‌های شکست‌خورده مواجه شدم. در سفری که از پاکستان به جلال‌آباد داشتم، در اتوبوس به مزرعه‌های زیبای خشخاش نگاه می‌کردم همراهم تعریف می‌کرد که چطور آمریکایی‌ها تلاش می‌کردند با کمک مالی به کشاورزان آن‌ها را از کشت خشخاش باز دارند ولی نتیجه‌اش این بود که کشاورزهای دیگر هم برای اینکه بتونند کمک مالی بگیرند شروع به کشت خشخاش کردند.»

با وجود اینکه ایران یکی از مهم‌ترین مسیرهای قاچاق هروئین در جهان است، عکاسان این پروژه موفق نشدند برای عکاسی از مرز بین ایران و افغانستان مجوز بگیرند. در این‌باره آنتونت د یونگ به زمانه می‌گوید: «ما چندین بار برای ایران ویزا دریافت کردیم، ولی مجوز عکاسی در مرز ایران و افغانستان به ما داده نشد. نوار مرزی ایران و افغانستان برای ما خیلی اهمیت داشت. ستاد مبارزه با مواد مخدر در ایران در همین نوار مرزی با افغانستان مبارزه گسترده‌ای با قاچاقچیان مواد مخدر را آغاز کرده. فقط در فاصله بین سال ۱۹۸۰ تا سال ۲۰۰۰ حداقل ۳۰۰۰ مرزبانان و پلیس ایرانی در این مرز کشته شدند.»

به‌رغم تلاش مرزبانان ایرانی، به گفته نماینده دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم در سازمان ملل سالانه ۱۱۵ تن (۳۱. ۵ درصد از کل) هروئین از افغانستان به جمهوری اسلامی ایران قاچاق می‌شود.

قاچاق موادمخدر به‌دلیل موقعیت جغرافیایی ایران به چالش بزرگ جمهوری اسلامی تبدیل شده است. از سال ۱۹۹۶ ایران بیش از سه چهارم کشفیات سالانه تریاک جهان را به خود اختصاص داده و همچنین بیشترین میزان کشفیات هروئین و مورفین در جهان را گزارش کرده است. در سال ۲۰۰۹ کشفیات هروئین در جمهوری اسلامی ایران حدوداً ۲۵ تن بوده است و در سال ۲۰۰۸، ۲۳ تن.

گفت‌و‌گو با آنتونت د یونگ و همچنین گزارش دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد را می‌توانید از طریق فایل صوتی بشنوید.

در همین زمینه:
:: عکس‌هایی از مسیر هروئین از افغانستان تا انگلستان در کتابفروشی آمازون::
::سارا روشن در رادیو زمانه::

عکاس ايرانی برنده جايزه حقوق بشر در رسانه‎ها شد

Wed, 25 Apr 2012 10:24:16 +0000

بهروز مهری، عکاس ايرانی، برنده جايزه برتر بخش عکاسی شانزدهمين دوره جوايز حقوق بشر در رسانه‌ها شد.

به گزارش منابع خبری، بهروز مهری، عکاس ايرانی خبرگزاری فرانسه، با ارائه دو مجموعه عکس از کودکان خيابانی و معتادان به هروئين در شهر کراچی پاکستان، جايزه نخست بخش عکاسی فيچر شانزدهمين دوره جوايز حقوق بشر در رسانه‌ها را از آن خود کرد.

نخستين مجموعه‌ او با عنوان "بچه‌هايی که در خيابان‌های کراچی بزرگ می‌شوند" روايتی تصويری از کودکان خيابانی در کراچی است.

دومين مجموعه‌ اين عکاس ايرانی نيز دربرگيرنده‌ تصاويری از شرايط افراد معتاد به هروئين در اين شهر است.

افزون بر اين، از سوی هيئت داوران در همين بخش، سوئه تان وين، عکاس خبرگزاری فرانسه در برمه (ميانمار) برای مجموعه عکس‌های وی در مورد آنگ سان سوچی شايسته تقدير شناخته شد.

آنگ ‌سان سوچی، فعال حقوق بشر، برنده جايزه صلح نوبل و رهبر حزب اتحاديه‌ ملی برای دموکراسی برمه است که چندی پيش از حبس خانگی درازمدت آزاد و در انتخابات پارلمانی اخير آن کشور پيروز شد.

بهروز مهری تاکنون مدال طلای هفتمين مسابقه‌ عکس خبری چين، جايزه عکاسی مستند شيد و عنوان شايسته‌ تقدير مسابقه‌ی POYI را دريافت کرده است

اين دوره از جوايز حقوق بشر در رسانه‌ها با موضوع حقوق بشر و جامعه انسانی برای شانزدهمين بار از سوی باشگاه خبرنگاران خارجی هنگ‌کنگ، انجمن روزنامه‌نگاران هنگ‌کنگ و دفتر محلی سازمان عفو بين‌الملل در هنگ‌کنگ برپا شد.

اين دوره در رشته‌ها و گرايش‎های مختلفی از جمله عکاسی، روزنامه‎نگاری، برنامه‌های راديويی و تلويزيونی، تحليل‌های خبری، رسانه‌های آنلاين، مجله‌ها و روزنامه‌های چاپی برگزار می‌شود.

افزون بر اين، تمامی آثار منتشر شده در طول سال گذشته با موضوع حقوق بشر و جامعه‌ انسانی در اين دوره از جوايز شرکت دارند.

نزديک به ۲۲۶ نفر خبرنگار و روزنامه‌نگار از کشورهای آسيايی و نيز روزنامه‌نگارانی از هنگ‌کنگ و ماکائو در اين دوره از جايزه‌های حقوق بشر رسانه‌ها در هنگ‌کنگ با يکديگر به رقابت پرداختند.

بهروز مهری، زاده سال ۱۳۴۹ در تهران و دانش‌آموخته‌ دوره‌ عکاسی از دانشکده‌ هنرهای زيبای دانشگاه تهران است.

وی عکاسی را از سال ۱۳۶۶ آغاز و سپس به‌عنوان عکاس خبری از سال ۱۳۷۵ با روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های ايرانی از جمله روزنامه‌های اخبار، جامعه و زن، همکاری کرد.

بهروز مهری مدتی نيز به‌عنوان عضو هيئت مديره انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ايران فعاليت می‌کرد.

وی در سال ۱۳۷۷ به خبرگزاری فرانسه رفت و در طول اين سال‌ها برخی از رويدادهای مهم منطقه‌ خاورميانه و جنوب آسيا از جمله جنگ‌های افغانستان و عراق را به تصوير کشيد.

عکس‌های او در بسياری از روزنامه‌ها و مجله‌های معتبر دنيا منتشر شده است.

مهری تاکنون مدال طلای هفتمين مسابقه‌ عکس خبری چين، جايزه عکاسی مستند شيد و عنوان شايسته‌ تقدير مسابقه‌ی POYI را دريافت کرده است.

پيش از اين، نمايشگاهی از مجموعه عکس‌های وی شامل تصاويری از قربانيان اسيدپاشی در پاکستان در تهران برپا شده بود.

طرح تازه عکاس آمريکايی در اسرائيل جنجال به‌پا کرد

Sat, 17 Sep 2011 13:58:42 +0000

اسپنسر تانيک، عکاس معروف آمريکايی که پيکر انبوه زنان و مردان برهنه را در برابر دوربين خود قرار می‌دهد برای اجرای طرح جديد خود در اسرائيل با مخالفت‌هايی روبه‌رو شد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، اسپنسر تانيک برای اجرای طرح جديد خود بيش از هزار مرد و زن برهنه را در ساحل دريای مرده گرد آورد.

دريای مرده يا بحر الميت، درياچه نمک است که در مرز اردن و اسرائيل و در کرانه باختری رود اردن قرار دارد و گفته می‌شود سواحل اطراف آن پست‌ترين نقطه خشکی‌های زمين است.

اين اقدام عکاس نيويورکی که در آن ۱۲۰۰ داوطلب برهنه از ۱۸ تا ۷۷ ساله به ميل خود در يک ساحل خصوصی حضور يافته بودند انتقادات شديدی را در اسرائيل به‌همراه آورد.

خاخام‌های ارتدوکس و سياستمداران در «سُدوم و گومورا»، مکان مقدس دين يهود واقع در جنوب دريای مرده، در رابطه با فعاليت هنری اسپنسر تانيک هشدار داده و او را تهديد به مجازات قضائی کردند تا مانع از کار او شوند.

طرح عکاسی در ساحل دريای مرده، بخشی از يک پروژه بزرگ است که قرار است به‌منظور معرفی دريای مرده به‌عنوان شگفتی طبيعت به اجرا درآيد

تانيک ۴۴ ساله يهودی در اين‌باره می‌گويد: «پذيرش اين طرح ميزان باز بودن و مدارای يک کشور را نشان می‌دهد.»

تانيک ادامه داد: «اگر کشوری اجازه کار به هنر برهنه بدهد، توسعه و تعهد و باز بودن خود را به اثبات می‌رساند.»

اسپنسر تانيک در سال‌های گذشته طرح‌های عکاسی مشابهی را در شهرهايی چون سيدنی، مکزيکوسيتی، نيويورک، لندن، بارسلون، وين و دوسلدورف به اجرا گذاشته است. بيشترين داوطلب شرکت‌کننده ۱۸ هزار نفر زن و مرد برهنه بودند که در سال ۲۰۰۷ در ميدان زوکالو مکزيکوسيتی گردآمدند.

او همچنين با همکاری گروه صلح سبز از افراد برهنه بر روی برف در کوه‌های آلپ سوئيس عکس گرفت تا نظر مردم را به مشکل گرمايش زمين جلب کند.

تانيک خود طرح عکاسی از توده برهنه را «منظره پيکرها» می‌نامد.

طرح عکاسی در ساحل دريای مرده، بخشی از يک پروژه بزرگ است که قرار است به‌منظور معرفی دريای مرده به‌عنوان شگفتی طبيعت به اجرا درآيد.

با توجه به استفاده روزافزون از آب‌های رود اردن برای آبياری زمين‌های زراعی، سطح آب دريای مرده از سال‌ها پيش رو به کاهش دارد و در صورت عدم رسيدگی به آن گفته می‌شود تا سال ۲۰۵۰ اين درياچه نمک نابود خواهد شد. مشکل مشابهی که هم‌اکنون درياچه اروميه ايران با آن روبه‌روست.

راف گُلد، ۲۵ ساله و يکی از شرکت‌کنندگان در اين پروژه عکاسی معتقد است که اين طرح جنبه سياسی نيز دارد. وی می‌گويد: «شرکت من در اين طرح برای آن است که نشان دهم اسرائيل کشور دمکراتی است.»

وی می‌افزايد: «من می‌خواهم ثابت کنم که اسرائيل تنها کشوری در خاورميانه است که در آن می‌توان از توده‌های برهنه عکس گرفت.»

اسپنسر تانيک در سال ۱۹۶۷ در نيويورک به‌دنيا آمده و در رشته کاردانی هنر در دانشگاه امرسون تحصيل کرده است. او گاهی برای انجام طرح عکس از توده‌های برهنه، چندين سال وقت صرف می‌کند و تاکنون چيدمان‌هايی را در فضاهای اطراف شهر يا ساحل انجام داده است.

همچنين سه فيلم مستند نيز از کارهای اين عکاس ساخته شده است.

صاحب‌نظران، عکس‌های اسپنسر تانيک را به‌ دليل نورپردازی و کادربندی‌های آن‌ها نه تنها به آثار پورنو (هرزه‌نگار) شبيه نمی‌دانند بلکه آن‌ها را آثاری تکان‌دهنده عنوان می‌کنند.

عکسی از يک بوسه در ميان درگيری‌های خيابانی، جهانی شد

Fri, 17 Jun 2011 15:58:25 +0000

عکسی از بوسه دو جوان در ميان درگيری‌های خيابانی شهر ونکوور کانادا در مدت کوتاهی جهانی شد.

روز گذشته درگيری‌های شديدی ميان هواداران دو تيم هاکی در ديدار نهايی جام استنلی در ونکوور کانادا در گرفت که به گفته پليس اين شهر ۱۵۰ نفر در آن زخمی و دستگير شدند.

در اين درگيری‌ها همچنين ۱۵ خودرو شامل دو خودروی گشت پليس منهدم، شيشه‌های مغازه‌ها و خانه‌ها شکسته و سطل‌های زباله به آتش کشيده شدند.

اما به گزارش گاردين، انتشار تصويری عاشقانه از دو جوان در ميان درگيری‌های ونکوور بر روی شبکه اينترنتی توئيتر، موضوعی بود که بيش از خود اين ماجرا به سرعت در سطح جهان منتشر شد.

در اين عکس يک زوج جوان در ميان درگيری‌های خيابانی بر کف خيابان افتاده و يکديگر را می‌بوسند.

ريچارد لام، عکاس اين لحظه ناب به گاردين گفته است به هنگام شکار اين صحنه در ميان معترضان و پليس ضد شورش قرار داشت.

ريچارد لام، عکاس: وقتی عکس‌های اين دو نفر را که بی‌حرکت در ميان هرج‌و‌مرج اطراف قرار داشتند گرفتم، می‌دانستم که لحظه مهمی را شکار کرده‌ام

لام می‌گويد: «من حدود ۲۰ متر فاصله داشتم. در اين خيابان خلوت، اين دو نفر روی زمين افتاده بودند. ابتدا فکر کردم که يکی از آن‌ها زخمی شده است. هرج‌ومرج عجيبی بود. شورشيان دو خودرو را به‌ آتش کشيده بودند و من شاهد شکسته شدن شيشه يک مغازه بزرگ توسط غارتگران بودم.»

لام افزود: «در اين لحظه پليس ضد شورش به سوی ما می‌آمد. پس از آن‌که از دويدن بازايستادم، متوجه فضای پشت نيروهای پليس، جايی که آن دو نفر قرار داشتند شدم؛ با آتشی در پس‌زمينه آن‌ها.»

وی ادامه داد: «وقتی عکس‌های اين دو نفر را که بی‌حرکت در ميان هرج‌و‌مرج اطراف قرار داشتند گرفتم، می‌دانستم که لحظه مهمی را شکار کرده‌ام. هنگامی که برای تحويل عکس‌ها بازگشتم رئيس‌ام بود که به من گفت اين دو نفر زخمی نشده بودند بلکه در حال بوسيدن يکديگر بودند.»

با اين حال ريچارد لام همچنان مطمئن نيست که اين دو زوج در حال بوسيدن هم بودند يا يکی از آن‌ها زخمی شده بود.

اما يک شاهد عينی به روزنامه «ونکوور سان» نسخه ديگری از ماجرای اين صحنه را بازگو کرده است.

اين شاهد گفته است: «پليس به شورشيان حمله کرد و اين زوج جوان تلاش کردند که با هم بمانند و واکنشی نشان ندهند اما دو مأمور پليس با لگد به آن‌ها حمله کردند ابتدا دختر با سر نقش زمين شد و دوست پسرش به روی او افتاد. دختر ظاهرأ درد داشت و گريه می‌کرد و دو مأمور پليس آن‌ها را هل داده و رفتند.»

اگر چه برای بسياری، واقعيت پيرامون ماجرای اين عکس در برابر قدرت تصويری آن اهميتی ندارد اما راز ديگری همچنان باقی است: هويت اين زوج جوان.

ريچارد لام که به هنگام گرفتن عکس امکان صحبت با اين دو را نداشت از هويت آنان اطلاعی ندارد. اما هانا جونز استراليايی‌تبار به وب‌سايت NineMSN گفته است پسری که در اين عکس ديده می‌شود برادر ۲۹ ساله اوست که از شش ماه پيش در کانادا زندگی می‌کند. هانا حدس می‌زند دختر جوان حاضر در عکس را نيز می‌شناسد. او می‌گويد اين دختر مدت کمی است که شريک زندگی برادرش شده است.

در هر حال زيبايی اين تصوير عاملی شده که همچنان پخش آن در دنيای مجازی اينترنت ادامه يابد و بر شهرت اين دو جوان عاشق‌پيشه اما ناشناس بيفزايد.

برای ديدن عکس‌های ريچارد لام از اين صحنه اين‌جا را کليک کنيد.