هدی صابر

هدی صابر: من امشب در سر شوری دارم

Sat, 07 Jul 2012 21:59:09 +0000

مجموعه برنامه‌های رادیویی «ترانه‌های زندان»

بهداد بردبار و زهرا باقری‌شاد

بهداد بردبار و زهرا باقری شاد- بخش دوم مجموعه برنامه‌های «ترانه‌های زندان» را به هدی صابر، فعال ملی مذهبی و زندانی سیاسی که با صدای گرمش از ترانه‌های جاودان خاطرات بسیاری را به یادگار گذاشته است، اختصاص داده‌ایم.

هدی صابر در ۲۱ خرداد ‌ماه ۱۳۹۰ بر اثر ایست قلبی درگذشت؛ مرگی که در پی اعتصاب غذا از سوی او، ضرب و شتم توسط مسئولان زندان و سهل‌انگاری آن‌ها در انتقال او به بیمارستان رخ داد. هدی صابر گفته بود که در اعتراض به مرگ هاله سحابی، دست به اعتصاب غذا می‌زند.

در این برنامه، سعید پورحیدر، روزنامه‌نگاری که پس از انتخابات بازداشت شد، از مرگ هدی صابر می‌گوید.

سعید پورحیدر از روزنامه‌نگاران سابق سرویس سیاسی برخی روزنامه‌های اصلاح‌طلب پس از انتخابات ریاست جمهوری دو بار بازداشت شد.

سعید پورحیدر بار اول ۱۶ بهمن سال ۸۸ در منزل توسط مأموران وزارت اطلاعات بازداشت شد. او در آن زمان به مدت یک ماه در بند ۲۴۰ اوین در انفرادی به‌سر برد. او را بار دوم در ۱۸ مهر ۸۹ پس از احضار به دادسرای اوین بازداشت کردند. او در آن زمان روانه بند ۳۵۰ شد و پس از ۵۲ روز و اعلام رأی دادگاه تجدید نظر به پنج سال زندان محکوم شد.

با توجه به تأیید رأی بدوی آقای پورحیدر از ایران خارج شده و هم‌اکنون در خارج از ایران به‌سر می‌برد.

مهسا امرآبادی، روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی

در این برنامه همچنین یادی می‌کنیم از مهسا امرآبادی، روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی که آخرین بار پس از بازداشت، به یک سال زندان محکوم شد و هم‌اکنون در زندان به‌سر می‌برد. هفته‌ای که گذشت مصادف بود با سالروز تولد این روزنامه‌نگار زندانی.

در این برنامه بخش‌هایی از ترانه «مرغ سحر» با شعر جاودان ملک‌الشعرای بهار مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین ترانه «غوغای ستارگان» یا «امشب در سر شوری دارم» را با صدای دلکش می‌شنوید.

«غوغای ستارگان»، ترانه‌ای است با شعر کریم فکور و آهنگ‌سازی همایون خرم در مقام وصال. اجرای اصلی این ترانه با صدای پروین است. بعد‌ها خوانندگانی چون دلکش، محمد اصفهانی، ستار و شکیلا آن را بازخوانی کرده‌اند.

بخش دوم از مجموعه ترانه‌های زندان را می‌توانید از طریق فایل صوتی بشنوید:

منابع:
شهادت ۶۴ زندانی سیاسی درباره ضرب و شتم هدی صابر در هشتمین روز اعتصاب غذایش
گزارش سعید پورحیدر، روزنامه‌نگار، از شکنجه در زندان اوین

در همین زمینه:
درباره کریم فکور و ترانه «غوغای ستارگان»، محمود خوشنام، رادیو زمانه
آن شحنه در ولایت ما هیچکاره نیست، ترانه‌های اعتراضی در ایران، رادیو زمانه، محمود خوشنام

ویدئو:آوازخوانی هدی صابر

بهمن احمدی امويی با دست‌بند و پابند به زندان رجايی‌شهر منتقل شد

Tue, 12 Jun 2012 11:20:55 +0000

بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار زندانی در اوين به زندان رجايی‌شهر در شهر کرج منتقل شده است.

به گزارش تارنمای ادوار نيوز، به دنبال حمله شب گذشته مأموران زندان اوين به بند ۳۵۰ و انتقال شش تن از زندانيان به سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ اين زندان، نيمه‌شب گذشته بهمن احمدی امويی، روزنامه‌نگار زندانی از سلول انفرادی ۲۰۹ به زندان رجايی‌شهر کرج منتقل شده است.

بنابر اين گزارش، بهمن احمدی امويی، ساعت يک نيمه‌شب در حالی که اجازه جمع‌آوری وسايل خود از بنده ۳۵۰ را نداشته با وضعيت نامناسبی با دمپايی، زيرپيراهن، پيژامه و بستن دست‌بند و پابند به وی، به قرنطينه زندان رجايی‌شهر کرج و بامداد امروز نيز به بند زندانيان سياسی اين زندان منتقل شد.

تارنمای کلمه، نيز در خبری ديگر از توهين و بی‌احترامی به بهمن احمدی امويی به هنگام ورود توسط مأموران زندان رجايی‌شهر خبر داده است.

امويی در بدو ورود به زندان رجايی‌شهر همراه با توهين و بی احترامی از سوی ماموران زندان برهنه و تفتيش شده است

در گزارش کلمه آمده است که امويی در بدو ورود به زندان رجايی‌شهر همراه با توهين و بی احترامی از سوی ماموران زندان برهنه و تفتيش شده است.

شماری از زندانيان سياسی مستقر در بند ۳۵۰ زندان اوين که شب گذشته قصد داشتند در سالروز اعتراضات مردمی به نتايج انتخابات بحث‌برانگيز ۲۲ خرداد ۸۸ و همچنين در نخستين سالگرد درگذشت هدی صابر، مراسم يادبودی در زندان اوين تدارک ببينند با ممانعت مأموران امنيتی روبه‌رو شده و درگيری نسبی ميان زندانيان سياسی با نيروهای گارد ويژه زندان اوين به‌وجود آمد.

بنابر اين گزارش، به دنبال اين موضوع مأموران امنيتی شش زندانی سياسی بند ۳۵۰ اوين را به سلول‌های انفرادی بند امنيتی ۲۰۹ منتقل کردند.

بهمن احمدی امويی، سعيد جلالی‌فر، سعيد متين‌پور، آرش سقر، فرشاد قربان‌پور و جواد عليخانی شش زندانی هستند که گفته می‌شود پس از درگيری با گارد ويژه مستقر در بند ۳۵۰ به سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ منتقل شده‎اند و در ادامه اين روند نيمه‌شب گذشته بهمن احمدی امويی به زندان رجايی‌شهر منتقل شده است.

هم‌اکنون شماری از زندانيان سياسی پس از انتخابات بحث‌برانگيز ۲۲ خرداد ۸۸، نظير احمد زيدآبادی، حشمت الله طبرزدی، مسعود باستانی، عيسی سحرخيز، مهدی محموديان، رسول بداغی و مجيد توکلی در زندان رجايی‌شهر کرج دوران محکوميت خود را سپری می‌کنند.

انتقال شش زندانی بند ۳۵۰ به سلول‌های انفرادی

Tue, 12 Jun 2012 04:53:24 +0000

در پی ممانعت مسئولان زندان از برگزاری مراسم نخستين سالگرد درگذشت هدی رضازاده صابر زندانی سياسی که خرداد گذشته بر اثر اعتصاب غذا در زندان اوين جان باخت، منابع خبری در ايران از انتقال شش زندانی سياسی بند ۳۵۰ زندان اوين خبر داده‌اند.

بنا بر گزارش تارنمای "ندای سبز آزادی" شماری از زندانيان سياسی مستقر در بند ۳۵۰ زندان اوين که شب گذشته قصد داشتند در سالروز اعتراضات مردمی به نتايج انتخابات بحث‌برانگيز ۲۲ خرداد ۸۸ و همچنين در نخستين سالگرد درگذشت هدی صابر، مراسم يادبودی در زندان اوين تدارک ببينند با ممانعت مأموران امنيتی روبه‌رو شده و درگيری نسبی ميان زندانيان سياسی با نيروهای گارد ويژه زندان اوين به‌وجود آمد.

بنابر اين گزارش، به دنبال اين موضوع مأموران امنيتی شش زندانی سياسی بند ۳۵۰ اوين را به سلول‌های انفرادی بند امنيتی ۲۰۹ منتقل کرده‌اند.

اين زندانيان سياسی، طی روزهای گذشته به جای شرکت در برنامه آمارگيری، با حضور در محوطه هواخوری بند ۳۵۰ زندان اوين، به خواندن سرودهايی چون "يار دبستانی من" و "ای ايران" و سردادن شعارهايی که در ايام اعتراضات خيابانی جنبش سبز از سوی مردم سر داده شد پرداخته‌اند

تنش‎ها در بند ۳۵۰ زندان اوين پس از آن صورت گرفته است که مأموران زندان امروز با قطع‌کردن برق بند ۳۵۰ از برگزاری هرگونه مراسمی در اين بند ممانعت به عمل آوردند و پس از آن‌که تلاش کردند زندانيان را به اجبار به اتاق‌های خود بفرستند، فضای بند متشنج شد و در پی آن نيروهای گارد ويژه در بند ۳۵۰ مستقر و با زندانيان معترض برخورد کرده‌اند.

اين تنش‌ها از زمانی در بند زندانيان سياسی اوج گرفت که تعدادی از زندانيان بند ۳۵۰ به‌مناسبت ايام سومين سالگرد آغاز جنبش سبز ايران و اولين سالگرد درگذشت هدی صابر در روزهای گذشته به نشانه اعتراض، از حضور در برنامه آمارگيری بامدادی در اين بند که روزانه از سوی مسئولان زندان اوين انجام می‌شود سر باز زده‌اند.

همچنين بنابر گزارش رسيده به تارنمای "ادوارنيوز" ارگان رسمی سازمان دانش‌آموختگان ايران (ادوار تحکيم وحدت) از گروه‌های منتقد دولت، اين زندانيان سياسی، طی روزهای گذشته به جای شرکت در برنامه آمارگيری، در ساعت هشت بامداد با حضور در محوطه هواخوری بند ۳۵۰ زندان اوين، به خواندن سرودهايی چون "يار دبستانی من" و "ای ايران" و سردادن شعارهايی که در ايام اعتراضات خيابانی جنبش سبز از سوی مردم سر داده شد پرداخته‌اند.

گزارش "ادوار نيوز"همچنين می‎افزايد: "خبرهای دريافتی حاکی است روز گذشته (دوشنبه، ۲۳ خرداد ۹۱) تعدادی از زندانيان سياسی بند ۳۵۰ به‌منظور پاسداشت شهيد هدی صابر دست به روزه سياسی زدند و ضمن آن به نشانه اعتراض به افزايش محدوديت‌ها و اعمال فشارهای روانی از سوی دستگاه قضايی و نهادهای امنيتی بر زندانيان از حضور در سالن ملاقات و ديدار با خانواده‌های خود خودداری کردند."

دوشنبه هفته قبل و در سال روز تولد امام اول شيعيان که از سوی جمهوری اسلامی ايران "روز پدر" ناميده شده و تعطيلی عمومی است، به بهانه اين موضوع، امکان ملاقات از زندانيان سياسی بند ۳۵۰ اوين سلب شده و مسئولان زندان حتی به زندانيان اجازه تماس تلفنی با خانواده خود را هم نداده‌اند.

ابوالفضل قديانی، محسن ميردامادی، عبدالله مومنی، علی‌رضا بهشتی شيرازی، فيض‌الله عرب‌سرخی، مجيد اسدی، علی‌رضا رجايی، عماد بهاور، بهمن احمدی امويی، محمد فريد طاهری قزوينی، اميرخسرو دليرثانی، رضا بنی‌تبار، سيامک قادری، جعفر گنجی، محمد داوری، مزدک علی‌نظری، جواد عليخانی، مصطفی نيلی، مهدی خدايی، محمدرضا مقيسه و چند زندانی غيرسرشناس که "ادوارنيوز" بدون ذکر نام کوچک‌شان، خسروی، معزی، نظری و عطا عنوان کرده، از جمله زندانيان شرکت‌کننده در اين "اعتصاب ملاقات" و "روزه سياسی" بودند.

ردپای مرگ در زندان‌های ایران

Babak M — Sat, 26 May 2012 19:59:59 +0000

نعیمه دوستدار

نعیمه دوستدار ـ حسین رونقی ملکی، زندانی سیاسی که با حکم ۱۵ سال حبس تعزیری در زندان اوین است، برای چندمین بار در اعتراض به وضعیت نامناسب جسمی و بیماری شدید کلیوی‌اش دست به اعتصاب غذا زده است.

در حالی که نگرانی‌ها از عواقب این اعتصاب غذا بالا گرفته، پدر حسین رونقی در گفت‌وگو با رسانه‌ها، وضعیت جسمی فرزندش را چنین شرح داده است: "کلیه‌ حسین از کار افتاده است. حسین مجبور شده از روز شنبه دست به اعتصاب غذا بزند و وضع کلیه‌اش هم خیلی وخیم است. اگر در این وضعیت بماند، کشته خواهد شد."

نخستین بار خانواده رونقی در یکی از ملاقات‌ها با دیدن ترک‌های روی لب او به بیماری‌اش پی می‌برند و با پیگیری‌های فراوان، متوجه بیماری کلیوی او می‌شوند. از زمان بازداشت او در سال ۱۳۸۸ تاکنون، بیماری کلیوی حسین رونقی شدت گرفته است. گر‌چه چند عمل جراحی روی او صورت گرفته، اما به دلیل موافقت نکردن نهادهای امنیتی با مرخصی استعلاجی این زندانی سیاسی، هربار این عمل‌های جراحی با عفونت مجدد کلیه‌های او ناموفق مانده‌اند. خانواده او همچنین به تزریق آمپول‌های مسکن غیرمجاز و حاوی مرفین به فرزندشان به عنوان یکی از دلایل وخیم‌تر شدن وضعیت کلیه‌های او اشاره می‌کنند و نگران از دست رفتن کلیه دیگر او هستند. به‌گفته پزشکان، براساس سی‌تی‌اسکن جدیدی که از کلیه‌های حسین رونقی ملکی گرفته شده، کلیه چپ او به طور کامل از کار افتاده است و باید تخلیه شود. پزشکان گفته‌اند وضعیت کلیه راست او نیز به‌هیچ‌وجه رضایتبخش نیست و اگر به‌زودی جراحی نشود، از کار خواهد افتاد.

پدر حسین رونقی ملکی: "کلیه‌ حسین از کار افتاده است. حسین مجبور شده از روز شنبه دست به اعتصاب غذا بزند و وضع کلیه‌اش هم خیلی وخیم است. اگر در این وضعیت بماند، کشته خواهد شد."

«عزراییل، مقصر اصلی»

در حالی که وضعیت حسین رونقی ملکی به عنوان یکی از زندانیان سیاسی بیمار در ایران مورد توجه فعالان حقوق بشر و نهادهای بین‌المللی قرار گرفته است، مسئولان امنیتی ایران از ارائه هر توضیحی در این‌ زمینه خودداری می‌کنند و در اظهار نظری از سوی یکی از مسئولان سابق دادستانی ایران، مرگ زندانیان سیاسی موضوعی طبیعی قلمداد شده است.

محمود سالار کیا، معاون دادستان تهران در امور زندان‌ها در دوران حوادث پس از انتخابات، در پاسخ به پرسش مسیح علی‌نژاد در مورد مرگ زندانیان در زندان‌های ایران گفته است: "مگر عزراییل به زندان نمی‌رود؟ عزراییل همه جا می‌رود. مگر درهای زندان را بسته‌اند و گفته‌اند این‌جا کسی نمیرد؟ عزراییل وقتی می آید، دیگر کوه و دشت و زندان نمی‌شناسد."

ماده ۱۰۳ آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تامینی و تربیتی ایران به صراحت بیان می‌کند "در موارد ضروری خروج محکوم از زندان برای معالجه باید با تایید بهداری زندان انجام شود و اجازه آن با رئیس موسسه یا زندان و موافقت قاضی ناظر است."

پیش از این نیز، مرگ مشکوک رضا هدی صابر در زندان اوین، به دلیل عدم رسیدگی به موقع به وضعیت او که به دنبال اعتصاب غذا در اعتراض به مرگ کشکوک هاله سحابی رخ داده بود، از سوی مقامات قضایی ایران به عنوان مرگی طبیعی و بدون مقصر اعلام شد. سخنگوی قوه قضاییه ایران در نشست خبری روز دوشنبه، اول خرداد، در تهران در مورد پرونده‌های مرگ هاله سحابی و رضا هدی‌ صابر گفت: "در این پرونده‌ها نتیجه‌گیری شد و آخرین نظریات پزشكی قانونی هم اعلام شد كه طبق آن كسی در این خصوص مقصر نیست."

هفته گذشته نیز یک زندانی سیاسی دیگر به نام منصور رادپور در زندان رجایی شهر کرج درگذشت که از مدت‌ها پیش دچار بیماری بود و به دلیل عدم رسیدگی به وضعیت سلامتش، سرانجام بر اثر سکته مغزی از دنیا رفت.

زندانیان، محروم از درمان

ماده ۱۰۳ آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تامینی و تربیتی ایران به صراحت بیان می‌کند "در موارد ضروری خروج محکوم از زندان برای معالجه باید با تایید بهداری زندان انجام شود و اجازه آن با رئیس موسسه یا زندان و موافقت قاضی ناظر است. در موارد فوری محکوم بیمار به دستور پزشک یا بهداری زندان و با اجازه رئیس موسسه یا زندان یا جانشین او به بیمارستان اعزام می‌گردد و مراتب باید در اسرع وقت به صورت کتبی به قاضی ناظر گزارش شود".

ماده ۱۱۳ همین آیین‌نامه همچنین بیان می‌کند که زندانیان به محض احساس کسالت باید جریان را به مسئول امور نگهبانی زندان اطلاع داده و با اخذ معرفی‌نامه به بهداری موسسه یا زندان اعزام و دارو و دستورهای لازم پزشکی را دریافت کنند.

محمود سالار کیا، معاون دادستان تهران در امور زندان‌ها در دوران حوادث پس از انتخابات: "مگر عزراییل به زندان نمی‌رود؟ عزراییل همه جا می‌رود. مگر درهای زندان را بسته‌اند و گفته‌اند این‌جا کسی نمیرد؟ عزراییل وقتی می‍‌‌‌آید، دیگر کوه و دشت و زندان نمی‌شناسد."

علاوه بر حسین رونقی ملکی، در حال حاضر زندانیان سیاسی دیگری هم هستند که اخباری مبنی بر وضعیت نگران‌کننده جسمی آن‌ها منتشر می‌شود. بر اساس تازه‌ترین اخبار، فرح واضحان، زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین، وضعیت جسمی وخیمی دارد و مسئولان از انتقال او به بیمارستان جلوگیری می‌کنند.

فرح واضحان که به ۱۷ سال حبس تعزیری محکوم است، به دلیل درد در ناحیه‌ شکم به بهداری زندان منتقل شده است و پزشک‌ها در بهداری زندان اوین تشخیص داده‌اند که باید هرچه سریع‌تر به بیمارستانی خارج از زندان برای انجام عمل جراحی منتقل شود، اما مسئولان زندان، این زندانی را تنها با تزریق یک آمپول مسکن دوباره به بند نسوان بازگردانده‌اند.

یکی دیگر از زندانیان سیاسی که دچار مشکلات جسمی است، سید مصطفی تاج‌زاده است که به تازگی در زندان دچار مشکل بینایی شده است و چشمان او تار می‌بیند. به گزارش وب‌سایت کلمه، بیماری‌هایی که آقای تاجزاده پیش از این به آن‌ها مبتلا بوده مانند نقرس و سینوزیت و آرتروز گردن نیز باقی است و با وجود آن‌که چند ماه قبل درخواست ام.آر.آی داده شده و پزشک قانونی هم تایید کرده است، بازهم مقامات امنیتی مانع انجام مراحل تشخیص پزشکی و درمانی برای این زندانی سیاسی شده‌اند.

هدی صابر، در پس آرمان‌ها و الگوها

Wed, 28 Mar 2012 13:07:00 +0000

حمید مافی

"بابی ساندز" تنها نام خیابانی در تهران نیست. بلکه بسیاری، او را نمادی از آزادگی و استقامت می‌دانند. در میان همه خبرهای خوب و بد ایران در سالی که گذشت، خبر سفر همیشگی هدی صابر، که عده‌ای او را "بابی ساندز ایران" نامیدند، در روزهای پایانی سال یک بار دیگر به برخی رسانه‌ها راه یافت. چرا که او متولد روزهای پایانی اسفند بود که خرداد سال ۹۰ جسم بی‌جانش از زندان بازگشت.

صابر که پس از انقلاب چندین‌بار بازداشت شد و زندان‌های چند ساله را تجربه کرد، در آخرین بازداشتش پس از اعتصاب غذایی ده‌روزه و آن‌گونه که همبندی‌هایش در زندان اوین شهادت دادند، بر اثر ضرب و شتم از سوی ماموران بهداری اوین، زندان را برای همیشه ترک کرد.

سال نود خورشیدی را به نام هر یک از خبرسازان سال می‌توان نام‌گذاری کرد اما نمی‌توان هدی صابر را فراموش کرد، که به یادمان آورد که بهای آزادی و مقاومت در برابر ستم، بهای سنگینی است و به گفته رضا علیجانی، جانش را بر عهدش گذاشت. مردی که رسانه‌ها از مرگ او نوشتند. اما کمتر از زندگی‌اش، اندیشه‌ها و منش‌اش در مبارزه سخنی رفت.

هدی صابر دلباخته حنیف‌نژاد بود. شاید همین دلباختگی او به حنیف‌نژاد به عنوان یک الگوی کامل، سبب شده تا دوستانش به نقل از او روایت کنند که " انسان یا باید اثر به جا بگذارد، یا نهاد و یا شاگرد."

سوال این بود که هدی صابر که بود و چرا تا هنگامی که زنده بود، کمتر به چشم آمد؟ آیا او نیز در شمار کسانی بود که پس از پایان زندگی کشف می‌شوند؟ آیا می‌توان او را در شمار چهره‌های کامیاب تاریخ ایران قرار داد یا تنها چهره‌ای خوش‌نام بود که آرمان‌هایش برای ایران فردا، ناتمام یا ناکام ماند؟

آرمان‌گرای ناب

تقی رحمانی که عمر دوستی و همراهی‌اش با هدی صابر به پانزده سال رسیده است، از او به عنوان انسانی چندبعدی یاد کرده که آرمان‌گرا بود و تنزه‌طلب. به باور تقی رحمانی، او در زندگی‌اش چند الگو داشته است؛ حنیف‌نژاد نماد مبارزه و سازمان‌دهی، مصدق نماد ملی‌گرایی، تختی نماد جهان‌پهلوانی، طالقانی نماد مذهب، بازرگان نماد نظم و پهلوان حسن رزاز که قهرمانی فنی و جوانمرد بود و نشان پوریای ولی داشت.

او می‌گوید: " آنچه من از بینش هدی دریافتم، دو ویژگی متفاوت بود که تا پایان عمر این دو ویژگی را با خود حمل کرد؛ یکی روحیه کار‌شناسی مهندس سحابی که با هویت و منافع ملی ایران پیوند می‌خورد و پوشش مذهبی نیز به همراه داشت و دیگری تأثیری که از حنیف‌نژاد گرفته بود؛ نوعی ترقی‌خواهی سیاسی که معتقد بود از دیدگاه‌های مذهبی‌اش ناشی شده است.

او با این تأثیر به مهندس بازرگان نیز پیوند خورده بود. در نتیجه گاهی یک چریک تمام‌عیار بود و گاهی یک کار‌شناس ملی. این دو نگاه گاهی از او چهره‌ای متعارض می‌ساخت. این نگاه آرمانی در دید کلان خوب بود، اما گاهی با اشکالاتی روبه‌رو می‌شد. "

رحمانی براین باور می‌گوید که من به آن آرمانگرایی ذهنی "ناب" می‌گویم. هدی معتقد بود جامعه باید به مدینه فاضله‌ای برسد که در دوردست بود. رسالت ما در این میان شکل‌دهی این مدینه فاضله بود.

در این راستا شخصیت‌های تاریخی که به نظر هدی در مسیر این مدینه فاضله بودند، چهره‌ای اسطوره‌ای به خود می‌گرفتند و تبدیل به الگوهایی کامل می‌شدند؛ الگوهایی که شریعتی از امامان شیعه یا شخصیت‌های تاریخی می‌ساخت گاهی این‌گونه بود. هدی نیز همین‌گونه از شخصیت‌های تاریخی شخصیت‌پردازی می‌کرد.

تقی رحمانی: هدی معتقد بود جامعه باید به مدینه فاضله‌ای برسد که در دوردست بود. الگوهای او دراین مسیر، چهره‌ای اسطوره‌ای به خود می‌گرفتند و این، باعث می‌شد که او نتواند تفاهم طولانی با افراد داشته باشد، چرا که کسی در آن الگو‌ها نمی‌گنجید. حتی حنیف هم آن‌گونه که هدی می‌گفت نبود

این ویژگی باعث می‌شد که او نتواند تفاهم طولانی با افراد داشته باشد، چرا که کسی در آن الگو‌ها نمی‌گنجید. حتی حنیف هم آن‌گونه که هدی می‌گفت نبود.

نهادگرا و مربی

هدی صابر دلباخته حنیف‌نژاد بود. شاید همین دلباختگی او به حنیف‌نژاد به عنوان یک الگوی کامل، سبب شده تا دوستانش به نقل از او روایت کنند که " انسان یا باید اثر به جا بگذارد، یا نهاد و یا شاگرد." انتقادش به شریعتی این بود که "شریعتی، دیمی‌کار بود و مجاهدین، آبی‌کار."

یعنی شریعتی شورانگیز بود و بذر می‌انداخت و می‌رفت، در نتیجه شاگرد و نهاد نداشت. بازرگان هم شاگرد داشت و هم نهاد برجای گذاشت. مجاهدین [نگاه او به سازمان مجاهدین در دوران فعالیت‌ محمد حنیف نژاد و یارانش است.] از بازرگان هم کامل‌تر بودند که هم شاگرد و هم نهاد و هم اثر بر جای گذاشتند.

آن‌گونه که تقی رحمانی می‌گوید: " هدی به روند سیاسی مجاهدین نقد داشت و جنبش ملی مجاهدین را قبول نداشت، با حفظ برخی دیدگاه‌های خود به جنبش مسلمانان مبارز نزدیک شده بود، اما از جنبش هم فاصله گرفت، چرا که معتقد به تشکیلات بود. "

رضا علیجانی از دیگر همراهان هدی صابر در دو دهه گذشته نیز معتقد است که صابر نگاهی کاملا تشکیلاتی داشته و به خاطر همین نگاه تشکیلاتی او را "اعدام نامرئی" کرده‌اند. چرا که نگاه تشکیلاتی، اثرگذاری خاص خودش را دارد.

به نظر هدی خانواده ملی‌-‌ مذهبی باید تنزه‌طلبی داشته باشد و نباید با اصلاح‌طلبان که درون نظام تعریف می‌شدند، تعامل کنند . تعامل با آن‌ها برای او سخت بود. اما این روند نیز به مرور در هدی تعدیل شد

با این حال هدی صابر به عنوان یک عضو از فعالان ملی – مذهبی ایران به سیاست‌ورزی خود ادامه داد. گروهی که به گفته تقی رحمانی، "جبهه" بود و نه یک "گروه سیاسی" مشخص و همین مساله انتقاد صابر را به دنبال داشت. او از جبهه‌ای بودن جریان ملی‌- ‌مذهبی چندان راضی نبود و معتقد بود باید یک حزب شویم.

البته او به مشی چریکی اعتقادی نداشت و آن را فاقد کارایی می‌دانست و می‌گفت ملی‌- - مذهبی باید جریانی باشد که نماینده هویت و ایدئولوژی است و در عین حال نباید سازش‌کار جلوه کند.

همین نگاه تشکیلاتی و تربیتی او را بر این داشت تا سلسله نشست‌های آموزشی و تحلیلی‌اش را از سال ۸۵ در حسینیه ارشاد برگزار کند. نشت‌های دو ساله، "هشت فراز، هزار نیاز" و همچنین سلسله نشست‌های "باب بگشا" که با بازداشت او در سال ۸۹ ناتمام ماند، از جمله فعالیت‌های او برای پرورش نسل جوان بود.

صابر با انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها نیز ارتباط داشت. اگر چه ارتباط او در دوره جدید انجمن‌ها، رویه‌ای انتقادی به خود گرفته بود، اما این نگاه انتقادی موجب قطع ارتباطش با تشکل‌های دانشجویی نشد.

او سلسه نشست‌های باب بگشا را به منظور تربیت نسل جدیدی از دانشجویانی که به تعبیر خودش هویت ملی – مذهبی انجمن‌های اسلامی را حفظ کنند، برگزار کرد.

صابر که به گفته تقی رحمانی در سال‌های قبل با جامعه مدنی به عنوان پیش‌نیاز دموکراسی‌خواهی، میانه خوبی نداشت در سال‌های بعد به ضرورت تقویت جامعه مدنی رسید و این تحولی بزرگ در او بود. این نگاه در اواخر عمر هدی بعد از سال ۸۴ که از زندان آزاد شد شکل گرفت.

هدی به آموزش تئوریک گرایش پیدا کرد و این روش در کلاس‌هایش متبلور شد و در پی آن بحث‌های عقیدتی‌اش را هم مطرح کرد.

اصول‌گرای انسان‌مدار

تقی رحمانی در باره تنزه‌طلبی صابر در فضای سیاسی می‌گوید: به نظر هدی خانواده ملی‌-‌ مذهبی باید تنزه‌طلبی داشته باشد و نباید با اصلاح‌طلبان که درون نظام تعریف می‌شدند، تعامل کنند.

صابر که به گفته تقی رحمانی در سال‌های قبل با جامعه مدنی به عنوان پیش‌نیاز دموکراسی‌خواهی، میانه خوبی نداشت در سال‌های بعد به ضرورت تقویت جامعه مدنی رسید و این تحولی بزرگ در او بود

تعامل با آن‌ها برای او سخت بود. اما این روند نیز به مرور در هدی تعدیل شد. اما این تنزه‌طلبی در بینش، سبب مرزبندی او در اصول انسانی و فراموشی نوع‌دوستی نمی‌شد.

هدی در دنیای سیاست مرزبندی‌های خاص خود را داشت، اما برای کمک و نوع‌دوستی مرزی نمی‌شناخت. او هر سال عید برای بسیاری از خانواده زندانیان سیاسی سفره هفت سین می‌برد.

زیست او در زندان، از نگاه کسانی که با او هم‌بند بوده‌اند، گواهی بر منش انسان‌مدارنه اوست. دکتر آرش علایی، پزشک ایرانی که در بند ۳۵۰ اوین با هدی صابر آشنا شده است، در باره او به زمانه می‌گوید: ‌ "یکی از ویژگیهای جذاب مرحوم صابر برای من این بود که او ذهنیت تک‌بعدی نداشت. او یک فعال سیاسی بود اما از بعدهای مختلف به اجتماع پیرامون خود می‌نگریست.

تابع تصمیمات جمعی بود و اگر جمع تصمیم به برنامه‌ای می‌گرفت حتما شرکت می‌کرد. از سوی دیگر او دربرنامه‌های فرهنگی و آموزشی فعال بود. "

دکتر علایی می‌گوید: "زندانیان دو دسته‌اند یا حکم قطعی دارند یا منتظر حکم‌اند. اما صابر جزو استثناهایی بود که معلوم نبود حکمش چند سال است و این بد‌ترین حالت روحی را برای یک انسان ایجاد می‌کند. او با این وجود سعی می‌کرد با برنامه ریزی از زندان یک محیط اجتماعی پویا بسازد."

دکتر آرش علایی، هم‌بند هدی صابر: اعتصاب غذا را نوعی اعتراض می‌دانست به این معنا که وقتی بی‌عدالتی به این حد رسیده باید یک حرکتی انجام دهیم که نشان دهنده واکنش فکری و روحی انسان باشد

علایی که به دلیل تخصص پزشکی خود درهنگام اعتصاب غذا صابر را روزی دوبار معاینه می‌کرد، می‌گوید:

"اعتصاب غذای او جنبه خاصی داشت و این‌گونه نبود که بگوید چون گذشتگان اعتصاب غذا کردند من هم اعتصاب غذا می‌کنم. بلکه اعتصاب غذا را نوعی اعتراض می‌دانست به این معنا که وقتی بی‌عدالتی به این حد رسیده باید یک حرکتی انجام دهیم که نشان دهنده واکنش فکری و روحی انسان باشد.او ازاین اعتصاب غذا به دنبال یک حرکت تبلیغاتی نبود بلکه این اعتصاب غذا به او آرامش درونی می‌داد."

آرش علایی رفتار و منش هدی صابر را منحصربه‌فرد می‌داند: من هیچ وقت اخم و شکست را درچهره او را نمی‌دیدم و همیشه استوار بود. اعتقاد داشت انسان‌ها درتصمیم خود باید استوار باشند.

احسان محرابی روزنامه نگار، که سال گذشته با هدی صابر هم‌بند بود، نیز می‌گوید: هدی صابر در زندان حواسش به همه بود. تازه وارد‌ها را تحویل می‌گرفت تا احساس غربت و دلتنگی نکنند.

روزی که وارد زندان شدم هدی صابر برای خوش‌آمدگویی وارد اتاقمان شد و من فکر می‌کردم شاید به دلیل آشنایی قبلی، آمده است تا خیرمقدمی بگوید اما این شیوه او بود و به پیشواز همه می‌رفت، آشنا و غیرآشنا فرقی نمی‌کرد.

او می‌گوید: صابر برای حبس کشیدن هم برنامه داشت، برنامه روزانه که براساس ورزش، مطالعه و جلسات گروهی طراحی شده بود. شاید به دلیل همین روحیات بود که با برخی از تسهیلات رفاهی جدیدی که به کمک دوستان وارد زندان می‌شد، مخالف بود.

این روزنامه‌نگار اضافه می‌کند: روزی که خبر شهادت هاله سحابی را شنید درحیاط زندان و بدون زیراندازو درحالی که پا‌هایش ازگرما می‌سوخت نماز خواند و این حرکت او بسیاری از زندانیان را تحت تاثیر قرار داد. یکی از پزشکان زندان که مذهبی هم نبود به زندانیان مذهبی می‌گفت؛ اگر من مذهبی بودم پشت سر او نماز می‌خواندم.

احسان محرابی، روزنامه‌نگار و هم‌بند سابق صابر: روزی که خبر شهادت هاله سحابی را شنید درحیاط زندان و بدون زیراندازو درحالی که پا‌هایش ازگرما می‌سوخت نماز خواند و این حرکت او بسیاری از زندانیان را تحت تاثیر قرار داد

این حرکت نمادین او سبب شد که بعد از شهادتش یک روز زندانیان مذهبی درحیاط زندان نماز بخوانند و دیگر زندانیان نیز به نشانه همبستگی درکنار آنان بایستند.

هدی صابر با این ویژگی‌ها در شمار شخصیت‌های فراموش نشدنی سیاسی ایران قرار گرفت. چهره‌ای که شاید اگر همچنان زنده بود کمتر به چشم می‌آمد. اما پس از مرگ، بابی ساندز ایرانی خوانده شد. بابی ساندزی که به گفته تقی رحمانی؛ نگاه کار‌شناسی او با آرمانگرایی‌اش هیچ‌گاه به تعادل نرسید. اگر چه این را برای خودش حل کرده بود اما شاگرد‌هایش را دچار تضاد می‌کرد.

او را با همه خوش‌نامی‌هایش در عرصه سیاست‌ورزی و جامعه مدنی، باید چون بسیاری دیگر از سیاست‌ورزان ایرانی دوره معاصر، در گروه افرادی قرار داد که در زمان حیاتشان در سیاست کامیاب نشدند و امکان این را نیافتند تا به بار نشستن تلاش‌هایشان برای ایران فردا را نظاره‌گر باشند.

پنج چهره سیاسی خبرساز در سال ۹۰

Thu, 22 Mar 2012 08:27:06 +0000

بهروز صمدبیگی

انتخاب چهره‌های خبرساز سال، عادتی مرسوم در میان رسانه‌هاست. گاهی این انتخاب با نظرسنجی عمومی انجام می‌شود و گاهی از سوی هیات تحریریه .

در نخستین روزهای سال نو، تنها با مروری به اخبار سال پیش، پنج چهره خبرسازسال گذشته را که در عرصه سیاسی وقایع مربوط به ایران، تاثیرگذار بوده‌اند، با اتکا به منابع خبری ، انتخاب کرده‌ایم. به‌یقین این انتخاب، جنبه علمی و تحقیقی ندارد. نیز، به‌یقین بوده‌اند چهره‌های سیاسی خبرساز دیگری که جایشان در این گزارش خالی است. اما محدودیت فضای رسانه‌ای ایجاب کرد که در بین اخبار و چهره‌ها دست به انتخاب بزنیم.

در این گزارش، این پنج چهره ایران در سال ۹۰، به ترتیب حروف الفبایی فهرست شده‌اند.

رضا پهلوی

سن: ۵۱ سال

تحصیلات: کارشناسی علوم سیاسی

سمت: ولیعهد پیشین ایران بر طبق قانون اساسی وقت

آذر ماه سال ۹۰، رضا پهلوی خواستار محاکمه علی خامنه‌ای، به اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت در دیوان بین‌المللی کیفری شد.

او با حضور در یک نشست خبری اعلام کرد رهبر جمهوری اسلامی را "مسئول بسیاری از اعدام‌ها و حبس و شکنجه مخالفان سیاسی در ایران" می‌داند و از ارسال شکایت‌نامه علیه آیت‌الله خامنه‌ای به شورای امنیت سازمان ملل خبر داد. او همچنین برای تشکیل "یک شورای ملی برای هماهنگی نیروهای مبارز" فراخوان داد.

به باور او به دلیل "یتیم شدن جنبش سبز" و این که "عملا هیچ‌کس در داخل ایران نمی‌تواند کاری انجام دهد" اهمیت تشکیل این شورا و نقش آن محرزتر شده است:

"این شورا می‌تواند دری باشد برای ملحق شدن بسیاری از نیروها، حتی نیروهایی که زمانی به‌عنوان نیروهای اصلاح‌طلب شناخته می‌شدند، و شاید دیگر به این نتیجه رسیده‌اند که اصلاحات فایده‌ای ندارند و می‌توانند راهی پیدا کنند با کسانی که اعتقاد به یک آلترناتیو سکولار دارند؛ یعنی جدایی کامل دین از دولت.

رضا پهلوی با حضور در یک نشست خبری اعلام کرد از ارسال شکایت‌نامه علیه آیت‌الله خامنه‌ای به شورای امنیت سازمان ملل خبر داد. او همچنین برای تشکیل "یک شورای ملی برای هماهنگی نیروهای مبارز" فراخوان داد

براین مبنا شاید بتوانیم یک توافق اساسی به دست آوریم. توافقی بر مبنای حقوق بشر، بر مبنای تمامیت ارضی ایران، بر مبنای حق برگزاری انتخابات آزاد و البته با هدف یک نظام مبتنی بر جدایی دین از دولت."

رضا پهلوی در سالی که گذشت حضور رسانه‌ای پررنگی داشت و با بسیاری از رسانه‌های فارسی زبان و غیرفارسی گفت‌وگو کرد. او همچنین از معدود فعالان سیاسی است که حضور در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی را بسیار جدی می‌گیرد و در مورد اتفاقات و مناسبت‌های مختلف موضع‌گیری می‌کند؛ از اسکار گرفتن اصغر فرهادی گرفته تا اعتصاب غذای مهدی خزعلی و از روز دانشجو گرفته تا مراسم چهارشنبه سوری.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- محمدرضا یزدان پناه – روزنامه‌نگار: او تاکنون بارها و به‌صراحت از نقض حقوق بشر شامل مواردی مانند زندانی کردن مخالفان و منتقدان، شکنجه و قتل آنها در دوران حکومت پدرش انتقاد کرده اما به علت بایکوت خبری ایجاد شده برای او توسط بسیاری از رسانه ها، نتوانسته در رساندن صدای خود به داخل کشور موفق باشد.

جالب اینجاست که بسیاری از فعالان سیاسی و رسانه‌ای اپوزیسیون اگرچه با تخطئه رضا پهلوی –عمدتا به علت نسبتش با محمدرضا پهلوی– می‌خواهند تا به‌صراحت علیه موارد نقض حقوق بشر در دوران پهلوی اول و دوم موضع بگیرد اما هنگامی که او این مهم را انجام می دهد، سخنان و موضع‌گیری‌هایش را بایکوت رسانه‌ای می‌کنند. {...}

تعداد افرادی که به هر دلیل، هم برای قشر زیادی از ایرانیان شناخته شده و مورد وثوق باشند و هم به سه اصل بسیار مهم و اساسی برقراری نظام دموکراتیک، رعایت حقوق بشر و حفظ تمامیت ارضی ایران اعتقاد داشته باشند، به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسد و تخریب این افراد توسط اپوزیسیون، چیزی جز تف سر بالا نیست. رضا پهلوی بی‌شک در زمره همین افراد انگشت‌شمار است.

۲- علی تیزقدم – تحلیل‌گر: آقای پهلوی در مقاطع مختلف مدعی شده‌اند که با ایرانیان داخل کشور در تماس هستند و از زبان مردم ایران سخن می‌گویند ولی هیچ‌وقت نگفته‌اند که از کجا اطمینان پیدا می‌کنند که از لحاظ آماری جامعه مرتبط با ایشان نماینده واقعی اقشار مختلف ایران و نشان‌دهنده تکثر آن است؟

تاکید آقای پهلوی بر فضای مجازی این تصور را تقویت می‌کند که ایشان روی هواخواهان اینترنتی (مثلا در جوامع مجازی مانند فیس‌بوک) حساب می‌کنند و شاید تعداد "لایک‌ها" به مطالب ایشان جامعه‌ای آماری را در ذهن ایشان ایجاد کرده است.

اگر چنین باشد بسیار ناامید کننده است اما من مطمئن هستم آقای پهلوی باهوش‌تر از آن هستند که به چنین جامعه آماری برای گرفتن فیدبک از ایران اعتماد کنند. لذا بسیار شایسته است که ایشان برای افکار عمومی توضیح دهند چگونه به این نتیجه رسیده‌اند که از افکار ایرانیان داخل کشور با آن تنوع فراوان اطلاع دارند و چطور استنتاج کرده‌اند که اکثریت ایرانیان داخل کشور حامی ایشان هستند وایشان را نماینده و سخنگوی خود می‌دانند؟ {...}

اصولا اگر آقای موسوی آزاد بود آیا آقای پهلوی حرفی از شورای اپوزیسیون به میان می‌آوردند؟ ایشان مقبولیت مردمی خود را در مقابل مقبولیت آقایان موسوی و کروبی چگونه ارزیابی می‌کنند؟ آیا با توجه به آن حمایت عظیم و بی‌سابقه مردم از آقای موسوی کمی زیاده روی نیست که بگوییم حاضریم آنان را هم در شورا بپذیریم؟

سید محمد خاتمی

سن: ۶۸ سال

تحصیلات: کارشناسی ارشد علوم تربیتی

سمت: رییس جمهوری پیشین، رییس بنیاد باران

رییس جمهوری پیشین ایران سال پر تنشی را پشت سر گذاشت. پس از آغاز سال و در حالی که میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رهبران جنبش سبز در خانه‌هایشان زندانی شدند انتظارها از خاتمی برای پی‌گیری مطالبات معترضان و ایفای نقش رهبری بالا رفت.

خاتمی با شرکت در انتخابات به‌صراحت راه خود را از نیروهای اپوزیسیون جدا کرد اما تلاش کرد که موسوی و کروبی را نیز همراه و هم‌رای خود نشان دهد، هرچند موسوی و رهنورد در تماس با فرزندانشان تاکید کردند که در انتخابات شرکت نکرده‌اند

اما رییس جمهوری اصلاح‌طلب سال‌های ۷۶ تا ۸۴ ضمن حفظ ارتباط با نیروهای معترض، دیدار با خانواده‌های زندانیان، برگزاری جلسات با گروه‌های مختلف صنفی و فعالان سیاسی و تعیین شروط حداقلی برای شرکت اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس نهم، با رای دادن غیرمنتظره خود در حوزه انتخابیه دماوند، یکی از بزرگترین جنجال‌های سال را رقم زد.

او که پیش از این هم بارها اعلام کرده بود از معتقدان به "نظام" و پی‌گیر اصلاح آن از طریق اصلاحات در چارچوب قانونی است، شرکت نکردن در انتخابات را با تحریم یکسان ندانست و در روز انتخابات بر روی برگه رای - به گفته خودش- عبارت "جمهوری اسلامی" را نوشت.

انتشار خبر حضور خاتمی در انتخابات از سوی خبرگزاری فارس ابتدا با تشکیک و تکذیب رسانه‌های اپوزیسیون و حامیان خاتمی مواجه، اما خیلی زود از سوی دوستان و نزدیکان خاتمی تایید شد و در دفاع از آن سخن گفتند.

اما انتقادات وارد شده آنقدر زیاد و شدید بود که خاتمی مجبور به انتشار توضیح در سایت شخصی‌اش شد: " من براساس راهبرد اصلاح‌طلبانه به آشتی ملی و بازگشت به آرمان‌های اصیل انقلاب و قانون اساسی و ایجاد فضای هم‌دلی و مشارکت همگان دعوت کرده و می‌کنم و انتظار داشته و دارم که همه با اسیر نماندن در گذشته و با نگاه به آینده روند تازه‌ای را در کشور آغاز کنند.

{...} مصالح بزرگ‌تر کشور و اصلاحات مقدم بر ملاحظات شخصی است و اقتضائات خاص خود را دارد. تعیین استراتژی عدم معرفی نامزد و ارائه لیست هیچ‌گاه به معنی تحریم انتخابات نبود و می‌بایست این امر را در عمل اثبات کنیم تا با گرفتن هرگونه بهانه‌ای از بدخواهان روزنه‌ای برای امکان مفاهمه بیشتر با تکیه بر حقوق و مصلحت مردم و پیشرفت واقعی کشور باز شود."

و پس از آن در دیدار با جمعی دیگر توضیح داد: " ما هیچ‌گاه انتخابات را تحریم نكردیم بلكه به صراحت گفته شد كه ندادن لیست و عدم معرفی نامزد به معنی تحریم انتخابات نیست ولی از دو سو این طور القا شد كه اصلاح‌طلبان تحریم كننده انتخابات هستند به‌ویژه از سوی بعضی محافل تندرو و انحصارطلب در درون كشور كه می‌خواستند بهانه‌ای پیدا كنند و مدعی شوند كه اصلاح‌طلبان براندازند و از این راه تنگناهای جدیدی را ایجاد كنند.

من اطلاع دارم كه خط تحریم از درون القاء می‌شد و جریانهایی قصد داشتند با جاانداختن این دروغ ، نظام را به رویارویی مجدد با همه افراد و جریان‌ها و نهادهایی بكشانند كه انتقاد و اعتراض دارند.

گرچه محدودیت زیاد است. ولی اگر این ادعا جا می‌افتاد می‌توانست موجب خسارت فراوان شود و آن وقت همه معترض بودند كه چرا جلو آن گرفته نشد و اگر خدای ناخواسته چنین اموری اتفاق می‌افتاد بزرگترین خسارت نصیب نظام و كشور و مردم می‌شد به‌ویژه اكنون كه فشار و توطئه از بیرون نیز متوجه كشور است."

ابراهیم نبوی : مطمئنم حکومتی‌ها دوست داشتند خاتمی و هاشمی رای نمی‌دادند تا با اخراج‌تان از حکومت خیال‌شان برای هر دیوانگی راحت شود

به این ترتیب خاتمی به‌صراحت راه خود را از نیروهای اپوزیسیون جدا کرد اما تلاش کرد که موسوی و کروبی را نیز همراه و هم‌رای خود نشان دهد، هرچند موسوی و رهنورد در تماس با فرزندانشان تاکید کردند که در انتخابات شرکت نکرده‌اند.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- ابراهیم نبوی – روزنامه‌نگار: روزهای سختی است. ایران روزهای سیاهی را پیش‌رو دارد.

کسانی که غیرمسوولانه، ناآگاهانه، و بی‌آنکه به آینده کشور فکر کنند، وقتی دهانشان را باز می کنند و قلمشان را رها می‌کنند و هر چه می‌خواهند می نویسند و فحاشی می‌کنند، اینها نمی‌دانند فردا باید کسی باشد تا بتواند در این نظام بی‌دروپیکر که از رهبر تا رییس جمهورش همه با شتاب کشتی‌ای که ایرانیان در آن ساکنند و در دریای بلا موجاموج خطر احاطه‌اش کرده، کسانی را می‌خواهد تا اگر بنا نباشد ایران زیر بمب ها و موشک ها ویران شود، لااقل ده نفر باید مانده باشند که قدرت ایجاد سازش را داشته باشند.

{...} مطمئنم حکومتی‌ها دوست داشتند شما و هاشمی رای نمی‌دادید تا با اخراج‌تان از حکومت خیال‌شان برای هر دیوانگی راحت شود، ولی حالا خیالم راحت است که آن طرف کسی هست که می‌توان هنوز به وجودش امیدوار بود.

آبرویی که شما با هشت سال اصلاحات به دست آوردید، حتی اگر اشتباه کرده بودید، برای همچون منی که تا چشمم کار می‌کند بی‌معرفت و نادان و کج‌فهم و بی‌کفایت در سیاست این کشور می‌بینم، باز هم چیزی نبود که بشود به اعتبار یک اشتباه از عمری خدمت گذشت، اینک که به دقت می‌نگرم، به همه آنها که در ایران تلاش می‌کنند تا روزنه امید را باز بگذارند، وقتی نگاه می‌کنم، می بینم که دادن این رای تا چه حد در دانایی سیاسی ما، اگر بخواهیم بفهمیم، چقدر نقش داشته است.

۲- نوشابه امیری – روزنامه‌نگار: شما روزگاری در جمع دانشجویان دانشگاه، آنان را از کسانی که قرار بود از پس شما بیایند، ترساندید. حق با شما بود؛ اینان که آمدند هراسناک‌اند. سئوال اما این است: آن روز که به هر روی رئیس جمهوری بودید، تقلب انتخاباتی را "بداخلاقی" خواندید و حکومت اینان با تایید وزارت کشور شما بر سرکار آمد، کاری نکردید، امروز که با تهدید کشتن یاران زندانی‌تان، شما را به پای صندوق رای می‌برند، از شما چه کاری بر می‌آید؟

نوشابه امیری: آن روز که تقلب انتخاباتی را "بداخلاقی" خواندید و حکومت اینان با تایید وزارت کشور شما بر سرکار آمد، کاری نکردید، امروز که با تهدید کشتن یاران زندانی‌تان، شما را به پای صندوق رای می‌برند، از شما چه کاری بر می‌آید؟

اگر فردا با همین حربه کسانی نزد شما فرستادند و امریه آوردند که نظام قضایی جمهوری اسلامی را نیز تطهیر کنید، و سعید مرتضوی را "مدیر نمونه" بخوانید، تا فلان‌کس را نکشیم، چه خواهید کرد؟

نسرین ستوده

سن: ۴۸ سال

تحصیلات: کارشناسی حقوق بین الملل

سمت: وکیل دادگستری

نسرین ستوده از تابستان سال ۸۹ در زندان به سر می‌برد و در دی‌ماه‌‌ همان سال به ۱۱ سال حبس تعزیری و ۲۰ سال محرومیت از وکالت و ۲۰ سال ممنوع‌الخروجی از کشور محکوم شد.

حبس این حقوق‌دان و فعال حقوق بشر و زنان که وکالت شمار زیادی از فعالان سیاسی و مدنی ایران را برعهده داشته است با واکنش‌های جهانی مواجه شد. او در سال ۹۰هم به دادگاه بررسی ابطال پروانه وکالتش رفت و عکس‌های منتشر شده از او با دستبند و در حالی که دست دور گردن همسرش انداخته بود در رسانه‌ها و محیط مجازی با استقبال فراوانی مواجه شد و از آن به عنوان یکی از عکس‌های برتر سال ۲۰۱۱ یاد کردند.

ستوده در طول مدت زندان با سخت‌گیری‌های غیرقانونی مسوولان زندان مواجه بوده و همسر و دو فرزند خردسالش برای ملاقات با او با مشکلات فراوانی مواجه شده‌اند، ضمن این که این چهره شناخته شده بین‌المللی از حق مرخصی نیز محروم است.

صاحب چندین جایزه بین‌المللی است در سال ۹۰ هم برنده جایزه انجمن قلم آمریکا شد.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- محمدرضا تابش - نماینده اردکان در مجلس: تصاویرمتاثرکننده و منعکس شده در رسانه‌ها از چگونگی محاکمه خانم نسرین ستوده در دادگاه انتظامی وکلا در حالی‌که دستبند به دست دارد قلب هر انسان منصف و دلبسته به انقلاب اسلامی و سربلندی ایران را جریحه‌دار کرد. چرا برخی دوستان نادان عملکردشان باید به نحوی باشد که اسباب وهن و تضعیف نظام را فراهم سازد.

ستوده در طول مدت زندان با سخت‌گیری‌های غیرقانونی مسوولان زندان مواجه بوده و همسر و دو فرزند خردسالش برای ملاقات با او با مشکلات فراوانی مواجه شده‌اند

آیا انتشار این تصاویر در رسانه‌های دنیا بهانه‌ای به دست مجامع حقوق بشری برای حکومت ایران در این موقعیت حساس فراهم نخواهد کرد. اگر دست‌بند به دست خانم ستوده ضعیف الجثه که در زندان نیز با کاهش شدید وزن مواجه بوده نمی‌بستند نظام با چه تهدید و خطر غیرقابل‌جبرانی روبه‌رو می‌شد!

این که یک بانوی تحصیل‌کرده حقوق‌دان و یک مادر دور از فرزندان خردسالش را ولو مجرم، با این وضعیت به دادگاه منتقل کنیم با رحمانیت دین و عطوفت نظامی که برخاسته از آمال و آرزوهای ملت بود، سازگار است؟

هدی صابر

فوت در ۲۱ خرداد ۱۳۹۰ (۵۲ سالگی)

سمت: فعال سیاسی، روزنامه‌نگار

هدی صابر از سال ۱۳۷۹ چندین بار دستگیر و زندانی شد و در حالی که حکم ۱۰ سال زندان و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی برایش صادر شده بود در ‌‌نهایت به پنج سال‌ونیم زندان محکوم شد.

این فعال ملی- مذهبی که در تحریریه ماهنامه توقیف شده "ایران فردا" نیز حضور داشت، پس از انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ و در جریان دستگیری‌های گسترده روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی بازداشت شد. اما خرداد ماه سال ۹۰ و در پی مرگ مشکوک هاله سحابی در مراسم تشییع عزت‌الله سحابی، هدی صابر قدم در راهی گذاشت که در ‌‌نهایت به مرگ وی منجر شد.

صابر به همراه امیرخسرو دلیرثانی در ۱۲ خرداد با انتشار نامه‌ای اعلام کردند که دست به اعتصاب غذای‌ تر خواهند زد : "شاید این اقدام ما به سهم خود در شرایط وانفسای وطن مصدق – سحابی، مانع از تکرار این بیدادگری‌ها علیه انسان‌های بی‌دفاع شود." این نامه که عبارت "سلام به دو عزیز از دست رفته" را در کنار امضای این دو فعال ملی- مذهبی داشت، ۹ روز بعد باعث شد تا صابر نیز به جمع ازدست‌رفتگان ملی-مذهبی بپیوندد.

هدی صابر به دلیل ایست قلبی ناشی از اعتصاب غذا و سهل‌انگاری مسوولان زندان برای انتقال سریع وی به بیمارستان درگذشت. ۶۴ زندانی سیاسی شهادت دادند که " صابر در هشتمین روز اعتصاب غذای خود در بهداری زندان اوین از سوی مامورانی که حدس می‌زنند ماموران امنیتی و اطلاعاتی بوده‌اند، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود."

تا یک روز بعد، خبر مرگ هدی صابر به خانواده‌اش اطلاع داده نشد و حتی از تحویل پیکر او به خانواده جلوگیری کردند تا در میان تدابیر شدید امنیتی به خاک سپرده شود.

۶۴ زندانی سیاسی شهادت دادند که " صابر در هشتمین روز اعتصاب غذای خود در بهداری زندان اوین از سوی مامورانی که حدس می‌زنند ماموران امنیتی و اطلاعاتی بوده‌اند، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود

مرگ هدی صابر در پی اعتصاب غذای اعتراضی جزو موارد نادر رخ داده از این دست در تاریخ سیاسی ایران بود اما با بایکوت شدید خبری در کشور و واکنش‌های خنثی چهره‌هایی مانند سید محمد خاتمی و سایر اصلاح‌طلبان چندان به چشم نیامد و تنها در فضای مجازی، آن‌هم برای مدتی کوتاه، جنجالی شد.

از سویی مرگ هدی صابر تکمیل سه‌گانه تراژیکی برای فعالان ملی- مذهبی در سال ۹۰ بود و از سوی دیگر بیش از پیش فعالان سیاسی و مدنی را نسبت به رفتار جمهوری اسلامی با زندانیان سیاسی نگران کرد.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- روایت زندانیان بند ۳۵۰: هدی رفتارهایی داشت که آنها را یاد مبارزانی می‌انداخت که در دهه چهل و پنجاه در دوران شاه مبارزه می‌کردند، او در زندان با کمترین رفاه‌طلبی مخالف بود، گاهی اگر پول‌دارهای زندان به مناسبت اعیاد غذای متفاوت نذری می‌دادند، او این غذا را نمی‌پذیرفت و به همان غذای ساده و بدون کیفیبت زندان بسنده می‌كرد.

غذای زندان همیشه خیلی بد و بدون کیفیت است و مدتهاست به جای گوشت درغذاها فقط از سویا استفاده می‌شود و به‌همین‌دلیل برخی از زندانیان از فروشگاه زندان برای خودشان غذا تهیه می‌کنند. اما هدی با وجود دارا بودن امکان مالی حتی یک‌بار هم این کار را نکرد ، می‌گفت پس زندانی‌هایی که پول ندارند از فروشگاه غذا بخرند چی؟

۲- رضا علیجانی – روزنامه‌نگار و فعال ملی- مذهبی: آنها خواستند از شر هدی خلاص شوند.همچنین از شر اعتصاب‌غذاکنندگان که نمونه عبرتی باشد برای‌شان.

دفعه آخری که پس از دوسال می‌خواستند آزادمان کنند سربازجو به ما گفته بود این تهدید را. او گفت از نظر دوستان ما شماها سیاه شده‌اید (اصلاح‌ناپذیر) این دفعه دیگر بازداشتتان نمی‌کنیم. همان بیرون با شما برخورد می‌کنیم. ما هرسه، از این جمله پیام تهدید به مرگ را فهمیده بودیم وفکر می‌کردیم باز زندان برایمان شاید جای امن‌تری باشد.اما این حادثه نشان داد که آن تهدید حالا به اجرا درآمده است. اعدامی نامرئی با واگذاشتن زندانی به خودش و نبردنش به بهداری.

مدتی پیش هم هدی می‌خواست اعتصاب کند. مهندس سحابی گفت بگویید نکند . من هدی را می‌شناسم می‌رود تا آخر خط . آنها هم رسیدگی نمی‌کنند و هدی خواهد مرد. وحالا که پدرمان نبود ، این پیش‌بینی او اتفاق افتاد. ماموران امنیتی نه تنها ازاو مراقبت نکردند ، بلکه از رسیدن پیام شخصیت‌های سیاسی هم‌فکرمان که از هدی خواهان پایان دادن اعتصابش بودند ، به وی خودداری کردند."

علی مطهری

سن: ۵۴ سال

تحصیلات: دکترای فلسفه و کلام اسلامی

سمت: نماینده مجلس شورای اسلامی

مطهری چهره شاخص منتقد دولت در دو سال گذشته است و البته نقدهای تند و تیزش در دوران دولت خاتمی و نسبت به سیاست‌های اصلاح‌طلبانه دولت و مجلس سابقه‌دار است. او در سال ۹۰به‌طور یک‌نفره از اصول‌گرایان انشعاب کرد و به‌سختی به سیاست‌های دولت و شخص احمدی‌نژاد تاخت.

او از معدود اصول‌گرایانی بود که بارها به بحث جنبش سبز ورود کرد و سیاست‌های حاکمیت را در قبال معترضان به نقد کشید. جایگاه فرزندی مرتضی مطهری روحانی و تئوری‌پرداز انقلاب اسلامی و رقابت‌ها و اختلافات داخلی اصول‌گرایان این فرصت و امکان را به او داد تا در سال ۹۰ یکی از خبرسازان چهره‌های سیاست ایران باشد.

او که معتقد است در انتخابات تقلب نشده، احمدی‌نژاد را به دلیل مواضع مغرورانه و توهین‌هایش در مناظره‌های انتخاباتی به اندازه موسوی و کروبی مقصر می‌داند.

مطهری: عده زیادی اعتراض داشتند، آنها را باید چه كار می‌كردیم؟ آیا باید با باتوم می‌زدیم؟... باید به‌ آنها مجوز تجمع می‌دادند تا مثلا به مصلی بیایند و شعار دهند. آن وقت باید از آنها سئوال می‌شد كه حرف حساب شما چیست و تلویزیون هم آن را پخش می‌كرد

نماینده تهران در مجلس هشتم مرداد ماه مصاحبه‌ای مفصل با خبرگزاری فارس داشت و بسیاری از موارد مگو را مطرح کرد: "۲ـ۳ میلیون از مردم عادی در تهران گفتند كه تقلب شده و اكثر آنها كاری به موسوی و كروبی نداشتند.

عده زیادی اعتراض داشتند، آنها را باید چه كار می‌كردیم؟ آیا باید با باتوم می‌زدیم؟... باید به‌ آنها مجوز تجمع می‌دادند تا مثلا به مصلی بیایند و شعار دهند. آن وقت باید از آنها سئوال می‌شد كه حرف حساب شما چیست و تلویزیون هم آن را پخش می‌كرد.

حتی باید موسوی و كروبی را هم به تلویزیون می‌آوردند تا حرف خود را درباره تقلب ثابت كنند و در مقابل، پاسخ داده می‌شد. اگر چندبار اجازه تجمع داده می‌شد، آنها ریزش می‌كردند و در آخر مثلا صد هزار نفر باقی می‌ماند كه قصدشان تخریب و آتش زدن بود، آن وقت با آنها برخورد جدی می‌شد.

اما من از روز اول دیدم كه با باتوم مردم را می‌زدند. ما به موضوع، امنیتی و اطلاعاتی نگاه كردیم نه سیاسی و اجتماعی، و براساس شنودها برخورد كردیم. در حالی كه باید مردم عادی را آرام می‌كردیم تا آنها كنار بروند. در واقع حساب مردم عادی را از حساب سران بحران جدا نكردیم."

او از رویه حاکمیت در برابر کسانی که " ممكن است انتقاداتی به عملكرد ما و حتی به اصل ولایت فقیه داشته باشند" و این تصور که " شما فكر كرده‌اید چون این افراد مخالف هستند پس دیگر باید بروند بمیرند" به شدت انتقاد کرد.

مطهری در آستانه انتخابات مجلس نهم و با کنارگذاشته‌شدن از لیست مشترک اصول‌گرایان مواضع تندتری اتخاذ کرد و حتی به‌صراحت اعلام کرد که نباید از اشخاصی همچون امام خمینی ، رهبر انقلاب، شهید مطهری و روسای جمهوری بت بسازیم. او البته ابتدا به دلیل " عدم التزام به قانون اساسی، اسلام و ولایت فقیه" رد صلاحیت شد اما با رایزنی‌های انجام شده امکان شرکت در انتخابات را پیدا کرد.

همچنین علی مطهری در جریان یک مناظره انتخاباتی عنوان کرد که جمهوری اسلامی باعث شده در جریان ناآرامی‌های پس از انتخابات ۳۰ تا ۵۰ نفر کشته شوند.

این گفته او با اعتراض شدید چهره‌های اصول‌گرا مواجه شد چرا که پیش‌تر مقام‌های جمهوری اسلامی اعلام کرده بودند در جریان کل این ناآرامی‌ها حدود ۳۰ تن کشته شدند که بسیاری از آن‌ها "بسیجی" بودند. دادن لقب "ساندیس‌خور" به دانشجویان بسیجی – که در میان مخالفان جمهوری اسلامی رایج است - یکی دیگر از جنجال‌های او در جریان تبلیغات انتخاباتی‌اش بود.

برادرزن علی لاریجانی، رییس مجلس هشتم سعی فراوانی در طرح سوال از محمود احمدی‌نژاد داشت و در اجرای آن تا استعفا هم پیش رفت. در نهایت او و سایر امضاکنندگان طرح سوال از رییس جمهوری توانستند در آخرین روزهای اسفند ۱۳۹۰ با فراخواندن رییس‌جمهوری به مجلس، بدعت‌گذار شوند.

نمونه بازتاب‌ها:

۱- فاطمه رجبی – مدیر سایت رجانیوز: علی مطهری تا پیش از بسته شدن لیست انتخابات مجلس هشتم، که بود؟ و کجا بود؟ ای کاش اشتباه احمدی نژاد یا نمایندگانش باعث نمی‌شد که این آقازاده مرفه بی‌درد که وجه اشتراکش با "موسوی" بیست‌سال یا بیشتر سکوت است و عافیت‌طلبی، مطرح شود و با نام پدر، آری فقط با نام پدر، به مجلس راه یابد.

فاطمه رجبی: علی مطهری تا پیش از بسته شدن لیست انتخابات مجلس هشتم، که بود؟ و کجا بود؟ ای کاش اشتباه احمدی نژاد یا نمایندگانش باعث نمی‌شد که این آقازاده مرفه بی‌درد مطرح شود

از آن پس به عنوان مأمور هاشمی رفسنجانی، هم با آبروی پدر بازی کند، و هم "هر روز به رنگی درآمدن" را شاید به لحاظ "فلسفی" تفسیر و تبیین نماید.{...} او عشق به موسوی دارد و خاتمی و کروبی.

حتما می‌گوید من زمان خاتمی، یکی دو مقاله در کیهان راجع به مسایل فرهنگی نوشتم! می گویم، ممنون! اما شیفتگی امروزت که بالاخره "سرِت را بر دامان هاشمی به نمایش درآورد"، دارای یک علت است: آقازادگی!

۲- نامه شاخه‌های جوانان احزاب اصلاح‌طلب: مدتی است رفتار حاکمیت و شرایط کشور شما را نیز بر آن داشته است که فریاد اعتراض و انتقاد سردهید و مسوولان را به عقلانیت، عدالت و منطق دعوت کنید.

از اعتراض به رد صلاحیت غیرقانونی و اعتراض به خفه کردن منتقدان تا اعتراض به تحدید آزادی بیان و اعتراض به هموار کردن راه استبداد تا اعتراض به قانون‌شکنی و قانون‌گریزی. اینک اما می‌پرسیم آیا تمام انتقادهای دلسوزان نظام و اعتراضات مردمی سال ۸۸ به اعلام نتیجه انتخابات جزء همین انتقادها نبود؟

آیا در آن روزگار جز بازگشت به روش‌های برگزاری انتخابات سالم، خواسته دیگری بود؟ مگر جز این نبود که اعتراض‌کنندگان جز برای بازپس‌گرفتن آرای نادیده‌انگاشته‌شان (حتی با فرض غلط بودن این تصور) و تخلف گسترده در انتخابات از پخش پول نقد در روستاها و شهرهای کوچک در هفته‌های منتهی به ایام تبلیغات تا دفاع تمام قد صدا و سیما و سپاه و بسیج و اعضای شورای نگهبان از کاندیدای مقابل و رفتار غیرشرعی و غیراخلاقی أقای احمدی نژاد در مناظره‌ها، به خیابان‌ها آمده بودند؟

آیا کسانی که آن روز چنین انتقاداتی سرمی‌دادند بازداشت و روانه زندان‌ها نشدند؟ آیا امروز زندان‌های کشور مملو از معترضان به همین رفتارها و سیاست‌های انحصارطلبانه نیست؟ آیا معترضان به براندازی متهم نشدند؟

وضعیت حقوق بشر در ایران – کنفرانس مطبوعاتی در پاریس

nikfar — Thu, 14 Jul 2011 08:57:16 +0000

سراج الدین میردامادی

سراج الدین میردامادی − به همت "کمیته‌ی ضد سرکوب شهروندان ایرانی" در پاریس و با همکاری "بنیاد عبدالرحمان برومند"، کنفرانس مطبوعاتی آقایان دکتر عبدالکریم لاهیجی، رییس "جامعه‌‌ی دفاع از حقوق بشر در ایران" و رضا معینی، مسئول بخش ایران و افغانستان "سازمان گزارش‌گران بدون مرز"، روز جمعه هشتم ژوئیه‌ی ۲۰۱۱، برابر با هفدهم تیرماه ۱۳۹۰، در محل سالن کنفرانس مرکز مطبوعات خارجی برپا گردید.

در این کنفرانس که جمعی از روزنامه‌نگاران رسانه‌های فرانسوی حضور داشتند، آقایان لاهیجی و معینی، به زبان فرانسه، به تشریح وضعیت نقض حقوق بشر در ایران، به‌ویژه نقض حقوق زندانیان سیاسی و مطبوعاتی پرداختند.

با آنان درباره این کنفرانس گفت‌وگو کرده‌ام.

• مصاحبه با عبدالکریم لاهیجی

اهم مطالبی که به زبان فرانسه در این کنفرانس مطرح کردید، چه بود؟

عبدالکریم لاهیجی : اهم مطالب، مسئله‌ی زندانیان سیاسی است، به‌خصوص بعد از دو واقعه‌ی جانگدازی که در آن دوتن از زندانیان سیاسی سابق قربانی شدند. هاله‌‌ی سحابی که اجازه یافته بود فقط برای شرکت در تشییع جنازه‌ی پدرش از زندان بیرون بیاید، هنگام این تشییع جنازه‌ کشته شد و بعد از آن هم هدی صابر.

قصد ما این است که جامعه‌ی جهانی، به‌ویژه رسانه‌های خبری را در جریان وضعیت بسیار وخیم زندان‌ها و زندانی‌های ایران قرار بدهیم.

گزارش‌گر ویژه‌ی سازمان ملل هم در روزهای آینده، برای ورود به ایران درخواست ویزا خواهد کرد، اما با توجه به این‌که مقامات ایران از پیش اعلام کرده‌اند که به او ویزا نخواهند داد، بنابراین طی هفته‌های آخر ما باید فعالیت‌مان را بیشتر بکنیم که حداقل از طریق شما رسانه‌های خبری وضعیت زندانیان سیاسی ایران را به اطلاع مردم دنیا برسانیم.

اگر آقای احمد شهید موفق به گرفتن ویزا نشود، چگونه می‌تواند نقش خود به عنوان گزارش‌گر ویژه‌ی حقوق بشر، در خارج از ایران ایفا کند؟

با توجه به این‌که تعدادی از قربانیان نقض حقوق بشر، به‌ویژه طی دو سال گذشته، از ایران بیرون آمده‌اند و آن‌ها از زندان‌های ایران و بدرفتاری‌هایی که با زندانیان می‌شود، اطلاعات خیلی دقیقی دارند و می‌شود گفت که شاهد عینی بوده‌اند، بنابراین طی یکی دو ماه آینده ما ترتیبی خواهیم داد که حداقل آن‌ها با آقای احمد شهید ملاقات کنند و دیده‌های خود را بازگو کنند.

از سوی دیگر، ما آن‌قدر راجع به مسائل به مربوط به نقض حقوق بشر در بسیاری از قسمت‌ها مدرک داریم که آقای احمد شهید بتواند گزارش بسیار مستندی به سازمان ملل و شورای حقوق بشر بدهد.

آیا گزارش آقای احمد شهید می‌تواند منجر به یک پروسه‌ی حقوقی علیه ناقضان حقوق بشر در ایران بشود؟ یا صرفاً گزارشی خواهد بود که در فضای افکار عمومی تأثیر خواهد داشت؟

گزارش آقای احمد شهید باید به مجمع عمومی سازمان ملل داده شود. مجمع عمومی هم عالی‌ترین مرجع سازمان ملل است و اگر هم در این دوره نتواند تصمیم نهایی را اتخاذ کند، به‌خاطر این‌که گزارش نهایی آقای احمد شهید در فروردین ماه آینده به شورای حقوق بشر داده شود، حداقل موجبات و مقدماتی فراهم خواهد شد که یک سال بعد، یعنی مجمع عمومی بعدی بتواند راجع به نقض مستمر و سیستماتیک حقوق بشر در ایران، تصمیم نهایی اتخاذ کند. یعنی پرونده‌ی نقض حقوق بشر در ایران را به شورای امنیت بفرستد و می‌دانید که شورای امنیت هرنوع تصمیمی در این‌باره می‌تواند اتخاذ کند.

• مصاحبه با رضا معینی

لطفا اهم مطالبی را که در کنفرانس مطرح کردید، برای مخاطبان رادیو زمانه بازگو کنید.

رضا معینی: کنفرانس در رابطه با وضعیت حقوق بشر در ایران بود و بخشی که به من مربوط می‌شد، وضعیت روزنامه‌نگاران زندانی بود. من آماری را که از ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ تهیه و آماده کرده بودیم، ارائه دادم.

این آمار دستگیری بیش از ۲۰۰ روزنامه‌نگار را شامل می‌شود که از این تعداد، نزدیک به ۷۵ نفر از بازداشت‌ شدگان روزنامه‌نگار و وب‌نگار به محکومیت‌هایی بین یک تا ۲۰ سال محکوم شده‌اند.

برمبنای این آمار، به‌طور مشخص هم‌اکنون نزدیک به ۴۰ روزنامه‌نگار در زندان‌اند که این ۴۰ نفر با در نظر گرفتن وضعیت آقای میرحسین موسوی و همسرشان و آقای کروبی و همسرشان است.

ما این چهار نفر را که از دست‌اندرکاران مطبوعاتی بوده‌اند، به عنوان روزنامه‌نگار و زندانی محسوب می‌کنیم و با توجه به وضعیت به‌ویژه آقایان موسوی و کروبی و بیماری‌شان، تاکید کرده‌ایم که نگران‌ایم و باید در این رابطه اقدام شود.

شما اشاره‌ای به بازگشایی روزنامه‌ی "اعتماد" و هفته‌نامه‌ی "شهروند امروز" داشتید. این بازگشایی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا آن را به نزدیک بودن زمان انتخابات مجلس مربوط می‌دانید یا دلایل دیگری دارد؟ یا فکر می‌کنید سیاست دولت بعد از تقابل رهبر و رییس جمهور، می‌رود به سمت این‌که گشایش اندکی برای فضای مطبوعاتی و رسانه‌ای ایجاد کند؟

در درجه‌ی اول من از این بابت خوشحال‌ام. یعنی از گشایش این دو رسانه، به عنوان دو نشریه‌ای که کار کرده‌اند و می‌توانند برای روزنامه‌نگاران کار ایجاد کنند خوشحال‌ام.

علی‌رغم این، همان‌طور که در سئوال‌ خود شما هم طرح شد، واقعیت این است که گشایش‌هایی انجام می‌شود و این روزنامه‌نگاران، علی‌رغم همه‌ی فشارهایی که روی آن‌ها هست کار می‌کنند، اما کنترل نشریات در دست حکومت است. یعنی عملاً با ارسال فاکس‌ها، نامه‌ها و تلفن‌ها، هیأت تحریریه را کنترل می‌کنند.

اما به‌نظر من، حاکمیت ناگزیر از این گشایش‌ها است. یعنی با توجه به وضعیت جهانی، با توجه به وضعیت داخلی و با توجه درگیری کنونی دو گروه حکومتی، گشایشی ایجاد می‌شود و این با ماست که چگونه از این گشایش استفاده کنیم.

آقای معینی، در طول دو سال اخیر، موج گسترده‌ی مهاجرت روزنامه‌نگاران را به اروپا و به‌ویژه فرانسه داشته‌ایم. این مهاجرت را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ فکر می‌کنید نبود روزنامه‌نگاران در داخل جغرافیای ایران، می‌تواند به نفع حاکمیت باشد؟ یا به نفع مبارزه برای گسترش اطلاعات و اطلاع‌رسانی، برای جامعه‌ی ایرانی است؟

متأسفانه خروج روزنامه‌نگار از کشورش همواره به نفع آن کشور نیست. همیشه! ولی این خروج، خروج داوطلبانه‌ای نبوده است. پناهنده، وقتی به عنوان پناهنده به جایی می‌رود، یعنی کسی که مجبور به خروج از کشور شده است.

اما نکته‌ی دیگری که در این رابطه وجود دارد، بستگی به چگونگی کارکرد این روزنامه‌نگاران دارد. من خوشحال‌ام که اغلب روزنامه‌نگارانی که آمده‌اند، چه در فرانسه و چه در دیگر کشورها، توانسته‌اند به نوعی به کارشان جذب شوند و علی‌رغم همه‌ی فشارها، محدودیت‌ها و دشواری‌هایی که دارند، تلاش می‌کنند روزنامه‌نگار بمانند.

من فکر می‌کنم اهمیت دارد که این روزنامه‌نگار ماندن در خدمت دوستانی باشد که در ایران مانده‌اند و هستند و فعالیت‌های‌شان را انجام می‌دهند. واقعیت این نیست که همه‌ی روزنامه‌نگاران ایران را ترک کرده‌اند. هم‌چنان در ایران، در شهرستان‌ها و تهران روزنامه‌نگارانی داریم که کار می‌کنند.

• گزارش فیروزه صابر از مرگ برادرش

در بخشی از این کنفرانس، طی تماس اینترنتی‌ای که با فیروزه صابر، خواهر مرحوم رضا هدی صابر، زندانی سیاسی‌ای که در پی اعتصاب غذا جان سپرد، روایت ایشان از مرگ برادرش به اطلاع روزنامه‌نگاران فرانسوی رسانده شد.

فیروزه صابر:

«هدی که در بند ۳۵۰ زندان اوین بود، فردای روز فاجعه‌ی مرگ هاله‌ سحابی دست به اعتصاب غذا زد و بعد از گذشت هشت روز از اعتصاب غذای‌اش، دچار عارضه‌ی قلبی شد و ساعت چهار صبح روز جمعه، او را به بهداری اوین منتقل کردند.

اما بعد از یک ساعت و نیم، با حالتی که از درد به خودش می‌پیچیده، به بند برمی‌گردد و آن‌طور که به هم‌بندی‌های‌اش منتقل می‌کند، می‌گوید: در بهداری نه تنها هیچ رسیدگی‌ای به وضعیت من نشد، بلکه مورد ضرب و شتم و توهین‌ هم قرار گرفتم و توسط مأمورانی که در لباس پرسنل بهداری بودند، از اتاق درمان بیرون انداخته شدم.

در حالی که هدی از درد به‌‌شدت می‌لرزید، با صدای بلند از درد دست‌اش شکایت می‌کند و چون شدت دردش زیاد بوده، هم‌بندی‌های‌اش نگران می‌شوند و افسر نگهبان را دوباره می‌خواهند که امکان اعزام مجدد هدی به بهداری را فراهم کند.

با این‌که هدی معترض بوده و نمی‌خواسته به بهداری برود، چون می‌گفته که در آن‌جا به او رسیدگی نمی‌کنند، افسر نگهبان وعده می‌دهد که تلاش خواهد کرد که او را به بیمارستانی خارج از اوین منتقل کنند.

بر اساس گزارش پزشک‌های "بیمارستان مدرس" تهران، هدی را ساعت ۱۱ صبح جمعه ۲۰ خرداد، به اورژانس بیمارستان مدرس منتقل می‌کنند و به این ترتیب، از ساعت پنج یا ۱۱ صبح که شش، هفت ساعت طلایی برای نجات هدی است، از دست می‌رود.

هدی در بیمارستان همین توضیحات را به پزشکان می‌دهد و از آن‌ها می‌خواهد که به خانواده‌اش اطلاع بدهند و حتی شماره‌ تلفن من را به آن‌‌ها می‌دهد. اما متأسفانه مأمورین آن‌ها را از تماس با خانواده منع می‌کنند.

روز جمعه عملیات آنژیوگرافی انجام می‌گیرد، اما روز شنبه صبح وضعیت او مجدداً وخیم می‌شود و عملیات نجات‌اش ثمربخش نمی‌شود و هدی در تنهایی محض و بدون این‌که هیچ فرصتی به او داده شود که پیام‌اش را در آخرین لحظات به خانواده‌اش منتقل کند، با جهان هستی وداع می‌کند.»

درخواست از دادستان تهران برای رسيدگی به مرگ سحابی و صابر

zamaanehnews — Sat, 02 Jul 2011 11:11:16 +0000

شماری از فعالان حقوق بشر و وکلای دادگستری در ايران از دادستان تهران خواسته‌اند تا به مرگ «تکان‌دهنده و دردناک» هاله سحابی و هدی صابر رسيدگی کند.

به گزارش تارنمای جنبش راه سبز (جرس)، امضاکنندگان نامه به عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران، مرگ هاله سحابی و هدی صابر را «جرم مشهود» ناميده‌اند و گفته‌اند برای جرم مشهود، نيازی به شاکی خصوصی نيست و رسيدگی به جرايم مشهود، «وظيفه» دادستان است.

هدی صابر از فعالان ملی مذهبی که در زندان اوين در حبس بود، شنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۰ و پس از ۱۰ روز اعتصاب غذا در بيمارستان مدرس تهران درگذشت.

مخالفان حکومت ايران می‌گويند وی بر اثر «ضرب و شتم» و «تأخير» در انتقال به بيمارستان کشته شده است.

هاله سحابی نيز ۱۱ خرداد امسال در مراسم خاک‌سپاری پدرش عزت الله سحابی بر اثر حمله نيروهای امنيتی دچار ايست قلبی شد و درگذرشت.

در بخشی از اين نامه آمده چون شاهدانی برای شهادت دادن در دادگاه اعلام آمادگی کرده‌اند، دادستان تهران بايد «سريع» چگونگی مرگ سحابی و صابر را بررسی کند.

بخشی از نامه به دادستان تهران: ما سخت بر اين باوريم که چنانچه قتل بانو زهرا کاظمی و بانو زهرا بنی يعقوب مورد رسيدگی بی‌طرفانه قرار می گرفت و با خاطيان برخورد جدی می شد ، جامعه شاهد حوادث رقت بار بازداشتگاه کهريزک نبود و اگر با خاطيان حادثه کهريزک برخورد جدی می شد امروز شاهد مرگ هاله سحابی و هدی صابر نبوديم

۶۴ زندانی سياسی و اميرخسر دليرثانی طی نامه‌های جداگانه‌ای گفته‌اند هدی صابر در درمانگاه زندان مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.

حبيب‌الله پيمان و شماری از نزديکان هاله سحابی نيز گفته‌اند هاله سحابی در مراسم خاک‌سپاری پدرش مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.

در اين نامه که به امضای «عبدالفتاح سلطانی، نرگس محمدی، محمدعلی دادخواه، هادی اسماعيل‌زاده، مينا جعفری، آرش کيخسروی، شيما قوشه و عبدالرضا تاجيک» رسيده، امده است: «ما سخت بر اين باوريم که چنانچه قتل بانو زهرا کاظمی و بانو زهرا بنی يعقوب مورد رسيدگی بی‌طرفانه قرار می گرفت و با خاطيان برخورد جدی می شد ، جامعه شاهد حوادث رقت بار بازداشتگاه کهريزک نبود و اگر با خاطيان حادثه کهريزک برخورد جدی می شد امروز شاهد مرگ هاله سحابی و هدی صابر نبوديم.»

زهرا بنی‌يعقوب که در ۲۰ مهر ۱۳۸۶ و در هنگام صحبت با نامزدش در يکی از پارک‌های همدان توسط نيروهای بسيج بازداشت شده بود، در بازداشتگاه جانش را از دست داد.

شيرين عبادی که وکيل اين پزشک بوده، گفته است:‌ «من وکيل ايشان بودم و به هيچ وجه مسأله خودکشی در مورد ايشان صادق نيست. اين يک صحنه‌سازی بود برای اينکه قتل وی را لاپوشانی کنند.»

زهرا کاظمی خبرنگار ايرانی-کانادايی نيز در تير ۱۳۸۲ در زندان اوين درگذشت. هيأتی که از سوی محمد خاتمی، رئيس‌جمهور وقت برای بررسی علت مرگ کاظمی تشکيل شده بود، اعلام کرد ضرب‌ديدگی جمجمه خانم کاظمی در زمانی صورت گرفت که زهرا کاظمی در اختيار وزارت اطلاعات قرار داشته‌ است.

يک سال پس از آن قوه قضائيه محمدرضا اقدم‌احمدی، کارمند وزارت اطلاعات ايران را به «قتل شبه عمد» زهرا کاظمی متهم کرد اما وی به دليل «فقدان مدرک برای اثبات اتهامات» تبرئه شد.

در مورد بازداشت‌گاه کهريزک نيز اشاره نویسندگان اين نامه به مرگ دست‌کم سه نفر از بازداشت‌شدگان حوادث پس از انتخابات جنجالی ريات‌جمهوری سال ۱۳۸۸ بر اثر شکنجه اشاره دارد.

سعيد مرتضوی، حسن حداد و علی‌اکبر حيدری‌فر سه مقام قضايی که جزو متهمان اين پرونده هستند از کار خود در قوه قضائيه تعليق شده‌اند.

تجمع اعتراضی ايرانيان در ۲۵ شهر جهان

Sat, 25 Jun 2011 09:02:59 +0000

روز ۲۵ ژوئن ۲۰۱۱ هم‌زمان با هشتمين روز اعتصاب غذای زندانيان بند ۳۵۰ اوين در ۲۵ شهر مختلف در جهان تجمع‌های اعتراضی در محکوميت قتل هاله سحابی و هدی صابر و همچنين حمايت از زندانيان اعتصاب کننده در زندان های اوين و رجايی‌شهر کرج برگزار می‌شود.

به دعوت کمپين اعتراض سبز قرار است پشتيبانان جنبش موسوم به سبز در شهرهای مختلف جهان در روز ۲۵ ژوئن گرد هم آيند تا ضمن گرامی‌داشت ياد زندانيان جان‌باخته اخير در ايران، مراتب اعتراض خود به «خشونت‌های سيستماتيک اعمال شده عليه زندانيان سياسی» که منجر به کشته شدن هاله سحابی و هدی صابر شده است را اعلام کنند.

در بيانيه شماره سوم کمپين اعتراض سبز جهت برگزاری مراسم اعتراضی ۲۵ ژوئن آمده است: «۱۴ روز پيش هدی صابر، از زندانيان سياسی زندان اوين پس از ١۰ روز اعتصاب غذا و ضرب و شتم مأموران امنيتی زندان به شهادت رسيده بود. اينک با گذشت يک هفته از آغاز اعتصاب غذای زندانيان سياسی بند ٣۵۰ زندان اوين و پيوستن زندانيان زندان رجايی‌شهر به اين اعتصاب، نگرانی‌ها از وضعيت سلامتی ١٩ زندانی اعتصاب غذا کننده افزايش يافته است.»

بيانيه می‌افزايد: «اين در شرايطی است که منابع خبری در طی روزهای گذشته از وخامت حال محسن امين‌زاده، عبدالله مؤمنی؛ ابوالفضل قديانی و حسن اسدی زيدآبادی خبر داده‌اند.»

تارنمای کلمه: زندانی‌های اعتصاب‌کننده غذا، چهارشنبه و پنج‌شنبه گذشته به دادسرای زندان اوين برده شدند اما حاضر به پاسخگويی به سئوالات بازجوها و بازپرس‌ها نشده‌اند

کمپين اعتراض سبز به همين خاطر از ايرانيان برون‌مرز، دعوت کرده است تا با شرکت در برنامه‌های اعتراضی اين کمپين در روز شنبه ٢۵ ژوئن (امروز) در سراسر دنيا، «با حمل نماد‌های سياه»، اعتراض زندانيان سياسی ايران را به گوش جهانيان برسانند و از اعتصاب غذای آنان پشتيبانی کنند.

از سوی ديگر تارنمای کلمه گزارش داده است که «زندانی‌های اعتصاب‌کننده غذا، چهارشنبه و پنج‌شنبه گذشته به دادسرای زندان اوين برده شدند اما حاضر به پاسخگويی به سئوالات بازجوها و بازپرس‌ها نشده‌اند.»

بر پايه اين گزارش روز چهارشنبه اول تيرماه سال جاری مسئولان زندان اوين هنگامی که قصد داشتند هر ۱۲ زندانی اعتصاب‌کننده را با چشم‌بند برای بازجويی به دادسرای مقدس واقع در محوطه زندان اوين منتقل کنند با اعتراض اعتصاب‌کنندگان روبه‌رو شدند.

اين زندانيان اعلام کرده‌اند که «مجبور کردن زندانی به استفاده از چشم‌بند برخلاف قوانين شهروندی است» و آن‌ها حاضر نيستند به آن تن دهند.

اين گزارش می‌افزايد «اين زندانيان در اين روز با زور و اجبار به دادسرای اوين برده شدند اما به نشانه اعتراض از پاسخگويی به سئوالات بازجوها خودداری کردند.»

در اين گزارش به نقل از «برخی از کارکنان دادسرای اوين» آمده است که « ۱۲ زندانی اعتصاب‌کننده به‌جای پاسخگويی به سئوالات بازجوها، در راه‌روی اين دادسرا نماز جماعت بر پا کردند.»

آن‌ها هچنين در اعتراض به برخورد مسئولان دادسرای اوين، گفتند :«همه ما شاهد گفته‌های آقای صابر درباره ضرب‌وشتم وی در هنگام اعتصاب غذا در بهداری زندان بوده‌ايم و همچين شاهد بوده‌ايم که در انتقال وی به بيمارستان تعلل صورت گرفت و حالا به‌جای رسيدگی به اين برخوردهای غيرقانونی و مرگ مشکوک هدی صابر و هاله سحابی قصد بازجويی از ما را داريد؟»

طبق گزارش کلمه، مقامات دادسرای اوين، اعتصاب‌کنندگان را تهديد کرده و گفته‌اند به‌خاطر اين اقدام بر احکام زندان‌شان افزوده خواهد شد و پرونده‌های جديدی برای اعتصاب‌شان باز می شود.

برپايه همين گزارش، در فردای اين روز (پنج‌شنبه) نيز بار ديگر عبدالله مؤمنی، سخنگوی سازمان ادوار تحکيم وحدت و امير دليرثانی، فعال ملی – مذهبی، از زندانيان اعتصاب‌کننده را به دادسرای اوين منتقل کرده‌اند.

خبرها حاکی از آن است که با عبدالله مؤمنی، و امير خسرو دليرثانی، برخوردهای تند و نامناسبی صورت گرفته است.

بهمن احمدی امويی، حسن اسدی زيدآبادی، مهدی کريميان اقبال، عماد بهاور، قربان بهزاديان‌نژاد، محمد داوری، اميرخسرو دليرثانی، فيض‌الله عرب‌سرخی، ابوالفضل قديانی، محسن امين‌زاده، محمدرضا مقيسه و عبدالله مومنی، عمادالدين باقی و محمدجواد مظفر زندانيانی هستند که از ۲۸ خرداد ۱۳۹۰ در اعتراض به جان‌باختن هدی صابر و هاله سحابی دست به اعتصاب غذای نامحدود زده‌اند.

همچنين کيوان صميمی، عيسی سحرخيز، مسعود باستانی،علی‌اکبر عجمی، جعفر اقدامی و حشمت الله طبرزدی، شش زندانی سياسی زندانی در زندان رجایی‌شهر کرج هستند که در پشتيبانی از زندانیان اعتصاب‌کننده زندان اوین اعتصاب غذا کرده‌اند.

حکومت ایران و بازی باخت

arezoo — Fri, 24 Jun 2011 18:42:33 +0000

ایرج ادیب زاده

کمتر از یک‌هفته پس از معرفی گزارشگر ویژه‌ حقوق بشر سازمان ملل برای ایران، مقام‌های این کشور واکنش‌های تندی نسبت به این انتخاب نشان داده‌اند.

احمد شهید وزیر امور خارجه پیشین مالدیو، روز جمعه ۲۶ خرداد ۱۳۹۰ (۱۷ ژوئن ۲۰۱۱) به‌عنوان گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران برگزیده شد.

علی‌اکبر صالحی، وزیر امور خارجه ایران در این زمینه گفت: «حقوق بشر به ابزار سیاسی مبدل شده است.»
صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه نیز گفت: «سیاست ایران پذیرش گزارشگر ویژه‌ حقوق بشر نیست.» شماری از نمایندگان مجلس نیز همین گفته لاریجانی را تکرار کرده‌اند.

یک مقام نظامی جمهوری اسلامی سرتیپ پاسدار مسعود جزایری نیز گفته است که لازم است «گزارشگر شورای حقوق بشر سازمان ملل به‌جای ایران راهی آمریکا شود».

به توصیف این مقام سپاه پاسداران در آمریکا، «ده‌ها زندان غیر قانونی، شکنجه، آزار و اذیت شهروندان و تبعیض نژادی دیده می‌شود».

نپذیرفتن گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل چه پیامدی برای جمهوری اسلامی خواهد داشت؟

این پرسشی‌ست که با حسین علیزاده، معاون و کاردار پیشین سفارت ایران در هلسینکی در میان گذاشته‌ام که در سپتامبر ۲۰۱۰ در اعتراض به سرکوب معترضان در ایران از سمت خود استعفا داده است.

حسین علیزاده: اگر جمهوری اسلامی به شورای حقوق بشر پاسخ منفی بدهد که جایگزین کمیسیون حقوق بشر شده و به جایگاه ویژه‌‌ای در سازمان ملل تبدیل شده است، این پیش‌بینی و این تمهیدات در مقدرات و توانایی‌های شورای حقوق بشر قرار می‌گیرد که موضوع را به شورای امنیت سازمان ملل منتقل کند. توجه داشته باشید شورای امنیت سازمان ملل متحد عالی‌ترین نهادی است که بر اساس فصل ششم یا هفتم منشور می‌تواند مداخلاتی را در خصوص کشوری که ناقض صلح و امنیت بین‌المللی باشد به‌عمل آورد. از تهدید گرفته تا اقدام نظامی. در صورتی که به تناسب گزارشی که گزارشگر ویژه خواهد فرستاد، اگر اوضاع و وخامت وضعیت حقوق بشر در کشور آن چنان بالا باشد که گزارشگر تشخیص دهد و به شورای امنیت منعکس کند، می‌توان پیش‌بینی کرد که شورای امنیت هم مداخله کند و به تناسب نوع گزارشی که دریافت کرده است، اقدامات تنبیهی را به‌عمل آورد که مسلماً در این مقطع ما نمی‌توانیم در خصوص آن صحبت کنیم.

مهم این است که نه تنها جمهوری اسلامی از مجمع عمومی تا به‌حال توبیخ گرفته، نه تنها از اتحادیه اروپا یا آمریکا توبیخ دریافت کرده، نه تنها تا به‌حال دبیرکل گزارش‌های متعددی علیه جمهوری اسلامی به سازمان ملل ارائه داده است و نه تنها نمایندگان پیشین آقایان گالیندوپل و کاپیتورن گزارش‌های تند و تیزی علیه نقض حقوق بشر در ایران منعکس کرده‌اند، بلکه علاوه بر این‌ها توبیخی را هم از طرف شورای امنیت دریافت خواهد کرد که مسلما بر پرونده جمهوری اسلامی خواهد افزود.

شما به نقض حقوق بشر در ایران اشاره کردید. در حال حاضر ۱۲ زندانی سیاسی در زندان اوین به اعتصاب غذای نامحدود دست زده‌اند که حال برخی آن‌ها وخیم گزارش شده است و دو تن از آن‌ها به درمانگاه اوین منتقل شده‌اند. گزارشگر ویژه به نظر شما از همین حالا می‌تواند نظارت خودش را به وضعیت این زندانیان سیاسی نشان دهد؟

کار گزارشگر ویژه از فردای روزی که اسم ایشان اعلام شد، آغاز شده است. البته به تناسب سرعتی که ایشان در کار خود خواهد داشت که ما فعلاً خبری نداریم، اما ایشان از فردای همان روز می‌تواند تماس‌های خود را با جمهوری اسلامی برقرار کند و نه تنها با جمهوری اسلامی، بلکه با هرکدام از قربانیان.

مسلماً تا مکانیسمی را برای برقراری ارتباط با طرفین منازعه‌، قربانیان و جمهوری اسلامی، برقرار کند، کمی زمان می‌برد. در خصوص این ۱۲ نفر اما مسلما گزارشگر می‌تواند از هم‌اکنون به‌عنوان یک نمونه بسیار حاد که جامعه‌ ایران را ملتهب کرده و دست‌کم در اثر اعتصاب غذا یک‌نفر از آنان، آقای هدی صابر، به رحمت ایزدی پیوسته این احتمال را در نظر داشته باشد که این ۱۲ نفر هم ممکن است در اثر بی‌مبالاتی‌های جمهوری اسلامی در زندان‌های مخوف جمهوری اسلامی به سرنوشت مشابه دچار شوند. مسلماً این یکی از نمونه‌هایی‌ست که ایشان می‌تواند همین الان در آن مداخله کند. ولی برای دیدن و بازدید و صحبت با آنان، موضوع طبیعتاً برمی‌گردد به دریافت ویزا و سفر به تهران که البته زمان‌بر است.

حسین علیزاده: اگر جمهوری اسلامی به مفاد اعلامیه حقوق بشر و یا به پیمان‌های دیگر معترض است، باید رسماً اعتراض و خروج خود را از آن پیمان‌نامه اعلام کند و در صورت عدم اعلام خروج همچنان آن الزام‌ها و تعهدات برعهده آن کشور هست. چون کسی نمی‌پذیرد که امضای شما پای قراردادی باشد، اعتراضی هم به آن نکرده باشید و از طرفی هم در عمل به اجرای مفاد پیمان‌نامه گردن ننهید.

شما دیپلمات هستید. ایران پیمان‌نامه‌های بین‌المللی، ازجمله اعلامیه حقوق بشر و کنوانسیون‌های آن را، امضا کرده است. پذیرش یا نپذیرفتن گزارشگر ویژه به این تعهدات لطمه می‌زند؟

تصحیح کنم که من دیپلمات بودم. امیدوارم که عنوان دیپلمات جنبش سبز ایران به من اطلاق شود و مورد پذیرش ملت عزیز باشد. در خصوص تعهدات و پیمان‌نامه‌هایی که جمهوری اسلامی به آن متعهد است، چه گزارشگر ویژه‌ای وجود داشته باشد چه نداشته باشد، نفس امضا کردن معاهده‌ای الزام‌آور برای کشور امضاکننده خواهد بود. حتی برخی بهانه‌ها که گرفته می‌شود، این که امضای کشور ایران پای اعلامیه جهانی حقوق بشر در زمان پیش از جمهوری اسلامی در رژیم پیشین اتفاق افتاده و بنابراین برای ما الزا‌م‌آور نیست، سخنی به‌غایت گزاف و بیهوده است.

به دلیل این که در حقوق بین‌الملل در اصلی که تحت عنوان «اصل جانشینی» از آن نام برده می‌شود، رژیمی که به هر دلیل جانشین رژیم پیش از خودش می‌شود، این که انقلابی صورت گرفته باشد یا از طریق دموکراتیک باشد یا به هر دلیل دیگر، باید ملتزم و متعهد به تمامی التزامات دولت پیشین باشد. مگر آن که به صلاحدید خود بخواهد از آن کنوانسیون و از آن معاهده و پیمان خارج شود که در چنین صورتی اگر جمهوری اسلامی به مفاد اعلامیه حقوق بشر و یا به پیمان‌های دیگر معترض است، باید رسماً اعتراض و خروج خود را از آن پیمان‌نامه اعلام کند و در صورت عدم اعلام خروج همچنان آن الزام‌ها و تعهدات برعهده آن کشور هست. چون کسی نمی‌پذیرد که امضای شما پای قراردادی باشد، اعتراضی هم به آن نکرده باشید و از طرفی هم در عمل به اجرای مفاد پیمان‌نامه گردن ننهید. پس در اصل جانشینی همچنان کلیه معاهداتی که امضای جمهوری اسلامی پای آن هست، برای جمهوری اسلامی تعهدآور است.

پرسش پایانی‌ام این است: می‌دانیم تعیین گزارشگر حقوق بشر به گرفتاری‌های دیگر کنونی جمهوری اسلامی اضافه می‌کند؛ یعنی اوج‌گیری جنبش سبز و اعتراض‌ها، بالا گرفتن اختلاف‌های درونی حکومت، بحران اقتصادی، انزوای بین‌المللی، تنش با کشورهای همسایه و با بسیاری از کشورهای جهان. شما در هر دو صورت پذیرفتن یا نپذیرفتن را به چه صورت ارزیابی می‌کنید؟

حسین علیزاده: جمهوری اسلامی که خود را قربانی نقض حقوق بشر می‌داند، خود را قربانی تروریسم می‌داند، به گفته رئیس دولتش آزادترین کشور دنیاست، همه حق اظهار نظر دارند و ... دیگر ادعاهای واهی از این دست، بهترین فرصت را در اختیار دارد که گزارشگر را بپذیرد و در برابر چشمان او نشان دهد که وضعیت حقوق بشر در ایران در بهترین وضعیت است و گزارشگر هم آن را در جهان منعکس کند.

پاسخ این را من طی مقاله‌ای تحت عنوان «تعیین گزارشگر ویژه و بازی دو سر باخت جمهوری اسلامی» در مقاله‌ای نوشتم و منتشر کردم. دقیقاً به همین نکته اشاره کرده بودم که اینک جمهوری اسلامی در برابر دو گزینه قرار گرفته است. یا گزارشگر ویژه را بپذیرد یا نپذیرد. با توجه به وسعت ارتباطاتی که اینک در عرصه جهانی به دلیل اینترنت و ارتباطات جمعی به‌وجود آمده است، نپذیرفتن گزارشگر ویژه هیچ معنایی نخواهد داشت، جز این که کشور مورد تحقیق در موضع انفعالی قرار گرفته است و همان طور که گفتم، آن را که حساب پاک است، از محاسبه چه باک است.

بنابراین جمهوری اسلامی که خود را قربانی نقض حقوق بشر می‌داند، خود را قربانی تروریسم می‌داند، به گفته رئیس دولتش آزادترین کشور دنیاست، همه حق اظهار نظر دارند و ... دیگر ادعاهای واهی از این دست، بهترین فرصت را در اختیار دارد که گزارشگر را بپذیرد و در برابر چشمان او نشان دهد که وضعیت حقوق بشر در ایران در بهترین وضعیت است و گزارشگر هم آن را در جهان منعکس کند.

من اما می‌خواهم علت انفعال جمهوری اسلامی را توضیح دهم که بازمی‌گردد به آخرین گزارشی که آقای گالیندوپل در دوران خود، یعنی ده‌سال پیش از ایران به سازمان ملل منعکس کرده بود. ایشان پس از این که آخرین دیدار را از تهران داشت و گزارشش را منعکس کرد که گزارش تند و تیزی هم بود، دیگر برای سفر مجدد به ایران ویزایی دریافت نکرد. متأسفانه در آن زمان دوره مأموریت ایشان هم خاتمه پیدا کرد و مسئله تعیین گزارشگر مسکوت ماند تا حال حاضر.

در آن زمان آقای گالیندوپل و گزارشگر پیش از ایشان آقای موریس کاپیتورن از طرف کمیسیون حقوق بشر که نهادی آن چنان قوی نبود، به‌عنوان گزارشگر ویژه ایران منصوب شدند. این سومین گزارشگر ویژه‌ای است که برای یک کشور دارد تعیین می‌شود. تعداد قطعنامه‌هایی که علیه ایران صادر شده است، آن قدر زیاد است که همه این‌ها نشان‌ می‌دهد اوضاع وخیمی در کشور وجود دارد.

بنابراین پذیرفتن آن یک نوع باخت برای جمهوری اسلامی است، چون گزارشگر به پایتخت کشور می‌رود و با چشم و گوش خود هزاران هزار مورد نقض حقوق بشر را خواهد دید و شنید. نپذیرفتن آن هم نافی مسئولیت نیست. بازهم گزارش‌های مستند از طریق مجاری‌ای که وجود دارد، به‌ویژه فعالان حقوق بشری که تاکنون کلیه‌ اسناد جرم و جنایت را جمع‌آوری کرده‌اند، به ایشان منعکس خواهد شد.

در صورتی که حکومت ایران او را نپذیرد، ایشان با منطق قوی‌تری گزارش خود را منعکس خواهد کرد و آن این است که من این اسناد را دارم، آن‌ها را ضمیمه پرونده می‌کنم و می‌فرستم. همچنین دولت مورد تحقیق نیز مرا به کشور خود راه نداده است. بنابراین همین اقدام جمهوری اسلامی بار منفی‌ای برای خودش در برخواهد داشت و در هر دو وجه وارد یک بازی دو سر باخت خواهد شد.

ابراز نگرانی درباره اعتصاب غذای ۱۲ زندانی سياسی

zamaanehnews — Tue, 21 Jun 2011 05:40:16 +0000

کمپين بين‌المللی حقوق بشر در ايران «نگرانی عميق» خود را نسبت به جان زندانيانی که در اعتصاب غذا به‌سر می‌برند، اعلام کرد.

هادی قائمی، سخنگوی کمپين گفته است: «بالاترين مقامات ايرانی از آيت‌الله خامنه‌ای به پايين، مسئول سلامتی و امنيت اين اعتصاب‌کنندگان هستند.»

۱۲ نفر از زندانيان سياسی اوين در اعتراض به جان‌باختن هدی صابر و هاله سحابی، دو تن از زندانيان سياسی ملی- مذهبی از شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۰ دست به اعتصاب غذای نامحدود زدند.

هادی قائمی افزود: «نگرانی‌های اين افراد (اعتصاب‌کنندگان) مشروع می‌باشد و مقامات بايد تحقيقات قابل باوری را نسبت به مرگ صابر و سحابی انجام دهند تا متخلفان پاسخگو باشند.»

هادی قائمی، سخنگوی کمپين بین‌المللی حقوق بشر: بالاترين مقامات ايرانی از آيت‌الله خامنه‌ای به پايين، مسئول سلامتی و امنيت اين اعتصاب‌کنندگان هستند

بهمن احمدی امويی،حسن اسدی زيدآبادی، عمادالدين باقی، عماد بهاور، قربان بهزاديان‌نژاد، محمد داوری، اميرخسرو دليرثانی، فيض‌الله عرب‌سرخی، ابوالفضل قديانی، محمد جواد مظفر، محمدرضا مقيسه و عبدالله مومنی زندانيان سياسی هستند که در اعتراض به مرگ هدی صابر و هاله سحابی دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

هدی‌صابر، از فعالان ملی- مذهبی و عضو هیأت تحريريه مجله توقيف‌شده‌ «ايران فردا» که از ١٢ مردادماه ١٣٨٩ در بازداشت بود، از تاريخ ١٢ خرداد سال جاری در اعتراض به «قتل هاله سحابی» دست به اعتصاب غذا زده بود. وی ۲۱ خرداد پس از ۱۰ روز اعتصاب غذا در بيمارستان مدرس تهران درگذشت.

پزشکان متخصص علت مرگ هدی صابر را ناشی از عوارض اعتصاب غذا اعلام کرده‌اند اما مخالفان حکومت ايران می‌گويند وی بر اثر «ضرب و شتم» و «تأخير» در انتقال به بيمارستان «کشته» شده است.

هاله سحابی، زندانی سياسی که به دليل وخامت حال پدرش، عزت‌الله سحابی ارئيس شورای فعالان ملی- مذهبی به مرخصی آمده بود، روز ۱۱ خرداد جاری در مراسم تشييع پيکر پدرش در پی درگيری با نيروهای «لباس شخصی» جان‌باخت.

انجمن اسلامی جامعه پزشکی ايران، آيت‌الله اسدالله بيات‌زنجانی از مراجع تقلید و شماری از وکلای دادگستری با ابراز نگرانی از سلامت زندانيان، خواهان پايان يافتن اعتصاب غذا شده‌اند.

شيرين عبادی برنده جايزه صلح نوبل نيز گفته است حکومت ايران «قصد جان» زندانيان سياسی را دارد.

همچنین اردشير اميرارجمند از مشاوران ميرحسين موسوی گفته است مسئوليت مستقيم هر حادثه‌ای در ارتباط با اين زندانيان بر عهده حکومت است.

وی هشدار داد «حکومت ديگر نخواهند توانست با توجيهات غيرقابل توجيه، عملکرد خود را و حادثه‌ای مشابه حادثه هدی صابر را تکرار کند.»

درخواست برای پايان دادن به اعتصاب غذای ۱۲ زندانی سياسی

zamaanehnews — Mon, 20 Jun 2011 03:52:37 +0000

انجمن اسلامی جامعه پزشکی ايران از ۱۲ زندانی سياسی خواسته تا به اعتصاب غذای خود پايان دهند.

به گزارش تارنمای کلمه، اين انجمن، تداوم اعتصاب غذای زندانيان سياسی را باعث شکل‌يافتن «احساس رنج» در مردم و افزوده‌شدن «محنت» آن‌ها توصیف کرده است.

انجمن اسلامی جامعه پزشکی ايران خطاب به زندان‌هايی که اعتصاب غذا کرده‌اند، افزوده: «اراده شما برای اعتصاب غذای اعتراضی آن هم پس از آنچه بر سر دوست و هم‌بندی شهيدتان هدی صابر آمد، ستودنی است؛ با اين حال نمی‌توانيم نگرانی بی‌‌حد خود را از اينکه جان شما عزيزان در خطر است مکتوم نگاه داريم. ملت و خانواده‌های شما نيز نگرانند.»

اين بيانيه از اين زندانيان خواسته غروب روز دوشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۰ اعتصاب غذای خود را بشکنند تا در روز سه‌شنبه ۳۱ خرداد «همه‌ با هم» روزه سياسی بگيرند.

انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران از زندانيان اعتصاب‌کننده خواسته تا غروب روز دوشنبه ۳۰ خرداد ۱۳۹۰ اعتصاب غذای خود را بشکنند تا در روز سه‌شنبه ۳۱ خرداد «همه‌ با هم» روزه سياسی بگيرند

زندانی‌های اعتصاب‌کننده در بيانيه‌ای با اشاره به تمامی کشته‌شدگان اعتراضات دو سال گذشته در ايران، آورده است: «واپسين شهدا، دو نفر از از زندانيان ملی و مذهبی بودند. هاله سحابی که در مرخصی از زندان به سر می‌برد و در مراسم تشييع و تدفين پدرش، با هجوم نابخردانه مأموران به شهادت رسيد و هدی صابر هم بندی ما که در اعتراض به اين حادثه ناگوار دست به اعتصاب غذای تر و محدود زد اما دست اجل او را از ميان ما برد.»

امضاکنندگان اين بيانيه با بيان اينکه جان‌باختن هدی صابر، نظام جمهوری اسلامی را با «چالش مشروعيتی بزرگ» مواجه کرده است، «حبس او به مدت ۱۰ ماه بدون محکوميت و هر قرار قانونی و کاملاً خودسرانه و جبارانه» و «رفتار سهل‌انگارانه و مغرضانه در برابر آثار اعتصاب غذای او به همراه ضرب و شتم که منجر به شهادت مظلومانه اش شد» را از جمله دلائل اين چالش دانسته‌اند.

هاله سحابی، زندانی سياسی که به دليل وخامت حال پدرش، عزت‌الله سحابی ارئیس شورای فعالان ملی- مذهبی به مرخصی آمده بود، روز ۱۱ خرداد جاری در مراسم تشييع پيکر پدرش در پی درگيری با نيروهای «لباس شخصی» جان‌باخت.

کمپین اعتراض سبز

Babak M — Sun, 19 Jun 2011 17:10:19 +0000

سراج‌الدین میردامادی

اعتصاب غذای ۱۲ زندانی سیاسی، پس از درگذشت هاله سحابی و رضا هدی‏صابر، دو زندانی سیاسی ملی- مذهبی، آخرین پرده اعتراض به حاکمیت در خصوص نقض گسترده حقوق بشر، به‏ویژه نقض حقوق زندانیان سیاسی در ایران است.

نخست از مصطفی خسروی، روزنامه‏نگار و هماهنگ‌کننده «کمپین اعتراض سبز» که در پی اعتصاب غذای زندانیان سیاسی شکل گرفت، پرسیدم: این کمپین با چه هدفی شکل گرفته است و چه برنامه‏هایی در دستور کار خود دارد؟

مصطفی خسروی: «کمپین اعتراض سبز»، کمپینی است که با هدف اعتراض به کشته شدن هاله سحابی و هدی صابر شکل گرفته است؛ دوتن از زندانیان ملی- مذهبی که با سهل‏انگاری و ضرب و شتم نیروهای امنیتی، در پیش از ۱۶ کشور دنیا در حال برگزاری است.

جوانان و نیروهای جنبش سبز در این شهرها قصد دارند که در روز شنبه هفته آینده (۲۵ ژوئن)، با یک تحصن سراسری در میادین اصلی شهرهای مختلف، اعتراض خود را با حمل نمادهای سیاه، نسبت به کشتار زندانیان سیاسی در زندان‏های ایران اعلام کنند و صدای آن‏ها را به گوش جهانیان برسانند.

خبر اعتصاب غذای ۱۲ تن از زندانیان سیاسی در اعتراض به شهادت هاله سحابی و رضا هدی صابر منتشر شده است. ارزیابی شما از این اقدام اعتراضی زندانیان سیاسی چیست؟

نکته مهمی که در اعتصاب غذای این ۱۲ زندانی سیاسی می‏توان دید، این است که این ۱۲ نفر، از ۱۲ طیف مختلف سیاسی هستند. از دانشجویان، از جریان‏های احزاب سیاسی، معلمان، کارگران و روزنامه‏نگاران و گروه‏های مختلف، هر گروه یک نماینده در این اعتصاب دارد.

ما افرادی را در این لیست می‏بینیم که تا به‏حال اعتصاب غذا نکرده بودند و شاید حتی اعتقادی به این عمل نداشته‏اند. ولی امروز دارند از اعتصاب غذا، به عنوان آخرین و تنها وسیله مبارزه یک زندانی سیاسی در زندان استفاده می‏کنند، تا صدای اعتراض‏شان را به گوش مردم برسانند.

اتفاقی که در مورد شهادت هاله سحابی و بعد از آن شهادت هدی صابر رخ داد، این بود که شنیده نشد، دیده نشد. چه از طرف مردم، و چه از سوی رسانه‏ها و چه از جانب حکومت، زیاد به اعتصاب غذای هدی صابر پرداخته نشد و حکومت توانست از این فرصت استفاده کند و با بی‏توجهی به وضعیت این زندانی سیاسی، او را به سمت مرگ سوق بدهد.

به نظر من، این حرکت عزیزان ما در زندان، زنگ خطری است برای ما و باید جامعه را نسبت به این اتفاق فعال و آگاه کنیم. هر لحظه ممکن است در زندان‏های جمهوری اسلامی، زندانیان سیاسی با حذف فیزیکی مواجه بشوند و جمهوری اسلامی، طبیعتاً از این ماجرا به‏شدت استقبال خواهد کرد که هرکدام از عزیزان بر اثر یک عارضه ناگهانی، حتی در اثر اعتصاب غذا از دنیا بروند. جمهوری اسلامی به این شکل، می‏تواند نیروهای مخالف و اپوزیسیون خود را حذف کند.

به همین خاطر، این اعتراض زندانیان سیاسی، طبق بندی که در آخر بیانیه‏شان نوشته‏اند، برای این است ‏که فضای جامعه ما پویاتر شود، مردم حساس‏تر بشوند و ببینند و بدانند که هنوز زندانیان ما در زندان، حاضرند از جان و سلامت خودشان بگذرند تا بتوانند جنبش را به اهداف‏شان برسانند.

خواسته‏های مشخص اعتصاب‏ کننده‏ها چیست؟ با توجه به تجربه‌های گذشته و اعتصاب‏ غذاهایی که در زندان‏های ایران اتفاق افتاده است، آیا اعتصاب غذا می‏تواند زندانیان سیاسی را به اهداف‏شان نزدیک کند؟

نکته جالبی که در این اعتصاب غذا هست این است که خواسته مشخصی را از حکومت و یا از قدرت در ایران مطرح نکرده‏اند و نخواسته‏اند.

به خاطر این‏که سابقه اعتصاب غذاها نشان داده که حتی اگر برای ابتدایی‏ترین حقوق هم یک زندانی اعتصاب غذا کند، اصولاً در جمهوری اسلامی به آن پاسخی داده نخواهد شد. سال گذشته هم تعدادی از زندانیان سیاسی اعتصاب غذا کردند که اکثراً به نتیجه‏ای نرسیده‏اند.

این بار خواسته اصلی معترضین و اعتصاب‌کنندگان آگاه شدن جامعه جهانی و به‏خصوص جامعه ایرانی نسبت به اتفاق‌هایی است که در داخل زندان می‏افتد. آن‏ها حاضر شده‏اند برای این‏که اخبار و اتفاق‌های داخل زندان به گوش مردم برسد، از جان و سلامت خودشان مایه بگذارند و این به نظر من، حرکت نوینی است که دارند انجام می‏دهند.

امیدوارم قبل از این‏که صدمه‏ای جسمی به این افراد برسد، ما بتوانیم هم مردم را از این ماجراها و اتفاق‌ها در زندان آگاه کنیم و هم سلامت آن‏ها را حفظ کنیم.

اعتصاب غذا نکنید!

در ادامه، به سراغ احمد جلالی فراهانی، روزنامه‏نگار رفتم و پرسیدم: ارزیابی شما از اعتصاب غذای زندانیان سیاسی چیست؟

احمد جلالی فراهانی: به‌نظر من، اقدامی که این ۱۲ نفر در زندان اوین انجام داده‏اند، نوعی اعتراض به وضعیت موجود حقوق بشر در ایران است و آن‏ها از تنها سلاحی که برای مقابله با این وضعیت دشوار حقوق بشر در ایران دارند که همان جسم و تن و روح‏شان است، استفاده کرده‏اند و آن را شمع‏وار در اختیار حقیقت و آزادی بیان گذاشته‏اند.

وظیفه ما روزنامه‏نگاران و اهالی رسانه و کسانی که می‏توانیم در خارج از کشور کاری برای‏شان انجام بدهیم، این است که حداقل، به هر طریق ممکن، به آن‏ها بگوییم که ما صدای شما را شنیدیم و از آن‏ها تقاضا کنیم که دست از اعتصاب غذا بردارند.

در عین حال، خودمان در خارج از کشور، از طریق مجامع بین‏المللی و مجامع مرتبط با حقوق بشر، فعالیت‏ها و فرآیندهای به‏هم‏پیوسته‏ای را انجام بدهیم که بتوانیم صدای اعتراض این عزیزان و تمامی زندانیان سیاسی بی‌گناهی که تنها به جرم دگراندیشی در بند استبداد هستند را به گوش مردم جهان و مسئولان مرتبط با اداره نظام جهان برسانیم.

خواسته‏های مشخص زندانیان اعتصاب‌کننده چیست؟

خواسته‏های مشخص این زندانیان، همان‏طور که در بیانیه‏‏شان آمده است، رسیدگی به وضعیت حقوق بشر در ایران، در وهله اول و در وهله بعدی، یا آن‏طور که در سطح این ماجرا دیده می‏شود، پرداختن به واقعیت و نحوه‏ کشته شدن هاله سحابی و رضا هدی صابر است.

چون به هرحال، آن‏ها از نزدیک شاهد ماجرا بوده‏اند. حتی چند نفر از آنان اعلام کرده‏اند که مرحوم هدی صابر اسم کسی که در بهداری زندان او را مورد ضرب و شتم قرار داده، به آن‏ها اعلام کرده است. به نظر من، به طور مشخص خواهان رسیدگی به علت درگذشت جانگداز این دو عزیزی هستند که بی‏گناه و بدون این‏که مرتکب جرمی شده باشند، جان خودشان را نثار آزادی در ایران کردند.

تقاضای شما از زندانیان اعتصاب‌کننده چیست؟ آیا می‏خواهید به این اعتصاب غذا ادامه بدهند و یا به اعتصاب‏شان پایان دهند؟

من فقط از جامعه رسانه‏ای ایران تقاضای عاجزانه می‏کنم، به عنوان یکی از اعضای کوچک این خانواده بزرگ؛ در میان آن ۱۲ نفر، پنج روزنامه‏نگار هستند. البته همه آن ۱۲ نفر برای ما محترم هستند، ولی به‏جاست که ما یک حرکت صنفی انجام بدهیم.

به‏جاست که ما یک همبستگی صنفی، فارغ از هر نوع اختلاف سلیقه، اختلاف عقیده، اندیشه و اختلاف رویکرد و روش را نشان بدهیم و نشان بدهیم که اصلاً مهم نیست که همکار در بند ما چگونه فکر می‏کند، چه جهان‏بینی‏ای دارد و تنها اهمیت حرفه‏ای و اهمیت صنفی برای ما ملاک است. هرکسی، هرطور که می‏تواند از آن‏ها تقاضا کند که دست از اعتصاب غذای‏شان بردارند.

به سلامت شما نیازمندیم

در ادامه این گفت‌وگوها، از بهروز صمدبیگی، روزنامه‏نگار، پرسیدم: چقدر این اعتصاب غذا می‏تواند زندانیان سیاسی را به اهداف‏شان نزدیک کند؟ آیا اساساً ایشان با اقدام به اعتصاب غذا موافق هستند یا خیر و چرا؟

بهروز صمدبیگی: همان‏طور که این بزرگواران در بیانیه منتشر شده خودشان اشاره کرده‏اند، مجموعه وقایع این دو سال اخیر و درگذشت تاسف‌بار هاله سحابی و هدی صابر باعث شده است تا زندانیان سیاسی دست به اعتصاب غذا بزنند. مخصوصاً در مورد هدی صابر که این بزرگوار در اعتصاب غذا در زندان به‏سر می‏برد و در انتها بدون محکومیت و در اثر ضرب و شتم و اعتصاب غذا درگذشت. حاکمیت هم جواب درخوری برای این دو قتل نداشت. واقعاً فراتر از این، جنایتی متصور نیست.

اما در کنار این، من خیلی موافق حرکت این بزرگواران نیستم. اگرچه خودشان بهتر از همه ما شرایط خودشان و شرایط جامعه را می‏شناسند و خودشان بهترین منبع و مرجع برای تصمیم‏گیری هستند، اما به دو دلیل، یکی این‏که خواسته مشخصی را اعلام نکرده‏اند و تنها یک حرکت اعتراضی است، من موافقتی با حرکت آن‏ها ندارم.

فکر می‏کنم که ما خیلی خیلی بیشتر به سلامت این عزیزان نیاز داریم، به این‏که این‏ها در کنار جنبش باشند، تولید اندیشه و تولید محتوا کنند. حضور سرفرازانه‏شان در زندان مهم است و سلامت‏شان و این‏که روزی انشاالله آنقدر جنبش قدرتمند بشود که ما آن‏ها را در کنار خودمان و خارج از زندان داشته باشیم. آن روز خیلی بیشتر به این عزیزان نیازمندیم.

متأسفانه در مورد آقای صابر هم دیدیم که مرگ تأسفبار ایشان، آن‏طور که باید و شاید بازتاب نداشت؛ چه در داخل کشور و چه در خارج از کشور و حکومت هم خیلی خودش را موظف به پاسخگویی ندانست.
هم من و هم خیلی از دوستان روزنامه‏نگار که دیروز با هم صحبت می‏کردیم، فکر می‏کنیم که خیلی بیشتر به سلامت این عزیزان نیازمندیم، برای این‏که تولید محتوا و اندیشه کنند و برای مبارزه‏ی بدون خشونت جنبش، مثمرثمرتر باشند.

اعتصاب غذای نامحدود ۱۲ نفر از زندانیان سیاسی

Maryam — Sat, 18 Jun 2011 11:07:07 +0000

۱۲ نفر از زندانیان سیاسی اوین در اعتراض به جان‌باختن هدی صابر و هاله سحابی، دو تن از زندانیان سیاسی ملی- مذهبی از امروز، شنبه ۲۸ خرداد ماه دست به اعتصاب غذای نامحدود زدند.

به گزارش تارنمای کلمه، خبر این اعتصاب غذا طی بیانیه‌ای که از سوی «یاران گمنام جنبش سبز در زندان اوین» در اختیار کلمه قرار گرفته منتشر شده است.

بهمن احمدی امویی،حسن اسدی زیدآبادی، عمادالدین باقی، عماد بهاور، قربان بهزادیان‌نژاد، محمد داوری، امیرخسرو دلیرثانی، فیض‌الله عرب‌سرخی، ابوالفضل قدیانی، محمد جواد مظفر، محمدرضا مقیسه و عبدالله مومنی زندانیان سیاسی هستند که دست به اعتصاب غذا زده‌اند.

در این بیانیه که خطاب به «مردم ایران» نوشته شده، آمده است: «هم‌زمان با ایامی که مقارن با ۱۳ رجب زاد روز امام عدالت علی بوده و به یاد شهدای جنبش سبز از ندا تا هاله و از سهراب تا صابر نامگذاری شده است، ما ضمن اعلام تسلیت و همدردی با خانواده همه ی این شهدا، به ویژه خانواده های هم زندانیان عزیز از دست رفته مان، هاله سحابی و هدی صابر و مردم متین و صبور ایران، از روز ۲۸ خرداد اعتصاب غذای اعتراضی خود را آغاز می کنیم.»

زندانیان سیاسی اعتصاب‌کننده اظهار امیدواری کرده‌اند که «جنبش مسالمت‌آمیز ایران پویاتر و از تکرار چنان فجایعی پیشگیری شود.»

امضاکنندگان این بیانیه می‌گویند که جان‌باختن هدی صابر، نظام جمهوری اسلامی را با «چالش مشروعیتی بزرگ» مواجه کرده است

این بیانیه با اشاره به تمامی کشته‌شدگان اعتراضات دو سال گذشته در ایران، آورده است: «واپسین شهدا، دو نفر از از زندانیان ملی و مذهبی بودند.هاله سحابی که در مرخصی از زندان به سر می برد و در مراسم تشییع و تدفین پدرش، با هجوم نابخردانه ماموران به شهادت رسید و هدی صابر هم بندی ما که در اعتراض به این حادثه ناگوار دست به اعتصاب غذای تر و محدود زد اما دست اجل او را از میان ما برد.»

امضاکنندگان این بیانیه با بیان اینکه جان‌باختن هدی صابر، نظام جمهوری اسلامی را با «چالش مشروعیتی بزرگ» مواجه کرده است، «حبس او به مدت ده ماه بدون محکومیت و هر قرار قانونی و کاملا خودسرانه و جبارانه» و «فتار سهل‌انگارانه و مغرضانه در برابر آثار اعتصاب غذای او به همراه ضرب و شتم که منجر به شهادت مظلومانه اش شد» را از جمله دلائل این چالش دانسته‌اند.

هدی‌صابر، از فعالان ملی- مذهبی و عضو هيأت تحريريه مجله توقیف‌شده‌ «ايران فردا» که از ١٢ مردادماه ١٣٨٩ در بازداشت بود، از تاریخ ١٢ خرداد سال جاری در اعتراض به «قتل هاله سحابی» دست به اعتصاب غذا زده بود. وی پس از ۱۰ روز اعتصاب غذا در بيمارستان مدرس تهران درگذشت و پزشکان متخصص علت مرگ وی را ناشی از عوارض اعتصاب غذا دانستند.

هاله سحابی، زندانی سیاسی که به دلیل وخامت حال پدرش، عزت‌الله سحابی از سرشناس‌ترین فعالان ملی- مذهبی به مرخصی آمده بود، روز ۱۱ خرداد جاری در مراسم تشییع پیکر پدرش در پی درگيری با نيروهای «لباس شخصی» جان‌باخت.

فعالان ملی مذهبی خواهان بررسی علت «فوت» هدی صابر شدند

zamaanehnews — Sat, 18 Jun 2011 07:20:18 +0000

شورای فعالان ملی مذهبی با انتشار بيانيه‌ای خواهان بررسی «دقيق و منصفانه» چگونگی «فوت» هدی صابر شد.

به گزارش تارنمای جنبش راه سبز (جرس) اين شورا که از منتقدان حکومت جمهوری اسلامی است، افزوده مسئولان در بررسی چگونگی فوت هدی صابر بايد به گواهی ۶۴ تن از زندانيان سياسی و شاهدان عينی «به‌طور جدی» توجه کنند.

اين بخش از بيانيه فعالان ملی مذهبی به نامه ۶۴ زندانی سياسی اشاره دارد که پس از مرگ هدی صابر اعلام کردند وی در بهداری زندان اوين مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.

هدی صابر که در اعتراض به مرگ هاله سحابی در مراسم خاک‌سپاری عزت‌الله سحابی، دست به اعتصاب غذا زده بود، روز جمعه ۲۰ خرداد ۱۳۹۰ و پس از درد شديد قلبی به بيمارستان مدرس تهران منتقل شد.

وی يک روز بعد در بيمارستان درگذشت. خانواده این فعال سیاسی می‌گويند «تأخير» در انتقال صابر به بيمارستان در مرگ وی تأثير داشته است.

شورای فعالان ملی مذهبی، «مرگ مظلومانه و شهادت‌گونه» هدی صابر را «غمی جانکاه» توصيف کرده که هر انسان آزاده‌ای را در ماتمی عميق فرو برده است

عباس جعفری دولت‌آبادی، دادستان تهران نيز سه‌شنبه ۲۴ خرداد در يک نشست خبری تأييد کرد هدی صابر با تأخير به بيمارستان منتقل شده است.

شورای فعالان ملی مذهبی در اين بيانيه «مرگ مظلومانه و شهادت‌گونه» هدی صابر را «غمی جانکاه» توصيف کرده که «هر انسان آزاده‌ای را در ماتمی عميق فرو برده است.»

پس از درگذشت هدی صابر، سازمان گزارشگران بدون مرز که انجمنی غير دولتی در دفاع از آزادی رسانه‌ها است با انتشار بيانيه‌ای اعلام کرد حکومت ايران «مسئول» مرگ اين روزنامه‌نگار است.

فريده جمشيدی، همسر هدی صابر نيز با بيان اينکه نيروهای قضايی را «مسئول» مرگ همسرش می‌داند، گفته است سازمان‌های بين‌المللی بايد علت مرگ همسرش را تعيين کنند.

فريده جمشيدی گفته است: «همسر من هيچ ناراحتی جسمی نداشت و بعد از ۱۰ روز اعتصاب غذا، آن هم اعتصاب غذای تر فوت شده و به شهادت زندانيان به وضعيت ايشان رسيدگی نشده و همين علت فوت ايشان بوده است.»

وی افزوده: «همسرم بعد از درد شديد به بهداری می‌رود. اما آن‌جا به جای رسيدگی مورد ضرب و شتم هم قرار می‌گيرد. ما در آينده نام کسی هم که ايشان را مورد ضرب و شتم قرار داده، منتشر خواهيم کرد.»

۱۰ نماينده اصلاح‌طلب مجلس ايران نيز چهارشنبه ۲۵ خرداد طی تذکری از مرتضی بختياری، وزير دادگستری خواستند تا علت مرگ رضا هدی‌صابر را بررسی و اعلام کند.