آرمان نامدار

دگرباشان و تصویرهای واقعی

arezoo — Wed, 02 May 2012 16:35:42 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - همه ما هر روز و هر ثانیه با گفتار و رفتارمان تصویری از خود به دیگران ارائه می‌دهیم، اما تصویری که دیگران از ما در ذهن خود می‌سازند می‌تواند به تصویر ذهنی ما نزدیک یا کاملاً از آن دور باشد.

این تصویر تشکیل شده در ذهن مخاطبان‌ ما ممکن است نادرست و منفی باشد، ممکن است دیگران بر اساس این تصور به پیشداوری نادرست درباره ما بپردازند و این پیشداوری در کیفیت و نوع ارتباط بین ما و مخاطبان ما تاثیری هرچند کم، اما منفی بگذارد. به‌طور قطع این رابطه‌ آسیب‌دیده بین ما و مخاطب ما بر کیفیت زندگی هر دو طرف نیز تاثیر خواهد گذاشت. ممکن است این مخاطب‌ها در جا‌یگاهی باشند که بر پایه تصور نادرست‌شان تصمیم نادرست‌تری هم بگیرند.

حال بیایید افراد دخیل در این مثال را گسترش دهیم. آنچه به دست می‌آید جامعه‌ای است با مردمانی که بر پایه تصور نادرست و ناسالم گذران می‌کنند. بیایید دوباره و این‌بار کمی ریزتر و دقیق‌تر نگاه کنیم. این تصویر اشتباه ممکن است به دو علت در ذهن مخاطب و یا جامعه نقش بسته باشد:

الف - مخاطب یا مخاطبان، خود این اجازه را به ما نمی‌دهند که تصویر واقعی‌مان را ارائه کنیم و حتی وقتی ما سعی در ارائه تصویر واقعی خود داشته‌ایم آن‌ها اصرار کرده‌اند که تصور درست، چیزی است که آن‌ها می‌پندارند.

ب - مخاطب یا مخاطبان در مورد ما، شخصیت ما، ‌توانایی‌های ما و به طور کلی تصویر واقعی ما پیشداوری نکرده‌اند و این ما بوده‌ایم که برای تشکیل تصویر درست در ذهن آنها تلاش نکرده‌ایم.

چگونه از هویت جنسی خود دفاع کنم؟

در حالت اول خیلی بعید به نظر می‌رسد که بتوان افرادی را که با پیشداوری نادرست با ما برخورد می‌کنند، متقاعد کرد که اشتباه می‌کنند و یا از آن‌ها خواست بر اساس واقعیت‌ها تصمیم بگیرند، نظر بدهند و با ما تعامل کنند.

اگر وضعیت نادرست پیش‌آمده بین ما و دیگران در وضعیت دوم جاگذاری شود، پیشداوری و تصویر و ایماژ نادرست ما در نزد آن‌ها نتیجه اشتباه و کم‌کاری ماست. لزومی ندارد تصویر کلی ما برای همه قابل پذیرش و توجیه پذیر باشد. در عین حال اما نباید اهمیت این واقعیت را فراموش کرد که مخاطبان موثر- یا مخاطبانی که مدام با آن‌ها در ارتباط مداوم هستیم- در نحوه زندگی ما تاثیرگذارند واگر درک نادرستی از ما نزد آن‌ها به وجود آمده است،‌ می‌بایست برای نشان دادن واقعیت تلاش کنیم.

جامعه دگرباش ایرانی امروز عضوهای موثری دارد. بسیاری از دگرباشان ایرانی در موقعیت‌های مهم و تاثیرگذار جامعه هستند؛ چه از نظر موقعیت شغلی، چه از نظر موقعیت تحصیلی، اجتماعی و خانوادگی.

این موقعیت‌ها حساس، تاثیرگذار و قابل تعمیم هستند. دگرباشی که توانایی ارائه‌ تصویر کلی درست، دقیق و مثبتی از خودش دارد می‌تواند تصویری مثبت از دگرباشی ارائه دهد و یا اگر دیدگاه اشتباه و نادرستی راجع به دگرباشان و گرایش جنسی از طرف مخاطبانش می‌بیند، تصور اشتباه آن‌ها را تصحیح کند. اگر ما در جایگاه موثری باشیم حرف‌های ما شنیده خواهد شد. اگر کارها و فعالیت‌هایی که انجام می‌دهیم موثر و مثبت هستند و دیگران تاثیر کار ما را درک می‌کنند،‌ دیدگاه‌ها و نقطه نظرات ما راجع به گرایش جنسی را هم خواهند شنید. وقتی ما تاثیر مثبتی بر خانواده، دوستان، همکاران، همسایه‌ها و همشهری‌های خود می‌گذاریم آن‌ها تصویر درستی از ما در ذهن خواهند داشت.

تمام دگرباشان ایرانی امروز می‌بایست با یکدیگر متحد شوند تا بتوانند وضعیت زندگی خود و دیگر دوستان دگرباش خود را بهبود بخشند تا همگی بتوانند در ارائه تصویر درست نقشی ایفا کنند.

شاید یکی از این اطرافیان ما از گرایش جنسی ما آگاه نباشد ولی راجع‌به همجنسگرایان و به طور کلی دگرباشان تصور نادرست و غلطی داشته باشد که آن را با ما در میان بگذارد. ما به عنوان یک دگرباش می‌توانیم این تصور نادرست را تغییر دهیم. برای این کار هم لازم نیست حتماً راجع به گرایش جنسی‌مان آشکارسازی کنیم، اما می‌توانیم برای آن‌ها توضیح دهیم که چیزی که به آن‌ها راجع به دگرباشان و گرایش جنسی گفته شده است درست نیست.

می‌توان با دلیل و منطق با آن‌ها گفت‌وگو کرد و برای آن‌ها نه راجع به گرایش جنسی خود بلکه در مورد دگرباشان آشکارسازی کرد. در واقع بسیاری از همکاران، دوستان، خویشاوندان و خانواده‌های ما همجنسگراستیز نیستند بلکه اطلاعات نادقیق و نادرستی در رابطه‌ با گرایش جنسی به آن‌ها داده شده است؛ دیدگاه‌ها و اطلاعاتی که نسل به نسل در جامعه منتقل می‌شوند و چون گرایش جنسی در برخی جوامع تابو است اکثریت آن جامعه این فرصت را نیافته که به حقیقت درست دسترسی پیدا کند. جامعه‌ دگرباش ایرانی اما حالا در وضعیتی قرار دارد که افراد مهم و تاثیرگذاری دارد. پس چرا این روند نادرست را متوقف نکند؟ چرا اگر از او به عنوان یک همکار خوب و پرکار، خانواده دوست، دانش‌آموز یا دانشجوی موفق یاد می‌شود از این فرصت برای اطلاع‌رسانی و تاثیرگذاری وحمایت از دگرباشان استفاده نکند؟ همانط‌ور هم که پیشتر اشاره شد برای این روشنگری احتیاجی به آشکارسازی گرایش جنسی خود نیست.

تمام دگرباشان ایرانی امروز می‌بایست با یکدیگر متحد شوند تا بتوانند وضعیت زندگی خود و دیگر دوستان دگرباش خود را بهبود بخشند تا همگی بتوانند در ارائه تصویر درست نقشی ایفا کنند.

واقعیت این است: وقتی می‌توانیم یک اقلیت موفق در میان یک اکثریت بزرگ باشیم که بتوانیم به ارائه تصویر فردی و گروهی درست در میان خود دست یابیم. این راز نه تنها برای جامعه دگرباش ایرانی بلکه برای هر اقلیتی صدق می‌کند. هر یک از ما در زمینه‌ای توانایی‌های خاصی داریم، اما در عین حال مانند همه افراد جامعه به دیگرانی هم برای برآورده کردن نیازهای خود نیاز داریم. دگرباشان ایرانی می‌توانند توانایی‌ها و نیازهای هم را همپوشانی کنند. می‌توانند نیاز‌های دوستان دگرباش خود را با توجه به توانایی‌های‌ خود رفع کنند. می‌توانند مدام از احوال همدیگر باخبر باشند و به یکدیگر کمک کنند و دیگرانی را که آماده پذیرش اطلاعات درست هستند، آگاه سازند. این‌گونه است که می‌توانند اتحادی قوی و تاثیرگذار بسازند. اقلیت دگرباش اگر متحد شود و اگر اعضای آن هرکدام در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند تاثیرگذار باشند، حرف‌های آن‌ها شنیده خواهد شد. با اتحاد و تاثیرگذاری شمار مخاطبان بالقوه‌ای که می‌توانند تصویری درست و مثبتی از ما - و به طور کلی در تصویر بزرگ‌تر از جامعه‌ دگرباش - در ذهن‌شان تشکیل بدهند و یا آن را تصحیح کنند،‌ افزایش خواهد یافت.

منابع تصاویر:

۱ – اینجا

۲ – اینجا

رنجی که دگرباشان نمی‌کشند

behnam — Sat, 24 Mar 2012 19:00:56 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - در برنامه‌های پیشین سخن از این شد که هر شهر و هر کشوری به عنوان نماد یک اجتماع، خود از "اقلیت‌ها"یی تشکیل شده است که اکثریت جامعه را می‌سازند و دگرباشان همانند هر اقلیتی دیگر می‌بایست از حقوق شهروندی یکسان برخوردار باشند، اما در همه‌ کشورها و شهرها و به طور کلی هر جامعه‌ای حقوق برخی اقلیت‌ها به خصوص جامعه‌ دگرباش رعایت نمی‌شود.

چه نیازهایی دارم؟

دگرباشان جنسی به عنوان اقلیتی از یک اجتماع بزرگ همانند همه، نیازهایی دارند که به دلیل در اقلیت بودن ممکن است نیازهای‌شان به درستی برآورده نشود. برای بیشتر روشن شدن رابطه‌ گرایش جنسی و برآورده شدن نیازها ابتدا نگاهی به طبقه بندی کلی نیازمند‌ی‌ها می‌اندازیم. نیازهای ما به دو دسته تقسیم می‌شوند:

نخست نیازهای ابتدایی و ضروری مثل خوراک که برای زنده بودن لازم داریم یا سرپناهی به عنوان خانه و جان‌پناه برای زندگی.

دوم نیازهای بعدی و پیشرفته مثل فراگیری نوشتن و خواندن، تحصیلات عالی در دانشگاه، یادگیری فنون برای کارایی بهتر در محیط کار و مثال‌هایی از این دست.

همه‌ ما در هر موقعیت اجتماعی که باشیم برای ادامه حیات می‌بایست که نیازهای ابتدایی‌مان را برآورده سازیم.

امروزه بیشتر انسان‌ها در جوامعی زندگی می‌کنند که برای برآورده شدن نیاز‌های اولیه‌شان لازم است با دیگر شهروندان رابطه‌ مداوم و منطبق بر قانون جامعه داشته باشند. زندگی به عنوان شهروند، هریک از شهروندان را ملزم می‌کند که قوانین و هنجارهای اجتماع را رعایت کنند تا بتوانند از مزایای شهروندی برخوردار شوند. زندگی اجتماعی امروز به گونه‌ای طراحی شده است که شهروندان را ملزوم می‌کند برای تامین نیازهای ابتدایی‌شان همه با هم در ارتباط باشند. حال اگر قوانین اجتماع فارغ از این‌که درست هستند یا نادرست از جانب برخی از شهروندان رعایت نشوند، آن شهروند یا شهروندان نمی‌توانند حتی نیازهای نخستین خود را پوشش دهند.

ما زمانی می‌توانیم پیشرفت بیشتری داشته باشیم که در شرایط مناسب و پایداری قرار داشته باشیم. پرواضح است که کارایی و پرثمر بودن فعالیت‌های ما زمانی در نقطه‌ حداکثری است که شرایط روحی و جسمی سالمی داشته باشیم.

این به این معنی است که عضو اقلیتی بودن که از جانب قانون منع شده ممکن است تک‌تک اعضای آن اقلیت خاص را در معرض خطر قرار دهد. در چند برنامه‌ گذشته سخن از این رفت که ما می‌توانیم به‌طور موقت برای در امان بودن از بعضی از خطرات گرایش جنسی خود را پنهان کنیم و یا به اصطلاح "در گنجه بمانیم". تا زمانی که ما در گنجه هستیم و کسی از گرایش حقیقی ما آگاه نیست می‌توانیم بسیاری از نیاز‌های اولیه خود- و چه بسا نیازهای بعدی و پیشرفته خود- را برطرف کنیم.

برای نمونه شاید برخی از ما در خانواده‌هایی زندگی می‌کنیم که پدر و مادر یا برادر و خواهرمان از هویت جنسی ما آگاه نیستند و ما در وضعیت "درگنجه بودن" قرار داریم. بهترین حالت این است که فرض کنیم اوضاع در محیط خانواده و جمع دوستان آن‌قدر خوب پیش می‌رود که نیازی نمی‌بینیم که بخواهیم برای خانواده‌ یا اطرافیان‌مان آشکارسازی کنیم و از گنجه بیرون بیاییم، اما این امکان همیشه وجود دارد که خانواده‌ یا اطرافیان ما از گرایش جنسی ما آگاه شوند. در چنین موقعیت جدیدی که مطلوب هم نیست امکان دارد ما از برآورده ساختن نیازهای اولیه‌ی مان باز بمانیم و یا در شرایط شدیدتر خطرات ناخواسته دیگری ما را تهدید کنند.

در برنامه‌های پیشین اشاره کردیم که هنگامی که خواسته یا ناخواسته اطرافیان به خصوص پدر و مادر ما از گرایش‌ جنسی ما آگاه می‌شوند "شوک" به آن‌ها دست می‌دهد. برای کسی که دچار شوک شده ممکن است خیلی سخت باشد که درست فکرکند، تصمیم بگیرد و عمل کند، هرچند این احتمال وجود داشته باشد که در آینده پشیمان شود.

حال خانواده به عنوان یک اجتماع کوچک عضوی دارد که قانون خانواده را رعایت نکرده و ممکن است شوک اعضای خانواده باعث شود فرزند همجنس‌گرا نتواند نیازهای ابتدایی خود را برطرف کند یا کمک‌هایی که از طرف خانواده به او می‌شده است به طور ناگهانی قطع شوند.

حالا بیایید تصویر را بزرگ‌تر کنیم. به جای اجتماع خانواده، شهر و کشوری که در آن زندگی می‌کنیم را تصور کنید. ممکن است به دلیل آشکار شدن گرایش جنسی‌مان در شهر و روستا یا کشوری که در آن زندگی می‌کنیم حقوق اجتماعی خود را از دست دهیم. مثلاً ممکن است دیگر نتوانیم در مدرسه و یا موسسات آموزش عالی به تحصیل ادامه دهیم. شاید هم از خدمات دولتی پزشکی محروم شویم. خدماتی که ممکن است در نیازهای بعدی و پیشرفته‌ ما طبقه‌بندی ‌شده باشند.

چگونه بی‌نیاز شوم؟

پرسش مهم این است: چگونه می‌توان در چنین موقعیت‌هایی در معرض کمترین آسیب قرار گرفت؟ هر یک از ما توانایی‌های بالقوه و ویژه‌ای داریم که قوت و قدرت بخشیدن به آن‌ها می‌توانند خیلی سود بخش باشند، اما نکته مهم این‌جاست که زمان قوت بخشیدن به این توانایی‌ها مي‌بایست از هنگامی آغاز شوند که ما "درون گنجه" هستیم و اوضاع در خانواده و یا در تصویر بزرگ‌تر در روستا یا شهر و کشورمان خوب پیش می‌رود. نباید اینطور تصور کنیم که چون همه‌چیز خوب است و کسی هم از گرایش جنسی‌مان آگاه نیست پس لزومی ندارد تا تلاش کنیم. واقعیت کاملا برعکس این است.

ما زمانی می‌توانیم پیشرفت بیشتری داشته باشیم که در شرایط مناسب و پایداری قرار داشته باشیم. پرواضح است که کارایی و پرثمر بودن فعالیت‌های ما زمانی در نقطه‌ حداکثری است که شرایط روحی و جسمی سالمی داشته باشیم. هم‌چنین سرعت بخشیدن به یادگیری و فعالیت‌های ما در همین شرایط پایدار ممکن است. پس لازم است اگر در محیط مدرسه و یا دانشگاه هستیم بهتر و بیشتر تلاش کنیم تا بتوانیم در آینده موقعیت‌های بهتری را کسب کنیم.

اگر انتخاب کرده‌ایم که تحصیلات‌مان را ادامه دهیم می‌بایست به بهترین نحو ممکن این‌ کار را بکنیم. موفق بودن در مدرسه و دانشگاه و یا هر محیط آکادمیک دیگری موقعیت‌های طلایی را برای ما می‌سازند. این موقعیت می‌تواند بورس تحصیلی باشد یا شرکت در یک پروژه‌ مهم آکادمیک و یا بودن بخشی از یک تیم تخصصی.

اگر در حال تحصیل نیستیم می‌بایست حتما شغلی داشته باشیم که منبع درآمد ما باشد تا بتوانیم از لحاظ مالی تا جایی که امکان دارد استقلال مالی‌مان را قوت بخشیم. به‌طور قطع حرفه‌ای بودن در محیط کار و پیشرفت در یادگیری فنون ما را در موقعیت بهتر کاری و مالی قرار می‌دهد. وقتی ما در موقعیت بهتر کاری و مالی قرار داشته باشیم کمتر نیازی به کمک مالی دیگران داریم ولازم نیست نگران این باشیم که اگر آن‌ها به علت "شوک آگاهی از گرایش جنسی ما" کمک مالی خود را قطع کردند ما نتوانیم نیازهای ابتدایی خود را مرتفع سازیم.

در هر موقعیت تحصیلی و یا کاری که قرار داشته باشیم قرار داشتن در سطوح بالا همیشه شرایطی را فراهم می‌سازد که خطرهای در پیش رو را به فرصت تبدیل می‌کند. وقتی ما بتوانیم بیشتر نیازهای خود را با کمترین توقع از دیگران مرتفع سازیم احتمال این‌که در معرض خطرات ناخواسته قرار بگیریم بسیار کمتر است.

پیش از این در برنامه‌های پیشین اشاره کردیم که همیشه در گنجه بودن برای سلامت روانی‌مان مناسب نیست. حالا هر چقدر که بیشتر به توانایی‌های‌مان قوت بخشیده باشیم مطمئن‌تر و کم‌خطرتر هم می‌توانیم از گنجه بیرون بیاییم.

دگرباشان و برابری از یادرفته

arezoo — Sun, 26 Feb 2012 18:53:12 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - شهروندان هر جامعه‌ای در مقایسه با شهروندان جامعه‌های دیگر در بسیاری از زمینه‌ها ازجمله فرهنگ با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند، اما این تفاوت‌ها هرچند زیاد باشند انسان‌ها را در برابر حق برخورداری از حقوق انسانی‌شان متمایز نمی‌کند.

آیا من شهروند درجه‌ دو هستم؟

هریک از ما به عنوان شهروند توقع داریم از حقوق شهروندی‌مان برخوردار باشیم. می‌خواهیم حق تحصیل، کار، خدمات اجتماعی، رای و آزادی بیان داشته باشیم. سال‌های زیادی است که پذیرفته شده حق شهروندی برای همه‌ شهروندان یک جامعه یکسان در نظر گرفته ‌شود. خدماتی که ما به عنوان یک شهروند از آن برخورداریم و حقوقی که از آن ماست به رنگ پوست، نژاد و قومیت و طبقه اجتماعی‌مان ارتباطی ندارد. البته که این اصل انسانی در همه کشورها رعایت نمی‌شود و تبعیض بر سر حقوق اجتماعی شهروندان هم‌چنان در بسیاری از نقاط جهان ادامه دارد، اما کشورهای زیادی هستند که به این روش پایان داده‌اند و یکی از مهم‌ترین دلیل‌های آن پافشاری شهروندان بر برخورداری ازحقوق یکسان بوده است.

تصور کنید یک روز از خواب بلند می‌شوید و در حالی که آماده‌ رفتن به کار یا مدرسه و دانشگاه می‌شوید از گوینده صبحگاهی تلویزیون می‌شنوید شهروندانی که زبان مادری‌شان فارسی نیست حق ندارند درانتخابات شورای شهر برای نمایندگی نامزد شوند. حالا فرض کنیم زبان مادری شما فارسی نیست و فارسی زبان دوم شماست. واکنش شما به این وضعیت یا بهتر بگوییم قانون جدید چه خواهد بود؟

- شما اصولاً به سیاست و سیاسیون اهمیت نمی‌دهید و حتی به‌ندرت راجع به نامزدها تحقیق می‌کنید. پس برای شما اصلاً مهم نیست که بالقوه می‌توانید نامزد شوید یا نه. بدون این‌که واکنش خاصی نشان بدهید به زندگی روزمره ادامه می‌دهید و اصلاً این قانون جدید شما را ناراحت نمی‌کند.

- وضعیت دوم می‌تواند این باشد که شما با شنیدن این خبر شوکه شوید، چرا که ممکن است شما این فکر را در ذهن‌تان پرورانده باشید که در انتخابات به عنوان نامزد نمایندگی شرکت کنید ولی حالا این حق از شما سلب شده است.

حالا اگر از نظر آماری ۹۹ درصد مردمی که در شهر شما زندگی می‌کنند زبان مادری‌شان فارسی باشد و فقط یک درصد از آنها زبان مادری‌شان زبانی به غیر از فارسی باشد و از این یک درصد هم تعداد کمی اندیشه‌ راهیابی به شورای شهر را پرورانده باشند، از نظر ریاضی شاید افرادی که برخلاف میل‌شان نمی‌توانند نامزد نمایندگی در انتخابات شورای شهر شوند انگشت‌شمار باشد قاعدتا حقوق افراد زیادی نقض نشده است.

می‌توان اینگونه فکر کرد که خب چند نفری که شاید تعدادشان هم کمتر از ۱۰ باشد نمی‌توانند نماینده شورای شهری شوند که صدها هزار و بلکه میلیون‌ها شهروند دارد. به نظر این تعداد خیلی کم اهمیت می‌رسد. حتی می‌توان گفت تهیه کننده خبر تلویزیون هم وقت‌اش را برای تهیه‌ این خبر تلف کرده است. برای نفی حق راهیابی ۱۰نفر به شورای شهر که خبر نمی‌سازند.

یک بار دیگر مسئله را مرور کنیم. از دست رفتن حقوق اجتماعی شهروندان هرچند انگشت‌شمار باشند بی اهمیت است؟ از دست دادن حقوق اجتماعی به خاطر اقلیت بودن درست است؟ آیا مراعات حقوق شهروندی به کمیت ارتباطی دارد؟ آیا حقوق اجتماعی صرف نظر از این‌ که از آن‌ها استفاده خواهیم کرد یا نه، باید برای ما مهم باشد که از دست دادن آن‌ها برای‌مان پراهمیت تلقی شود؟

آیا تضمینی هست که اگر حق شهروندی معدودی از مردم از آن‌ها گرفته شود، فردا حقوق اقلیت‌های دیگر سلب نشود؟

روشن است که همه‌ ما در یک شهر و اجتماع از اقلیت‌های کوچک‌تری هستیم که مجموع این اقلیت‌ها اکثریت اجتماع را می‌سازد. در واقع اکثریت وقتی معنای حقیقی می‌یابد که اقلیت‌ها به هم می‌پیوندند.

می‌خواهم از حقوق برابر با دگرجنس‌گرایان برخوردار شوم

شاید برای بسیاری از دگرباشان ایرانی این واقعیت کم اهمیت تلقی شود که حقوق برابری با هموطنان‌شان ندارند. شاید به چشم بسیاری از آن‌ها دیده نمی‌شود که در خانواده‌ای که زندگی می‌کنند ممکن است پدر و مادر یا خواهر و برادرشان با تبعیض به آن‌ها می‌نگرند. ممکن است تغییر طرز فکر اعضای خانواده‌ ما در مورد گرایش جنسی ما تغییر چندانی در کیفیت زندگی‌مان نگذارد.

دگرباشان ایرانی به عنوان اقلیتی از جامعه که در شکل‌گیری اکثریت جامعه نقش دارند سال‌های زیادی است که حقوق شهروندی‌شان مراعات نمی‌شود. حقوق این اقلیت از طرف مقامات دولتی و دینی نادیده گرفته می‌شود. به خاطر بسیاری از محدودیت‌های موجود در جامعه نمی‌توان آمارگیری و تحقیق میدانی دقیق و بی‌طرفانه‌ای انجام داد تا دریافت چه درصد از شهروندان ایرانی خواستار حقوق برابر برای هموطنان دگرباش‌شان هستند، اما می‌توان با انجام فعالیت‌های کوچک و کم‌ خطر برای اطرافیانی که از گرایش جنسی ما آگاه هستند و دید مثبتی دارند، به افزایش این درصد امیدوارتر شد.

اما آیا تلاش ما در راستای تغییر طرز فکر دیگران باید طوری باشد که رسیدن به حقوق برابر با دیگران زمانی صورت بگیرد که "طرز فکر آن‌ها" و "نداشتن حقوق خاص" ما را در فشار بگذارد؟

اگر برای رسیدن به حقوق از دست رفته‌ای که کم اهمیت تلقی می‌شوند تلاش نکنیم به‌طور قطع کیفیت زندگی‌مان خیلی پایین می‌رود. هرچند ممکن است در مقیاس کمیت به چشم نیایند. شاید برای یک فرزند همجنسگرا مهم نباشد که نمی‌تواند راجع به احساساتش با پدر و مادرش صحبت یا درد دل کند، اما حتماً این خواسته کور شده بر روانش اثر منفی برجا خواهد گذاشت.

شاید برای یک همجنسگرای ایرانی مهم نباشد که نمی‌تواند آزادانه با معشوق‌اش در خیابان راه برود یا در مقیاس بزرگ‌تر اگر نمی‌تواند با هم‌جنس خودش ازدواج کند برایش چندان مهم نیست چون اصلاً قصد ازدواج ندارد که نگران فقدان این حق برای همجنسگرایان کشورش باشد.

آیا زمانی باید به فکر تغییر تفکر و خواسته‌ها و حقوق اجتماعی افتاد که ما را نگران کنند یا تبدیل به خواسته بالقوه ما بشوند؟

همه ما هر قومیتی داشته باشیم یا هر زبانی که داشته باشیم توقع داریم در شرایط برابر با ما یکسان برخورد شود. اگر محروم شدن از نمایندگی شورای شهر به خاطر قومیت و زبان ما را نگران نکند نباید رد شدن در کارگزینی اداره‌ها و شرکت‌ها به خاطر زبان و قومیت هم ما را نگران کند. چرا که دلیل محروم شدن یک‌سان بوده است.

در برنامه‌های پیش در مورد شرایط برون‌آیی برای پدر و مادر، همسر و دوستان‌مان صحبت کردیم. حال اگر برای یکی از بستگان نزدیک‌مان از گرایش جنسی‌مان صحبت کردیم و از گنجه بیرون آمدیم و شرایط برای‌مان بهتر و امن‌تر شده است این فرصت طلایی را داریم که راجع به داشتن حقوق برابر با اطرافیانی که برای آن‌ها برون‌آیی کردیم صحبت کنیم.

این بهترین فرصت برای سخن گفتن از خواسته‌های به حق ماست. خواسته‌هایی که همشهری‌های دگرجنسگرای‌مان از آن برخوردارند.

دگرباشان ایرانی به عنوان اقلیتی از جامعه که در شکل‌گیری اکثریت جامعه نقش دارند سال‌های زیادی است که حقوق شهروندی‌شان مراعات نمی‌شود. حقوق این اقلیت از طرف مقامات دولتی و دینی نادیده گرفته می‌شود. به خاطر بسیاری از محدودیت‌های موجود در جامعه نمی‌توان آمارگیری و تحقیق میدانی دقیق و بی‌طرفانه‌ای انجام داد تا دریافت چه درصد از شهروندان ایرانی خواستار حقوق برابر برای هموطنان دگرباش‌شان هستند، اما می‌توان با انجام فعالیت‌های کوچک و کم‌ خطر برای اطرافیانی که از گرایش جنسی ما آگاه هستند و دید مثبتی دارند، به افزایش این درصد امیدوارتر شد.

قانون‌های شهر و جامعه‌ ما زمانی دگرگون خواهد شد که شهروندان خواستار آن باشند وگرنه مقامات مسئول هرگز به فکر بازبینی و دگرگونی آن‌ نخواهند افتاد.

اگر بتوانیم دایره افرادی که خواستار تغییر بخشی از قوانین هستند را بزرگ‌تر کنیم احتمال این‌که این قوانین سریع‌تر بازبینی شوند بیشتر است.

شاید ما نخواهیم با هم‌جنس خود به عنوان یک همجنسگرا ازدواج کنیم، اما می‌بایست برای حقوق انسانی که از آن همه است پافشاری کنیم. بی‌اهمیتی به قوانین به طور حتم ما را در تنگنای بیشتری قرار خواهد داد.

برای همین پافشاری به داشتن همه‌ حقوقی که دگرجنس‌گرایان در جامعه‌ ما دارند بیراه نیست. خواه ازدواج با همجنس‌ باشد خواه داشتن امنیت در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم.

پذیرش فرزندانی متفاوت

arezoo — Sat, 28 Jan 2012 17:35:07 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - سال‌های زیادی است که "هویت جنسی" بشر به هریک از جنس‌های موافق یا مخالف و یا هر دو کشش داشته باشد، طبیعی شمرده می‌شود.

هویت جنسی ما رابطه‌ عاطفی و جنسی ما را در کنار هم رشد و پرورش می‌دهد. همجنسگرا باشیم یا دگرجنسگرا و یا دوجنسگرا انسان‌هایی با ذات طبیعی هستیم. امروز تحقیقات عملی و پزشکی نشان می‌دهد که هویت جنسی ما در دوران کودکی ما شکل می‌گیرد. یعنی دورانی که کمتر از ده سال سن داریم و تصور کاملی از جنسیت نداریم. در واقع این انتخاب ما نبوده است که "هویت جنسی" خود را انتخاب کنیم. کسی به روشنی نمی‌داند چرا بعضی هم‌جنسگرا یا دوجنسگرا و یا دگرجنسگرا هستند، ولی چیزی که روشن است این است که هیچکسی حتی پدر و مادر ما نمی‌توانند ما را هم‌جنسگرا کنند.

خیلی از خانواده‌ها گمان می‌کنند که فرزندان‌شان باید دوران خردسالی و نوجوانی را طی کنند تا به هویت جنسی خویش پی ببرند. در واقع این دید خیلی‌هاست که باید به سن بلوغ رسید تا به هویت جنسی و گرایش جنسی پی برد.برخی مواقع والدین ممکن است گمان کنند که فرزندشان با دیدن همجنسگرایان یا خواندن و شنیدن راجع به همجنسگرایی و یا داشتن دوستان همجنسگرا، "همجنسگرا" می‌شوند.

لازم است پدر و مادرها درک کنند "نوع دیگر بودن هویت جنسی" انتخابی نیست. نوع دیگر بودن مایه‌ شرمساری نیست. در واقع ما زمانی باید بترسیم و نگران باشیم که هویت دیگران را سرکوب و انکار کنیم.

واقعیت این است که هویت جنسی و گرایش جنسی نه در دوران بلوغ شکل می‌گیرد و نه با در ارتباط بودن با گونه‌ دیگری از گرایش جنسی دستخوش دگرگونی می‌شود.خوشبختانه در دنیای امروز ما به منابع درست و علمی دقیق دسترسی داریم که به ما کمک می‌کند درک درستی از احساسات دوران کودکی‌مان داشته باشیم. احساساتی که ریشه در گرایش جنسی و هویت جنسی ما داشته است.

در تحقیقی به نام "پذیرش فرزندان همجنسگرا در خانواده" که روی بزرگسالان همجنسگرا انجام شده است نشان می‌دهد که آن‌ها از حدود سن 10 سالگی به هم‌جنس‌شان علاقه‌مند بوده‌اند. بعضی از آن‌ها گفته‌اند که در سنین بین هفت تا 9 سالگی به گرایش جنسی خود پی برده‌اند. همه‌ افراد شرکت‌کننده در این پروژه در سن میا‌نگین چهار تا 13 سالگی به این پی برده‌اند که همجنسگرا یا دو‌جنسگرا هستند و حدود یک سال بعد خانواده‌های آن‌ها به گرایش جنسی آن‌ها پی برده‌اند‌ یا قطعیت خود راجع به دگرجنسگرا بودن آن‌ها را ازدست داده‌اند.

بسیاری از خانواده‌های دارای فرزند دگرجنسگونه (ترانس سکسوال) اطلاعات بسیار کمی راجع به ترانس‌سکسوالیسم داشته‌اند و نمی‌دانسته‌اند چگونه باید فرزند خود را درحالی که هویتی غیر از هویت فیزیکی‌اش دارد حمایت کنند. کودکان در سنین پایین هویت جنسی خود را رشد می‌دهند. آن‌ها همچنین در همان سال‌های خردسالی احساس‌شان را راجع‌به این که مذکر هستند یا مونث رشد می‌دهند. آن‌ها از سنین دوتا سه‌ سالگی با انتخاب اسباب‌بازی، لباس و لوازم شخصی هویت جنسی خود را نشان می‌دهند.

نگرانی از فرزندی متفاوت

کودکان و بزرگسالانی که طرز رفتارشان مغایر با جنسیت فیزیکی‌شان است و آنطوری نیست که جامعه و خانواده از آن‌ها انتظار دارد، معمولا از طرف دیگران مدام آزار می‌بینند. این نوع طرز رفتار از سوی فرزندان "نوع دیگر جنسیت" خوانده می‌شود. خانواده‌هایی که فرزندانی با "نوع دیگر جنسیت" دارند، معمولاً این ترس را دارند که فرزندشان از سوی دیگران آزار ببیند.

والدینی که با این ترس با فرزندان خود برخورد می‌کنند احتیاج به آموزش بیشتر و اطلاعات دقیق‌تر راجع به گرایش جنسی فرزندشان دارند.

فرزندان بزرگسالی که همجنسگرا یا "دارای نوع دیگر جنیست" Gender variant هستند و هم‌چنین "ترانس‌ سکسوال‌"ها به جای سرکوب به حمایت نیاز دارند. آن‌ها به جای این‌که مایه‌ ننگ و شرمساری فرض شوند و هویت جنسی‌شان سرکوب شود باید اطلاعات بیشتری راجع به گرایش جنسی‌شان در دستر‌س‌شان قرار گیرد.

لازم است پدر و مادرها درک کنند "نوع دیگر بودن هویت جنسی" انتخابی نیست. نوع دیگر بودن مایه‌ شرمساری نیست. در واقع ما زمانی باید بترسیم و نگران باشیم که هویت دیگران را سرکوب و انکار کنیم. نتایج پروژه‌ "پذیرش فرزندان همجنسگرا در خانواده" نشان می‌دهد که سلامت روانی فرزندان همجنسگرا دو‌جنسگرا و دگرجنس‌گونه با رفتار خانواده‌های آن‌ها ارتباط مستقیم دارد. بر اساس این تحقیق کسانی که مورد حمایت و پذیرش خانواده‌های‌شان قرار می‌گیرند از سلامت روانی و تندرستی بیشتری برخوردارند تا فرزندانی که به خاطر گرایش جنسی‌شان مورد بی‌مهری قرار می‌گیرند.

نیمی از خانواده‌هایی که در این پروژه مورد تحقیق واقع شده‌اند فرزندشان را نپذیرفته‌اند و در پی تغییر گرایش جنسی آن‌ها بر آمده‌اند تا زندگی بهتری نصیب آن‌ها شود. فرزندان بزرگسال این خانواده‌ها که همانند والدین‌شان فکر می‌کردند که باید گرایش جنسی‌شان را تغییر دهند، فکر می‌کردند پدر و مادرشان آن‌ها را دوست ندارند یا حتی از آن‌ها متنفرند.

اگر تا به حال رفتاری پرتنش با فرزند همجنسگرای‌مان داشته ایم، اگر تا به حال به جای پذیرش و گفت و گو به انکار آنها پرداخته‌ایم، اگر از آن‌چه فرزندمان هست ترس داریم، اگر به جای حمایت به راندن آنها پرداخته‌ایم، می‌توانیم دوباره همه‌چیز را مرور کنیم و به فردای فرزندمان خوش‌بین باشیم.

این خانواده‌ها به خاطر ضعف در برقراری ارتباط درست و گفت‌وگو و هم‌چنین سوتفاهم‌های دنباله‌دار مدام در حال کشمکش هستند، بدون این‌که به نتیجه برسند. این ضعف درک گرایش جنسی و هویت جنسی مقصدی جز جدال‌های مداوم و حتی از بین رفتن بنیان خانواده ندارد. سرنوشت بسیاری از این فرزندان مراکز دارالتادیب، زندان و یا خیابان‌هایی است که به جای پدر و مادر آن‌ها را می‌پذیرند. کشمکش‌های بیهوده و فرصت‌سوزی سرنوشت دیگری را برای این فرزندان رانده شده باقی نمی‌گذارد. سرنوشتی که نه تنها سلامت روانی آنها را تهدید می‌کند، بلکه حتی جان آن‌ها را به خطر می‌اندازد.نتایج این پروژه نشان می‌دهد خانواده‌هایی که فرزندان‌شان را رد می‌کنند در ملایم‌ترین نتیجه فرزندانی با اعتماد به نفس بسیار پایین خواهند داشت که به کمتر کسی از نزدیکان اعتماد می‌کنند تا به آن‌ها کمک کنند.

این تحقیق نشان می‌دهد فرزندانی که توسط خانواده‌های‌شان مورد پذیرش واقع نشده‌اند در مقایسه با فرزندانی که تحت حمایت خانواده قرار گرفته‌اند:

۱ - هشت برابر بیشتر در معرض خودکشی قرار دارند؛

۲ - شش برابر بیشتر در خطر ابتلا به افسردگی قرار دارند؛

۳ - سه برابر بیشتر در معرض اعتیاد به مواد مخدر قرار دارند.

بیشتر این فرزندان تصمیم می‌گیرند گرایش جنسی خود را برای همیشه پنهان کنند تا مورد آزار و اذیت خانواده و دیگران قرار نگیرند. آن‌ها به این باور می‌رسند که گرایش جنسی خود را پنهان کنند تا از سوی خانواده و نزدیکانی که فکر می‌کنند همجنس‌گرایی آن‌ها اشتباهی بزرگ و گناه است کمتر آزار ببینند.

اگر تا به حال رفتاری پرتنش با فرزند همجنسگرای‌مان داشته ایم، اگر تا به حال به جای پذیرش و گفت و گو به انکار آنها پرداخته‌ایم، اگر از آن‌چه فرزندمان هست ترس داریم، اگر به جای حمایت به راندن آنها پرداخته‌ایم، می‌توانیم دوباره همه‌چیز را مرور کنیم و به فردای فرزندمان خوش‌بین باشیم.

آشکارسازی برای دوستان دگرجنس‌گرا

Babak M — Tue, 17 Jan 2012 18:43:02 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - در برنامه‌های گذشته در مورد آشکارسازی برای خانواده و همسر صحبت کردیم. این‌بار می‌خواهیم درباره‌ آشکارسازی برای افرادی خارج از دایره‌ بستگان و خانواده صحبت کنیم. دایره‌ای که هر روز بخش مهمی از ساعت‌های زندگی‌مان را با افراد این دایره می‌گذرانیم. دایره‌ دوستان.

به‌طور قطع دوستان ما بخش مهمی از زندگی اجتماعی ما را تشکیل می‌دهند و داشتن رابطه‌ای که با درک متقابل همراه است به عمق و مفید بودن دوستی‌مان کمک می‌کند. آشکارسازی برای دایره‌ دوستان از این جهت اهمیت دارد که در رابطه‌ اجتماعی ما با بستگان و خانواده دایره‌ دوستان نقش مکمل را بازی می‌کند. دوستانی که دگرجنس‌گرا هستند و ممکن است برای درک بهتر همدیگر لازم باشد با آن‌ها راجع به احساس‌ها و گرایش جنسی‌مان صحبت کنیم. درست مانند بسیاری دیگر از چیزهایی که فقط با دوستان‌مان در میان می‌گذاریم. شاید اگر بعضی دوستان‌مان از گرایش جنسی ما آگاه شوند ما را بهتر درک کنند و بیشتر همدل‌ شوند. به هر حال وقتی پذیرفتیم که از "گنجه" بیرون بیاییم باید بپذیریم که برای برخی از نزدیکان ما اعم از خانواده یا دوستان هم آشکارسازی کنیم. این‌که بتوانیم برای کسانی که به آن‌ها نزدیک هستیم و می‌توانیم به آن‌ها اعتماد کنیم آشکارسازی کنیم به ما بیشتر و بهتر کمک می‌کند که خارج از گنجه راحت‌تر و شاداب‌تر زندگی کنیم.

فراموش نکنیم که لزومی ندارد برای همه‌ دوستان‌ از گرایش جنسی‌مان صحبت کنیم. خیلی از دوستان ما در دایره‌ دوستان نزدیک نیستند و چون مدام با آن‌ها ارتباط نداریم لازم هم نیست که آن‌ها را در مسائلی شریک کنیم که با دوستی‌مان هم‌شعاع نیست. در خیلی از موارد شمار دوست یا دوستان نزدیک ممکن است به یک یا شمار کمتر از انگشتان یک دست ختم شود. پس نخست بهتر است رابطه‌ خودمان و دوستان‌مان را بسنجیم و فاصله‌ای که با آن‌ها داریم را به طور دقیق اندازه‌گیری کنیم. طبیعی است که ما هیچ‌گاه با دوستانی که کم یا خیلی کم در ارتباط هستیم درد دل نمی‌کنیم و احساس‌های‌مان را با آن‌ها به اشتراک نمی‌گذاریم و با آن‌ها به‌ندرت مشورت می‌کنیم. هدف ما این است که خارج از گنجه طوری زندگی کنیم که ناچار به بازگشت به داخل گنجه نباشیم. پس یادمان باشد خارج از گنجه زندگی کردن به معنای آشکارسازی برای همه نیست.

چه چیزهایی ضروری است؟

برای آشکارسازی با نتیجه‌ بهتر می‌توانیم چند نکته‌ کوچک را رعایت کنیم:

زمان: زمان یکی از مهم‌ترین عناصر آشکارسازی است چه برای دوستان چه برای خانواده. افشا کردن همچنین رازی، درست در روزی که نه برای شما و نه دوست‌تان خوب بوده است زمان مناسبی نیست، اما در مورد پیدا کردن زمان مناسب زیاد هم مته به خشخاش نگذارید و منتظر یک روز ایده‌آل نباشید. بهتر است لحظه‌ای را انتخاب کنید که شما و دوست‌تان زمان و حوصله‌ کافی برای صحبت کردن دارید و هر دو توان این را دارید که با مسئله جدی برخورد کنید. پس خیلی ناگهانی لب به سخن نگشایید و رازتان را بگویید.

جای مناسب: این‌که در چه موقعیتی و در چه جایی با دوست‌تان راجع به گرایش‌تان جنسی صحبت کنید هم مهم است. قطعاً نباید در حضور دیگران راجع به مسائل شخصی صحبت کنید. محیط تحصیل مثل مدرسه و دانشگاه یا محل کار را برای آشکارسازی انتخاب نکنید هرچند دیگران حضور نداشته باشند. بهتر است جایی را انتخاب کنید که می‌توانید در آن‌جا احساس امنیت کنید و دیگران متوجه صحبت شما نخواهند شد.

حفظ آرامش: پیش از شروع صحبت از دوست‌تان بخواهید پیش از این‌که حرفی بزند صحبت‌های‌تان را کامل بشنود و اگر نظری دارد به شما مهلت بدهد که همه‌ حرف‌تان را بزنید.

شنونده‌ با حوصله‌ای باشید: پس از این‌که همه‌ حرف‌های خود را گفتید حالا نوبت دوست شماست که صحبت کند و نظر بدهد. یادتان باشد که شنیدن حرف‌های او هم مهم است. ممکن است دوست‌تان راجع به گرایش جنسی شما از پیش حدس و گمان‌هایی ‌زده و منتظر شنیدن این حرف‌ها از شما باشد. ممکن است برعکس کاملاً شوکه شود. پس از مرحله‌ صحبت باید منتظر واکنش دوست‌تان باشید. واکنشی که شما نمی‌دانید چیست. حتی اگر واکنش اولیه‌ وی مناسب نباشد شما می‌بایست آرامش خود را حفظ کنید و به حرف‌های دوست‌تان گوش دهید و حرف‌هایش را قطع نکنید. طوری رفتار نکنید که انگار تحمل شنیدن صحبت‌های او را ندارید.

فرصت بدهید: هضم کردن این واقعیت که شماهمجنس‌گرا هستید ممکن است یک واقعیت عجیب و شوکه‌آور برای دوست‌تان باشد. پس باید به وی فرصت دهیم که از مرحله‌ شوک بگذرد. بهتر است به او چند روز مهلت بدهید. در این زمان دوست شما فرصت دارد داده‌های شما را کنار هم بچیند و منطقی و عادلانه‌تر تصمیم بگیرد. می‌توانید خودتان به او پیشنهاد دهید که چند روز دیگر راجع به این مسئله دوباره نظر بدهد. پس از چند روز دوباره شرایط را بسنجید و از دوست‌تان بپرسید که آیا مایل است راجع به گرایش جنسی شما بیشتر با هم صحبت کنید یا نه. در همه این روند حفظ آرامش را مد نظر قرار دهید.

سخت نگیرید: می‌بایست بپذیرید که دوست‌تان ممکن است زمان طولانی‌ای را لازم داشته باشد یا حتی ممکن است دوستی‌تان خیلی خوب پیش نرود. اگر شما در دوران نوجوانی به گرایش جنسی‌تان پی برده‌اید و برای دوست‌تان در همین دوران آشکارسازی کرده‌اید دوست‌تان ممکن است واکنش خیلی بدی در برابر همجنس‌گرایی شما داشته باشد. بعضی‌ها ممکن است به سختی نظر منفی‌شان را تغییر دهند و زمان زیادی لازم داشته باشند تا واقعیت‌ها را درک کنند. رفتار آن‌ها هرچقدر هم که بد باشد شما هم‌چنان بارفتار دوستانه برخورد کنید. اگر دوست‌تان سرسخت است شما سماجت نکنید و مدام پاپیچ نشوید که شما را بپذیرد. اگر بعضی از دوستان نمی‌خواهند شما را آن‌گونه که هستید بپذیرند، آن‌ها را به حال خود بگذارید. اگر آن‌ها به خاطر گرایش جنسی‌تان با شما قهر کردند ناراحت نباشید. اگر آن‌ها فقط در مواقع خوش‌گذرانی با شما دوست بودند و با پیدا شدن یک تفاوت دیگر نمی‌خواهند رابطه‌ دوستی را با شما حفظ کنند تلاش برای نگهداشتن این دوستی منطقی نیست. ما تا زمانی با دوستان‌مان عهد دوستی می‌بندیم که بتوانیم رابطه‌‌مان را ادامه دهیم و تفاوت‌های‌مان را به‌طور متقابل درک کنیم. نگران نباشید همیشه می‌توان دوستان جدیدی پیدا کرد.

درک پدر و مادرهای‌مان

arezoo — Sat, 17 Dec 2011 19:17:54 +0000

روشن‌نمایی و آّشکار سازی را ادامه دهید

آرمان نامدار

آرمان نامدار – در برنامه‌های پیشین گفته شد که چگونه می‌توان برای خود، نزدیکان و خانواده آشکارسازی کرد و خانواده‌ ما به عنوان والدین یک ‌هم‌جنسگرا چگونه با مراحل "شوک، انکار، خشم، تصمیم‌گیری و پذیرش" برخورد خواهند کرد. همین‌طور گفتیم والدین معمولاً پس از مرحله‌ "تصمیم‌گیری" در نوع برخورد با فرزند هم‌جنس‌گرای‌شان به‌ندرت ممکن است به مرحله‌ "پذیرش" برسند. آن‌هم پذیرش خود به عنوان پدر و مادر فرزند هم‌جنس‌گرای‌شان.

این را هم باید محتمل دانست که یکی از آن‌ها- پدر و مادر شما- ممکن است در این مسیر آشکارسازی نرمش کمتری از خود نشان دهد و یا حتی حاضر نباشد شما را آنگونه که هستید، بپذیرد. در این حالت ممکن است یکی از آن‌ها نظر دیگری را نپذیرد و تلاش کند او را تحت تاثیر خود قرار دهد که مبادا شما را بپذیرد و یا با شما نرم‌تر برخورد کند. شما نباید ناامید شوید. هدف شما باید این باشد که بتوانید نظر مساعد پدر و مادر هر دو را باهم جلب کنید یا اگر نمی‌توانید هردوشان را باهم همراهی کنید. به آن‌ها نشان دهید در این‌که می‌خواهید خودتان را به آن‌ها بشناسانید مصمم هستید و تردید ندارید. اگر یکی از آن‌ها شما را نادیده می‌گیرد و روش زندگی شما را نمی‌پذیرد نباید از ادامه‌ راه منصرف شوید. باید آهسته و پیوسته به راهی که با والدین‌تان به آن قدم گذاشته‌اید ادامه دهید. سعی کنید پرسش‌‌هایی که برای آن‌ها پیش می‌آید را منطقی و ساده توضیح دهید. اگر فکر می‌کنید راجع‌به مسئله‌ خاصی نگرانی دارند آن‌ها را آگاه کنید و از نگرانی دربیاورید. سعی کنید از مسائلی که امکان دارد پرتنش باشد پرهیز کنید و آن‌ها را به ادامه راه مشتاق کنید. حس همراهی شما در این میان نقش کلیدی را بازی می‌کند.

مراقب همسفرهای‌تان باشید

البته نباید این را از یاد ببریم که تا همین‌جا پدر و مادر ما هردوشان یا یکی از آن‌ها راه زیادی را پیموده‌اند. تصور کنید بین شرایط فرهنگی و مذهبی جامعه‌ای که پدر و مادرتان در آن رشد کرده‌اند و شرایطی که هم‌اکنون برای آن‌ها پیش آمده و فرزند هم‌جنس‌گرا دارند چه فاصله‌ی زیادی وجود دارد. زمانی که والدین در خانه‌ پدری‌شان زندگی می‌کردند و بزرگ می‌شدند خیلی از چیزهایی که امروز برای ما عادی و پیش پا افتاده است حتی به زبان آوردن‌اش برای آن‌ها تابوی بزرگی بوده است. خیلی از پدر و مادرهای ما و نسل‌های پیش از آن‌ها حتی تا پیش از ازدواج حق نداشته‌اند همدیگر را ببیند یا کلمه‌ای را رد و بدل کنند. خیلی وقت‌ها حتی نمی‌توانستند به راحتی همسر زندگی‌شان را انتخاب کنند و در ابراز عقیده‌ که به چه کسی علاقه‌مند هستند شرمسار بوده‌اند. حتی گاهی این حق برای والدین‌شان شمرده شده بوده نه آن‌ها. حتی تصمیم گیری راجع به زمانی که ازدواج باید صورت بگیرد بر عهده‌ رئیس خانواده بوده است نه خودشان.

تصور بسیاری از این شرایط و مشابه آن برای ما غیر ممکن و حتی نفس‌گیر است. طبیعی است که والدین ما با این‌که در عصر حاضر زندگی می‌کنند ولی آمال و آرزوهاشان در همان دوران جوانی ساخته و پرداخته شده است. دورانی که آرزو نه در ذهن خود شخص پرورانده که از نسلی به نسل دیگر دیکته می‌شده است. حالا همین والدین می‌خواهند آرزوهای‌شان را به فرزندان‌شان منتقل کنند و می‌خواهند فرزندان‌شان راهی را بروند که از نظر آن‌ها راه درست است و پدران و مادران آن‌ها نسل‌های متوالی این مسیر را رفته‌اند.

امروز به لطف رشد علوم مختلف و گسترش اطلاعات و نشر آن در صدمی از ثانیه پیوند گسست‌ناپذیری بین همه‌ انسان‌ها ایجاد شده است. حالا ما به راحتی می‌توانیم دانسته‌های خود را افزایش دهیم و به راحتی دریابیم که نژادپرستی، تبعیض علیه قومیت‌ها دین‌ها و جنسیت‌ها چه مقدار در دنیای امروزی تقبیح شده است. در مدت کوتاهی می‌توانیم به انبوهی از اطلاعات، اسناد و مقالات در یک مورد خاص دست‌یابی پیدا کنیم. حتی می‌توانیم این اطلاعات را از زبانی بیگانه به زبان خودمان در کسری از ثانیه ترجمه کنیم. دانش همه‌گیر امروز دیگر هم‌جنس‌گرایی را مایه‌ی شرم نمی‌داند. دیگر آن را بیماری روانی محسوب نمی‌کند. دیگر برای آن نسخه‌ پزشکی نمی‌پیچد. در دنیای متکی بر اطلاعات به روز، دیگر همجنس‌گرایان را در کلاس‌های مذهبی کلیسا تادیب نمی‌کنند و یا آن‌ها را زندانی نمی‌کنند. همه‌ این‌ها را ما باید بدانیم و به آن آگاه باشیم، اما یک لحظه صبر کنیم. آیا والدین ما همه‌ این اطلاعاتی را که ما داریم‌، می‌دانند؟ یا حتی اگر این اطلاعات در اختیار آن‌ها قرار داده شود به راحتی آن‌ها را می‌پذیرند و مهر درستی برای آن می‌زنند؟

اگر پدر و مادر شما یا یکی از آن‌ها هم‌اکنون از گرایش جنسی شما آگاه هستند و مراحل "شوک، انکار، خشم و تصمیم‌گیری" را گذرانده‌اند باید بدانید تا این‌جا هم مسافت طولانی پیموده‌اند. به راستی تا همین‌جایی هم که آمده‌اند قابل ستایش و قدردانی زیاد هستند. شاید بد نباشد که کمی به آن‌ها بیشتر فرصت دهیم.

خواسته‌های مشترک‌ ما- پدر و مادرها

صحبت از این نیست که شما به عنوان یک هم‌جنس‌گرا از حق داشتن پدر و مادری که شما را به عنوان یک هم‌جنس‌گرا بپذیرند بگذرید، اما بیاییم حالا خودمان را جای آن‌ها بگذاریم. آن‌ها به مسافرتی رفته‌اند که جاده‌ای بسیار طولانی و پر پیچ و خم داشته است. تا به حال هم همچنین سفری نرفته بوده‌اند و این مسافرت برای آن‌ها تازگی داشته است. از ابتدای راه هم که نام مقصد را شنیده‌اند با دید شک و نگرانی بسیار به آن نگاه کرده‌اند. راهبان و راه‌یاب‌شان هم فرزندشان بوده و هیچکسی هم به غیر از شما آن‌ها را همراهی نکرده. آن‌ها هم به خاطر تابوی اجتماعی و فرهنگی به کسی نگفته‌اند که کجا می‌روند و این‌که حتی راضی نیستند که به این سفر بروند. این مسیر ناآشنا و تاریک و پر پیچ و خم را یک‌تنه رفته‌اند و حالا که این همه راه طولانی را از مبدا آرزوهای سینه به سینه به مقصد فرزند هم‌جنس‌گرا رفته‌اند، خسته‌اند.

آن‌ها به مقصدی رسیده‌اند که شما از آن‌ها دعوت کرده‌اید به آن قدم بگذارند. شما میزبان سفر بوده‌اید و آن‌ها مهمانان شما. باید قدر راهپیمایی طولانی آن‌ها را دانست و درک کرد که ممکن است پس از گذراندن این مسیر نفس‌گیر کمی خسته‌ شده باشند و همه چیز را آن‌جور که شما می‌خواهید نپذیرند. احتیاج به استراحت دارند و باید با آن‌ها با مهربانی برخورد کرد. پدر و مادر شما مسیری را رفته‌اند که ممکن است هر پدر و مادری به آن قدم نگذارد چه برسد به پیمودن آن.

حالا که والدین ما از گرایش جنسی ما آگاه هستند و با حجم عظیمی از اطلاعات جدید رو‌به‌رو شده‌اند ممکن است موقتاً یا حتی به‌طور دائم قادر به آمدن قسمت انتهایی راه نباشند که پذیرش خودشان به عنوان والدین یک هم‌جنس‌گراست.

در این مسیر شما هم آن‌ها را همراهی کرده‌اید اما از این نقطه به بعد بیشترین مسئولیت به عهده‌ شماست. پدر و مادر شما می‌دانند شما دیگر با جنس مخالف رابطه‌ احساسی و جنسی نخواهید داشت و با جنس مخالف تشکیل خانواده نخواهید داد یا دست‌کم این خواسته برای آن‌ها تبدیل به آرزو شده است، اما حتما یک‌سری آرزوها و خواسته‌هایی برای آن‌ها وجود دارد که با خواسته‌ها و آرزوهای شما همپوشانی دارد. مثلاً این‌که شما می‌خواهید و تلاش می‌کنید در درس‌هایتان در مدرسه و دانشگاه پیشرفت کنید، خواسته و آرزوی پدر و مادر شما هم هست. یا این‌که در زندگی‌ کاری‌تان پیشرفت کنید، قطعا برای آن‌ها آرزوی دیرینه‌ای بوده است. سعی و تلاش شما برای استقلال مالی و کمک به خانواده حتی در موارد بسیار جزئی مثل خریدهای کوچک و موردی خانه برای آن‌ها مایه‌ غرور خواهد بود. ضمن این‌که تلاش برای این کار به شما هم حس خوبی می‌دهد. تاثیرگذاری شما بر محیط اطراف و کمک به نزدیکان و خویشاوندان، هم شما هم خانواده‌ شما را خوشحال خواهد کرد. خوداتکایی و ایستادگی شما در برابر مشکلات و فارغ آمدن از آن‌ها حتماً آرزوی پدر و مادر شما هم هست. هرچند همه‌ این‌ها را به زبان نیاورند. حالا نوبت شماست که ادامه‌ راه را بروید. فکر کنید و ببینید چه خواسته‌ها و آرزوهایی دارید که با خواسته‌ها و آرزوهای والدین شما هم‌پوشانی دارد. والدین‌تان را به پایان راه خوشبین کنید. شما می‌توانید اشتیاق رفتن در ادامه‌ راه را دل آن‌ها بکارید.

اوضاع بهتر می‌شود

Babak M — Tue, 01 Nov 2011 20:50:27 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - احساس تنهایی یکی از مشکلاتی است که بسیاری از دگرباشان گرفتار آن هستند و با آن دست و پنجه نرم می‌کنند. این تنهایی خواه واقعیت داشته باشد خواه از سر توهم باشد مشکلات بسیاری برای دگرباشان جنسی به خصوص قشر نوجوان و جوان به وجود می‌آورد. ممکن است تفاوت گرایش جنسی و درونی شما باعث ‌شود که این تفاوت شما را به این نتیجه برساند که تنها هستید.

شکی نیست که انسان در محیط اطرافش تعریف می‌شود و این خاصیت اجتماعی بودن هویتی مستقل از هویت فردی به او می‌دهد. حال آن‌که برای کسی که احساس تنهایی می‌کند این هویت درونی و بیرونی به دلیل تضادش با هویت بیرونی اطرافیان‌اش تداخل‌هایی به وجود می‌آورد که موجب سردرگمی و احساس یاس می‌شود، اما این سردرگمی ناشی از تداخل گاهی می‌تواند خطرناک هم باشد.

شکی نیست که دوران نوجوانی برای یک هم‌جنسگرا دوران سختی است. دورانی که شما به عنوان یک نوجوان متوجه می‌شوید به هم‌جنس خود علاقه دارید و فکر می‌کنید این تفاوت ترجیح شما را آزار می‌دهد و سعی می‌کنید آن را از دیگران پنهان کنید. گاهی هم زخم زبان دیگران شما را رنج می‌دهد، اما مطمئن باشید این وضعیت دائمی نیست. قرار بر این نیست که شما به خاطر گرایش جنسی‌تان که صد البته طبیعی است تا پایان عمر رنج بکشید. خیلی از هم‌جنس‌گرایان در دوران نوجوانی به خصوص در دوران مدرسه از طرف هم‌کلاسی‌ها و حتی آموزگاران تحقیر و حتی تهدید شده‌اند. باید این اطمینان را داشته باشید که تقریباً همه هم‌جنس‌گرایان و به طور کلی دگرباشان در دوران مدرسه این شرایط را تجربه کرده‌اند. نباید خود را ببازید. به آینده‌ امیدوار باشید هرچند سختی این دوران غیر قابل انکار است.

مدتی پیش "بیلی لوکاس" یک دانش‌آموز هم‌جنس‌گرای آمریکایی به خاطر زخم زبان هم‌کلاسی‌هایش خودکشی کرد. شاید "بیلی" احساس می‌کرد تفاوت او با هم‌کلاسی‌هایش خیلی زیاد است و برای همین احساس تنهایی می‌کرد. "بیلی" نتوانست بیشتر از این زخم زبان نزدیکان را تحمل کند و به زندگی خود خاتمه داد. مرگ بیل تاثیر عمیقی بر مردم آمریکا گذاشت تا خود را یک‌بار دیگر فارغ از این‌که هم‌جنس‌گرا ستیز هستند یا خیر، مرور کنند. "دن سوج" فعال حقوق هم‌جنس‌گرایان کمپینی به راه انداخت به اسم "اوضاع بهتر می‌شود" تا به بیلی و هم‌احساس‌های او بگوید تنها نیستند و اوضاع بهتر می‌شود. تا به حال نزدیک به بیست و پنج هزار ویدیو در این سایت بارگزاری شده تا به هم‌جنس‌گرایان نوجوانی که مثل "بیلی" احساس می‌کنند تنها هستند یادآوری کند که تنها نیستند و خیلی چیزها امروز تغییر کرده است. شما به این مشکلات فایق خواهید آمد. هزاران هزار انسان با گرایش‌های جنسی متفاوت، شغل‌های متفاوت، رنگ‌های گوناگون و آیین‌های مختلف به این کارزار پیوسته‌اند. رهبران سیاسی چون باراک اوباما و هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه ایالات متحده یا حتی لیدی گاگا هم در این ویدئوها یادآور شده‌اند که هم‌جنسگرایان تنها نیستند و دید جامعه به آن‌ها تغییر کرده است. هم‌جنس‌گرای نوجوانی که با کوله‌باری از سئوال مواجه است و فکر می‌کند در برابر همه این سئوال‌ها و احساس‌ها تنهاست با چند دقیقه تماشای تعدادی از ویدیوها به این نتیجه خواهد رسید که تنها نیست.

شما هم‌جنسگرا باشید یا دوجنس‌گرا و یا تراجنسی در این ویدئوها کسانی را خواهید دید که می‌شناسید و به شما می‌گویند که شما تنها نیستید و تفکر جهانیان درباره دگرباشان جنسی در حال تغییر است. رهبران سیاسی و مذهبی فعالان حقوق بشر و هنرمندان بسیاری که شما می‌شناسید به شما می‌گویند که شما به خاطر گرایش جنسی‌تان نباید خود را سرزنش کنید. به آینده امیدوار باشید زیرا اوضاع در حال بهتر شدن است.

خیلی از هم‌جنسگرایانی را خواهید دید که شرایط شما را داشته‌اند و دوران سخت مدرسه را پشت سر گذاشته‌اند و حالا کسی آن‌ها را مسخره نمی‌کند. اگر شما خودتان را بپذیرید، خواهید دید که هم احساس‌ها و نوع‌ دوستانی دارید که شما را درک می‌کنند و به شما نوید آینده‌ بهتری را می‌دهند.

"دیوید کامرون"، نخست وزیر بریتانیا که در این کمپین اینترنتی شرکت کرده است در ویدئوی خود می‌گوید: "به تمام [نوجوانانی] که به خاطر گرایش جنسی‌شان تحقیر شده‌اند باید یاد‌آور بشوم که راجع به این مسئله با کسی حرف بزنید. شما نمی‌بایست برای رو‌به‌رو شدن با گرایش جنسی‌تان تمام مدت خودتان را به تنهایی زیر فشار بگذارید. افراد بسیار زیادی اطراف شما وجود دارند. کسانی همچون پدر و مادر و آموزگاران‌تان، دوستان خانوادگی‌تان و نزدیکان شما که برای‌شان مهم هستید. کسانی از نزدیکان شما که واقعاً می‌خواهند به شما کمک کنند. با آن‌ها صحبت کنید و خواهید دید که چه مقدار حال شما بهتر خواهد شد."

این خیلی مهم است که بدانید تا وقتی که شما خودتان را تنها بدانید اطرافیانی که می‌توانند به شما کمک کنند به این پی نخواهند برد که شما به کمک آن‌ها احتیاج دارید. در انتخاب این‌که با چه کسانی می‌توانید راجع به گرایش جنسی‌تان صحبت کنید فرمول خاصی وجود ندارد. نمی‌توان گفت مثلا از خانواده خود شروع کنید یا دایره‌ی دوستان یا همکاران و هم‌کلاسی‌هایتان. باید شرایط را بسنجید و مخاطب درست را انتخاب کنید. بهترین انتخاب را هم خود شما تشخیص می‌دهید.

این را باید همیشه به یاد داشته باشیم که زندگی بهتر از آن گروه خاصی نیست و حق زندگی تنها برای اکثریت جامعه نیست. این مسئله را باید مدام به خود یادآور شویم که متفاوت بودن‌مان حقوق اجتماعی را از ما سلب نمی‌کند. دگرباشی که به خاطر گرایش جنسی‌اش خود را گناهکار بداند سرنوشتی جز تنهایی و احساس ضعف نخواهد داشت. تا زمانی که برای خودمان، در درون خودمان به این باور نرسیم که حق زندگی‌مان با همه تفاوت‌هایمان مانند همه است نمی‌توانیم یک پله بالاتر برویم و برای بهبود وضعیت زندگی از دیگرانی که می‌توانند کمک بطلبیم.

تا شما از دخمه‌ای که برای خود ساخته‌اید تصمیم به بیرون رفتن نکنید کسی از حضور شما آگاه نخواهد شد. پنجره درون‌تان را باز کنید و با خود روراست باشید و بدانید که نه گناهکار هستید و نه تنها. نه بیمار هستید و نه عضو زاید. شما می‌توانید برای جامعه اطراف‌تان مفید باشید. می‌توانید در ساختار جامعه نقش ایفا کنید. می‌توانید موثر باشید. می‌توانید یکی از موفق‌ترین‌ها در جامعه‌تان باشید و به نقطه‌ای برسید که هم شما و هم اطرافیان‌تان به حضور شما نیاز داشته باشند. می‌توانید برای دگرباشانی که احساس تنهایی می‌کنند موثر باشید و زندگی آن‌ها را دگرگون سازید. از هر نقطه‌ای می‌توان آغاز کرد. زمان و بهانه خاصی هم نمی‌خواهد. وقتی بخواهید وضعیت را دگرگون کنید می‌توانید. شاید زمان آن فرارسیده است که ایمان بیاورید که خواستن، توانستن است.

هر انسانی در هر جایگاهی که هست مرتکب اشتباه می‌شود. اگر در را باز کردید و در رسیدن به اهداف‌تان قدم برداشتید بدانید که اشتباه کردن ممکن است، اما اشتباهات به این معنی نیست که شما از ابتدا اشتباه کردید و باید خود را سرزنش کنید. اشتباهات به شما نشان می‌دهند که راه درست کدام است. باید خودتان را برای راهی پر از آزمون و خطا آماده کنید و برای به چالش کشیده شدن آن آماده باشید. همه در ابتدا خام هستند وهیچکسی در خط آغاز پخته نبوده است. اگر کسی را برای صحبت کردن و درد دل کردن انتخاب کردید که شما را به خاطر گرایش جنسی‌تان سرزنش کرد، اگر در اجتماع تحقیر شدید و در زندگی روزمره و مدرسه به خاطر گرایش جنسی به موفقیت بالا نرسیدید بدانید این‌ها چالش‌هایی هستند که زندگی حال وآینده شما را می‌سازند و نباید به راحتی در برابر این مشکلات تسلیم شد. همیشه می‌توان دوباره شروع کرد و از خطاها درس گرفت. برای همین هم گفته‌اند که ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است.

همیشه هم به یاد داشته باشیم افرادی در بیرون هستند که به خاطر جایگاهی که دارند از هر موقعیتی استفاده می‌کنند تا حقوق اقلیت‌ها را انکار کنند. آن‌ها را به سخره بگیرند و آن‌ها را سربار اجتماع و زاید معرفی کنند. همه این‌ تلاش آن‌ها برای این است که حقوق به حق اقلیت‌ها را نادیده بگیرند، اما در این میان پیروز کسی است که بایستد و تلاش کند و هیچ‌گاه ناامید نشود. کاش "بیلی" و امثال او و نوجوان‌های همجنسگرا و تراجنسی ایران، که به خاطر تنهایی و متفاوت بودن از میان ما رفتند حضور داشتند تا ببینند که اوضاع بهتر شده است.

هم‌جنسگرایان و تجربه وب‌نگاری

arezoo — Sat, 08 Oct 2011 18:13:01 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار- بسیاری از ما تجربه وبلاگ‌نویسی را داشته‌ایم یا داریم یا دست کم دوستانی در اطراف داریم که وبلاگ می‌نویسند. خیلی از ما دوستانی داریم که با نام مستعار وبلاگ می‌نویسند، اما فقط می‌دانیم که می‌نویسند و نمی‌دانیم در چه مورد و چه نشانی وب‌سایتی می‌نویسند. آیا به ذهن‌مان خطور کرده که ممکن است یکی از این دوستان وبلاگ‌نویس ما هم‌جنسگرا باشد و در مورد هم‌جنسگرایی بنویسد؟ موضاعاتی مثل روزمرگی، نگرانی‌ها، بیم و امیدها، تحلیل خبرهای روز، اتفاق‌ها و خاطره‌ها و حتی تجربه‌های احساسی.

بله! هم‌جنسگرایان ایرانی هم در محیط مجازی اینترنت می‌نویسند. هر موضوع خاصی که به ذهن شما می‌رسد و ممکن است راجع به آن وبلاگ بنویسید برای یک دگرباش هم ممکن است دغدغه نوشتن باشد. شاید از یک زاویه دیگر و یا شاید هم‌زاویه با شما.

این بار گفت‌و‌گوی من با یکی از وبلاگ‌نویسان دگرباش را می‌شنوید. با او در زمینه تاثیر وبلاگ‌نویسی دگرباشان در محیط مجازی وبلاگستان و دغدغه‌های بلاگرهای دگرباش هم‌صحبت شدم.

رشد رو به شتاب شناخت دگرباشان

به‌طور کلی وبلاگ‌نویسی در یک مقطع خاصی به رشد جوانان ایرانی خیلی کمک کرد. جوانی که با یک اجتماع چند نفری در برابر خود روبه‌رو بود با این روش می‌توانست ایده‌اش را در برابر هزاران نفر قرار بدهد و ایده این امکان را بیابد که خوانده شود، دیده شود و اصلاح و ویرایش شود و به این ترتیب به رشد آدم‌ها کمک کند. البته شاید این به خاطر همه‌گیر شدن سایت‌های اجتماعی رقیق‌تر شده باشد منتها زمانی که وبلاگ‌نویسی گستره بیشتری داشت و باب بود خیلی از بابت رشد ایده کمک کرد. این برای جامعه‌ی هم‌جنس‌گرای ایرانی هم همین بود؛ به پیشرفت این اقلیت کمک کرد، از این بابت که توانستند بفهمند هراسی که از آن‌ها وجود دارد کجاست. دریافتند جایی که می‌خواهند صحبت کنند چگونه صحبت کنند، چه لحنی داشته باشند و چه چیزی نیاز هست برای گفته شدن. کجا لازم است که حمایت بطلبند و کجا لازم هست از افرادی که نسبت به آن‌ها واکنش مثبت نشان می‌دهند حمایت کنند. وبلاگ‌نویسی کمک کرد به این مسئله که فضای بازتری در دسترس باشد برای افرادی که وارد این عرصه شدند. باعث شد که نشریات بتوانند راه‌شان را انتخاب کنند و افراد بهتری را از این اقلیت برای نوشتن و جمع‌آوری مطالب پیدا کنند. از این بابت وبلاگ‌نویسی کمک‌های فراوانی به جامعه دگرباش داشت.

قسمت دیگر کمکی که وبلاگ‌نویسی کرده به هم‌جنسگرایانی است که به تازگی به فضای اینترنت قدم می‌گذارند و با یک جست‌وجو به خیلی از صفحات وب می‌رسند و این حس به آن‌ها القا می‌شود که تنها نیستند. این هم‌جنسگرایان از مرحله‌ای که پیش از این گذشته می‌توانند شروع کنند. آن‌ها از این مرحله گذشته‌اند؛ مرحله‌ای که پیشینیان آن‌ها و شماری از هم‌جنسگرایان در اینترنت جست‌وجو می‌کردند و هیچ نتیجه‌ای پیدا نمی‌کردند یا خیلی کم پیدا می‌کردند. الآن خیلی متفاوت شده است. چنان‌که با یک جست‌وجو به ده‌ها و صدها مطلب و وبلاگ و مقاله می‌رسند که به راحتی می‌توانند بفهمند که تنها نیستند و به راحتی خیلی از اعتقادهایی را که خودشان پیش از این داشتند و فکر می‌کردند گناهکار و منحرف هستند، کنار بگذارند و شروع کنند به شناخت بیشتر خودشان. این کمکی که اشاره کردم الآن خیلی خوب وبلاگ‌نویسی توانسته انجام بدهد.

میزبانان داخلی و بلاگرهای دگرباش

اجتماعی که اطراف ما هست تا احساس خطر نکنند واکنشی نشان نمی‌دهد. من به هیچ‌وجه وبلاگ‌نویسی با استفاده از سرویس‌دهنده‌ی وبلاگ‌نویسی داخل را توصیه نمی‌کنم. این سرویس‌ها هیچگونه استقلالی از نظر اطلاعات امنیتی ندارند. برای نمونه می‌توان گفت: یک لیست آدرس وبلاگ به دست این سرویس دهنده‌ها داده می‌شود و به آن‌ها دستور داده می‌شود که این وبلاگ‌ها باید بلوکه شوند. برای آن وبلاگ‌نویسی که وبلاگ‌اش بلوکه می‌شود کمترین و بی‌اهمیت‌ترین خطری که تهدید‌اش می‌کند این است که حساب کاربری‌اش بسته می‌شود و دسترسی‌اش به همه‌ی آن‌چیزی که نوشته و ساخته است از بین می‌رود. این در برابر خطرات دیگری همچون احتمال ردیابی آی‌پی اینترنتی‌اش کم‌اهمیت‌ترین خطر برشمرده می‌شود، اما من برخورد داشته‌ام با وبلاگ‌های همجنس‌گرایانی که از طرف سرویس‌دهنده‌های وبلاگ‌نویسی داخل بلوکه شدند ولی وبلاگ‌شان فیلتر نبوده است.

هرچند علت بلوکه شدن وبلاگ‌شان از طرف سرویس‌دهنده به خاطر اخطاری بوده که به آن‌ها داده شده یا به علت شکایت کاربران دیگر آن سرویس دهنده- و نه از طرف مقامات- بوده است. دیده‌ام که وقتی وبلاگ‌نویس به سرویس‌دهنده توضیح داده که من در وبلاگم از روزنگاری‌های خودم می‌نویسم و هم‌جنسگرایی دلیلی برای مسدود شدن وبلاگ من نیست وبلاگ را باز کرده‌اند. با این مسئله مشکلی نبوده که یک هم‌جنس‌گرا وبلاگ می‌نویسد. سرویس‌دهنده متوجه شده که شکایت به‌خاطر غرض‌ورزی شخصی بوده است و بلاگ را باز کرده‌اند. از این بابت من همچین واکنش‌هایی دیده‌ام، اما در کنار این دیده شده که ناگهان وبلاگ ده هم‌جنس‌گرا بسته شده است. خب بسته شدن ده وبلاگ به‌طور زنجیره‌ای و پشت سر هم در یک سرویس‌دهنده‌ وبلاگ نمی‌تواند اتفاقی بوده باشد.

نمی‌توان گفت که برخورد قانونمند و برنامه‌ریزی شده برای برخورد با وبلاگ‌نویسان دگرباش دارند، تا جایی که خطری ومشکلی برای‌شان نداشته به نظرم سعی کرده‌اند که مانع نشوند. جایی هم که خطری برای سرویس‌ وبلاگ‌شان احساس کرده‌اند از اولین چیزی که می‌گذرند وبلاگ‌هاست.

زنجیره کمک دگرباشان

آن چیزی که من در این چندسال دیده‌ام، یعنی در وبلاگ‌‌نویسانی دیده‌ام که نسل به نسل آمده‌اند بیشتر دل‌نگرانی‌های شخصی بوده‌ است. این دل‌نگرانی بین بلاگر‌های دگرباش رایج است (البته این نسل به نسل مقطع خاصی ندارد، منظور شروع و پایان دور‌ه‌های وبلاگ‌‌نویسی است). این‌طور نبوده است که بگوییم فقط نشسته‌اند مقاله‌های علمی در مورد هموسکشوالیزم نوشته‌اند. هرچند این مطالب‌ هم در لابه‌لای آن‌ها به چشم می‌خورد و نسبت به پیش زیاد شده و مرجع‌ها بیشتر شده است. منتها چیزی که هست بیشتر دل‌مشغولی‌های شخصی، روزنگاری بوده است. البته نمی‌توانم بگویم بی‌خود بوده است، چون خیلی از این دل‌نگرانی‌ها و دل‌نوشته‌های شخصی کمک کرده به هم‌جنسگرایانی که تازه به جمع اضافه می‌شوند یا در یکی، دوسال گذشته آمده‌اند که بدانند خیلی از آن‌ چیزهایی که پیش‌روی‌شان هست چیست و خیلی از آن نگرانی‌هایی که ممکن است داشته باشند و همراه‌شان بوده چه بوده و چی هست. زندگی‌شان چگونه مراحلی می‌توانسته داشته باشد اگر فلان راه را بروند و فلان کار را کنند و از این بابت این نوع وبلاگ‌نویسی بد نبوده است.

همجنسگرایان ایرانی و زندگی آشکار

arezoo — Sat, 01 Oct 2011 22:41:52 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - یکی از خوانندگان رادیو دگرباش زمانه درباره برنامه قبلی نظر داده و گفته بود: "معیارتان در انتخاب این فرد برای گفت‌وگو چیست؟ چرا مثلا به جای خانم الف با آقای ب گفت‌وگو نکرده‌اید؟" اگر دقت کرده باشید، هدف این گفت‌وگوها، ارائه‌ و انتقال دانشِ فرد گفت‌وگوشونده به شنوندگان نیست. این گفت‌وگوها بیشتر بر زندگی شخصی افراد دگرجنسگرایی مبتنی است که نظرشان تا به حال بر زبان جاری نشده و اگر شده، ارزش و بهایی به آن‌ داده نشده است. هدف این گفت‌وگوها بازنمایی نظرات یک دگرجنسگرا درباره افراد همجنسگرا و همجنسگرایی است و این‌که اگر خودشان همجنسگرا می‌بودند یا فرزند همجنسگرا داشتند چه احساس و دغدغه‌هایی داشتند؟

شما هم می‌توانید یکی از گفت‌وگوشونده‌ها باشید، حتی اگر همجنسگراستیز باشید و با مشروعیت همجنسگرایی یا سبک زندگی همجنسگرایان مخالف باشید. شما هم می‌توانید در این گفت‌وگوها شرکت کنید. فقط کافی است به تک‌تک پرسش‌های ما جواب دهید و صدای خودتان را ضبط کنید و در قالب فایل صوتی (mp3) به این آدرس که در صفحه دگرباش زمانه نیز موجود است، ارسال کنید: degarbash@radiozamaneh.com

... و اما پرسش‌ها:

۱. اولین برخوردی که با همجنسگرایی یا فرد همجنسگرا داشتید چه بود و شما چه واکنشی از خودتان نشان دادید؟

۲. اگر همجنسگرا بودید زندگی‌تان چه شکلی پیدا می‌کرد؟ خانواده‌تان، دوستان‌تان، همکاران، فامیل و اهالی محله، چه برخوردی با شما داشتند؟ آیا گرایش جنسی‌تان را از دیگران مخفی می‌کردید؟ آیا سعی می‌کردید گرایش‌تان را تغییر دهید؟ چرا؟

۳. اگر فرزند همجنسگرا داشتید چه برخوردی با همجنسگرابودن فرزندتان داشتید؟ آیا میزان محبتی که به وی داشتید، در صورتی که دگرجنسگرا می‌بود بیشتر می‌شد؟ چه چیزهایی در پیوند با او شما را نگران می‌کرد؟

۴. درباره حقوق همجنسگرایان و این‌که جامعه چگونه باید با افراد همجنسگرا برخورد کند چه نظری دارید؟ آیا تا ابد باید آن‌ها مخفی بمانند و به قول آقای احمدی‌نژاد "شرم کنند و خود را مطرح نکنند"؟

لاله، جوان ۲۲ ساله‌ای است که از کودکی، یعنی وقتی ۱۰ یا ۱۱ ساله بوده، به کانادا آمده و اکنون دانشجوی یکی از دانشگاه‌های کاناداست. لاله دگرجنسگراست. بنابراین از او هم همین پرسش‌ها را پرسیدم.

لاله: راست‌اش را بخواهید تا حالا چنین فکری نکرده بودم، ولی الان که بهآن فکر می‌کنم می‌بینم باید خیلی برای‌ام سخت می‌بود. به‌خاطر این‌که پدر و مادرم نمی‌توانند چنین چیزی را بپذیرند. سن آن‌ها بالاست، پدرم قبلاً- نه الان- خیلی مذهبی بود و نماز می‌خواند و مادرم هم هم‌چنین. البته از وقتی آمده‌ایم کانادا تغییراتی توی عقایدشان ایجاد شده است اما می‌توانم بفهمم که الان هم چنین چیزی را قبول ندارند که بچه‌شان همجنسگرا باشد. نه‌تنها والدین من، که خیلی‌های دیگر هم چنین فکری می‌کنند.

من فکر می‌کنم هرکسی توی زندگی‌اش کسی را دوست دارد، چه آن فرد پسر باشد چه دختر. من اصلاً به این باور ندارم که فرد از خواب بیدار شود و بگوید من دختر دوست دارم یا پسر دوست دارم. آدم‌ها همجنسگرا یا دگرجنسگرا به دنیا می‌آیند و این چیز طبیعی‌ای است. اگرچه قبل‌ها وقتی پدر و مادرم می‌گفتند که همجنسگرایی طبیعی نیست و من هم نظر مثبتی به همجنسگرایی نداشتم، ولی الان فکر می‌کنم که فرقی نمی‌کند؛ دوست‌داشتن، انسانی است. چه فرقی می‌کند پسر دوست داشته باشی یا دختر. این میل، میل قوی‌ای است و فرقی نمی‌کند که اگر پسر هستی پسر را دوست داشته باشی یا دختر را و اگر دختر هستی دختر را دوست داشته باشی یا پسر را.

من از زمان بچگی، یعنی وقتی ده، دوازده‌ساله بودم، دوستی داشتم که با هم خیلی نزدیک بودیم. او بعد از مدتی شروع کرد به عوض‌شدن و بعدها معلوم شد که از دخترها دیگر خوش‌اش نمی‌آید. اولین برخورد من با همجنسگرایی و همجنسگرایان این‌گونه بود. آشنایی من با همجنسگرایی، دفعتی و یک‌باره نبود. بعد از گذشت مدت‌ها، کم‌کم پی بردم که دوستم همجنسگراست. نمی‌دانم که آیا خانواده او می‌دانند که همجنسگراست یا نه. او همجنسگرایی‌اش را آشکار و اعلام نکرده. اما من از روی رفتار و ... می‌دانم و معلوم است که همجنسگراست، اما وقتی رفتار خانواده‌اش با او را می‌بینم، می‌توانم حدس بزنم که مشکلی ندارند و قبولش دارند.

به نظر من، ایرانیان همجنسگرایی که در کانادا زندگی می‌کنند برای‌شان سخت است که گرایش جنسی‌شان را مطرح کنند. چراکه اجتماع ایرانیان کانادا خیلی کوچک است و اگر فردی همجنسگرا باشد همه می‌فهمند. درست مثل این‌که اگر کسی پیانو را خوب بنوازد و ایرانی باشد، همه ایرانی‌ها او را می‌شناسند، یا اگر ایرانی‌ای در داخل ناسا باشد همه او را می‌شناسند. منظورم این است که همجنسگرایی چون مسئله خاصی است، خیلی تاثیر می‌گذارد روی ایرانی‌ها. مثلا همین دوست من چون به‌طور متفاوتی رفتار می‌کند بعضی‌ها مسخره‌اش می‌کنند و به‌اش متلک می‌اندازند و نمی‌فهمند که چرا دوست من همجنسگراست. برای همجنسگرایان ایرانی خیلی سخت‌تر است که آشکار باشند. چون ایرانی‌ها همیشه در حال قضاوت‌کردن هستند. ایرانی‌ها فکر می‌کنند همجنسگرابودن یا نبودن اختیاری است و دست خود فرد است که چه پارتنری داشته باشد. البته نمی‌خواهم بگویم که برای همجنسگرایان کانادایی آسان است که آشکار باشند، ولی در فرهنگ کانادا همجنسگرایی پذیرفته شده است و حتی می‌توانند با هم عروسی کنند.

من خودم اتفاقا به این مسئله که اگر بچه من همجنسگرا باشد فکر کرده‌ام. من فکر می‌کنم هرکسی که بچه‌دار می‌شود می‌خواهد بچه‌اش خوشحال باشد و کسی را داشته باشد که دوست‌اش داشته باشد و با او زندگی کند. برای من فرقی نمی‌کند و فقط دوست دارم بچه‌ام با هرکسی که هست به بچه من احترام بگذارد و دوست‌اش داشته باشد. اصلاً برایم مهم نیست که دوست‌اش دختر است یا پسر.

دوست من که همجنسگراست، به ما نمی‌گوید که همجنسگراست. یعنی هنوز هم قدرت‌اش را ندارد که بگوید همجنسگراست. من واقعاً می‌فهمم چرا. من هربار که با او بیرون می‌روم می‌بینم که خیلی‌ها- چه ایرانی و چه خارجی- به‌اش متلک می‌اندازند یا این‌که مسخره‌اش می‌کنند. خب این من را اذیت می‌کند. من اتفاقاً با چند نفر سر همین مسئله دعوا کرده‌ام که چرا به دوست من حرف بدی زده‌اید و به‌شان گفته‌ام که انسان، انسان است و چه فرقی می‌کند که چه‌جوری باشد. این من را خیلی اذیت می‌کند که چرا ما ایرانی‌ها نمی‌خواهیم قبول کنیم که همجنسگرایان هم آدم هستند ... چرا که نه!

من از نظرات ایرانیان داخل ایران زیاد اطلاع ندارم. توی فیلم‌های مستند دیده‌ام که به همجنسگرایان داخل ایران خیلی سخت می‌گذرد و زجر می‌کشند و جامعه اصلاً قبول‌شان ندارد. ولی فکر می‌کنم اگر تو بچه‌ات را دوست داشته باشی، حتی اگر در داخل ایران هم زندگی کنی، باید مراحلی را طی کنی. باید با این مسئله روبه‌رو شوی و بتوانی از پس‌اش بربیایی. می‌دانم که خیلی از ایرانی‌ها فرزند همجنسگرای‌شان را قبول نمی‌کنند.

و دوباره اعدام

arezoo — Sat, 24 Sep 2011 16:32:51 +0000

آرمان نامدار - روز سیزدهم شهریور ماه سال جاری، سال ۱۳۹۰خبر اعدام شش تن از شهروندان ایرانی به جرم سقت، آدم‌ربایی و قاچاق مواد مخدر روی برخی خبرگزاری‌های داخلی ایران قرار گرفت. خبری که برای بسیاری از شنوندگان و خوانندگان‌اش مکرر بود، اما در این میان جزئیات خبر کمی متفاوت از پیش بود. سه نفر از این شش‌نفر به علت ارتکاب اعمال ناپسند، منکر و خلاف شرع به استناد مواد ۱۰۸ و ۱۱۰قانون مجازات اسلامی اعدام شدند، اما مواد ۱۰۸ و ۱۱۰ قانون مجازات اسلامی چه خلاف شرعی را آن‌قدر کبیره می‌شمارد که مجرم آن را مستحق اعدام می‌داند؟

برای درک بهتر نگاهی به شرح این دو ماده می‌اندازیم: این دو ماده مربوط به باب دوم قانون مجازات اسلامی است که به حد لواط شهرت دارد. شرح ماده ۱۰۸: لواط وطی انسان مذکر است چه به صورت دخول باشد یا تفخیذ. ماده‌ی ۱۱۰ می‌افزاید: حد لواط در صورت دخول قتل است و کیفیت آن در اختیار حاکم شرع است.

به نظر می‌رسد اعلام استفاده از این دو ماده برای مجازات مجرم دست کم به صورت علنی کم‌سابقه بوده است. برای روشن شدن بیشتر زوایای اعدام‌ این سه تن با محمد مصطفایی، وکیل پایه یک دادگستری که این خبر را بیشتر و پیشتر دنبال کرده است گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که می‌خوانید.

روز سیزدهم شهریور در خوزستان سه نفر به اتهام اعمال منکر و خلاف شرع به استناد مواد ۱۰۸ و ۱۱۰ قانون مجازات اسلامی اعدام شدند.‌ این دو ماده قانونی اشاره به لواط دارد و صحبتی از تجاوز نمی‌کند. چطور می‌توان پی برد که در این میان تجاوزی در بین بوده است یا میل طرفین؟

محمد مصطفایی: رئیس دادگستری خوزستان در روز سیزده شهریور شش مورد اعدام را اعلام کرد. از این شش مورد اعدام یک مورد مربوط به قاچاق مواد مخدر، دو مورد مربوط به تجاوز به عنف و سه مورد مربوط به اعمال منکر و خلاف شرع بوده است. رئیس دادگستری بین تجاوز به عنف و خلاف شرع دو تفاوت قایل شده است. با توجه به آن‌چه از صحبت‌های ایشان و نام‌بردن ایشان از دو ماده قانونی می‌توان برداشت کرد می‌توان گفت: قانون ۱۰۸ مجازات اسلامی که مقرر می‌کند لواط وطی انسان مذکر است، چه به صورت دخول باشد یا تفخیذ (یعنی وقتی دو مرد با یکدیگر ارتباط جنسی داشته باشند) مربوط می‌شود به لواط. ماده‌ ۱۱۰ قانون مجازات اسلامی که عنوان می‌کند اگر لواط رخ داد، حد لواط در صورت دخول قتل است و کیفیت نوع آن در اختیار حاکم شرع است.

بحث تجاوز در رابطه با زنا به صورت صریح بیان شده است ولی در رابطه با بحث لواط به صورت صریح چیزی بیان نشده است، اما با این حال از ماده ۱۱۲ قانون مجازات اسلامی‌ می‌توانیم این نتیجه را بگیریم که اگر یک نفر (مرد) به (مرد) دیگری تجاوز کرد و آن تجاوز، تجاوز به عنف بود،‌ مجازات اعدام گریبان آن شخص را خواهد گرفت. بر این اساس می‌توان نتیجه گرفت اگر جرم تجاوز به عنف بود، ایشان می‌بایست به ماده ۱۱۲ قانون مجازات اسلامی استناد می‌کردند، یا این‌که اعلام کنند که این موضوع تجاوز به عنف بوده نه این‌که به صراحت در میان خبرگزاری‌ها از کلمه اعمال خلاف شرع استفاده کنند. این در صورتی بیان می‌شود که بسیاری از اعمال خلاف، منکر و خلاف شرع هستند ولی مجازات مرگ ندارند؛ از جمله بدحجابی یا عدم رعایت حجاب، شرب خمر، رابطه نا مشروع یا روزه‌خواری. این‌ها مواردی هستند که خلاف شرع هستند، اما چون ایشان استناد کرده‌اند به ماده ۱۰۸ و ۱۱۰ و از طرفی هم موضوع منکَر و خلاف شرع را بیان کرده‌اند، می‌توانیم این نتیجه را بگیریم سه نفری که اعدام شدند، اتهام‌شان اتهام لواط بوده و با توجه به این‌که عنصر معنوی هم در جرم لواط دخیل است این نتیجه را می‌توانیم بگیریم که اتهامی که به این سه نفر وارد کرده‌اند اتهام ارتباط جنسی بین همدیگر بوده است.

البته این مسئله برای من جای تعجب ندارد. بسیار دیده شده است که دادگاه‌های ما در ایران این‌گونه احکام را صادر بکنند، به دلیل این‌که در اصل، رسیدگی به جرایم منکراتی یا جرایم جنسی از جمله لواط یا زنا در صلاحیت رسیدگی دادگاه انقلاب نیست. دادگاه انقلاب در موارد بسیار خاصی حق اظهار نظر و حق دخالت در پرونده‌ها را دارد و در مورد پرونده‌های این‌چنینی حق دخالت ندارد. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که یک نوع خصومت شخصی وجود داشته است در رابطه با این پرونده که این سه نفر را اعدام کنند. این استدلالی است که من در رابطه با این پرونده دارم.

سرپرست روابط عمومی دادگستری خوزستان در اظهارات‌شان اشاره کردند که "تبهکاران، اراذل، و متجاوزان به حقوق مردم از راهي كه انتخاب كرده و در آن قرار دارند بازگردند و توبه كنند، در غير اين‌صورت قوه قضاييه و دادگستري خوزستان در مبارزه با اين افراد كوتاه نمي‌آيد". با توجه به این‌که ایشان در صحبت‌های‌شان از تجاوز استفاده کردند و حرفی از لواط نزده‌اند، شما این امکان را محتمل می‌دانید که پرونده این سه نفر بیشتر به تجاوز مربوط باشد تا لواط؟

رئیس دادگستری خوزستان هشداری که دادند اصلا ارتباطی به مسئله‌ تجاوز نداشته است. هشدارشان به صورت کلی بوده است یعنی می‌تواند تمام جرایم را دربر بگیرد. علت اصلی چنین هشدارهایی از طریق روسای دادگستری‌ها یا دادستان‌ها، دادستان کل کشور و حتی در سطح بسیار بالاتر در جایی که رئیس قوه قضاییه اظهار نظر می‌کند، یک هشدار کلی است. این هشدارها همیشه وجود داشته است و صرفاً به این علت است که محکمه‌های جمهوری اسلامی و در اصل دولت جمهوری اسلامی توانایی این را ندارد که بخواهد از جرم پیشگیری کند و از راه‌های مسالمت آمیز، راه‌های انسانی و کارشناسانه نیازهای جامعه و خواسته‌های جوانان و نوجوانان را برطرف کنند و از این طریق جرم را کاهش بدهند. تنها دستاویزی که وجود دارد این است که عده‌ای را این‌طور آشکارا و پنهان اعدام کنند تا مردم را در رعب و وحشت قرار بدهند و اخطار بدهند که دیگران مرتکب جرم نشوند.

این هشدار، از نظر من هیچ ارتباطی به این دو نفر یا سه نفری که اعدام شدند و حتی در رابطه با قاچاق مواد مخدر نداشته است. این یک موضوع کلی بوده است که ایشان بیان کردند. اکثریت کسانی که در مصاحبه‌های مطبوعاتی خودشان اشاره می‌کنند به بحث اعدام، در انتهای صحبت‌های‌شان تاکید می‌کنند که ما برای برقراری امنیت جامعه این کار را انجام دادیم و از طرفی هم هشداری می‌دهند به کسانی که می‌خواهند مرتکب جرم شوند.

سابقه استفاده از دو ماده ۱۰۸ و ۱۱۰ قانون مجازات اسلامی در قوه قضائیه ایران چقدر گسترده است؟ شما با توجه به تجربه کاری خودتان از تعداد همجنسگرایانی که به جرم رابطه هم‌جنس‌گرایانه در زندان باشند یا اعدام شده باشند خبری دارید؟

به نظر من این دو ماده قانونی و مواد دیگر آن به صورت گسترده در دادگستری ایران به صورت گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. اولاً برای این‌که بحث لواط و همجنس‌گرایی در قانون جمهوری اسلامی ایران جرم محسوب می‌شود و این مواد قانونی را مجلس شورای اسلامی به تصویب رسانده است. در زمانی که قضات دادگستری با چنین جرایمی برای صدور حکم مواجه می‌شوند، در نهایت مکلف هستند که به مواد قانونی استناد و استفاده کنند. بنابراین این‌گونه مواد قانونی استفاده می‌شود. ثانیا این‌که دستگاه قضایی در رابطه با مواجهه با چنین جرایمی به صورت محرمانه عمل می‌کند.

این‌گونه جرایم از جمله جرایم منافی عفت و جرایم جنسی به صورت کاملا محرمانه و سری در دادگستری صورت می‌گیرد. رسیدگی به این جرایم هم در دادگاه کیفری استان با پنج قاضی دادگستری است. قضات دادگستری در بدو امر این حق را به وکلای دادگستری نمی‌دهند که در پرونده‌ها دخالت کنند و خبرنگاران و رسانه‌ها حق مراجعه به شعبات دادگاه‌ها و سئوال کردن در رابطه با پرونده‌های این چنینی را ندارند و پرونده از زمانی که تشکیل می‌شود و تا زمانی که ختم می‌شود کسی در رابطه با وضعیت پرونده و این‌که چه کسانی مرتکب جرم شده‌اند و آیا وکیل دادگستری داشته‌اند یا نداشته‌اند، دادرسی آن‌ها عادلانه بوده است یا نه، اطلاعی نخواهند داشت. بنابراین خانواده‌ها هم به دلیل مشکلی که گریبان عزیزشان را گرفته است و فرهنگی که در جامعه ما وجود دارد دوست ندارند این موضوع را بسط بدهند، گسترش بدهند یا در مکان‌های عمومی در رابطه با آن صحبت کنند. مخفیانه و محرمانه عمل کردن نسبت به این پرونده‌ها از یک‌سو و وجود چنین مواد قانونی از سوی دیگر نشان‌دهنده این است که در دادگستری ما در نهایت از این مواد استفاده می‌شود. چه بسا که من بسیار شنیده‌ام از این مواد قانونی استفاده شده است. چه در رابطه با تجاوز به عنف، چه در خصوص رابطه جنسی خودخواسته.

من در کانون اصلاح و تربیت تهران موارد زیادی را دیده‌ام که مرتکب چنین جرایمی شده بودند و در کانون در حبس بودند و برای آن‌ها حکم اعدام صادر شده بود. حتی بیرون از کانون اصلاح و تربیت در زندان رجایی شهر این‌گونه موارد را دیده‌ام. این‌گونه پرونده‌ها در دادگاه کیفری استان مطرح و سابقه‌ی آن بعد از انقلاب بوده است و در حال حاضر هم وجود دارد. ولی دستگاه قضایی و در کل حکومت جمهوری اسلامی به دلیل حساسیتی که روی این پرونده‌ها وجود دارد آماری اعلام نمی‌کند و در نهایت هم اگر که کسی محکوم به مرگ شود محکومیتش را علنی نمی‌کند مگر در موارد خاصی که به گونه‌ای ازکنترل آن‌ها خارج شود و بخواهند موضوع را علنی کنند.

مصطفایی: زمانی که حاکمیت این قصد را داشته باشد و یا نسبت به فردی خصومت داشته باشد یا بخواهد فردی را برای اینکه دیگران درس عبرت بگیرند قربانی کند در نهایت بدون این‌که شخص متهم به ارتکاب جرم بتواند از خودش و حقوق خودش دفاع کند و این امکان را داشته باشد که از وکیل دادگستری در رسیدگی به پرونده‌ای که دارد بهره‌مند شود، یا این‌که از حقوقی مثل حق تجدید نظرخواهی استفاده کند، دادگاه این حقوق را از فرد سلب می‌کند و در یک زمان مناسب بدون این‌که کسی از قرار اجرای حکم اطلاع داشته باشد مجازات مرگ را اجرا می‌کند.

البته شما اشاره کردید که در اینگونه پرونده‌ها معمولاً به وکلا اجازه داده نمی‌شود که به متهمان کمکی کنند یا وکالت آن‌ها را قبول کنند، ولی از لحاظ ساز و کار قانونی آیا این امکان وجود دارد که برای این پرونده‌ها متهم حق گرفتن وکیل را داشته باشد و به‌طور خاص در این مورد این سه نفر وکیل داشته‌اند یا اگر توانایی گرفتن وکیل را نداشتند برای آن‌ها وکیل تسخیری انتخاب شده بوده است؟

در مورد این سه نفر من یقین دارم که اصلاً دادرسی آنها به صورت عادی برگزار نشده و یقین من صرفاً مستند به اظهار نظری هست که رئیس دادگستری کردند مبنی بر این‌که دادگاه انقلاب این احکام را صادر کرده و این احکام قطعی شده است. در صورتی که حتی اگر افراد آدم‌ربایی کرده باشند که مجازات آدم‌ربایی اعدام نیست، و حتی سرقت کرده باشند که باز هم مجازاتش اعدام نیست، و حتی اگر که لواط کرده باشند و یا تجاوز به عنف کرده باشند به هر صورت دادگاه انقلاب حق رسیدگی به پرونده را ندارد. بنابراین می‌توانیم نتیجه بگیریم که مطمئنا این افراد از وکیل دادگستری هم برخوردار نبودند. چرا که اگر وکیل دادگستری در این پرونده‌ها وجود داشته باشد، حتی اگر وکیل تسخیری باشد مطمئنا راه‌های قانونی را از مراجع بالاتری پیگیری می‌کنند، از جمله دادگاه‌های تجدید نظر، دیوان عالی کشور، دادستان کل کشور یا رئیس قوه قضاییه.بالاخره وکلای دادگستری وجدانی دارند که بر اساس آن بتوانند یا بخواهند جلوی اعدام را بگیرند.

مضاف بر این‌که در این گونه مواد مجازات، بعد از ماده ۱۰۸ موارد دیگری هم داریم که نشان می‌دهد که می‌توان حتی در صورتی که کسی مرتکب تجاوز شده باشد او را از مرگ نجات داد. از جمله این‌که اگر شخصی توبه کند می‌توان با توجه به شرایط خاصی توبه او را پذیرفت و او را از مرگ نجات داد. رئیس قوه قضائیه می‌تواند درخواست عفو بدهد. ما وکلای دادگستری می‌توانیم از این روش عفو و بخشودگی استفاده کنیم برای این‌که اشخاص را از مرگ نجات دهیم و راه‌های بسیار برای نجات افراد در چنین مواردی وجود دارد.

زمانی که حاکمیت این قصد را داشته باشد و یا نسبت به فردی خصومت داشته باشد یا بخواهد فردی را برای اینکه دیگران درس عبرت بگیرند قربانی کند در نهایت بدون این‌که شخص متهم به ارتکاب جرم بتواند از خودش و حقوق خودش دفاع کند و این امکان را داشته باشد که از وکیل دادگستری در رسیدگی به پرونده‌ای که دارد بهره‌مند شود، یا این‌که از حقوقی مثل حق تجدید نظرخواهی استفاده کند، دادگاه این حقوق را از فرد سلب می‌کند و در یک زمان مناسب بدون این‌که کسی از قرار اجرای حکم اطلاع داشته باشد مجازات مرگ را اجرا می‌کند. بعد از اجرای حکم، رئیس دادگستری یا هر مرجع دیگری که پاسخگوست از عناوین مختلفی برای توجیه این عملکرد استفاده می‌کند. از جمله اعلام می‌کند که این چند نفر تجاوزگر به نوامیس مردم بودند یا این‌که این چند نفر از جمله اراذل و اوباش بودند یا موارد اینچنینی که اصلاً در قوانین ما برای آنها عنوان خاصی وجود ندارد. ما اصلاً عنوانی به نام اراذل و اوباش در قوانین‌مان نداریم و هرگز اینچنین عنوانی به تصویب نرسیده است که بخواهند از این عنوان استفاده کنند. این عناوین فقط برای توجیه عملکرد یک فرد است. مضاف بر این‌که بسیاری از جرایمی که در حال حاظر در ایران داریم، از جمله جرایم جنسی، در بسیاری از کشورهای دنیا جرم نیست.

در این خبر صحبتی از شاکی نشده است. ایا این سه نفر شاکی داشته‌اند؟

اصلاً اینگونه پرونده‌ها نیاز به وجود شاکی ندارد. وقتی که دستگاه قضایی از چنین جرایمی مطلع شود مکلف است که رسیدگی کند. علاوه بر آن اگر شاکی هم در این پرونده‌ها وجود داشته باشد - که در مورد این پرونده من در رابطه با وجود شاکی اطلاعی ندارم - مهم این است که حقوق متهم در اینگونه پرونده‌ها حفظ شود. قانون آیین دادرسی کیفری و قانون حفظ حقوق شهروندی به صراحت حقوق متهم را قید کرده‌اند. من در رابطه با اینکه این پرونده شاکی داشته یا اینکه نیروی انتظامی یا خود دادستانی شکاکی این پرونده بوده اطلاعی ندارم، ولی دقیقا اطلاع دارم که متاسفانه این پرونده مراحل رسیدگی قضایی را به صورت درست طی نکرده است.

این افراد چگونه و به چه عنوان متهم شناخته شده‌‌اند و دستگیر شده‌اند؟ وقتی رابطه خودخواسته بوده باشد دستگیری آنها خیلی عجیب به نظر می‌رسد.

گاهی اوقات یک نفر مرتکب جرمی می‌شود مثل سرقت یا کلاهبرداری، یا متهم به آدم‌ربایی می‌شود یا مسایل دیگری. در تحقیقات مقدماتی وقتی که اینگونه افراد را احضار می‌کنند و از آن‌ها بازجویی می‌کنند، رفتار نسبت به متهم، رفتار خشونت‌آمیزی است. بنابراین متهم را تحت فشار قرار می‌دهند یا این‌که علیه آن‌ها دلایل دیگری پیدا می‌کنند مثل این‌که در موبایل‌شان فیلمی باشد یا از صحنه‌ای خودشان فیلم گرفته یا عکسی انداخته باشند یا موارد نظیر آن. در نتیجه جرم جدیدی پیدا می‌کنند و به عملی که شخص قبلا انجام داده ولی مجازات اعدام نداشته است اضافه می‌کنند. در هنگام رسیدگی به پرونده است که متهم چنین جرمی گریبانش را می‌گیرد. چون شخص در شرایط بسیار سختی قرار دارد یا تحت فشار است و شکنجه می‌شود وقتی با سئوالات بازجو یا بازپرس مواجه می‌شود مجبور به اقرار علیه خودش یا عنوان کردن مواردی می‌شود که شاید اصلا حقیقت نداشته باشد. در نهایت دلیلی را به مرجع قضایی یا مرجع انتظامی می‌دهد که این مرجع به زیان او از این دلایل استفاده می‌کند.

من نمونه این پرونده را داشتم به نام اقای رحیم محمدی. ایشان در رابطه با جرم دیگری دستگیر شدند ولی سال گذشته به اتهام لواط که در خلال دادرسی مشخص شده بود، اعدام شدند. بنابراین در خلال دادرسی‌هاست که گاهی اوقات یک نفر در دام می‌افتد و اینطور مورد غضب دستگاه قضایی قرار می‌گیرد. اینگونه موارد هم وجود دارد ولی شما درست می‌گویید: وقتی دو نفر خودخواسته عملی را انجام دهند دستگاه قضایی کمتر متوجه می‌شود و در بسیاری مواقع خانواده‌ها متوجه می‌شوند که فرزندشان لواط کرده یا فرزندشان با کسان دیگری رابطه همجنسگرایانه داشته است. این خانواده راسا از طرف مقابل شکایت می‌کند و در چنین شرایطی هر دو نفر در حالت مجرمانه قرار می‌گیرند. ولی در کل اینگونه موارد از جمله مواردی است که خود دستگاه قضایی در خلال دادرسی‌ها، از طریق بازجویی، متوجه می‌شود و پیگیری می‌کند و درنهایت احکام اسلامی را عملی می‌کند. با توجه به قضاتی که در دادگستری‌ها وجود دارد، برای دستگاه قضایی ما اعدام افراد کار بسیار راحتی است و انگ زدن به افراد در چنین مواردی کار حادی نیست که بگوییم نمی‌تواند این کار را انجام دهد. مهم این است که اینگونه اعمال در قوانین جمهوری اسلامی جرم محسوب می‌شود و مجازات سنگینی از جمله اعدام و قتل دارد و در نهایت دادرسی‌هایی که برای افراد در چنین مواقعی در نظر گرفته می‌شود به هیچ عنوان عادلانه نیست.

اگر لزبین بودم؟

arezoo — Sat, 10 Sep 2011 23:14:33 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار -نگار، دانشجوی رشته طراحی داخلی در یکی از دانشگاه‌های کاناداست. وی نزدیک به ده سال است در این کشور زندگی می‌کند و البته دگرجنسگراست. برای همین گفت‌وگوی دوستانه‌ای با او داشتم و خواستم بدانم نظرش درباره همجنسگرایان و حقوق‌ آن‌ها و برخورد ایرانی‌ها با همجنسگرایی چیست.

حقوق دگرباش‌ها؛ حقوق بشر

من نزدیک به ۹ سال است که در کانادا زندگی می‌کنم و در طول این مدت، فقط دوبار به ایران سفر کرده‌ام، اما وقتی به دوستان و نزدیک‌های خودم نگاه می‌کنم، می‌توانم بگویم که ایرانی‌ها با همجنسگرایی و همجنسگرایان مشکلی ندارند. من در میان ایرانیان داخل ایران کسی را ندیده‌ام که با این قضیه مشکلی داشته باشد.

در میان ایرانی‌های مقیم کاناداهم بیشتر آدم‌ها با همجنسگرایی مشکلی ندارند؛ به‌خصوص نسل من همجنسگرایان را قبول کرده‌اند و حتی اگر قبول هم نکرده باشند به آن‌ها احترام می‌گذارند. این‌جا همجنسگرایان می‌توانند وارد جمع‌های ایرانی‌ها شوند و آزار نبینند و بی‌احترامی نبینند. ایرانی‌های این‌جا حتی اگر همجنسگرایی و همجنسگرایان را نپذیرفته باشند، اما می‌دانند که باید به آن‌ها احترام بگذارند.

من فکر می‌کنم که حقوق دگرباشان جنسی همان حقوق بشر است و همان‌جور که ما از حقوق همه دفاع می‌کنیم باید از حقوق دگرباشان هم دفاع کنیم. درست است که می‌گوییم «دگرباش» (با این‌که به نظر من شما «دگر» نیستید) اما ما همگی انسان هستیم. اگر حقوق شما دگرباش‌ها پایمال می‌شود باید اعتراض کرد و از حقوق شما دفاع کرد؛ باید جامعه را نسبت به حقوق دگرباش‌ها آگاه کرد و بگوییم که دگرباش‌ها انسان هستند.

همانطور که احتیاج داریم جامعه را نسبت به حقوق زنان و مشکلاتی که بر سر راه آن‌ها گذاشته شده است آگاه کنیم، باید در مورد حقوق دگرباش‌ها هم همین‌کار را کرد. حقوق دگرباش‌ها حقوق بشر است. اگر کسی زندانی سیاسی باشد ما از حقوق او دفاع می‌کنیم، چون حقوق او جزوی از حقوق بشر است. حقوق دگرباش‌ها هم جزوی از حقوق بشر است. البته در مقایسه با- مثلاً- حقوق زندانیان سیاسی، در مورد حقوق دگرباش‌ها زیاد کار نشده است و جای کار زیادی دارد.

اگر هم نپذیرند، احترام می‌گذارند

برخورد ما ایرانی‌های داخل با افغانی‌ها را دیده‌ای که اصلاً خوب نیست؟ من وقتی این‌جا، در یک کشور چندفرهنگی، زندگی می‌کنم یاد می‌گیرم که همه این نژادها و گروه‌ها برابرند چون همه انسان هستند، در نتیجه فرد همجنسگرا هم انسان است و باید مورد احترام باشد. یک فرد همجنسگرا مگر چه فرقی با یک فرد دگرجنسگرا دارد؟! تو در درجه اول انسان هستی و برای همین باید به تو احترام گذاشت حتی اگر با تو مخالف باشم. درست مثل اعتقادات مذهبی؛ در ایران اعتقادات مذهبی به افراد جامعه تحمیل می‌شود، اما این‌جا- کانادا- نمی‌شود؛ مثلا دو نفر که یکی‌شان مذهبی است و دیگری نه، با هم می‌روند کافه و دوست هستند و در تضاد با هم نیستند. درست است که همدیگر را قبول ندارند، اما به هم احترام می‌گذارند.

فکر می‌کنم در مورد گرایش جنسی هم همین‌طور است. ممکن است کسی که دگرجنسگراست قبول نداشته باشد یا نفهمد همجنسگرایی چیست و همجنسگرایان چه احساس و تجربه‌ای دارند، اما می‌داند که مجبور است به تویی که همجنسگرا هستی احترام بگذارد. درست است که در کانادا قانون از دگرباش‌های جنسی حمایت می‌کند، اما همه برخوردهای خوبی که با دگرباش‌ها می‌شود منحصراً ناشی از قانون نیست.

اگر لزبین بودم

فکر می‌کنم چون در ایران به دنیا آمده‌ام و بزرگ شده‌ام، اگر لزبین بودم خیلی به من سخت می‌گذشت؛ البته فکر می‌کنم خانواده‌ من- اگر همجنسگرا بودم- با همجنسگرایی من کنار می‌آمدند. حتماً سختی‌هایی داشتم، به خاطر این‌که می‌بینم دیگران این سختی‌ها را متحمل شده‌اند؛ همجنسگرایان مورد تبعیض قرار می‌گیرند.

مثلاً یکی از دوستان من لزبین است و در دانشگاه در رشته مهندسی درس می‌خواند. چون لزبین است، نه دخترها تحویل‌اش می‌گیرند و نه پسرها. برای این‌که پسرها می‌گویند این‌که لزبین است و جدی‌اش نمی‌گیرند، دخترها هم که فکر می‌کنند چون او لزبین است می‌تواند به آن‌ها نظر داشته باشد و بنابراین همان برخوردی را با او می‌کنند که با یک پسر دگرجنسگرا می‌کنند؛ در نتیجه، هیچ دوست صمیمی‌ای ندارد. خب اگر من همجنسگرا بودم، حتماً با چنین مشکلاتی هم روبه‌رو می‌شدم. ولی نمی‌دانم چه می‌شد چون هر چه شنیدم از تجربیات همجنسگرایان بوده است و خودم تجربه‌ای در این زمینه نداشتم.

فرزند همجنسگرایم را دوست خواهم داشت

اگر بچه همجنسگرا داشتم، هیچ مشکلی با او نخواهم داشت. شاید بیشتر نگران این باشم که فرزند همجنسگرایم در جامعه مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد؛ وگرنه خودم هیچ مشکلی با او نخواهم داشت.

اتفاقاً یک‌بار با خواهرم خرید رفته بودیم. در فروشگاه، پسر همجنسگرایی بود که به ما کمک می‌کرد و مشورت می‌داد که چه لباسی بپوشیم. خواهرم در آن لحظه گفت که کاش ما برادر همجنسگرا داشتیم. من همیشه دوست داشتم در خانواده‌مان یک برادر همجنسگرا داشته باشیم. من در مورد این‌که بچه خودم همجنسگرا باشد فکر نکرده بودم، اما در مورد داشتن برادر همجنسگرا چرا. چون من در قبال بچه‌ام مسئول هستم و می‌دانم که نگران بچه‌ام خواهم بود؛ چون می‌دانم که به همجنسگرایان سخت می‌گذرد.

فکر می‌کنم اگر جامعه را درباره مسایل و مشکلات همجنسگرایان آگاه کنیم، به دنیایی خواهیم رسید که دیگر نیازی نیست نگران این باشیم که آیا بچه‌مان همجنسگراست یا نه؛ چون جامعه دیگر افراد همجنسگرا را اذیت نمی‌کند.

نقاشی: اثر هنرمند ایرانی-آمریکایی اردشیر محصص

روز ملی دگرباشان، محور اتحاد

arezoo — Sat, 27 Aug 2011 18:42:31 +0000

بخش چهارم

آرمان نامدار

آرمان نامدار - سال ۱۳۸۹جمعی از دگرباش‌های فعال ایرانی تصمیم گرفتند آدینه اول مردادماه را به نام روز ملی دگرباشان ایرانی نامگذاری کنند. نامگذاری این روز از این جهت دارای اهمیت است که نام آن با پسوند «ایرانی» همراه شده است. هرچند این نخستین گام دگرباش‌های ایرانی برای رسیدن به حقوق خود نیست، اما می‌توان آن را یکی از مهم‌ترین گام‌های جامعه دگرباش ایرانی دانست.

بخش چهارم و پایانی گفت‌وگو با دوتن از کنشگران دگرباش در پیوند با دومین سالگرد این روز را می‌خوانید. نخست ساقی قهرمان، نویسنده و فعال حقوق دگرباشان جنسی و سپس یک وبلاگ‌نویس دگرباش به بیان دیدگاه‌های‌شان درباره روز ملی برای دگرباشان ایرانی می‌پردازند.

ساقی قهرمان: نیاز به هویت داشتن، نیاز به همبستگی و نیاز به یک ستون که می‌توان سازه‌های بسیاری را دور آن ساخت. وقتی ما روز ملی داریم به این معنی است که جای‌مان محکم شده است. همه این‌هایی که برشمرده شد سمبلیک است.

وقتی ما روز ملی داریم آن روز محور روزهای دیگر سال می‌شود؛ چندروز از هفتم مردادماه گذشته است؟ چندروز به هفتم مردادماه مانده است؟ چه باید بکنیم؟ امسال که سال اول بود تا سال دیگر چه کارهایی باید بکنیم؟ از سال اول تا سال سوم چه چیزهایی اضافه شده است؟ چه چیزهایی یاد گرفته‌ایم؟ بین سال اول تا سال سوم چند وبلاگ دگرباش به وبلاگ‌های موجود اضافه شده‌اند؟ چه تعداد دگرباش متخصص به جامعه دگرباش اضافه شده است؟ چند برنامه مختلف در این زمینه داشتیم؟ چه تعداد گزارشگر دگرباش داریم؟

روز ملی ستونی می‌شود برای همه این سازه‌ها. یا بهتر بگویم یک نقطه آغاز برای همه‌ی این‌ها. فراموش نکنیم وقتی حدود ده سال پیش اولین وبلاگ‌نویس هم‌جنس‌گرا وبلاگ‌نویسی را آغاز کرد و یک نوشته کوچک با این مضمون انتشار داد که «من هم‌جنس‌گرا هستم»، با تمام سادگی این جمله ما امروز هنوز می‌گوییم که ده‌سال پیش اولین وبلاگ نویس هم‌جنس‌گرا نوشت: «من هستم!» در طول این ده سال جامعه دگرباش به اندازه یک قرن کار کرده، پیشرفت کرده و دستاورد داشته است. همانند همین رخداد برای روز ملی خواهد افتاد. جامعه دگرباش ایرانی در طول این ده سال به جایی رسیده است که حالا نیاز پیدا کرده دور چیزی به نام «روز ملی دگرباشان جنسی ایرانی» جمع بشود. جامعه دگرباش احساس می‌کند خانواده‌ای دارد که داخل خانواده به طور مثال به همدیگر می‌گویند: نباید این عبارت نوشته شود، بیان این نظر سنجیده نیست. گویی این جامعه با همدیگر دور یک محور حرف می‌زند. به همدیگر کمک می‌کند و دست یکدیگر را می‌گیرد. جلوی تندروی و تکروی را می‌گیرد ومی‌خواهد مثل یک خانواده با همدیگر قدم به قدم جلو برود. روز ملی چیزی است که همه ما را مانند یک خانواده همراه می‌کند و این خیلی مهم است.

روزی برای خودشناسی دگرباشان

بلاگر: اقلیت جنسی ایران نیاز دارد یک‌سری نکات مشترک برای خودش بسازد. سال‌ها فعالیت این اقلیت ثابت کرده است که باید وارد اجتماع شد. باید تلاش کرد با اجتماع ایران کار کرد. برای همین این اقلیت و این جامعه دگرباش (اعم از هم‌جنس‌گرا، دوجنس‌گرا و تراجنسی) ایرانی نیاز دارند که یکسری نکات مشترک داشته باشند.

روز ملی- یا اگر بخواهم نام مناسب‌تری بگویم روز رنگین‌کمانی‌های ایرانی یا روز اقلیت‌های جنسی ایرانی- می‌تواند نقطه مشترکی را ایجاد کند برای این معلول که این اقلیت و این جامعه دگرباش،‌ این قسمت از جامعه که همیشه نادیده گرفته شده است، روزی داشته باشد که خودش بیشتر به خود بپردازد و ورای روز مبارزه با هوموفوبیا که یک روز مبارزه با یک پدیده منفی است یک روز مثبت هم داشته باشد. روزی داشته باشد برای خود، نه روزی برای آن‌ها که با پدیده دگرباشی مقابله می‌کنند. روزی باشد برای خودشناسی و خودپردازی بیشتر.

در مرحله دوم لازم است که بتواند خودش را به جامعه و اطراف خودش، به محیطی که بین آن زندگی می کند بهتر و بیشتر و منسجم‌تر معرفی کند. سعی کند از این روز استفاده کند تا بتواند کنار جامعه‌ فعالیت کند.

جامعه‌ی دگرباش احساس مسئولیت می‌کند

Babak M — Sun, 21 Aug 2011 15:16:41 +0000

روز ملی دگرباشان ایرانی – بخش سوم

آرمان نامدار

آرمان نامداری – بخش سوم گفت‌وگوی من با یکی از وبلاگ‌نویسان دگرباش و ساقی قهرمان، شاعر و فعال حقوق همجنسگرایان را می‌شنوید. ساقی قهرمان به پرسش‌های من در ارتباط با نخستین آدینه امرداد، روز ملی دگرباشان جنسی ایران پاسخ می‌دهد. در این بخش ایشان به بیان برخود‌ها، بازخورد‌ها، مشکلات و موانع این رخداد که پیش روی ما بود می‌پردازند.

ساقی قهرمان: سال گذشته، این یک اتفاق بود. یک دفعه همه ما از آن باخبر و خیلی خوشحال شدیم. با این حال تعدادی از وبلاگ‌های دگرباش اعتراض کردند که چرا دیر خبردار شده‌اند و چرا در مورد این روز با همه مشورت نشده و از همه نظرخواهی نشده است و یا چرا اصلاً این تاریخ بخصوص برای این روز انتخاب شده است. با وجود این همه با این روز احساس وابستگی و پیوند می‌کردند. حتی بیان اعتراض‌ها به این مضمون بود که چرا همه ما نتوانستیم در مورد این روز نظر بدهیم. حتی بیان این نوع اعتراض زیبا بود. چون نشان داد همه می‌خواهند با این روز وابستگی و پیوند داشته باشند و نظر بدهند. خیلی کم پیش می‌آید که اتفاقی در جامعه دگرباش بیافتد که همه بخواهند با آن گره بخورند. در یک جمله مراسم روز ملی سال گذشته خیلی شاد بود،‌ اما امسال به شادی سال پیش نبود و همه ما گویی غم و اضطرابی داشتیم. چیزی بود که ذهن‌مان را نگران می‌کرد.

امسال از حدود دوماه پیش از دومین سالگرد روز ملی دگرباشان، روی وبلاگ‌ها و صفحه‌های فیس‌بوک این گفت‌وگو بود که امسال چه برنامه‌ای برای این روز داریم و چه کاری می‌خواهیم بکنیم. در این میان مسئله رای‌گیری به شکل نامناسبی به میان آمد.

نه به خاطر صرف رای‌گیری چون رای‌گیری به خودی خود بسیار خوب است و کسی نمی‌تواند بگوید که رای‌گیری و نظر دادن دموکراتیک درست نیست. بنابراین نمی‌توان گفت عده‌ای نمی‌توانند بیان کنند که چه انتظارهایی از روز ملی دارند و یا این‌که آیا این روز باید روزی باشد که مناسبت‌ها و مسایل اجتماعی در آن مطرح شده است. همه این‌ها درست است، اما مشکل صرف رای‌گیری و دموکراسی و دموکراتیک بودن برای انتخاب روز ملی نیست. کسانی که به رای‌گیری فکر می‌کردند توجه نکردند که رای‌گیری باید به طور صرف سمبلیک باشد. یعنی برای تمرین کردن باشد. چون نخستین سال رای‌گیری بوده و واضح است که جامعه دگرباش ایران این امکان را ندارد که حضوری با یکدیگر گفت‌وگو کند و همه‌ هم برای نظردادن حاضر باشند. از این همه که بگذریم به صورت آن‌لاین هم امکان رای‌گیری مهیا نیست. اصلاً نمی‌شود راجع به همچنین چیزی به صورت آن‌لاین رای‌گیری کرد.

متاسفانه رای‌گیری که باید به صورت تمرینی برگزار می‌شد جدی گرفته شد و سپس زمانی که گروه‌های مختلف تصمیم گرفتند به سهم خودشان کاری برای این روز بکنند، به همان دلیلی که گفته شد مشکل پس از مشکل به‌وجود آمد. همه دگرباشان امکان این را ندارند که هنگام بحث و مشورت با هم، هم‌زمان حاضر باشند و مسیر صحبت دست‌شان باشد. خیلی‌ها تند رفتند یا نظر اشتباه دادند یا برداشت‌های اشتباه کردند. متاسفانه تصمیم گرفته شد برای روز ملی هیچ کاری انجام نشود. یعنی گروهی که وبلاگ روز ملی دگرباشان جنسی ایران را اداره می‌کرد و در طول سال گذشته و در طول دو ماهی که تا روز ملی مانده بود و این همه بحث‌ و نظر و ایده و مشورت و حتی دعوا به وجود آمد، در سکوت تماشا می‌کرد، در نهایت اعلام کرد: به خاطر اتفاق‌هایی که افتاده ما امسال هیچ حرکتی نمی‌کنیم.

این تصمیم منطقی بود، اما ناراحت‌کننده هم بود. در دومین سالروز که ما می‌توانستیم با هر راهی که در اختیار داریم حتی با یک تلفن ساده به هم روز ملی را تبریک بگوییم با اتکا به خواست وبلاگ روز ملی اقلیت‌های جنسی، و با احترام به این تصمیم، ما همه سکوت کردیم.

با این حال حتی، این یک رویداد مثبت و یک رشد برای جامعه دگرباش به‌شمار می‌آید. جامعه‌ دگرباش نشان داد که جامعه مسئولی است، خوب تصمیم می‌گیرد و به موقع فداکاری می‌کند. اگر برای مثال، چند نفر به اشتباه قدمی برمی‌دارند، بدنه این جامعه با مسئولیت قدم جلو می‌گذارد و برای سالم ماندن جامعه دگرباش به موقع تصمیم‌گیری می‌کند و واکنش نشان می‌دهد. برای مثال، تصمیم می‌گیرد به جای اعلان جشن، اعلام سکوت کند و کاری انجام ندهد، و این لازم بود.

سالگرد روز ملی در دومین سال‌اش به شادی نخستین سال نبود ولی خیلی با پشتوانه بود، با دقت و بر اساس تفکر بود و خیلی با وجدان بود.

تلاش‌های دگرباشان امیدوارکننده است

بلاگر: امسال سالگرد روز ملی دو بخش قابل تامل داشت. یک بخش آن سکوت تاسفبار بود و بخش دوم آن‌که امیدوارکننده بود این بود که این روز مانند تلاش‌های پیشین مانند عید صدا به فراموشی سپرده نشد.

تا جایی که می‌دانم امسال بسیاری از دگرباشان از وبلاگ‌های مختلف تا صفحه‌های فیس‌بوک چند ماه پیش شروع کرده بودند برای برنامه‌ریزی برای این روز؛ از جمع‌آوری پیشنهادها یا حتی طراحی لوگو برای این روز تا برگزاری سالگردی درخور توجه برای این روز. اما به دلیل این‌که سال گذشته پس از برگزاری این روز تعدادی از رسانه‌های محافظه کار داخل فضایی منفی راجع به این روز به وجود آوردند و نیز دقیق نبودن وسعت خبرپراکنی پیشنهاددهندگان برای سال اول، امسال کمی فضا امنیتی شده بود و نگرانی به وجود آورده بود. به خاطر مشکل‌هایی که از چند ماه پیش از این روز اتفاق افتاد پتانسیل وجود شوق و اشتیاق این روز به وجود نیامد. خیلی از برنامه‌های که بحث شده بود انجام نشد. خیلی از وبلاگ‌ها و صفحه‌هایی که به مناسبت دومین سالگرد روز ملی باز شده بود بسته شد و بی نتیجه ماند.

اما با همه این‌ها، بخش بزرگی از جامعه هم‌جنس‌گرای ایران با این روز آشنا شد و این جای بسیار خوشبختی است و پیشرفت بسیار بزرگی برای جامعه دگرباش ایرانی محسوب می‌شود.

روز ملی دگرباشان ایرانی- بخش دوم

arezoo — Sat, 13 Aug 2011 21:37:11 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار - بخش دوم گفت‌وگوی من با دوتن از کنشگران دگرباش در پیوند با نخستین جمعه‌ مردادماه، روز ملی دگرباشان جنسی ایران را می‌خوانید. در این بخش از ساقی قهرمان، شاعر و مدیر سازمان دگرباشان جنسی ایران و یکی از وبلاگ‌نویسان دگرباش سئوال می‌کنم سال گذشته که برای نخستین بار این روز نامگذاری شد چه مراسمی در ایران برگزار شد و چرا جمعه اول مردادماه به عنوان روز ملی دگرباشان جنسی ایران انتخاب شده است.

چگونگی برگزاری نخستین سالگرد روز ملی دگرباشان جنسی در ایران 1389

ساقی قهرمان: من از نوشته‌های وبلاگ‌هایی که برای روز ملی فعالیت می‌کردند، «روز ملی دگرباشان جنسی» را پی‌گیری می‌کردم. در این وبلاگ‌ها عکس‌هایی را دیدم که متعلق به افرادی بودند که تصمیم گرفته بودند روز ملی دگرباشان گرد هم بیایند و باهم این روز را جشن بگیرند. آن‌طوری که در عکس‌ها دیده می‌شد با رنگ و دست‌های رنگی و رد دست‌های رنگ شده بر روی پارچه در این گردهمایی این عکس‌ها را گرفته و ثبت کرده بودند. به غیر از این عده‌ای روی وبلاگ‌های‌شان این روز را یاد‌آوری کرده بودند. بعضی‌ها باهم به مهمانی رفته بودند. هرکسی با ایده دلخواه خودش این روز را طوری جشن گرفته بود که هم خودش به خوشحالی بپردازد و هم به دیگران در مورد روز ملی دگرباشان جنسی اطلاع‌رسانی کرده باشد.

بلاگر: به‌عنوان یک ناظر وبلاگ‌نویس تا جایی که من مشاهده کردم چندجا جشن‌ها و گردهمایی‌‌های خیلی کوچک برگزار شد. از یکی از این گردهمایی‌ها عکس‌هایی منتشر شد. هم‌چنین بعضی از زوج‌های دگرباش این روز را باهم جشن گرفتند. جایی هم در اینترنت اشاره کرده بودند که پرچم رنگین‌کمان را از پنجره ماشین‌شان برافراشتند. یک سری فعالیت‌های وبلاگی هم انجام شد، عده‌ای تبریک گفتند. برخی در مورد این روز و چرایی این روز نوشتند. در واقع یک‌سری کارها و فعالیت‌ها در قالب گروه‌های کوچک انجام شد.

راز انتخاب نخستین جمعه مردادماه برای روز ملی دگرباشان جنسی ایران

ساقی قهرمان: برگزارکنندگان خودشان روی وبلاگ‌شان توضیح دادند که چرا جمعه اول مردادماه را انتخاب کردند. توضیح بسیار خوب و زیبایی بود: «ما روزی را انتخاب کردیم که هیچ مناسبتی نداشته باشد و با هیچ مناسبتی در ارتباط نباشد جز این‌که ما می‌خواهیم بودن خودمان را در این روز جشن بگیریم و از بودن‌مان خوشحال باشیم.» می‌توان گفت یک احساس غرور و خوشحالی بود برای کسی که هم ایرانی است و هم دگرباش. در واقع آن‌ها می‌گفتند که من راضی و خوشحال هستم از آن‌چیزی که هستم. هیچ مناسبتی به جز این‌که من یک «دگرباش» هستم نبود. این روز، روزی است که من به عنوان دگرباش به خودم فکر می‌کنم. این بی‌مناسبتی بسیار زیبا بود. یک درس خوبی هم برای من بود که چقدر بهتر است ما همه مناسبت‌های بیرونی را کنار بگذاریم و به این فکر کنیم که بودن این جامعه دگرباش ایرانی زیبا، دارای غرور و قابل مشاهده در داخل ایران است. فکر می‌کنم روی بی‌مناسبتی این روز خیلی به‌جا و خوب فکر شده بود. به خصوص استفاده از کلمه «ملی» در این روز می‌توانستند این روز را به سادگی «روز دگرباشان جنسی ایرانی» نامگذاری کنند، اما از لفظ «ملی» استفاده کردند: «روز ملی دگرباشان جنسی ایران». استفاده از کلمه «ملی» دقت فوق‌العاده بالایی را می‌طلبیده است.

جامعه ایرانی هنوز برای به رسمیت شناختن دگرباشان جنسی این آمادگی را نشان نداده است و هنوز به این مقوله علاقه ندارد که بپذیرد در داخل آن دگرباشانی هم وجود دارند. حالا با استفاده از کلمه «ملی» این تعلق به جامعه ایران به خوبی نشان داده می‌شود: «ایرانی بودن» دگرباشان ایرانی. می‌توانستند به جای این بگویند یک جامعه جهانی هم هست و ما دگرباشان به «جامعه جهانی» تعلق داریم.

بلاگر: مدتی پیش در زمینه روز ملی دگرباشان گروهی به نام «رامیار» بیانیه‌ای داد، اما تا جایی که من می‌دانم ایده این‌که چرا روز تعطیل باشد و چرا جمعه اول مردادماه باشد به این دلیل است که اول: این موقع از سال به جز مناسبت‌های مذهبی که مدام در حال گردش هستند «کم مناسبت‌ترین» از حیث مناسبت ملی در سال است. به خصوص این‌که همیشه بین اول تا هفتم مردادماه اولین جمعه‌ مردادماه یکی از روزهای اول تا هفتم خواهد بود. دوم این‌که:‌این موقع در سال قشر جوان جامعه دگرباش که بیشترین فعالیت را دارند، بیشترین آزادی فکر و آزادی عمل را در این موقع از سال دارد. چراکه اگر دانشجو باشند در این موقع از سال آزادتر هستند حتی اگر در حال گذراندن ترم تابستانی باشند. زمان امتحان‌های دانشگاه و انتخاب واحد نیست. اگر هم دانش‌آموز باشند بازهم همین‌طور خواهد بود و به‌طور کلی بیشتر مردم این موقع از سال را به عنوان وقت آزاد و تعطیلات می‌گذرانند.

اگر آینده نگر باشیم این موقع از سال بارندگی نداریم و هوای ناپایدار کمتردیده می‌شود. فکر می‌کنم مهم‌ترین دلیل همان دلیل اول برای انتخاب نخستین جمعه مردادماه برای این روز بوده است: «کم مناسب‌ترین» و «بی‌مناسب‌ترین» موقع سال. این کم‌مناسبتی برای خود جامعه دگرباش هم بسیار موجه و خوب است، باعث می‌شود کمتر اختلاف به وجود بیاید و گروه‌های بیشتری گرد این روز بیایند.

منبع عکس اول

روز ملی دگرباشان ایرانی- بخش نخست

Babak M — Mon, 08 Aug 2011 15:10:51 +0000

آرمان نامدار

آرمان نامدار ـ سال ۱۳۸۹ عده‌ای از دگرباشان ایرانی تصمیم گرفتند اولین جمعه مردادماه را به نام خودشان و برای خودشان نامگذاری کنند. جمعه گذشته هفتم مرداد (بیست‌و‌نهم جولای ۲۰۱۱) دومین سال برگزاری این روز بود. به همین مناسبت با دوتن از کنش‌گران دگرباش گفت‌وگویی انجام دادم و پرسش‌هایی پیرامون این روز از آن‌ها پرسیدم. ساقی قهرمان، شاعر و مدیرسازمان دگرباشان جنسی ایران و یکی از وبلاگ‌نویس‌های دگرباش به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهند. آن‌چه می‌خوانید بخش اول این گفت‌وگو است و هفته‌های آینده بخش‌های دیگر آن منتشر خواهد شد.

ایده روز ملی دگرباشان از کجا، چگونه و توسط چه کسانی به وجود آمد؟

ساقی قهرمان: ممنون که به این روز پرداختید. هرچند این روز گذشته ولی الآن هم وقت خوبی است که در موردش صحبت کنیم. سال گذشته (۱۳۸۹) برای اولین‌بار روی چند وبلاگ خبری منتشر شد در مورد «روز ملی دگرباشان ایرانی»، «روز ملی اقلیت‌های جنسی ایرانی» و با جمله‌های مختلف که این روز، مطرح خواهد شد، جشن گرفته خواهد شد و... خب این خیلی جالب بود. یعنی خبر خیلی جالب بود ولی من نمی‌دانستم از کجا می‌آید و دقیقاً چه خواهد بود این روز.

این ایمیل برای من و یک سازمان دیگر حمایت از دگرباشان فرستاده شده بود، با این مضمون که: ما هم مثل شما باخبر شدیم از روی وبلاگ‌های دیگر که روز ملی دگرباشان ایرانی به زودی قرار است که جشن گرفته شود و تاریخی برای این روز معین خواهد شد. به عنوان کسانی که در داخل ایران زندگی می‌کنند، پیشنهاد می‌کنیم با فاصله با این روز برخورد کنید و به هیچ صورتی صحبتی نکنید و یا نظری ندهید که اینطور وانمود بشود، به اشتباه اینطور وانمود بشود که این روز ربطی به بیرون از ایران، به عنوان برگزارکننده‌، یا مطرح کننده ایده دارد.

خیلی جالب بود این ایمیل. خیلی توضیح خوبی بود. کاملاً درک کردم و رعایت کردم. نوشتم ما خیلی خوشحالیم که چنین چیزی قرار است باشد و مهم نیست از کجا شروع شده است و کی مطرح می‌کند. مهم این است که در ایران اتفاق می‌افتد و کسانی که در ایران هستند مطرح‌اش می‌کنند.

من کاملا درک کردم و پیشنهاد را رعایت کردم. به آن‌ها پاسخ دادم که خیلی خوشحال هستم که همچنین رخدادی اتفاق می‌افتد و مهم نیست منشا آن از کجاست و چه کسی سخنگوی آن است، ‌ همین‌قدر که در داخل ایران مطرح می‌شود و در داخل ایران در حال رخداد است مهم است. روزی هم که وبلاگ روز ملی باز شد و روز مشخص شد همه تبریک گفتند و خیلی‌ها راجع به روز ملی در وبلاگ‌هایشان صحبت کردند.

اولین‌بار این مسئله از یک‌جایی روی اینترنت پخش و گفته شد. وقتی روی اینترنت این مباحث مطرح می‌شود دقیقاً نمی‌توان مشخص کرد که اولین‌بار از کجا شروع شده است. زمان آن یک ماه پیش از جمعه اول مرداد ماه سال گذشته بود.

چیزی که برای من جالب بود این بود که بالاخره به این روز پرداخته شد. روزی که برای دگرباشان جنسی ایرانی است. نکته دیگری که برایم جالب بود این بود که به نظرم آمد که جامعه دگرباش داخل ایران بسیار مسئولیت‌پذیر است. بسیار با حوصله و با دقت با چنین چیزهایی نگاه می‌کند. جامعه دگرباش داخل این‌طور گفت که ما نگاه، برخورد و شیوه دیگری داریم برای روز ملی دگرباشان. شما که خارج از ایران هستید بدون ارتباط با داخل برخورد خاصی با این روز نکنید. فکر می‌کنم این مسئولیت پذیری درستی بود.

عید صدا و دیگر پیش‌زمینه‌ها

بلاگر: «عید صدا»؛ چند سال پیش عده‌ای از دگرباشان تصمیم می‌گیرند یک روز خاصی در یک جلسه اینترنتی چت صوتی کنند. تا جایی که من شنیدم به دلیل هراسی که آن‌موقع وجود داشت و اوایل فعالیت‌ها بود و دریچه بازی وجود نداشت، آن روز هیچکس هیچ حرفی نمی‌زند اما با این حال اسم آن روز را می‌گذارند «عید صدا». تا یکی دو سال هم سالگرد این روز را به‌هم یادآوری می‌کردند اما چون کسی برای ادامه آن پیشقدم نشد، این روز فراموش شد.

ایده روز ملی ایده چهار نفر آدم نبود که صرفاً برای دور هم بودن و خوشگذرانی باشد. از زمانی که وبلاگ‌ها و نشریات قدیمی دگرباش فعالیت می‌کردند، ایده داشتن چنین روزی به ذهن همه کسانی که فعالیت می‌کردند خطور می‌کرد. از همین رو بود که «عید صدا» را به وجود آوردند و حتی برای آن شعر و لوگو ساختند. عید صدا پیش‌زمینه «روز ملی دگرباشان» شد. زمانی که گردهمایی اینترنتی دگرباشان فعال بود حرف ضرورت این روز گفته می‌شد و برای آن تاریخ پیشنهاد می‌شد ولی هیچ‌وقت به نتیجه نرسیده بود.
این ایده به اتفاق نظر چند آدم مربوط نیست. اگر این روز به وجود آمده و تاریخی برای آن مشخص شده خواستی بوده که مدت‌ها برای فعال‌های حقوق اقلیت‌های جنسی ایرانی مطرح بوده است.