فرج الله سلحشور

سینماتوگراف آدم تربیت می‌کند، نه سلحشور

hosseinn — Wed, 13 Mar 2013 11:12:43 +0000

برنمایی بحران سینمای دینی - دولتی در جمهوری اسلامی ایران

اکبر فلاح‌زاده

اکبر فلاح‌زاده - «سینماتوگراف آدم تربیت می‌کند» این دیالوگ مشهور از فیلم «ناصرالدین شاه اکتور سینما» ساخته محسن مخملباف را همه به یاد داریم. مخملباف از کسانی بود که به اعتراف خودش تحت تاثیر سینما آدم شد.

محسن مخملباف بعد از چند سال همکاری نزدیک با حزب‌الله و ساختن فیلم‌هایی با مضامین ایدئولوژیک و دفاع از نظام جمهوری اسلامی، زیر تأثیر جدایی حکومت از مردم، راهش را به سوی مردم کج کرد و فیلم‌های مردمی ساخت. ساخت این فیلم‌ها او را با حکومت درگیر کرد و کار این درگیری کم کم به مهاجرت او و در ‌‌نهایت حمایتش از جنبش سبز کشید. اما همه حزب‌اللهی‌ها این روند تکاملی را طی نکرده‌اند. از میان همکاران سابق مخملباف بعضی‌ها هنوز کله‌شق باقی مانده‌اند.

سینما آتش می‌زده

یکی از این اشخاص فرج‌الله سلحشور که اخیراً با افتخار از گذشته‌اش یاد کرده که سینما آتش می‌زده. او که با بازی در فیلم «توبه نصوح» مخلمباف پایش به سینما باز شد، بعد از ساختن چند فیلم و سریال دینی، یک‌باره سینمای ایران را «فاحشه‌خانه» نامید. در انتقاد از تلاش یک تهیه‌کننده برای دعوت از آنجلینا جولی گفت: «آمدن آنجلینا جولی به ایران اتفاق خوبی است برای سینمایی که فاحشه‌خانه ‌است. این سینما باید هم برای ادامه فعالیت خود فاحشه بین‌المللی بیاورد.»
بسیاری از هنرمندان این سخنان را شرم‌آور دانستند و خواستار کناره‌گیری او از سینما شدند. اما او نه شرم کرد، نه کنار رفت. وقتی هم که به هچل افتاد با کمک دوستان متنفذش با یک جریمه سبک حتی از اتهام سرقت فیلمنامه یوسف پیامبر هم قسر در رفت.

خانه سینما در مرداد ۱۳۸۸ در اعتراض به برخی اظهارات سلحشور، از او شکایت کرد، اما به جایی نرسید. او انواع تهمت‌ها را به اهل سینما زده است، از کشیدن تریاک گرفته تا عضویت در فرقه فراموسون یا وابستگی به صهیونیسم.

«تنها سه درصد از کل سینمای ایران به نظام معتقدند»

اکبر فلاح‌زاده: سینما نشان می‌دهد، دین پنهان می‌کند.

از این رو سینما ذاًتا بی‌حجاب است. موضوع اصلاً بر سر سکس و نمایش عریانی نیست. مسئله بر سر یک تفاوت در فلسفه وجودی و طرز نگاه سینما و دین به دنیاست.

به علت همین تفاوت

یا تناقض ذاتی، مشکل کسانی

که می‌خواهند سینما را با زور دینی کنند حل بشو نیست.

هر چند می‌توان فیلم دینی ساخت، اما نمی‌توان خود سینما را دینی کرد. این مشکل در جمهوری اسلامی به حاد‌ترین شکل خود پدیدار شده است.

سلحشور یک بار هم ادعا کرد که «طبق تحقیق مجلس تنها سه درصد از کل سینمای ایران به نظام معتقدند.» این حرف از آن حرف‌هاست که کل پایه ایدئولوژیک نظام را بر باد می‌دهد. چون اگر درست باشد، بی‌اعتباری تمام تبلیغات حکومت در زمینه اسلامی کردن سینما و تلویزیون را عیان می‌کند.

به حد کافی از او تجلیل می‌شود و از انواع حمایت‌های مادی و معنوی نظام هم برخوردار است و از بابت جایزه هم هیچ کم و کسری ندارد. آنقدر از نهاد‌ها و مساجد و مراکز فرهنگی هنری دولتی جایزه گرفته که آخرین بار جایزه فیلم یوسف پیامبرش را به حوزه علمیه بخشید. درد او از چیز دیگری است: از این است که چرا جز خودی‌ها کسی تحویلش نمی‌گیرد و جوایز معتبر بین‌المللی نصیبش نمی‌شود. از این‌ها مهم‌تر این است که فکر می‌کند کنترل سینما از دست حکومت در رفته. او در این زمینه در اختتامیه ‌جشنواره شعر و سرود انقلاب‌ اظهار کرد: «‌قبل از انقلاب اسلامی ماهیت سینما برای مردم روشن بود و خانواده‌های مذهبی با سینما و تلویزیون هیچ کاری نداشتند و ما به خوبی می‌دانستیم که سینما کانال ورود فرهنگ بیگانه به کشور ما است (…) پس از انقلاب اسلامی اما شرایط کاملاً تغییر کرد و افرادی مذهبی وارد سینما شدند اما چون هیچ تجربه‌ای نداشتند، مسئولین تصمیم گرفتند‌‌ همان هنرمندان قبل از انقلاب را وارد سینما کنند و کاری که نباید اتفاق می‌افتاد، افتاد.»
وی ادامه داد: «‌من جزو کسانی بودم که قبل از انقلاب سینما آتش زدم و متأسفانه بعد از انقلاب برای‌‌ همان سینما‌ها موزه درست شد و هنوز هم از آن‌ها حمایت می‌شود.»

‌

سینمای اسلامی

سلحشور خاطرنشان کرد: ‌»اوایل انقلاب قرار بود تنها افراد مذهبی وارد این حوزه شوند اما کم کم حتی یک نفر از آن‌ها باقی نماند.»

به گفته وی «‌سینمای اسلامی به دنبال دروغ نیست و ‌تنها کسی که خوب می‌داند این سینما چیست، مقام معظم رهبری است.»‌

«سینمای اسلامی»‌‌ همان چیزی است که محسن مخملباف از نخستین نظریه‌پردازانش بود و حوزه هنری تبلیغات اسلامی اولین کارگاهش. اما او با وجود برخورداری از امکانات عظیم دولتی عطای معجون اسلامی خودش را به لقایش بخشید و ترک دیار کرد.

در سی واندی سال گذشته سریال‌ها وفیلم‌های دینی بسیاری ساخته شد، اما باز سینما آن‌طور که حکام می‌خواستند، اسلامی نشد. هجوم به خانه‌ها و شکستن ماهواره‌ها بر بام خانه‌های مردم، سانسور شدید فیلم و فیلتر اینترنت هم افاقه نکرد و شکاف بین فرهنگ و دین پر نشد. سینما از آغاز پیدایش خود در غرب نیز یک پدیده غیر دینی بوده است و به همین دلیل با مخالفت اهل دین روبرو شده است. موضوع خیلی ساده است: اهل دین می‌خواستند مردم متدین از دنیا روبرگردانده، به معنویت متوجه بشوند و به کلیسا بروند، نه به تماشاخانه و کاباره و سینما. سینما بازار دین را کساد کرد.
سینما نشان می‌دهد، دین پنهان می‌کند. از این رو سینما ذاًتا بی‌حجاب است. موضوع اصلاً بر سر سکس و نمایش عریانی نیست. مسئله بر سر یک تفاوت در فلسفه وجودی و طرز نگاه سینما و دین به دنیاست. به علت همین تفاوت یا تناقض ذاتی، مشکل کسانی که می‌خواهند سینما را با زور دینی کنند حل بشو نیست. هر چند می‌توان فیلم دینی ساخت، اما نمی‌توان خود سینما را دینی کرد. این مشکل در جمهوری اسلامی به حاد‌ترین شکل خود پدیدار شده است.

به گفته طالب‌زاده دبیر سومین جشنواره فیلم عمار، که در زمینه «ابعاد داخلی تهاجم رسانه‌ای و سینمایی به جامعه ایران» سخنرانی می‌کرد، «فیلم‌ها و تولیدات رسانه‌ای ما به دست افراد سکولار دارد ساخته می‌شود.» به نظر وی این افراد «اگر نمازخوان هم باشند، افقشان، افق انقلاب اسلامی نیست و این خیلی بد است.»

چسباندن نام جمهوری اسلامی به خانه سینما

از طرفی دعوا بر سر یک کار به ظاهر ساده صنفی یعنی اصلاح اساسنامه خانه سینما یکی از نمودهای مشکلی شده است که هر بار خود را به صورتی عیان می‌کند. این بار می‌خواهند با چسباندن نام جمهوری اسلامی به خانه سینما، آن را اسلامی و مال خود کنند.

جمال شورجه از فیمسازان حزب اللهی و همکار سلحشور می‌پرسد: «چرا عده‌ای از افزودن «جمهوری اسلامی» به خانه سینما نگران هستند؟

چه واهمه‌ای از آوردن نام و هویت ملی و دینی که‌‌ همان جمهوری اسلامی ایران است در اساسنامه خانه سینما وجود دارد؟ چرا این همه احتراز به وجود آمده است چرا جمهوری اسلامی برای خانه سینما مثل جن و بسم الله است. جمال شورجه که خود یکی از اعضای هیئت هفت نفره اصلاح اساسنامه خانه سینما است در گفت‌و‌گو با خبرگزاری فارس اظهار داشت: «اساساً چرا باید این همه واهمه بین عده‌ای از اهالی روشنفکرنمای اپوزیسیون‌گرای سینما از دولتی و حکومتی بودن وجود داشته باشد و آن را عار و ننگ بدانند؟»

طی سالیان دراز با این حربه چماق از ناحیه همین افراد و قلم به مزدخورهای معلوم‌الحال بر سر نیروهای متعهد و ارزشی کشور فرود آمد. مگر این‌ها زیر چتر دولت فخیمه انگلیس یا کاخ الیزه و الیزابت هستند؟ البته عده‌ای از همین شاه‌نشین‌ها تمام رگ و پی وجودشان، خانواده‌شان و ویلاهای شمال و خانه‌های آنچنانی شهرک غرب و دفا‌تر جردن به بالایشان از این حکومت و نظام بالا رفته اما عار و ننگ دارند که آثار آن‌ها دولتی عنوان شود. قالب همین شاه‌نشین‌ها با دمپایی و کفش کتانی وارد سینما شدند، حالا بروید به زندگی‌هایشان نگاه کنید ببینید سر به فلک می‌کشد. آن وقت عده کثیری در همین سینما با سیلی صورت خود را سرخ نگه می‌دارند و به نان شبشان محتاج‌اند و چشم به راه رسیدن کمک‌های عیدانه دولت و کارت اعتباری ۳۰۰ هزار تومانی هستند.»

این حرف‌ها را کسی می‌زند که از دولت و نهادهای مختلف کمک برای ساخت فیلم‌هایش دریافت می‌کند و از هر چیزی که کم داشته باشد از انواع امکانات برای ساخت فیلم‌های ایدئولوژیک هیچ کم و کسر ندارد. این حرف به واقع فرافکنی ضعف فیلم‌های ایدئولوژیک در مقبل سینمایی است که می‌کوشد با وجود همه تنگنا‌ها واقع‌نگر باقی بماند.

در پاسخ به وی، توحیدی رییس هیأت‌مدیره‌ خانه سینما با اشاره به روند تشکیل جلسات اصلاح اساسنامه‌ این تشکل به ایسنا گفت: «در جلسات اصلاح اساسنامه خانه سینما آقای شورجه و دوستانشان به ما پیشنهاد کردند که در همه مکاتبات عنوان "خانه سینما جمهوری اسلامی ایران" ذکر شود و در مراسم‌ از پرچم ایران استفاده شود. ما به دلیل اینکه پیشنهاد‌هایشان اساسنامه‌ای نداشت نپذیرفتیم. به نظر ما در تعریف خانه سینما در اساسنامه آمده که خانه سینما مؤسسه‌ای است که تحت قوانین جمهوری اسلامی ایران و زیر نظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت می‌کند، لذا تأکید جدید لزومی ندارد چون خانه سینما متعلق به این کشور است و پیش از این نیز در اماکن مربوط به خانه سینما و نیز همه‌ مراسمی که توسط این نهاد برگزار شده و خواهد شد از پرچم جمهوری اسلامی ایران استفاده شده و می‌شود.»

همچنین در نامه‌ای که خانه سینما به احمدی‌نژاد نوشته، به سیاست دوگانه در رویکرد به مشکل سینما اشاره شده و مشکل لاینحل اعلام شده است.

به تصریح این نامه، که گوشه‌ای از بلبشوی فرهنگی کشور در میان باندهای حکومتی را نشان می‌دهد، «تداوم این دوگانگی جز پریشانی، چنددستگی و تعمیق نفاق در میان جامعه صنفی سینمای ایران پیامد دیگری ندارد (...) مادام که مدیران و مسئولان سینمایی فعلی بر مسند نشسته باشند نه امیدی به گشایش در خانه سینمای ایران وجود دارد، نه عافیتی در جامعه اصناف سینمایی.»

۱۳ بازيگر زن سينمای ايران از فرج‌الله سلحشور شکايت کردند

news-zamaneh — Tue, 12 Mar 2013 09:50:14 +0000

۱۳ بازيگر زن سينمای ايران از فرج‌الله سلحشور، فيلمساز حامی حکومت ايران شکايت کردند.

حجت‌الاسلام منصوری، قاضی شعبه ۹ دادسرای فرهنگ و رسانه امروز سه‌شنبه ۲۲ اسفند ۱۳۹۱ به خبرگزاری مهر گفت: "۱۳ نفر از بازيگران زن سينمای ايران در رابطه با گفته‌های فرج‌الله سلحشور از وی در دادسرای فرهنگ و رسانه شکايت کرده‌اند."

نام شاکيان و اتهام سلحشور اعلام نشده است.

فرج‌الله سلحشور سال گذشته در گفت‌وگوی خود با خبرگزاری کانون دانش‌آموزی ايران (پانا) در واکنش به حضور احتمالی آنجلينا جولی، بازيگر سينمای هاليوود در يک فيلم ايرانی گفته بود: "هنرپيشه‌های زن ايران خودشان يک پا آنجلينا جولی هستند و سينمای ايران بايد هم برای ادامه فعاليت خود فاحشه بين‌المللی بياورد."

به گفته سلحشور "سينمای ايران فاحشه‌خانه است، مگر صبح تا شب عکس‌های هنرمندان چاپ نمی‌شود، وقتی زن‌های ما افتخارشان اين است که عکس‌های خود را به صورت نيمه‌عريان در اينترنت بگذارند، يعنی خودشان يک پا آنجلينا جولی هستند."

فرج‌الله سلحشور سال گذشته در واکنش به حضور احتمالی آنجلينا جولی، بازيگر سينمای هاليوود در يک فيلم ايرانی گفته بود: هنرپيشه‌های زن ايران خودشان يک پا آنجلينا جولی هستند و سينمای ايران بايد هم برای ادامه فعاليت خود فاحشه بين‌المللی بياورد

همان زمان در واکنش به اين سخنان، ترانه عليدوستی، پگاه آهنگرانی، نگار جواهريان، هانيه توسلی و باران کوثری، پنج بازيگر زن سينمای ايران با انتشار بيانيه‌ای به فرج‌الله سلحشور پاسخ دادند.

اين بازيگران ضمن اظهار تأسف از سخنان سلحشور نوشتند: "ای کاش لطف کنيد سينمايی را که خجالت می‌کشيم بگوييم شما را ياد کجا می‌اندازد به حال خود رها کنيد، شايد که رستگار شويد و آرامش و صلح و محبت به وجدان نگران‌تان بازگردد."

در پی اين مخالفت‌ها، فرج‌الله سلحشور در آخرين اظهارنظر با پس گرفتن سخنان خود گفت: "در ميان بازيگران ايران، انسان‌های پاک، هنرمند و فرهيخته وجود دارد. من در آن گفت‌وگو گفتم چرا با وجود اين همه بازيگر خوب ايرانی، بايد يک بازيگر هرزه بين‌المللی بياوريد."

با اين حال سلحشور، دوباره در تيرماه سال جاری خورشيدی بار ديگر طی نامه‌ای به انتقاد از سينماگران ايران پرداخت و نوشت: "٣٣ سال، ناديده گرفتن فحشا و منکرات پشت و روی پرده سينما و تلويزيون، نصيحت و خواهش، سرمايه‌گذاری و ارفاق و ناديده گرفتن خطاها، حاصلی جز تجری و دريدگی نداشت."

سلحشور بار ديگر در آبان سال جاری ضمن انتقاد از سازندگان فيلم "يک خانواده محترم" گفت: "اگر چهار نفر از اين خائنان اعدام شوند و برخوردهای شديدی با آنان شود ديگر حساب کار دستشان می‌آيد."
به گفته وی اين فيلم قصد "خيانت و ضربه زدن به جمهوری اسلامی ايران" را دارد.

وی افزوده بود: "در شرع و قانون داريم هر فردی که در جهت خيانت به نظام اسلامی حرکت کند و قدم بردارد محارب است و حکمش اعدام. حالا اين‌ها که آبروی نظام، شهدا و امام را به بازی گرفته‌اند محارب نظام نيستند؟"

فرج‌الله سلحشور از جمله فيلمسازان نزديک به حکومت ايران است که فعاليت هنری خود را با بازی در فيلم "توبه نصوح" (۱۳۶۱) به کارگردانی محسن مخملباف آغاز کرد.

سلحشور در سال‌های اخير کارگردانی مجموعه‌های تلوزيونی تاريخی- مذهبی مانند ايوب پيامبر، اصحاب کهف و يوسف پيامبر را برای صداوسيمای جمهوری اسلامی بر عهده داشته است.

فرج‌الله سلحشور خواستار اعدام سينماگران "خائن" شد

news-zamaneh — Tue, 20 Nov 2012 06:15:11 +0000

فرج‌الله سلحشور، فيلمساز طرفدار حکومت ايران ضمن انتقاد از سازندگان فيلم "يک خانواده محترم" گفت "اگر چهار نفر از اين خائنان اعدام شوند و برخوردهای شديدی با آنان شود ديگر حساب کار دستشان می‌آيد."

تارنمای افکارنيوز روز دوشنبه ۲۹ آبان‌ماه در واکنش به فيلم "يک خانواده محترم" به نقل از فرج‌الله سلحشور کارگردان سريال "يوسف پيامبر" ضمن بيان اين مطلب نوشت: "با احکام قوی هيچ کس جرأت خيانت پيدا نمی‌کند و می‌فهمد که نظام اهل مماشات بر سر اصول نيست."

تارنمای افکارنيوز، در مورد فيلم "يک خانواده محترم"، نخستين فيلم بلند داستانی مسعود بخشی نوشت: "افتضاحات سينمای کشورمان پايان ندارد. حالا بعد از «لاله» اين «يک خانواده محترم» است که با بودجه بيت‌المال ساخته شده و در جشنواره‌های خارجی قرار است سندی باشد برای بی‌آبرو کردن نظامی که با خون شهدا پرچمش بالاست."

به‌گفته محمد آفريده، تهيه‌کننده اين فيلم، "يک خانواده محترم" که تاکنون اکران رسمی نشده، ملودرام خانوادگی است که داستان آن در دل جنگ و بمباران تهران اتفاق می‌افتد. اين فيلم که در آن شخصيت اصلی از خارج به ايران آمده است، سعی دارد تغييراتی که افراد در طول جنگ می‌کنند را به تصوير بکشد. فيلم نگاهی به روند شکل‌گيری ديدگاه افراد پس از جنگ دارد.

افکارنيوز فيلم "يک خانواده محترم" را "آميخته با دروغ" دانسته و گفته است "نظام و شهدا را به مسخره گرفته است"

در گزارش افکارنيوز آمده است: "در اين «يک خانواده نامحترم» قرار نيست که فردی درباره‌اش پاسخگو باشد و يا حتی عذرخواهی کند، آخرش اين است که تهيه‌کننده آن که دستش در جيب سيما فيلم است می‌گويد: «ما می‌توانيم دو نسخه از فيلم تدوين کنيم. يک نسخه که با خيال راحت بتوانيد در داخل ايران نمايش دهيد و يک نسخه هم برای نمايش در خارج از کشور.»"

افکارنيوز اين فيلم را "آميخته با دروغ" دانسته و گفته است "نظام و شهدا را به مسخره گرفته است."

فرج‌الله سلحشور در گفت‌وگو با اين سايت با اشاره به اينکه سازندگان اين فيلم قصد "خيانت و ضربه زدن به جمهوری اسلامی ايران" را داشتند تأکيد کرد: "در شرع و قانون داريم هر فردی که در جهت خيانت به نظام اسلامی حرکت کند و قدم بردارد محارب است و حکمش اعدام. حالا اين‌ها که آبروی نظام، شهدا و امام را به بازی گرفته‌اند محارب نظام نيستند؟"

با اين حال برخی می‌گويند "يک خانواده محترم" خط قرمزهای جمهوری اسلامی را رد نکرده است و جنجال‌های مربوط به اين فيلم به مسائلی باز‌می‌گردد که هنوز ناروشن است.

اين فيلم توليد مشترک ايران و فرانسه و با حمايت و مشارکت مرکز سيمافيلم تهيه شده است اما حجت‌الاسلام حسين رحيم‌زاده، مدير گروه دفاع مقدس و انقلاب اسلامی سيمافيلم در سخنانی گفته است: "اين فيلم مورد قبول ما نيست و مشارکت آفريده با سيمافيلم در آستانه جشنواره کن لغو شد."

پس از آخرين اظهارنظر سيمافيلم و در واکنش به تمام اتهامات و ابهامات، محمد آفريده در سخنانی از ساخت اين فيلم عذرخواهی کرد.

با اين وجود، "يک خانواده محترم" بدون آنکه نمايش عمومی در ايران داشته باشد در شصت‌وپنجمين دوره جشنواره فيلم کن به نمايش گذاشته شد و مورد توجه منتقدان نيز قرار گرفت.

سینما به حکم ساندیس

Tue, 14 Jun 2011 06:57:17 +0000

سینمای ایران در هفته‌ای که گذشت

مجتبا یوسفی‌پور

مجتبا یوسفی‌پور - هفته‌ی گذشته به علت تعطیلات اول هفته و خاموشی چراغ سینما‌ها، هفته‌ی کم‌خبری بود. آنچه بیشتر در اخبار به چشم می‌آمد، حاشیه‌هایی بود که پرداختن به آن‌ها گرهی از مشکلات سینمای ایران نمی‌گشاید.

اما ظاهراً هم مسئولان سینمایی و هم سینماگران مایل هستند که بیشتر به این حاشیه‌ها بپردازند تا به اصل کار. به این ترتیب ما هم در گزارش این هفته از سینمای ایران ناگزیریم بیشتر به حاشیه‌ها بپردازیم تا اخباری که از سازندگی و خلاقیت و شور و شوق حکایت کند.

«مرهم» فیلمی دولتی است!

گفته‌های «علیرضا داوودنژاد» در انتقاد از معاونت سینمایی و سنگ‌اندازی‌های «جواد شمقدری» در تولید و نمایش فیلم «مرهم» با واکنش تند یاران و همراهان معاونت سینمایی در بنیاد سینمایی فارابی و مؤسسه‌ی رسانه‌های تصویری روبرو شد. همانطور که در گزارش دو هفته پیش هم اشاره کردیم، «داوودنژاد» ادعای معاونت سینمایی مبنی بر حمایت از تولید و نمایش فیلم «مرهم» را کذب خوانده بود و بنا به گفته‌ی او، «مرهم» فیلمی است که با بودجه‌ی خصوصی ساخته شده است.
این‌بار برخلاف روال معمول، خود شخص معاون و یا سخنگوی همیشگی‌اش «علیرضا سجادپور» واکنشی نشان ندادند و گویا بهتر دیدند تا یاران دیگرشان را به میدان بفرستند. «محمدرضا عباسیان» مدیرعامل مؤسسه‌ی رسانه‌های تصویری با بیان این نکته که فیلم «مرهم» با کمک ۱۲۰ میلیون تومانی این مؤسسه ساخته شده است، گفت که به همین علت این مؤسسه به طور قانونی مالک این فیلم محسوب می‌شود. او همچنین این مؤسسه را زیرمجموعه‌ای از معاونت سینمایی معرفی کرد که در راستای اهداف آن معاونت کار می‌کند. او در بخشی دیگر از سخنانش با گلایه از گفته‌ی «داوودنژاد» در «برنامه تلویزیونی هفت» مبنی بر اینکه «مدیران فرهنگی اجازه بدهند ما کارمان را بکنیم» گفت: «اگر قرار است که اجازه بدهیم شما کاری بکنید که می‌شود فیلم «هشت‌پا» و «ملاقات با طوطی». اتفاقاً چون مدیران فرهنگی نظارت داشتند فیلم‌های «نیاز» و «مرهم» را ساختید. این دو فیلم از دل سیستم دولتی بیرون آمده است. در صورتی که فیلم‌های دیگر ایشان در سیستم خصوصی خودشان تولید شده است.»
از سوی دیگر روابط عمومی بنیاد سینمایی فارابی نیز با انتشار متنی ضمن دعوت از «داوودنژاد و سایر دوستان» در انصاف داشتن در قضاوت، با اشاره به وام ۱۰۶ میلیون تومانی بنیاد سینمایی فارابی به «داوودنژاد» اعلام کرد: «باید توجه داشت که حمایت‌های بنیاد سینمایی فارابی و مؤسسه‌ رسانه‌های تصویری بر اساس اهداف و سیاست‌های معاونت امور سینمایی و از محل اعتبارات این معاونت به فیلم «مرهم» اختصاص یافته است.»

فیلم «پایان‌نامه» بعد از ۱۲ روز فروش و در اختیار داشتن ۲۱ سینما تنها موفق شده بود تا حدود ۵۳ میلیون تومان فروش داشته باشد، در حالی‌که فیلم «جرم» تازه‌ترین ساخته‌ی مسعود کیمیایی که همزمان با این فیلم نمایش عمومی خود را آغاز کرد، با در اختیار داشتن ۲۶ سینما در همین مدت توانست حدود ۲۱۶ میلیون تومان در تهران فروش داشته باشد.

نکته‌ی جالب دیگری که هر دو زیرمجموعه‌های «معاونت سینمایی» به آن اشاره می‌کنند، برخورد نادرست و حذف سلیقه‌ای این فیلم در جشنواره‌ی فیلم فجر است. البته هم بنیاد فارابی و هم مدیر عامل مؤسسه رسانه‌های تصویری دلیل راه نیافتن فیلم «مرهم» به جشنواره فیلم فجر را سلیقه‌ی داوران بیان کرده و آن را نشانه‌ای از استقلال رأی آنان می‌دانند.

شاید بد نباشد دوباره فهرست فیلم‌های بخش مسابقه‌ی جشنواره فیلم فجر سال گذشته را مرور کنیم و بعد ببینیم آیا واقعاً فیلم‌هایی چون «پایان‌نامه» و «اخراجی های۳» از فیلم «مرهم» بهتر بودند؟ آیا هیأت انتخاب جشنواره‌ سال قبل به‌راستی شهامت این را دارد که منکر هرگونه فشار خارجی در انتخاب فیلم‌ها شود و سلیقه و سطح دانش و سواد سینمایی خود را بار دیگر زیر سؤال ببرند؟

ما با فحشا مخالف نیستیم، با سینما مخالفیم!

هفته‌ی گذشته به علت سالروز مرگ «آیت‌اله خمینی» بیشتر اظهارنظرهای اهالی سینما نیز به شکلی مرتبط با این موضوع بود. به چند مورد آن مانند اظهار نظر وزیر ارشاد اسلامی در گزارش هفته‌ی قبل اشاره کردیم.

اما این هفته می‌پردازیم به بیانات گهربار «فرج الله سلحشور»، فیلمساز ارزشی سینما و تلویزیون ایران، که همواره در گفته‌هایش کلیت سینمای ایران را زیر سؤال می‌برد و گویا جز خود و ساخته‌های خود هیچ فیلم و فیلمسازی را درست و یا به تعبیر خودش «اسلامی» نمی‌داند.

سلحشور در ارتباط با سینمای پس از انقلاب گفت: «امام می‌خواستند در این سینما بی‌حیایی و مسخرگی و زنان بی‌پروا، ترویج فمینیسم، ترویج فرزندسالاری و غیره نباشد.» به گفته‌ی سلحشور تنها تغییر در سینمای پس از انقلاب «حفظ تقریبی حجاب» بوده است و جز این ذره‌ای با سینمای زمان شاه فرق نکرده است. او در پایان گفته‌هایش درباره‌ی سینمای پس از انقلاب، به تشخیص خودش علت‌های اصلی عدم تغییرات بنیادین در سینمای ایران را برشمرد و گفت: «سینماگران ما تربیت‌شدگان اندیشه‌های پیش از انقلاب اسلامی و هالیوود و شاید باید گفت تربیت‌شدگان کمپانی‌های صیهونیستی هستند نه مکتب اسلامی.» او البته راهکاری هم برای رسیدن به سینمای ایده‌آلش ارائه کرد و گفت به جای یادگرفتن از هالیوود «ایران باید برای سینمای خود یک الگوی اسلامی طراحی کند که برگرفته از هیچ الگوی دیگری جز اسلام نباشد.»
احتمالاً یکی از نمونه‌های موفق بی‌توجهی به سینمای هالیوود، مجموعه‌های تلویزیونی «مردان آنجلس» و «یوسف پیامبر» هستند که هنوز ماجرای دزدیدن فیلمنامه‌ی دومی توسط فیلمساز تربیت‌یافته در مکتب اسلام و همچنین اعتراض دختر فیلمساز به موضوع ترویج «تعدد زوجین» در آن مجموعه‌ی تلویزیونی فراموش نشده است.

سینما با ساندیس

پس از فیلم «اخراجی‌های ۳» که با انواع و اقسام ترفند‌ها مانند دادن بلیط نیم بها به ادارات و بردن گروهی تماشاگران از ارگان‌های مختلف دولتی به تماشای فیلم، به پرفروش‌ترین فیلم سال تبدیل شد، اینک سازندگان برادر کوچک‌تر آن فیلم یعنی فیلم «پایان‌نامه» هم برای بالابردن فروش این فیلم از هر روش ممکن استفاده می‌کنند.

بنا به آمار اعلام‌شده، این فیلم با وجود تبلیغات خوب و دادن وعده‌ی برنده شدن سکه و ماشین به تماشاگرانش، هنوز نتوانسته است تماشاگران را به سینما‌ها بکشاند و فروش فیلم آن‌چنان پائین بوده که تا یک هفته بعد از آغاز اکران، پخش‌کننده‌ی فیلم از اعلام آمار فروش آن طفره می‌رفت.
حال در تازه‌ترین اقدام «جبرئیل فیلم»، پخش‌کننده‌ی فیلم «پایان‌نامه» دست به توزیع بن‌های تخفیف ۵۰ درصدی در برخی محلات زده است. بنا به گفته‌ی این پخش‌کننده، بلیط‌های نیم‌بها در محلاتی که سینماهای نمایش فیلم قرار دارند در میان همسایه‌ها و به منظور تقدیر و تشکر از آن‌ها برای تحمل مشکلات ناشی از همجواری با سینما‌ها تقسیم می‌شوند.
به قول ظریفی، نمایش این فیلم کم‌فروش و خلوت بودن سینما‌ها و بالطبع عدم رفت و آمد و شلوغی برای چند هفته در این محلات خود بهترین تقدیر و تشکر از همسایگان است، دیگر نیازی به بلیط نیم‌بها نیست!
بر اساس آمار فروش، فیلم «پایان‌نامه» بعد از ۱۲ روز فروش و در اختیار داشتن ۲۱ سینما تنها موفق شده بود تا حدود ۵۳ میلیون تومان فروش داشته باشد، در حالی‌که فیلم «جرم» تازه‌ترین ساخته‌ی مسعود کیمیایی که همزمان با این فیلم نمایش عمومی خود را آغاز کرد، با در اختیار داشتن ۲۶ سینما در همین مدت توانست حدود ۲۱۶ میلیون تومان در تهران فروش داشته باشد. اگر بنا به تشکر و پوزش از همسایگان باشد، دست‌کم بر سازندگان فیلم «جرم» واجب‌تر است تا به خاطر ایجاد شلوغی در محلات، از همسایگان عذرخواهی کنند!
به هرحال پس از این ترفندها، اکنون پخش‌کننده‌ی فیلم گفته است که اکران حقیقی «پایان‌نامه» بعد از ۱۴ روز تازه از این هفته آغاز می‌شود. باید ببینیم آیا این بلیط‌های نیم‌بها و وعده و وعیدهای پخش‌کننده تا هفته‌ی دیگر تغییری در میزان فروش این فیلم ایجاد می‌کند یا نه.

اما حاشیه‌های سینمایی این هفته...

در سال‌های اخیر بسیاری از بازیگران بخت خود را در عرصه‌ی موسیقی و خوانندگی نیز آزمودند. جدا از ستاره‌ای مانند «محمدرضا گلزار» که از دنیای موسیقی وارد سینما شد و در کنار آن همچنان به موسیقی نیز می‌پردازد، بازیگرانی چون «مهران مدیری»، «امین حیایی»، «شهاب حسینی» و «حامد بهداد» نیز به خواندن روی آوردند و آلبوم‌های موسیقی خود را روانه‌ی بازار کردند، هرچند در ‌‌نهایت معمولاً کنسرت‌های این بازیگران نسبت به آلبوم‌هایشان از اقبال عمومی بیشتری برخوردار شدند.
اما آخرین ستاره‌ای که قصد دارد به‌زودی آلبوم موسیقی‌اش را روانه‌ی بازار کند کسی نیست جز «بهرام رادان» که گویا پس از بازی کردن نقش یک خواننده و خواندن قطعاتی در فیلم «سنتوری» به موسیقی علاقمند شده و قصد دارد در این زمینه نیز بخت خود را بیازماید. بنا به خبر روزنامه‌ی «تماشا» آلبوم این بازیگر در ترکیه آخرین مراحل میکس و مسترینگ را می‌گذراند و شامل قطعاتی به فارسی و انگلیسی است.

اما حاشیه‌ی دوم بر می‌گردد به دعوای «فریبز عرب‌نیا» و «حامد بهداد» که همچنان ادامه دارد و ظاهراً برخی از روزنامه‌ها و وب‌سایت‌ها که معمولاً با انتشار چنین اخباری خواننده جذب می‌کنند نیز با دامن زدن و پر و بال دادن به آن، آتش تنور این دعوا را تند‌تر می‌کنند. یکی از این مجله‌ها در مصاحبه‌ای با «بهداد»، با تأیید ضمنی شکل تند برخورد او می‌نویسد: «نامه‌ای که حامد بهداد منتشر کرد، نشان داد او هر چقدر روی پرده سینما سرکش و طغیانگر است، در زندگی شخصی‌اش هم این خصیصه را یدک می‌کشد؛ و اگر عصبان او روی پرده به دل می‌نشیند، ناشی از آن است که این سرکشی در زندگی شخصی او هم جاری است. مگر از حامد توقع دیگری می‌رفت؟» بالطبع بعد از چنین تأییدی، «بهداد» نیز در دفاع از نامه‌ی توهین‌آمیزش به «عرب‌نیا» گفت: «چند بار تحملش کردم، اما دیگر تحمل جایز نیست. من که از او نمی‌ترسم، دیگر نمی‌شد ساکت بنشینم و به توهین‌های او گوش کنم. من شروع‌کننده نبودم. قدم اول را او گذاشت نه من. وقتی یک نفر به دیگری توهین می‌کند و این اجازه را به خودش می‌دهد، پس این اجازه را به دیگران هم می‌دهد که به او اهانت کنند! و برعکس وقتی یک نفر به دیگری احترام گذاشت، یعنی اینکه به او هم باید احترام گذاشت.»

از آن سو جمعه شب این هفته «عرب‌نیا» برای بار سوم در برنامه‌ی تلویزیونی «هفت» حضور پیدا کرد و به برخی از این حاشیه‌ها پاسخ گفت. او با اشاره به نقش برخی از مطبوعات در این حاشیه‌سازی‌ها گفت: «جامعه‌ی بازیگری جامعه‌ی آبرومندی است و برای فرهنگ این کشور مهم است. مطبوعاتی که چنین بازاری را درست می‌کنند، به فکر تیراژشان هستند. این‌روز‌ها به جای نقد، تهمت و توهین باب می‌شود. ما نفرت‌انگیزی را رواج می‌دهیم.»

با این تفاصیل تا وقتی که این معرکه آتش‌بیار دارد، این حاشیه‌ها نیز ادامه خواهند یافت.

عکس‌ها (از بالا به پایین):

عکس نخست: رضا داوودنژاد و طناز طباطبایی در صحنه‌ای از فیلم «مرهم»

طناز طباطبایی و کبری حسن‌زاده در صحنه‌ی دیگری از فیلم «مرهم»
فرج‌الله سلحشور، کارگردان
بن بلیط نیم‌بهای فیلم «پایان‌نامه»
بهرام رادان در فیلم «سنتوری» ساخته‌ی «داریوش مهرجویی»
فریبرز عرب نیا و حامد بهداد

در همین زمینه:

::جشن ما وقتی است که ظلم نباشد، گزارش هفتگی سینمای ایران از مجتبا یوسفی پور::

::گزارش مجبتبا یوسفی‌پور از حاشیه‌های فیلم «مرهم»::